Agata Suchocka

O jeden krok za daleko

© Agata Suchocka, 2016

Ada jest matką dorastającej córki, zmagającą się z alkoholizmem i wypadkiem, który zdruzgotał jej karierę amazonki i prywatne życie. Egzystująca w enklawie blokowiska na odludziu nie potrafi uzdrowić swoich relacji z matką i córką.

Robert jest „mężczyzną z przeszłością”, skrywającym bolesną tajemnicę, próbującym odkupić winy, którymi sam siebie obarczył. Usiłuje dźwignąć do dawnej świetności podupadającą stajnię.

Niegdyś oboje kochali konie… Dlaczego to się zmieniło i jak do tego doszło?

ISBN 978-83-65236-61-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

1

To boli.

Gdyby kilka lat wcześniej ktoś powiedział jej, że chodzenie może sprawiać ból, wyśmiałaby go. Pewna swojego ciała, była wówczas mistrzynią kraju w ujeżdżaniu, szykowała się do startu na olimpiadzie. Czy można było chcieć więcej?

Jeden niefortunny krok konia przekreślił jej karierę, jedno potknięcie cholernego, tępego zwierzaka!

Leciała i leciała, nie mogąc uwierzyć, iż to naprawdę się działo. Nigdy wcześniej nie spadła z konia, nigdy, nawet jako dziewczynka. Dlatego jej zdziwienie nie zniknęło nawet wówczas, gdy z całym impetem wyrzuconego przez z wierzę w górę ciała upadła na skraj parkuru, uderzając biodrem o obciążniki do przeszkód, które ktoś nieopacznie tam zostawił. A może to była jej wina? Powinna była obejść teren, zanim wsiadła na konia.

Nie, winny był koń, który potknął się akurat w tym miejscu i spanikował, zrzucając ją.

Poczuła, jak ból ze strzaskanej panewki promieniuje w górę i zdaje się wytryskiwać setkami drzazg wprost z jej oczodołów.

Potem straciła przytomność.

Pochyliła się, odpinając karabińczyk smyczy. Nieduża czarna suczka spojrzała na nią pytająco, jakby upewniając się, że może się oddalić.

— Biegaj, Zuzia! — powiedziała czule, patrząc za odbiegającym psem.

Szła powoli. Miała wrażenie, że słyszy chrobot, jaki kość wydaje w styczności z endoprotezą przy każdym kroku. Czuła się jak cyborg. Gdyby teraz mogła biegać, roniłaby to każdego dnia, biegałaby za psem całymi godzinami po okolicznych leśnych ścieżkach. Oczywiście poczuła w sobie to pragnienie dopiero wówczas, gdy okazało się, że być może już nigdy nie będzie sprawna.

Chrapnięcie konia wyrwało ja z zamyślenia.

Patrzyła pod nogi, idąc nierówną, gruntową drogą, musiała uważać na każdy krok. Doszła aż pod ogrodzenie z nieociosanych belek. Podpierała się laską, zupełnie tak samo, jak… Jak się nazywał ten wredny lekarz z serialu?

Koń patrzył na nią, zastygły w bezruchu. Był wysoki i proporcjonalnie zbudowany, ale strasznie wychudzony i oblepiony błotem i łajnem. Wyglądał żałośnie, ale nie było jej go żal. Stary Rudzki faktycznie nie miał już siły na zajmowanie się zwierzętami, jeszcze jesienią stajnia była czysta, a konie wypielęgnowane. Teraz wszystko wyglądało koszmarnie, aż dziw, że jakieś towarzystwo opieki nad zwierzętami nie zainteresowało się całą sprawą. W zeszłym miesiącu zabrali go do szpitala. Czy od tego czasu ktoś w ogóle karmił ten cały przybytek? Wiedziała o tym, bo wszyscy o tym wiedzieli. Tutaj nikt nie mógł mieć żadnych tajemnic.

— No i co się tak gapisz? — powiedziała cicho, na co zwierzę zastrzygło uszami, po czym położyło je i prychnęło. — Ja też cię nie lubię! — warknęła, gwiżdżąc na psa.

Pokuśtykała powoli w stronę osiedla, zdecydowana nieprędko wracać w okolice podupadającej stadniny. Choć to już było za duże słowo, teraz to było tylko kilka stojących obok siebie szop. Prawie wszystkie konie zniknęły.

Osiedle w środku nicości.

Tak właśnie powinno się nazywać. Z jednej strony rozlewały się pozarastane przez zielsko i trzciny żwirowe wyrobiska, z drugiej rozciągały rozległe tereny zalewowe, upstrzone kilkoma domami jakichś ryzykantów. Przez środek biegła jednopasmowa wylotówka z miasta. A wokół były tylko lasy i puste gmaszyska nieczynnych fabryk, to właśnie dla ich pracowników wybudowano niegdyś kilka czteropiętrowych bloków. Fabryki upadły, bloki zostały. Osiedle z całą swoją infrastrukturą, obejmującą sklepiki, przedszkole, przychodnię, kościółek i supermarket stało się zamkniętym uniwersum, jak mała wioseczka, której niektórzy mieszkańcy nigdy nie oddalali się od domostw dalej niż na kilkaset metrów. Pełno było takich, żulków i staruszek, którzy całymi dniami snuli się między blokami, czekając nie wiadomo na co, nie wiadomo czego wypatrując.

I ona utknęła w samym środku tej nicości, ona, niedoszła olimpijka, a od trzech lat ledwie chodząca kaleka. Niczym nie różniła się od tych babuniek i menelstwa, również prawie nie opuszczała bezpiecznej enklawy osiedla. Od czasu do czasu wychodziła do lasu czy w pola na spacer z psem, ale jej ułomność w oczywisty sposób ograniczała dystanse tych wycieczek. Cały świat miała w komputerze.

— Jestem, mamo! — rzuciła w przestrzeń, choć wiedziała, że matka nie zareaguje, zapatrzona w ulubiony serial. W mieszkaniu pachniało podgrzaną niedawno kalafiorową.

— Zupę zjedz! — Usłyszała zza przymkniętych drzwi pokoiku matki.

— Natalka wróciła? — odrzekła, zdejmując ubłocone buty. Zuźka czekała w przedpokoju, aż wytrze jej łapy. Czasami zdawało jej się, że ten pies miał więcej rozumu niż jej córka.

— Wróciła i poleciała gdzieś, lekcje robić do koleżanki!

„Akurat!” — pomyślała, zaglądając do garnka. Mama dobrze gotowała, ale trochę przesalała.

Nie dogadywały się zbyt dobrze, nie miały wspólnych tematów. W zasadzie prawie ze sobą nie rozmawiały.

Matka zamknęła się w sobie po śmierci męża. Sama doglądała go w chorobie, patrzyła, jak marniał w oczach, tylko ona była przy jego łóżku w dniu śmierci. A gdzie była wówczas jego ukochana córunia? Oczywiście, na treningu. Nie przyjechała pożegnać się z ojcem, przygotowując do jakiejś cholernie ważnej spartakiady. Matka nigdy jej tego nie wybaczyła, chociaż nigdy nie zwerbalizowała swoich pretensji. Trzyletnia Natka nie bardzo wiedziała wówczas, kto jest jej matką, czy ta pani, która wracała wieczorami pachnąc końskim potem, czy może któraś z sąsiadek, które przesiadywały w ich domu, zerkając co jakiś czas na bawiącą się dziewczynkę, gdy w telewizji akurat leciała reklama, albo gdy lakier na pazurach musiał wyschnąć.

— Nalałaś zupę, Ada?

— Nalałam! — Skłamała, sięgając do lodówki po puszkę schłodzonego piwa. Ostatnimi czasy piła zdecydowanie za dużo, czuła po spodniach, że zaczyna się zaokrąglać. Chyba podświadomie starała dopasować się do profilu statystycznego mieszkańca osiedla. Zaczynała odczuwać do siebie odrazę, nie na tyle jednak silną, by cokolwiek zmienić.

Po śmierci ojca sprowadziła matkę do siebie. Sprzedały jej mieszkanie w kamienicy za grosze, niewielu miało ochotę na lokum, w którym stały jeszcze kaflowe piece. Mama dała się przekonać wizją kaloryfera we własnym pokoju, choć twierdziła, że starych drzew się nie przesadza. Zmieniła zdanie po ataku rwy kulszowej na skutek ciągłego dźwigania węglarki na trzecie piętro.

Natalia traktowała babcię jak matkę. Od dziesięciu lat to babcia Maryla prała jej ubrania, gotowała jej obiady i chodziła na wywiadówki. Matka była tylko widmową postacią, kuśtykającą między toaletą, sypialnią i lodówką. Jeśli w okresie rehabilitacji i pomiędzy trzema operacjami pamiętała, że miała córeczkę, nie dała tego po sobie poznać. Patrzyła na małą tak, jakby nie bardzo wiedziała, co to dziecko robiło w jej domu.

Darmowy fragment

2

Darmowy fragment

3

Darmowy fragment

4

Darmowy fragment

5

Darmowy fragment

6

Darmowy fragment

7

Darmowy fragment

8

Darmowy fragment

9

Darmowy fragment

10

Darmowy fragment

11

Darmowy fragment

12

Darmowy fragment

13

Darmowy fragment

14

Darmowy fragment

15

Darmowy fragment

16

Darmowy fragment

17

Darmowy fragment

18

Darmowy fragment

Epilog

Darmowy fragment