Rozdział 1

Stałam w drzwiach sypialni, a Kyle pakował walizki.

– Potrzebuję przestrzeni – powiedział, wrzucając ubrania jak popadnie do wielkiej torby Nike’a.

– Czy to ma coś wspólnego z tą dziwką, którą poznałeś tamtej nocy u Zoe?

– Elle, daj spokój, mówiłem ci, że nic się nie wydarzyło.

– Wiele rzeczy mi mówiłeś, Kyle. – Przewróciłam oczami.

Wrzucił ostatnie ubrania do torby i odwrócił się do mnie.

– Oboje wiedzieliśmy, że do tego zmierzamy; już od jakiegoś czasu jest niepewnie, i ty wiesz dlaczego.

– Niepewnie dla ciebie, bo szukasz czegoś, co nie istnieje.

– Przykro mi, Elle – westchnął ciężko. – Już dłużej nie mogę.

Poszłam za nim do małego pomieszczenia, które nazywamy salonem, on postawił torbę na podłodze. Sięgnął do kieszeni dżinsów i rzucił pieniądze na stół.

– To na parę następnych miesięcy, żebyś miała na czynsz. – Pocałował mnie w czoło i ruszył do drzwi.

Skrzyżowałam ręce na piersiach i wpatrywałam się w niego.

– Nie chcę twoich pieniędzy, chcę, żebyś został. Proszę, Kyle, nie skreślaj nas.

Byłam teraz najbardziej żałosną osobą na świecie, błagałam mojego aroganckiego chłopaka, żeby został, nie dlatego, że byłam przekonana, że jestem w nim zakochana, ale dlatego, że bałam się samotności, a samotność była mi aż za bardzo znajoma.

Podniósł torbę z podłogi i przerzucił ją przez ramię.

– Trzymaj się, Elle. – I jakby nigdy nic wyszedł.

Stałam na środku salonu i patrzyłam na zamknięte drzwi, a z oczu popłynęły mi łzy.

Byliśmy ze sobą od drugiego roku studiów. Oboje uczyliśmy się na Uniwersytecie Stanowym Michigan i poznaliśmy się na przyjęciu bractwa Delta Sigma Phi, do którego należał. Kyle był przystojny, miał metr osiemdziesiąt i był średniej budowy. Nie był typem lalusia, ale był atrakcyjny. Kruczoczarne włosy zawsze miał starannie uczesane, a jego ciemnobrązowe oczy kojarzyły mi się z najlepszą rzeczą na świecie – czekoladą. Był osobą, która swoją obecnością rozjaśniała otoczenie. Ujął mnie czarem i romantycznością. Studiował rachunkowość, a ja sztukę. Niedługo po obronie kuzyn załatwił mu pracę w dużej firmie rachunkowej, w której sam był zatrudniony. To dlatego przeprowadziliśmy się z Michigan do Nowego Jorku. Kyle pracował na pełny etat jako księgowy i zarabiał całkiem przyzwoite pieniądze, więc ja mogłam przyjąć pracę na część etatu w firmie fonograficznej i kończyć malować obrazy, które obiecałam galerii sztuki. Wynajmowaliśmy małe mieszkanie z jedną sypialnią, które przez ostatni rok było naszym domem i w którym czuliśmy się szczęśliwi, w każdym razie tak mi się wydawało. Ze łzami w oczach usiadłam na kanapie, skuliłam się w kłębek i płakałam, aż usnęłam.

Nie spałam długo, bo obudziło mnie pukanie do drzwi. Usiadłam i rozejrzałam się po pokoju podpuchniętymi, czerwonymi oczami.

– Elle, jesteś tam? – usłyszałam znajomy głos, któremu wtórowało pukanie. Podniosłam się z kanapy i poczłapałam otworzyć drzwi. Peyton chyba zawsze wiedziała, kiedy jej najbardziej potrzebuję. Wyciągnęła ręce w górę. – Nareszcie, Elle, myślałam, że będę musiała wyważyć drzwi. – Objęła mnie i mocno uściskała. Gestem dłoni zaprosiłam ją do środka, a ona przecisnęła się obok mnie i postawiła na stole dużą brązową torbę. – Przyniosłam ulubione jedzenie twojego chłopaka, dupka. – Uśmiechnęła się, przeszukując torbę. Zaczęła wyjmować pudełka z chińszczyzną i stawiać je na stole. – Mamy wołowinę po mongolsku, roladki z sałatą, ryż z pieczonym kurczakiem, zupę wonton, a na deser lody czekoladowe. – Uśmiechnęła się od ucha do ucha, ale uśmiech szybko znikł jej z twarzy, kiedy spuściłam głowę i z powrotem skuliłam się na kanapie. Westchnęła ciężko, podeszła do mnie i usiadła obok. – Kyle do mnie napisał, że odszedł. Poprosił, żebym wpadła do ciebie upewnić się, czy wszystko w porządku.

Uniosłam głowę, którą chowałam w dłoniach. Do cholery, za kogo on się ma, żeby wysyłać do mnie moją przyjaciółkę, której każe sprawdzać, czy wszystko u mnie w porządku? – pomyślałam. Czułam, że wzbiera we mnie złość.

– Powiedział, że odszedł z powodu różnic nie do pogodzenia.

– Przecież nie byliśmy małżeństwem – prychnęłam.

Peyton posłała mi pełne współczucia spojrzenie i poszła do kuchni po talerze i sztućce. Nie mogłam przestać myśleć o Kyle’u i o tym, że odszedł jakby nigdy nic. Nigdy nie rozstawaliśmy się na dłużej niż na parę dni, a teraz mieliśmy być osobno już na zawsze. Znowu zostałam sama. Wiedziałam, dlaczego postanowił odejść, i przez to go nienawidziłam. Dałam mu wiele okazji, żeby mógł powiedzieć mi prawdę, ale on nie był nawet w stanie wyznać mi tego prosto w oczy. Był tchórzem, a w moim życiu nie było miejsca dla tchórzy. Chociaż nie czułam się dobrze, podniosłam się i podeszłam do stołu, a Peyton nałożyła mi jedzenie na talerz.

– Posłuchaj, Elle, Kyle to dupek i przykro mi, że zmarnowałaś sobie z nim cztery lata życia. Musisz się skupić na czymś innym. Musisz dokończyć obrazy i przekazać je galerii, żeby ludzie mogli się dowiedzieć, kim jest Ellery Lane – powiedziała, wymachując widelcem. Uśmiechnęłam się lekko, bo wiedziałam, że ma rację. Jeżeli istniał jakiś sposób ucieczki od bólu i samotności, było nim właśnie malowanie. Peyton wyciągnęła rękę, objęła mnie i ścisnęła.

– Nie martw się, będę przy tobie.

Peyton poznałam w galerii sztuki tego dnia, kiedy zajrzałam tam, żeby porozmawiać z właścicielem na temat wystawy moich obrazów.

– W czym mogę pomóc? – spytała, a ja od razu poczułam, że nadajemy na tych samych falach, i od tamtej pory się przyjaźnimy. Peyton ma wyjątkową osobowość – o wiele większą niż jej ciało w rozmiarze zero, mierzące metr pięćdziesiąt pięć. Zawsze wygląda idealnie w długich, prostych brązowych włosach i perfekcyjnym makijażu, którym podkreśla jasnoniebieskie oczy. Chyba nigdy nie widziałam jej w spodniach dresowych. Styl jest dla niej najważniejszy, uznaje tylko spódnice i dopasowane bluzki. Przy Peyton nie brakuje facetów. Flirtują z nią, ale nie znalazła jeszcze tego jedynego, któremu chciałaby podarować serce.

Nie chciało mi się jeść, ale wiedziałam, że muszę uspokoić Peyton, bo inaczej nie dałaby mi spokoju.

– Chcesz, żebym została u ciebie na noc?

– Nie, chcę pobyć sama. – Odłożyłam widelec. – Chyba wezmę kąpiel.

Wstałam od stołu i poszłam do łazienki. Odkręciłam wodę i wlałam pod strumień nakrętkę płynu do kąpieli. Skręciłam moje długie blond włosy i spięłam je, żeby ich nie zmoczyć. Weszłam do wanny pełnej piany i zsunęłam się tak, żeby głowa opierała się na poduszce kąpielowej. Leżałam tak z zamkniętymi oczami i próbowałam wymyślić jakiś plan, ale byłam za bardzo rozgoryczona i potrzebowałam odpowiedniego czasu na użalanie się nad sobą, żebym mogła zacząć żyć na nowo życiem singielki.

Zanim wyszłam z wanny, Peyton zdążyła posprzątać. Zostawiła mi liścik:

Elle, odpocznij i zadzwoń do mnie, gdybyś czegoś potrzebowała. Odezwę się jutro. Kocham cię.

Uśmiechnęłam się, bo Peyton była jedyną bliską osobą, jaka mi została. Matka zmarła na raka, kiedy miałam sześć lat, a ojciec zmarł tuż przed moimi osiemnastymi urodzinami. W Michigan miałam ciocię i wujka, ale nie widziałam się z nimi i nie słyszałam od śmierci taty. Zawsze traktowałam jak rodzinę rodziców Kyle’a, ale teraz, po zerwaniu, dziwnie byłoby do nich dzwonić.

Upewniłam się, że drzwi są zamknięte, wyłączyłam światło i wśliznęłam się do łóżka, naciągając kołdrę na głowę, żeby uciec przed rzeczywistością – przynajmniej na ten jeden wieczór.

Rozdział 2

W ciągu kilku następnych dni nie robiłam nic, w piżamie skupiałam się tylko na tym, żeby dokończyć obrazy. Zadzwoniłam do pracy i powiedziałam, że mam grypę. Powiedzieli, żebym wzięła wolne do końca tygodnia, z czym nie miałam najmniejszego problemu. Bałam się, że nie mogę sobie na to pozwolić, ale musiałam dokończyć obrazy dla galerii. I tak nie byłabym dla nikogo miłym towarzystwem.

Zaparzyłam trzeci dzbanek kawy w ciągu tego dnia i zerknęłam na telefon, żeby sprawdzić, czy mam jakieś wiadomości. Kyle nie próbował się ze mną kontaktować, odkąd odszedł. Jak można zapomnieć o kimś, z kim spędziło się cztery lata? Krew się we mnie gotowała na samą myśl o tym. Z mojego punktu widzenia miałam dwa wyjścia: mogłam siedzieć w moim małym mieszkanku i pozwolić, żeby życie we mnie gasło, albo mogłam olać to, co się stało, wyjść do świata i żyć. Wybrałam to drugie. Nie byłam jeszcze gotowa na śmierć, miałam do zrobienia zbyt wiele rzeczy.

Jak szalona sprzątałam mieszkanie, które trochę zapuściłam i wstydziłam się, że doprowadziłam je do takiego stanu. Wzięłam worek na śmieci i zaczęłam wyrzucać wszystko, co przypominało mi o Kyle’u. Zawzięłam się, żeby pozbyć się z tego mieszkania najmniejszego śladu po nim. Kiedy skończyłam, małe mieszkanko było prawie całkiem opróżnione. Półki regału, na których wcześniej stały zdjęcia moje i Kyle’a, były teraz puste i przypominały mi o pustce, jaką czułam w sercu.

W końcu wzięłam prysznic i stanęłam przed łazienkowym lustrem. Wyciągnęłam rękę i wytarłam parę, która się na nim zebrała. Spojrzałam na siebie po raz pierwszy od paru dni. Moje oczy koloru chłodnego błękitu – które Kyle’owi kojarzyły się z morzem, jak mi powtarzał – wyglądały na zmęczone, były podkrążone. Przeczesałam szczotką długie jasne włosy, a potem wtarłam w nie piankę, żeby uzyskać fale. Nałożyłam makijaż, żeby ukryć, że jestem przybita i przez tydzień nie wychodziłam z domu. Wskoczyłam w ulubione dżinsy i z zaskoczeniem stwierdziłam, że są luźne w miejscu, w którym nigdy luźne nie były. Miałam wrażenie, że moje ciało, dotąd metr sześćdziesiąt osiem i w rozmiarze cztery, skurczyło się lekko od czasu zerwania. Przekopałam szafę w poszukiwaniu ulubionej różowej koszulki. Kiedy byłam gotowa, wzięłam głęboki oddech i zadzwoniłam po taksówkę. Czas wyjść na świat i zacząć nowe życie.

Manny podjechał żółtą taksówką pod krawężnik przed moim mieszkaniem; wysiadł, żeby mi pomóc.

– Cześć, Elle, pomogę ci.

– Cześć, Manny, dzięki. – Uśmiechnęłam się do niego.

Manny był moim ulubionym taksówkarzem, znałam go, odkąd przeprowadziłam się do Nowego Jorku. Kiedy dzwoniłam po taksówkę, zawsze pytam o Manny’ego, czasami jest dostępny, czasami nie. Miał około metra osiemdziesięciu pięciu i był umięśniony. Czarne włosy zawsze nosił związane w kucyk, a brązowe oczy zawsze mu błyszczały, kiedy pytałam go o dzieci. Był rodzinnym człowiekiem, jednym z najmilszych ludzi, jakich poznałam. Jego taksówka była pierwszą, która do nas podjechała, kiedy z Kyle’em przyjechaliśmy do Nowego Jorku. Siedziałam z nim z przodu, żeby z tyłu zmieściły się swobodnie moje obrazy.

– Jak się miewa pan Kyle, Elle?

– Wyprowadził się ponad tydzień temu, Manny – westchnęłam. Na jego twarzy pojawiła się pełna współczucia mina.

– Strasznie mi przykro, Elle. U ciebie wszystko w porządku?

Zerknęłam na niego, a na moich wargach pojawił się lekki uśmiech.

– W porządku. W zeszłym tygodniu byłam w rozsypce, ale powoli się przyzwyczajam. – Naprawdę? Czy może po prostu jestem dobrą aktorką?

Podjechał pod galerię i pomógł mi wynosić obrazy z taksówki. Zapłaciłam mu i podziękowałam za pomoc.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, Elle, to dzwoń po mnie, serio – powiedział, wskazując na mnie. Potem wsiadł do taksówki i odjechał powoli.

Peyton zauważyła mnie z okna galerii i wyszła, żeby pomóc mi wnieść obrazy. Zawołała właściciela, Sala, i powiedziała mu, że przyjechałam. Zszedł na dół ze swojego gabinetu i pocałował mnie w oba policzki.

– Pokaż, co tu namalowałaś, Ellery – powiedział i po kolei postawił obrazy przy ścianie.

Zgodnie z umową miałam przekazać galerii na próbę trzy moje obrazy. Jeden był romantyczny, mężczyzna i kobieta tańczący w blasku księżyca, w chmurach. Na drugim był ogród z fontanną otoczoną pięknymi kwiatami. Ostatni przedstawiał dziewczynkę w białej sukience siedzącą na pełnej kwiatów łące, z trzema aniołami spoglądającymi na nią z nieba. Wszystkie trzy obrazy mówiły coś o mnie.

– Nieźle, Ellery, są piękne! Na pewno sprzedasz je bez problemu. – Sal się uśmiechnął.

Czułam się lekko zawstydzona, bo po raz pierwszy miałam pokazać moją twórczość światu. Poprowadził mnie do małej pustej ściany.

– Tutaj powiesimy twoje obrazy. Zadzwonię do ciebie, jak tylko któryś się sprzeda.

Podziękowałam mu i jak tylko odszedł, Peyton zaczęła podskakiwać, klaszcząc.

– Wyjdźmy gdzieś dzisiaj to uczcić! – pisnęła. Zabawa była ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę. Nie byłam gotowa na wieczorne wyjścia jako singielka, ale Peyton była uparta i wiedziałam, że nie mam z nią szans. Więc niechętnie się zgodziłam.

Wyszłam z galerii i ruszyłam ulicą. W wielkiej torebce szukałam dzwoniącego telefonu komórkowego. Chwyciłam go i spojrzałam na znajomy numer, który ostatnio zbyt często do mnie wydzwaniał. Wcisnęłam „odrzuć” i postanowiłam przejść piechotą sześć przecznic, dzielących mnie od domu. Niedługo wyświetlacz telefonu zaświecił się, informując o nowej wiadomości głosowej. Nim doszłam do domu, byłam wyczerpana. Rzuciłam klucze i torebkę przy drzwiach i słuchałam wiadomości, która tak denerwująco przypominała o sobie na wyświetlaczu.

– Dzień dobry, pani Ellery, mówi doktor Taub. Zauważyłem, że odwołała pani dwie ostatnie wizyty. Chcę się upewnić, że pani przyjdzie. Bardzo mi zależy, żebyśmy o tym porozmawiali. Mogę pani pomóc. Proszę zadzwonić i umówić się na wizytę najszybciej jak to możliwe.

Przewróciłam oczami i pokręciłam głową, a potem skasowałam wiadomość. Poszłam do sypialni i postanowiłam, że położę się na chwilę, bo spacer do domu zrobił swoje. Spałam około godziny, bo obudził mnie dzwonek telefonu.

Rozdział 3

Halo? – odezwałam się sennym głosem.

– Spałaś? – spytała głośno Peyton.

– Zrobiłam sobie drzemkę – ziewnęłam.

– Wstawaj! Jadę do ciebie, idziemy do klubu.

– Do klubu? – westchnęłam ciężko. – Mówiłaś, że pójdziemy to uczcić. Myślałam, że masz na myśli kolację, nie klub. – Nie miałam dziś ochoty na hałaśliwy, zatłoczony klub.

– Elle, otrząśnij się! Zrobiłaś się nudna od odejścia tego dupka. Ciesz się życiem, baw się jak dawniej, jesteś najbardziej zabawową osobą, jaką znam.

– Nie wiem, Peyton, nie mam dziś ochoty na klub.

– Nabierzesz ochoty, jak się tam znajdziesz. Kto wie, może spotkasz dzisiaj swojego księcia z bajki?

Powiedziała: księcia z bajki? Nie chcę księcia z bajki. Nie chcę mieć nic wspólnego z mężczyznami, kropka. Peyton zależało, żebyśmy uczciły mój sukces, więc się zgodziłam.

– Dobra, Peyton, w takim razie pójdę, ale nie chcę być długo, jestem zmęczona.

– Hura! – pisnęła. – Aha, mój kolega Caleb przyjedzie po nas do ciebie. Na razie!

– Chwileczkę, kto to jest… – Klik.

Zachichotałam cicho i wskoczyłam pod prysznic. Swoją otwartością Peyton przyciągała rozmaitych ludzi. Chyba dlatego tak szybko się polubiłyśmy.

Kiedy wyszłam spod prysznica, do mieszkania weszła Peyton i rzuciła we mnie torbą z Forever 21.

– Co to jest? – spytałam, zaglądając do środka.

Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się, pędząc do łazienki.

– Drobiazg, żebyś się wyróżniała.

Peyton była właśnie taka hojna. Zawsze kupowałyśmy sobie nawzajem rzeczy, które spodobałyby się tej drugiej. Otworzyłam torbę i wyjęłam wyjątkowy, srebrny, mieniący się top na ramiączkach z dzianiny.

– Peyton, jest piękny! – Uśmiechnęłam się.

– Wiedziałam, że ci się spodoba. Pomyślałam, że mogłabyś włożyć do niego czarne legginsy i czarne wysokie buty – wymamrotała, myjąc zęby.

Poszłam do sypialni i włożyłam top. Był na tyle długi, że zakrywał pupę, więc idealnie pasował do legginsów. Weszłam do łazienki, gdzie Peyton układała sobie włosy. Spojrzała na moje odbicie w lustrze i gwizdnęła.

– Niezła laska. Każdy facet w klubie będzie chciał poklepać ten seksowny tyłeczek. – Uśmiechnęła się i dała mi lekkiego klapsa.

Przewróciłam oczami. Peyton należała do osób, które nie mają zahamowań i mówią, co myślą, nie zastanawiając się dwa razy. Jej wargi się poruszają, zanim mózg zdąży pomyśleć.

Uśmiechnęłam się i uściskałam ją.

– Dziękuję, jest idealny.

– Oj, miło znów widzieć uśmiech na twojej twarzy, Elle – ciągnęła, prostując włosy. Spytałam Peyton o Caleba, powiedziała, że to kumpel kumpla i że parę razy wyszli gdzieś razem. Wydało mi się to dziwne, bo pierwszy raz słyszałam to imię. Powiedziała, że zaczęła się z nim spotykać zaraz po odejściu Kyle’a. Uznała, że to nieodpowiedni moment, żeby wspominać o swoim życiu uczuciowym. Prawdę mówiąc, byłam wzruszona, że pomyślała, żeby o tym nie wspominać, ale jednocześnie byłam wściekła, że mi nie powiedziała.

Przejrzałam się w lustrze po raz ostatni przed wyjściem. Postanowiłam, że lekko podkręcę włosy, które zdążyłam już wyprostować, i starłam trochę cienia, który nałożyła mi Peyton. Zaczynałam się cieszyć, że zdecydowałam się dziś wyjść, potrzebowałam się trochę rozerwać.

Caleb podszedł do drzwi i zagwizdał na widok nas obu, gdy Peyton mu otworzyła. Lekko pocałował ją w policzek i podszedł do mnie, wyciągając rękę.

– Jestem Caleb, miło cię poznać.

Uścisnęłam mu rękę i powiedziałam to samo. Miał silny uścisk i na tyle, na ile widziałam, ciało również. Krótkie brązowe włosy miał rozwichrzone w seksowny sposób, a jego czarne oczy były przeszywające. Rozumiałam, dlaczego pociąga Peyton. Wsiedliśmy w trójkę do taksówki, która czekała na nas na zewnątrz. Peyton obejmowała Caleba, przytulali się do siebie. Nagle poczułam się jak piąte koło u wozu.

– Do jakiego klubu jedziemy? – spytałam.

Caleb oderwał wzrok od Peyton i spojrzał na mnie.

– Pomyślałem, że wybierzemy się do S.

Zmarszczyłam czoło, usiłując skojarzyć, skąd znam tę nazwę, i nagle mnie olśniło, mój kolega z jadłodajni, Frankie, jest tam ochroniarzem. Westchnęłam.

– To nie jest seksklub?

Peyton spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.

– Elle, to normalny klub, po prostu czasami ludzie idą tam znaleźć kogoś, z kim mogliby uprawiać seks – powiedziała tak swobodnie, jakby nie było to nic wielkiego. Przewróciłam oczami i westchnęłam.

– Popraw mnie, jeżeli się mylę, ale czy S nie zastępuje słowa „seks”, jak w Klub Seks? – Peyton i Caleb uśmiechnęli się do mnie. – Super, całą noc będę się musiała opędzać od facetów.

– Naciesz się trochę życiem, Elle – roześmiała się.

Założyłam ręce na piersiach i wyglądałam przez okno, a oni zaczęli się całować. Nie miałam zamiaru cieszyć się życiem, spędzając noc z przypadkowym facetem, to nie było w moim charakterze. Uprawiałam seks tylko z jedynym facetem w życiu i był nim Kyle.

Rozdział 4

Taksówka zawiozła nas przed wejście do klubu, pod którym z zaskoczeniem zauważyłam kolejkę wijącą się dookoła budynku co najmniej przez dwie przecznice. Uśmiechnęłam się, bo wiedziałam, że nie ma szans, żebyśmy dostali się do środka, co mi odpowiadało. Wolałam pójść na spokojną kolację. Calebowi opadły ręce.

– Dupa! Zobacz, jaka kolejka. Mogliśmy przyjechać wcześniej.

Tłum cierpliwie czekał na wejście, a ja marzyłam, żeby uciec jak najdalej stąd, ale usłyszałam, że ktoś mnie woła. Oczy otworzyły mi się szeroko. Ostrożnie odwróciłam głowę.

– Elle, to ty? Cześć, Elle, tutaj!

Zerknęłam w stronę, z której dochodził głos. To Frankie machał do mnie i kiwał, żebym podeszła. Poszliśmy we trójkę do wejścia i stanęliśmy przed rosłym, krzepkim mężczyzną, który nazywał się Frankie Lasher. Jego ciało zapaśnika o wzroście metr dziewięćdziesiąt onieśmieliłoby każdego. Rozumiałam, dlaczego klub zatrudnił go jako bramkarza. Objął mnie i uścisnął.

– Miło cię widzieć, Elle. Imprezujecie dzisiaj?

Wysunęłam się z jego objęć.

– Mieliśmy zamiar, ale zobacz tę kolejkę, chyba dzisiaj nie ma szans.

– Bzdura, wchodźcie.

Posłałam mu krzywe spojrzenie, kiedy odpiął linę, żeby nas wpuścić. Caleb i Peyton byli wniebowzięci, uśmiechali się od ucha do ucha. Frankie chwycił mnie lekko za rękę, kiedy go mijałam.

– Jeżeli nie będziesz się czuła dobrze albo będziesz mnie potrzebować, wyjdź tu i daj mi znać.

Uśmiechnęłam się i skinęłam głową.

Przeszliśmy przez mały korytarz, prowadzący do głównego wejścia do klubu. Byłam w wielu klubach, ale ten był zdecydowanie najbardziej zatłoczony ze wszystkich. Rozejrzałam się wśród stolików. Z boku znajdował się masywny bar z fluorescencyjnymi światłami zwisającymi z sufitu. Na ogromnych rozmiarów parkiecie stały wielkie ekrany, na których prezentowano pokaz laserowy. Na zamszowych ścianach znajdowały się lampy dające delikatne światło, które odbijało się od zamszu. Muzyka była ogłuszająca, a podłoga dudniła pod stopami, zmuszając ciało, żeby poruszało się w jej rytm.

Peyton pociągnęła mnie i Caleba na parkiet i tańczyliśmy, jak mi się wydawało, przez długie godziny. Chciało mi się pić, więc zostawiłam ich na parkiecie i poszłam do baru. Zajęłam jedyny wolny stołek przy końcu i zamówiłam Cosmopolitan. Sączyłam drinka, kiedy przy stoliku niedaleko miejsca, gdzie siedziałam, zauważyłam mężczyznę kłócącego się z kobietą. Ona celowała w niego drżącym palcem, a potem kilka razy wbiła mu go w pierś. Nie mogłam się powstrzymać, kręciłam głową, śmiejąc się. Nie spuszczałam z nich wzroku, żeby zobaczyć, czy się pocałują i pogodzą, ale zauważyłam, że mężczyzna krzyczy. Celował w nią palcem, wyglądał na rozgniewanego. Wysoka, piękna kobieta uderzyła go w twarz, odwróciła się na pięcie i wybiegła. Przyglądałam się mężczyźnie i zauważyłam, że jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Po prostu siedział i patrzył przed siebie.

Dalej spoglądałam w jego stronę, bo był jednym z największych przystojniaków, jakich w życiu widziałam. Jego jasnobrązowe, niemal blond włosy były krótsze po bokach, a dłuższe na środku głowy i lekko pofalowane. Nie mogłam się powstrzymać i wpatrywałam się w jego intrygującą prostokątną twarz i wyraźnie zarysowane kości policzkowe. Nie byłam w stanie rozpoznać koloru oczu, bo siedział za daleko i światło było nieodpowiednie, ale nie miałam wątpliwości, że można się było w nich zatracić.

– No, Elle, widzę, że ktoś przykuł twoją uwagę. – Peyton uśmiechnęła się, zerkając na niego. O Boże, nie chciałam, żeby wiedziała, że namierzyłam tego faceta, bo byłaby pierwsza, żeby do niego podbiec, powiedzieć mu o tym i próbować nas wyswatać.

– Zwróciłam na niego uwagę tylko dlatego, że właśnie dostał w twarz od jakiejś kobiety.

Roześmiała się głośno, a ja miałam okazję, żeby zmienić temat. Pociągnęła mnie na parkiet, a ja tańczyłam i bez przerwy odganiałam napalonych facetów, mieszając się z tłumem.

W klubie zaczęło się robić naprawdę gorąco, a ja potrzebowałam świeżego powietrza. Powiedziałam Peyton, że zaraz wrócę, i ruszyłam w stronę drzwi. Na zewnątrz zauważyłam Frankiego wyprowadzającego z klubu Pana Przystojniaka.

– Panie Black, wypił pan dziś o wiele za dużo, czas wracać do domu.

Mężczyznę zarzucało z jednej strony chodnika na drugą, mamrotał coś pod nosem.

– Frankie, co się dzieje? – spytałam od niechcenia.

– Cześć, Elle, ten pan za dużo wypił i zaczął robić sceny, kiedy barman nie chciał go obsłużyć.

– Co z nim zrobisz?

– Właśnie go wyprowadziłem. Co zrobi później, to nie moja sprawa.

Zerknęłam na niego, przechylając głowę.

– Przecież on ledwie stoi, niby jak ma wrócić do domu? – Głowa mówiła mi, że mam natychmiast przestać, bo wiedziałam, co mam zamiar zrobić, ale serce nakazywało mu pomóc. – Dopilnuję, żeby bezpiecznie dotarł do domu – powiedziałam do Frankiego.

– Elle, to nie jest dobry pomysł. Nie wiesz, kim jest ten facet.

Uniosłam dłoń.

– Wiem, co robię, on potrzebuje pomocy.

– Masz dobre serce, Elle. – Frankie pokręcił głową. – Ale czasami mam wrażenie, że jesteś stuknięta. Proszę, uważaj na siebie.

Wyjęłam komórkę z torebki i zadzwoniłam po taksówkę. Pan Przystojniak siedział na cemencie pod ścianą. Zwróciłam uwagę na jego drogi, szyty na miarę czarny garnitur i białą koszulę, która była częściowo rozpięta, odsłaniając umięśniony tors. Miał metr osiemdziesiąt i był szczupły, ale dobrze umięśniony. Podobnie jak włosy i twarz, ciało wydawało się doskonałe. Podeszłam do niego i chwyciłam go pod rękę, żeby mu pomóc.

– Chodź, odwiozę cię do domu.

Spojrzał na mnie pijanymi zielonymi oczami.

– My się znamy? – wybełkotał.

Poklepałam go po plecach i podprowadziłam do krawężnika, a zaraz potem podjechała taksówka. Zanim wepchnęłam go do środka, wyjęłam mu z tylnej kieszeni portfel. Potykając się, wsiadł do środka, a ja za nim. Otworzyłam jego portfel, wyjęłam prawo jazdy i podała je taksówkarzowi.

– Proszę go tam zawieźć.

Oddał mi prawo jazdy, a ja przeczytałam nazwisko.

– Miło cię poznać, Connorze Black. – Poklepałam go po ręce.

Spojrzał na mnie i oparł mi głowę na ramieniu. Na moich wargach pojawił się lekki uśmiech.

Rozdział 5

Taksówkarz objechał garaż.

– Każą się wysadzać tutaj. Powinien mieć klucz, który pasuje do windy, a jego nazwisko powinno być w środku, obok dziurki na klucz. Będzie pani wiedzieć, na którym piętrze mieszka. Powodzenia.

Gapiłam się na taksówkarza zdumiona. Po pierwsze: skąd to wiedział, a po drugie: nie miałam zamiaru odprowadzać go dalej niż do windy. Otworzyłam jego portfel i kciukiem przewertowałam banknoty. Pokręciłam głową, widząc, że ma tylko kilka studolarówek. Wyjęłam jedną i podałam ją taksówkarzowi.

– Proszę zatrzymać resztę. – Puściłam do niego oko.

– Dziękuję pani. – Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

– Nie ma sprawy. Jemu pan podziękuje następnym razem.

Otworzyłam drzwi, chwyciłam go za rękę i wyciągnęłam z taksówki. Zarzuciłam sobie jego rękę na ramię i odprowadziłam do windy. Potykał się i mało nie pociągnął mnie ze sobą na ziemię. Przeszukałam mu kieszeń, żeby znaleźć klucze. Nastąpiła niezręczna chwila, bo kiedy wsunęłam mu rękę do kieszeni, poczułam coś dość twardego, i nie były to klucze. Wcisnęłam przycisk w windzie, a on spojrzał na mnie.

– Jesteś piękną kobietą i mam zamiar ostro cię zerżnąć – powiedział, chwytając mnie za pupę.

Westchnęłam i cofnęłam jego dłoń.

– Marzenia, skarbie, marzenia…

Winda się otworzyła. Wprowadziłam go do środka i spojrzałam na różne klucze na jego breloku, zastanawiając się, który pasuje do windy. Odwróciłam się do niego, bo opierał się o tylną ścianę windy.

– Możesz mi, z łaski swojej, pokazać, który klucz tu pasuje?

Posłał mi pijany uśmiech i uwodzicielskim gestem wziął ode mnie klucze, wybrał odpowiedni i podał mi go.

– Dziękuję. – Uśmiechnęłam się.

Wsunęłam klucz do dziurki przy jego nazwisku i winda zawiozła nas na najwyższe piętro. Drzwi windy otworzyły się w największym i najpiękniejszym apartamencie, jaki w życiu widziałam. Dobra, był to jedyny apartament, jaki w życiu widziałam, ale był piękny. Miałam zamiar oprzeć go o ścianę i wyjść. Przypuszczałam, że osunie się na podłogę i obudzi rano, ale on na mnie spojrzał i oznajmił, że będzie wymiotował. Przewróciłam oczami i poprosiłam go, żeby zaprowadził mnie do sypialni, bo podejrzewałam, że dzięki temu od razu oprzytomnieje. Wskazał schody. Chwyciłam go, próbując go podtrzymać, kiedy potykał się przy każdym stopniu. W końcu udało nam się wejść na górę i zobaczyłam łazienkę po lewej stronie. Nie zdążył, zwymiotował sobie na ubranie. Pokręciłam głową, bo był to dla mnie zbyt dobrze znajomy widok.

Zagoniłam go do łazienki, gdzie pochylił się i obejmował porcelanowy tron przez dobrą godzinę. Stałam, podziwiając piękną łazienkę. Szarobrązowe ściany i blaty z czarnego granitu nadawały jej klasyczny, ale luksusowy wygląd. Znalazłam myjkę i zanurzyłam ją w letniej wodzie. Podeszłam do niego, kiedy usiadł pod ścianą ze spuszczoną głową. Czuć było od niego wymiocinami, musiałam go nakłonić, żeby się przebrał.

– Chodź, kolego, może nam się uda cię przebrać.

Zarzuciłam sobie jego rękę na ramię i z jego niewielką pomocą podniosłam go z podłogi. Przeszliśmy korytarzem do sypialni. Otworzyłam podwójne drzwi prowadzące do środka i westchnęłam. Sypialnia była większa niż całe moje mieszkanie. Zaprowadziłam go do królewskiego łoża i posadziłam.

– Jesteś aniołem? – wybełkotał, delikatnie głaszcząc mnie po policzku. Skórę miał ciepłą, a jego dotyk wydał mi się miły – zbyt miły – i przyprawił mnie o gęsią skórkę.

Cofnęłam jego dłoń.

– Tak, chyba tak.

Uśmiechnął się nieprzytomnie i poleciał do tyłu na łóżko. Wiedziałam, że będę musiała włożyć trochę wysiłku w to, żeby go przebrać, ale nie mogłam go tak zostawić, żeby całą noc siedział sam i wymiotował. Zdjęłam mu buty i skarpetki. Wspięłam się i usiadłam nad nim okrakiem, żeby rozpiąć mu koszulę, przewróciłam go z boku na bok i wyjęłam ręce z rękawów. Łatwiej pewnie byłoby zdjąć mu koszulę w łazience, ale nie pomyślałam o tym. Przesunęłam się w dół, do guzika jego spodni. O Boże, nie wierzę, że to robię. Pomyślałam, że zostawię go tak, niech śpi, ale na spodniach wylądowała największa część wymiocin i naprawdę śmierdział. Rozpięłam mu spodnie i uniosłam mu biodra tak, żeby go rozebrać. Musiałam się namęczyć, ale w końcu mi się udało.

Nie mogłam się powstrzymać, żeby nie podziwiać jego wyrzeźbionego ciała, kiedy leżał tak prawie zupełnie nagi, w samych czarnych jedwabnych bokserkach. Jestem tylko człowiekiem, prawda? Był szczupły, umięśniony i miał idealne kształty, od stóp do głów. Czułam się brudna, stojąc nad jego nieświadomym ciałem i oglądając go, ale nikt nie powinien mieć tak idealnego wyglądu, to zwyczajnie niesprawiedliwe. Musiałam go podciągnąć na poduszkę. Położyłam mu chłodną ściereczkę na czoło, a on się przeciągnął. Chwyciłam go pod ręce i pociągnęłam, najmocniej jak umiałam. Przewróciłam go na bok, na wypadek gdyby znów wymiotował, a z jego ust wydobył się lekki jęk. W kącie pokoju znalazłam koc i przykryłam go nim. Westchnęłam i zerknęłam na zegarek na nocnej szafce. Pierwsza w nocy.

Byłam wyczerpana i rozpaczliwie potrzebowałam snu. Nagle dotarło do mnie, że nie powiedziałam Peyton, że wychodzę z klubu. Zbiegłam po schodach i wzięłam torebkę ze stołu. Wyjęłam telefon i zobaczyłam wiadomość od niej.

„Frankie mi powiedział, co robisz, wiem, że lubisz się zabawiać w dobrą Samarytankę, ale martwię się, napisz do mnie”.

Odpisałam od razu.

„Nic mi nie jest, odwiozłam go do domu, zasnął w łóżku. Jadę do domu. Odezwę się jutro”.

Stałam na korytarzu i patrzyłam na schody. Wspomnienia zalewały mój umysł, musiałam wrócić do pokoju, żeby po raz ostatni do niego zajrzeć. Zdążył przewrócić się na plecy, więc odwróciłam go z powrotem na bok. Jego łóżko było tak wygodne, że postanowiłam usiąść obok niego i pilnować, żeby resztę nocy przeleżał na boku, i może trochę się zdrzemnąć.

Obudziłam się ze snu o ojcu. Usiadłam szybko, ale mój mózg niezupełnie się orientował, gdzie jestem. Rozejrzałam się po pokoju, zerknęłam na Connora, który spokojnie spał. Idąc do łazienki, pokręciłam z niedowierzaniem głową, że zasnęłam na tak długo. Spryskałam twarz wodą i przepłukałam usta płynem, który znalazłam w jego szafce. Przeczesałam palcami włosy i zeszłam na dół. Powinnam była wyjść od razu, ale musiałam się napić kawy, Connor zresztą też, jak się obudzi.

Poszłam do kuchni i stanęłam jak wryta. Mahoniowe szafki z ciemnymi granitowymi blatami były zjawiskowe. Na środku kuchni stała duża zaoblona wyspa z wbudowaną kuchenką z jednej strony, a po przeciwnej stronie wbudowane były jeszcze trzy inne piekarniki ze stali nierdzewnej. Znalazłam to, czego potrzebowałam, i zaparzyłam dzbanek kawy. Znałam przepis na koktail leczący kaca, który przyrządzałam codziennie tacie. Przeszukałam wzrokiem kuchnię i ku mojemu zaskoczeniu znalazłam wszystko, czego potrzebowałam, żeby go przygotować. Stałam tyłem do drzwi, przygotowując napój na kaca, kiedy usłyszałam, jak ktoś odkaszlnął. Przestraszyłam się i powoli się obróciłam.

Stał na środku kuchni w czarnych spodniach od piżamy, które wisiały mu luźno na biodrach, podkreślając umięśnione ciało. Przełknęłam ślinę na jego widok, stojącego tak, skacowanego, a mimo wszystko wyglądającego tak niewiarygodnie jak wczorajszego wieczoru. Spojrzał na mnie i przechylił głowę na bok.

– Nie przedstawiłem ci wczoraj zasad?

– Hę? – Zmarszczyłam czoło.

– U mnie się nie nocuje. Miałaś wyjść po tym, jak cię zerżnąłem, więc możesz mi wyjaśnić, dlaczego ciągle tu jesteś, w mojej kuchni, i czujesz się jak u siebie w domu?

Jego ton był arogancki i obcesowy – najwyraźniej nie pamiętał niczego z zeszłego wieczoru, ale nie liczyłam na to. Jego zielone oczy wydawały się ciemne i złe, cóż, będzie musiał sobie odpuścić, bo nie miałam na to czasu. Postawiłam szklankę z napojem na kaca na blacie i przesunęłam ją w jego stronę. Zmrużył oczy i spojrzał na mnie.

– Zadałem ci pytanie i czekam na odpowiedź.

Westchnęłam i przewróciłam oczami.

– Słuchaj, kolego, nie wiem, co według ciebie wydarzyło się zeszłej nocy, ale nie zerżnąłeś mnie! Nigdy nie dałabym ci tej satysfakcji, wierz mi. – Dobra, kłamałam, dałabym mu tę satysfakcję, ale nie musiał o tym wiedzieć. Przechylił głowę i patrzył na mnie zmrużonymi oczami. – Upiłeś się w klubie do nieprzytomności i wywalili cię. Spacerowałam na zewnątrz, kiedy to się stało, a ponieważ jestem dobrym człowiekiem, zadzwoniłam po taksówkę, żebyś bezpiecznie dotarł do domu. Wtedy zacząłeś wymiotować na siebie, więc musiałam zaprowadzić cię do łazienki i zdjąć ci ubranie, bo, szczerze mówiąc, śmierdziałeś.

Uniósł brwi.

– Szłam już do drzwi, ale postanowiłam zajrzeć do ciebie jeszcze raz przed wyjściem. Wróciłam do twojej sypialni, leżałeś na plecach, więc odwróciłam cię znów na bok, na wypadek gdybyś wymiotował, nie chciałam, żebyś udławił się na śmierć.

Przestąpił z nogi na nogę i założył ręce na piersiach.

– Zasnęłam z wyczerpania po tym użeraniu się z tobą, a kiedy się obudziłam, postanowiłam, że zaparzę ci kawę i zrobię napój na kaca. Za parę minut miałam zamiar wyjść i nie spodziewałam się, że się obudzisz wcześniej niż za parę godzin.

Zrobił kilka kroków do przodu.

– Więc chcesz powiedzieć, że między nami do niczego nie doszło?

Przewróciłam oczami. Czy ten facet nie usłyszał ani jednego słowa, które powiedziałam?

– Nie, do niczego nie doszło. Chciałam się tylko upewnić, że nic ci się nie stanie. Byłeś nieprzyzwoicie pijany. – Spuściłam wzrok.

– Co to jest? – spytał, biorąc szklankę.

– Wypij, powinieneś poczuć się lepiej za jakieś piętnaście minut. Naleję ci kawy i wychodzę.

Zakręciło mi się lekko w głowie, kiedy sięgałam po kubek, który wyślizgnął mi się z rąk i rozbił na podłodze.

– Niech to – powiedziałam i schyliłam się, żeby pozbierać skorupy.

– Ej, skaleczysz się. – Podszedł do mnie i się schylił.

– Przepraszam – powiedziałam, kręcąc głową i zbierając kawałki rozbitej porcelany.

– Przestań! – rozkazał.

Jego głosu można było się przestraszyć, ale ja nie słuchałam, bo to ja narobiłam bałaganu i zamierzałam go posprzątać. Chwycił mnie za ręce i odwrócił mi dłonie do góry, a potem wyjął z nich odłamki. Nasze oczy się spotkały, kiedy zobaczył blizny na moich nadgarstkach. Cofnęłam się szybko i wstałam. On dalej zbierał szkło. Wzięłam torebkę z blatu.

– Przepraszam za kubek, odkupię ci go; mam nadzieję, że czujesz się lepiej. – Odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia z kuchni.

– Zaczekaj – usłyszałam jego głos.

Odwróciłam się i spojrzałam na niego.

– Pozwól przynajmniej, żebym ci zapłacił za twój wczorajszy trud.

– Nie wezmę od ciebie pieniędzy i nie był to żaden trud. – Owszem, był, ale on żyje, a ja czuję się lepiej ze świadomością, że pewnie uratowałam mu życie. Przewrócił oczami.

– No to przynajmniej napij się kawy, zanim pójdziesz.

Westchnęłam. Poważnie, kawa była mi potrzebna. Filiżanka kawy jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

– Dobrze, w takim razie jeden kubek kawy i znikam ci z oczu.

Wszedł z powrotem do kuchni i postawił kubek na wyspie. Wypił napój, krzywiąc się przez cały czas. Zabawnie było patrzeć na jego pełną odrazy minę. Pochylił się nad blatem i patrzył na mnie.

– Dlaczego, do licha, tak mi pomogłaś? A gdybym był gwałcicielem albo mordercą?

Roześmiałam się.

– Nie mógłbyś mnie zgwałcić ani zamordować, nawet gdybyś chciał. Wczoraj w nocy byłeś taki sfilcowany, że ledwie dałam radę zaciągnąć cię do domu.

Przeczesał włosy jedną ręką.

– Nie powinnaś robić takich rzeczy, to niebezpieczne, żeby dziewczyna robiła takie głupoty. – Sprawiał wrażenie wstrząśniętego.

Oparłam łokieć na blacie, podparłam dłonią twarz i bacznie się mu przyglądałam, kiedy mnie pouczał. Skończył przemowę i zmrużył oczy, patrząc na mnie.

– Słuchasz mnie?

Roześmiałam się i wstałam ze stołka.

– Dzięki za kawę, ale muszę wracać do domu. – Chwyciłam torebkę i ruszyłam do wyjścia. – Miłego dnia, panie Black, i następnym razem niech pan tyle nie pije.

Słyszałam jego kroki za mną.

– Mogłabyś mi powiedzieć, jak ci na imię?

Drzwi windy otworzyły się, weszłam do środka i odwróciłam się do niego twarzą.

– Ellery Lane! – krzyknęłam, kiedy drzwi zaczęły się zamykać.