Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Przeczytaj również inne książki tego autora
http://nk.com.pl/szukaj.html?searchAvailable=1&searchText=Zusak#searchType,3,searchText,Zusak,searchAvailable,1

Dedykacja

Dla Scout

Część pierwsza: Pierwsza wiadomość

Napad

Napastnik jest beznadziejny.

Ja to wiem.

On to wie.

Cały bank to wie.

Nawet mój najlepszy kumpel Marvin to wie, a on jest bardziej beznadziejny niż napastnik.

Najgorsze w całej sytuacji jest to, że samochód Marvina stoi na zewnątrz w strefie parkowania do piętnastu minut. Wszyscy leżymy twarzami do ziemi, a jego auto ma jeszcze tylko kilka minut zapasu.

– Gość mógłby się pospieszyć – mówię.

– Wiem – odpowiada szeptem Marv. – To oburzające. – Jego głos wznosi się znad podłogi. – Dostanę mandat przez tego żałosnego sukinsyna. Nie mogę sobie pozwolić na kolejny mandat.

– Samochód nawet nie jest tego wart.

– Co?

Marv odwraca się w moją stronę. Widzę, że zaczyna się wkurzać. Wręcz wściekać. Jeśli jest coś, czego nie trawi, to obrażanie jego samochodu. Powtarza pytanie:

– Co powiedziałeś, Ed?

– Powiedziałem – szepcę – że nawet nie jest wart mandatu.

– Posłuchaj, Ed, dużo mogę znieść, ale…

Ignoruję go, bo szczerze mówiąc, kiedy Marv zaczyna gadać o swoim aucie, działa mi na nerwy. Gada i gada, jak dzieciak, a przecież, na litość boską, ma już dwadzieścia lat.

Nawija tak całą minutę, aż muszę mu przerwać.

– Marv, ten wóz jest żałosny, jasne? – rzucam. – Nie ma nawet ręcznego… stoi tam z dwoma cegłami pod tylnymi kołami. – Próbuję mówić jak najciszej. – Zwykle go nie zamykasz. Pewnie masz nadzieję, że ktoś go zwinie, a ty zainkasujesz ubezpieczenie.

– Nie jest ubezpieczony.

– No właśnie.

– Agent stwierdził, że to się nie opłaca.

– Pewnie.

Wtedy napastnik się odwraca i wrzeszczy:

– Kto tam gada?!

Marva to nie wzrusza. Cały czas myśli o samochodzie.

– Ed, ty żałosny żółtodziobie, nie narzekasz, kiedy podrzucam cię do roboty.

– Żółtodziobie? Co to, do diaska, znaczy „żółtodziób”?!

– Powiedziałem, zamknąć się tam! – krzyczy znów napastnik.

– TO SIĘ POSPIESZ! – ryczy w jego stronę Marv. Nie jest w nastroju. Zupełnie nie jest w nastroju.

Leży twarzą do ziemi na podłodze banku.

Trwa napad.

Jest nienaturalnie gorąco jak na wiosenny dzień.

Klimatyzacja się popsuła.

Jego samochód został właśnie obrażony.

Staruszek Marv znajduje się na skraju wytrzymałości nerwowej, na krawędzi. Nieważne, jak to nazwiecie – jest cholernie wkurzony.

Patrzymy na siebie ze złością na wytartym, zakurzonym niebieskim dywanie banku. Nasz kumpel Ritchie leży pod stołem z lego, pomiędzy klockami, które spadły na ziemię, kiedy gość wbiegł do środka. Audrey jest tuż przy mnie. Stopą przyciska moją nogę, czuję już drętwienie.

Napastnik wycelował pistolet w jakąś biedną dziewczynę za ladą. Na piersi ma ona plakietkę z imieniem „Misha”. Biedna Misha. Trzęsie się niemal tak samo jak ten koleś, podczas gdy jakiś pryszczaty dwudziestoparolatek pod krawatem, z plamami potu pod pachami, napełnia torbę pieniędzmi.

– Chciałbym, żeby ten gość się pospieszył – marudzi Marv.

– Już to powiedziałem – mówię.

– To co? Nie mogę wyrazić swojego zdania?

– Zdejmij ze mnie stopę – proszę Audrey.

– Co? – pyta.

– Powiedziałem, żebyś zdjęła ze mnie stopę. Noga mi drętwieje.

Rusza się. Niechętnie.

– Dzięki.

Napastnik odwraca się i po raz ostatni wykrzykuje pytanie:

– Który sukinsyn tam gada?!

Jeśli chodzi o Marvina, trzeba pamiętać, że nawet w najlepsze dni sprawia problemy. Jest kłótliwy. Niezbyt uprzejmy. To taki przyjaciel, z którym człowiek ciągle się kłóci – zwłaszcza jeśli chodzi o jego złomowatego forda falcona. Do tego potrafi być z niego całkiem niedojrzały dupek.

Woła figlarnym tonem:

– Ed Kennedy, proszę pana! To Ed gada!

– Dzięki! – Zgrzytam zębami.

(Nazywam się Ed Kennedy. Mam dziewiętnaście lat. Jestem młodocianym taksówkarzem. Przypominam wielu młodych ludzi, których spotykacie na przedmieściach – nie mamy zbyt wielkich perspektyw ani możliwości. Poza tym czytam stanowczo za dużo książek i zdecydowanie nie radzę sobie z seksem oraz płaceniem podatków. Miło mi państwa poznać).

– Zamknij się, Ed! – wrzeszczy napastnik. Marv uśmiecha się krzywo. – Albo tam podejdę i odstrzelę ci tyłek!

Teraz czuję się zupełnie jak w szkole, gdzie sadystyczny matematyk wykrzykiwał rozkazy z przodu sali, choć tak naprawdę nic go nie obchodziło, czekał tylko na dzwonek, żeby móc pójść do domu, napić się piwa i tyć przed telewizorem.

Patrzę na Marva. Mam ochotę go zamordować.

– Masz dwadzieścia lat, na litość boską! Chcesz, żeby nas zabił?

– Zamknij się, Ed! – Gość drze się coraz głośniej.

Ja szepcę coraz ciszej:

– Jeśli zostanę postrzelony, to będzie twoja wina. Wiesz o tym, prawda?

– Powiedziałem, zamknij się, Ed!

– Wszystko jest wielkim żartem, co, Marv?

– Dobra, wystarczy.

Napastnik zapomina o kobiecie za ladą i podchodzi do nas wściekły jak cholera. Kiedy się zbliża, spoglądamy na niego.

Marv.

Audrey.

Ja.

I wszystkie inne żałosne typki rozrzucone na podłodze.

Lufa pistoletu dotyka mojego nosa. Zaczyna mnie swędzieć. Nie drapię się.

Koleś patrzy to na mnie, to na Marva. Przez pończochę na jego twarzy widzę rude wąsy i blizny po trądziku. Ma małe oczka i wielkie uszy. Pewnie rabuje bank, żeby odpłacić światu za wygrywanie przez trzy lata z rzędu lokalnego konkursu brzydoty.

– To który z was jest Edem?

– On – odpowiadam, wskazując Marva palcem.

– Ależ nie – sprzeciwia się Marv, a jego mina świadczy o tym, że nie boi się tak bardzo, jak powinien. Wie, że obaj bylibyśmy już martwi, gdyby napastnik nie okazał się taki żałosny. Mój kumpel spogląda na zakrytą pończochą twarz mężczyzny i zaczyna: – Zaraz… – Drapie się po brodzie. – Wyglądasz znajomo.

– Dobra – przyznaję się. – To ja jestem Ed.

Ale gość skupia się na tym, co ma do powiedzenia Marv.

– Marv – szepcę głośno – zamknij się.

– Zamknij się, Marv – mówi Audrey.

– Zamknij się, Marv! – krzyczy Ritchie z drugiego końca sali.

– A kim ty, do diabła, jesteś?! – woła napastnik do Ritchiego. Odwraca się, żeby zobaczyć, kto się odezwał.

– Jestem Ritchie.

– Zamknij się, Ritchie! Nie zaczynaj!

– Nie ma problemu – odpowiada ten sam głos. – Dzięki. – Wszyscy moi kumple to idioci. Nie pytajcie mnie dlaczego. Czasami tak już po prostu jest.

Tak czy inaczej, gość zaczyna się gotować. Wydaje się, że złość wypływa przez pończochę na jego twarzy.

– Mam tego cholernie dosyć! – warczy. Słowa płoną na wargach.

Marva to jednak nie ucisza:

– Myślę – ciągnie – że mogliśmy chodzić razem do szkoły czy coś w tym rodzaju, wiesz?

– Chcesz umrzeć, prawda? – rzuca nerwowo napastnik. Wciąż jest wściekły.

– Cóż, właściwie chciałbym tylko, żebyś zapłacił za mnie mandat – wyjaśnia Marv. – Mój samochód stoi w strefie parkowania do piętnastu minut. A ty mnie tu zatrzymujesz.

– Cholerna prawda! – Koleś celuje z pistoletu w mojego kumpla.

– Takie nastawienie naprawdę nie jest konieczne.

„O Boże – myślę. – Kompletnie mu odbiło. Zaraz dostanie kulkę w głowę”.

Napastnik wygląda przez szklane drzwi, próbując zgadnąć, który samochód należy do Marva.

– Który to? – pyta, całkiem grzecznie, muszę przyznać.

– Tamten jasnoniebieski falcon.

– Ten złom? Nawet bym się na niego nie odlał, nie wspominając o zapłaceniu mandatu.

– Zaraz, chwileczkę. – Marv znów się obraża. – Skoro napadasz na bank, chyba mógłbyś chociaż zwrócić mi kasę za mandat, nie?

Tymczasem…

Pieniądze czekają na ladzie i biedna Misha woła napastnika. Ten odwraca się i rusza w jej stronę.

– Pospiesz się, suko! – warczy, kiedy dziewczyna podaje mu torbę. Zakładam, że to obowiązkowy ton głosu podczas napadu. Z pewnością oglądał właściwe filmy. Wkrótce kolejny raz podchodzi do nas.

– Ty! – krzyczy do mnie. Znalazł w sobie nową odwagę, gdy dostał pieniądze. Ma właśnie walnąć mnie kolbą pistoletu, kiedy coś na zewnątrz przyciąga jego wzrok.

Przygląda się uważniej.

Przez szklane drzwi.

Po jego szyi spływa duża kropla potu.

Gość dyszy ciężko.

W głowie ma mętlik.

I wybucha:

– Nie!

Policjanci nie mają pojęcia, co się dzieje w banku (wieści jeszcze się nie rozeszły). Rozmawiają z kierowcą złotej torany, który zastawił kogoś pod piekarnią po drugiej stronie ulicy. Samochód odjeżdża, po nim radiowóz, a beznadziejny napastnik zostaje z workiem pieniędzy. Jego transport się ulotnił.

Koleś wpada na pomysł.

Znów się odwraca.

W naszą stronę.

– Ty! – rozkazuje Marvowi. – Dawaj kluczyki.

– Co?!

– Słyszałeś mnie.

– Ten samochód to antyk!

– To kawał złomu, Marv! – wrzeszczę. – A teraz daj mu kluczyki albo sam cię zabiję!

Marv sięga z niezadowoloną miną do kieszeni i wyciąga kluczyki.

– Bądź ostrożny – błaga.

– Obciągnij mi – odpowiada napastnik.

– To nie jest konieczne! – woła Ritchie spod stołu.

– Zamknij się! – odkrzykuje napastnik i biegnie.

Jego jedyny problem polega na tym, że samochód Marva ma mniej więcej pięcioprocentową szansę na zapalenie za pierwszym razem.

Koleś wypada przez drzwi banku i kieruje się w stronę falcona. Potyka się i upuszcza pistolet niedaleko wyjścia, ale postanawia uciekać bez niego. Przez krótką chwilę widzę panikę na jego twarzy, gdy podejmuje decyzję, czy podnieść broń, czy ruszać dalej. Nie ma czasu, więc zostawia ją i biegnie.

A my dźwigamy się na kolana i obserwujemy, jak zbliża się do samochodu.

– Patrzcie tylko. – Marv chichocze.

Audrey, Marv i ja nie odrywamy wzroku od sceny na zewnątrz. Ritchie idzie w naszą stronę.

Napastnik zatrzymuje się i usiłuje domyślić, którym kluczykiem otworzyć auto. Wtedy zaczynamy śmiać się z jego niekompetencji.

W końcu dostaje się do środka i stara się uruchomić samochód, ale mimo wielu prób mu się to nie udaje.

Wtedy…

Z jakiegoś powodu, którego nigdy nie zrozumiem…

Wybiegam, podnosząc po drodze pistolet. Kiedy gnam na drugą stronę ulicy, patrzę gościowi w oczy. Chce się wydostać z falcona, ale na to jest już za późno.

Stoję przy drzwiach forda.

Celuję w głowę napastnika.

Zamiera.

Obaj zamieramy.

Próbuje wysiąść i uciec, a ja, przysięgam, nie mam bladego pojęcia, że strzelam, aż do chwili, gdy podchodzę bliżej i słyszę brzęk pękającego szkła.

– Co ty wyprawiasz?! – krzyczy żałośnie Marv z drugiej strony ulicy. Jego świat się wali. – Strzelasz do mojego samochodu!

Rozbrzmiewają syreny.

Napastnik pada na kolana.

Mówi:

– Ale ze mnie idiota.

Mogę się tylko zgodzić.

Przez chwilę żal mi go, ponieważ uświadamiam sobie, że prawdopodobnie patrzę na największego pechowca na ziemi. Po pierwsze, napada na bank, w którym są tak nieprawdopodobnie głupi ludzie jak Marv i ja. Później jego transport znika. A kiedy myśli, że ma szczęście, bo wie, skąd wziąć inne auto, okazuje się ono najbardziej żałosnym samochodem na całej półkuli południowej. Właściwie chyba mu współczuję. Wyobraźcie sobie to upokorzenie.

Gdy gliniarze zakuwają faceta w kajdanki i odprowadzają, odwracam się do Marva.

– Widzisz? – pytam. Po chwili ciągnę z większym naciskiem, głośniej: – Widzisz? To właśnie dowód na to, jaki żałosny masz samochód. – Wskazuję falcona. Przerywam na chwilę, żeby mój kumpel się nad tym zastanowił. – Gdyby był choć trochę lepszy, temu gościowi udałoby się uciec, prawda?

Marv musi przyznać mi rację.

– Pewnie tak.

Nie wiem, czy nie wolałby, żeby napastnik zdołał zwiać. To przynajmniej dowiodłoby użyteczności auta.

Na ulicy i siedzeniach samochodu leży mnóstwo odłamków szkła. Próbuję ocenić, czy w gorszym stanie jest szyba, czy Marv.

– Hej – mówię – przepraszam za okno.

– Nie ma sprawy – odpowiada.

Pistolet wydaje się ciepły i lepki, jakbym w ręce trzymał rozpuszczającą się czekoladę.

Pojawiają się kolejni gliniarze.

Jedziemy na posterunek, a oni pytają nas o napad, co się stało i jak udało mi się zdobyć pistolet.

– On go tak po prostu upuścił?

– Tak panu powiedziałem, prawda?

– Posłuchaj, synu. – Gliniarz podnosi wzrok znad papierów. – Nie musisz od razu się na mnie wpieniać. – Ma brzuch piwosza i siwiejące wąsy. Dlaczego tak wielu z nich zapuszcza wąsy?

– Wpieniać? – powtarzam.

– Tak, wpieniać.

Wpieniać.

Podoba mi się to słowo.

– Przepraszam – mówię. – Upuścił broń, kiedy wybiegł na zewnątrz, a ja ją podniosłem, gdy ruszyłem za nim. I tyle. Był całkiem beznadziejny, jasne?

– Jasne.

Trwa to dłuższą chwilę. Brzuchaty gliniarz zaczyna się denerwować dopiero wtedy, gdy Marv pyta o odszkodowanie za samochód.

– Tego niebieskiego falcona? – upewnia się.

– Owszem.

– Jeśli mam być szczery, synu, ten samochód to złom. Jest żałosny.

– Mówiłem ci – wypominam Marvowi. – Na litość boską, nie ma nawet ręcznego!

– No i?

– No i masz szczęście, że nie wystawiliśmy ci mandatu. Nie powinien zostać dopuszczony do ruchu.

– Wielkie dzięki.

Gliniarz się uśmiecha.

– Cała przyjemność po mojej stronie.

– I pozwól, że dam ci radę.

Już w drzwiach uświadamiamy sobie, że gliniarz jeszcze nie skończył. Woła nas z powrotem, a przynajmniej Marva.

– Tak? – pyta Marv.

– Czemu nie kupisz sobie nowego samochodu, synu?

Mój kumpel spogląda na niego poważnym wzrokiem.

– Mam swoje powody.

– Co, brak ci kasy?

– Och, oczywiście, że nie. W końcu pracuję. – Zdobywa się na świętoszkowaty ton. – Po prostu mam inne priorytety. – Uśmiecha się, jak tylko może się uśmiechać ktoś dumny ze swego grata. – No i kocham to auto.

– Bywa i tak – przyznaje gliniarz. – Do widzenia.

– A jakież to znowu masz priorytety, do diabła?! – pytam Marva po drugiej stronie drzwi.

Tępo patrzy przed siebie.

– Zamknij się, Ed – mówi. – Dla większości ludzi możesz być bohaterem, ale dla mnie pozostaniesz dupkiem, który rozwalił mi szybę.

– Chcesz, żebym za nią zapłacił?

Marv znów się uśmiecha.

– Nie.

Szczerze mówiąc, czuję ulgę. Wolałbym raczej umrzeć, niż wyłożyć choć centa na tego falcona.

Na zewnątrz czekają Audrey i Ritchie, ale nie tylko oni. Jest też prasa. Reporterzy robią sporo zdjęć.

– To on! – woła ktoś, i zanim zdążę zaprzeczyć, tłum rzuca się w moim kierunku, zasypuje mnie pytaniami. Odpowiadam szybko, wyjaśniając, co się stało. Miasteczko nie jest wcale małe, więc przed posterunkiem zebrali się ludzie z radia, telewizji i gazet, a wszyscy przygotowują historie na następny dzień.

Wyobrażam sobie nagłówki.

Tytuły w stylu Bohaterski taksówkarz byłyby miłe, ale pewnie wydrukują raczej coś w rodzaju Od zera do bohatera. Marv się z tego nieźle uśmieje.

Po około dziesięciu minutach tłum się rozprasza i wracamy na parking. Na przedniej szybie falcona, pod wycieraczką, tkwi mandat.

– Sukinsyny – stwierdza Audrey, a Marv wyciąga papier i czyta. Zajechaliśmy do banku, bo chciał zdeponować wypłatę. Teraz może ją wykorzystać do zapłacenia mandatu.

Otrzepujemy siedzenia z resztek szkła i wsiadamy. Marv przekręca kluczyk w stacyjce jakieś osiem razy. Auto nie chce zapalić.

– Cudownie – jęczy.

– To typowe – zauważa Ritchie.

Audrey i ja nic nie mówimy.

Audrey siada za kierownicą, a my pchamy. Zabieramy samochód do mnie, bo tam mamy najbliżej.

Kilka dni później dostaję pierwszą wiadomość.

A ona zmienia wszystko.

Seks powinien być jak matematyka: wprowadzenie do mojego życia

Powiem wam coś o moim życiu: przynajmniej kilka razy w tygodniu gram w karty.

To właśnie robimy.

Gra zwie się Irytacja, nie jest szczególnie skomplikowana i jako jedyna nie doprowadza do zbyt wielu kłótni między nami.

Oto Marv, który nigdy się nie zamyka. Udaje, że z przyjemnością pali cygaro.

Oto Ritchie, który zawsze siedzi cicho, prezentując absurdalny tatuaż na prawym ramieniu. Bez przerwy popija piwo z dużej butelki i gładzi wąsy, które wydają się doklejone do jego chłopięcej twarzy.

Oto Audrey. Zawsze zajmuje miejsce naprzeciwko mnie, niezależnie od tego, gdzie gramy. Ma blond włosy, chude nogi, najpiękniejszy krzywy uśmiech na świecie i śliczne biodra. Ogląda mnóstwo filmów. Ona również pracuje jako taksówkarz.

I wreszcie ja.

Zanim w ogóle wspomnę o sobie, powinienem powiedzieć wam kilka innych rzeczy.

1) W wieku dziewiętnastu lat Bob Dylan był znanym muzykiem, występującym w Greenwich Village w Nowym Jorku.

2) Salvador Dali stworzył kilkanaście niezwykłych, buntowniczych dzieł sztuki, zanim skończył dziewiętnaście lat.

3) Joanna d’Arc w tym wieku była najbardziej poszukiwaną kobietą na świecie, gdyż wywołała rewolucję.

I jest też Ed Kennedy, również dziewiętnastoletni.

Kierowca taksówki (sfałszowałem datę urodzenia, żeby dostać tę robotę, bo trzeba mieć dwudziestkę na karku).

Trudno to nazwać karierą.

Zawód nie cieszy się poważaniem.

To nic specjalnego.

Wiem, że pełno jest ludzi, którzy osiągają rzeczy wielkie, podczas gdy ja przyjmuję polecenia od łysiejącego przedsiębiorcy imieniem Derek i staram się uważać na pijaków w piątkowe wieczory, gdyż mogą zwymiotować w samochodzie albo zwiać bez płacenia. Właściwie to Audrey wpadła na pomysł, żeby spróbować pracy taksówkarza. Przekonanie mnie nie zabrało jej wiele czasu, głównie dlatego, że od lat kocham się w tej dziewczynie. Nigdy nie wyjechałem z miasteczka. Nie poszedłem na studia. Zostałem z Audrey.

Cały czas zadaję sobie pytanie: „I co, Ed? Co tak naprawdę osiągnąłeś przez te dziewiętnaście lat?”. Odpowiedź jest prosta.

Gówno.

Wspomniałem o tym paru osobom, ale wszyscy kazali mi odpuścić. Marv nazwał mnie nieprzeciętnym marudą. Audrey powiedziała, że jestem o dwadzieścia lat za młody na kryzys wieku średniego. Ritchie po prostu na mnie spojrzał, jakbym odezwał się w obcym języku. A kiedy zwróciłem się do matki, poradziła mi: „To może się rozpłacz, Ed”. Pokochacie moją mamuśkę, mówię wam.

Mieszkam w ruderze, którą wynajmuję za grosze. Niedługo po tym, jak się wprowadziłem, dowiedziałem się, że należy do mojego szefa, dumnego założyciela i kierownika korporacji WOLNE TAKSÓWKI. Firma jest podejrzana, delikatnie mówiąc. Audrey i ja bez trudu przekonaliśmy ich, że jesteśmy wystarczająco dorośli i mamy niezbędne papiery. Wystarczyło przerobić parę cyfr na akcie urodzenia, pokazać coś, co wyglądało jak odpowiednia licencja, i gotowe. Zaczęliśmy pracę w ciągu tygodnia, bo brakowało im ludzi. Żadnych referencji. Żadnego zamieszania. Zadziwiające, co da się osiągnąć dzięki podstępowi i oszustwu. Jak to powiedział Raskolnikow: „W braku rozwagi dopomógł diabeł”. Mógłbym więc pretendować do tytułu Najmłodszego Taksówkarza w tych okolicach – prawdziwy ze mnie małoletni talent. Takie antyosiągnięcia stanowią sedno mojego życia. Audrey jest starsza o kilka miesięcy.

Chałupa, w której mieszkam, znajduje się w pewnym oddaleniu od miasteczka, a ponieważ nie wolno mi jeździć taksówką do domu, oznacza to dość długi spacer do pracy. Chyba, że Marv mnie podrzuci. Nie mam samochodu, bo dzień i noc wożę ludzi. W wolnym czasie ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę, to prowadzenie auta.

Miasteczko jest typowe. Znajduje się kawałek od większego miasta i ma swoje lepsze oraz gorsze okolice. Chyba was nie zaskoczy, że pochodzę z tych drugich. Cała moja rodzina wychowała się w północnej części, traktowanej przez wszystkich jak wstydliwa tajemnica. Mamy tam mnóstwo ciężarnych nastolatek oraz aż za dużo żałosnych ojców na bezrobociu i matek takich jak moja, które piją, palą i wychodzą na ulicę w kapciach. Dom, w którym dorastałem, był koszmarny, ale trzymałem się go do czasu, kiedy mój brat Tommy skończył szkołę i poszedł na studia. Wiedziałem, że mógłbym zrobić to samo, ale byłem za leniwy. Zawsze czytałem książki, choć powinienem odrabiać matmę i całą resztę. Pewnie należałoby nauczyć się jakiegoś zawodu, ale w tych okolicach nie przyjmują praktykantów, zwłaszcza takich jak ja. Z powodu wspomnianego lenistwa nie byłem dobrym uczniem, z wyjątkiem angielskiego, a to dzięki nałogowi czytania. Ponieważ ojciec przepijał całą forsę, po szkole poszedłem prosto do pracy. Zacząłem w zasługującej na zapomnienie sieci fast foodów, nazwy nie podam, gdyż jeszcze mi wstyd. Później sortowałem dokumenty w zakurzonym biurze księgowego, które zamknięto po paru tygodniach. I wreszcie szczyt, kulminacja mojej kariery zawodowej.

Taksówka.

Mój współlokator nazywa się Odźwierny i ma siedemnaście lat. Siedzi przy siatkowych drzwiach, a na jego czarne futro pada słońce. Stare oczy błyszczą. Uśmiecha się. Nazywa się Odźwierny, ponieważ od małego uwielbia całymi dniami tkwić przy drzwiach frontowych. Robił to w domu, i robi teraz, w tej ruderze. Lubi przesiadywać w wygodnych, ciepłych miejscach, i nie wpuszcza nikogo do środka. A to dlatego, że ze starości trudno mu się poruszać. Jest krzyżówką rottweilera z owczarkiem niemieckim i śmierdzi tak, że nie można się pozbyć tego odoru. Sądzę, że właśnie z tego powodu nikt z moich karcianych przyjaciół nie zdecydował się wejść do środka. Smród psa uderza ich w twarz i już po wszystkim. Nikt nie jest wystarczająco twardy, żeby przedłużyć pobyt i wejść głębiej. Nawet próbowałem zachęcić Odźwiernego do używania jakiegoś antyperspirantu. Dużą ilość wtarłem mu pod pachy. Spryskałem go całego dezodorantem Norsca, ale zaczął śmierdzieć jeszcze gorzej. W tamtym czasie cuchnął jak skandynawska toaleta.

Należał do mojego ojca, lecz kiedy staruszkowi zmarło się jakieś pół roku temu, mamuśka oddała go mnie. Miała dosyć tego, że załatwiał się pod jej sznurem na pranie.

(„Mógłby to robić gdziekolwiek na całym podwórku! – mówiła. – Ale gdzie to robi?”. Sama odpowiadała sobie na to pytanie: „Dokładnie pod cholernym praniem”).

Dlatego kiedy się wyprowadziłem, zabrałem go ze sobą.

Do mojej rudery.

Do jego drzwi.

Jest szczęśliwy.

Ja też.

Jest szczęśliwy, kiedy ogrzewają go promienie słońca padające przez siatkę. Wystarcza mu spanie w tym miejscu i przesuwanie się trochę w bok, kiedy na noc zamykam drzwi. W takich chwilach cholernie kocham tego psa. I tak go cholernie kocham. Ale, do licha, jak on śmierdzi!

Pewnie wkrótce umrze. Spodziewam się tego, to normalne w wypadku siedemnastoletniego psa. Nie wiem, jak zareaguję. On pewnie spokojnie stawi czoła śmierci i po prostu bezgłośnie zapadnie się w sobie. Zazwyczaj wyobrażam sobie, że kucnę przy drzwiach, pochylę się nad nim i zapłaczę wtulony w jego cuchnące futro. Będę czekać, aż się obudzi, ale on tego nie zrobi. Pochowam go. Wyniosę go na zewnątrz, czując, jak jego ciepło zmienia się w zimno, gdy słońce zacznie zachodzić za horyzontem podwórka. Na razie jednak Odźwierny ma się dobrze. Widzę, jak oddycha. Tylko śmierdzi jak trup.

Mam telewizor, który bardzo długo się rozgrzewa, telefon, który niemal nigdy nie dzwoni, i lodówkę, która brzęczy jak radio.

Na telewizorze stoi zdjęcie mojej rodziny, zrobione przed wielu laty.

Ponieważ rzadko oglądam telewizję, od czasu do czasu oglądam zdjęcie. Całkiem niezły program, choć z biegiem czasu fotografia robi się coraz bardziej zakurzona. Przedstawia matkę, ojca, dwie siostry, mnie i młodszego brata. Połowa z nas się uśmiecha. Połowa nie. To mi się podoba.

Jeśli chodzi o rodzinkę, matka jest jedną z tych twardych kobiet, których nie da się zarąbać nawet siekierą. Oprócz tego ma skłonność do przeklinania, do czego wrócę później.

Jak już wspominałem, ojciec zmarł przed sześcioma miesiącami. Samotny, życzliwy, cichy, dużo pijący nierób. Mógłbym powiedzieć, że życie z matką nie było zbyt łatwe i doprowadziło go do pijaństwa, ale nie ma usprawiedliwienia dla czegoś takiego. Da się je wymyślić, ale i tak człowiek w nie nie wierzy. Ojciec zajmował się transportem mebli. Gdy umarł, znaleźli go na starej sofie w środku ciężarówki. Siedział tam, martwy i rozluźniony. Było jeszcze tyle do wypakowania, mówili. Myśleli, że poszedł sobie odpocząć, kiedy oni się męczyli. Wątroba mu wysiadła.

Mój brat Tommy robi wszystko jak trzeba. Jest ode mnie rok młodszy i pojechał do miasta na studia.

Moje siostry to Leigh i Katherine.

Kiedy Katherine jako siedemnastolatka zaszła w ciążę, płakałem. Miałem wtedy dwanaście lat. Wkrótce potem wyprowadziła się z domu. Nie została wyrzucona ani nic w tym rodzaju. Wyszła za mąż. Wtedy to była wielka rzecz.

Rok później, kiedy odeszła Leigh, obyło się bez problemów.

Nie była w ciąży.

Pozostałem już tylko ja. Reszta wyjechała do miasta. Tommy radzi sobie szczególnie dobrze. Jest na najlepszej drodze, żeby zostać prawnikiem. Życzę mu wszystkiego najlepszego. Serio.

Na telewizorze, obok portretu rodzinnego, stoi fotka Audrey, Marva, Ritchiego i mnie. W ubiegłe święta ustawiliśmy wyzwalacz w aparacie Audrey i oto jesteśmy. Marv z cygarem, Ritchie na wpół uśmiechnięty, Audrey chichocze. A ja wciąż trzymam swoje karty i wpatruję się w najgorsze rozdanie w historii bożonarodzeniowych gier.

Gotuję.

Jem.

Piorę, ale rzadko prasuję.

Żyję w przeszłości i wciąż uważam, że Cindy Crawford to najlepsza supermodelka.

Oto moje życie.

Mam ciemne włosy, opaloną skórę i brązowe oczy. Do tego normalnie rozwinięte mięśnie. Powinienem bardziej się wyprostować, ale tego nie robię. Stoję z rękami w kieszeni. Moje buty się rozpadają, ale wciąż je noszę, bo kocham je i cenię.

Często wkładam buty i wychodzę. Czasem wybieram się nad rzekę, która przepływa przez miasteczko, albo na cmentarz, na grób ojca. Odźwierny mi towarzyszy – oczywiście, o ile nie śpi.

Najbardziej lubię chodzić z rękami w kieszeniach, z psem u boku, wyobrażając sobie, że po drugiej stronie idzie Audrey.

Zawsze patrzę na nas od tyłu.

Dogasają ostatnie promienie zmierzchu.

Audrey.

Odźwierny.

I ja.

Trzymam Audrey za rękę.

Nie napisałem jeszcze piosenki klasy Dylana ani też nie stworzyłem swego pierwszego surrealistycznego obrazu, wątpię też, bym kiedykolwiek wywołał rewolucję, nawet gdybym spróbował – dlatego, że pomijając wszystko inne, kiepską mam kondycję, choć jestem raczej szczupły. Ale do tego jeszcze słaby.

Najbardziej lubię chwile, kiedy gram w karty albo wracam do miasteczka po tym, jak zawiozłem gdzieś klienta, może nawet do miasta albo jeszcze dalej na północ. Opuszczam okno, wiatr bawi się moimi włosami, a ja uśmiecham się do horyzontu.

Potem wjeżdżam na parking WOLNYCH TAKSÓWEK.

Czasem nienawidzę odgłosu zatrzaskujących się drzwi.

Jak już powiedziałem, jestem cholernie zakochany w Audrey.

Audrey, która kochała się z mnóstwem ludzi, ale nigdy ze mną. Zawsze powtarza, że za bardzo mnie lubi, a ja sam nigdy nie próbowałem sprawić, by znalazła się przy mnie naga i drżąca. Za bardzo się boję. Już wam mówiłem, że w kwestiach seksu jestem żałosny. Miałem dziewczynę czy dwie, i nie były szczególnie zachwycone moimi dokonaniami w tej dziedzinie. Jedna powiedziała, że jestem najbardziej niezgrabnym gościem, jakiego spotkała. Druga zawsze się śmiała, kiedy próbowałem swoich sztuczek. Jakoś mi to nie pomagało. Wkrótce mnie rzuciła.

Osobiście uważam, że seks powinien być jak matematyka.

W szkole.

Nikt się nie przejmuje, jeśli nie radzi sobie z matmą. Ludzie nawet się tym chwalą. Ogłaszają wszem i wobec: „Biologia i angielski są w porządku, ale z matmy jestem zero”. A inni wtedy śmieją się i mówią: „Tak, ja też. Nie mam bladego pojęcia o tych cholernych logarytmach”.

Człowiek powinien móc powiedzieć coś takiego o seksie.

Powinien móc stwierdzić dumnie: „Nie mam bladego pojęcia o tych cholernych orgazmach. Reszta jest w porządku, ale kiedy dochodzi do tej części, wysiadam”.

Nikt tak jednak nie mówi.

Nie wolno nam.

Szczególnie mężczyznom.

My, mężczyźni, sądzimy, że musimy być w tym dobrzy, a ja wam mówię, że tak nie jest. Powinienem również uczciwie dodać, że moja technika całowania także pozostawia wiele do życzenia. Jedna z tych dziewczyn próbowała mnie kiedyś nauczyć, ale w końcu się poddała. Czuję, że szczególnie kiepsko posługuję się językiem, ale co mogę zrobić?

To tylko seks.

W każdym razie tak sobie powtarzam.

Dużo kłamię.

Wracając jednak do Audrey… Powinno mi pochlebiać, że nie tknie mnie, ponieważ lubi mnie bardziej niż innych. To sensowne, prawda?

Jeśli czasem ma doła albo paskudny humor, widzę zarys jej sylwetki przez okno. Wchodzi do środka, pijemy tanie piwo albo wino, albo oglądamy film – albo wszystko naraz. Coś starego i długiego, jak Ben Hur, co ciągnie się w noc. Audrey siada obok mnie na sofie w swojej flanelowej koszuli i dżinsach z obciętymi nogawkami, a kiedy w końcu zasypia, przynoszę koc i ją przykrywam.

Całuję w policzek.

Głaszczę po głowie.

Myślę o tym, że mieszka sama, tak jak ja, i nigdy nie miała prawdziwej rodziny, tylko uprawiała seks z różnymi ludźmi. Nigdy nie pozwala, by miłość stanęła jej na przeszkodzie. Wydaje mi się, że kiedyś miała rodzinę, ale była to jedna z tych, w których każdy daje w kość każdemu. W naszej okolicy ich nie brakuje. Podejrzewam, że kochała tych ludzi, a oni tylko ją krzywdzili.

Dlatego nie chce kochać.

Nikogo.

Przypuszczam, że tak jest jej dobrze. Czy ktoś mógłby mieć o to pretensje?

Kiedy śpi na mojej sofie, rozmyślam o tym wszystkim. Za każdym razem. Przykrywam ją, a potem idę do łóżka i śnię.

Z otwartymi oczami.

As karo

W miejscowych gazetach pojawiło się parę artykułów o napadzie na bank. Opisywały, jak wyrwałem pistolet napastnikowi i zacząłem go gonić. Typowe. Wiedziałem, że dośpiewają sobie szczegóły.

Przeglądam kilka tekstów przy kuchennym stole, a Odźwierny patrzy na mnie jak zawsze. Nie dba wcale, czy jestem bohaterem. Dopóki dostaje obiad na czas, nic innego go nie obchodzi.

Przychodzi mamuśka i częstuję ją piwem. Jest ze mnie dumna, tak twierdzi. Uważa, że wszystkie jej dzieci dobrze sobie poradziły, oprócz mnie, ale w końcu i ja dostarczyłem jej powód do dumy i błysku w oku – przynajmniej na dwa, trzy dni.

– To był mój syn – pewnie chwali się ludziom spotkanym na ulicy. – Mówiłam, że jeszcze coś z niego będzie.

Oczywiście, wpadają Marv i Ritchie.

Nawet Audrey zagląda z gazetą pod pachą.

We wszystkich artykułach jestem opisywany jako dwudziestoletni taksówkarz Ed Kennedy, gdyż, rzecz jasna, okłamałem reporterów. Kiedy człowiek raz rozminie się z prawdą, musi być konsekwentny. Wszyscy to wiemy.

Moja oszołomiona twarz pojawia się na pierwszych stronach gazet, a do tego odwiedza mnie gość z radia i przeprowadza ze mną wywiad w dużym pokoju. Częstuję go kawą, ale musimy wypić ją bez mleka – zatrzymał mnie, kiedy wychodziłem, żeby uzupełnić zapasy.

We wtorek wieczorem wracam do domu po pracy i wyciągam pocztę ze skrzynki. Oprócz rachunków za gaz i prąd oraz reklam znajduję małą kopertę. Rzucam ją na stół z całą resztą i zapominam o niej. Moje nazwisko wypisano niewyraźnym pismem i przelotnie zastanawiam się, co to może być. Nawet kiedy robię kanapkę ze stekiem i sałatą, powtarzam sobie, że powinienem pójść do dużego pokoju i otworzyć list. I ta myśl co chwila mi umyka.

Robi się już całkiem późno, kiedy w końcu się do tego zabieram.

Macam papier.

Coś czuję.

Coś przepływa między moimi palcami, kiedy podnoszę kopertę i zaczynam ją otwierać. Noc jest chłodna, jak to zwykle na wiosnę.

Drżę.

Widzę swoje odbicie w ekranie telewizora i w portrecie rodzinnym.

Odźwierny chrapie.

Wietrzyk wpada do środka.

Lodówka brzęczy.

Przez chwilę mam wrażenie, jakby wszystko się zatrzymało, kiedy sięgam do koperty i wyciągam starą kartę do gry.

To as karo.

W słabym świetle w dużym pokoju trzymam ostrożnie kartę, jakby mogła się złamać albo pognieść. Trzy adresy wynotowano tym samym pismem co na kopercie. Odczytuję je powoli, z namysłem. Przez moje dłonie przepływa coś niesamowitego. Wnika we mnie i wpływa coraz głębiej, dręcząc myśli. Czytam:

Edgar Street 45, północ

Harrison Avenue 13, 18.00

Macedoni Street 6, 5.30

Odsuwam zasłonę i wyglądam na zewnątrz.

Nikogo.

Mijam Odźwiernego i staję na ganku.

– Halo?! – wołam.

Ale znowu nikogo nie ma.

Wietrzyk umyka – jakby zawstydzony podglądaniem – a ja zostaję na zewnątrz. Sam. Wciąż trzymam w dłoni kartę. Nie znam zapisanych na niej adresów, przynajmniej nie dokładnie. Kojarzę ulice, ale nie domy.

To bez wątpienia najdziwniejsza rzecz, jaka mi się przytrafiła.

„Kto mógł przysłać mi coś takiego? – zadaję sobie pytanie. – Co takiego zrobiłem, że znajduję w poczcie starą kartę do gry z dziwnymi adresami?” Wracam do środka i siadam przy kuchennym stole. Próbuję zrozumieć, co się dzieje i kto przysłał mi to coś, co może okazać się moim przeznaczeniem. Widzę wiele twarzy.

Czy to mogła być Audrey? Marv? Ritchie? Mamuśka? Nie mam pojęcia.

Coś radzi mi wyrzucić kartę – wepchnąć do kosza na śmieci i zapomnieć. Czuję jednak ukłucie winy na samą myśl, że mógłbym tak się jej pozbyć.

„Może tak właśnie ma być” – zastanawiam się.

Odźwierny podchodzi i wącha kartę.

„A niech to – niemal słyszę jego myśli – sądziłem, że to coś do jedzenia”. Trąca ją nosem po raz ostatni, zatrzymuje się na chwilę i waha, co zrobić. Jak zawsze powoli maszeruje do wejścia, obraca się i kładzie. Mości wygodnie swoje czarno-płowe cielsko. Jego wielkie oczy błyszczą, lecz jednocześnie odbijają mrok. Łapy wyciągają się na brudnym, starym dywanie.

Patrzy na mnie.

Ja patrzę na niego.

„I co? – myśli. – Czego ty, do diabła, chcesz?”

„Niczego”.

„Dobrze”.

„Świetnie”.

I na tym kończymy wymianę zdań.

Nie zmienia to faktu, że nadal trzymam w dłoniach asa karo.

„Zadzwoń do kogoś” – mówię sobie.

Telefon mnie ubiega. Może to odpowiedź, na którą czekam.

Podnoszę słuchawkę i przyciskam ją do ucha. Boli, ale wsłuchuję się uważnie. Niestety, to moja matka.

– Ed?

Ten głos poznałbym wszędzie. Poza tym ona cały czas krzyczy do telefonu, zawsze, bez wyjątku.

– A tak, cześć, kochana.

– Nie mów do mnie „cześć, kochana”, ty mały sukinsynu. – Cudownie. – Czy o czymś dziś nie zapomniałeś?

Zastanawiam się. Nie pojawiają się żadne myśli ani wspomnienia. Widzę tylko kartę, którą obracam w dłoniach.

– Niczego nie pamiętam.

– Jak zawsze! – Robi się nieco wnerwiona. Zirytowana, delikatnie mówiąc. – Miałeś odebrać dla mnie tamten stolik do kawy z KC Furniture, Ed! – syczy. Jej słowa wydają się głośne i mokre w moim uchu. – Ty kutasie. – Kochana jest, czyż nie?

Jak już wspominałem, matka ma skłonności do przeklinania. Klnie bez przerwy, każdego dnia, czy jest szczęśliwa, smutna obojętna, czy jakakolwiek. Winą za to obarcza mojego brata Tommy’ego i mnie, oczywiście. Mówi, że jako dzieciaki potwornie klęliśmy, grając w piłkę na podwórku.

– Nie umiałam was powstrzymać – powtarza mi zawsze. – Uznałam więc, że jeśli nie mogę z wami wygrać, muszę do was dołączyć.

Jeśli czasem uda mi się z nią porozmawiać i nie zostać nazwanym kutasem albo palantem, to duży sukces. Najgorszy jest nacisk, z jakim to robi. Kiedy określa mnie takim czy innym epitetem, wręcz miota przekleństwa, wręcz ciska nimi we mnie.

Cały czas wyrzeka, choć nie słucham.

Dopiero teraz zaczynam uważać.

– …i co mam zrobić jutro, kiedy pani Faulkner przyjdzie na poranną herbatkę, Ed? Mam jej kazać postawić kubek na podłodze?

– Po prostu powiedz, że to moja wina, mamo.

– Cholerna racja! – warczy. – Powiem jej, że Kutas Ed zapomniał odebrać mój stolik.

Kutas Ed.

Nienawidzę, kiedy mnie tak nazywa.

– Nie martw się, mamo.

Zaczyna gadać, ale ja znów skupiam się na asie karo. Wygląda, jakby migotał.

Dotykam go.

Trzymam.

Uśmiecham się.

Do niego.

Ta karta ma swoją aurę i została podarowana właśnie mnie. Nie Kutasowi Edowi. Mnie, prawdziwemu Edowi Kennedy’emu. Przyszłemu Edowi Kennedy’emu. Nie tylko beznadziejnemu taksówkarzowi.

Co z nią zrobię?

Kim się stanę?

– Ed?

Cisza.

Nadal myślę.

– Ed?! – ryczy mamuśka.

Oszołomiony wracam do rozmowy.

– Czy ty mnie słuchasz?

– Jasne… Jasne, oczywiście.

Edgar Street 45… Harrison Avenue 13… Macedoni Street 6…

– Mamo, przepraszam – mówię znowu. – Zupełnie wypadło mi to z głowy, miałem dziś dużo kursów. Mnóstwo roboty w mieście. Przywiozę go jutro, dobrze?

– Jesteś tego pewien?

– Tak.

– Nie zapomnisz?

– Nie.

– Dobrze. Na razie.

– Zaczekaj! – wołam przez telefon.

Wraca.

– Co?

Z trudem wydobywam z siebie słowa, ale muszę ją zapytać. O kartę. Zdecydowałem, że zapytam każdego, kto mógłby ją do mnie wysłać. Zacznę od mamuśki.

– Tak, co? – odzywa się znowu, głośniej.

Wypowiadam słowa, a każde z nich szarpie się, próbując się zatrzymać na wargach.

– Czy przysłałaś mi coś dzisiaj pocztą, mamo?

– Na przykład co?

Zastanawiam się chwilę.

– Na przykład coś małego…

– Na przykład co, Ed? Nie mam na to czasu.

Dobra. Muszę to powiedzieć.

– To karta do gry. As karo.

Po drugiej stronie zapanowała pełna namysłu cisza.

– I co? – pytam.

– Co „co”?

– Czy to ty ją przysłałaś?

Ma dosyć, czuję to. To uczucie sięga niczym ręka przez kabel telefoniczny i potrząsa mną.

– Oczywiście, że to nie byłam ja! – Zupełnie, jakby za coś się mściła. – Dlaczego miałabym ci wysyłać pocztą kartę do gry? Powinnam była wysłać ci przypomnienie! – Znów zaczyna ryczeć. – MÓJ CHOLERNY STOLIK DO KAWY!

– Dobrze, dobrze…

Dlaczego wciąż jestem taki spokojny?

Czy to przez kartę?

Nie wiem.

Ależ oczywiście, wiem. To dlatego, że zawsze taki jestem. Zbyt żałośnie spokojny dla własnego dobra. Powinienem kazać babie się zamknąć, ale nigdy tego nie zrobiłem i nigdy nie zrobię. W końcu nie może tak traktować wszystkich swoich dzieci. Tylko mnie. Ich całuje po nogach, kiedy przyjeżdżają (a nie zdarza się to często), choć i tak znów ją zostawiają. Przynajmniej zapewniam jej ciągłość.

Mówię:

– Dobrze, mamo, upewniałem się tylko, że to nie ty. I tyle. To w końcu dość dziwna przesyłka…

– Ed – przerywa mi kompletnie znudzona.

– Co?

– Odpieprz się.

– Dobra, zobaczymy się później.

– Jasne.

Rozłączamy się.

Ten cholerny stolik do kawy.

Wiedziałem, że o czymś zapomniałem, kiedy wracałem do domu z parkingu WOLNYCH TAKSÓWEK. Jutro stara pani Faulkner zajrzy do matki, żeby porozmawiać o moim bohaterskim zachowaniu w banku. I usłyszy, że zapomniałem odebrać stolik do kawy. I tak nie mam pojęcia, jak go zmieszczę w taksówce.

Zmuszam się, by przestać o tym myśleć. To nieważne. Muszę zastanowić się nad tym, dlaczego dostałem kartę i skąd się wzięła.

Wysłał ją ktoś, kogo znam.

To pewne.

Ktoś, kto wie, że cały czas gram w karty. Co oznacza, że powinni to być Marv, Audrey albo Ritchie.

Marv odpada. Na pewno. To nie mógłby być on. Nie ma takiej wyobraźni.

Ritchie. Mało prawdopodobne. To po prostu do niego nie pasuje.

Audrey.

Mówię sobie, że to najprawdopodobniej Audrey, ale nie jestem pewien.

W głębi duszy czuję, że to żadne z nich.

Czasem gramy w karty na ganku u mnie albo u któregoś z nich. Setki ludzi przechodzą obok. Kiedy się kłócimy, przechodnie śmieją się i pytają, kto kantuje, kto wygrywa, a kto jęczy.

Czyli to może być każdy.

Nie śpię tej nocy.

Rozmyślam.

Rano wstaję wcześniej niż zwykle i włóczę się z Odźwiernym oraz planem miasta, znajdując właściwe domy. Ten na Edgar Street to prawdziwa ruina na samym końcu ulicy. Ten na Harrison jest stary, ale porządny. Na podwórku kwitną róże, choć trawa wyschła i pożółkła. Macedoni leży na wzgórzach, w bogatszej dzielnicy. Dom jest piętrowy, ze stromym podjazdem.

Wychodzę do pracy i cały czas o tym myślę. Wieczorem, po dostarczeniu matce stolika, idę do Ritchiego i gramy w karty. Mówię im. Wszystkim naraz.

– Masz ją ze sobą? – pyta Audrey.

Potrząsam głową.

Zanim położyłem się poprzedniego wieczora, umieściłem asa w najwyższej szufladzie szafki w sypialni. Nic go nie dotyka. Nikt na niego nie dyszy. Szuflada jest pusta, poza kartą.

– To nie było żadne z was, prawda? – Uznałem, że nie mogę pominąć tego pytania.

– Że niby ja? – dziwi się Marv. – Wszyscy wiemy, że nie jestem wystarczająco bystry, aby wpaść na taki pomysł. – Wzrusza ramionami. – Poza tym nie poświęciłbym tyle uwagi komuś takiemu jak ty, Ed. – Pan Kłótliwy, jak zawsze.

– Właśnie – zgadza się Ritchie. – Marv jest na to stanowczo zbyt tępy. – Wypowiedział swoje zdanie i zamilkł.

Wszyscy patrzymy na niego.

– No co? – obrusza się.

– Czy to ty, Ritchie? – pyta Audrey.

Ritchie macha ręką w stronę Marva.

– Jeśli on jest za tępy, to ja jestem za leniwy. – Wyciąga dłonie. – Popatrzcie na mnie… Siedzę na bezrobociu. Większość czasu spędzam u bukmachera. Wciąż mieszkam z rodzicami…

Żebyście mieli jasność, Ritchie tak naprawdę nie nazywa się Ritchie, tylko Dave Sanchez. Nazywamy go Ritchie, ponieważ na prawym ramieniu ma tatuaż przedstawiający Jimiego Hendriksa, który wygląda jak Richard Pryor. Stąd Ritchie. Wszyscy śmieją się i mówią, że powinien sobie zrobić Gene’a Wildera na drugim ramieniu i zyskałby doskonałą obsadę. Byli idealnym, energicznym duetem. Czy jest coś lepszego niż Czyste szaleństwo lub Nic nie widziałem, nic nie słyszałem?

Właśnie.

Nie ma.

Ale jeśli kiedyś przypadkiem spotkacie Ritchiego, nie wspominajcie o Wilderze. Wierzcie mi, to jedyne, co potrafi wkurzyć tego gościa. Zwłaszcza kiedy jest pijany.

Ma ciemną skórę i wąsy. Jego włosy są kręcone, w kolorze błota, a oczy czarne i przyjazne. Nie mówi ludziom, co powinni robić, i oczekuje od nich podobnej uprzejmości. Nosi te same spłowiałe dżinsy dzień po dniu – chyba że ma kilka par tego rodzaju. Nigdy go o to nie pytałem.

Zawsze słychać, kiedy się zbliża, bo jeździ na motorze. Kawasaki takim czy owakim. Czarno-czerwonym. Latem przeważnie jeździ z odkrytymi ramionami, bo umie prowadzić od małego i nie boi się upadku. Nosi proste podkoszulki albo niemodne koszule, które pożycza od swojego starego.

Nadal się na niego gapimy.

Robi się nerwowy i odwraca głowę, razem z nami, w stronę Audrey.

– Dobra – zaczyna obronę Audrey. – Powiedziałabym, że z nas wszystkich tylko ja potrafiłabym wymyślić coś tak śmiesznego…

– To nie jest śmieszne – protestuję, jakbym bronił karty, jakby była częścią mnie.

– Pozwolisz? – pyta.

Kiwam głową.

– Dobrze. Jak już mówiłam, to na pewno nie ja. Mam jednak teorię, w jaki sposób i dlaczego as trafił do twojej skrzynki.

Wszyscy czekamy, gdy zbiera myśli.

Kontynuuje:

– To wszystko wynika z napadu na bank. Ktoś przeczytał o nim w gazecie i pomyślał: „To jest odpowiedni chłopak. Ed Kennedy. Oto ktoś, kogo potrzebuje to miasto”. – Uśmiecha się, ale natychmiast poważnieje. – Coś się wydarzy pod każdym z adresów na karcie, Ed, a ty będziesz musiał na to zareagować.

Zastanawiam się i podejmuję decyzję.

Odzywam się.

– To chyba nic dobrego?

– Dlaczego?

– Dlaczego? A co, jeśli są tam ludzie, którzy się tłuką, a ja mam wejść do środka i ich powstrzymać? To nie byłoby nic niezwykłego w tej okolicy, prawda?

– Tak to już bywa.

Myślę o pierwszym domu.

Edgar Street 45.

W takiej ruinie nie może się dziać nic dobrego.

Przez resztę wieczoru odpycham od siebie myśli o karcie, a Marv wygrywa trzy kolejne rozdania. Jak zwykle, daje nam to odczuć.

Powiem uczciwie, że nie cierpię, kiedy Marv wygrywa. Jest chwalipiętą. Potwornym, ćmiącym cygaro chwalipiętą.

Podobnie jak Ritchie, wciąż mieszka z rodzicami. Pracuje z ojcem w warsztacie stolarskim. Naprawdę haruje, choć nie wydaje ani grosza z zarobków. Nawet te cygara podkrada staremu. Marv to mistrz skąpstwa. Książę dusigroszy.

Ma gęste blond włosy, które prawie zwijają się w dredy, nosi dla wygody stare spodnie od garnituru i bawi się kluczykami w kieszeni. Zawsze wygląda, jakby w duchu śmiał się z czegoś sarkastycznie. Dorastaliśmy razem i tylko dlatego jesteśmy kumplami. Właściwie Marv ma jeszcze wielu innych znajomych, z kilku powodów. Po pierwsze zimą gra w piłkę i kumpluje się z tymi chłopakami. Po drugie i najważniejsze, zachowuje się jak idiota. Czy zauważyliście, że idioci mają wielu przyjaciół?

Tak tylko o tym mówię.

To mi jednak nie pomaga. Obsmarowywanie Marva nie rozwiązuje problemu asa karo.

Nie zdołam go uniknąć, choćbym próbował.

Podkrada się do mnie i każe mi się zastanowić.

Dochodzę do pewnego wniosku.

Napominam się:

– Musisz wkrótce ruszać, Ed. Edgar Street 45. Północ.

Jest środowy wieczór. Późny.

Księżyc pochyla się nade mną, kiedy siedzę na ganku z Odźwiernym.

Przychodzi Audrey i mówię jej, że zaczynam następnego wieczora. To kłamstwo. Spoglądam na nią i żałuję, że nie możemy wejść do środka i kochać się na sofie.

Zatonąć w sobie nawzajem.

Wziąć się nawzajem.

Napełnić się sobą.

Nic takiego się nie dzieje.

Siedzimy, pijemy jakiegoś taniego jabola, który przyniosła, a ja opieram stopy o Odźwiernego.

Kocham chude nogi Audrey. Przyglądam się im przez chwilę.

Patrzy na księżyc unoszący się na niebie. Jest już wyżej, już się nie pochyla. Wzniósł się.

„Nigdy nic nie wiadomo – stwierdzam w duchu. – Pewnego dnia ludzie mogą powiedzieć: »Tak, Dylan w wieku dziewiętnastu lat był u progu kariery. Dali znajdował się na najlepszej drodze do zostania geniuszem, Joannę d’Arc spalono na stosie jako najważniejszą kobietę w historii… A Ed Kennedy jako dziewiętnastolatek dostał pierwszą kartę«”.

Kiedy ta myśl przemija, spoglądam na Audrey, świecący jasno księżyc i Odźwiernego, i mówię sobie, że powinienem przestać się oszukiwać.

Sędzia i lustro

Kolejną uroczą niespodzianką jest uprzejme wezwanie. Muszę udać się do gmachu miejscowego sądu i opowiedzieć swoją wersję wydarzeń w banku. Idzie to szybciej, niż się spodziewałem.

Godzinę ustalono na wpół do trzeciej. Wezmę sobie trochę wolnego w czasie zmiany i podjadę tam.

Tego dnia pojawiam się na miejscu w stroju służbowym, a oni każą mi czekać pod salą rozpraw. Gdy wchodzę do środka, żeby złożyć zeznania, pierwszą osobą, która rzuca mi się w oczy, jest napastnik. Bez maski okazuje się jeszcze brzydszy. Jedyna różnica polega na tym, że teraz wygląda na bardziej wkurzonego. Pewnie tak właśnie działa na człowieka tydzień w areszcie. Gość nie ma już tego żałosnego, nieszczęśliwego wyrazu twarzy.

Założył garnitur.

Tani. Cały taki jest.

Kiedy mnie zauważa, odwracam oczy, gdyż próbuje zabić mnie wzrokiem.

„Teraz już na to trochę za późno” – myślę sobie, ale tylko dlatego, że on jest tam na dole, a ja na górze siedzę bezpiecznie na miejscu dla świadka.

Sędzia mnie wita.

– Widzę, że ubrał się pan stosownie do okazji, panie Kennedy.

Spoglądam na siebie.

– Dziękuję.

– To był sarkazm.

– Wiem.

– Tylko bez wymądrzania się.

– Dobrze, proszę pana.

Widzę teraz, że sędzia bardzo chciałby dobrać się też do mnie.

Prawnicy zadają mi pytania, a ja odpowiadam na nie zgodnie z prawdą.

– Czy to jest człowiek, który napadł na bank?

– Tak.

– Jest pan pewien?

– Całkowicie.

– Ale proszę mi powiedzieć, panie Kennedy, dlaczego jest pan tak pewien?

– Ponieważ wszędzie poznałbym tego paskudnego sukinsyna. A poza tym to dokładnie ten sam gość, którego zakuli w kajdanki tamtego dnia.

Prawnik spogląda na mnie ze wzgardą i wyjaśnia:

– Przepraszam, panie Kennedy, ale musimy zadawać takie pytania, żeby wyjaśnić wszelkie wątpliwości i być w zgodzie z zasadami.

Przyznaję mu rację.

– Jasne.

Odzywa się sędzia:

– A jeśli chodzi o paskudnych sukinsynów, panie Kennedy, czy mógłby się pan powstrzymać przed rzucaniem takich kalumni? Sam pan nie wygląda jak z obrazka.

– Dziękuję bardzo.

– Cała przyjemność po mojej stronie. – Sędzia się uśmiecha. – A teraz proszę odpowiadać na pytania.

– Tak jest, wysoki sądzie.

– Dziękuję.

Po wszystkim przechodzę obok napastnika, który rzuca:

– Hej, Kennedy.

„Zignoruj go” – mówię sobie, ale nie mogę się powstrzymać.

Przystaję i spoglądam na niego. Adwokat każe mu się zamknąć, ale on tego nie robi.

Szepcze:

– Jesteś trupem. Poczekaj tylko… – Jego słowa mnie atakują. – Pamiętaj, co ci powiedziałem. Pamiętaj o tym każdego dnia, kiedy będziesz patrzył na siebie w lustrze. – Niemal się uśmiecha. – Trup.

Udaję to.

Opanowanie.

Kiwam głową i mówię:

– Jasne.

I idę dalej.

„Boże – modlę się – niech go skażą na dożywocie”.

Drzwi sali rozpraw zamykają się za mną. Wychodzę na korytarz. Wypełniają go plamy słonecznego światła.

Policjantka przywołuje mnie i oznajmia:

– Nie martwiłabym się tym, Ed.

Łatwo jej mówić.

– Mam ochotę wynieść się z miasteczka – przyznaję.

– Posłuchaj – zaczyna. Podoba mi się. Jest niska, przysadzista i wygląda uroczo. – Kiedy ten gość skończy odsiadkę, ostatnią rzeczą, jakiej będzie pragnął, jest powrót za kratki. – Zastanawia się nad tym i wydaje się pewna swojego osądu. – Niektórzy ludzie w więzieniu robią się twardzi. – Wskazuje głową na salę. – On nie jest jednym z nich. Cały ranek przepłakał. Wątpię, by próbował cię dopaść.

– Dzięki – odpowiadam. Pozwalam, by przepełniła mnie ulga, ale nie sądzę, by wystarczyła na długo.

„Jesteś trupem”. Znów słyszę jego głos i widzę te słowa w swojej twarzy, gdy wsiadam do taksówki i spoglądam we wsteczne lusterko.

To sprawia, że zaczynam myśleć o swoim życiu, nieistniejących osiągnięciach i ogólnej niekompetencji.

„Trup – myślę. – Aż tak bardzo się nie pomylił”. Odjeżdżam z parkingu.

Obserwacja, wyczekiwanie, gwałt

Sześć miesięcy.

Dostał sześć miesięcy. Typowa pobłażliwość sądów w dzisiejszych czasach.

Nie powiedziałem nikomu o groźbie, wolałem uwierzyć policjantce i zapomnieć o nim. Właściwie żałuję, że przeczytałem tę informację w lokalnym dzienniku (jedyne pocieszenie w tym, że odmówiono mu wyroku w zawieszeniu). Siedzę jak zwykle w kuchni z Odźwiernym i asem karo. Gazeta leży na stole, złożona na pół. Zamieszczono w niej urocze zdjęcie napastnika jako dziecka. Widzę tylko jego oczy.

Mijają dni i to zaczyna działać. Zapominam o nim.

„Właściwie – myślę – co taki gość jak on mógłby zrobić?”

Więcej sensu ma skupienie się na przyszłości. Powoli rozpracowuję adresy na karcie.

Najpierw Edgar Street 45.

Planuję zacząć w poniedziałek, ale nie mam odwagi.

Drugą próbę podejmuję we wtorek, ale nie udaje mi się opuścić domu; za wymówkę mam czytanie koszmarnej książki.

W środę jednak wychodzę na ulicę i ruszam przez miasto.

Dochodzi północ, kiedy skręcam w Edgar Street. Zrobiło się ciemno, a wszystkie latarnie są zepsute. Ocalała tylko jedna, lecz i ona mruga do mnie. Jej blask kołysze się wokół kuli.

Nieźle znam okolicę, bo Marv często tu przyłaził.

Miał dziewczynę przy jednej z tych zaniedbanych ulic. Nazywała się Suzanne Boyd, a Marv chodził z nią jeszcze w szkole. Kiedy jej rodzina spakowała się i wyniosła, niemal bez słowa, był zrozpaczony. Kupił wtedy ten stary samochód, żeby wyruszyć na poszukiwanie Suzanne, ale nawet nie przekroczył granic miasta. Myślę, że świat wydał mu się zbyt wielki i Marv się poddał. Wtedy właśnie stał się taki skąpy i kłótliwy. Sądzę, że od tamtej chwili postanowił troszczyć się już tylko o siebie. Może. Nie wiem. Nigdy nie myślę o nim zbyt wiele. Taką mam zasadę.

Idąc, przypominam sobie o tym wszystkim, lecz myśli te znikają, gdy zbliżam się do celu.

Docieram do końca Edgar Street, gdzie znajduje się numer czterdziesty piąty. Mijam go, przechodząc po drugiej stronie ulicy, i kieruję się w stronę gęstej kępy drzew. Tam kulę się i czekam. W domu nie palą się światła, a na ulicy panuje cisza. Kawałki farby odpadają z dykty, jedna z rynien prawie przerdzewiała. W moskitierze są dziury. Komary nie dają mi żyć.

„Lepiej, żeby to nie trwało zbyt długo” – myślę.

Mija pół godziny i niemal zasypiam, ale kiedy nadchodzi ta chwila, bicie mojego serca musi się odbijać echem na całej ulicy.

Na chodniku zatacza się mężczyzna.

Potężny mężczyzna.

Pijany.

Nie widzi mnie, gdy potyka się na schodkach prowadzących na ganek, męczy z kluczem, po czym w końcu wchodzi do środka.

W holu zapala się światło.

Drzwi trzaskają.

– Nie śpisz? – bełkocze. – Przywlecz tu zaraz swój tyłek!

Mam serce w gardle. Podnosi się tak wysoko, że czuję jego smak. Jego bicie na języku. Drżę, zbieram się w sobie, znów wstrząsa mną dreszcz.

Księżyc wyłania się spomiędzy chmur i nagle czuję się obnażony. Jakby cały świat mógł mnie zobaczyć. Ulica jest niema i cicha. Tylko ten olbrzymi mężczyzna, wpadł do domu i krzyczy na żonę.

W sypialni też zapala się światło.

Zza zasłony drzew widzę cienie.

Kobieta jest ubrana w koszulę nocną, ale mężczyzna przyciąga ją do siebie i brutalnie zrywa okrycie.

– Myślałem, że na mnie czekasz – mówi.

Trzyma ją za ramiona. Dławi mnie lęk. Później facet rzuca żonę na łóżko, rozpina pasek i spodnie.

Leży na niej.

Wchodzi w nią.

Łóżko krzyczy z bólu. Skrzypi i jęczy, lecz tylko mnie dobiega jego skarga. Boże, to ogłuszające. „Dlaczego świat tego nie słyszy?” – myślę. W ciągu kilku chwil wielokrotnie zadaję to pytanie. „Ponieważ go to nie obchodzi” – stwierdzam w końcu i wiem, że mam rację. To tak, jakbym został wybrany. Ale wybrany do czego?

Odpowiedź jest prosta.

ŻEBY MNIE OBCHODZIŁO.

Na ganku pojawia się dziewczynka.

Płacze.

Przyglądam się jej.

Nie ma już światła. Tylko hałas.

Na kilka minut zapada cisza, lecz wkrótce wszystko zaczyna się od początku – i nie wiem, ile razy w ciągu jednej nocy robi to ten mężczyzna, ale z pewnością jest to spore osiągnięcie. Koszmar trwa, a dziewczynka siedzi i płacze.

Może mieć około ośmiu lat.

Kiedy wszystko się kończy, dziewczynka wstaje i wraca do środka. Z pewnością nie dzieje się tak każdej nocy. Mówię sobie, że to niemożliwe, a wtedy kobieta zajmuje miejsce małej na ganku.

Również siada. Ma na sobie podartą koszulę nocną, twarz ukrywa w dłoniach. Jedna z jej piersi jest wyraźnie widoczna w blasku księżyca. Dostrzegam sutek zwrócony ku ziemi, odrzucony i obolały. W pewnej chwili kobieta unosi ręce, stula dłonie. Zupełnie, jakby trzymała w nich serce. Krwawi na jej ramiona.

Niemal do niej podchodzę, ale wówczas odzywa się instynkt.

„Wiesz, co musisz zrobić”.

Powiedział to jakiś wewnętrzny głos. Powstrzymuje mnie przed podejściem. Nie takie jest moje zadanie. Nie znalazłem się tu, by kogokolwiek pocieszać. Mógłbym ją pocieszać do samej śmierci, a i tak wszystko się powtórzy następnej nocy, i kolejnej też.

To nim powinienem się zająć.

To jemu muszę stawić czoła.

A mimo to, kiedy kobieta płacze na ganku, chciałbym podejść i przytulić ją. Chciałbym ją uratować i wziąć w ramiona.

Jak ludzie mogą tak żyć?

Jak im się udaje przetrwać?

Może właśnie dlatego tu jestem.

A jeśli już nie dają rady?

Kawałki

Jadę sobie taksówką i myślę: „Potem musi być lepiej – moja pierwsza wiadomość i od razu cholerny gwałt”. Co gorsza, facet, którym mam się zająć, jest zbudowany niczym kafar. Niezły z niego mięśniak, jak babcię kocham.

Nikomu nie mówię. Ani przyjaciołom, ani policji. Sytuacja wymaga czegoś wykraczającego poza normy. Niestety, właśnie ja zostałem wybrany.

Audrey pyta mnie o kartę, kiedy jemy lunch na mieście, ale odpowiadam, że nie chce wiedzieć.

Patrzy na mnie z troską, co uwielbiam, i prosi:

– Tylko bądź ostrożny, Ed, dobra?

Zgadzam się i wracamy do swoich taksówek.

Przez cały dzień nie potrafię przestać o tym myśleć. Przerażają mnie też pozostałe dwa adresy, choć w głębi duszy uważam, że nie mogą być gorsze od pierwszego.

Przychodzę na Edgar Street każdej nocy, a księżyc powoli przesuwa się w cyklu. Czasami nic się nie dzieje. Czasami mężczyzna wraca do domu i nie krzywdzi żony. W takie noce cisza panująca na ulicy nabrzmiewa. Jest pełna strachu i śliska, kiedy czekam, aż coś się wydarzy.

Pewnego popołudnia przeżywam chwilę nerwów, gdy idę na zakupy. Przechodzę właśnie przez dział z karmą dla psów, gdy mija mnie kobieta z dziewczynką siedzącą w wózku na zakupy.

– Angelino – mówi. – Nie dotykaj tego.

Głos jest łagodny, charakterystyczny. Tym samym głosem wzywa pomocy, gdy leży na łóżku, gwałcona przez pijaka z libido wielkim jak Kilimandżaro. To głos żony, która w cichą, obojętną noc łka na ganku swojego domu.

Przez krótką chwilę patrzę dziewczynce w oczy.

Jest śliczną zielonooką blondyneczką. Matka też taka była, lecz zmęczenie zniszczyło jej twarz.

Podążam za nimi przez jakiś czas i raz, kiedy kobieta kuca, przyglądając się zupom w torebkach, widzę, jak bez jednego dźwięku rozpada się na kawałki. Marzy, by upaść na kolana, ale nie pozwala sobie na to.

Gdy w końcu się podnosi, przystaję obok niej.

Stoję, patrzę na nią i pytam:

– Wszystko w porządku?

Kiwa głową.

– Tak – kłamie.

Muszę wkrótce coś zrobić.

Harrison Avenue

W tym momencie pewnie już się domyślacie, co postanowiłem w sprawie Edgar Street. A już na pewno wiecie, jeśli jesteście do mnie choć trochę podobni.

Tchórzliwy.

Potulny.

Słabeusz.

Oczywiście, w swej niezmierzonej mądrości uznałem za słuszne na jakiś czas to zostawić. „Nigdy nic nie wiadomo, Ed. Może problem sam się rozwiąże”.

Rzecz jasna, wiem doskonale, że to czysta żenada, ale nie ma mowy, bym poradził sobie z czymś takim bez przygotowania. Potrzebuję doświadczenia. Potrzebuję kilku zwycięstw, zanim stawię czoła gwałcicielowi zbudowanemu jak Mike Tyson.

Pewnej nocy znów wyjmuję kartę, gdy piję kawę z Odźwiernym. Poprzedniego wieczora dałem mu trochę mieszanki numer 43, i całkiem mu przypadła do gustu, choć na początku nie chciał jej tknąć.

Patrzył na mnie. Potem na miskę.

I tak w kółko.

Dopiero po pięciu minutach uświadomiłem sobie, że zauważył, jak dosypuję cukru do kubka z napisem „Taksówkarze nie są największymi dupkami na drodze”. Kiedy posłodziłem mu kawę, okazał dużo więcej entuzjazmu. Chłeptał i lizał, aż wypił wszystko i chciał dolewkę.

I tak oto siedzę z Odźwiernym w dużym pokoju. On pije kawę, zaś ja patrzę na kartę i pozostałe adresy. Harrison numer 13 jest drugi na liście, i decyduję się tam udać następnego popołudnia, równo o szóstej.

– Jak myślisz, Odźwierny? – pytam. – Tam będzie lepiej?

Szczerzy się do mnie, bo jest napompowany mieszanką numer 43.

– Mówię wam. – Marv wskazuje palcem Ritchiego. – Zastukałem. I nieważne, co on gada.

– Zastukał? – pyta mnie Ritchie.

– Nie pamiętam.

– Audrey?

Audrey zastanawia się przez chwilę i potrząsa głową. Marv się poddaje. Musi teraz dobrać cztery karty. Tak się gra w Irytację. Zostają ci dwie karty i stukasz. Jeśli zapomnisz to zrobić, zanim odłożysz trzecią ze swoich kart, dobierasz cztery. Marv często zapomina o stukaniu.

Krzywi się, ale w duchu powstrzymuje śmiech. Wie, że nie zastukał, a mimo to zawsze liczy, że mu się upiecze. To część rozgrywki.

Siedzimy u Audrey, na jej balkonie. Jest ciemno, więc zapaliliśmy światła, i ludzie podnoszą wzrok, kiedy przechodzą wzdłuż rzędu domów. To ulica prostopadła do tej, przy której mieszkam. Trochę zaniedbana, ale w porządku.

Podczas pierwszej godziny gry patrzę na Audrey. Jestem w niej nerwowo zakochany. Nerwowo, ponieważ czasem nie wiem, co robić. Ani co powiedzieć. Co miałbym jej powiedzieć, kiedy czuję coraz dotkliwszy głód? Jak by zareagowała? Wiem, że się wścieka, bo mogłem pójść na uniwersytet, a jeżdżę taksówką. Na litość boską, przeczytałem Ulissesa i połowę sztuk Szekspira. Ale wciąż jestem beznadziejny, bezużyteczny i właściwie bezsensowny. Widzę, że Audrey nie potrafi sobie wyobrazić nas razem. A jednak zadawała się z innymi, bardzo podobnymi. Czasem nie umiem się zmusić, żeby o tym myśleć. O tym, co robili, jakie to uczucie, i że ona lubi mnie za bardzo, aby wziąć mnie pod uwagę.

Wiem, że nie chcę od niej jedynie seksu.

Chciałbym się do niej przytulić, choćby na chwilę, jeśli tylko tyle będzie mi wolno.

Uśmiecha się do mnie, kiedy wygrywa rundę, a ja odpowiadam tym samym.

„Zapragnij mnie” – błagam, ale nic się nie dzieje.

– I co się w końcu stało z tamtą dziwną kartą? – pyta później Marv.

– Co?

– Cholernie dobrze wiesz, o co mi chodzi. – Wskazuje mnie cygarem. Mógłby się ogolić.

Wszyscy się przysłuchują, a ja kłamię.

– Wyrzuciłem ją.

– Dobry pomysł. To była jakaś bzdura – stwierdza z aprobatą Marv.

– Cholerna racja – zgadzam się. Koniec historii. Podobno.

Audrey spogląda na mnie rozbawiona.

Przez kilka kolejnych partii myślę o tym, co wydarzyło się wcześniej, kiedy udałem się pod numer 13 na Harrison Avenue.

Prawdę mówiąc, poczułem sporą ulgę, bo nic się nie działo. Jedyną osobą, która tam przebywa, jest stara kobieta. W jej domu nie ma zasłon. Była sama, przygotowała kolację, usiadła, zjadła ją i popiła herbatą. Wydaje mi się, że jadła sałatkę i jakąś zupę.

I samotność.

Ją też zjadła.

Polubiłem tę kobietę.

Przez cały czas siedziałem w swojej taksówce i obserwowałem. Było gorąco, więc napiłem się trochę stęchłej wody. Łudziłem się, że ze starszą panią wszystko w porządku. Wydawała się łagodna i delikatna. Jej staromodny czajnik gwizdał, aż podeszła i uspokoiła go. Jestem niemal pewien, że mówiła do niego jak do dziecka. Jak do płaczącego niemowlaka.

Trochę mnie przybiło, że człowiek może być tak samotny, że pociesza się towarzystwem gwiżdżących urządzeń domowych i sam spożywa posiłki.

Nie żeby moja sytuacja była dużo lepsza.

Bądźmy szczerzy…

Jadam w towarzystwie siedemnastoletniego psa. Razem pijemy kawę. Zachowujemy się jak stare małżeństwo. Ale mimo wszystko…

Ta kobieta sprawiła, że coś drgnęło w moim sercu.

Kiedy wyciągnęła rękę i nalała sobie herbaty, poczułem się tak, jakby i mnie czymś napełniła, gdy tak siedziałem i pociłem się w taksówce. Zupełnie jakby trzymała sznurek i teraz lekko pociągnęła, otwierając mnie. Weszła do środka, zostawiła tam część siebie i znów wyszła.

Wciąż to czuję, gdzieś tam, w głębi.

Siedzę tutaj, grając w karty, a jej obraz rysuje się na stole. Tylko ja go widzę. Patrzę na jej drżącą rękę, kiedy podnosi łyżkę do ust. Chciałbym, żeby się roześmiała albo w jakiś inny sposób wyraziła szczęście czy zadowolenie, abym zyskał pewność, że z nią wszystko w porządku. Wkrótce jednak uświadamiam sobie, że sam muszę się tego dowiedzieć.

Moja kolej.

– Ed, twoja kolej.

Moja kolej, a ja nie wychodzę.

Zostały mi dwie karty i muszę zastukać.

Trójka trefl i dziewiątka pik.

Problem polega na tym, że tego wieczora chcę więcej kart. Nie interesuje mnie zwycięstwo. Wydaje mi się, że wiem, co muszę zrobić dla staruszki, więc zakładam się sam ze sobą.

Jeśli dostanę asa karo, mam rację.

Jeśli nie, mylę się.

Zapominam zastukać i wszyscy śmieją się ze mnie, kiedy dobieram karty.

Pierwsza: królowa trefl.

Druga: czwórka kier.

Trzecia: tak.

Marv i Ritchie zastanawiają się, dlaczego się uśmiecham. Audrey do mnie mruga. Bez pytania wie, że zrobiłem to celowo. W dłoniach trzymam asa karo.

To o wiele lepsze niż Edgar Street.

Czuję się dobrze.

Jest wtorek, a ja zakładam białe dżinsy i ładne jasne buty. Wyciągam porządną koszulę. Byłem już w cukierni. Obsługiwała mnie dziewczyna imieniem Misha.

(„Czy ja cię nie znam?” – spytała.

„Może. Nie do końca…”

„Oczywiście… jesteś tym gościem z banku. Bohaterem”.

„Raczej idiotą” – pomyślałem, ale powiedziałem: „A, tak… jesteś dziewczyną z okienka. Teraz pracujesz tutaj?”

Pokiwała głową.

„Owszem”. Wydawała się trochę zawstydzona. „Nie mogłam znieść stresu w banku”.

„Napad?”

„Nie, mój szef był dupkiem”.

„Ten z trądzikiem i plamami potu pod pachami?”

„Tak, to on… Któregoś dnia spróbował wepchnąć mi język do ust”.

„No cóż – powiedziałem. – Tacy są mężczyźni. Wszyscy mamy w sobie coś takiego”.

„Co racja, to racja”. Mimo to dziewczyna była bardzo miła. Kiedy wychodziłem ze sklepu, zawołała: „Smacznego, Ed!”.

„Dzięki, Misha!” – odkrzyknąłem, ale pewnie za cicho. Nie lubię robić hałasu w miejscach publicznych.

I odszedłem).

Myślę o tym przez chwilę, kiedy otwieram pudełko i spoglądam na połówkę ciasta czekoladowego. Współczuję Mishy, bo to musiało być paskudne uczucie, kiedy gość się do niej dobierał, no i to ona rzuciła pracę. Sukinsyn. Wpadłbym w panikę, zanim spróbowałbym wepchnąć dziewczynie język do ust. A nawet nie mam trądziku ani plam z potu pod pachami. Tylko niską samoocenę. I tyle.

Tak czy inaczej…

Po raz ostatni spoglądam na ciasto. Pachnie świetnie. Włożyłem najlepsze ubranie i jestem gotów do wyjścia.

Przechodzę nad Odźwiernym i zamykam za sobą drzwi. Dzień jest srebrnoszary i chłodny. Idę na Harrison Avenue. Docieram tam o szóstej. Starsza pani zajmuje się czajnikiem.

Trawa na jej podwórku jest złocista.

Trzaska pod moimi stopami, co przypomina odgłos wgryzania się w tost. Buty zostawiają ślady i mam wrażenie, jakbym rzeczywiście szedł po ogromnym toście. Jedynie róże jeszcze żyją, rosną wytrwale przy podjeździe.

Ganek z betonu. Stary i popękany. Jak mój.

Moskitiera jest poszarpana po brzegach. Przetarta. Otwieram ją i pukam w drewno. Dźwięk rozbrzmiewa w tym samym rytmie, co bicie mojego serca.

Słyszę zbliżające się kroki. Odgłos przypomina tykanie zegara odliczającego czas do tej chwili.

Kobieta przystaje.

Spogląda na mnie i przez chwilę wpatrujemy się w siebie. Zastanawia się, kim jestem, ale tylko przez krótką chwilę. Później na jej twarzy pojawia się wyraz oszołomienia. Uśmiecha się. Uśmiecha się nieprawdopodobnie ciepło i mówi:

– Wiedziałam, że przyjdziesz, Jimmy. – Podchodzi i obejmuje mnie mocno miękkimi, pomarszczonymi ramionami. – Wiedziałam, że przyjdziesz.

Kiedy się rozdzielamy, znów na mnie patrzy, aż w kąciku jej oka pojawia się niewielka łza. Znajduje zmarszczkę i spływa po niej.

– Och. – Potrząsa głową. – Dziękuję, Jimmy. Wiedziałam, wiedziałam. – Bierze mnie za rękę i prowadzi do domu. – Wejdź – zaprasza. Idę za nią.

– Zostaniesz na obiedzie, Jimmy?

– Tylko jeśli tego chcesz – odpowiadam.

Śmieje się.

– Jeśli tego chcę… – Macha ręką lekceważąco. – Jesteś taki zabawny, Jimmy.

Racja, jestem cholernie zabawny.

– Oczywiście, że chcę – ciągnie. – Miło będzie powspominać dawne czasy, co?

– Jasne.

Przyjmuje ciasto i zanosi je do kuchni. Słyszę, jak się tam kręci, i pytam, czy nie potrzebuje pomocy. Mówi, że mam usiąść i poczuć się jak u siebie w domu.

Zarówno jadalnia, jak i kuchnia wyglądają na ulicę. Z okna jadalni widzę ludzi przechodzących pospiesznie obok. Niektórzy przystają, by zaczekać na swoje psy, po czym ruszają dalej. Na stole leży dowód staruszki. Nazywa się Milla. Milla Johnson. Ma osiemdziesiąt dwa lata.

Przynosi taki sam obiad jak poprzedniego dnia. Sałatka, zupa i herbata.

Jemy, a ona opowiada mi o swoich codziennych wędrówkach.

Pięć minut spędza z rzeźnikiem Sidem, ale nie kupuje mięsa. Po prostu rozmawia i śmieje się z jego żartów, choć wcale nie są zabawne.

Je lunch za pięć dwunasta.

Siedzi w parku i patrzy, jak dzieci się bawią, a deskorolkowcy pokazują różne sztuczki na torze.

Po południu pije kawę.

Wpół do szóstej ogląda Koło fortuny.

Obiad je o szóstej.

O dziewiątej się kładzie.

Po posiłku Milla zadaje mi pytanie. Posprzątaliśmy naczynia i znów usiadłem przy stole. Milla wraca do jadalni i nerwowo sadowi się na krześle.

Wyciąga drżące ręce.

Do mnie.

Trzymam je, a jej błagalne spojrzenie sprawia, że się otwieram.

Milla prosi:

– Powiedz mi, Jimmy. – Jej dłonie drżą coraz bardziej. – Gdzieś ty był przez ten cały czas? – Głos ma pełen bólu, ale łagodny. – Gdzieś ty był?

Coś utkwiło mi w gardle – słowa.

W końcu rozpoznaję je i wyrzucam z siebie:

– Szukałem cię. – Wypowiadam to zdanie, jakby było największą prawdą mojego życia.

Odzywa się z równą pewnością:

– Tak sądziłam. – Przyciąga moje dłonie, pochyla się nad nimi i całuje palce. – Zawsze wiedziałeś, co powiedzieć, nie, Jimmy?

– Tak – odpowiadam. – Chyba tak.

Wkrótce stwierdza, że musi się położyć. Kompletnie zapomniała o cieście, a ja mam na nie ogromną ochotę. Jest prawie dziewiąta i widzę, że nie dostanę nawet okruszka. Oczywiście, czuję się z tym paskudnie. Zadaję sobie pytanie, jakim jestem człowiekiem, skoro przejmuję się kawałkiem parszywego ciasta czekoladowego.

Milla podchodzi do mnie za pięć dziewiąta i mówi:

– Chyba powinnam się położyć, Jimmy. Jak sądzisz?

– Tak, Millo.

Odprowadza mnie do drzwi. Całuję ją w policzek.

– Dziękuję za kolację.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Czy cię jeszcze zobaczę?

– Na pewno. – Odwracam się. – Wkrótce.

Tym razem wiadomość oznacza, że mam złagodzić samotność tej staruszki. Uczucie to przepełnia mnie, kiedy wracam do domu, a gdy dostrzegam Odźwiernego, podnoszę go i trzymam w objęciach czterdzieści pięć kilo żywej wagi. Całuję go, mimo całego brudu i smrodu, i odnoszę wrażenie, że potrafiłbym tego wieczora udźwignąć cały świat. Odźwierny spogląda na mnie zmieszany, po czym pyta: „A może jakaś kawa, synu?”.

Wypuszczam go, śmieję się i robię staruszkowi kawę z mnóstwem cukru i mleka.

– Czy ty również napiłbyś się kawy, Jimmy? – pytam sam siebie.

– Nie mam nic przeciwko – odpowiadam. – Zupełnie nic.

Śmieję się i czuję w każdym calu jak prawdziwy posłaniec.

Bycie Jimmym

Minęło już trochę czasu, od kiedy dostarczyłem matce stolik do kawy. Nie zaglądałem do niej przez dobrych parę tygodni – żeby trochę ochłonęła, bo nieźle dała mi w kość, kiedy w końcu się z nim zjawiłem.

Odwiedzam ją w sobotni ranek.

– Popatrzcie no tylko, co dziś przywlókł kot – mówi sucho, gdy przekraczam próg. – Jak leci, Ed?

– W porządku. A co u ciebie?

– Zaharowuję się na śmierć. Jak zawsze.

Matka pracuje na stacji benzynowej, za ladą. Robi cholernie mało, ale kiedy ją spytać, jak się miewa, zawsze twierdzi, że „zaharowuje się na śmierć”. Upiekła jakieś ciasto, ale nie pozwala mi wziąć choćby kawałka, bo czeka na ważniejszych gości. Pewnie spodziewa się ludzi z Lion’s Club albo kogoś w tym rodzaju.

Podchodzę bliżej, żeby się przyjrzeć.

– Nie dotykaj! – warczy matka, choć z tej odległości i tak nie zdołałbym sięgnąć.

– Co to?

– Sernik.

– Kto przychodzi?

– Marshallowie.

Typowe – wieśniaki zza rogu. Ale nic nie mówię. Tak jest lepiej.

– Jak się sprawuje stolik? – pytam.

Śmieje się niemal przebiegle i mówi:

– Nieźle. Chodź i zobacz.

Robię, jak mi powiedziała, wchodzę do salonu i nie wierzę własnym oczom. Podmieniła go, do cholery!

– Ej! – wołam w stronę kuchni. – To nie ten, który ci przywiozłem.

Teraz to się wnerwiłem. Zerwałem się godzinę wcześniej z pracy, żeby go zabrać, a nagle okazuje się, że nie był dla niej wystarczająco dobry.

– Co się, do cholery, stało?!

– Rozmawiałam przez telefon z Tommym i on powiedział, że ten sosnowy chłam jest pospolity i długo nie wytrzyma. – Matka gestykuluje między zdaniami. – A twój brat zna się na takich rzeczach, wierz mi. Kupił sobie stary cedrowy stół w mieście. Zbił cenę do trzech setek i dostał krzesła za półdarmo.

– I co z tego?

– To, że wie, co robi. W przeciwieństwie do innych ludzi, których znam.

– Nie kazałaś mi go odebrać.

– A czemu miałabym, na Boga?

– Tamten musiałem ci przywieźć.

– Taa, ale bądźmy szczerzy, Ed – mówi moja matka. – Jesteś kiepskim dostawcą.

Wyczuwam ironię w tym zdaniu.

– Wszystko w porządku, mamo? – pytam później. – Zaraz idę do sklepu. Potrzebujesz czegoś?

Zastanawia się.

– Właściwie… Leigh przyjeżdża w przyszłym tygodniu i chcę upiec ciasto czekoladowo-orzechowe. Mógłbyś mi kupić mielone orzechy laskowe.

– Jasne.

„A teraz spadaj, Ed” – dopowiadam w duchu, wychodząc. Jestem pewien, że tak właśnie myśli.

Podoba mi się bycie Jimmym.

– Pamiętasz, co mi czytałeś, Jimmy?

– Pamiętam.

Nie muszę mówić, że wieczorem znów jestem u Milli.

Wyciąga rękę i chwyta mnie za ramię.

– Mógłbyś mi chwilę poczytać? Uwielbiam twój głos.

– Którą książkę chciałabyś? – pytam, podchodząc do regału.

– Moją ulubioną – odpowiada.

Cholera… Przyglądam się powieściom na półkach. Która jest jej ulubioną?

Ale to nie ma znaczenia.

Którąkolwiek wybiorę, będzie jej ulubioną.

– Wichrowe Wzgórza? – proponuję.

– Skąd wiedziałeś?

– Instynkt – wyjaśniam i zaczynam czytać.

Po kilku stronach starsza pani zasypia na sofie. Budzę ją i pomagam jej się położyć.

– Dobranoc, Jimmy.

– Dobranoc, Millo.

Wracając do domu, przypominam sobie o czymś. Znalazłem w książce kawałek papieru służący jako zakładka. Zupełnie zwyczajny, wąski pasek do notowania, pożółkły i stary. Nosił datę 1.05.1941, a było na nim tylko kilka słów, nakreślonych typowo męskim, niezgrabnym charakterem pisma. Całkiem podobnym do mojego.

Brzmiały tak:

Najdroższa Millo!

Moja dusza potrzebuje Twojej.

Kocham Cię.

Jimmy

Podczas następnych odwiedzin Milla wyjmuje stare albumy ze zdjęciami i przeglądamy je. Wciąż wskazuje na mężczyznę, który trzyma ją za rękę, całuje lub po prostu uśmiecha się z fotografii.

– Zawsze byłeś taki przystojny – szepcze. Dotyka twarzy Jimmy’ego i widzę już, jak to jest kochać kogoś tak jak Milla tego mężczyznę. Końce jej palców są miłością. Kiedy mówi, jej głos jest miłością. – Sporo się zmieniłeś, ale nadal dobrze wyglądasz. Byłeś najprzystojniejszym chłopakiem w mieście. Wszystkie dziewczęta tak powtarzały. Nawet matka mówiła mi, jaki jesteś wspaniały, kochający i silny, i że muszę być dla ciebie dobra i odpowiednio cię traktować. – Spogląda teraz na mnie, niemal przerażona. – Odpowiednio cię traktowałam, prawda, Jimmy? Odpowiednio cię traktowałam?

Rozpływam się.

Rozpływam się i spoglądam w jej stare, ale piękne oczy.

– Byłaś dla mnie dobra, Millo. Traktowałaś mnie odpowiednio. Byłaś najlepszą żoną, jaką mógłbym mieć…

I właśnie wtedy się załamuje i płacze w moich ramionach. Płacze, płacze i się śmieje. Trzęsie się z rozpaczy i radości, a jej łzy, ciepłe i dobre, przesiąkają przez rękaw.

Po chwili proponuje mi ciasto czekoladowe. To samo, które przyniosłem jej parę dni wcześniej.

– Nie pamiętam, od kogo je dostałam, ale jest bardzo smaczne. Zjesz kawałek, Jimmy?

– Z przyjemnością – mówię.

Jest stare i trochę podeschnięte, to ciasto.

Ale smakuje doskonale.

Kilka nocy później wszyscy siedzimy na ganku mojej chałupy i gramy w karty. Idzie mi nieźle, aż nagle zapada dziwna cisza. Po chwili ze środka dobiega dźwięk.

– Telefon – mówi Audrey.

Coś jest nie tak. Zaczynam się czuć niepewnie.

– Nie odbierasz? – dziwi się Marv.

Podnoszę się i zaniepokojony przechodzę nad Odźwiernym.

Dzwonek mnie przyzywa.

Podnoszę słuchawkę.

Cisza. Zupełna cisza.

– Halo?

Znów.

– Halo?

Głos próbuje trafić do samego sedna mojej osoby. Dociera tam i wypowiada cztery słowa:

– Jak ci idzie, Jimmy?

Coś we mnie pęka.

– Co? – pytam. – Co powiedziałeś?

– Słyszałeś.

Zapada cisza i zostaję sam.

Wytaczam się z powrotem na ganek.

– Przegrałeś – informuje mnie Marv, ale niemal go nie słyszę. Gra zupełnie mnie nie obchodzi.

– Wyglądasz koszmarnie – oznajmia Ritchie. – Siadaj, stary.

Postępuję zgodnie z jego radą i zajmuję swoje miejsce.

Audrey spogląda na mnie i samym wyrazem twarzy pyta, czy wszystko w porządku. Mówię, że tak, a kiedy zostaje dłużej niż pozostali, prawie opowiadam jej o Milli i Jimmym. Niemal pytam ją, co o tym wszystkim sądzi, ale znam już odpowiedzi. Jej zdanie nic nie zmieni, więc równie dobrze mogę stawić czoła świadomości, że muszę to ciągnąć. Zapewniłem Milli towarzystwo, którego potrzebowała, ale nadszedł czas, by ruszyć pod kolejny adres albo wrócić na Edgar Street. Oczywiście, wciąż zamierzam odwiedzać Millę, ale nadszedł czas.

Czas ruszyć dalej.

Tego wieczora, późno, idę z Odźwiernym na cmentarz, żeby odwiedzić ojca i pospacerować wśród grobów.

Uderza w nas promień latarki.

Ochrona.

– Wiesz, która godzina? – pyta się facet. Jest wielki i ma wąsy.

– Nie mam pojęcia – odpowiadam.

– Jedenaście po północy. Cmentarz jest zamknięty, stary.

Już prawie odchodzę, gdy coś mnie zatrzymuje. Tej nocy nie mogę. Otwieram usta i mówię:

– Proszę pana… Szukam grobu.

Patrzy na mnie i się waha. Pomóc czy też nie? Wybiera odpowiedź „tak”.

– Jakie nazwisko?

– Johnson.

Potrząsa głową i zaczyna się śmiać, a ja wyczuwam w tym nutę krytyki.

– Zdajesz sobie sprawę, ilu Johnsonów tu leży?

– Nie.

– Mnóstwo. – Dmucha w wąsy, jakby coś go swędziało. Jego zarost jest rudy. Facet jest rudzielcem.

– Czy moglibyśmy jednak spróbować?

– Co to za pies?

– Mieszaniec rottweilera z owczarkiem.

– Cholernie śmierdzi, stary. Nie kąpiesz go?

– Oczywiście, że tak.

– Fuj. – Odwraca się, krzywiąc twarz. – Co za piekielny smród.

– Grób? – pytam.

Przypomina sobie.

– A tak, spróbujmy. Masz pojęcie, kiedy staruszkowi się zeszło?

– A może by tak grzeczniej?

Zatrzymuje się.

– Posłuchaj. – Nieco się irytuje. – Chcesz mojej pomocy czy nie?

– Jasne, przepraszam.

– Tędy.

Przechodzimy niemal pół cmentarza i znajdujemy paru Johnsonów, ale nie tego, którego szukam.

– Wybredny jesteś, co? – mówi w pewnym momencie strażnik. – Ten nie wystarczy?

– To Gertrude Johnson.

– A kogo szukasz?

– Jimmy’ego… – Ale tym razem coś dodaję: – Jego żona ma na imię Milla.

Zatrzymuje się gwałtownie i spogląda na mnie:

– Milla. Cholera, chyba znam ten grób. Przypominam sobie to imię, bo wspomniano je na pomniku. – Mruczy pod nosem, gdy idziemy szybko na drugi koniec cmentarza. – Milla, Milla…

Promień jego latarki pada na kamień i oto jest.

JAMES JOHNSON

1917–1942

ZGINĄŁ ZA OJCZYZNĘ

UKOCHANY MĄŻ MILLI

Stoimy tam dobre dziesięć minut. Latarka oświetla grób. Przez ten cały czas próbuję się domyślić, gdzie i w jaki sposób zginął Jimmy. Co ważniejsze, uświadamiam sobie, że biedna Milla przeżyła bez niego sześćdziesiąt lat.

To oczywiste.

Żaden mężczyzna nie pojawił się już w jej życiu. Nie w taki sposób jak Jimmy.

Przez sześćdziesiąt lat czekała, żeby wrócił.

I się doczekała.

Bosa dziewczyna

Mimo to muszę ruszać dalej.

Historia Milli jest piękna i tragiczna, ale mam inne wiadomości do dostarczenia. Kolejna to Macedoni Street 6, godzina 5.30. Przez jakiś czas zastanawiam się nad powrotem na Edgar Street, ale jestem zbyt przerażony tym, co słyszałem i widziałem pod tym adresem. Idę tam jeszcze raz, żeby sprawdzić, czy nic się nie zmieniło. Nie zmieniło się.

W połowie października pojawiam się o wschodzie słońca na Macedoni Street. Australijska wiosna w tym roku jest niezwykle gorąca i robi się całkiem ciepło, kiedy wspinam się na górę. Widzę dom na końcu ulicy.

Tuż po wpół do szóstej w bocznych drzwiach pojawia się samotna sylwetka. Wydaje mi się, że to dziewczyna, ale nie mogę być pewien, gdyż twarz zasłania kaptur. Nosi czerwone sportowe szorty i szarą bluzę, ale jest bez butów. Ma jakieś metr siedemdziesiąt pięć wzrostu.

Siedzę między dwoma zaparkowanymi samochodami, czekając, aż wróci.

Kiedy w końcu się poddaję i ruszam do pracy, wreszcie dostrzegam ją ponownie (teraz jestem pewien, że to dziewczyna). Wyłania się zza rogu. Zdjęła bluzę i obwiązała wokół pasa, dzięki czemu widzę jej twarz i włosy.

Zaskakuje mnie, ponieważ podchodzimy do tego samego rogu z przeciwnych stron.

Oboje się na chwilę zatrzymujemy.

Spogląda na mnie. Ma złociste włosy związane w kucyk i oczy przejrzyste niczym woda. Najdelikatniejszy odcień błękitu, jaki kiedykolwiek widziałem. Miękkie wargi, które układają się w łagodny kształt rozpoznania.

I biegnie dalej.

Mogę jedynie patrzeć, kiedy przechyla głowę i się odwraca.

Ma ogolone nogi, więc chyba powinienem był wcześniej domyślić się płci. Są długie i śliczne. Jest jedną z tych wysokich, wyprostowanych nastolatek, szczupłych, z małymi, ale ładnie ukształtowanymi piersiami, smukłymi plecami, ładnymi biodrami i długimi nogami. Jej bose stopy są średniej wielkości i delikatnie dotykają ziemi.

Jest piękna.

Jest piękna, a ja się wstydzę.

Ma piętnaście lat, i ani dnia więcej, a ja czuję się zdeptany. Zmiażdżony od wewnątrz. Uczucia miłości i pożądania walczą we mnie, i uświadamiam sobie, że pociąga mnie dziewczyna, która biega na bosaka o wpół do szóstej rano. Nie ukryję tego przed sobą.

Idę piechotą do domu i myślę, czego może potrzebować – co muszę dostarczyć. W pewnym sensie jest to rodzaj eliminacji. Jeśli mieszka na wzgórzach, ma dość pieniędzy. Nie sądzę też, by brakowało jej przyjaciół, ale kto wie?

Biega.

To musi się jakoś z tym wiązać. Musi.

Przychodzę codziennie, choć kryję się i nie sądzę, by mnie spostrzegła.

Pewnego ranka postanawiam zrobić następny krok i podążam za nią. Ja w dżinsach, butach i starej białej podkoszulce, a ona daleko przede mną.

Dziewczyna biegnie długimi krokami.

Ja walczę.

Kiedy zacząłem biec, czułem się jak finalista mistrzostw olimpijskich na dystansie czterystu metrów. Teraz czuję się dokładnie tak, jak powinienem – jak podmiejski kierowca taksówki, który ćwiczy stanowczo za mało.

Czuję się żałosny.

Niezgrabny.

Nogi unoszą się z trudem i z wysiłkiem popychają mnie do przodu. Mam wrażenie, jakby stopy orały ziemię, zapadały się w nią. Oddycham najgłębiej, jak potrafię, ale czuję mur w gardle. Płuca umierają z głodu. Czuję, że powietrze wspina się na ten mur, aby dostać się do środka, ale nie ma wystarczająco dużo tlenu. Mimo to nadal biegnę. Muszę.

Dziewczyna kieruje się ku obrzeżom miasteczka, gdzie znajduje się stadion lekkoatletyczny. Leży w niewielkiej dolinie, więc pociesza mnie świadomość, że biegnę w dół. To powrót mnie przeraża.

Kiedy docieramy na stadion, ona przeskakuje przez płot, zrzuca z siebie bluzę i zostawia ją na nim. Jeśli o mnie chodzi, zwalniam do marszu i padam na ziemię w cieniu drzewka herbacianego.

Dziewczyna okrąża stadion.

Świat krąży wokół mnie.

Czuję zawroty głowy i robi mi się niedobrze. Do tego marzę o czymś do picia, ale nie mogę się zmusić, by wstać i podejść do kranu. Dlatego po prostu leżę, zmachany, i się pocę.

„Chryste, Ed – dyszę. – Kiepską masz kondychę, co, stary? Nawet gorszą, niż sądziłem”.

„Wiem” – odpowiadam.

„To żałosne”.

„Wiem”.

Wiem również, że nie powinienem tak głupio rozwalać się pod drzewem, ale nie ukrywam się już przed dziewczyną. Jeśli mnie zobaczy, trudno. Ledwie mogę się ruszać, nie wspominając już o chowaniu się po krzakach, a jutro będę miał piekielne zakwasy.

Biegaczka zatrzymuje się na chwilę i rozciąga, a powietrze w końcu przebija się przez mur i dociera do moich płuc.

Nastolatka opiera o płot prawą nogę, długą i piękną.

„Nie myśl o tym. Nie myśl o tym” – powtarzam sobie. Kiedy to robię, dziewczyna mnie zauważa, ale natychmiast odwraca wzrok. Przechyla głowę i wbija oczy w ziemię. Zupełnie tak, jak poprzedniego ranka. Tylko przez chwilę. Uświadamiam sobie, że się nie zbliży. Dociera to do mnie, gdy opuszcza nogę i podnosi drugą. Będę musiał sam do niej podejść.

Przestaje się rozciągać i sięga po bluzę, a wtedy podnoszę się i ruszam w jej stronę.

Zaczyna biec, ale się zatrzymuje.

Wie.

Myślę, że czuje, iż jestem tu z jej powodu.

Dzieli nas teraz sześć albo siedem metrów. Patrzę na nią, a ona wpatruje się w ziemię jakiś metr od mojej prawej kostki.

– Cześć – mówię. Własny głos wydaje mi się nieskończenie głupi.

Przerwa.

Chwila na oddech.

– Cześć – odpowiada. Wciąż skupia się na piachu.

Robię jeden krok. Nie więcej.

– Jestem Ed.

– Wiem – przyznaje. – Ed Kennedy. – Ma wysoki, ale miękki głos. Tak miękki, że można się w niego zapaść. Przypomina mi Melanie Griffith. Słyszeliście ją? Ta dziewczyna mówi tak samo.

– Skąd wiesz, kim jestem? – pytam.

– Tato czyta gazety, widziałam twoje zdjęcie… Po napadzie na bank.

Podchodzę bliżej.

– Rozumiem.

Mija trochę czasu i w końcu patrzy na mnie.

– Dlaczego mnie śledzisz?

Stoję tam, pełen zmęczenia, i oświadczam:

– Jeszcze nie wiem.

– Nie jesteś zboczeńcem ani kimś takim, co?

– Nie! – A myślę: „Nie patrz na jej nogi. Nie patrz na jej nogi”.

Znów spogląda na mnie, na jej twarzy maluje się rozpoznanie, jak tamtego dnia.

– Ulżyło mi. Widziałam cię niemal każdego dnia. – Jej głos jest tak słodki, że to niemal absurdalne. Jakby miał truskawkowy smak.

– Przepraszam, jeśli cię przestraszyłem.

Zdobywa się na uśmiech.

– To nic takiego. Po prostu… nie za dobrze radzę sobie z ludźmi. – Znów odwraca wzrok, przepełnia ją nieśmiałość. – Czy możemy nie rozmawiać? – Mówi coraz szybciej, żeby mnie nie zranić. – To znaczy, nie przeszkadza mi, że będziesz tu rano, ale po prostu nie umiem rozmawiać, jasne? Czuję się trochę niezręcznie.

Kiwam głową i mam nadzieję, że to widzi.

– Nie ma sprawy.

– Dziękuję. – Raz jeszcze umyka spojrzeniem, po czym podnosi bluzę i zadaje mi końcowe pytanie: – Nie jesteś dobrym biegaczem, co?

Przez chwilę delektuję się jej głosem. Na moich wargach smakuje truskawkami. Może to ostatni raz, kiedy go słyszę.

– To prawda – odpowiadam i żegnamy się, po czym ona odbiega. Patrzę za nią i słyszę bose stopy uderzające lekko w ziemię. Podoba mi się ten dźwięk. Przypomina jej głos.

Przychodzę na stadion każdego ranka przed pracą i ona tam jest. Codziennie, bez pudła. Pewnego dnia pada, a ona i tak biega.

W środę biorę wolne (mówiąc sobie, że to poświęcenie, na jakie trzeba być gotowym, jeśli ma się powołanie do rzeczy wielkich). Ciągnąc za sobą Odźwiernego, około trzeciej docieram do szkoły. Dziewczyna wychodzi z kilkoma przyjaciółkami, co mnie cieszy, bo miałem nadzieję, że nie będzie sama. Jej nieśmiałość sprawiła, że się o to niepokoiłem.

Zabawne, że kiedy obserwuje się ludzi z dużej odległości, wszystko wydaje się bezgłośne. To jak oglądanie niemego filmu. Człowiek domyśla się, co mówią inni. Przygląda się ruchom ich warg i wyobraża sobie dźwięki stóp uderzających o ziemię. Zastanawia się, o czym rozmawiają, i, co ważniejsze, o czym mogą myśleć.

Zauważam jedną dziwną rzecz. Kiedy jakiś chłopak podchodzi, by porozmawiać z dziewczynami i pospacerować z nimi chwilę, biegaczka znów wbija wzrok w ziemię. Gdy gość się oddala, sytuacja wraca do normy.

Stoję i przelotnie się nad tym zastanawiam, po czym dochodzę do wniosku, że pewnie dziewczynie brakuje pewności siebie tak samo jak mnie.

Pewnie czuje się zbyt wysoka i niezdarna, nie uświadamia sobie, że wszyscy wokół uważają ją za piękną. Jeśli problem polega tylko na tym, wkrótce wszystko będzie w porządku.

Kręcę głową z politowaniem.

Nad sobą.

„Posłuchaj, co mówisz – napominam się w duchu. – Twierdzisz, że wszystko będzie w porządku. A skąd, do diaska, to wiesz? Czyżby z tobą wszystko było w porządku, Ed? Bardzo w to wątpię”. Całkowita racja. Nie mam prawa nic planować ani niczego zakładać, jeśli chodzi o tę dziewczynę. Muszę jedynie zrobić to, co powinienem, i łudzić się, że to wystarczy.

Kilka razy obserwuję jej dom w nocy.

Nic się nie dzieje.

Nigdy.

Gdy tak stoję i zastanawiam się nad Millą, koszmarem na Edgar Street oraz nastolatką, uświadamiam sobie, że nawet nie znam jej imienia. Z jakiegoś powodu dochodzę do wniosku, że musi nazywać się Alison albo jakoś tak, ale w myślach zwę ją biegaczką.

Idę na zawody lekkoatletyczne, które odbywają się we wszystkie letnie weekendy. Ona siedzi z resztą rodziny. Dostrzegam młodszą dziewczynkę i małego chłopczyka. Wszyscy noszą czarne szorty i jasnoniebieskie podkoszulki z naszytym na plecach czarnym prostokątem. Biegaczka ma numer 176, a tuż nad nim znajduje się hasło reklamowe czekoladowego napoju Milo.

Ogłaszają początek biegu na 1500 metrów juniorów do piętnastego roku życia. Dziewczyna podnosi się i otrzepuje suchą trawę ze spodenek.

– Powodzenia – mówi jej matka.

– Tak, powodzenia, Sophie – powtarza ojciec.

Sophie.

Podoba mi się.

Słyszę imię w głowie i przymierzam je starannie do twarzy. Pasuje doskonale.

Dziewczyna wciąż otrzepuje trawę, kiedy przypominam sobie o istnieniu pozostałej dwójki dzieci. Dopiero gdy się oddalają, całkowicie skupiam się na Sophie. Dziewczynka bierze udział w zawodach w pchnięciu kulą, a chłopiec pobiegł pobawić się w armię z małym brzydalem imieniem Kieren.

– Mogę pójść z Kierenem, mamo? Proszę.

– Dobrze, ale słuchaj uważnie, kiedy będą ogłaszać kolejne konkursy. Już niedługo zacznie się bieg na siedemdziesiąt metrów.

– Pewnie. Chodźmy, Kieren.

Przez chwilę jestem szczęśliwy, że mam takie proste, bezproblemowe imię – Ed. Nie Edward, Edmund, Edwin. Po prostu Ed. Przeciętność tym razem wydaje mi się niezwykle przyjemna.

Sophie zauważa mnie, kiedy wstaje, a wtedy po jej twarzy przemyka zadowolenie. Chyba cieszy ją mój widok, ale i tak niemal od razu się odwraca. Idzie do punktu zbiórki, trzymając w rękach parę zniszczonych kolców (zakładam, że starsze dzieci mogą je nosić podczas dłuższych wyścigów), kiedy ojciec znów ją woła.

– Hej, Soph!

Odwraca się do niego.

– Wiem, że możesz wygrać… jeśli tylko zechcesz.

– Dzięki, tato.

Odchodzi pospiesznie, znów odwracając się w moją stronę. Siedzę na słońcu i wpycham do ust ciastko w polewie czekoladowej. Wiórki kokosowe przykleiły mi się do warg, ale już za późno, żeby je otrzepać. I tak tego nie zauważy. Nie z tej odległości. Omiata mnie wzrokiem i idzie dalej. Pojmuję, co muszę zrobić.

Gdybym był bardziej pewny siebie, powiedziałbym, że to tutaj to drobiazg. Banał.

Ale nie jestem.

Nie mogę się zmusić, by to powiedzieć, gdyż wciąż myślę o Edgar Street. Uświadamiam sobie, że na każdą dobrą wiadomość będzie przypadać jedna bolesna. Dlatego jestem wdzięczny za Sophie. Dzień jest ładny, a dziewczynę polubiłem. Wzbudza jeszcze większą sympatię, kiedy ściga się z wysoką i chudą zawodniczką, która wygląda, jakby kij połknęła. Biegną razem, lecz tamta ma lepszy finisz. Wydłuża krok, a jakiś mężczyzna cały czas ryczy:

– Dalej, Annie! Dalej, Annie! Szybciej, kochanie! Szybciej! Pokonaj ją, kochanie, możesz to zrobić!

Wolałbym przybiec jako drugi, niż słyszeć takie dopingujące wrzaski.

Ojciec Sophie jest inny.

Na czas biegu podchodzi do ogrodzenia i przygląda się uważnie. Nie krzyczy. Tylko obserwuje. Wyczuwam w nim napięcie, gdy siłą woli popycha córkę do przodu. Kiedy druga dziewczyna przyspiesza, spogląda krótko na jej ojca, ale to wszystko. Kiedy zwycięża, bije jej brawo, tak jak i Sophie. Drugi ojciec tylko stoi, obrzydliwie dumny z siebie, jakby to on właśnie wypluł płuca i wygrał wyścig.

Kiedy Sophie podchodzi i staje obok ojca, ten obejmuje ją ramieniem. Rozczarowanie ciężko spoczywa na jej barkach.

Ojciec Sophie w pewien sposób przypomina mi mojego, tyle tylko, że mój nigdy nie objął mnie ramieniem. Nie wspominając już o tym, że był alkoholikiem. Chodzi o jego nawyki i spokój. Mój ojciec był cichym człowiekiem, który nigdy nie mówił nic złego. Szedł do knajpy i siedział tam do zamknięcia. Potem spacerował ulicami, żeby otrzeźwieć, ale nie do końca mu się udawało. Mimo to muszę przyznać, że następnego ranka wstawał do roboty. Matka się wściekała, szalała i wyklinała go za te wyjścia, ale on nie reagował. Nigdy na nią nie krzyknął.

Ojciec Sophie jest podobny, pomijając alkoholizm. Innymi słowy, wygląda jak prawdziwy dżentelmen.

Wracają we dwoje do matki i siadają na pagórku. Matka i ojciec trzymają się za ręce, kiedy Sophie wypija jeden z tych sportowych napojów. Wyglądają na rodzinę, w której wszyscy mówią sobie, że się kochają przed zaśnięciem, po przebudzeniu i przed wyjściem do pracy.

Sophie zdejmuje kolce. Spogląda na nie i wzdycha:

– A miały mi przynieść szczęście…

Mogę się tylko domyślać, że należały do jej matki albo innej krewnej, która odniosła sukces.

Przyglądam się leżącym na ziemi butom. Są wyblakłe, niebiesko–żółte. Stare i przetarte.

I nieodpowiednie.

Dziewczyna zasługuje na coś lepszego.

Pudełko na buty

– Ostatnio cię nie widywałam.

– Byłem zajęty.

Siedzę razem z Audrey na ganku swego domu i jak zwykle pijemy tani alkohol. Odźwierny wychodzi i prosi o trochę, ale tylko klepię go po łbie.

– Wciąż dostajesz te karty? – Oczywiście od początku wiedziała, że skłamałem, mówiąc o wyrzuceniu asa karo. Nikt by go nie wyrzucił, prawda?

„Milla – myślę. – Sophie. Kobieta na Edgar Street i jej córka Angelina”.

– Nie, nadal pracuję nad pierwszą.

– Sądzisz, że będzie ich więcej?

Zastanawiam się nad tym i nie jestem pewien, czy chciałbym otrzymać kolejną.

– Pierwsza okazała się raczej trudna.

Pijemy.

Regularnie zaglądam do Milli. Znów pokazuje mi zdjęcia, nadal czytam jej Wichrowe Wzgórza. Książka zaczyna mi się podobać. Ciasto skończyło się parę wieczorów temu, i dzięki Bogu, ale staruszka jest miła jak zawsze. Krucha jak diabli, ale niezmiennie miła.

Sophie przegrywa w następny weekend, tym razem w biegu na osiemset metrów. Nie radzi sobie w tych zniszczonych, starych butach. Potrzebuje czegoś lepszego, żeby biec tak jak rano. Wtedy jest prawdziwa. Osobna. Niemal wychodzi z siebie.

W następną sobotę, wczesnym przedpołudniem, idę do jej domu i pukam do drzwi. Otwiera ojciec.

– Czy mogę w czymś pomóc?

Denerwuję się, jakbym miał go prosić, żeby pozwolił córce iść na randkę. W prawej ręce trzymam pudełko na buty, mężczyzna spogląda na nie. Unoszę je szybko i mówię:

– To przesyłka dla Sophie. Mam nadzieję, że w odpowiednim rozmiarze.

Pudełko przechodzi z rąk do rąk. Ojciec dziewczyny wydaje się zdezorientowany.

– Niech pan po prostu przekaże, że jakiś gość przyniósł jej nowe buty.

Mężczyzna patrzy na mnie, jakbym był kompletnie pijany.

– Dobrze. – Ze wszystkich sił próbuje zachowywać się uprzejmie. – Tak zrobię.

– Dziękuję.

Odwracam się, by odejść, ale wtedy mnie zatrzymuje.

– Proszę zaczekać! – woła.

– Tak?

Trzyma prezent wyraźnie zdziwiony.

– Wiem – mówię.

Pudełko jest puste.

Nie ogoliłem się i na stadionie czuję się jak śmierć na urlopie. Taksówkę odstawiłem dopiero o szóstej rano i od razu poszedłem do domu Sophie, a później na bieżnię. Na śniadanie zjadłem kiełbaskę w cieście i wypiłem trochę kawy.

Zostaje wywołana na tysiąc pięćset metrów i idzie na bosaka.

Uśmiecham się na tę myśl.

Bose buty…

Niech tylko nikt jej nie nadepnie.

Kilka minut później ojciec Sophie podchodzi do ogrodzenia.

Tamten idiota zaczyna wrzeszczeć.

A Sophie ktoś podcina po pierwszym okrążeniu.

Jest w pierwszej piątce, kiedy pada. Pozostałe biegaczki oddalają się na jakieś dwadzieścia pięć metrów. Gdy się podnosi, przypomina mi się scena z Rydwanów ognia, gdzie Eric Liddell przewraca się, a później mija wszystkich i zwycięża.

Pozostały jeszcze dwa okrążenia, a Sophie jest daleko z tyłu.

Bez trudu wyprzedza dwie dziewczyny, biegnie jak o świcie. Bez wysiłku. Na jej twarzy maluje się jedynie poczucie wolności i pełni życia. Brak jej tylko bluzy z kapturem i czerwonych spodni. Bose stopy niosą ją obok trzeciej biegaczki i wkrótce dogania ostatnią przeciwniczkę. Mija ją i wysuwa się na prowadzenie dwieście metrów przed metą.

„Zupełnie jak rano” – myślę. Ludzie zatrzymują się, żeby popatrzeć. Obserwowali jej upadek, powstanie i dalszy bieg. Teraz patrzą, jak zmierza po zwycięstwo, a jest to coś innego niż wszystko, co widzieli w weekendy w miasteczku. Zatrzymano rzut dyskiem i skok wzwyż. Wszyscy przerwali. Liczy się tylko dziewczyna ze złocistymi włosami i zabójczym głosem.

Ta druga ją dogania.

Próbuje prześcignąć.

Na kolanach Sophie od czasu upadku jest krew, do tego wydaje mi się, że chyba skaleczyła stopę, ale tak musi być. Ostatnie sto metrów niemal ją zabija. Widzę cierpienie na jej twarzy. Bose stopy krwawią na wydeptanej trawie. Niemal uśmiecha się z bólu – z piękna. Wychodzi z siebie.

Bosa.

Bardziej żywa niż kiedykolwiek.

Dobiegają do mety.

I druga dziewczyna zwycięża.

Jak zawsze.

Po przekroczeniu mety Sophie pada na ziemię, przekręca się na plecy i spogląda w niebo. Bolą ją ramiona, nogi i serce. Ale na twarzy maluje się piękno poranka, a ona chyba po raz pierwszy je rozpoznaje. Wpół do szóstej.

Ojciec Sophie klaszcze, jak zawsze, ale tym razem nie tylko on. Ojciec tej drugiej też klaszcze.

– Ma pan wspaniałą córkę – mówi.

Ojciec Sophie jedynie skromnie kiwa głową i odpowiada:

– Dziękuję. Pan również.

Jeszcze jeden głupi człowiek

Rzucam styropianowy kubek do kosza razem z papierem po kiełbasce. Czas iść. Jak zwykle palce mam lepkie od sosu.

Słyszę jej głos za plecami, ale nie od razu się odwracam. Chcę posłuchać tego głosu.

– Ed?

Jest tak charakterystyczny.

Uśmiecham się do dziewczyny, która ma krew na kolanach i stopach. Z lewego kolana strużka spływa po łydce. Wskazuję ją i radzę:

– Lepiej się tym zajmij.

– Jasne – odpowiada spokojnie.

Między nami wyczuwa się skrępowanie i wiem, że już tu nie pasuję. Włosy Sophie wysunęły się z kucyka i są piękne. W jej oczach można by zatonąć, a wargi się poruszają. Mówi do mnie.

– Chciałam ci podziękować.

– Za rany i ból?

– Nie. – Odrzuca moje kłamstwo. – Dzięki, Ed.

Poddaję się.

– Cała przyjemność po mojej stronie. – W porównaniu z nią, mój głos brzmi jak chrzęst żwiru.

Kiedy podchodzę bliżej, zauważam, że nie odwraca już wzroku. Nie przechyla głowy ani nie wbija oczu w ziemię. Pozwala sobie patrzeć i być ze mną.

– Jesteś piękna – mówię. – Wiesz o tym, prawda?

Jej twarz rumieni się nieco, gdy przyjmuje moje słowa do wiadomości.

– Zobaczę cię jeszcze kiedyś? – pyta, a ja wiem, że pożałuję swojej odpowiedzi.

– Na pewno nie o cholernej piątej trzydzieści rano.

Okręca się na pięcie, śmiejąc się bezgłośnie, do siebie.

Już mam iść, kiedy się odzywa:

– Ed?

– Sophie?

Wyraźnie ją zaskakuje, że znam to imię, ale mówi dalej:

– Czy jesteś świętym albo kimś w tym rodzaju?

Śmieję się w duchu. Ja? Święty? Wyliczam sobie, kim jestem. Taksówkarz. Miejscowy nieudacznik. Ucieleśnienie przeciętności. Ofiara losu. Żałosny karciarz.

To już koniec rozmowy.

– Nie, nie jestem świętym, Sophie, tylko jeszcze jednym głupim człowiekiem.

Uśmiechamy się po raz ostatni i odchodzę. Czuję, że na mnie patrzy, ale się nie odwracam.

Znów na Edgar Street

Mam wrażenie, że poranki klaszczą.

Żeby mnie obudzić.

Widzę wtedy trzy rzeczy.

Milla.

Sophie.

Edgar Street 45.

Pierwsze dwie unoszą mnie wraz ze wschodzącym słońcem. Trzecia pozbawia mnie okrycia i przeszywa dreszczem skórę, ciało i kości.

Codziennie wieczorem oglądam powtórki Diuków Hazzardu. Wielki tłusty gość zawsze siedzi za biurkiem i zajada pianki. „Jak on się nazywa?” – zadałem sobie pytanie w trakcie pierwszego odcinka. A później na ekranie pojawiła się Daisy i powiedziała: „Jak leci, Bossie Hogg?”.

Boss Hogg.

Oczywiście.

Boże, Daisy wygląda fantastycznie w swoich obcisłych dżinsach. Zawsze, kiedy ją widzę, serce bije mi coraz szybciej, ale ona bardzo szybko znika.

Odźwierny spogląda na mnie znacząco.

– Wiem – mówię.

Ale wtedy ona znów się pojawia i nie ma się co kłócić. Piękne kobiety to udręka mojej egzystencji.

Mijają noce i diukowie.

Prowadzę taksówkę. Z tyłu głowy czai się ból. Za każdym razem, gdy się obracam, czeka tam.

– Dzięki, człowieku – mówię. – To będzie szesnaście pięćdziesiąt.

– Szesnaście pięćdziesiąt? – jęczy stary w garniaku. Jego słowa są niczym piana w mojej głowie, gotują się, wznoszą i opadają.

– Płać. – Dziś brakuje mi cierpliwości. – Jeśli to zbyt drogo, następnym razem możesz się przejść. – Jestem pewien, że i tak obciąży kosztami firmę.

Podaje mi pieniądze. Dziękuję mu. „To nie było takie trudne, co?” – myślę. Głośno trzaska drzwiami. Czuję, jakby między nimi tkwiła moja głowa.

W pewnym sensie czekam na kolejny telefon, na głos rozkazujący mi wrócić na Edgar Street, i to natychmiast. Czekam parę nocy, ale nic się nie dzieje.

W czwartkowy wieczór wcześnie opuszczam karciane towarzystwo zebrane w domu Audrey. Męczy mnie przeczucie. Zmusza, bym wstał i wyszedł niemal bez słowa. Nadszedł czas. Wiem, że muszę znaleźć się pod domem na Edgar Street – domem przepełnionym przemocą, która dzieje się tam niemal co noc.

Po drodze uświadamiam sobie, że się spieszę. Odniosłem sukces, którego potrzebowałem.

Milla i Sophie.

A teraz muszę stawić czoła czemuś innemu.

Skręcam w Edgar Street, zaciskając w pięści dłonie ukryte w kieszeniach kurtki. Sprawdzam, czy nikt mnie nie obserwuje. Przy Milli i Sophie zawsze czułem się swobodnie. One były miłe. Z tamtymi adresami nie wiązało się żadne ryzyko, tu zaś wszystkie odpowiedzi wydają się pełne cierpienia. Dla żony i córki, i dla męża. I dla mnie.

Czekając, wyciągam z kieszeni zapomnianą gumę do żucia i wpycham ją do ust. Smakuje jak mdłości, jak strach.

Uczucie wzmaga się, gdy nadchodzi mężczyzna. Wspina się po schodkach na ganek. Cisza się przybliża. Ociera się o mnie, przeciskając dalej.

I to się dzieje.

Przemoc. Wciska palce we wszystko i rozszarpuje na strzępy. Świat się rozpada, a ja nienawidzę się za zbyt długie czekanie, by z tym skończyć. Gardzę sobą za wybieranie łatwych rozwiązań, noc po nocy. Nienawiść wzmaga się i wypełnia mnie. Uderza w duszę i rzuca ją na kolana, obok mnie. Ona zaś kaszle i dusi się, gdy moja własna nienawiść do siebie samego staje się przytłaczająca.

„Drzwi – mówię. – Idź do drzwi, są otwarte”.

Ale się nie ruszam.

Nie ruszam się, ponieważ tchórzostwo wbija mnie w ziemię, gdy próbuję podnieść duszę z kolan. Ona się chwieje. Przewraca się na bok, upada z niemym hukiem. Spogląda w gwiazdy. Gwiazdy, które skapują po niebie.

„Idź” – powtarzam sobie, i tym razem to robię.

Wszystko się trzęsie, kiedy wchodzę po schodkach na ganek i staję w drzwiach. Obserwują mnie odległe chmury, ale one też się wycofują. Świat nie chce mieć z tym nic wspólnego. Nie mam do niego pretensji.

Słyszę ich w środku.

Budzi ją bez przerwy.

Niepokoi.

Sięga po nią i jednocześnie ją porzuca.

Rzuca na łóżko, bierze i rozcina. Sprężyny materaca protestują – to jękliwy, rozpaczliwy odgłos opadania i podnoszenia się. Choć wcale nie chcą tego robić, opór jest bezcelowy. Narzekania nie mają sensu. Jakiś płacz podpełza do drzwi, w których stoję. Kuśtyka przez szczelinę i pada u moich stóp.

„Jak możesz tam nie wejść?” – pytam samego siebie, ale wciąż czekam.

Drzwi otwierają się nieco szerzej i pojawia się w nich postać. To dziewczynka.

Stoi naprzeciwko mnie, przecierając oczy piąstką, żeby pozbyć się resztek snu, które się tam ukryły. Ma na sobie żółtą piżamę w czerwone łódki, a jej palce u stóp kulą się i ocierają o siebie.

Patrzy na mnie bez strachu. Wszystko jest lepsze od tego, co zostawiła w domu.

– Kim jesteś? – pyta szeptem.

– Mam na imię Ed – odpowiadam równie cicho.

– A ja Angelina – mówi. – Przyszedłeś, żeby nas uratować? – Widzę, jak w jej oczach pojawia się iskierka nadziei.

Kucam, by przyjrzeć jej się uważniej. Chciałbym powiedzieć, że tak, ale nic z tego nie wychodzi. Widzę, że milczenie padające z moich warg niemal zgasiło nadzieję, którą udało jej się w sobie wzbudzić. Znika niemal zupełnie, gdy w końcu się odzywam. Silę się na szczerość, kiedy mówię:

– Tak, Angelino… przyszedłem tu, żeby was uratować.

Przybliża się, a w oczach znów ma blask.

– Dasz radę? – pyta zaskoczona. – Naprawdę?

Nawet ośmioletnia dziewczynka widzi, że właściwie nic nie można zrobić w tej sytuacji. Musi się upewnić, zanim uwierzy.

– Spróbuję – oświadczam, a ona się uśmiecha. Uśmiecha się, obejmuje mnie i mówi:

– Dzięki, Ed. – Obraca się i wskazuje. Jej głos staje się jeszcze cichszy. – Pierwszy pokój po prawej.

Gdyby to tylko było takie proste.

– Chodź, Ed – nalega. – Są w środku…

Ale nadal się nie ruszam.

Strach owinął się wokół moich nóg. Nie dam rady. Nie dziś w nocy. Pewnie nigdy. Jeśli spróbuję się poruszyć, potknę się o swój lęk.

Spodziewam się, że dziewczynka zacznie na mnie wrzeszczeć. Krzyczeć coś w stylu: „Obiecałeś mi, Ed! Obiecałeś!”. Ona jednak nic nie mówi. Myślę, że rozumie, jak silny fizycznie jest jej ojciec, a jak mizerny jestem ja. Dlatego tylko przysuwa się niepewnie i znów mnie obejmuje.

Próbuje się schować pod moją kurtką, kiedy dociera do nas hałas z sypialni. Przytula mnie tak mocno, że nie wiem, jak jej kości to wytrzymują. Kiedy w końcu mnie puszcza, mówi:

– Dzięki, że przynajmniej spróbowałeś, Ed.

Nic nie odpowiadam, ponieważ czuję jedynie wstyd. Patrzę na jej stopy wyglądające spod żółtej piżamy, kiedy odwraca się i odchodzi. Jeszcze raz spogląda w moją stronę.

– Do widzenia, Ed.

– Do widzenia – szepczę przez zasłonę wstydu.

Zamyka za sobą drzwi, a ja pozostaję skulony. Pochylam się i opieram głowę o futrynę. Moje serce krwawi. Jego bicie wypełnia mi uszy.

Leżę w łóżku, pochłonięty przez noc. Jak miałbym usnąć, kiedy cały czas czuję przytuloną do siebie chudą dziewczynkę w żółtej piżamie? To niemożliwe.

Przeczuwam szaleństwo. Jeśli w ciągu najbliższych kilku nocy nie wrócę na Edgar Street, zwariuję. Gdyby tylko dzieciak wtedy nie wyszedł – ale wiedziałem, że tak się stanie. A przynajmniej powinienem był wiedzieć. Zawsze wychodziła i płakała na ganku, a później pojawiała się tam jej matka. Leżąc tutaj, na plecach, wiem, że pragnąłem ją spotkać. Chciałem, żeby dała mi odwagę. Żeby zmusiła mnie do wejścia do środka. Ale plan się nie powiódł. W rzeczy samej, trudno wyobrazić sobie większą katastrofę. Teraz czuję coś jeszcze gorszego.

O 2.27 rano dzwoni telefon.

Dźwięk rozbrzmiewa wstrząsająco głośno w nocnej ciszy. Zrywam się, podbiegam i spoglądam na aparat. To nie może być nic dobrego.

– Halo?

Głos po drugiej stronie czeka.

– Halo? – powtarzam.

W końcu się odzywa, a ja wyobrażam go sobie, wypowiadającego te słowa. Jest suchy, trwale popękany. Brzmi dość przyjaźnie, lecz przede wszystkim wydaje się rzeczowy. Mówi:

– Sprawdź skrzynkę na listy, Ed.

Dogania nas cisza, i głos mnie opuszcza. Nie słyszę już oddechu po drugiej stronie.

Rozłączam się i powoli wychodzę przez frontowe drzwi. Idę w stronę skrzynki. Gwiazdy znikły, siąpi deszcz. Każdy krok coraz bardziej przybliża mnie do celu. Moja ręka drży, gdy pochylam się i odsuwam rygiel. Sięgam do środka.

Natrafiam na coś zimnego i ciężkiego.

Mój palec dotyka spustu.

Drżę.

Morderstwo w Katedrze

W magazynku znajduje się tylko jedna kula. Jedna kula dla jednej osoby. Czuję się jak największy pechowiec na świecie. Powtarzam sobie: „Jesteś taksówkarzem, Ed! Jak, u licha, wylądowałeś w tym bajzlu? Powinieneś był pozostać na podłodze w banku”.

Siedzę przy kuchennym stole z pistoletem ogrzewającym się w dłoni. Odźwierny nie śpi i domaga się kawy, ale nie mogę przestać patrzeć na broń. Nie pomaga mi fakt, że ten, kto to wszystko ustawił, daje mi tylko jedną kulę. Czy nie rozumie, że zanim jeszcze zacznę, najpewniej strzelę sobie w stopę? Sam nie wiem. To wszystko zaszło za daleko. Na litość boską, pistolet?! Nikogo nie zabiję. Po pierwsze, jestem tchórzem. Po drugie, jestem słaby. Po trzecie, w dniu napadu na bank miałem fuksa – nikt mi nigdy nie pokazał, jak się naciska spust…

Czuję gniew.

„Dlaczego zostałem do tego wybrany?” – pytam, choć wiem bez cienia wątpliwości, co muszę zrobić. „Pozostałe dwa zadania ci się podobały – ganię się w myślach. – Teraz przyszedł czas na to”.

A co, jeśli odmówię? Może ten, kto dzwoni, mnie dopadnie. Może o to właśnie chodzi. Może albo wykonam robotę, albo oberwę kulkę.

Cholera, nie mogę spać!

Chryste, zaraz dostanę przepukliny.

Przeglądam starą kolekcję płyt – prezent od ojca. Łagodzenie stresu… Gorączkowo przekładam albumy, aż znajduję ten, którego szukam – The Proclaimers. Włączam i patrzę, jak się obraca. Rozlegają się absurdalne pierwsze nuty Five Hundred Miles i czuję, że ogarnia mnie morderczy szał. Nawet oni mnie wkurzają. Ich śpiew budzi odrazę.

Przemierzam pokój od ściany do ściany.

Odźwierny patrzy, jakbym zwariował.

Bo zwariowałem. To fakt.

Jest trzecia rano, a ja odtwarzam Proclaimersów stanowczo zbyt głośno i wiem na pewno, że muszę wyjść i kogoś zabić. Moje życie wreszcie nabrało sensu, co?

Spluwa.

Spluwa.

Te słowa wypełniają moją głowę. Cały czas spoglądam na broń, upewniam się, że jest prawdziwa. Jasne światło z kuchni sięga do dużego pokoju. Odźwierny wyciąga łapy i drapie mnie lekko, prosząc o pogłaskanie.

– Spadaj – warczę, ale jego wielkie brązowe oczy błagają, żebym się uspokoił.

Łamię się. Klepię psa po brzuchu, przepraszam go i robię nam kawy. I tak już nie usnę. Proclaimersi właśnie zaczynają piosenkę o drodze od smutku do szczęścia – następną po Five Hundred Miles.

„Bezsenność jest zabójcza” – myślę, kiedy wracam taksówką z miasta. Jadę z opuszczoną szybą, oczy mnie swędzą i pieką. Ciepłe powietrze drażni je, ale pozwalam mu na to. Pistolet tkwi pod materacem, tam, gdzie zostawiłem go poprzedniego wieczora. Mam spluwę pod materacem i kartę w szufladzie. Sam nie wiem, co gorsze.

Każę sobie przestać jęczeć.

Na parkingu WOLNYCH TAKSÓWEK widzę, jak Audrey całuje jednego z nowych kierowców. Jest mniej więcej mojego wzrostu, ale widać po nim, że chodzi na siłownię. Ich języki stykają się i masują. On trzyma dłonie na jej biodrach, a ona w tylnych kieszeniach jego dżinsów.

„Całe szczęście, że nie mam przy sobie pistoletu” – myślę, ale wiem, że to tylko gadanina.

– Cześć, Audrey – mówię, przechodząc obok, ale ona mnie nie słyszy. Ruszam w stronę biura, żeby zobaczyć się z szefem, Jerrym Bostonem. Jerry to wyjątkowo otyły mężczyzna z tłustymi włosami zaczesanymi na łysinę.

Pukam do drzwi.

– Wejść! – woła. – Najwyższy czas… – Przerywa w połowie zdania. – Och, myślałem że to Marge. Poszła po kawę pół godziny temu.

Widziałem Marge na parkingu, paliła, ale nie wspominam o tym. Lubię ją, poza tym nie mam ochoty wikłać się w żadne intrygi.

Drzwi zamykają się za mną. Wpatruję się w Jerry’ego, a on we mnie.

– No? – pyta. – O co chodzi?

– Proszę pana, nazywam się Ed Kennedy i prowadzę jedną z pańskich…

– Fascynujące. Czego chcesz?

– Mój brat się dziś przeprowadza – kłamię – i zastanawiałem się, czy nie mógłbym wziąć taksówki, żeby pomóc mu przewieźć parę rzeczy.

Spogląda na mnie wielkodusznie i mówi:

– A czemu miałbym ci na to pozwolić? – Uśmiecha się. – Czy moje taksówki mają na drzwiach napis „Przeprowadzki”? Czy wyglądam jak organizacja charytatywna? – Irytuje się. – Na litość boską, kup sobie własny samochód.

Zachowuję spokój, ale podchodzę bliżej.

– Proszę pana, czasem jeździłem dzień i noc, i nigdy nie prosiłem o urlop. – Szczerze mówiąc, ze względu na dziewięć miesięcy doświadczenia, czasem pracowałem w dzień, a czasem w nocy, tydzień po tygodniu. Nie jestem pewien, czy to legalne. Nowi dostają noce. Weterani dniówki. Ja i to, i to. – Proszę tylko o jeden wieczór. Zapłacę, jeśli pan chce.

Boston pochyla się nad biurkiem. Przypomina mi Bossa Hogga.

Marge wnosi kawę i mówi:

– O, cześć, Ed. Jak leci?

„Ten sknerus nie chce mi pożyczyć na noc taksówki” – myślę, ale odpowiadam jedynie:

– Nieźle, Marge, a co u ciebie?

Stawia kubek na stole i taktownie wychodzi.

Wielki Jerry pociąga łyk, wzdycha:

– Cudownie.

I zmienia zdanie. Dzięki Bogu za Marge. Doskonałe wyczucie czasu.

Jerry mówi:

– Dobra, Ed, skoro tak się starasz, pożyczę ci ją. Ale tylko na jedną noc, jasne?

– Dziękuję.

– Pracujesz jutro? – Sprawdza grafik i odpowiada sobie: – Nocna zmiana. – Wpatruje się w kawę i rozważa tę kwestię. – Odprowadź ją przed południem. Ani minuty później. Po południu oddam ją do serwisu. Trzeba zrobić przegląd.

– Tak, proszę pana.

– A teraz daj mi w spokoju wypić kawę.

Wychodzę.

Mijam Audrey, która nadal jest z nowym gościem. Mówię „do widzenia”, ale ona znów nie słyszy. Nie przyjdzie dziś na karty, i ja też nie. To cholernie wnerwi Marva, ale jestem pewien, że przeżyje. Weźmie siostrę, żeby zastąpiła Audrey, i swojego starego na moje miejsce. Jego piętnastoletnia siostra to fajny dzieciak, ale ma cholerne problemy z powodu brata, który zmienia jej życie w piekło na wiele różnych sposobów. Na przykład wszyscy nauczyciele jej nienawidzą, bo Marv był w szkole takim mądralą. Wszyscy myślą, że jest beznadziejna, choć naprawdę jest całkiem inteligentna.

Tak czy inaczej, mam dziś wieczorem co innego do roboty niż gra w karty. Próbuję coś zjeść, ale nie daję rady. Kładę na kuchennym stole asa karo i pistolet, i patrzę na nie.

Mijają godziny.

Kiedy dzwoni telefon, przez chwilę czuję strach, ale później uświadamiam sobie, że to na pewno Marv. Odbieram.

– Halo?

– Gdzie ty, do licha, jesteś, Ed?!

– W domu.

– Dlaczego? Ritchie i ja siedzimy tutaj i piekielnie się nudzimy. I gdzie Audrey? Z tobą?

– Nie.

– No to gdzie?

– Z jakimś gościem z roboty.

– Dlaczego? – Przysięgam, jest jak dziecko. Zawsze pyta „dlaczego?”, nawet jeśli to nie ma sensu. Skoro jej nie ma, to nie ma. Marv nie rozumie, że nie da się nic poradzić.

– Marv – zaczynam – mam dziś dużo do zrobienia. Nie wpadnę do was.

– A co takiego planujesz?

Przyznać się czy nie? Zastanawiam się. Wybieram odpowiedź twierdzącą i zaczynam:

– Dobra, Marv, powiem ci, dlaczego nie wpadnę…

– No to mów.

– Już – rzucam. – Muszę kogoś zabić, jasne? Czy to ci pasuje?

– Słuchaj. – Denerwuje się. – Nie wciskaj mi kitu, Ed. Nie jestem w nastroju na tę litanię bzdur. – Litanię? A od kiedy to Marv ma takie słownictwo? – Przyjeżdżaj tutaj. Przyjeżdżaj albo nie pozwolę ci wziąć udziału w Dorocznych Rozgrywkach. Dziś rozmawiałem o tym z paroma gostkami. – Doroczne Rozgrywki to absurdalny mecz futbolu australijskiego, rozgrywany przed Bożym Narodzeniem. W grze na bosaka biorą udział tacy idioci jak Marv, który parę lat temu skłonił mnie podstępem do uczestnictwa. I co roku prawie skręcam sobie kark.

– To mnie wykreśl – mówię. – Nie przyjdę.

Rozłączam się. Zgodnie z oczekiwaniami telefon znów dzwoni, ale tym razem podnoszę słuchawkę i zaraz ją odkładam. Niemal śmieję się na myśl o Marvie klnącym z oburzeniem. Teraz pewnie odwraca się, żeby wrzasnąć:

– Dobra, Marissa! Złaź, gramy w karty!

Skoncentrowanie się na zadaniu nie zajmuje mi wiele czasu. To jedyna noc, kiedy mogę przeprowadzić swój plan. Jedyna noc z taksówką. Jedyna noc z celem. Jedyna noc ze spluwą.

Północ zbliża się szybciej, niż chciałbym.

Całuję pysk Odźwiernego i wychodzę. Nie odwracam się. Mam szczery zamiar tej nocy jeszcze raz przekroczyć próg swego domu. Pistolet trzymam w prawej kieszeni kurtki. W lewej mam kartę oraz butelkę zaprawionej wódki. Dodałem do niej dużo tabletek nasennych. Lepiej, żeby zadziałała.

Tej nocy jest inaczej. Nie idę na Edgar Street. Trzymam się bliżej Main Street i tam czekam. Po zamknięciu knajp pewien mężczyzna nie wróci do domu.

Jest późno, kiedy pijacy zaczynają wychodzić z pubów. Mój cel od razu rzuca się w oczy ze względu na masywną sylwetkę. Głośno żegna się z kumplami, nieświadomy, że to już po raz ostatni. Zawracam taksówkę, żeby była skierowana w tę samą stronę, co on. Patrzę na niego w lusterku wstecznym, aż w końcu mnie mija. Po chwili ruszam i podjeżdżam do niego. Pot, który po mnie spływa, wydaje się czymś normalnym. Wiem, co robić. Tkwię w tej chwili. Nie mam wyjścia.

Zatrzymuję się przy facecie i wołam, niezbyt głośno:

– Podwieźć cię, stary?!

Spogląda na mnie i beka.

– Nie płacę.

– Chodź, kiepsko wyglądasz… dziś będzie na koszt firmy.

Na te słowa uśmiecha się, spluwa, po czym podchodzi do drzwi od strony pasażera. Kiedy wsiada, zaczyna podawać adres, ale przerywam mu:

– Nie martw się. Wiem, gdzie mieszkasz.

Czuję, jakby coś mnie otaczało, wprawiając w odrętwienie. Bez tego bym sobie nie poradził. Przypominam sobie Angelinę i chwilę, gdy jej matka załamała się w supermarkecie. Muszę to zrobić. „Musisz, Ed”. Przytakuję sobie.

Wyciągam wódkę z kieszeni i proponuję mężczyźnie. Chwyta butelkę bez namysłu.

„Wiedziałem” – gratuluję sobie w duchu. Ludzie tacy jak on biorą wszystko, czego zapragną, nawet się nie zastanawiają. Tacy jak ja myślą za dużo.

– Nie mam nic przeciwko – oświadcza i pociąga długi łyk.

– Zatrzymaj ją – odpowiadam. – Jest twoja.

Nic nie mówi, ale cały czas pije, kiedy ja mijam Edgar Street i kieruję się na zachód, w stronę granic miasta. Znajduje się tam miejsce zwane Katedrą. To skalisty szczyt, który wznosi się nad buszem rozciągającym się na przestrzeni wielu mil. Mężczyzna usypia, zanim na dobre opuścimy miasto. Butelka się przewraca, a zawartość wylewa się na niego.

Mija pół godziny. Wjeżdżam na drogę gruntową i jadę kolejne pół godziny. Docieramy na miejsce tuż po pierwszej w nocy, a kiedy wyłączam silnik, jesteśmy sami, w ciszy.

Czas zachować się gwałtownie, a przynajmniej najgwałtowniej, jak potrafię.

Wysiadam i podchodzę do miejsca pasażera. Otwieram drzwi. Kolbą uderzam mężczyznę w twarz.

Nic.

Znów go uderzam.

Po pięciu próbach budzi się, czując smak krwi płynącej z nosa i warg.

– Obudź się! – rozkazuję.

Bełkocze przez chwilę, nieświadomy, gdzie jest i co się dzieje.

– Wyskakuj.

Celuję między oczy.

– Jeśli zastanawiasz się, czy jest naładowany, to może być twoja ostatnia myśl.

Wciąż oszołomiony, szeroko otwiera oczy. Chciałby się szybko poruszyć, ale zaraz pojmuje, że ledwo może się wydostać z samochodu. W końcu udaje mu się wysiąść, a ja prowadzę go ścieżką w górę, wbijając mu lufę w plecy.

– Ta kulka przebije twój kręgosłup – mówię – a wtedy zostawię cię tutaj. Zadzwonię do twojej żony i dzieciaka, może przyjadą i będą na ciebie patrzeć. Może zatańczą wokół ciebie. Spodobałoby ci się to? A może powinienem przebić czaszkę i dać ci szybką śmierć? Wybór należy do ciebie. – Upada, więc szybko osuwam się na kolana. Moje drobne kości go obezwładniają. Wbijam pistolet w kark faceta. – Masz ochotę na śmierć? – Mój głos drży, ale pozostaje twardy. – Zasługujesz na nią, tego jestem pewien. – Puszczam go i warczę: – A teraz podnoś się i idź dalej, albo zginiesz od razu.

Słyszę jakiś dźwięk.

Dochodzi znad ziemi.

Uświadamiam sobie, że mężczyzna łka. A jednak mnie to nie obchodzi. Muszę go zabić, ponieważ on powoli, niemal bez wysiłku i z całkowitą pogardą, zabija co noc swoją żonę i dziecko. I tylko ja, Ed Kennedy, zwykły mieszkaniec przedmieścia, mam szansę go powstrzymać.

– Wstawaj! – Ruszamy na górę, do Katedry.

Kiedy docieramy na szczyt, każę mu przystanąć jakieś pięć metrów od krawędzi. Pistolet jest wycelowany w głowę. Stoję trzy metry za nim. Wszystko musi się udać.

Ale…

Zaczynam drżeć.

Zaczynam się trząść.

Zaczynam się chwiać i dygotać na myśl o zabiciu człowieka. Aura, która wcześniej mnie otaczała, znikła. Nie czuję się już niezwyciężony. Nagle uświadamiam sobie, że muszę stawić czoła własnej słabości. Oddycham. Niemal się łamię.

Zadam wam pytanie:

Co byście zrobili, gdybyście byli mną? Powiedzcie mi. Proszę, powiedzcie mi.

Ale wy jesteście daleko. Wasze palce przekładają te dziwne karty, które w jakiś sposób łączą moje i wasze życie. Wasze oczy są bezpieczne. Opowieść to jedynie kilkaset stron w waszych umysłach. Dla mnie to się dzieje. Teraz. Muszę doprowadzić sprawę do końca, na każdym kroku pamiętając o cenie. Nic już nie będzie takie samo. Zabiję tego człowieka i sam też umrę, wewnątrz. Chcę wrzeszczeć. Chcę zapytać dlaczego. Rozrzucone gwiazdy spadają dziś z nieba jak sople, ale nic mnie nie uspokaja. Nic nie pozwala mi uciec. Postać przede mną przewraca się, a ja stoję i czekam.

Czekam.

Próbuję.

Znaleźć jakieś lepsze rozwiązanie.

Boże, pistolet jest taki twardy. Jest zimny i ciepły, śliski i suchy, wszystko naraz. Nie mogę opanować drżenia i wiem, że jeśli się zdecyduję, będę musiał wcisnąć lufę w ciało mężczyzny albo chybię. Będę musiał wbić ją w niego i patrzeć, jak omywa ją krew. Będę się przyglądał, jak człowiek umiera w akcie nieświadomej przemocy. Nawet jeśli powtarzam sobie, że postępuję właściwie, nadal błagam o odpowiedź… Dlaczego właśnie ja? Dlaczego nie Marv, Audrey albo Ritchie?

W mojej głowie grzmią Proclaimersi.

Wyobraźcie to sobie.

Wyobraźcie sobie zabicie kogoś przy akompaniamencie utworu dwóch fatalnie ostrzyżonych szkockich wariatów noszących okulary w grubych oprawkach. Jak mógłbym później słuchać tej piosenki? Co bym zrobił, gdybym usłyszał ją w radio? Myślałbym o nocy, kiedy zamordowałem człowieka, kiedy własnoręcznie odebrałem mu życie.

Trzęsę się i czekam. Trzęsę się i czekam.

Facet zaczyna chrapać. Robi to całymi godzinami.

W końcu świta, a wówczas uznaję, że nadszedł czas.

Budzę mężczyznę spluwą. Tym razem reaguje natychmiast. Staję trzy metry za nim. Dźwiga się na nogi, chciałby się odwrócić, ale woli nie ryzykować. Zbliżam się i unoszę broń na wysokość jego głowy, mówiąc:

– Posłuchaj, zostałem do tego wybrany. Patrzyłem, co robisz swojej rodzinie. Pora, żebyś przestał. Pokiwaj głową, jeśli rozumiesz. – Potwierdza powoli. – Czy zdajesz sobie sprawę, że zginiesz za to, czego się dopuściłeś? – Nie reaguje. Znów go uderzam. – I jak? – Potakuje.

Słońce wyłania się nad horyzontem, a ja zaciskam dłoń na pistolecie. Palec dotyka spustu. Po mojej twarzy spływa pot.

– Proszę – błaga mężczyzna. Pochyla się, jakby się załamał. Jakby czuł, że umrze, jeśli upadnie do końca. Zaczyna niepokojąco łkać. – Tak mi przykro, tak mi… przestanę, przestanę.

– Przestaniesz co?

Mówi coraz szybciej.

– Przecież wiesz…

– Chcę to usłyszeć.

– Przestanę ją zmuszać, kiedy jestem…

– Zmuszać?

– Dobra, gwałcić.

– Lepiej. Mów dalej.

– Przestanę to robić, obiecuję.

– Dlaczego, na Boga, miałbym uwierzyć ci na słowo?

– Możesz mi wierzyć.

– Nie takiej odpowiedzi oczekuję. Za coś takiego w wypracowaniu nie dostałbyś punktów. – Mocniej wbijam pistolet. – Odpowiedz na pytanie!

– Bo jeśli to się powtórzy, zabijesz mnie.

– Zabijam cię teraz! – Znów czuję gorączkę, opływam potem. Nie mogę uwierzyć w to, co robię. – Połóż ręce na głowie. – Wypełnia polecenie. – Podejdź bliżej krawędzi. – Robi to. – I jak się teraz czujesz? Zastanów się, zanim odpowiesz. Dużo zależy od tego, czy odpowiedź będzie prawidłowa.

– Czuję się tak, jak czuje się moja żona każdej nocy, kiedy wracam do domu.

– Z przerażenia tracisz rozum?

– Tak.

– Zgadza się.

Podążam za nim nad krawędź, celuję i się upewniam.

Na spuście czuję pot.

Ramiona bolą.

„Oddychaj – powtarzam sobie. – Oddychaj”.

Ta chwila spokoju wykańcza mnie. Pociągam za spust. Hałas wypełnia moje uszy i podobnie jak w dniu napadu na bank, pistolet wydaje mi się ciepły i miękki.

Część druga: Kamienie domu

Następstwa

Suchość.

Wytaczam się z samochodu i podchodzę do drzwi z moskitierą. Czuję coś, co przypomina całkowite i zupełne przygnębienie. Wypełnia mnie. Nie. Krąży wewnątrz. Już mnie nie obchodzi, że jestem posłańcem. Mam poczucie winy. Próbuję się otrząsnąć, ale ono zawsze wraca. Nikt nie powiedział, że to będzie proste.

Pistolet.

Czuję jedynie swoją dłoń na pistolecie. Ciepły, miękki metal stapiający się ze skórą. Leży teraz w bagażniku, znów zimny i kamienny, udający niewinność.

Gdy idę w stronę ganku, ponownie słyszę, jak ciało mężczyzny uderza o ziemię. Chyba wstrząsnęła nim świadomość, że jeszcze żyje. Każdy jego oddech był sapnięciem, jakby wdychał życie, gromadził je, aby je zatrzymać. Wszystko się skończyło. Celowałem w słońce, ale oczywiście było za daleko. Przez chwilę zastanawiałem się, gdzie wylądowała kula.

Podczas drogi powrotnej, gdy koła taksówki jechały po wcześniejszych śladach, często spoglądałem na miejsce pasażera. Wypełniała je pustka. Niedoszły trup najpewniej leżał na tak bardzo płaskiej ziemi i wdychał kurz, czekając, aż wypełni jego płuca.

Dochodzę do wniosku, że marzę o wejściu do środka i przytuleniu Odźwiernego. Mam nadzieję, że odpowie uściskiem.

Dzielimy się kawą.

– Smaczna? – pytam go.

„Doskonała” – przyznaje.

Czasem żałuję, że nie jestem psem.

Słońce już wzeszło i ludzie idą do pracy. Siedzę przy kuchennym stole i jestem absolutnie pewien, że nikt na mojej anonimowej, pokrytej rosą ulicy nie przeżył takiej nocy jak ja. Wyobrażam sobie, jak mieszkańcy miasta wstają w nocy, żeby się wysikać, albo we dwoje przeżywają orgazm w łóżku – ja zaś w tym czasie wbijałem lufę pistoletu w szyję bliźniego. „Dlaczego ja?” – pytam w duchu. Jak zwykle jęczę, choć mam poczucie, że tym razem wszystko zrobiłem tak, jak trzeba. Miło by było się kochać, zamiast próbować kogoś zamordować. Czuję się, jakbym coś utracił, a kawa wystygła. Smród Odźwiernego unosi się i poklepuje mnie. Psi sen jest pocieszeniem w natłoku myśli.

Wkrótce dzwoni telefon.

„O nie, nie poradzisz sobie z tym, Ed”.

„To oni, prawda?”

Moje serce bije dwa razy szybciej niż zwykle. Zaczyna się gubić.

Nieudolny puls.

Siedzę.

Telefon dzwoni.

Piętnaście razy.

Przestępuję nad Odźwiernym, wpatruję się w słuchawkę i w końcu decyduję się ją podnieść. Mam sucho w gardle.

– Halo?

Głos po drugiej stronie jest zirytowany, ale na szczęście należy do Marva. W tle słyszę pracujących ludzi. Walących młotami. Przeklinających. A wśród tego Marv.

– Dzięki za odebranie cholernego telefonu, Ed! – warczy. Chyba nie jestem w odpowiednim nastroju. – Zaczynałem myśleć…

– Zamknij się, Marv. – Rozłączam się.

Jak się mogłem spodziewać, znów dzwoni. Odbieram.

– Cholera, co się z tobą dzieje?

– Nic szczególnego.

– Tylko bez takich, Ed. Miałem naprawdę ciężką noc.

– Czy ty też próbowałeś kogoś zabić?

Odźwierny spogląda, jakby chciał zapytać, czy telefon nie jest przypadkiem do niego. Szybko wraca do miski i wylizuje ją, szukając ostatnich kropel kawy.

– Znów ten nonsens? – Nonsens. Uwielbiam, kiedy gość w rodzaju Marva używa takich słów. – Słyszałem w swoim czasie wiele wymówek, ale nigdy takiej.

Poddaję się.

– Zapomnij. To nic szczególnego.

– Dobra. – Marv zawsze jest najszczęśliwszy, kiedy nie mam nic do powiedzenia. Przechodzi do tematu, o który chodziło mu od samego początku. – I jak, zastanowiłeś się nad tym?

– Nad czym?

– No wiesz…

Podnoszę głos.

– Nie, Marv. W tej chwili nie mam bladego pojęcia, o czym mówisz. Jest wcześnie, nie spałem całą noc i z różnych powodów nie jestem teraz w odpowiednim nastroju na tę naszą słodką pogawędkę. – Mam ochotę znów rzucić słuchawkę, ale się powstrzymuję. – Mógłbyś mi pomóc i wyjaśnić, o czym właściwie rozmawiamy?

– Dobra, dobra. – Zachowuje się, jakbym był największym sukinsynem na ziemi, i jakby on robił mi przysługę, nie rozłączając się. – Chodzi o to, że paru kolesi pytało, czy weźmiesz udział.

– W czym?

– Przecież wiesz!

– Przypomnij mi, Marv.

– No… Doroczne Rozgrywki.

„O cholera – mówię sobie – ten mecz na bosaka. Jak, do diabła, mogłem o tym zapomnieć? Samolubny ze mnie sukinkot”.

– Tak naprawdę nie zastanawiałem się nad tym.

Jest niezadowolony, i to nie na smutno. Marv się gotuje w środku. Stawia mi ultimatum.

– To pomyśl, Ed. Daj mi znać w ciągu dwudziestu czterech godzin, czy możesz zagrać. Jeśli nie, znajdziemy kogoś innego. Wiesz, jest długa lista chętnych. To w końcu tradycja. Goście tacy jak Jimmy Cantrell i Koń Hancock bardzo chcieliby spróbować… – Wyłączam się. Koń Hancock? Nawet nie chcę myśleć, kim może być człowiek o takim pseudonimie. Dopiero kiedy telefon zaczyna piszczeć, uświadamiam sobie, że Marv odłożył słuchawkę. Lepiej zadzwonię do niego później i powiem mu, że zagram. Jeśli będę miał szczęście, ktoś skręci mi kark pośrodku kępy ciernistych krzewów. To by mnie wcale nie zmartwiło.

Biorę plastikową torbę i wyciągam narzędzie zbrodni z bagażnika. Chowam je z powrotem do szuflady i próbuję o nim zapomnieć. Nie wychodzi mi to.

Śpię.

Gdy leżę w łóżku, mijają godziny.

Śnię o ostatniej nocy, o migotliwym blasku porannego słońca i drżącym olbrzymie. Czy już wrócił do miasta? Udało mu się dojść na piechotę czy może złapał stopa? Usiłuję się nad tym nie zastanawiać. Za każdym razem, gdy myśli wkradają się do łóżka, przewracam się na drugi bok, próbując je zmiażdżyć. One jednak się wydostają.

Kiedy w końcu się budzę, odnoszę wrażenie, że jest co najmniej wczesne popołudnie, ale dopiero dochodzi jedenasta. Odźwierny dotyka mojej twarzy mokrym nosem. Odprowadzam taksówkę, wracam do domu i zabieram psa na spacer.

– Miej oczy szeroko otwarte – mówię mu, kiedy wychodzimy na ulicę.

Dopadła mnie paranoja. Myślę o mężczyźnie z Edgar Street, choć on pewnie okaże się najmniejszym z moich zmartwień. Powinienem przejmować się tymi, którzy wysłali mi asa karo. Mam paskudne uczucie, że wiedzą, iż wykonałem już wszystkie zadania, i wkrótce dostarczą mi następną kartę.

Piki. Kiery. Trefle.

Zastanawiam się, który kolor znajdzie się teraz w mojej skrzynce na listy. Najbardziej martwią mnie chyba piki. As pik mnie przeraża – zawsze tak było. Próbuję o tym nie myśleć. Czuję się obserwowany.

Późnym popołudniem docieramy dość daleko i wpadamy do Marva. Na podwórku kręci się wielu mężczyzn.

Wołam go. Marv z początku nie słyszy, ale w końcu przyłazi. Mówię:

– Wchodzę w to.

Ściska moją dłoń, jakbym właśnie poprosił go, aby został świadkiem na moim ślubie. Zależy mu, żebym się zgodził, bo graliśmy razem przez ostatnie parę lat. Chce, żeby stało się to tradycją. Wierzy w takie rzeczy. Uświadamiam sobie, że nie powinienem patrzeć na niego z góry. Taki właśnie jest.

Patrzę na Marva i innych ludzi na podwórku.

Nigdy nie opuszczą tego miasta. Wcale tego nie chcą, i to wydaje się w porządku.

Rozmawiam z Marvem jeszcze przez chwilę, po czym odchodzę, choć paru gości wyposażonych w lodówki turystyczne proponuje mi piwo. Noszą bermudy, podkoszulki i klapki. Marv odprowadza mnie przez furtkę do miejsca, gdzie czeka Odźwierny. Kiedy znajduję się już w połowie ulicy, woła za mną:

– Hej, Ed!

Odwracam się. Odźwierny nie. Nie bardzo lubi Marva.

– Dzięki, Ed.

– Nie ma sprawy.

Ruszam dalej. Odprowadzam Odźwiernego do domu, idę na parking WOLNYCH TAKSÓWEK i podbijam kartę. Gdy jadę przez miasto, znów myślę o wczorajszej nocy. Jej fragmenty stoją przy drodze lub biegną obok samochodu. Gdy jeden obraz zwalnia i zostaje z tyłu, jego miejsce zajmuje kolejny. Przez chwilę, kiedy spoglądam w lusterko, nie poznaję siebie. Nie czuję się sobą. Nawet nie potrafię sobie przypomnieć, jaki miałby być Ed Kennedy.

Nic nie czuję.

Całe szczęście, że następny dzień mam wolny, kompletnie. Siedzę z Odźwiernym w parku przy głównej ulicy. Jest popołudnie, kupiłem nam obu lody. Rożki w dwóch smakach. Mango i czekoladowo-pomarańczowy dla mnie. Guma do żucia i cappuccino dla Odźwiernego. To miłe, tak siedzieć w cieniu. Patrzę uważnie, jak Odźwierny delikatnie sięga po słodycz i zmiękcza wafelek śliną. Jest pięknym stworzeniem.

Z tyłu rozlegają się kroki.

Moje serce przestaje bić.

Widzę cień. Odźwierny nadal je – piękne stworzenie, ale beznadziejny pies obronny.

– Cześć, Ed.

Znam ten głos.

Znam go i znów się uspokajam. To Sophie. Spoglądam na jej umięśnione nogi, kiedy pyta, czy może usiąść.

– Oczywiście – mówię. – Masz ochotę na lody?

– Nie, dzięki.

– Nie podzieliłabyś się nimi z tym tutaj Odźwiernym?

Śmieje się.

– Nie, dziękuję… Odźwierny?

Nasze spojrzenia się spotykają.

– To długa historia.

Oboje milczymy, oboje czekamy, aż przypominam sobie, że to ja jestem starszy i wobec tego powinienem nawiązać rozmowę.

Ale tego nie robię.

Nie chcę marnować tej chwili z dziewczyną na bezsensowne pogaduszki.

Sophie jest piękna.

Jej dłoń opada, by łagodnie pogłaskać Odźwiernego, i tak siedzimy przez pół godziny. W końcu czuję, że patrzy na moją twarz. Dosięga mnie jej głos.

Mówi:

– Tęsknię za tobą, Ed.

Zerkam na nią i odpowiadam:

– Ja za tobą też.

Przeraża mnie myśl, że to prawda. Jest taka młoda, a ja za nią tęsknię. A może trzymam się jej, bo była dobrą wiadomością? Myślę, że tęsknię za jej czystością i autentyzmem.

Zaciekawiłem ją.

Czuję to.

– Wciąż biegasz? – Postanawiam zmienić temat.

Uprzejmie kiwa głową i podejmuje grę.

– Na bosaka?

– Oczywiście.

Wciąż widać otarcie na jej lewym kolanie, ale kiedy oboje na nie spoglądamy, w oczach dziewczyny nie ma żalu. Jest zadowolona, a ja przynajmniej znajduję spokój w jej spokoju.

„Jesteś taka piękna, kiedy biegasz na bosaka” – myślę, ale nie mogę się zmusić, żeby to powiedzieć.

Odźwierny kończy lody i nadstawia się na dotyk Sophie.

Z tyłu dobiega nas dźwięk klaksonu i oboje wiemy, że to na nią. Wstaje.

– Muszę iść.

Nie ma pożegnania.

Słyszę tylko kroki i pytanie, kiedy się ogląda.

– Wszystko w porządku, Ed?

Odwracam się, patrzę na nią i nie mogę powstrzymać uśmiechu.

– Czekam – mówię.

– Na co?

– Na następnego asa.

To bystra dziewczyna. Wie, co powiedzieć.

– A czy jesteś na niego gotów?

– Nie – przyznaję i godzę się z tą myślą. – Ale i tak go dostanę.

Wtedy odchodzi, a ja widzę, że jej ojciec obserwuje mnie z samochodu. Mam nadzieję, że nie uważa mnie za łotra czy kogoś, kto przesiaduje w parku, by polować na niewinne nastolatki. Szczególnie po incydencie z pudełkiem po butach.

Czuję pysk Odźwiernego przy nodze. Spogląda na mnie swoimi pięknymi, starymi oczyma.

– I co? – pytam. – Co to będzie, przyjacielu? Kiery, trefle, piki?

„Może jeszcze lody?” – proponuje.

Nie jest zbyt pomocny, co?

Dojadam swój rożek i wstajemy. Uświadamiam sobie, jak bardzo jestem sztywny i obolały po tamtej nocy w Katedrze. Oto skutki usiłowania morderstwa.

Odwiedziny

Mija trzeci dzień i nadal nic.

Poszedłem na Edgar Street. Dom jest ciemny. Kobieta i dziewczynka śpią, po mężu nie ma śladu. Zastanawiałem się, czyby nie wrócić do Katedry i sprawdzić, czy skoczył, czy stało się z nim coś innego.

Jednak…

Czy to nie absurd?

Miałem go zabić, a oto martwię się, czy z nim wszystko w porządku. Dręczy mnie poczucie winy z powodu wszystkiego, co mu zrobiłem, ale z drugiej strony czuję się winny, bo go nie zabiłem. W końcu w takim celu zostałem tam posłany. Sądzę, że pistolet w skrzynce na listy był tego wyraźnym znakiem.

Może dotarł do autostrady i ruszył nią dalej.

Może rzucił się z urwiska.

Powstrzymuję się, zanim wymyślę kolejne scenariusze. Wkrótce nie będę miał czasu, żeby się martwić. Jeszcze tylko parę dni.

Pewnego wieczora wracam z kart i czuję, że dom pachnie inaczej. Jest oczywiście woń Odźwiernego, ale i coś poza nią. Pachnie jakby jakimś jedzeniem. Uświadamiam sobie…

Paszteciki.

Niepewnie ruszam w stronę kuchni i zauważam, że pali się w niej światło. Ktoś siedzi w mojej kuchni i zajada paszteciki, które wyjął z zamrażalnika i podgrzał. Dobiega mnie zapach przyprawionego mięsa i sosu. Sos zawsze czuć.

Z bezsensownym optymizmem szukam wzrokiem czegoś, co mógłbym podnieść i wykorzystać jako broń, ale po drodze nie mam nic poza sofą.

Kiedy docieram do kuchni, dostrzegam samotną postać.

Jestem wstrząśnięty.

Przy stole siedzi mężczyzna w kominiarce i zajada pasztecik z sosem. W mojej głowie pojawia się wiele pytań, ale żadne z nich nie chce zagościć na dłużej. Nie codziennie wracam do domu i widzę takie coś.

Gdy zastanawiam się, co zrobić, uświadamiam sobie z niejakim przerażeniem, że jest też drugi, za moimi plecami.

„Nie!”

Budzi mnie potężne liźnięcie.

Odźwierny.

„Dzięki Bogu, że tobie nic się nie stało”. Mówię to poprzez zamknięcie z ulgą oczu.

Znów mnie oblizuje, a jego język jest czerwony od krwi płynącej po mojej twarzy. Uśmiecha się.

– Ja też cię kocham – mruczę, a mój głos przypomina plotkę. Nie mam pewności, czy już wydostał się z ust, ani czy jest prawdziwy. Uświadamiam sobie, że nie słyszę nic poza sobą. Wszystkie odgłosy są wewnątrz mnie i przypominają biały szum.

„Ruszaj się” – rozkazuję sobie, ale nie daję rady. Przykleiłem się do kuchennej podłogi. Popełniam błąd, gdy próbuję sobie przypomnieć, co się stało. Przez to jedynie dobiega mnie hałas, a pysk Odźwiernego zaczyna się rozmywać. Zapowiedź śmierci. Może jej prolog.

Mój umysł zwija się w sobie.

W sen.

Zapadam się głęboko, uwięziony. Lecę w dół przez kilka warstw ciemności, niemal sięgam dna, kiedy jakaś ręka chwyta mnie za gardło i wyciąga w ból. Ktoś dosłownie ciągnie mnie przez kuchnię. Fluorescencyjne światło przebija moje oczy, a zapach pasztecików i sosu sprawia, że robi mi się niedobrze.

Siedzę tam, na podłodze, ledwo świadomy, wspierając głowę na dłoniach.

Wkrótce dwie postacie wyłaniają się z mgły. Widzę dwóch mężczyzn w białym blasku kuchennej lampy.

Uśmiechają się do mnie.

Rzucają mi uśmiechy spoza dwóch bardzo grubych kominiarek. Dość wysocy, obaj umięśnieni i silni, zwłaszcza w porównaniu ze mną.

Mówią:

– Cześć, Ed.

– Jak się czujesz, Ed?

W myślach mam pustkę.

– Mój pies… – Zaczynam jęczeć. Głowa przepływa mi przez ręce, a słowa szybko toną. Już zdążyłem zapomnieć, że to Odźwierny wcześniej pomógł mi odzyskać przytomność.

– Przydałaby mu się kąpiel – mówi jeden z nich.

– Czy z nim wszystko w porządku? – Ciche słowa. Słowa człowieka przerażonego, które łamią się, drżą i walczą, by utrzymać się w powietrzu.

– I obroża przeciwpchelna.

– Pchły? – odpowiadam. Mój głos rozbija się o podłogę. – Nie ma pcheł…

– A to co?

Jeden z mężczyzn chwyta mnie delikatnie za włosy i unosi moją głowę. Pokazuje mi przedramię pełne śladów po ukąszeniach.

– To nie od Odźwiernego – mówię, zastanawiając się, dlaczego, na Boga, upieram się przy tym.

– Odźwierny? – Podobnie jak Sophie, intruzów interesuje jego imię.

Potwierdzam skinieniem, które, ku mojemu zaskoczeniu, nieco mnie otrzeźwia.

– Posłuchajcie, nieważne, zapchlony czy nie, chcę wiedzieć, jak się ma.

Mężczyźni spoglądają po sobie, a jeden odgryza kolejny kawał pasztecika.

– Daryl – rzuca od niechcenia. – Nie jestem pewny, czy podoba mi się ton Eda w tej właśnie chwili. Jest… – Szuka właściwego słowa. – Jest…

– Skwaszony?

– Nie.

– Niewdzięczny?

– Nie. Gorzej. – Już znalazł odpowiednie określenie. – Jest pozbawiony szacunku. – Ostatnie słowo zostaje wypowiedziane z cichą, całkowitą pogardą. Spogląda na mnie. Jego oczy ostrzegają mnie bardziej niż usta. Sprawiają, że zaczynam się zastanawiać, czy nie powinienem się załamać i zacząć płakać, błagając ich, by nie krzywdzili mojego psa-kawosza.

– Proszę – mówię w końcu – nie skrzywdziliście go, prawda?

Twarde oczy łagodnieją.

Potrząsa głową.

– Nie.

Najpiękniejsze słowo, jakie kiedykolwiek usłyszałem.

– Ale jest bezużytecznym stróżem – mówi ten, który wciąż dojada pasztecik, maczając go w sosie. – Wiesz, że przespał całe włamanie?

– Nie wątpię.

– A kiedy się obudził, przyszedł tutaj, żeby poprosić o jedzenie.

– I?

– Daliśmy mu pasztecik.

– Podgrzany czy zamrożony?

– Podgrzany, Ed! – Facet wydaje się urażony. – Nie jesteśmy dzikusami. Wręcz przeciwnie, jesteśmy całkiem cywilizowani.

– Czy dla mnie coś jeszcze zostało?

– Przykro mi, pies dostał ostatni.

„Cholerny żarłok!” – myślę, ale nie mogę mieć mu tego za złe. Psy zjedzą wszystko. Z naturą nie warto się spierać.

Tak czy inaczej, próbuję ich zagiąć.

Strzelam.

Jedno szybkie pytanie.

– Kto was przysłał?

Już w powietrzu moje słowa tracą impet. Unoszą się, a ja ostrożnie wstaję i siadam na jednym z wolnych kuchennych krzeseł. Czuję się nieco swobodniej, wiedząc, że to wszystko jest częścią tego, co się wydarzy później.

– Kto nas przysłał? – Teraz inicjatywę przejmuje ten drugi. – Niezła próba, Ed, ale wiesz, że nie możemy ci tego powiedzieć. Nic nie dałoby nam większej przyjemności, ale nawet my sami tego nie wiemy. Po prostu wykonujemy swoją robotę i dostajemy pieniądze.

Wybucham.

– Co?! – To oskarżenie. Nie pytanie. – Mnie nikt nie płaci! Nikt nie daje mi…

Zostaję spoliczkowany.

Mocno.

Wtedy mężczyzna znów siada i dalej je, zanurzając ostatni kawałek pasztecika w wielkiej kałuży sosu na talerzu.

„Przesadziłeś z nalewaniem – myślę. – Wielkie dzięki”.

Spokojnie dojada skórkę, przełyka kęs i mówi:

– Przestań jęczeć, Ed! Wszyscy mamy swoje obowiązki. Wszyscy cierpimy. Wszyscy znosimy swoje porażki dla dobra ludzkości.

Zrobił wrażenie na kumplu i na sobie samym.

Zgadzają się ze sobą, kiwając głowami.

– Niezłe – przyznaje ten drugi. – Spróbuj to zapamiętać.

– Jasne, ale jak to szło? Dla dobra…? – Zastanawia się, ale nie potrafi sobie przypomnieć.

– Ludzkości – podpowiadam. Za cicho.

– Co?

– Ludzkości.

– Ależ oczywiście. Masz gdzieś długopis, Ed?

– Nie.

– Dlaczego nie?

– Bo to nie kiosk.

– I znów ten ton! – Wstaje, policzkuje mnie jeszcze mocniej i od niechcenia siada.

– To bolało – skarżę się.

– Dziękuję. – Spogląda na swoją dłoń… na krew i rozmazany brud. – Jesteś w kiepskim stanie, Ed.

– Wiem.

– Co z tobą?

– Chcę pasztecika. – Przysięgam… i jestem pewien, że moje poprzednie działania wyraźnie o tym świadczą… czasem zachowuję się jak dziecko. Małe, cholernie denerwujące dziecko. Marv nie jest w tym osamotniony.

Ten, który mnie spoliczkował, przedrzeźnia dziecięcym głosikiem:

– Chcę pasztecika… – Wzdycha. – Tylko byś się posłuchał. Na litość boską, dorośnij.

– Dobrze.

– Cóż, to już początek.

– Dzięki.

– To gdzie w końcu jesteśmy?

Wszyscy się zastanawiamy.

W milczeniu.

Odźwierny wchodzi do kuchni, na jego pysku maluje się cholerne poczucie winy.

„Przypuszczam, że kawa nie wchodzi w grę?” – ośmiela się zapytać. Co za tupet!

Tylko spoglądam na niego ze złością, a wtedy się wycofuje. Wie, że podpadł.

Cała nasza trójka patrzy, jak wychodzi.

– Czuć, jak się zbliża, co? – mówi jeden.

– Cholerna racja.

Ten, który jadł wolniej, wstaje i zaczyna spłukiwać talerze w zlewie.

– Daj spokój – mówię.

– Nie, nie… jesteśmy cywilizowani, pamiętasz?

– O tak, racja.

Osusza dłonie i się odwraca.

– Jakiś sos na mojej kominiarce?

– Nic nie widzę – odpowiada drugi. – A co ze mną?

Tamten pochyla się i przygląda.

– Nie, jesteś czysty,

– Dobrze. – Jedzący wolniej przez chwilę szarpie swoją maskę. – To cholerstwo drapie jak diabli.

– Przestań jęczeć, Keith.

– A twoja nie drapie?

– Oczywiście, że tak. – Daryl nie może się nadziwić, że prowadzi tę rozmowę. – Ale ja na nią nie narzekam co pięć minut, prawda?

– Jesteśmy tu od godziny.

– Mimo to pamiętaj… są rzeczy, które musimy znosić dla dobra… – Pstryka palcami w moją stronę.

– Och… ludzkości.

– Właśnie. Dzięki, Ed. Cudownie. Dobra robota.

– Żaden problem.

Właściwie zostaliśmy swego rodzaju przyjaciółmi. Czuję to.

– Słuchaj, skończmy z tym. Chciałbym już zdjąć tę wełnianą maskę.

– Nieco dyscypliny by ci nie zaszkodziło, Keith. Wszyscy dobrzy cyngle są doskonale zdyscyplinowani!

– Cyngle? – pytam.

Daryl wzrusza ramionami.

– Wiesz, no, tak właśnie się określamy.

– Brzmi przekonująco – przyznaję.

– Tak sądzę. – I zaczyna się zastanawiać.

Myśli. W końcu się odzywa.

– Dobra, Keith, masz rację. Lepiej ruszajmy. Zabrałeś pistolet, prawda?

– Owszem. Był w szufladzie.

– W porządku. – Daryl się podnosi i wyciąga kopertę z kieszeni kurtki. Są na niej słowa „Ed Kennedy”. – Mam dla ciebie przesyłkę, Ed. Proszę, wstań, synu.

Robię to.

– Bardzo mi przykro – mówi – ale mam swoje instrukcje. Muszę przyznać, że na razie radzisz sobie nieźle. – Ścisza głos. – I tak między nami… a mógłbym nieźle oberwać za to, że ci powiedziałem… wszyscy wiemy, że nie zabiłeś tamtego faceta…

Znów przeprasza i uderza mnie pięścią pod żebra.

Zginam się.

Podłoga w kuchni jest brudna.

Wszędzie leży sierść Odźwiernego.

Pięść jak młot trafia w mój kark.

Smak podłogi.

Całuję ją.

I czuję, jak koperta ląduje mi na plecach.

Z daleka, bardzo daleka, dobiegają mnie ostatnie słowa Daryla:

– Przepraszam, Ed. Powodzenia.

Gdy ich kroki odbijają się echem w ścianach domu, słyszę Keitha:

– Czy teraz mogę zdjąć maskę? – pyta.

– Wkrótce – obiecuje Daryl.

Kuchenne światło gaśnie i znów się zapadam.

Koperta

Chciałbym móc wam powiedzieć, że Odźwierny pomaga mi wstać, ale oczywiście tak nie jest. Podchodzi i liże mnie kilka razy, aż znajduję w sobie siłę, żeby się podnieść.

Światło mnie atakuje.

Ból narasta.

Próbuję utrzymać równowagę. Odźwierny przestępuje z łapy na łapę, a ja proszę go rozpaczliwie o pomoc. On jednak tylko kołysze się i gapi.

Kątem oka dostrzegam coś na podłodze.

Przypominam sobie.

Koperta.

Zsunęła się z moich pleców pod kuchenne krzesło. Leży wśród sierści Odźwiernego.

Pochylam się i podnoszę ją w dwóch palcach, jak dziecko trzymające coś brudnego, na przykład zużytą chusteczkę.

Udaję się do dużego pokoju i wdzięcznie opadam na sofę. Odźwierny podąża za mną. Koperta drży, szydząc z zagrożenia, jakie stanowi, jakby chciała powiedzieć „To tylko papier. Tylko słowa”. Nie wspomina, że te słowa mogą oznaczać śmierć albo gwałt, albo znów straszliwe, krwawe obowiązki.

„Albo kolejną Sophie, albo Millę” – przypominam sobie.

Tak czy inaczej, siedzimy na sofie.

Odźwierny i ja.

„I co?” – pyta, opierając łeb na łapach.

„Wiem”.

Trzeba to zrobić.

Rozrywam kopertę, a wtedy wypada z niej as trefl oraz list.

Ed,

najwyraźniej wszystko idzie dobrze, skoro czytasz te słowa. Mam nadzieję, że głowa nie boli Cię zbytnio. Bez wątpienia Keith i Daryl wspomnieli, że jesteśmy całkiem zadowoleni z Twoich postępów. Podejrzewam też, że wymknęło im się również coś innego… Tak, wiemy, że nie zabiłeś mężczyzny z Edgar Street. Dobra robota. Zająłeś się sprawą w elegancki, przemyślany sposób. To robi wrażenie. Gratulacje.

A gdybyś się zastanawiał, pan Edgar Street całkiem niedawno wsiadł do pociągu jadącego do starego górniczego miasteczka. Jestem pewien, że ucieszy Cię ta wiadomość…

Teraz czekają Cię kolejne wyzwania.

Trefle to nie przelewki.

Czy jesteś na to gotów?

A może to pytanie nie ma sensu? W końcu z pewnością nie byłeś gotów na asa karo.

Ale Ci się udało.

Powodzenia, tak trzymaj. Na pewno zdajesz sobie sprawę, że od tego zależy Twoje życie.

Do widzenia.

Wspaniale.

Po prostu wspaniale.

Drżę na myśl o asie trefl ujawniającym swoje intencje. Zdrowy rozsądek każe mi się wstrzymać z podniesieniem go. Wyobrażam sobie nawet, że Odźwierny zjada kartę.

Problem polega na tym, że czuję ją tuż przy dużym palcu u nogi. Jest niczym sama grawitacja. Jak krzyż do dźwigania na plecach.

Jest w moich palcach.

Trzymam ją.

Jest w moich oczach.

Czytam ją.

Wiecie, jak to jest, kiedy coś robicie i dopiero po paru sekundach to sobie uświadamiacie? To właśnie mnie spotkało. W efekcie patrzę na asa trefl, oczekując kolejnej listy adresów.

Mylę się.

Oczywiście, nie będzie tak łatwo. Tym razem nie ma adresów. Nie ma rutyny. Nie ma nic, co uczyniłoby zadanie choć częściowo przewidywalnym i bezpiecznym. Każda karta to test, a jego częścią jest niespodziewane.

Tym razem to słowa.

Tylko słowa.

Na karcie jest napisane:

Pomódl się

wśród kamieni domu

No i co powiecie? Wyjaśnijcie mi, proszę, co mam przez to rozumieć. Do adresów przynajmniej zdążyłem się przyzwyczaić. Kamienie domu mogą oznaczać cokolwiek. Kogokolwiek. Gdziekolwiek. Jak znaleźć miejsce, o którym nic nie wiem? Co mi wskaże właściwy kierunek?

Słowa szepcą.

As trefl odzywa się cicho w moim uchu, jakbym powinien od razu sobie coś przypomnieć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału The Messenger

Text © Markus Zusak 2002

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2009

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Zdjęcie na okładce © Joanna Jankowska / Trevillion Images

Redaktor prowadzący Anna Garbal
Redakcja Magdalena Korobkiewicz
Korekta Katarzyna Nowak, Joanna Kończak
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12828-7

Plik wyprodukowany na podstawie Posłaniec, Warszawa 2014

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.