Heather Graham 

Mordercza gra 

Tłumaczył 

Michał Jankowski 

PROLOG

Cassandra Stuart była piękna i wiedziała o tym. Umiała manipulować ludźmi i o tym także wiedziała. Gdyby tylko się odwrócił i na nią spojrzał... 

– Jon! Jon! 

Usłyszał ją, lecz nie przystanął. Tym razem był na nią naprawdę zły. Patrzyła, jak schodzi żwirową ścieżką prowadzącą do jeziora. Chyba tym razem przesadziła, ale naprawdę nie chciała żyć na krańcu świata, w tym zapomnianym przez Boga i ludzi, zapadłym zakątku Szkocji. I to pomimo sławnych zjazdów pisarzy, organizowanych tu przez Jona, pomimo słynnej gry, połączonej ze zbieraniem datków na cele dobroczynne. Od dziesięciu lat Jon co roku pełnił rolę gospodarza tego spotkania. To byli jego goście i jego gra. Nienawidziła tego miejsca, chciała mieszkać w Londynie. 

Znała jednak swego męża i wiedziała, o czym teraz myśli. O tym, że impreza się nie udała, że żona była niemiła, zniecierpliwiona i zepsuła ten dzień im wszystkim. Czort z nim, skoro jest taki uparty! Zawsze ma swoje plany, swoje życie, bez względu na to, co myśli o tym jego żona. Żadna kobieta nie będzie go wodziła za nos – powiedział. Nie pozwoli, żeby z nim igrała, manipulowała według własnego widzimisię. 

– Jon! 

Zdawała sobie sprawę, że mąż nie chce się obejrzeć, bo dobrze wie, do czego ona zmierza i nie chce jej widzieć. Postanowiła wyjechać. Dzisiaj. To miał być ostateczny sposób. Miała nadzieję, że wyjazd sprawi to, czego nie udało się jej osiągnąć ani dąsami, ani okazywaniem rozdrażnienia. 

Przede wszystkim chciała jednak, by do niej wrócił. Pragnęła się z nim kochać, chciała być namiętna, przypomnieć mu, że nie może bez niej żyć. Powiedziałaby mu, że go potrzebuje, przypomniała, dlaczego się z nią ożenił. Mogłaby dać mu szczęście, sprawić, by się śmiał. Była przecież taka dobra w łóżku. Wracaj, myślała z furią. Daj się uwieść ten jeden, ostatni raz, tak żebyś tego nie zapomniał... 

Poczeka, aż mąż zniknie za zakrętem ścieżki i zacznie się pakować. Zostawi list, w którym wyjaśni, że zamieszka w londyńskim Hiltonie, że będzie czekać, aż Jon wyrwie się od swych ponurych znajomych i może do niej przyjedzie. O jego gościach i domownikach wiedziała więcej niż on sam! Kto z kim sypia. I dlaczego. W gruncie rzeczy, pomyślała i niemal się uśmiechnęła, znała wielu z nich całkiem dobrze. Można by nawet powiedzieć, że intymnie. A jednak... pomimo to czuła, że zżera ją zazdrość. 

– Jon! Wracaj! – zawołała. Ogarnął ją dziwny, nowy rodzaj strachu. Coś więcej niż poczucie bezsilności i straty, którego przed chwilą doświadczyła. – Jon! Wracaj, bo zapłacisz mi za to! 

Zabrzmiało to gniewnie i prowokująco, on jednak nadal się oddalał. Wysoki, ciemnowłosy, z potężnymi ramionami. Był niezwykle przystojny, a ona go traciła. Wpadła w panikę. Domyślił się, że miała tu z kimś romans. Czy wiedział, że chciała tylko mu dopiec? Przecież była pewna, że on również ma kogoś. 

– Jon, Jon! Niech cię szlag trafi! 

Jej głos nabrzmiewał złością. Stała na balkonie głównej sypialni na piętrze, tak że widziała dziedziniec. Z rzeźbionego balkonu o opływowych kształtach rozciągał się widok na trzy strony posiadłości. Poniżej widać było elegancką fontannę z bezcennym marmurowym posągiem Posejdona trzymającego trójząb. Chociaż nadchodziła już zima, wzdłuż brukowanej ścieżki otaczającej fontannę wciąż kwitły róże. Tam, gdzie ścieżka mijała krzew, bruk ustępował miejsca żwirowi, po którym schodziło się do jeziora. 

Pokoje były wspaniale urządzone. Zostały przebudowane w końcu siedemnastego wieku oraz zmodernizowane przez Jona parę lat temu. W głównych pomieszczeniach mieszkalnych ściany pokrywały stare tkaniny. Był tam masywny kominek, lecz także najnowocześniejsze grzejniki zasilane z własnego generatora. W sypialni na postumencie stało ogromne łóżko, stopień zaś niżej, zaraz za przejściem, zwieńczonym gotyckim łukiem, można było skorzystać z ogromnej wanny jacuzzi i sauny. Każde z małżonków dysponowało własną, dużą garderobą. 

– Czego można tu nie lubić? – zapytał ją kiedyś rozdrażniony i dotknięty Jon. 

Wszystko tu było piękne. Cassandra po prostu nienawidziła wsi. To nie Londyn, Paryż, Nowy Jork, czy choćby Edynburg. I właśnie dlatego Jon tak bardzo lubił to miejsce. 

Oddalał się, ciągle się oddalał. 

Ze zdumieniem poczuła w oczach łzy. Jak on może bardziej dbać o tę kupę kamieni i swoich głupkowatych przyjaciół niż o nią? 

– Jon, Jon, niech cię piekło pochłonie! Jon! 

Mówił o rozwodzie, o tym, że się im nie układa. Nie mógł się jednak z nią rozwieść. Po prostu nie mógł! Powiedziała mu już, że nigdy się na to nie zgodzi, a w razie czego utytła go w błocie, ujawni milion brudnych sekretów, o nim i o jego kumplach. 

Nagle zorientowała się, że ktoś za nią stoi i odwróciła się gwałtownie. 

– Czego tu chcesz?! Wynocha z mojego pokoju! On cię tu przysłał? Wynoś się! Jon! – krzyknęła, stając znów przodem do okna. 

Usłyszała jakiś ruch, szelest, odwróciła się ponownie i... już wiedziała. Przez chwilę patrzyła w oczy zabójcy. 

– Och, Boże! – jęknęła i zaczęła krzyczeć przerażona: – Jon! Jon! Jon! 

Czuła, jak poręcz wbija się jej w plecy i po chwili ustępuje miejsca pustce. 

A potem mogła poczuć już tylko własną śmierć. 

Jon Stuart był zły, nawet wściekły. Naprawdę chciał odejść. Coś w głosie Cassandry sprawiło jednak, że się zatrzymał. I odwrócił. 

Spadała. 

Wyglądało to tak, jakby płynęła w powietrzu. Spadała tak elegancko, jak robiła wszystkie inne rzeczy. Biały jedwabny szlafrok układał się wokół niej w fałdy. Hebanowe włosy lśniły w złotym blasku słońca. Uderzyło go to, że nawet upadając, robiła to z gracją i była piękna. 

Dopiero po ułamku sekundy, gdy uświadomił sobie, że nie może nic zrobić, zorientował się, że przecież ona umiera. Krzycząc, wołając go, spadając z balkonu. 

Zginęła w ramionach Posejdona, trzymana przez niego jak niesforna bogini. Półprzymknięte oczy, ciemne pasma włosów na tle białego szlafroka poruszanego powiewami wiatru. Wyglądała jak pogrążona we śnie. Ale jej ciało przebijał trójząb. Śnieżnobiały jedwab nasiąkał czerwienią. 

Jon poczuł gwałtowne bicie serca, zaczął krzyczeć, biec, tak jakby mógł jeszcze zdążyć, pomóc, pomimo że wiedział... 

Wykrzyknął jej imię. 

Objął ją i nie puszczał. 

Jego ubranie nasiąkało krwią. 

Jej martwe oczy patrzyły na niego z niemym wyrzutem. 

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Trzy lata później 

Wyglądało to dość przerażająco. Piękna kobieta w średniowiecznej sukni, z jasnymi włosami wplecionymi w elementy mechanizmu, przywiązana do narzędzia tortur. Obok niej ciemnowłosy mężczyzna z brodą i wąsami. 

„Córka hrabiego Exeter albo rozrywanie”, jak wynikało z umieszczonego powyżej napisu. I „Człowiek biegły w sztuce wydobywania zeznań”. 

Twórca tych woskowych figur musiał również być biegły w swojej sztuce. Blondynka rozciągnięta na drewnianej konstrukcji była śliczna i wyglądała jak żywa. Wielkie niebieskie oczy w twarzy o klasycznych rysach rozszerzał strach przed dręczycielem. Każdy normalny mężczyzna natychmiast rzuciłby się jej na ratunek. 

Twarz stojącego nad nią oprawcy wyrażała natomiast czyste zło. Oczy błyszczały w sadystycznym oczekiwaniu na ból, który miał zadać. 

Choć wiele fragmentów ekspozycji doskonale ukazywało przykłady średniowiecznego okrucieństwa, te figury zdecydowanie przewyższały wszystkie inne. 

Tak właśnie myślał Jon Stuart. Stał w milczeniu, oparty niedbale o kamienną ścianę. W lochu panował półmrok. 

Oglądał zgromadzone eksponaty bacznie, w zamyśleniu. Takim samym spojrzeniem obrzucił kobietę z krwi i kości, która wyłoniła się zza załomu muru. 

Stanowiła niemal kopię woskowej piękności. Wspaniała kaskada jasnych włosów opadających na ramiona, podobna twarz, ta sama sylwetka. Była tak zgrabna, jakby to właśnie dla niej wymyślono dżinsy i obcisły sweterek. Delikatne rysy twarzy: mały nosek, wysoko zarysowane kości policzkowe, piękne, niebieskie oczy, pełne usta. Spoglądała na eksponaty z zainteresowaniem i czujnie. Wyglądała tak, jakby miała ochotę ponuro się roześmiać, by przypomnieć sobie, że patrzy tylko na woskowe figury. Ekspozycja mogła jednak wzbudzić strach, a ona stała w ciemnościach sama. Przynajmniej tak myślała. 

Sabrina Holloway! 

Nie widział jej od ponad trzech lat i był nieco zaskoczony jej obecnością. Ucieszył się, że postanowiła przyjechać. Grzecznie odrzuciła jego poprzednie zaproszenie na ostatni, fatalny Tydzień Tajemnic. Wtedy, gdy Cassandra straciła życie. 

Niezależnie od tego, czy Sabrina zdawała sobie z tego sprawę, z pewnością posłużyła Joshui jako model torturowanej piękności. Były niemal identyczne, a Joshua zawsze chętnie portretował ludzi, których znał. Wspomniał Jonowi, że poznał Sabrinę Holloway w Chicago i natychmiast się w niej zakochał. Jon nie przyznał się wtedy, że również ją zna. Łatwo było zrozumieć piorunujące wrażenie, jakie wywarła na Joshui. Jon sam doświadczył podobnego uczucia, gdy spotkał ją po raz pierwszy. 

No cóż, nie tylko Jon padł ofiarą jej uroku. Zwrócił na nią uwagę również Brett McGraff. Jon pokręcił głową. Burzliwe zaloty, burzliwe małżeństwo, rozwód połączony ze skandalem. 

Jon obserwował ją teraz, zadowolony z odległości, jaka ich dzieliła. Miała w sobie rzadko spotykany wdzięk i piękno. Pomimo że Jon żył w ostatnich latach w pewnym odosobnieniu, śledził jej karierę, czytając o niej w gazetach i ilustrowanych magazynach. Reporterzy gorliwie relacjonowali głośny rozwód McGraffa z tak piękną, młodą osobą. 

Gdy Jon ją poznał, zrobiła na nim oszałamiające wrażenie. Tak niewinna, zafascynowana wszystkim. Był pewien, że Sabrina nie patrzy już na świat przez różowe okulary. A teraz jest... Efektowna? To dobre słowo. Bardziej elegancka niż kiedykolwiek przedtem. I zamyślona, dojrzała... 

Skąd można coś takiego wiedzieć, upomniał się w myślach. Równie dobrze mogła stać się twardą, ambitną suką, pomyślał. Życie często robi coś takiego z ludźmi. W końcu odeszła od niego i trzymała się tego z żelazną konsekwencją. Po rozwodzie z McGraffem potrafiła poradzić sobie z atakiem mediów. A jednak nadal otaczała ją jakaś zniewalająca aura, połączenie silnego charakteru i niewinności. Chociaż, Bóg jeden wie... Życie nauczyło go bezlitośnie, że nawet najdelikatniejsza, najbardziej krucha kobieta może okazać się wredną modliszką. 

Przypomniał sobie, że wychowała się na wsi, na Środkowym Zachodzie i musiał się uśmiechnąć. Miała w sobie jednocześnie ciepło i pewną rezerwę. Niekiedy zachowywała się swobodniej i w takich chwilach Jon miał wrażenie, że zna ją od zawsze. Rzucała czar, a czasami stąpała twardo po ziemi. Gdy się poznali, miała dwadzieścia cztery lata. Teraz dwadzieścia osiem. Miała dość czasu, żeby się czegoś nauczyć, stwardnieć, zmienić. Jeśli tylko... 

No cóż, to były inne czasy, inne miejsce, inne życie. 

A jednak... 

Jon poczuł nagle rozdrażnienie. Te wszystkie odczucia nie mają żadnego uzasadnienia, powiedział sobie. Brett McGraff także został tu zaproszony. Ona i Brett byli małżeństwem. Jon nie ma żadnego prawa. A jednak... 

A może powinienem był skreślić ją z listy gości? – pomyślał nagle. Może. Nie zastanawiał się nad tym, gdyż nie sądził, że Sabrina przyjedzie. Przez chwilę pożałował, że uczynił ją, tak jak innych, nieświadomym niczego pionkiem w tej mrocznej grze. 

Wprawił już jednak figury na szachownicy w ruch i nie miał wyboru. Teraz pozostało już tylko albo, albo. Są tu też inni ludzie, którym jest winien prawdę i sprawiedliwość. Nie jest sam. Obiecał sobie, że coś zrobi, właśnie w taki sposób. 

Może powinien po prostu trzymać się z dala od Sabriny Holloway. Spośród wszystkich obecnych, tylko ona jest w oczywisty sposób niewinna. 

I jest tutaj z własnego wyboru. Wszyscy przybyli dość chętnie, gotowi do podjęcia gry. Niektórym chodziło o rozrywkę, innym o rozgłos. Cassie, dla której dziennikarstwo było nie tylko pracą, ale wręcz nałogiem, powiedziała mu kiedyś: Nigdy nie trać okazji znalezienia się w kadrze, kochanie! Zauważył, że zasadę tę wyznają niemal wszyscy pisarze, aktorzy, muzycy i malarze. A przecież ten tydzień jest w pewnym sensie jedną wielką sesją fotograficzną. Nie darowaliby sobie jej nawet ci, którzy zwykle trzymają się na uboczu i wolą pozostawać w cieniu. W dzisiejszych czasach, kiedy świat opiera się na konkurencji, nikt nie może rezygnować z reklamy. 

A jednak, zamyślił się, Sabrina Holloway nie musi przecież szukać rozgłosu. Małżeństwo i rozwód z Brettem McGraffem sprawiły, że znalazła się w centrum uwagi mediów. Nie przewróciło to jej w głowie. Choć los dał Sabrinie znakomitą odskocznię do popularności, udało się jej zachować godny podziwu, krytyczny dystans do pisania. Jon nie mieszkał już od jakiegoś czasu w Stanach i nie był na bieżąco, jeśli chodzi o gwiazdy programów telewizyjnych. Najwidoczniej jednak Sabrina potrafiła uderzyć we właściwą strunę swymi wiktoriańskimi thrillerami. Była też młoda i urocza, a media uwielbiały osoby z dobrą prezencją. 

Zamierzał właśnie do niej podejść, gdy spostrzegł, że nadchodzi inna kobieta. Susan Sharp. Jęknął w duchu i pomyślał o schronieniu się w tajemnym przejściu, które miał za plecami. Jego przodkowie byli jakobitami. Naszpikowali wprost zamek ukrytymi drzwiami i przejściami, które mogły ułatwić ucieczkę. 

Nie ukrył się jednak. Jeszcze nie chciał ujawniać swoich tajemnic. Stał więc w miejscu, gdy Susan podchodziła do niego swobodnym krokiem, wyraźnie zachwycona tym, że Jon nie może się jej wymknąć. 

– Proszę, proszę – powiedziała radośnie. – Tutaj więc jesteś, w ciemnościach! Wspaniale, pocałuj mnie, ty niegodziwcze! Wszyscy bardzo za tobą tęskniliśmy. 

Sabrina Holloway oglądała figury, zdumiona realizmem woskowych postaci. Kobieta rozciągnięta na drewnianej konstrukcji wyglądała tak, jakby miała otworzyć usta i krzyknąć. Jej błyszczące oczy zdawały się przeczyć ogarniającemu ją przerażeniu. Sabrina niemal słyszała, jak mężczyzna wzywa swą ofiarę do wyznania straszliwych zbrodni i uniknięcia tym samym agonii w męczarniach. 

Świetnie zrobione! Przerażające. W lochach zamku Lochlyre ekspozycję oglądali też teraz inni ludzie, w tym wielu przyjaciół. Pomimo to, w mroku nie czuła się zbyt pewnie. Poczuła, że drży. Gdyby nagle zgasło światło, zostałaby sama w ciemności. Z oprawcą o sadystycznym spojrzeniu wyrażającym czyste zło. Ponure figury były tak doskonałe, że łatwo można było uwierzyć, że w ciemnościach ożyją. Zaczną chodzić, wprawiać w ruch narzędzia śmierci i cierpienia... 

Ktoś położył ręce na jej ramionach. Drgnęła przestraszona. 

– No i co, moja droga? 

Znów poczuła obawę, choć tym razem innego rodzaju. Brett McGraff stanął obok niej i lekko ją objął. Ze wstydem stwierdziła, że w ciemnym lochu ten gest sprawił, że poczuła się pewniej. 

Walczyły w niej dwa pragnienia: przytulić się mocniej i strząsnąć rękę obejmującą jej ramiona. Jak zwykle, jej uczucia wobec Bretta były zadziwiająco złożone. Niekiedy czuła, że jego obecność ją dławi, kiedy indziej zaś nie była odporna na czysto zmysłowy wdzięk, którym ją w swoim czasie zawojował. Najczęściej jednak była tylko trochę zniecierpliwiona. 

– To takie realistyczne – szepnęła. – Nawet się trochę przestraszyłam. 

– To dobrze. 

– Dlaczego? 

– Chyba lubię, jak się boisz. 

– Tak? 

– Jak widać, robisz się wtedy bardziej przystępna. 

Objął ją mocniej i zbliżył usta do jej ucha. Szepnął: 

– Dostaliśmy oddzielne pokoje. Chyba nasz gospodarz nie pamiętał, że byliśmy małżeństwem. Z przyjemnością dotrzymam ci jednak towarzystwa w te długie noce, gdy w zamku zaczynają grasować upiory. 

– Byliśmy – powtórzyła z naciskiem. – To słowo jest najważniejsze. Byliśmy małżeństwem ponad trzy lata temu i tylko przez dwa tygodnie. 

– Och, uzyskanie rozwodu trwało znacznie dłużej – powiedział. – Poza tym, nie zapominaj o naszym wspaniałym miesiącu miodowym. 

– Brett, małżeństwo skończyło się, zanim ten miesiąc upłynął – przypomniała mu. 

To go jednak nie zraziło. 

– Teraz znów będziemy przyjaciółmi – zapewnił. 

Wbrew sobie, Sabrina uśmiechnęła się smutno. Brett był wysoki i przystojny, miał niesforne, brązowe włosy, ciemne zmysłowe oczy i urok, który sprawiał, że był idolem mediów. Pisał thrillery, których akcja rozgrywała się w środowisku medyków. Podobały się one zarówno zwykłym czytelnikom, jak i krytykom literackim. Przyniosły mu spory majątek. Brettowi udawało się powściągać denerwującą arogancję i ujawniał ją tylko w niektórych sytuacjach. Sabrina poznała go po ukazaniu się jej drugiej książki. Był wtedy po rozwodzie ze swoją trzecią żoną. Pomyślała, że określenie „naiwna” byłoby dla niej zbyt łagodne, choć usprawiedliwiało ją to, że dochodziła wtedy do siebie po znacznie większych przeżyciach. 

Po krótkiej fazie zalotów wyjechali, by spędzić miesiąc miodowy w Paryżu, co zbiegło się z francuskim wydaniem najnowszego thrillera Bretta. Na początku śmieszyło ją, gdy wiele kobiet starało się niedwuznacznie sugerować, że zna jej męża, i to nie tylko na płaszczyźnie towarzyskiej. Potem przestało to być zabawne, gdyż zawsze okazywało się, że to prawda. Sabrina stwierdziła jednak, że nie obchodzi jej przeszłość męża. Nie przeszkadzało jej nawet to, że jego znajome nie przejmowały się zbytnio faktem, że ma nową żonę. Nie chciała przecież zachowywać się niesympatycznie. Martwiła ją natomiast obojętność Bretta, który najwidoczniej nie przejmował się jej niezręczną sytuacją. Był dobrym kochankiem. Potrafił być interesujący i czarujący. Sprawiał, że często się śmiała. Lubił jednak, gdy była zdana na jego łaskę i nie czuła się pewnie. 

Brett był również samolubnym egocentrykiem i wcale tego nie ukrywał. Znikał często na wiele godzin z lubieżną właścicielką dużej księgarni i reagował zniecierpliwieniem, gdy Sabrina pytała, co się za tym kryje. Mówił, że tak właśnie zamierza korzystać z możliwości, jakie niesie mu życie. Uważał, że nie powinna się temu sprzeciwiać. Co więcej, powinna być wdzięczna, że się z nią ożenił, że uczynił ją swoją żoną. 

Dla Sabriny stanowiło to wstrząs. Potem poczuła wściekłość na siebie samą. Tak bardzo pragnęła spotkać kogoś, kto pomógłby jej zapomnieć o przeszłości, wypełnić życie. Popełniła błąd. Lubiła Bretta, wierzyła, że wszystko jakoś się ułoży, dlatego zamykała oczy na to, że ich wizje miłości i małżeństwa całkowicie się różniły. 

Brett dostrzegał zmianę, która w niej zaszła. Chciał jednak, żeby wszystko pozostało po staremu. Zjednywał sobie Sabrinę komplementami i czarującym zachowaniem. 

Potem rozpętało się piekło. 

Nie chciała nawet o tym pamiętać. Sama dostała nauczkę, może także jego nauczyła kilku rzeczy. Długo nie mógł uwierzyć, że po prostu odeszła i wniosła sprawę o rozwód, nie żądając złamanego centa. W następnych miesiącach, gdy spotykali się na różnych publicznych imprezach, zawsze do niej podchodził. Nadal nazywał ją swoją żoną. Teraz mogła się uśmiechać, wspominając sieci, jakie zarzucał, by zaciągnąć ją do łóżka. Uważał, że powinna z nim sypiać, ponieważ byli małżeństwem i już kiedyś z nim spała, a nie jest dobrą rzeczą sypianie z nieznajomymi. Ponieważ już go znała i mogła się nie obawiać niespodzianek. Powinna przecież pamiętać, że był dobry w łóżku, a musiała przyznać, że rzeczywiście był – nic dziwnego, z taką praktyką... Przecież z pewnością wszyscy potrzebują seksu, a ona, jako skromna dziewczyna, niełatwo nawiązywała intymne kontakty. Najprościej więc było zrobić to, co konieczne, właśnie z nim. Jak dotąd, udawało się jej nie ulec jego namowom. Była jednak pewna, że nie jest dla niego bardziej atrakcyjna od innych kobiet. Po prostu opuściła go i nie chciała do niego wrócić. 

– Naprawdę nie chciałabyś, żebyśmy tu mieszkali w jednym pokoju? – zapytał. 

– Nie – odparła krótko. 

– Przecież fajnie jest spać ze mną. Musisz to przyznać. 

– Chyba inaczej rozumiemy słowo „fajnie”. 

– Rozejrzyj się. To dość nieprzyjemne miejsce – nalegał. 

– Nie, dziękuję. 

– Będę grzeczny. 

– Wątpię. Poza tym, mamusia mi zawsze mówiła, żeby nie bawić się zabawkami, które ginęły na długo i nie wiadomo gdzie były. 

Uśmiechnął się. 

– O rany! Jeśli zostaniesz ze mną, będziesz wiedziała, gdzie jestem. 

– Brett, nie wiedziałam tego nawet wtedy, gdy byliśmy małżeństwem. Małżeństwo nigdy nie oznaczało dla ciebie monogamii. 

– Sądzisz, że dla innych ludzi oznacza? – zapytał. 

– Nie obchodzi mnie, jak inni ludzie traktują małżeństwo. Wiem tylko, czego ja sama po nim oczekuję. 

– Gdybyś wiedziała, jak wielu ludzi sypia, z kim popadnie. 

– Nie chcę wiedzieć... 

– Ilu twoich przyjaciół... – upierał się. 

– Brett... 

– Doskonale. Graj ostro, żeby dostać to, czego chcesz. Kiedy jednak tutaj zacznie się robić nieprzyjemnie, możesz sama zechcieć uciec do mojego łóżka. Tylko że może w nim już nie być miejsca. 

– W to nie wątpię. 

– A ja przecież oferuję ci pierwszeństwo. Poza tym pewnie nie chciałabyś spać z kimś nieznajomym. 

– Z tobą spałam, a trudno sobie wyobrazić kogoś bardziej obcego. 

– Bardzo zabawne! Będziesz tego żałować, kruszynko. Zobaczysz. 

Pokręcił z politowaniem głową i spojrzał na woskowe figury. 

– Zadziwiające, prawda? – mruknął, patrząc na ukształtowane z wosku postaci. Nadal trzymał rękę na ramieniu Sabriny. 

– Tak, wygląda bardzo prawdziwie – zgodziła się. 

– Tak realistycznie – uzupełnił – że w tym świetle mogłaby oszukać nawet mnie. A ja w końcu byłem twoim mężem. 

– Nie rozumiem, o czym ty mówisz? 

– Co to znaczy, o czym mówię? Przecież się jej przyglądałaś. Nie widzisz, że to ty? 

– Co? 

– Kochanie, jesteś ślepa? Spójrz jeszcze raz. Ta kobieta to ty. Niebieskie oczy, włosy blond, piękna twarz, wspaniałe ciało. – Zniżył głos. – No i fajna pupa. 

– Akurat pupy nie widać, Brett. 

– No już dobrze, dobrze. Przy tym się nie upieram. Ale to ty. Identyczna. 

– Nie bądź głupi – zaprotestowała Sabrina, choć zmarszczyła brwi, a jej głos nie zabrzmiał zbyt pewnie. 

Och, Boże, on ma rację, pomyślała. 

Woskowa figura była do niej przerażająco podobna. Tak podobna, że Sabrina znów poczuła zimny dreszcz. 

– Boże – szepnął Brett – czuję, jak się trzęsiesz. Ty się boisz. Chyba nie chcesz być przez całą noc sama w tym ponurym, niesamowitym zamku. Zapadnie noc, usłyszysz wycie wilków, wybiegniesz z krzykiem z sypialni... Zresztą nie masz się czego bać, przecież trafisz do mojej! 

To tylko przypadkowe podobieństwo, nic poza tym, powtarzała w duchu Sabrina. Czuła jednak, że nogi jej drżą. To ja, myślała. Figura była tak doskonale zrobiona, że nawet mięśnie i żyły na rękach ofiary zdawały się poruszać, gdy napinała krępujące ją więzy. 

Strach w oczach figury był prawdziwy. 

Brett znów szepnął jej do ucha: 

– Na pewno nie chcesz być sama. 

Z ciemności za nimi doszedł ich głęboki, męski głos: 

– No cóż, chyba trudno tu teraz o samotność. 

Sabrina poznała ten głos. 

Odwróciła się, by przywitać gospodarza. 

Tytuł oryginału:
Never Sleep with Strangers
Pierwsze wydanie:
MIRA Books, 1998
Redaktor prowadzący:
Mira Weber
Korekta:
Małgorzata Pogoda
© 1998 by Heather Graham Pozzessere
© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2006
Powieść Never Sleep with Strangers ukazała się w roku 2002 pod tytułem Tajemnice zamku Lochlyre
Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji  części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie
Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.
Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.
Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.
Znak graficzny BESTSELLERS jest zastrzeżony.
Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.
00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4

http://www.harlequin.pl/

ISBN 9788323896265 