Tytuł oryginału
DIE LEBENDEN UND DIE TOTEN

Copyright © Ullstein Buchverlage GmbH, Berlin
Published in 2014 by Ullstein Verlag
Copyright © 2015 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Zdjęcie na okładce
Shutterstock, Inc.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-093-5

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Matthiasa.
Forever and for always

ŚRODA 19 GRUDNIA 2012

Temperatura na zewnątrz wynosiła trzy stopnie Celsjusza. Brak wiatru. Według prognozy pogody nie miało padać. Idealne warunki.

Ósma dwadzieścia jeden.

Widział, jak się zbliża. Jej różowa czapka była niczym lampion pośród łupkowej szarości rozpoczynającego się zimowego dnia. Była sama, jak zawsze. Obok niej dreptał pies; ciemny, zwinny cień pośród pozbawionych liści krzaków. Staruszka codziennie wybierała tę samą drogę. Najpierw szła Lahnstrasse, mijała plac zabaw, drewnianym mostkiem na drugą stronę strumienia Westerbach, a potem chodnikiem wzdłuż niego, w prawą stronę. Kawałek dalej asfalt skręcał w lewo, w kierunku szkoły. Tutaj znajdował się najdalszy punkt jej porannego spaceru. Stąd wracała, najpierw kilometr przez pola drogą Dörnweg, która prowadziła z Eschborn do Niederhöchstadt, potem skręcała w lewo, przechodziła przez ten sam drewniany mostek i była już niemal w domu.

Pies załatwił się na placu zabaw, na trawniku przed huśtawkami. Kobieta starannie posprzątała po swoim pupilu do plastikowej torebki, którą wyrzuciła do kosza na śmieci na skrzyżowaniu. Przeszła nie więcej niż dwadzieścia metrów obok niego, lecz go nie zauważyła. Przyglądał się jej z ukrycia. Widział, jak przechodzi przez mostek, którego drewniane belki połyskiwały ciemno wilgocią, a potem jak znika za drzewami po drugiej stronie. Przygotował się na dobre pół godziny czekania. Ułożył się na brzuchu pod ciemnozieloną pałatką, poprawił wygodnie i znieruchomiał. Gdyby było trzeba, mógłby tak leżeć godzinami. Cierpliwość była jego największym atutem. U jego stóp bulgotał i szumiał strumień, który latem był ledwie strumyczkiem. Tuż obok podskakiwały dwa kruki. Przez chwilę przyglądały mu się z zaciekawieniem, ale szybko straciły zainteresowanie. Mimo specjalnego ubioru marzły mu nogi. Gdzieś pośród pozbawionych liści gałęzi dębu pohukiwał gołąb. Po drugiej stronie strumienia biegła jakaś młoda kobieta. Poruszała się lekko, jakby niesiona muzyką, której słuchała. W oddali turkotał pociąg, a w powietrzu niósł się melodyjny sygnał dzwonka na przerwę.

W końcu pośród czarnoszarej plątaniny gałęzi dostrzegł różowy punkcik. Zbliżała się. Momentalnie przyspieszył mu puls. Spojrzał przez celownik optyczny, wyrównał oddech, rozprostował palce prawej dłoni. Skręciła w prawo, w drogę, która łukiem prowadziła do mostku. Pies truchtał kilka metrów za nią.

Oparł palec na spuście. Z ostrożności, nie odwracając głowy, spojrzał w prawo i w lewo, lecz nie dostrzegł nikogo. Poza nią oczywiście. Skręciła razem z drogą i tak, jak sobie zaplanował, widział jej lewy profil.

Tłumik odbierał broni nieco precyzji, jednak przy niecałych osiemdziesięciu metrach to nie miało znaczenia. Huk wystrzału mógłby niepotrzebnie wzbudzić zbyt wiele zainteresowania. Odetchnął głęboko. Był skoncentrowany. Nie widział niczego poza swoim celem. Delikatnie nacisnął spust. Odrzut, na który był przygotowany, uderzył go kolbą w obojczyk. Ułamek sekundy później pocisk Remington Core-Lokt rozerwał jej czaszkę. Staruszka osunęła się bezgłośnie na ziemię. Trafiona.

Wystrzelona łuska parowała na wilgotnej ziemi, wyrzucona z komory karabinu. Podniósł ją i schował w bocznej kieszeni kurtki. Miał trochę sztywne kolana po długim leżeniu w zimnie. Kilkoma ruchami rozłożył broń i ukrył w sportowej torbie, do której trafiła również starannie złożona zielona pałatka. Upewnił się, że nikogo nie ma w pobliżu, i wyszedł z krzaków. Przeszedł przez plac zabaw i ruszył w stronę Wiesenbad, gdzie zostawił samochód. Było trzynaście minut po dziewiątej, kiedy opuszczał parking i skręcał w lewo, na główną drogę.

W TYM SAMYM CZASIE…

Nadkomisarz policji kryminalnej Pia Kirchhoff miała urlop. Po raz ostatni w pracy była w zeszły czwartek, a powrót zaplanowała na szesnastego stycznia przyszłego roku. Pełne trzy tygodnie! Poprzedni urlop z prawdziwego zdarzenia wzięła niemal cztery lata wcześniej: w 2009 roku poleciała z Christophem do Republiki Południowej Afryki. Później zdarzały się jej jakieś krótsze wyjazdy, lecz tym razem zaplanowali coś specjalnego: lecieli na drugą półkulę, do Ekwadoru, a stamtąd statkiem na wyspy Galapagos. Christoph już nieraz był zatrudniany przez organizatorów luksusowych rejsów jako przewodnik, a tym razem ona miała mu towarzyszyć w zupełnie nowej roli — jako żona.

Pia usiadła na brzegu łóżka i zamyślona spojrzała na wąską złotą obrączkę na palcu. Urzędnik stanu cywilnego wydawał się nieco zdezorientowany, kiedy Christoph wsunął ją na jej lewą dłoń. Wyjaśniła wtedy, że przecież serce znajduje się po lewej stronie i dlatego postanowili nosić obrączki na lewej dłoni. I było w tym trochę prawdy, lecz przy tej decyzji kierowali się przede wszystkim pragmatycznymi względami. W czasie pierwszego małżeństwa z Henningiem Pia nosiła obrączkę jak zwykło się nosić w Niemczech, czyli na prawej dłoni. Nie była co prawda nadmiernie przesądna i wiedziała, że to nie miało wpływu na rozpad ich związku, jednak uznała, że lepiej nie kusić losu. Po drugie — i to był właściwy powód — nienawidziła, gdy ktoś silnym uściskiem dłoni sprawiał jej ból, miażdżąc palce obrączką.

W zeszły piątek udała się z Christophem do Urzędu Stanu Cywilnego w Höchst, który miał siedzibę w pawilonie ogrodowym pałacu rodziny Bolongaro, i tam, w tajemnicy, odbył się ich dyskretny ślub. Bez przyjaciół, bez rodziny, bez świadków i bez powiadamiania kogokolwiek. Zaplanowali, że podzielą się tą wieścią dopiero po powrocie z wyprawy do Ameryki Południowej, a później, w wakacje, wydadzą wielkie przyjęcie u siebie w gospodarstwie.

Pia oderwała w końcu wzrok od obrączki i wróciła do pakowania stosów rzeczy z łóżka do dwóch walizek, w taki sposób, by zajęły jak najmniej miejsca. Grube swetry i kurtki nie będą potrzebne. Za to letnie ubrania jak najbardziej. Koszulki z krótkim rękawkiem. Krótkie spodenki. Kostiumy kąpielowe. Cieszyła się, że umknie w ten sposób zimie i świętom Bożego Narodzenia, których nie darzyła szczególnym sentymentem i, zamiast marznąć w kraju, będzie wygrzewać się na pokładzie luksusowego wycieczkowca, czytać książki i odpoczywać. Christopha czekała co prawda ciężka praca, ale i on będzie mógł cieszyć się wolnym czasem. Poza tym noce będą należeć tylko do nich. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie wysłać z wycieczki kartek z życzeniami do rodziców, siostry i brata — o tak, a przede wszystkim do jego aroganckiej żony, i nie przekazać im w ten sposób szczęśliwej wiadomości. Wciąż jeszcze pamiętała pogardliwy komentarz szwagierki Sylvii, kiedy ta dowiedziała się o jej rozwodzie z Henningiem. „Kobietę po trzydziestce prędzej trafi piorun, niż znajdzie kolejnego męża”, mruknęła wtedy. Pesymistka. Jednak rzeczywiście, kiedy pewnego czerwcowego ranka przed sześcioma laty Pia stanęła przed wybiegiem dla słoni w ogrodzie zoologicznym, jakby trafił ją piorun. Tam właśnie po raz pierwszy spotkali się z dyrektorem zoo, doktorem Christophem Sanderem, i zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Przed czterema laty zamieszkali razem w jej gospodarstwie w Unterliederbach i szybko doszli do wniosku, że chcą być razem już do końca życia.

Naraz rozdzwonił się telefon, który zostawiła na szafce w kuchni. Zbiegła na parter, weszła do kuchni i spojrzała na wyświetlacz, żeby sprawdzić, kto chce z nią rozmawiać.

— Mam urlop — przywitała się. — Właściwie to już wyjechałam.

— „Właściwie” to niezbyt precyzyjny termin, pozostawiający pole do różnych interpretacji — odparł Oliver von Bodenstein, jej szef. Oliver miał denerwujący zwyczaj czepiania się słówek. — Bardzo mi przykro, że akurat teraz zawracam ci głowę, ale mam mały problem.

— Mhm.

— Mamy zwłoki. Całkiem niedaleko ciebie — ciągnął Bodenstein. — Ja jeszcze zajmuję się sprawą o podpalenie, Cem wyjechał, a Kathrin jest na chorobowym. Może mogłabyś tam podskoczyć i załatwić formalności? Kröger i jego ludzie są już w drodze, a jak tylko będę wolny, natychmiast popędzę do ciebie i wszystko dokończę.

Pia zastanowiła się szybko i w myślach sprawdziła listę rzeczy, które jeszcze miała do zrobienia. Całkiem dobrze stała z czasem i wszystko, co miała do załatwienia w związku z trzytygodniowym wyjazdem, zdążyła załatwić już wcześniej. Dokończenie pakowania walizek było kwestią trzydziestu minut, a Bodenstein nie prosiłby o pomoc, gdyby naprawdę jej pilnie nie potrzebował. Tych kilka godzin mnie nie zbawi, pomyślała.

— Niech będzie — zgodziła się. — Dokąd mam jechać?

— Dzięki, Pia, to bardzo miło z twojej strony. — W głosie Bodensteina słychać było ulgę. — Jedź proszę do Niederhöchstadt. Najprościej będzie, jeśli zjedziesz tam z głównej na Steinbach i po około ośmiuset metrach w polną drogę w prawo. Stamtąd cię już poprowadzą, bo nasi są na miejscu.

— W porządku. — Pia zakończyła rozmowę, zdjęła obrączkę z palca i schowała do kuchennej szuflady. — Widzimy się później.

JAK ZWYKLE w podobnych sytuacjach Pia nie miała pojęcia, co ją czeka w miejscu znalezienia ciała. Kiedy skontaktowała się ze stanowiskiem dowodzenia policji, dyżurny funkcjonariusz poinformował ją jedynie o zwłokach kobiety o nieustalonej tożsamości, na które natrafiono w Niederhöchstadt. Minęła tablicę z nazwą miejscowości, skręciła w prawo, w asfaltową drogę pośród pól i już z daleka dostrzegła kilka radiowozów i karetkę. Kiedy podjechała bliżej, zauważyła też volkswagena busa, którym poruszał się zespół techników kryminalistycznych zabezpieczających miejsca zbrodni, oraz kilka cywilnych samochodów. Zaparkowała na niewielkim trawniku nieopodal kępy krzaków, z tylnego siedzenia sięgnęła beżową kurtkę puchową i wysiadła.

— Dzień dobry — przywitał się młody funkcjonariusz prewencji, który stał przy policyjnej taśmie i pilnował, żeby nikt postronny nie wszedł dalej. — Musi pani przejść kawałek na dół. Za krzakami w prawo.

— Dzień dobry i dziękuję — odparła Pia i ruszyła drogą, którą jej wskazał. Gęste zarośla tworzyły wyspę lasu pośród wolnej przestrzeni. Obeszła ją i pierwszą osobą, jaką spotkała, był Christian Kröger, szef ekipy techników z komendy policji w Hofheim, K11.

— Pia! — Christian nie ukrywał zaskoczenia. — Co ty tu robisz? Przecież miałaś być…

— …na urlopie, wiem — przerwała mu z uśmiechem. — Oliver zadzwonił z prośbą, czy mogłabym podskoczyć i zacząć formalności. Zaraz ma dołączyć i mnie zwolnić. Dobra, to co my tu mamy?

— Paskudna sprawa — odparł Kröger. — Zamordowana kobieta. Strzał w głowę i to za dnia, niecały kilometr od komisariatu w Eschborn.

— O której konkretnie się to stało? — zapytała.

— Tuż przed dziewiątą rano — odparł Kröger. — Rowerzysta widział z daleka, jak ofiara pada na ziemię. Tak ni z tego, ni z owego. Nie słyszał wystrzału. Jednak lekarz sądowy uważa, że sprawca skorzystał z karabinu i to z pewnej odległości.

— Czyżby Henning? Bo powiem szczerze, że nie zauważyłam jego auta.

— Nie, na całe szczęście przyszedł ktoś nowy. Od kiedy twój były dochrapał się dyrektorskiego stołka, nie ma już czasu na pracę w terenie. — Kröger wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. — Ale spokojnie, nie tęsknię za nim!

Christian Kröger, z pełną wzajemnością zresztą, nie znosił Henninga Kirchhoffa. Obaj, niczym nadęte primadonny, ścinali się nieraz przy okazji spotkań na miejscu jakiejś zbrodni, co jednak w najmniejszym stopniu nie wpływało na staranność ich pracy. I choćby tylko z tego powodu wszyscy akceptowali trwające od lat kłótnie i dziecinne spory o kompetencje, a o ich niektórych potyczkach słownych krążyły legendy.

Kiedy profesor Thomas Kronlage przeszedł latem na emeryturę, na wakujące stanowisko dyrektora Instytutu Medycyny Sądowej został powołany właśnie Henning. Co prawda początkowo uniwersytet planował ogłoszenie otwartego konkursu, lecz kwalifikacje Henninga na polu antropologii sądowej były tak cenne i bezsprzeczne, że aby nie odszedł z Instytutu, zaproponowano mu ten awans.

— Kim jest nowy? — zainteresowała się Pia.

— Wybacz, zapomniałem, jak się nazywa — wymamrotał Kröger.

Mężczyzna w białym kombinezonie jednorazowym, który kucał obok zwłok, zsunął kaptur z głowy, wyprostował się i ruszył w jej stronę. Nie jest już taki młody, pomyślała Pia, jednak ogolona głowa i gęsta broda utrudniały jej właściwą ocenę wieku. Łysi mężczyźni zawsze wyglądają kilka lat starzej, pomyślała.

— Doktor Frederick Lemmer. — Medyk sądowy zdjął rękawiczkę i podał jej dłoń. — Bardzo mi miło panią poznać.

— Cała przyjemność po mojej stronie — odparła Pia i uścisnęła jego dłoń. — Pia Kirchhoff z K11, Hofheim.

Miejsce znalezienia zwłok nie sprzyjało kurtuazyjnym rozmowom, dlatego Pia poprzestała na tych kilku słowach. Przygotowała się wewnętrznie na widok, który spodziewała się ujrzeć, po czym podeszła do martwej kobiety. Różowa wełniana czapka i siwe włosy denatki stanowiły uderzająco kontrastową plamę na tle szarego asfaltu, błota i czarnej kałuży zakrzepłej krwi.

— Lista Schindlera — szepnęła.

— Słucham? — Doktor Lemmer spojrzał na nią nieco zagubionym wzrokiem.

— Film z Liamem Neesonem i Benem Kingsleyem — wyjaśniła policjantka.

Medyk momentalnie zrozumiał, o co jej chodziło, a na jego twarzy pojawił się uśmiech.

— Racja. Bardzo podobnie to wygląda. Ten film był czarno–biały i tylko płaszczyk jednej dziewczynki był czerwony.

— Jestem wzrokowcem. Pierwsze wrażenie i ocena miejsca zbrodni mają dla mnie kluczowe znaczenie — dodała Pia, po czym włożyła rękawiczki i przykucnęła. Lemmer zrobił to samo. Przez wiele lat pracy w K11 Pia nauczyła się zachowywać wewnętrzny dystans w podobnych sytuacjach, bo tylko w ten sposób mogła radzić sobie z przerażającym widokiem okaleczonych i zmasakrowanych zwłok.

— Pocisk trafił ją w lewą skroń. — Doktor Lemmer wskazał na czysty otwór rany wlotowej na głowie denatki. — Wychodząc, roztrzaskał doszczętnie całą prawą część czaszki. Charakterystyczne obrażenia dla amunicji półpłaszczowej większego kalibru. Jeśli zaś chodzi o broń, to moim zdaniem sprawca korzystał z karabinu, a strzał oddał z większej odległości.

— A że w tej okolicy nie może być mowy o wypadku przy polowaniu, musiało chodzić o celowe działanie — dokończył Kröger gdzieś zza jej pleców.

Pia potaknęła i zamyślona przyglądała się temu, co pozostało z twarzy staruszki. Dlaczego ktoś miałby strzelać do kobiety między sześćdziesiątką a siedemdziesiątką, i to na ulicy? A może była tylko przypadkową ofiarą, bo znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze?

Ludzie Krögera ubrani w białe kombinezony przeczesywali wykrywaczami metalu pobliską łąkę, szukając pocisku, inni robili zdjęcia i za pomocą elektronicznego miernika starali się ustalić kierunek, z jakiego padł strzał.

— Wiecie w ogóle, kto to jest? — Pia wstała i spojrzała na Krögera.

— Nie, niestety. Ma przy sobie jedynie klucze. Ani portfela, ani telefonu, nic — odparł. — Chcesz porozmawiać z naocznym świadkiem? Siedzi w karetce.

— Już, zaraz. — Pia rozejrzała się i zmarszczyła czoło. Nagie pola i łąki. W oddali migające światła na wieży telewizyjnej i panorama Frankfurtu, rozświetlona słabym słońcem, mozolnie przebijającym się przez warstwę chmur. Niecałe czterdzieści metrów dalej szpaler wysokich drzew ciągnący się wzdłuż strumienia. Między ich nagimi gałęziami widać plac zabaw, a jeszcze dalej domy dzielnicy Eschborn, Niederhöchstadt. Asfaltowe alejki z latarniami ciągnące się między polami i łąkami. Okolica rekreacyjna, prawie park, tylko że bez drzew. Idealna do jazdy na rowerze, biegania, spacerów i…

— A gdzie jest jej pies? — zapytała nagle Pia.

— Jaki pies? — Kröger i doktor Lemmer spojrzeli na nią zaskoczeni.

— To jest przecież smycz. — Nachyliła się i wskazała na ciemnobrązową, dość mocno zużytą skórzaną smycz, którą kobieta miała przewieszoną przez ramię i zapiętą przy drugim boku. — Była tutaj na spacerze z psem. A to, że nie ma przy sobie kluczyków do samochodu, oznacza, że musi mieszkać gdzieś w pobliżu.

— NAWET NIE WIESZ, jak się cieszę z tych trzech tygodni urlopu. — Karoline Albrecht westchnęła zadowolona i wyprostowała nogi. Siedziała w salonie domu rodziców, a przed nią, na stole, czekała filiżanka jej ulubionej herbaty — waniliowej rooibos — i czuła, jak schodzi z niej napięcie ostatnich tygodni i miesięcy, ustępując miejsca głębokiemu odprężeniu.

— Wrócimy z Gretą do domu i spędzimy ten czas razem albo będziemy przesiadywać u was.

— Wiesz przecież, że zawsze jesteś miłym gościem. — Matka Karoline uśmiechnęła się i spojrzała na nią znad okularów do czytania. — Ale czy przypadkiem nie chciałyście polecieć dokądś, gdzie jest ciepło?

— Oj, mamo, wiesz, ja chyba w tym roku dłużej siedziałam w samolocie niż Carsten. A przecież on jest pilotem! — Karoline uśmiechnęła się szeroko i upiła łyczek herbaty. Jej wesołość była jednak udawana.

Osiem lat wcześniej została wspólnikiem zarządzającym dużej firmy doradczej specjalizującej się w międzynarodowym konsultingu, restrukturyzacji i wprowadzaniu firm na światowe rynki, a przed dwoma laty objęła kierownictwo nad całą działalnością konsultingową. Od tamtej chwili mieszkała niemal jedynie w hotelach, a większość czasu spędzała na lotniskach w strefach przeznaczonych dla najważniejszych klientów. Była jedną z bardzo niewielu kobiet piastujących podobne stanowiska i zarabiała tak ogromne pieniądze, że czasem wydawało jej się to aż niemoralne. Córka Greta zamieszkała w przyszkolnym internacie, jej małżeństwo się rozsypało, a wszystkie przyjaźnie z powodu braku dbałości i czasu rozmyły gdzieś po drodze. Praca miała dla niej najwyższy priorytet, jak zawsze zresztą. Już na maturze, na której dostała same piątki, wiedziała, że chce być najlepsza. W czasie studiów na kierunku zarządzanie i marketing na najlepszych uniwersytetach w kraju i w USA dawała z siebie wszystko i pokończyła je z wyróżnieniami, a później zrobiła błyskawiczną karierę.

Jednak od kilku miesięcy czuła się wyczerpana i wypalona, a wraz ze zmęczeniem przyszło zwątpienie w sens pracy. Czy to, co robiła, naprawdę było aż tak niesamowicie ważne? Czy mogło być ważniejsze niż czas spędzony z córką i korzystanie z życia? Miała czterdzieści trzy lata i właściwie to nigdy tak naprawdę nie żyła. Od dwudziestu lat pędziła z jednego spotkania na kolejne, żyła na walizkach. Otaczali ją ludzie, którzy się dla niej nie liczyli, ba, byli jej całkowicie obojętni! Za to Greta świetnie się czuła w nowej rodzinie Carstena. Podobało jej się, że ma przyrodnie rodzeństwo, psa i zastępczą matkę, z którą była bliżej niż z nią! Karoline poczuła, że to najprostsza droga, by bezpowrotnie utracić córkę. Co gorsza, sama byłaby temu winna, bo przez własne decyzje stała się jej niepotrzebna.

— Ale praca cały czas jest dla ciebie wyzwaniem, prawda? Lubisz ją jeszcze?

Głos matki wyrwał Karoline Albrecht z zamyślenia.

— Sama nie wiem. Naprawdę — odparła i odstawiła filiżankę na stolik. — Dlatego postanowiłam, że w przyszłym roku zrobię sobie przerwę. Chciałabym spędzić nieco czasu z Gretą. Poza tym zastanawiam się, czy nie powinnam sprzedać domu.

— Pierwsze słyszę! — Margarethe Rudolf uniosła brwi, lecz mimo to nie wydawała się zaskoczona wyznaniem córki. — Skąd taki pomysł?

— Jest dla nas stanowczo za duży — wyjaśniła Karoline. — Poszukam dla nas czegoś mniejszego, przytulniejszego. Czegoś takiego jak wasz dom.

Karoline miała dokładnie taką willę, jakiej sobie zażyczyła: stylowe, luksusowe i bardzo oszczędne energetycznie czterysta metrów kwadratowych eleganckich posadzek ze szlachetnego betonu, wyposażone w każde udogodnienie, o jakim można zamarzyć. Jednak nigdy nie poczuła się tam naprawdę u siebie, a skrycie tęskniła za miejscem takim jak to — starą willą rodziców, w której się wychowała: ze skrzypiącymi schodami, wysokimi sufitami, wyszczerbionymi płytkami ułożonymi w czarno-kremową szachownicę w kuchni, pokojami z wykuszami i staromodnymi łazienkami.

— Za takie plany powinnyśmy wznieść toast — zaproponowała matka. — Co ty na to?

— Z chęcią, w końcu mam urlop. — Karoline się roześmiała. — Masz coś w lodówce?

— Pewnie. I to nawet szampana. — Starsza pani puściła do niej oko.

Nieco później siedziały naprzeciwko siebie z kieliszkami w dłoniach i wznosiły toasty za szczęśliwe święta i za postanowienie Karoline, by zmienić coś w życiu.

— Wiesz co, mamo — zaczęła — byłam chyba zbyt surowa i za wszelką cenę chciałam stworzyć siebie na podobieństwo jakiegoś wyidealizowanego obrazu, który widziałam w oczach innych ludzi: zdyscyplinowana, rozsądna, odpowiedzialna i przede wszystkim zorganizowana. Byłam przez to ciągle spięta, bo robiłam wszystko nie z przekonania, ale dlatego, że chciałam spełnić oczekiwania innych.

— Ale właśnie się od tego uwolniłaś — stwierdziła matka.

— Tak. Uwolniłam się. — Karoline ujęła dłonie matki. — Znów mogę spokojnie oddychać i spać przez całą noc! Mamo! Mam wrażenie, że ostatnie lata żyłam gdzieś pod wodą, a teraz nagle się wynurzyłam i dopiero zauważyłam, że świat jest piękny! Praca i pieniądze nie są najważniejsze w życiu.

— Nie są, Karoline, nie są. To prawda. — Margarethe Rudolf uśmiechnęła się, lecz jej twarz wyrażała smutek. — Niestety, twój ojciec wciąż nie jest w stanie tego pojąć. Może jeszcze nadejdzie taki dzień? Kiedy przejdzie na emeryturę?

Karoline nie żywiła nadziei, żeby to marzenie matki miało się ziścić.

— Wiesz co, mamo? Pójdziemy razem na zakupy — powiedziała zdecydowanym głosem. — A w Wigilię wszystko przygotujemy razem. Tak jak dawniej.

Matka uśmiechnęła się ze wzruszeniem i potaknęła.

— Cudownie. Zróbmy tak. A jutro wieczorem przyjdźcie z Gretą piec pierniczki. Żebyście miały co chrupać w czasie świąt.

PÓŁ GODZINY PÓŹNIEJ na miejscu znalezienia zwłok pojawił się Oliver von Bodenstein.

— Dziękuję, że zgodziłaś się to ogarnąć — zwrócił się do Pii. — Teraz mogę już wszystko przejąć.

— Nie ma o czym mówić. Poza tym i tak nie mam już dzisiaj co robić, więc jeśli chcesz, zostanę z tobą — powiedziała.

— Takiej oferty się nie odrzuca.

Uśmiechnął się szeroko, a Pia pomyślała, że przez ostatnie dwa lata jej szef przeszedł naprawdę wielką przemianę. Tuż po rozpadzie swojego małżeństwa był rozkojarzony i zdekoncentrowany, ale teraz znów powrócił do dawnego profesjonalizmu i błyskotliwości. Co więcej, stał się dla siebie znacznie bardziej wyrozumiały, choć wcześniej nie przejawiał takiej cechy. I tak jak wcześniej to Pia była stroną, która wysuwała najbardziej karkołomne teorie i energicznie popychała śledztwa do przodu, tak teraz można było odnieść wrażenie, że zamienili się z Oliverem rolami.

Tylko ktoś, kogo dotknęła strata i podniósł się po niej z kolan, jest w stanie dojrzeć i zmienić swoje życie. Pia przeczytała kiedyś tę maksymę i uznała, że zawiera prawdę o jej szefie, ale też o niej samej. Tkwiąc w jakimś związku, człowiek może sobie bardzo długo coś wmawiać, nie dostrzegać rzeczywistości i udawać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Lecz nieubłaganie będzie zbliżał się dzień, w którym pęknie stworzona bańka złudzeń i człowiek stanie przed wyborem, czy zostać, czy też odejść — przeżyć jedynie, czy zacząć w końcu żyć.

— Rozmawiałaś już ze świadkiem? — zapytał Bodenstein.

— Tak — potwierdziła Pia i narzuciła kaptur na głowę. Wiał lodowaty wiatr. — Jechał rowerem wzdłuż Dörnweg, czyli drogą łączącą obie części miasta, z Eschborn w stronę Niederhöchstadt. Mniej więcej na wysokości tamtego słupa energetycznego zobaczył, że jakaś kobieta pada na ziemię. Pomyślał, że to zawał albo coś, więc szybko podjechał sprawdzić, co się stało. Twierdzi, że nie słyszał żadnego strzału.

— Znamy personalia ofiary?

— Nie, na razie nie. Ale myślę, że mieszkała gdzieś w pobliżu, bo była tu na spacerze z psem i nie miała przy sobie kluczyków do auta.

Odeszli kawałek na bok, żeby zrobić miejsce busowi do przewozu zwłok.

— Znaleźliśmy pocisk — ciągnęła Pia. — Dość mocno zdeformowany, ale bez najmniejszych wątpliwości to amunicja karabinowa. Doktor Lemmer twierdzi, że zabójca zastosował pocisk półpłaszczowy. Takie naboje są wykorzystywane przez myśliwych, my zresztą też ich używamy, bo mają dużą moc obalającą. Jednak wojsko nie może ich mieć w arsenale, bo zabrania tego konwencja haska.

— I wiesz to wszystko od doktora Lemmera? — W głosie Bodensteina słychać było delikatną kpinę. — Wyjaśnisz mi w ogóle, kto to taki, ten doktor Lemmer?

— Wyobraź sobie, że wiedziałam to już wcześniej — odparła Pia chłodno. — A doktor Frederick Lemmer jest nowym medykiem sądowym.

Naraz rozległ się głośny gwizd. Pia i Bodenstein jak na komendę spojrzeli za siebie i zobaczyli Krögera, który kawałek dalej w dole strumienia machał rękoma, żeby ich przywołać.

— Christian chyba coś znalazł — powiedziała Pia. — Ciekawe, co takiego.

Chwilę później drewnianym mostkiem przeszli na drugą stronę strumienia i weszli na teren placu zabaw. Huśtawki, kolorowe drabinki, piaskownica, karuzela i tyrolka zajmowały spory kawałek łąki.

— Tutaj! — zawołał Kröger, podekscytowany jak zawsze, kiedy trafił na jakiś ważny ślad. — Patrzcie! Musiał leżeć dokładnie tutaj, w tych zaroślach! Trawa jeszcze się nie podniosła… a tutaj… o właśnie… widzicie… odcisk dwunogu! Nieco zamazany, ale wystarczająco wyraźny.

Mimo wysiłków Pia niczego takiego nie dostrzegła pośród mokrej trawy, starych liści i wilgotnej ziemi.

— Czyli twierdzisz, że sprawca czekał tutaj na ofiarę? — upewnił się Bodenstein.

— Tak, bez wątpienia. — Kröger potaknął zdecydowanie. — Nie mogę oczywiście powiedzieć, czy zaczaił się tutaj akurat na nią, czy też na kogokolwiek, ale jednego jestem za to pewien: ten gość nie jest amatorem, który strzela sobie dla zabawy. Leżał tutaj przyczajony, miał karabin z tłumikiem i stosował naprawdę paskudny typ amunicji…

— Pociski półpłaszczowe. — Bodenstein wszedł mu w słowo i puścił oko do Pii.

— No właśnie. Z tego, co słyszę, zostałeś już wprowadzony — odparł Kröger wyraźnie poirytowany, bo nie lubił, kiedy mu się przerywało. — Wracając do tego, o czym mówiłem. Wydaje mi się, że sprawca leżał właśnie tutaj, prawdopodobnie nawet w jakimś stroju typu ghillie.

— Gili co? — Bodenstein uniósł brwi.

— Niech cię szlag, Oliver, czasem nie wiem, o co ci chodzi. Udajesz ograniczonego, czy co? — Kröger zdenerwował się nie na żarty. — Strój maskujący ghillie suit to specjalny kamuflaż stosowany przez myśliwych i snajperów, bo ukrywa kształt ludzkiego ciała i pozwala strzelcowi stopić się z otoczeniem. Zresztą nieważne. Niezależnie od tego, co sprawca miał na sobie, tutaj leżał ktoś z karabinem wspartym na dwunogu, żeby oddać pewniejszy strzał. Reszta należy do was. A tymczasem zajmijcie się dopilnowaniem, żeby nikt nie przeszkadzał nam w pracy.

I po tych słowach odwrócił się na pięcie i zostawił ich samych.

— Christian chyba pomyślał, że się z niego nabijasz. — Pia spojrzała na szefa.

— Ale ja naprawdę nie wiedziałem, co to jest ten strój ghillie suit! — Starał się usprawiedliwić Bodenstein. — To znaczy teraz, jak już mi przypomniał, to wiem, że wiedziałem, ale przed sekundą nie pamiętałem.

— Chcesz powiedzieć, że wypadło ci to z głowy — pomogła mu Pia.

— Lepiej się tego ująć nie da.

Rozdzwoniła się komórka Bodensteina.

— Idę zająć się tamtymi. — Pia wskazała głową na grupkę ludzi, która zebrała się na drodze. Z każdą chwilą było ich więcej. Część gapiów unosiła nad głowę komórki i usiłowała robić zdjęcia, choć poza biało-czerwoną taśmą i technikami w białych kombinezonach nie było nic widać. Pozostali jedynie przyglądali się ciekawsko i zawzięcie dyskutowali, o co może chodzić. Pia nie miała wątpliwości, że przyciągnęła ich prastara ludzka fascynacja okropnościami. Za każdym razem w podobnej sytuacji dziwiła się, jak to możliwe, że brutalna śmierć jednego człowieka wywoływała w innych aż taką reakcję.

Pia dołączyła do jednego z funkcjonariuszy, który usiłował powstrzymać dwie młode matki z dziećmi przed wejściem na teren placu zabaw.

— Ale my przecież jesteśmy tutaj co środę! Zawsze! — utyskiwała jedna z nich. — Dzieciaki cały tydzień się na to cieszą!

Policjant w mundurze skrzywił się, zdenerwowany.

— Za kilka godzin plac zabaw będzie ponownie dostępny — wyjaśnił. — Na razie jest wyłączony z użytkowania.

— No ale dlaczego, ja się pytam? I co, mostek niby też? Dlaczego go zamknęliście? — mówiła z gniewem inna matka. — To jak niby mamy przejść na drugą stronę, co?

— Proszę udać się drogą w stronę pływalni. Tam znajdą panie kolejny mostek — poradził funkcjonariusz.

— Co za bezczelność! — oburzyła się matka numer jeden, a druga stała się agresywna i zaczęła perorować na temat brutalności policji i ograniczaniu jej wolności.

— Ja się tym zajmę. — Pia skinęła policjantowi głową. — Pan niech przesunie blokadę aż na skrzyżowanie i do ulicy. Proszę wezwać wsparcie, gdyby pojawiły się problemy.

Uparta kobieta wykorzystała chwilę nieuwagi i przejechała wózkiem pod biało-czerwoną taśmą.

— Stać! — powiedziała Pia i zatrzymała się na środku chodnika. — Proszę opuścić ogrodzony teren!

— Niby dlaczego? — Kobieta wysunęła zadziornie podbródek. Jej oczy błyszczały. — Komu będzie przeszkadzało, że nasze dzieci pobawią się trochę w piasku?

— Nam to będzie przeszkadzało w pracy — odparła Pia chłodno. — Bardzo panią proszę o opuszczenie terenu.

— Jesteśmy w swoim kraju i mamy prawo chodzić tam, gdzie chcemy! — zawołała matka. — No proszę, widzi pani, co pani narobiła? Dzieci już się boją, bo wielka pani policjantka zabroniła im się bawić na placu zabaw! One nic z tego nie rozumieją!

Pia miała już na końcu języka, że upór i agresja mają znacznie gorszy wpływ na dzieci niż otaczająca plac zabaw biało-czerwona taśma, lecz uznała, że ani to odpowiedni czas na kłótnie, ani nie przyniosłoby to skutku.

— Zwracam się do pani po raz ostatni — powiedziała z naciskiem. — Proszę opuścić ogrodzony teren. Jeśli pani tego nie zrobi, utrudni pani funkcjonariuszom prowadzenie czynności policyjnych. Będziemy zmuszeni panią spisać i oskarżyć. Jestem przekonana, że to nie będzie dobrym wzorcem dla dzieci, rozumiemy się?

— Jesteśmy tu co środę, specjalnie przyjeżdżamy z Kronbergu, a tu coś takiego! — Kobieta spojrzała na nią wściekłym wzrokiem i fuknęła, a nie widząc żadnej reakcji ze strony Pii, cofnęła się, głośno psiocząc: — Złożymy na panią skargę! Mój mąż zna ważnych ludzi w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych!

Oto ktoś, kto koniecznie musi mieć ostatnie słowo, pomyślała Pia. Nie kontynuowała słownych przepychanek, lecz w duchu bardzo współczuła mężowi kobiety.

— Skąd się tacy biorą? — Umundurowany policjant stanął obok Pii i z niedowierzaniem potrząsnął głową. — I wie pani co? Jest coraz gorzej. Ludziom się chyba wydaje, że mają tylko prawa! A obowiązki? To dla nich jakieś obce słowo.

Bodenstein czekał kawałek dalej. Pia zostawiła rozemocjonowanych gapiów pod opieką funkcjonariuszy prewencji i podeszła do szefa. Ruszyli przez plac zabaw, a mokra trawa skrzypiała pod ich butami.

— Będziemy teraz dzwonić po kolei do każdych drzwi i pytać, czy ktoś zna siwowłosą starszą panią, która chodziła tu z psem na spacery — powiedział Bodenstein. — Powinno się udać, pod warunkiem, że kogoś zastaniemy, bo mieszkańcy okolicy mogą stać w tłumie gapiów.

Zatrzymali się przed pierwszym szeregowcem na ulicy, lecz zanim Oliver nacisnął dzwonek, Pia zauważyła ciemnobrązowego labradora, który drżał ze strachu, schowany między dwoma zaparkowanymi samochodami.

— Idę o zakład, że to jest pies naszej denatki — powiedziała. — Może uda mi się go złapać.

Ostrożnie ruszyła w jego stronę, przykucnęła i wyciągnęła rękę. Pies miał już swoje lata, o czym świadczył posiwiały pysk. Nieszczególnie ufał obcym, bo na widok Pii zerwał się na równe nogi i skrył za samochodem, po czym skoczył w krzaki i pobiegł w stronę sąsiedniej ulicy. Bodenstein i Pia ruszyli za nim, lecz kiedy dotarli do skrzyżowania i rozejrzeli się, po zwierzęciu nie było już śladu.

— Wiesz co, dzwonię, jak popadnie — oznajmił Oliver i otworzył furtkę najbliższego domu. Nikt nie zareagował. W drugim domu również nikogo nie było. Dopiero w trzecim ktoś im otworzył.

Drzwi uchyliły się nieznacznie, a w szparze nad łańcuszkiem zabezpieczającym pojawiła się nieufna twarz starszej kobiety.

— O co chodzi?

— Dzień dobry, policja kryminalna. — Pia zdążyła się przyzwyczaić, że kiedy z Bodensteinem stawała pod czyimiś drzwiami, ludzie często brali ich za świadków Jehowy albo akwizytorów. Dlatego miała w dłoni przygotowaną legitymację, którą teraz uniosła i pokazała. Gdzieś ze środka domu dobiegł męski głos. Kobieta odwróciła głowę.

— Policja! — krzyknęła, po czym zamknęła drzwi, wysunęła łańcuszek z gniazda i ponownie otworzyła, tym razem na całą szerokość.

— Czy ktoś mieszkający na pani ulicy albo w okolicy posiada starszego, ciemnobrązowego labradora? — zapytała Pia.

Zza pleców staruszki wyjrzał siwy mężczyzna w wełnianym swetrze i kapciach.

— To może być Topsi od tej, no, Renate — stwierdziła kobieta. — A dlaczego o to pytacie? Coś się stało?

— A wie pani może, jak się „ta Renate” nazywa i gdzie mieszka? — Bodenstein zignorował jej pytanie.

— No a jak! Ta Renate to Rohleder jest — odparła staruszka, potakując. — Żeby tylko Topsi była cała, bo jak mu się co trafiło, to Renate serce pęknie!

— Mieszka pod numerem czterdzieści cztery — dokończył mężczyzna. — Tutaj, na ulicy. Żółty dom z białą ławką przy wejściu.

— Tak między nami, to dom jej starego — dodała staruszka konfidencjonalnym szeptem, a jej oczy rozbłysły. — No i wie pan, siedem lat będzie, jak on odszedł. Trzy dni przed Bożym Narodzeniem to było, a potem to się jej matka wprowadziła.

— Ale na co to policji? — upomniał mąż gadatliwą kobietę. — Do nich należy kwiaciarnia, przy Unterortstrasse. Ale w domu na pewno złapiecie Ingeborg. O tej porze idzie po psa, żeby wziąć go na spacer.

— Dziękujemy za informacje — powiedział Bodenstein. — Bardzo nam państwo pomogli. Bylibyśmy jednak bardzo zobowiązani, gdyby nie dzwonili państwo do kwiaciarni.

— Na pewno nie będziemy — zapewniła staruszka, choć w jej oczach widać było zawód. — Poza tym nie jesteśmy z Renate aż tak blisko.

Bodenstein i Pia pożegnali się i ruszyli w górę ulicy. Pod numerem czterdzieści cztery znajdował się narożny dom w przyjaźnie słonecznym kolorze, dzięki czemu wyróżniał się spośród szeregu identycznych budynków. Pod wiatą z jasnego drewna stał stary, ale bardzo zadbany opel, a niewielki ogródek od frontu został starannie przygotowany na zimę. Jutowe worki chroniły część roślin przez mrozem i śniegiem, na jednym z krzaków wisiały bombki, a bukszpan zdobiły kolorowe światełka. Przed drzwiami ozdobionymi wieńcem adwentowym siedziała ciemnobrązowa labradorka i, trzęsąc się, czekała, aż ją ktoś wpuści.

ODEZWAŁ SIĘ DZWONEK trącony drzwiami wejściowymi, a wilgotne i gorące powietrze przesycone aromatem kwiatów i igliwia otoczyło ich, jeszcze zanim przekroczyli próg sklepu, nad którego witryną wisiał staromodny szyld z napisem „Kwiaty Rohleder — od pięćdziesięciu lat!”

Kwiaciarnia z zaparowanymi szybami była pełniusieńka — wypełniali ją klienci, kwiaty, stroiki i wszelkiego rodzaju ozdoby poukładane w drewnianych otwartych witrynach, na regałach i w koszach. Za długą ladą stały trzy kobiety i układały bukiety i wiązanki.

Bodenstein musiał przezwyciężyć pierwszy odruch, by odwrócić się na pięcie i wyjść ze sklepu, gdyż słodki, duszny zapach kwiaciarni bardzo przypominał mu przycmentarne kostnice. W ogrodzie czy na łące kwiaty stanowiły przepiękny widok, lecz ścięte i w wazonach napawały go przygnębieniem.

Minął kolejkę czekających, wystawiając się na atak jednej ze starowinek, która z maleńką gwiazdą betlejemską czekała posłusznie na swoją kolej do kasy.

— Tak nie wypada, młody człowieku — zwróciła mu uwagę trzęsącym się głosem, po czym szturchnęła go laską z siłą niekorespondującą z kruchym wyglądem.

— Serdecznie dziękuję za tego młodego człowieka — odparł Bodenstein oschle, tym bardziej że w sytuacjach takich jak ta czuł się wyjątkowo staro. Przekazywanie rodzinie informacji o tragicznej śmierci krewnego nawet po dwudziestu pięciu latach służby w policji sprawiało mu tyle samo trudności, co na początku.

— Ja mam dziewięćdziesiąt sześć lat! — oznajmiła staruszka z dumą. — W porównaniu ze mną wszyscy jesteście szczawiki!

— To zmienia postać rzeczy, proszę, niech pani podejdzie pierwsza. — Bodenstein stanął nieco z boku i cierpliwie poczekał, aż kobieta zapłaci za swoją gwiazdę betlejemską i odbierze ją starannie zapakowaną. Pia rozejrzała się w tym czasie po sklepie, po czym podeszła do szefa.

— Czego pan sobie życzy? — Obfita blondynka z nieco zbyt intensywnym makijażem i spierzchniętą od pracy z mokrymi kwiatami skórą na dłoniach spojrzała na niego i uśmiechnęła się serdecznie.

— Dzień dobry. Nazywam się Bodenstein i jestem z policji kryminalnej w Hofheim, a to moja partnerka Pia Kirchhoff — odpowiedział. — Chcielibyśmy zamienić kilka słów z panią Renate Rohleder.

— To ja. W czym mogę pomóc? — Uśmiech zniknął z twarzy blondynki, a Bodenstein pomyślał, że tak prędko na nią nie wróci.

Dzwonek zawieszony nad drzwiami wejściowymi oznajmił przybycie kolejnego klienta. Właścicielka kwiaciarni nie zwróciła na niego uwagi, bo była zbyt skupiona na Pii i Bodensteinie, jakby spodziewała się, że przynoszą jej wieść o nieszczęściu, które odmieni jej życie.

— Czy… czy coś się stało? — wyszeptała.

— Może udałoby się pani znaleźć jakieś spokojniejsze miejsce na rozmowę? — zaproponował Bodenstein.

— Tak… oczywiście. Proszę tędy. — Przytrzymała dla nich drewniane drzwi na końcu lady. Bodenstein i Pia znaleźli się w maleńkim, beznadziejnie zagraconym biurze.

— Obawiam się, że przynosimy bardzo złe wieści — zaczął Oliver. — Dzisiaj przed dziewiątą rano na polnej drodze łączącej Eschborn i Niederhöchstadt znaleziono ciało starszej kobiety. Zmarła miała siwe włosy, oliwkową kurtkę i różową czapkę…

Renate Rohleder cofnęła się o krok i osunęła na krzesło. Niedowierzaniu towarzyszyło odrzucenie, naturalny odruch obronny. To nie może być ona, to na pewno jakaś pomyłka!

— Po spacerze z Topsim chciała przyjść do sklepu pomóc w pracy. Przed świętami mamy tu urwanie głowy. Chciałam do niej zadzwonić, ale nie miałam jeszcze czasu — wyjaśniła głuchym głosem. — Mama miała różową wełnianą czapkę. Dostała ją trzy lata temu. Ode mnie, na Gwiazdkę. Była w komplecie z różowym szalem. A na spacery z psem zawsze wkładała starą pikowaną kurtkę. Paskudną i śmierdzącą…

Jej oczy wypełniły się łzami.

Niedowierzanie, odrzucenie — a teraz, w miarę jak docierała do niej nieodwracalność tego, co się stało, ogarniał ją szok.

Bodenstein i Pia wymienili szybkie spojrzenia. Różowa czapka, labrador, oliwkowa kurtka. Nie mieli już wątpliwości, że zastrzeloną osobą była Ingeborg Rohleder.

— Co się stało? Czy to był… zawał? — wyszeptała Renate Rohleder i podniosła głowę. Po jej policzkach spływały łzy i mieszały się z czarnym tuszem do rzęs. — Muszę ją zobaczyć. Zaprowadźcie mnie…

Niespodziewanie zerwała się z krzesła, sięgnęła po telefon i kluczyki do samochodu, które leżały na biurku, a z wieszaka przy drzwiach chwyciła kurtkę.

— Proszę, niech pani poczeka! — Bodenstein położył delikatnie dłoń na ramieniu roztrzęsionej kobiety i przytrzymał ją. — Proszę. Odwieziemy teraz panią do domu. W tej chwili nie może pani zobaczyć matki.

— Dlaczego nie? Może wcale nie umarła… może żyje, tylko jest nieprzytomna… albo w śpiączce!

— Bardzo mi przykro. Niestety, pani matka została zastrzelona.

— Zastrzelona?! Moja mama została zastrzelona?! — wyszeptała kwiaciarka i jeszcze bardziej pobladła. — To niemożliwe! Kto i po co miałby do niej strzelać? To była najbardziej przyjazna i ciepła osoba na świecie!

Renate Rohleder zatrzęsła się i osunęła na kolana. Bodenstein ją podniósł i posadził na krześle. Kobieta się załamała. Spojrzała na niego i zaczęła krzyczeć, ogłuszająco, żałośnie i rozpaczliwie. Jej głos jeszcze przez wiele godzin dźwięczał Oliverowi w uszach.

SPOTKANIE W POKOJU odpraw wydziału K11 w Hofheim wyglądało jak zawsze. Bodenstein i Pia zasiedli po jednej stronie owalnego stołu konferencyjnego, doktor Nicola Engel wybrała krzesło u jego szczytu, a przy pustym boku miejsce zajął Kai Ostermann, żeby nikogo nie zarażać. Co chwila zanosił się kaszlem, miał zatkany nos i ogólnie czuł się bardzo osłabiony. Kiedy Bodenstein kończył sprawozdanie, za oknami było ciemno. Przez chwilę panowała cisza.

— Myślę, że powinniśmy rozważyć zwrócenie się z apelem do lokalnej społeczności — oznajmiła Nicola Engel. — Być może ktoś widział strzelca, gdy opuszczał plac zabaw. Dzięki naocznemu świadkowi bardzo dokładnie znamy czas dokonania morderstwa.

— To całkiem dobry pomysł, jednak obawiam się, że w tej chwili nie mamy dość ludzi, żeby się na to zdecydować — zaprotestował Bodenstein. — Pia zgodziła się dzisiaj nam pomóc, ale ma urlop. Gdybym miał teraz wyznaczyć ludzi do dyżurowania na gorącej linii dla ludności, zostałbym chyba sam.

— No dobrze, co w takim razie proponujesz w zamian? — Nicola Engel uniosła starannie wyregulowane brwi.

— W tej chwili nie wiemy jeszcze, czy Ingeborg Rohleder została zastrzelona z premedytacją, czy też była przypadkową ofiarą — odparł policjant. — Musielibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o kręgu jej znajomych i dopiero mając więcej informacji na jej temat, zgłosić się do ludzi. Po rozmowie z córką ofiary, pracownikami kwiaciarni i kilkoma najbliższymi sąsiadami denatka jawi się jako powszechnie lubiana i serdeczna staruszka, bez choćby jednego wroga. W tej chwili nie mamy żadnych informacji, które przynajmniej sugerowałyby osobisty motyw zbrodni.

— Przypomnijcie sobie sprawę Very Kaltensee. Wtedy było tak samo. — Pia włączyła się do rozmowy. — Z początku wszyscy myśleliśmy, że to kochana i szanowana staruszka i odrzucaliśmy wszelkie podejrzenia.

— No nie, tych dwóch przypadków nie można porównywać — zaprotestował Bodenstein.

— Niby dlaczego? — Pia wzruszyła ramionami. — Siedemdziesięciolatka ma za sobą dość czasu, żeby nabroić i zaleźć innym za skórę.

— Ja mogę się zająć prześwietleniem przeszłości ofiary — wychrypiał Kai Ostermann.

— Nie brałem nikogo innego pod uwagę. — Bodenstein pokiwał głową. — Może badania balistyczne pocisku pozwolą dowiedzieć się czegoś na temat broni, z jakiej korzystał strzelec.

— Dobrze. — Nicola Engel wstała. — Oliver, informuj mnie, proszę, na bieżąco.

— Oczywiście.

— Powodzenia. — Ruszyła w stronę drzwi, jednak zanim wyszła, spojrzała na nich raz jeszcze. — Dziękuję, koleżanko Kirchhoff, że dołączyła pani dzisiaj do obsady. Przy okazji życzę miłego wypoczynku i wesołych świąt.

— I nawzajem — odparła Pia. — Dziękuję.

Ostermann wstał z krzesła i, kaszląc, pokuśtykał do swojego biura. Pia ruszyła za nim. Na biurku Kaia stała bateria różnych lekarstw, termos herbaty i pudełko chusteczek jednorazowych.

— Jeszcze nigdy nie byłem aż tak przeziębiony — westchnął Ostermann. — Gdyby nie to, że mamy morderstwo na tapecie, jutro nie wstawałbym z łóżka. Pia, znikaj lepiej do domu, bo jeszcze się zarazisz i będziesz siąkać i kichać na tym swoim statku.

— Kai, nawet nie wiesz, jakie mam wyrzuty sumienia, że zostawiam cię w takim stanie samego. — Policjantka pokręciła głową.

— Oj, już nie gadaj. — Ostermann kichnął i wydmuchał nos. — Ja bym nie miał żadnych, gdybym zabukował urlop, a ty byś siedziała tutaj, dusząc się od kataru.

— Dzięki. Wiedziałam, że zawsze mogę na ciebie liczyć. — Pia zarzuciła sobie na ramię mały skórzany plecaczek i uśmiechnęła się szeroko. — W takim razie życzę ci szybkiego powrotu do zdrowia i wesołych świąt! Pa!

— Pozdrów ode mnie słońce na równiku! — Kai Ostermann puścił do niej oko i znów kichnął. — A teraz znikaj stąd! I to szybko!

CZWARTEK 20 GRUDNIA 2012

Bodenstein nie mógł dospać. Przez pół godziny przewracał się z boku na bok, aż w końcu, o wpół do piątej rano, postanowił wstać. Nie chciał obudzić Inki, która leżała obok i spała, cicho pochrapując. Po ciemku wyszedł z sypialni, na piżamę włożył polarową bluzę i zszedł piętro niżej. W kuchni uruchomił nowiutki półautomatyczny ekspres do kawy, który kupił sobie jako wcześniejszy prezent na Gwiazdkę, i podstawił filiżankę pod dyszę.

Dwie osoby z K11 na zwolnieniach chorobowych, Cem Altunay i Pia na urlopach, i morderstwo, które, jak wskazywały wszystkie znaki na niebie i ziemi, nie będzie łatwe do wyjaśnienia. Co gorsza, szalejąca epidemia grypy nie dawała nadziei na wsparcie w postaci kolegów i koleżanek z innych wydziałów.

Zaszumiał wbudowany młynek do ziaren i po chwili filiżanka wypełniła się gorącym naparem, roztaczając cudowny aromat. Bodenstein wsunął bose stopy w miękkie, obszyte futrem kapcie i wyszedł na taras. Upił łyk kawy — lepszej nie pił nigdy w życiu — usiadł na skrytej pod dachem kanapie z polirattanu i przykrył się kocem, który leżał starannie złożony na fotelu obok. Powietrze było orzeźwiająco zimne i całkowicie klarowne. Bodenstein widział ze swojego miejsca światła pozycyjne samolotu lądującego na lotnisku. Panorama obejmująca część terenów między Renem a Menem, przez Frankfurt, tereny przemysłowe Höchst, aż do frankfurckiego lotniska wciąż zapierała dech w piersiach, niezależnie od tego, czy się ją podziwiało w dzień czy w nocy, latem czy zimą. Kochał ten widok, kochał siedzieć na tarasie, rozmyślać i patrzeć przed siebie. Ani razu nie żałował, że kupił połowę bliźniaka w Ruppertshain, dzielnicy Kelkheim. Przeprowadzka tutaj stanowiła dla niego punkt zwrotny, powrót do normalnego życia, które przed czterema laty, po rozwodzie z Cosimą, z dnia na dzień posypało się jak domek z kart. Jedyną stałą wartością, której mógł się trzymać przez ten czas chaosu, była praca, a to, że ją utrzymał, zawdzięczał jedynie Pii, która nie raz i nie dwa ratowała mu tyłek. Przez rozkojarzenie i brak koncentracji pozwolił sobie na kilka naprawdę poważnych błędów, których później bardzo się wstydził. Ona tymczasem ani razu mu ich nie wypomniała, ba, zawsze go kryła i nie usiłowała wygryźć, żeby zająć jego stanowisko. Jakkolwiek by patrzeć, Pia była najlepszą współpracowniczką, jaką kiedykolwiek miał, i myśl, że sprawę morderstwa staruszki z Eschborn będzie wyjaśniać bez niej, niepokoiła go bardziej, niż był gotów przyznać. Nagle usłyszał przesuwanie drzwi. Zaskoczony odwrócił głowę i zobaczył starszą córkę, Rosalie.

— Cześć, moja panno, już na nogach?

— Obudziłam się i nie mogłam zasnąć — wyjaśniła. — Mam straszny mętlik w głowie.

— Chodź, siadaj. — Bodenstein zrobił jej miejsce obok siebie. Przez chwilę oboje w milczeniu podziwiali rozciągający się przed nimi widok i cieszyli spokojem wczesnego zimowego poranka. Oliver czuł, że coś nie dawało córce spokoju, jednak wolał poczekać, aż sama mu powie, o co chodzi. Decyzja, by w wieku dwudziestu czterech lat wyjechać do Ameryki i przyjąć stanowisko zastępczyni szefa kuchni w jednym z najlepszych hoteli w Nowym Jorku z całą pewnością była bardzo odważna — szczególnie w jej wypadku. Rosalie bowiem bólem brzucha reagowała na każdą zmianę i to już od wczesnego dzieciństwa. Rok wcześniej zdała egzamin mistrzowski i zakończyła formalną część edukacji w zakresie bycia szefem kuchni, przy czym zdobyła najwyższe oceny z całej grupy, a opiekunem praktycznej części jej kształcenia był bardzo utytułowany kucharz Jean-Yves St. Clair, i to on jej doradził, by na jakiś czas wyjechała i zdobywała doświadczenie za granicą.

— Wiesz, nigdy wcześniej nie byłam z dala od domu dłużej niż dwa tygodnie — zaczęła cicho. — I nigdy wcześniej nie mieszkałam sama. Zawsze z mamą albo z tobą. A teraz od razu na inny kontynent. I to do Nowego Jorku!

— Jedni wcześniej opuszczają dom, inni później — odpowiedział Bodenstein i objął córkę. Rosalie podkurczyła nogi, przykryła się ciepłym kocem i przytuliła do niego. — Wielu młodych ludzi wprawdzie już na studia jedzie gdzieś dalej, ale i tak przez wiele lat żyje na koszt rodziców. Ty za to już od dawna sama na siebie zarabiasz i jesteś całkowicie samodzielna. Poza tym, jakkolwiek by patrzeć, prowadzisz cały dom. Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo będzie mi ciebie brakowało!

— Ciebie też będzie mi brakowało, tato! Jejku, ależ będę za tym wszystkim tęskniła! Wiesz przecież, że nie nadaję się do życia w mieście. — Rosalie oparła głowę na ramieniu ojca. — Co mam robić, gdy tęsknota nie będzie dawała mi spokoju?

— Przede wszystkim nie wierzę, żebyś w ogóle miała czas na tęsknoty. — Bodenstein się uśmiechnął. — Ale gdyby jednak ci się udało zatęsknić, będziesz miała Skype’a. Dzięki temu zawsze uda ci się skontaktować z ludźmi, których będzie ci brakowało. Albo zadzwonisz. W weekendy, czy jak dostaniesz kilka dni wolnego, możesz pojechać na Long Island czy do Berkshire Hills, to przecież żabi skok z Nowego Jorku. A na tyle, na ile znam twoją matkę, nie odpuści i kilka razy na pewno przyleci cię odwiedzić.

— Też tak sądzę. — Rosalie pokiwała głową i westchnęła. — Właściwie to się nawet cieszę na ten cały Nowy Jork, na nową pracę i nowych ludzi. A mimo to jest mi jakoś tak ciężko.

— Zdziwiłbym się, gdyby było inaczej — odparł ojciec. — Ale wiedz, że jestem z ciebie szalenie dumny. Kiedy zaczynałaś naukę, byłem przekonany, że zabrałaś się za gotowanie tylko z przekory i lada chwila ci minie. A jednak nie tylko ci nie minęło, ale też stałaś się jedną z najlepszych w swoim fachu.

— Wiesz, że czasem byłam naprawdę blisko rzucenia tego w diabły? — zdradziła Rosalie. — Nigdy nie mogłam wychodzić z koleżankami na koncerty, imprezy czy do klubów. Jednak kiedy się zastanowiłam, doszłam do wniosku, że one wszystkie były takie… chaotyczne. Pozbawione planu. I wyszło na to, że tylko ja jedna mam pracę swoich marzeń.

Bodenstein uśmiechnął się w ciemności. Rosalie była bardzo, bardzo podobna do niego, i to nie tylko w kwestiach przywiązania do rodzinnych stron i tradycji. Przede wszystkim potrafiła radzić sobie z odpowiedzialnością i zrezygnować z wielu rzeczy, żeby doprowadzić do końca to, co miało dla niej znaczenie. Po matce odziedziczyła za to te cechy, których jemu brakowało, czyli przede wszystkim nieokiełznaną ambicję, dzięki której parła do przodu.

— To dużo znaczy. Sukces można odnieść tylko wtedy, kiedy robi się coś z niewymuszoną chęcią i znajduje się w tej pracy spełnienie — powiedział Bodenstein. — Jestem przekonany, że podjęłaś właściwą decyzję. Rok w Ameryce da ci perspektywę i rozwój w każdej dziedzinie.

Odwrócił głowę i dotknął policzkiem włosów córki.

— A jeśli kiedykolwiek twoje życie zacznie przypominać wzburzone morze, tutaj znajdziesz spokojną i bezpieczną przystań. Zawsze będzie tu dla ciebie miejsce.

— Dzięki, tato — mruknęła Rosalie i ziewnęła. — Chyba lepiej już pójdę. Może uda mi się jeszcze na chwilę usnąć.

Wstała, pocałowała go w policzek i wróciła do domu.

Dzieci dorastają i odchodzą, pomyślał Bodenstein w przypływie zadumy i wzruszenia. Ależ ten czas pędzi! Lorenz i Rosalie już od dawna byli samodzielni, a Sophia ledwie kilka tygodni temu skończyła sześć lat! Za osiemnaście, kiedy będzie w tym wieku, co Rosalie teraz, on będzie miał niemal siedemdziesiątkę! Czy spoglądając za siebie, na swoje życie, poczuje zadowolenie? Półtora roku temu, kiedy zaproponowano mu, by zajął stanowisko Nicoli Engel, którą zastępował w czasie jej zawieszenia w obowiązkach, grzecznie podziękował i odmówił. Uznał, że za bardzo wiązałoby się to z biurokracją i polityką. Tymczasem on chciał prowadzić śledztwa, a nie siedzieć za biurkiem. Dopiero poniewczasie zorientował się, że swoją odmową zamknął przed Pią drzwi do dalszej kariery, przynajmniej w ramach regionalnych struktur policji. Dwa lata temu awansowała na pierwszą nadkomisarz i miała wszelkie kompetencje i kwalifikacje, by zostać świetną szefową wydziału K11. Jednak tak długo, jak on zajmował to stanowisko, będzie musiała jej wystarczyć satysfakcja bycia częścią zespołu. Jak długo tak wytrzyma? Czy to rozwiązanie na dłuższą metę? Co się stanie, jeśli pewnego dnia zechce się przenieść gdzieś indziej, by móc zrobić kolejny krok w karierze? Bodenstein dopił zimną już kawę. Myślami wrócił do sprawy morderstwa, która czekała na wyjaśnienie. Spodziewał się, że w ciągu najbliższych dni przekona się, jak będzie wyglądała praca bez Pii.

PIA KIRCHHOFF długo nie mogła usnąć i to z bardzo podobnego powodu, który kazał jej szefowi siedzieć na tarasie i rozmyślać: nie potrafiła przestać rozważać sprawy morderstwa staruszki. W przeciwieństwie do niektórych współpracowników, którzy utrzymywali, że nie mają najmniejszych problemów z oddzieleniem życia prywatnego od zawodowego i ledwie wrócą do domu, przestają myśleć o pracy, jej tylko z rzadka udawała się ta sztuka. Po jakimś czasie wstała z łóżka, na palcach zeszła na parter i włożyła ciepłe ubranie. Psy zwlokły się niechętnie z posłań w przedpokoju i z poczucia obowiązku, ziewając, ruszyły za nią na dwór, nie udając nawet entuzjazmu. Pia zajrzała do obu koni, które spały na stojąco w swoich boksach, a potem usiadła na ławce przed stajnią.

Zgodnie ze wstępnymi informacjami, Ingeborg Rohleder była w naturalny sposób serdeczną, starszą kobietą, która przez całe życie pracowała w prowadzonej przez rodzinę kwiaciarni i wśród mieszkańców swojej miejscowości cieszyła się powszechną sympatią. I ani sąsiedzi, ani wstrząśnięci pracownicy kwiaciarni, których policja zdążyła już przepytać, nie potrafili sobie wyobrazić, że ktokolwiek mógłby mieć powód, by strzelić jej w głowę. Czy to możliwe, że została z kimś pomylona? A może stała się przypadkową ofiarą tego strzelca? Ta ewentualność była chyba najgorsza z możliwych. W Niemczech niemal w siedemdziesięciu procentach przypadków ofiara jest w jakiś sposób związana z mordercą, ba, często sprawca morderstwa pochodzi z najbliższego kręgu zamordowanej osoby. Najczęściej w grę wchodzą bardzo silne emocje, takie jak wściekłość, zazdrość czy strach przed wyjawieniem prawdy o jakimś innym czynie karalnym. Morderstwa popełniane dla samego pozbawienia kogoś życia, i to bez znaczenia kogo, należą do rzadkości. Jeśli jednak już się zdarzają, są nadzwyczaj trudne do wyjaśnienia właśnie ze względu na brak jakichkolwiek związków między sprawcą a ofiarą. Policja jest wtedy zdana na łut szczęścia w postaci przypadkowego świadka, śladów biologicznych, na podstawie których można by ustalić kod DNA sprawcy, czy jakichś innych drobiazgów, które morderca przeoczył. Całkiem niedawno Pia brała udział w szkoleniu, na którym omawiano między innymi temat przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu z wykorzystaniem broni palnej. I nawet ona była zaskoczona tym, jak mało morderstw popełnianych jest w ten sposób, bo zaledwie czternaście procent w skali całego kraju.

Zrobiło jej się zimno. Na autostradzie za wybiegiem i łąką niewiele się o tej porze działo i jedynie od czasu do czasu przejeżdżał jakiś samochód, omiatając okolicę blaskiem reflektorów. Wiedziała, że najpóźniej za dwie godziny sytuacja się diametralnie zmieni. Spojrzała na swoje psy, które, trzęsąc się z chłodu, siedziały przed nią z minami świadczącymi o wielkiej tęsknocie za miękkimi i ciepłymi legowiskami.

— No dobrze, chodźcie już, wracamy do środka — powiedziała i wstała. Psy zerwały się z miejsca i popędziły przodem, żeby czekać na nią pod drzwiami. Ledwie je uchyliła, wepchnęły się do środka. Pia zdjęła kurtkę i buty, po czym na palcach wróciła do sypialni i wsunęła się pod kołdrę.

— Uuu, co się dzieje? Skąd w łóżku bryła lodu? — wymamrotał Christoph, kiedy przytuliła się do jego ciepłego ciała.

— Wyszłam na chwilę na dwór — wyjaśniła.

— Która godzina?

— Za dwadzieścia piąta.

— Co się dzieje? — Odwrócił się w jej stronę i ją przytulił.

— Nie mogę przestać myśleć o tej ofierze z wczoraj — odparła Pia.

Poprzedniego dnia wieczorem opowiedziała mu o zastrzelonej staruszce, żeby wyjaśnić, dlaczego mimo urlopu poszła do pracy. Nikt nie potrafił zrozumieć jej lepiej niż Christoph, który swoją pracę dyrektora zoo traktował z równym zaangażowaniem i namiętnością, a kiedy zachodziła taka potrzeba, potrafił zarywać weekendy i wolne dni.

— To zwykła, miła staruszka, którą wszyscy kochali — ciągnęła Pia. — Sprawca użył jakiegoś karabinu z tłumikiem.

— Co to oznacza? — Christoph stłumił ziewnięcie.

— Jesteśmy co prawda dopiero na początku dochodzenia, ale mam wrażenie, że ona przez przypadek została ofiarą zabójcy — wyjaśniła Pia. — A to oznacza, że mielibyśmy do czynienia ze snajperem strzelającym do Bogu ducha winnych przechodniów.

— A tobie to nie daje spokoju, bo większość ludzi z waszego wydziału jest na urlopach albo na chorobowym.

— Zgadza się — potaknęła. — Ruszałabym na ten urlop znacznie spokojniejsza, gdybym wiedziała, że Cem i Kathrin są na miejscu.

— Słuchaj, kochanie. — Christoph wziął ją w ramiona i pocałował w policzek. — Nie przejmuj się mną, bo ja zrozumiem, jeśli uznasz, że w tej sytuacji wolałabyś zostać. Dla mnie to tak czy inaczej bardziej praca niż wakacje…

— Nie puszczę cię samego w naszą podróż poślubną! — zaprotestowała Pia.

— Spokojnie, miesiąc miodowy możemy nadrobić w bardziej sprzyjających okolicznościach. — Christoph uśmiechnął się ciepło. — Poza tym zastanów się, czy w ogóle byś wypoczęła, zadręczając się wyrzutami sumienia.

— Nie ma mowy, muszą sobie poradzić beze mnie — oznajmiła Pia, choć bez wielkiego przekonania. — Dziś też jest dzień i istnieje szansa, że wszystko się wyjaśni.

— Jak chcesz, ale zastanów się. — Christoph przyciągnął ją bliżej. Jego emanujące ciepłem ciało działało na nią uspokajająco. Pia poczuła, jak ogarnia ją senność i zmęczenie.

— Zastanowię — wymamrotała. — Mam jeszcze czas.

I zapadła w sen.

STRONA PO STRONIE przejrzał całą gazetę i przeczytał wszystkie artykuły. Nic. Ani słowa o morderstwie w Eschborn. Również w Internecie nic nie znalazł — i to ani w wiadomościach, ani w raportach policyjnych. Najwyraźniej uznano, że lepiej na razie trzymać prasę z dala. Jemu to też było na rękę. Ale za kilka dni wszystko się zmieni. Do tego czasu niewiedza społeczeństwa była dla niego niczym dodatkowa ochrona przed przypadkowymi świadkami. Mógł się swobodnie przemieszczać.

Był zadowolony ze strategii, którą opracował. Wszystko poszło dokładnie tak, jak zaplanował. Na parkingu przy pływalni minął kilka matek z dziećmi, ale nikt nie zwrócił na niego uwagi, kiedy najpierw wrzucił do bagażnika sportową torbę z bronią, a potem wsiadł do samochodu i odjechał.

Na iPadzie załadował stronę z prognozą pogody. Już od kilku tygodni robił to parę razy dziennie, bo warunki na dworze stanowiły jeden z najważniejszych czynników decydujących o powodzeniu planu.

— Cholera — mruknął.

Prognoza na najbliższe trzy dni bardzo się od wczoraj zmieniła. Przeczytał o silnych i obfitych opadach śniegu, które miały potrwać do piątku wieczór włącznie. Zmarszczył czoło.

Śnieg to zła wiadomość. Na śniegu widać ślady. Co teraz? Plan przemyślany w najdrobniejszych szczegółach, w którym wszystko, co narażało go na jakiekolwiek ryzyko, zostało zminimalizowane, był warunkiem powodzenia całego przedsięwzięcia. Nic nie stanowiło większego zagrożenia niż spontaniczność. Jednak cholerny śnieg przekreślał jego plany. Przez chwilę siedział zamyślony przy stole i zastanawiał się, co dalej, po raz kolejny analizując wszystkie szczegóły planu. Wszystko na nic. Śnieg stanowił zbyt poważne ryzyko, dlatego musiał dostosować założenia czasowe do nowej sytuacji. I to natychmiast.

— ALEŻ ty wyglądasz, Kai! Powinieneś był zostać w łóżku! — oznajmił Bodenstein, kiedy wszedł do sali odpraw K11 i zobaczył, w jakim stanie jest jego ostatni pracownik, który stawiał się jeszcze w biurze.

— W łóżku ludzie umierają. — Komisarz Kai Ostermann machnął ręką. — Poza tym czuję się lepiej, niż wyglądam.

Uśmiechnął się i zaraz zaniósł kaszlem, na co Bodenstein przyjrzał mu się sceptycznie.

— Niech ci będzie. Dziękuję w każdym razie, że nie zostawiłeś mnie z tym wszystkim samego — dodał i usiadł przy dużym stole.

— Raport balistyczny pocisku dotarł kilka minut temu — wycharczał Kai i podsunął szefowi kilka zadrukowanych kartek. — Sprawca użył kuli kaliber .308 Winchester. Niestety, trzysta ósemka Winchester to bardzo popularny kaliber, stosowany między innymi przez wojsko, myśliwych, sportowców i również przez policję. Każdy producent amunicji ma coś takiego w ofercie i to przynajmniej w kilku rodzajach.

Ogrzewanie było ustawione na pełną moc i choć Bodenstein pocił się niemiłosiernie, Ostermann zdawał się nie zauważać upału. Owinięty dodatkowo szalem i w grubej bluzie włożonej na sweter zdawał się czuć w sam raz.

— Pocisk, który zabił staruszkę, to Remington Core-Lokt 11,7 grama, najpopularniejszy bodaj rodzaj amunicji wśród myśliwych. Dotychczas nie udało się jeszcze ustalić modelu karabinu, z którego strzelano.

— Jeśli dobrze zrozumiałem, nie mamy nic. — Bodenstein zdjął marynarkę i przewiesił ją przez oparcie. — Są jakieś wieści z laboratorium? Jakiekolwiek ślady?

— Niestety nie. Strzał padł z około osiemdziesięciu metrów. — Ostermann zaniósł się kaszlem, a kiedy nieco się uspokoił, wpakował do ust cukierek szałwiowy i kontynuował szeptem: — Taka odległość to bułka z masłem dla wprawnego strzelca. Ani w miejscu, gdzie zginęła staruszka, ani tam, skąd padł strzał, nie znaleziono żadnych śladów związanych z morderstwem, nie licząc zamazanego odcisku dwunogu. Łuskę sprawca musiał zabrać ze sobą. Ani sąsiedzi, ani pracownicy kwiaciarni nie potrafili przypomnieć sobie, by w ostatnim czasie wydarzyło się coś wyjątkowego albo niepokojącego. Nikt nie zauważył zmian w jej zachowaniu i nic nie wiadomo, by ktoś jej groził albo żeby czuła się zagrożona.

W Bodensteinie wzrastała coraz bardziej frustracja spowodowana tym, że nic nie wiedzą, a jedyną informacją, jaką dysponują, jest kaliber pocisku, który trafił staruszkę. Powoli zaczynał się godzić z myślą, że z racji absencji chorobowej większości swoich ludzi będzie zmuszony poprosić Nicolę Engel o zorganizowanie wsparcia funkcjonariuszami z innych wydziałów.

— Zupełnie poważnie zacząłem się już zastanawiać, jak mamy… — zaczął, lecz przerwał, słysząc otwierające się drzwi. Ostermann wytrzeszczył z niedowierzaniem oczy.

— Cześć — powiedziała Pia do pleców szefa. Bodenstein odwrócił się gwałtownie.

— A ty co tu robisz? — zapytał zaskoczony.

— Przyszłam nie w porę? Przeszkadzam? — Pia popatrzyła na niego, po czym przeniosła wzrok na Ostermanna.

— Nie! Nie, wręcz przeciwnie! — zapewnił ją. — Chodź, siadaj!

— Nie masz nic lepszego do roboty na dzień przed wyjazdem na wakacje? — Ostermann zmusił się do zachrypniętego szeptu.

— Nie. — Pia zdjęła kurtkę, przysunęła sobie krzesło i uśmiechnęła się szeroko. — Załatwiłam, co miałam do załatwienia, i pomyślałam, że co tam, wpadnę szybko i pomogę rozwiązać tę sprawę, zanim zostawię was na trzy tygodnie samych.

Kai Ostermann skrzywił się lekko. Bodenstein zdjął pulower i zreferował Pii wszystko, co zdążyli omówić przed jej przyjściem.

— Hm, w sumie to niewiele — stwierdziła policjantka. — Raczej mała szansa, żeby ustalić, gdzie kupił tę amunicję, prawda?

— Zerowa. — Kai Ostermann potrząsnął głową. — Takie naboje znajdziesz w każdym sklepie myśliwskim i w każdym katalogu z bronią na całym świecie. Niestety.

— No i na razie nie mamy pojęcia, co mogło być motywem — dodał Bodenstein. — Całkiem możliwe, że chodzi o snajpera, który strzela do ludzi dla samego zabijania.

— Albo Ingeborg Rohleder skrywała jakieś mroczne tajemnice, o których nikt nic nie wiedział — podsunęła Pia. — Musimy sprawdzić jej otoczenie, znajomych i prześwietlić jej przeszłość.

— Od tego zaczniemy. — Bodenstein z trudem wytrzymywał upał w biurze, zaduch i aromat cukierków ziołowych, którymi Ostermann leczył gardło, dlatego natychmiast zerwał się z miejsca. — Chodź, pojedziemy teraz do Renate Rohleder. A potem do Instytutu Medycyny Sądowej. Sekcja denatki zaplanowana jest na wpół do dwunastej.

RENATE ROHLEDER nie była wiele spokojniejsza niż poprzedniego dnia. Z zaczerwienionymi od płaczu oczyma siedziała przy kuchennym stole, w lewej dłoni ściskała chusteczkę do nosa, a prawą mechanicznymi ruchami głaskała starą labradorkę, która tuliła jej się do nóg. Blond włosy, jeszcze wczoraj starannie ułożone w kok, dziś zwieszały się niedbale na ramiona, a nieumalowana twarz była tak opuchnięta, jakby kobieta przez całą noc nie przestawała płakać.

— Dlaczego nie ma o tym ani słowa w prasie? — zapytała z wyrzutem w głosie, jeszcze zanim zdążyła się przywitać. Postukała palcem w rozłożoną na stole gazetę. — W radiu też nic nie mówili. Dlaczego? Co robicie, żeby znaleźć mordercę mojej matki?

Spotkania z rodzinami ofiar morderstw nigdy nie należały do przyjemnych. Przez dwadzieścia pięć lat w wydziale K11 Bodenstein zetknął się chyba z każdą możliwą reakcją. Większość krewnych po jakimś czasie wracała do normalnego życia, lecz pierwsze dni dla wszystkich bez wyjątku oznaczały szok, chaos emocjonalny i rozpacz. Nierzadko zdarzało się, że rozładowywali swój ból na funkcjonariuszach policji — Bodenstein znał i taką reakcję i zdążył się do niej przyzwyczaić.

— Jest jeszcze za wcześnie, żeby ogłaszać to publicznie — wyjaśnił spokojnie. — Nie dysponujemy dostateczną liczbą informacji, żeby prosić mieszkańców o pomoc. A przecież chyba pani nie chce, żeby gazety zrobiły z tej sprawy materiał czysto sensacyjny, prawda?

Renate Rohleder wzruszyła ramionami i spojrzała na telefon, który co kilka chwil wydawał melodyjny sygnał.

— Zgadza się — wyszeptała. — Nie mogę nawet pracować w sklepie! Ludzie nie mają niczego złego na myśli, ale ja… ja po prostu nie mogę znieść tych wszystkich wyrazów współczucia i kondolencji.

Bodenstein rozejrzał się ukradkiem po kuchni. Przypuszczał, że to Ingeborg Rohleder utrzymywała dom w porządku, podczas gdy jej córka zajmowała się kwiaciarnią. Już po dwudziestu czterech godzinach dało się odczuć brak starszej pani. Na stole stały talerze z resztkami śniadania, otwarty słoik dżemu z łyżką w środku, zużyta torebka herbaty leżała na podstawce, a w zlewie zalegał stos brudnych naczyń i przypalony garnek.

— Bardzo nam przykro, że zakłócamy pani żałobę — powiedziała Pia. — Musimy jednak zapytać o kilka spraw dotyczących kręgu znajomych pani matki. Skąd pochodziła? Od kiedy mieszkała w Eschborn…

— Niederhöchstadt. — Renate Rohleder błyskawicznie ją poprawiła, po czym wytarła nos i sprawdziła ekran komórki.

— W Niederhöchstadt. Czy miała wrogów? Może jakieś problemy czy nieporozumienia rodzinne? Czy nie zauważyła pani, by ostatnio zachowywała się inaczej niż zwykle? Była spięta albo podenerwowana? Czy czuła się zagrożona?

— Chyba żartujecie, jeśli twierdzicie, że ktoś celowo zastrzelił właśnie moją matkę! — W głosie Renate Rohleder słychać było wrogość. — Mówiłam wam przecież, że ona nie miała wrogów! Żadnych! Wszyscy ją lubili! Przeprowadziła się tutaj na początku lat sześćdziesiątych z Sossenheim i razem z moim ojcem otworzyli kwiaciarnię i ogrodnictwo. Mieszkała tutaj przez ponad pięćdziesiąt lat! Spokojnie i szczęśliwie!

Podniosła telefon, który odzywał się co minutę, spojrzała na niego i jej twarz pojaśniała. Podetknęła Pii ekran pod sam nos.

— Proszę! Wszyscy, wszyscy bez wyjątku przesyłają kondolencje, nawet burmistrz! — Jej oczy zaszły łzami. — Gdyby nie była powszechnie lubiana, toby tak chyba nie było, prawda?

— Jednak istnieje możliwość, że pani matka skrywała jakąś tajemnicę; coś, co wydarzyło się bardzo, bardzo dawno temu — podsunęła Pia, która nie mogła przestać myśleć o sprawie Kaltensee, o czym Bodenstein doskonale wiedział i uważał, że słusznie robi. Szczególnie na początku śledztwa, kiedy jeszcze błądzi się po omacku, ważne jest, by nie wykluczać żadnych możliwości. Dlatego właśnie nie przerywał Pii i nie protestował, kiedy w samochodzie przyznała, że w przeciwieństwie do niego nie wierzy w przypadkowy wybór ofiary. Historia kryminalistyki świadczyła na jej korzyść — morderstwa popełniane tylko z chęci pozbawienia kogoś życia, bez konkretnego motywu, zdarzały się wyjątkowo rzadko.

— Pani Rohleder, zadając te pytania, nie mamy na celu zaszkodzić dobremu imieniu pani matki — zapewnił ją Bodenstein pojednawczym tonem. — Nam zależy jedynie na znalezieniu osoby odpowiedzialnej za jej śmierć. To całkowicie normalne, że szukając motywu, zaczynamy od sprawdzenia rodziny i znajomych ofiary.

— Nikt nie mógł mieć powodu, żeby ją mordować — upierała się Renate. — Marnujecie czas, jeśli chcecie cokolwiek na nią znaleźć.

Pia już chciała jej odpowiedzieć, lecz Bodenstein skinął głową na znak, że to zupełnie bez sensu.

— Dziękujemy za poświęcony nam czas — oznajmił. — Gdyby jednak przyszło pani do głowy coś, co mogłoby nas zainteresować, to bardzo proszę o telefon.

— Tak, oczywiście. — Renate Rohleder wydmuchała nos w całkowicie mokrą chusteczkę. Bodenstein na wszelki wypadek schował dłonie w kieszeniach płaszcza, bojąc się, że córce ofiary mogłoby przyjść do głowy, by podać mu rękę na pożegnanie. Na szczęście jej uwaga skupiała się tylko na odbieraniu kondolencji, które nieprzerwanie rozświetlały ekran jej telefonu.

Oliver i Pia wyszli z kuchni i korytarzem ruszyli w stronę wyjścia. Bodenstein zatrzymał się za progiem i postawił kołnierz płaszcza. Mieli kawałek do przejścia, bo samochód zostawili na parkingu przed posterunkiem policji w Eschborn, przy głównej ulicy.

— Niederhöchstadt, a nie Eschborn! — warknęła Pia, nie kryjąc sarkazmu. — Mój Boże, czy ona przespała reformę administracyjną? Kiedy to było? Pięćdziesiąt lat temu?

— W 1971 roku. — Bodenstein się uśmiechnął. — Ale wiesz, ludzie są przywiązani do swoich rodzinnych wiosek i w ten sposób chcą bronić swojej tożsamości.

— Co za bzdura. — Pia potrząsnęła głową. — Te wszystkie dziury dawno by pobankrutowały, gdyby próbowały przetrwać jako osobne miejscowości.

Na rogu ulicy stała grupka starszych ludzi, którzy przyglądali się im, nie kryjąc ciekawości. Bodenstein przywitał się skinieniem głowy.

— Pewnie są dumni, że to się wydarzyło w ich wiosce — mruknęła Pia.

— Człowiek wyjdzie ze wsi, wieś z człowieka nigdy — potwierdził Bodenstein.

— Może ktoś zastrzelił Ingeborg Rohleder, bo się przejęzyczyła i powiedziała, że mieszka w Eschborn — zakpiła Pia.

— Dlaczego aż tak cię to rozdrażniło? — zapytał Bodenstein. — Miałaś nadzieję, że Renate poda nam nazwisko, a my pojedziemy kogoś aresztować?

Dotarli na parking przed posterunkiem policji. Oliver pilotem odblokował drzwi służbowego auta.

— Oczywiście, że nie! — Pia zatrzymała się na chwilę i uśmiechnęła kwaśno, po czym wzruszyła ramionami i złapała za klamkę. — No dobrze, może trochę. Byłabym o wiele spokojniejsza, gdybym mogła jechać na urlop ze świadomością, że sprawa została rozwiązana!

PUNKTUALNIE O WPÓŁ DO DWUNASTEJ weszli do sali sekcyjnej numer dwa w podziemiach Instytutu Medycyny Sądowej przy Kennedyallee. Nagie i umyte zwłoki Ingeborg Rohleder leżały na metalowym stole, a profesor Henning Kirchhoff i doktor Frederick Lemmer rozpoczęli już procedurę oględzin.

— Pia! — Henning spojrzał na nią zaskoczony. — Co ty tu robisz? Myślałem, że masz urlop?

— Bo mam — potwierdziła. — Ale w K11 pomór, więc wpadłam pomóc.

— Rozumiem. — Henning zsunął z twarzy jednorazową maseczkę ochronną i uśmiechnął się, znacząco unosząc brwi. Pia uznała, że jest w tym sporo kpiny.

— Samolot mamy jutro za piętnaście ósma wieczorem — oznajmiła. — A walizki czekają już spakowane.

— To jeszcze nic nie znaczy. — Henning się uśmiechnął. — Stawiam sto euro, że nie polecisz.

— Straciłeś właśnie sto euro — odparła Pia chłodno. — I kiedy ty będziesz tu odmrażał sobie szanowne cztery litery, ja będę wygrzewała moje na słońcu.

— Nie ma mowy. Za dobrze cię znam — odparł Henning kpiąco. — Ponieważ Christoph wylatuje i zostaniesz sama na święta, zapraszam cię do nas. Będziesz bardzo mile widziana. Wiesz, że nawet mamy choinkę?

— Jutro wylatuję! — Pia zrobiła się naprawdę zła.

Nienawidziła tego, że Henning tak dobrze ją znał i bez najmniejszego wysiłku potrafił przejrzeć jej zamiary. Bo rzeczywiście, choć nie chciała się do tego przyznać, najchętniej zrezygnowałaby z urlopu, na który od tak dawna się cieszyła. Ale nie zamierzała słuchać tego z ust byłego męża.

Bodenstein uśmiechnął się i przywitał z nowym medykiem, który z rosnącym zaskoczeniem przysłuchiwał się tej wymianie zdań.

— Oni często tak mają. Kiedyś byli małżeństwem — wyjaśnił Oliver. — Oliver von Bodenstein, K11 Hofheim.

— Frederick Lemmer — odparł nowy. — Miło mi.

— Możemy zaczynać? — przerwała im Pia. — Nie mamy całego dnia, żeby tu siedzieć.

— A to dlaczego? Przecież lecisz dopiero jutro, prawda? — Henning nie przepuszczał żadnej okazji, by jej dopiec. Uśmiechnął się zadowolony, widząc jej złe spojrzenie, po czym wrócił do oględzin zwłok.

Obdukcja ciała denatki nie przyniosła żadnych użytecznych informacji. Ingeborg Rohleder przed śmiercią była zdrowa jak rydz i gdyby ktoś jej nie zastrzelił, mogłaby żyć jeszcze wiele lat. Pocisk trafił ją nad lewym uchem i wyszedł kilka centymetrów wyżej przez prawą skroń, co potwierdziło hipotezę Krögera dotyczącą trajektorii lotu. Strzelec leżał schowany nad rzeczką. Pojawił się znikąd, a po zamachu rozpłynął się w powietrzu.

— A CO MYŚLISZ O TEJ, MAMO? — Greta miała na sobie krótką kurteczkę z wstawkami ze sztucznego futra. Obracała się przed lustrem, krytycznie przyglądając się swemu odbiciu. Ubranie leżało na niej dobrze, bo dziewczyna była szczupła i wysoka, miała długie nogi i mogła bez kompleksów nosić takie rzeczy, w przeciwieństwie do wielu nastolatek z jej pokolenia, które już w jej wieku miały kłopoty z nadwagą.

— Wspaniale w niej wyglądasz! — zawołała Karoline.

Greta uśmiechnęła się i sięgnęła po metkę z ceną przyczepioną do rękawa.

— Odpada! — Zawiedziona potrząsnęła głową. — Nie bierzemy.

— Dlaczego?

— Bo kosztuje sto osiemdziesiąt euro!

— To będzie prezent na święta, jeśli ci się podoba.

Dziewczynka spojrzała na nią z wahaniem, po czym odwróciła się w stronę lustra. Była rozdarta między rozsądkiem a chęcią posiadania. Koniec końców do torby z zakupami powędrowała kurtka, trzy pary dżinsów, sweter i bluza z kapturem. Greta była zadowolona, a Karoline bardzo to cieszyło. Kiedy poprzednio miała czas, by na cztery dni przed świętami Bożego Narodzenia pojechać do miasta na zakupy? Pewnie ze dwadzieścia lat temu, jeśli nie wcześniej! Kiedyś uwielbiała przeciskać się z przyjaciółkami przez tłumy ogarnięte przedświątecznym szałem, kochała kiczowate świąteczne dekoracje, piosenki o zbliżającej się Gwiazdce, stragany z prezentami i smakołykami na każdym rogu i zapach prażonych migdałów w mroźnym, grudniowym powietrzu. Kiedy przyjechała odebrać Gretę z internatu, by powłóczyć się z nią po mieście, myślała raczej o Goethestrasse i tamtejszych butikach. Córka zadecydowała jednak, że koniecznie muszą odwiedzić handlową ulicę Zeil. I tak od trzech godzin wędrowały po przegrzanych i przepełnionych sklepach. Jednak widok córki, która z błyszczącymi z zapału oczyma szukała prezentów dla swoich przyjaciółek, dla Nicky, taty i przyrodniego rodzeństwa, a potem jej zachwyt przy przymierzaniu ciuchów, które sama uważała za paskudne, czyniły ją naprawdę szczęśliwą. Najbardziej dziwiło ją to, że nawet tłumy dookoła sprawiały jej radość i przywoływały dawno zapomniane wspomnienia z młodości. Wówczas miała jeszcze dużo czasu. Mama była bardzo wyrozumiała i nigdy nie prawiła jej kazań, kiedy późno wracała do domu. Jak wiele zalet i uroku miało życie pozbawione presji oczekujących terminów i spotkań! Telefon zostawiła w schowku w samochodzie i jeszcze ani razu za nim nie zatęskniła!

O siedemnastej przytaszczyły do auta na podziemnym parkingu kilkanaście toreb i torebek z zakupami i ruszyły w drogę do Oberursel. Choć Greta miała już trzynaście lat, najbardziej cieszyła się na pieczenie pierniczków z babcią.

— Naprawdę chcesz przestać pracować? — zapytała nastolatka, kiedy Karoline wyjeżdżała czarnym porsche z miejsca parkingowego.

— A co, nie wierzysz mi? — Rzuciła córce szybkie spojrzenie i dostrzegła zwątpienie w jej oczach.

Greta westchnęła.

— W internacie jest całkiem okej, ale wolałabym widywać ciebie i tatę w ciągu tygodnia. Tylko…

— Tylko co? — Karoline podsunęła kartę parkingową pod czytnik, żeby otworzyć szlaban.

— Tata twierdzi, że prędzej piekło zamarznie, niż ty przestaniesz pracować — odparła nastolatka. — I że rzucisz pracę tylko pod warunkiem, że gdzieś będzie czekało na ciebie lepsze stanowisko.

BODENSTEIN I PIA wracali do komisariatu sfrustrowani i w nie najlepszych nastrojach. Na białej tablicy w sali odpraw wisiało duże zdjęcie Ingeborg Rohleder, a obok Kai zapisał jej nazwisko i godzinę śmierci. I to wszystko. Rozmowy z sąsiadami przeprowadzone przez innych funkcjonariuszy nie przyniosły żadnych istotnych informacji, podobnie jak zeznania naocznego świadka, które okazały się przydatne jedynie dlatego, że bardzo dokładnie udało się ustalić czas morderstwa. Poza tym świadek nikogo nie widział. Technicy wykonali benedyktyńską pracę i starannie przeszukali obszar o powierzchni kilometra kwadratowego, lecz poza zamazanym odciskiem dwunogu nie znaleźli absolutnie nic: ani włókien, ani odcisków butów, bo ziemia była zamarznięta, ani łuski. Brakowało nawet drobinek skóry czy pojedynczych włosów. Sprawca był niczym duch, a motywy jego działania nieodgadnione.

— No dobrze, to co robimy teraz? — zapytał Ostermann i zakaszlał rzężąco.

— Hm. — Bodenstein przyjrzał się mapie zawieszonej na ścianie i w zamyśleniu podrapał się po czole. Dokąd strzelec mógł uciec? Czy był tak bezczelny, że wybrał drogę przez środek placu zabaw, Rheinstrasse i dokładnie przed posterunkiem policji w Eschborn? Czy może uciekł Lahnstrasse, potem deptakiem do ulicy Schöne Aussicht, by wsiąść do pozostawionego gdzieś w tej okolicy auta i odjechać? I choć bez najmniejszych wątpliwości to były dwie najszybsze drogi ucieczki, to przecież nie jedyne. Mógł na przykład ruszyć piechotą w stronę parkingu przed pływalnią, albo nawet jeszcze dalej, obok kortów tenisowych do błoni, które były wykorzystywane przez pracowników pobliskich firm jako darmowy parking. Niezależnie od obranej drogi wystarczyło, że wsiadł niezauważony do samochodu i nie pozostał po nim nawet ślad.

— Myślę, że powinniśmy zwrócić się do ludzi z informacją o sprawie i prośbą o pomoc — powiedziała Pia, a Ostermann potaknął. — Nie sądzę, żebyśmy sami mogli ustalić jeszcze jakieś ważne okoliczności tej sprawy.

Bodenstein bronił się przed takim rozwiązaniem, bo za każdym razem zgłaszało się całe grono żądnych uwagi osób, które choć nie miały nic do powiedzenia, przekazywały wyssane z palca informacje. Później, ogromnym nakładem sił i środków trzeba było sprawdzać wszystkie sygnały i odfiltrowywać zdecydowaną większość fałszywych. W obliczu tak drastycznych braków kadrowych nie stać go było na takie marnotrawstwo czasu, lecz musiał przyznać, że dobrnęli do ściany i innej drogi nie mieli. Pia miała rację: na tę chwilę ustalili wszystko, co się dało. Istniała w każdym razie jakaś szansa, że ktoś coś zauważył, co z początku wydawało mu się bez znaczenia.

— No dobrze — zgodził się w końcu Bodenstein. — Zgłaszamy się z tym do prasy. I trzymamy kciuki, żeby to przyniosło jakiś efekt.

NIE MÓGŁ WYBRAĆ lepszego miejsca. Gałęzie jodeł zwieszały się nisko nad płaskim, porośniętym mchem dachem, a uliczka kończyła się ślepo. O szóstej wieczorem panowały całkowite ciemności. Po prawej stronie znajdowały się jedynie łąki, a jej dom stał na samym końcu, na skraju niewielkiego lasku oddzielającego miejscowość od starej drogi krajowej prowadzącej do Königstein. Przed dziesięcioma minutami włączyła światło w kuchni, a potem weszła na piętro. Stara willa miała modne niegdyś okna ze szprosami pozbawione opuszczanych rolet, a okiennice sprawiały wrażenie, jakby znajdowały się tam tylko dla ozdoby i od dziesięcioleci nikt ich nie używał. Dla niego dom wyglądał jak domek dla lalek. Mógł zajrzeć w każde okno i oglądać, co robi w poszczególnych pomieszczeniach. Jej plan dnia znał na pamięć — rzadko cokolwiek zmieniała, a jeśli już, to tylko nieznacznie. Najpóźniej za dziesięć minut zjawi się w kuchni i zacznie przygotowywać kolację dla męża.

W porównaniu z poprzednim dniem temperatura spadła o kilka stopni, a zapowiadane na późny wieczór opady śniegu nie każą na siebie długo czekać. Chłód mu nie przeszkadzał; był odpowiednio ubrany. Spojrzał na zegarek. Wskazywał osiemnastą dwadzieścia dwie. W tym samym momencie weszła do kuchni. Przez lunetę celowniczą Kahles ZF69 widział ją, jakby stała tuż przed nim. Nachyliła się, po czym odwróciła i sięgnęła coś z szafki. Poruszała ustami. Pewnie miała włączone radio i śpiewała razem z muzyką, jak wielu ludzi, kiedy są sami. Oparł palec na spuście. Nabrał głęboko powietrza i powoli je wypuścił, koncentrując się na celu. Strzelił, kiedy odwróciła się w jego stronę. W chwili gdy kula roztrzaskała szybę i eksplodowała czaszka kobiety, odruchowo spojrzał w lewo. Dostrzegł drugą osobę w kuchni. Boże! Ona nie była sama! Usłyszał piskliwy krzyk.

— Cholera! — warknął. Adrenalina pulsowała w jego żyłach, a serce waliło jak szalone. Nie spodziewał się nikogo więcej w domu. To nie był śpiew! Ona z kimś rozmawiała. Kilkoma sprawnymi ruchami rozłożył broń na części i ukrył ją w torbie. Do kieszeni schował łuskę, która wypadła z broni po strzale i przeczołgał się na skraj dachu. Korzystając z osłony, zsunął się na skrzynkę transformatorową i bezszelestnie zniknął w ciemnościach.

SYTUACJA W KUCHNI z każdą chwilą zmieniała się w katastrofę. Gorąca masa strzeliła w powietrze i opryskała jej twarz, dłonie i ramiona.

— Niech to szlag!

Spojrzała po sobie i momentalnie dostrzegła pomarańczowe plamy, którymi była upstrzona. Niewiele rzeczy spierałoby się gorzej z jasnej kaszmirowej wełny jej ulubionego sweterka niż dynia z marchewką! Pia zaklęła rozzłoszczona, bo zapomniała włożyć fartuszek, zanim zabrała się za miksowanie zupy. Niestety, zapomniała również nakryć garnek, więc kawałki warzyw znalazły się nie tylko na płycie ceramicznej, ale też na podłodze i połowie kuchni. Zazwyczaj nie zachowywała się aż tak niezdarnie w czasie gotowania, lecz dziś była bardzo rozkojarzona, a na dodatek po raz pierwszy przygotowywała zupę dyniową z imbirem i mleczkiem kokosowym. Przepis brzmiał przepysznie i wydawał się łatwy jak kaszka z mleczkiem. Jednak kiedy się za niego zabrała, już na początku była gotowa wszystko rzucić, bo dynia nie dawała się tak łatwo kroić, jak obiecywał autor przepisu. Przez chwilę walczyła z nią w kuchni i dźgała nożem do mięsa, niemal amputując sobie przy tym palce, jednak w końcu musiała się poddać. Zabrała pomarańczową bulwę na dwór, położyła na pieńku przy stajni i rozczłonkowała ją za pomocą siekierki, a w kuchni dokończyła dzieła nożem.

— To przecież jakiś idiotyzm, żebym nie mogła dać sobie rady z głupią zupą dyniową — mruknęła pod nosem i wyłączyła mikser z końcówką do rozdrabniania. Niestety, również kartka z przepisem ucierpiała w gejzerze pryskającej zupy i Pia nie mogła odcyfrować, ile mleczka kokosowego powinna dodać.

Na zewnątrz zaparkował samochód, a kilka chwil później otworzyły się drzwi do domu i psy radosnym szczekaniem powitały Christopha.

— Żona przy garach! — zawołał ze śmiechem, kiedy wszedł do kuchni. — To chyba oznacza właściwy początek urlopu!

Pia odwróciła się w jego stronę i uśmiechnęła. Wciąż jeszcze, po ponad czterech latach, jej serce zaczynało bić szybciej na widok Christopha.

— Nie śmiej się ze mnie. Chciałam mieć już wszystko gotowe i zaskoczyć cię pyszną zupką. Według przepisu przygotowanie powinno być łatwe i miało zająć nie więcej niż dwadzieścia minut. Skończyło się tak, że w stosunku do dyni musiałam zastosować środki przymusu bezpośredniego, bo nie chciała dać się pokroić.

Christoph rozejrzał się po pobojowisku, w jakie Pia zmieniła kuchnię. Z początku tylko się uśmiechał, ale po chwili nie mógł powstrzymać głośnego chichotu. Nie zważając na resztki mieszanki dyni z marchewką, wziął ją w ramiona i pocałował.

— Mmm! — Oblizał sobie usta. — Ależ to pyszne!

— Brakuje jeszcze tylko mleczka kokosowego. I kolendry.

— Wiesz co? — Christoph wyjął jej z rąk mikser z końcówką do rozdrabniania. — Ja to szybko dokończę, a ty uprzątnij ze stołu i nakryj do kolacji.

— Och, panie małżonku, jakaż byłam spragniona tych uprzejmych słów! — Pia uśmiechnęła się szeroko, pocałowała męża i zabrała się za walkę z chaosem, który sama stworzyła swoim kulinarnym eksperymentem.

Piętnaście minut później siedzieli przy zastawionym stole, a zupa rzeczywiście smakowała wybornie. Pia wbrew swojej naturze gadała jak najęta i opowiadała Christophowi o błahostkach, byle tylko nie dać mu dojść do słowa: bała się, że zapyta, czy dziś znów była w pracy. Wciąż czuła się boleśnie rozdarta między pragnieniem spędzenia trzech tygodni w słońcu, z mężem przy boku, a paskudnymi wyrzutami sumienia, że zostawia szefa z trudną sprawą i niedoborami kadrowymi. Dręczył ją własny brak zdecydowania, bo przecież należała do osób, które nie odsuwają od siebie niewygodnych rozwiązań. Christoph z początku dał się nabrać na jej uniki, lecz nie na długo, bo w końcu i tak poruszył nieprzyjemny temat.

— Podjęłaś już decyzję? Lecisz ze mną czy zostajesz? — zapytał mimochodem, kiedy wspólnie sprzątali stół.

— Oczywiście, że lecę! — oburzyła się. — Walizki już spakowane.

— A złapaliście mordercę?

— Niestety. — Potrząsnęła głową. — Nie ma śladów, nie ma świadków, brak jakiegokolwiek motywu. Może po prostu znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze? Może rzeczywiście morderca nie jest w żaden sposób powiązany z ofiarą?

— Chcesz powiedzieć, że ona została zastrzelona z premedytacją?

— Całkiem możliwe. To co prawda dość rzadkie, ale jednak czasem się zdarza.

— Co teraz?

Pia zaczęła opróżniać zmywarkę.

— Szef chce pójść z tym do prasy i poprosić o pomoc. Ma nadzieję, że zgłosi się ktoś, kto coś zobaczył. Więc, jak sam widzisz, nie ma żadnego powodu, żeby tu zostawać — dodała radośnie, choć w głębi duszy wcale tak nie uważała. — Poza tym niewiele mnie interesuje, czy dadzą sobie radę beze mnie czy nie.

— WRACAM WŁAŚNIE Z WIESBADEN — oznajmiła doktor Nicola Engel i usiadła naprzeciwko Bodensteina, na jednym z krzeseł dla gości. — Byłam w centrali Krajowej Policji Kryminalnej i przez przypadek spotkałam się z szefem OFA, wydziału analizy operacyjnej. Zaproponował, że może w razie czego mógłby podesłać mi któregoś ze swoich ludzi. Wiesz, to byłoby wsparcie i świeży punkt widzenia.

— Aha. — Bodenstein zdjął okulary do czytania i spojrzał wyczekująco na swoją szefową. Nicola Engel nigdy nie spotykała nikogo przez przypadek, a użycie słów „w razie czego” było figurą retoryczną, żeby myślał, że w ten sposób pyta go o zdanie. Wiedział przy tym, że w rzeczywistości już dawno podjęła decyzję, oczywiście bez zasięgania jego opinii.

— Andreas Neff jest doświadczonym analitykiem — ciągnęła. — Sporo czasu spędził w Stanach Zjednoczonych, gdzie poznawał najnowsze metody profilowania sprawców.

— Rozumiem — odparł Bodenstein. Myśl, że miałby pracować nad tą sprawą z kimś obcym, nie cieszyła go zbytnio, ale skoro Pia wyjeżdża na urlop, a Kathrin ma być jeszcze jakiś czas na zwolnieniu lekarskim, koniecznie potrzebował wsparcia.

— Rozumiesz? — zapytała Nicola. — Myślałam, że się ucieszysz?

Bodenstein spojrzał na przełożoną, z którą dawno temu był zaręczony. Zamyślił się. Wiele się zmieniło od wydarzeń, które dwa lata wcześniej doprowadziły do tego, że opierając się na bardzo poważnych zarzutach sformułowanych przez Franka Behnkego, musiał zatrzymać Nicolę i w konsekwencji doprowadzić do jej zawieszenia. Behnke utrzymywał, że przed piętnastu laty w czasie jednej z akcji doktor Engel wydała mu polecenie likwidacji działającego pod przykrywką funkcjonariusza, żeby ten nie zdradził prawdy o powiązaniach kilku wysoko postawionych urzędników z szajką pedofilów. Aresztowanie ważnej kierowniczki policji kryminalnej wywołało ogromne poruszenie i przyciągnęło uwagę mediów.

Doktor Nicola Engel nie poddała się bez walki i zaprzeczyła wszystkim oskarżeniom. W końcu opowiedziała Bodensteinowi, który w 1997 roku również pracował już we frankfurckim wydziale K11 i docierały do niego różne plotki, co się wówczas naprawdę wydarzyło i dlaczego z taką konsekwencją milczała. Bo w rzeczywistości to nie Frank Behnke był ofiarą spisku, a właśnie ona, a intryga sięgała najwyższych stanowisk politycznych. Kiedy Nicola stała się niebezpieczna dla decydentów, zaczęto ją szantażować, a potem przeniesiono do Würzburga. Wiedząc, że w niemieckim systemie prawnym morderstwo nigdy nie ulega przedawnieniu, Nicola Engel postanowiła czekać, aż sprawa przycichnie. I w końcu nadszedł odpowiedni moment.

Skutkiem jej zeznań złożonych przed komisją śledczą było samobójstwo emerytowanego sędziego i zastępcy komendanta głównego policji. Pozostali uczestnicy tamtych zdarzeń zostali aresztowani i dzięki ich zeznaniom po czternastu latach udało się ostatecznie wyjaśnić sprawę zabójstwa Erika Lessinga i dwóch członków frankfurckiego gangu motocyklowego Road Kings. Nicola Engel została oczyszczona z zarzutów i wróciła na swoje stanowisko, natomiast Frank Behnke za potrójne morderstwo został skazany na dożywocie.

Po powrocie do komendy regionalnej policji w Hofheim, której zarząd na czas jej nieobecności sprawował komisarycznie Bodenstein, doktor Nicola Engel wyjaśniła jemu i Pii, jak sprawy naprawdę wyglądały, i po długiej rozmowie gorąco im podziękowała za wyjaśnienie tej zaszłości. Nie dało się nie zauważyć, że znacznie lżej jej było bez brzemienia, które dźwigała od piętnastu lat. Od tamtej chwili Nicola bardzo się zmieniła i zmienił się również jej styl współpracy z podwładnymi. Wysłuchiwała ich racji, pytała o zdanie, ba, była niemal przyjacielska.

— Wolałbym mieć swój zespół w komplecie — odparł Bodenstein i wyłączył komputer. — Ale może analityk to dobry pomysł? Jak dotąd poruszamy się po omacku, a od wczoraj nie posunęliśmy się ani o krok.

Nicola wstała, na co on również podniósł się z fotela.

— Masz wolną rękę — zapewniła go. — Jeśli potrzebujesz wsparcia, daj tylko znać, a ja zorganizuję zastępstwo dla twoich ludzi.

W tym momencie rozdzwoniła się komórka Bodensteina.

— Pewnie. — Skinął głową szefowej, która wyszła z biura, a on odebrał połączenie.

— Tato! — Rosalie krzyczała mu prosto w ucho. — Mama właśnie podrzuciła mi krasnala, chociaż byłyśmy umówione dopiero na jutro!

— Nie jestem krasnal! — W tle słychać było oburzony protest Sophii, a Bodenstein nie mógł ukryć uśmiechu.

— Bądź cicho, okej? — Rosalie zganiła młodszą siostrę i wróciła do rozmowy z ojcem. — Musiała koniecznie jechać do Berlina, bo coś jej się pozmieniało w planach. A co ja teraz zrobię? Mam całą masę rzeczy do załatwienia, a przecież nie zostawię małej samej! Co mam zrobić…

— Spokojnie, będę w domu za pół godziny — przerwał córce Bodenstein. — Wezmę Sophię, a ty będziesz wolna.

Zdjął płaszcz z wieszaka w garderobie, sięgnął po teczkę i wyłączył światło. W drodze do samochodu otworzył kontakty i wybrał numer do byłej żony. Typowe! Cała Cosima. Układając swoje plany i realizując spontaniczne pomysły, nigdy nie przejmowała się innymi. Ani nim, ani dziećmi.

PIA ODŁOŻYŁA brzęczący telefon, bo na ekranie ukazała się informacja, że to połączenie z zastrzeżonego numeru. O wpół do ósmej wieczorem mogło to oznaczać, że to albo ktoś obcy, albo centrala policyjna. Za dwadzieścia cztery godziny będzie siedziała w samolocie do Ekwadoru. Taką podjęła decyzję i nie miała najmniejszego zamiaru pozwalać, by ktoś lub coś zmieniło jej postanowienie.

— Nie odbierzesz? — zapytał Christoph.

— Nie.

Nakarmiła już konie i chciała umościć się wygodnie na kanapie, żeby z mężem obejrzeć jakiś film na DVD, opróżniając przy tym przynajmniej jedną butelkę wina.

— Wybrałeś już film?

— Co powiesz na Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj? — zaproponował Christoph. — Dawno go nie widzieliśmy.

— Nie, błagam, coś bez broni i zabijania — jęknęła Pia.

— W takim razie chyba nic z naszej wideoteki. — Christoph się roześmiał. Mimo uczucia, jakim darzył swoją ukochaną, nie dało się go namówić na oglądanie takich filmów, jak Stalowe magnolie czy Diabeł ubiera się u Prady. Dlatego zanim znalazł jakiś mecz czy śmiertelnie nudny program dokumentalny, Pia włączyła Jamesa Bonda. Ten film zawsze dobrze się oglądało.

Telefon odezwał się ponownie.

— Odbierz w końcu — poradził Christoph. — Chyba ktoś ma jakiś ważny interes do ciebie.

Pia westchnęła, sięgnęła po komórkę i odebrała połączenie.

— Pani Kirchhoff, przepraszam, że przeszkadzam — usłyszała głos dyżurnego. — Wiem, że ma pani urlop, ale nie mogę dodzwonić się do nikogo z K11. Mamy zwłoki. W Oberursel tym razem.

— Niech to szlag — mruknęła Pia. — Co z Bodensteinem?

— Nie zgłasza się. Będę próbował do skutku.

— Dokąd mam jechać? — Zadając to pytanie, spojrzała na Christopha i wzruszyła ramionami, żeby pokazać mu, że tego nie chciała.

— Ulica Heide 12 w Oberursel. — Dyżurny podał jej adres. — Technicy są już w drodze.

— Dziękuję.

— Ja również. — Mężczyzna miał na szczęście dość rozsądku, żeby nie życzyć jej miłego wieczoru, bo ten na pewno miło się nie zapowiadał.

— Co się dzieje? — zapytał Christoph.

— Mogłam nie odbierać. — Pia wstała z kanapy. — Mamy zwłoki. Tym razem w Oberursel. Wybacz, naprawdę. Mam nadzieję, że szef niedługo przyjedzie na miejsce i mnie zmieni.

BODENSTEIN NIE POSIADAŁ SIĘ Z RADOŚCI, że nie gra już żadnej większej roli w chaotycznym życiu byłej żony. Potrzebował kilku lat, żeby przyznać w końcu, że ustawiczne zmiany planów nie są „podniecające”, tylko paskudnie wyczerpujące i frustrujące. Cosima zmieniała ustalenia, których tygodnie wcześniej zobowiązała się dotrzymać, ot, tylko dlatego, że coś strzeliło jej do głowy. Oczekiwała przy tym, że wszyscy dookoła bez słowa sprzeciwu zaakceptują jej nowy pomysł. Elastyczność i spontaniczność, czyli dwie cechy, które chwaliła jako wyjątkowo pozytywne, w oczach Bodensteina oznaczały brak umiejętności zorganizowania sobie życia.

— Chciałam wezwać taksówkę, ale powiedzieli, że najwcześniej podstawią mi jakąś za godzinę — powiedziała Cosima, kiedy Bodenstein zaparkował przy kompleksie Zauberberg w Ruppertshain i zapakował jej walizki do bagażnika. — Chyba sobie kpią!

— Gdybyś wczoraj zamówiła taksówkę, już dawno byłabyś w drodze — odparł i zamknął klapę bagażnika. — Wzięłaś wszystko?

— O rany, moja torebka! Miałam ją ze sobą, prawda? Widziałeś ją? — Ponownie otworzyła klapę bagażnika. Bodenstein wsiadł za kierownicę i odwrócił się do młodszej córki, która siedziała w swoim foteliku.

— Jesteś przypięta? — upewnił się.

— No pewnie! Bułka z masłem! — odparła Sophia.

— Mam! Znalazłam! — krzyknęła Cosima i zatrzasnęła bagażnik, a potem wsiadła obok Olivera. — Co za szaleństwo! Urwanie głowy!

Bodenstein powstrzymał się od komentarza, uruchomił silnik i ruszył. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniały.

Przez większą część drogi Cosimie nie zamykały się usta. Jechali przez Fischbach i Kelkheim. Zamilkła dopiero, kiedy zjechali z B8 przy centrum handlowym Main-Taunus na A66 w kierunku Wiesbaden. Bodenstein spojrzał w prawo i dojrzał w ciemności światła gospodarstwa Pii, gdzie mieszkała ze swoim partnerem. Być może specjalista do spraw identyfikacji psychologicznej, którego naraiła mu Nicola, rzeczywiście na coś się przyda i pomoże zakończyć obecne śledztwo. Mimo to bez Pii, Cema i Kathrin czuł się zagubiony. Przez całą karierę w policji kryminalnej miał do czynienia z niewielką liczbą spraw, których nie dało się wyjaśnić. Tym razem miał niedobre przeczucie, że akta śledztwa dotyczącego morderstwa Ingeborg Rohleder powędrują pewnego dnia do archiwum w kartonie opisanym jako „cold case”, bo wyjątkowo rzadko zdarzało się, by materiał dowodowy był aż tak ubogi jak tym razem.

— Daleko jeszcze? — zapytała Sophia z tylnej kanapy.

— Nie, już zaraz będziemy — odpowiedział i włączył prawy migacz. Kilka minut później zobaczyli przed sobą światła frankfurckiego lotniska. Niezliczoną ilość razy odwoził tu Cosimę, kiedy ruszała w jakąś podróż czy na spotkanie. Drogę znał na pamięć. Jak zawsze wieczorem przed budynkiem lotniska kłębiły się tłumy podróżnych, lecz do nich uśmiechnęło się szczęście, bo ledwie podjechali pod terminal, zwolniło się miejsce do wysadzania pasażerów tuż przed salą odpraw. Bodenstein wysiadł, poszedł po wózek na bagaż i wypakował walizki byłej żony, podczas gdy ona żegnała się z córką.

W końcu stanęli naprzeciwko siebie.

— Trochę jak dawniej, co? — Cosima uśmiechnęła się nieco zawstydzona. — Wesołych świąt, Oliver. I dziękuję za wszystko.

— Nie ma sprawy — odparł Bodenstein. — Tobie też wesołych świąt. Odezwę się w Wigilię, wszyscy będą u mnie.

— Też chciałabym tam być — odparła Cosima. Wprawiła go tym wyznaniem w konsternację. Westchnęła. Nie wyglądała na szczęśliwą. Gorączkowa euforia, która ogarniała ją za każdym razem, kiedy ruszała w jakąś podróż lub zamierzała realizować od dawna planowany projekt filmowy, ulotniła się gdzieś niepostrzeżenie.

Nagle przysunęła się do Bodensteina i objęła go. Po raz pierwszy od kilku lat poczuł jej dotyk — dziwnie znajomy dotyk. I wciąż używała tych samych perfum.

— Brakuje mi ciebie — wyszeptała i pocałowała go w policzek, a w następnej chwili odwróciła się na pięcie, chwyciła rączkę wózka na bagaże, przesłała całusa Sophii i weszła do hali odlotów. Bodenstein odprowadził ją wzrokiem. Nie rozumiał, co się przed chwilą wydarzyło. W końcu zamknęły się szklane drzwi, a ona zniknęła pośród tłumu podróżnych.

PROWADZONA PRZEZ NAWIGACJĘ satelitarną Pia szybko dotarła pod podany adres. Kiedy zobaczyła, co się tam dzieje, zrozumiała, że czeka ją długi wieczór, bowiem wąska ślepa uliczka na skraju miejscowości wyglądała jak teren manewrów policji i służb ratowniczych: wzdłuż krawężników parkowały radiowozy, karetki i wozy straży pożarnej. Szybko dostrzegła również busa techników zabezpieczających ślady i samochód jednostki interwencji kryzysowej. Bezgłośnie migotały błękitne światła. Pia zaparkowała za ciemnym porsche na frankfurckich numerach i ruszyła lekko zaśnieżonym chodnikiem w stronę błękitnego volkswagena busa, który stał niedaleko z otwartymi drzwiami.

— Dobry wieczór — przywitała kolegów, którzy ubierali się już w kombinezony jednorazowe i rozpakowywali sprzęt wykorzystywany na miejscach zbrodni.

— Cześć, Pia. — Z samochodu wyskoczył Christian Kröger.

— Co się tu dzieje? — zapytała.

— Jakaś kobieta została zastrzelona — wyjaśnił Christian. — Wnuczka stała obok ofiary, kiedy to się stało. Jej córka też jest na miejscu. I córka, i wnuczka są w szoku. W tej chwili zajmuje się nimi nasz psycholog.

To nie zapowiadało niczego dobrego. Raczej coś bardzo, bardzo złego.

— Kim jest denatka?

— Margarethe Rudolf, sześćdziesiąt cztery lata. Jej mąż to lekarz. — Kröger wciągnął kaptur. — Właśnie przyjechał medyk sądowy. Dwójka moich ludzi pracuje na górze. Ja zostanę na zewnątrz, zanim śnieg i ciekawscy sąsiedzi zniszczą nam ślady.

Podniósł dwie metalowe walizki.

— Na zewnątrz? Jakie ślady chcesz zabezpieczać? — Pia spojrzała na niego zaskoczona. — Myślałam, że do postrzału doszło w domu?

— I owszem, kobieta była wtedy w kuchni — potwierdził Kröger. — Ale sprawca strzelał z zewnątrz, przez okno. Trafienie w głowę, duży kaliber. Jeśli chcesz znać moje zdanie, to wygląda na to, że gość uderzył właśnie po raz kolejny. Teraz wybacz, ale muszę się spieszyć.

Pia pokiwała głową i nabrała głęboko powietrza. Zatem nie chodziło o dramat rodzinny, tylko prawdopodobnie o coś znacznie gorszego. Pośród padającego śniegu spojrzała na starą willę. Co ją tam czekało? Na co powinna się przygotować? I przede wszystkim, dlaczego, do cholery, w ogóle odebrała ten telefon?! Mogła teraz leżeć wygodnie na kanapie przytulona do Christopha i oglądać film. A jednak wygrało jej przeklęte poczucie obowiązku, przez które wylądowała na miejscu zbrodni. Po chwili zmusiła się do działania. Ruszyła brukowanym chodnikiem w stronę wejścia do domu.

— Dokąd mam iść? — zapytała jednego z funkcjonariuszy, który pilnował holu.

— Prosto, a potem w prawo, do kuchni — odparł mężczyzna. — Córka i wnuczka ofiary są na miejscu. Mąż ofiary to profesor Dieter Rudolf, jeszcze nie wrócił do domu. Nie informowaliśmy go o tym, co się wydarzyło. Mam nadzieję, że to pozwoli się pani przygotować.

— Dzięki — powiedziała Pia. Uczucia, które towarzyszyły jej, kiedy oglądała jakieś anonimowe miejsca zbrodni, były całkiem inne niż te, kiedy musiała przy okazji spotkać się z zaszokowaną rodziną ofiary. Cieszyła się, że zespół interwencji kryzysowej z psychologiem w składzie zajął się dziewczynką i jej matką.

— Dobry wieczór — powiedziała, wchodząc do kuchni.

— Dobry wieczór — odparł Frederick Lemmer i uniósł wzrok.

— Śmierć nastąpiła mniej więcej godzinę temu — zaczął medyk. — Pocisk trafił ją z prawej strony w głowę. Musiała się akurat obrócić w lewo. Wyszedł z drugiej strony, na tej samej wysokości, i przebił szafkę kuchenną. Moim zdaniem to ten sam kaliber co wczoraj.

Kobieta leżała na plecach. Miała na sobie białoniebieski fartuch kuchenny, a pod nim brązowy sweter i wełnianą kamizelkę. Rysy twarzy denatki były zmienione do tego stopnia, że nie dało się ich rozpoznać, tak niszczycielskie działanie miał pocisk mordercy. Krew i tkanka mózgowa pokrywała szafki i nawet na suficie widać było jej rozbryźnięte fragmenty. Pia od dawna zajmowała się w pracy morderstwami, a na licznych kursach i szkoleniach uczyła się radzić sobie z takimi obrazami i uodpornić się na nie, lecz na widok torebki mąki, którą ofiara wciąż jeszcze trzymała w lewej dłoni, musiała głośno przełknąć. Rozejrzała się po pomieszczeniu. Na blacie pod oknem zobaczyła cukier, masło, jajka, posypkę czekoladową i wiórki kokosowe, miskę, mikser i blaszane foremki — choinki, zwierzątka i gwiazdki.

— Zabierała się akurat za robienie pierników — powiedziała Pia głucho. Rosła w niej złość. Jak zimne serce musiał mieć morderca, by posunąć się do czegoś takiego tuż przed świętami i to przy dziecku?

Gdzieś z wnętrza domu dobiegł dźwięk telefonu, lecz nikt nie odbierał.

— Skończyliście już? — Pia spojrzała na techników od zabezpieczenia śladów.

— Tak, zwłoki są już sprawdzone — potwierdził jeden z nich.

— A pan, doktorze?

— Ja również nie mam tu nic więcej do roboty — odparł doktor Lemmer, po czym zamknął swój neseser i wstał.

— W takim razie proszę zadbać o to, by zwłoki zostały jak najszybciej przetransportowane do Instytutu — poleciła Pia. — I jeszcze dzisiaj przyślijcie ekipę sprzątającą. Ta rodzina dość przeszła, żeby z tym zwlekać.

— Oczywiście — zobowiązał się jeden z techników. — Zaraz przyślę ludzi z transportu, bo czekają już na dworze.

Pia została sama w kuchni. Przyglądała się brakującej szybie w drewnianej ramie skrzynkowego okna. Przez otwór wpadało do środka chłodne powietrze. Śmierć przyszła w ułamku sekundy. Margarethe Rudolf niczego nie czuła — ani strachu, ani bólu. W jednej chwili żyła, a w następnej była już martwa. Tylko że to wszystko musiała oglądać jej wnuczka.

Pia spojrzała na zegarek. Wpół do dziewiątej. Gdzie ten Bodenstein?

Musiała pójść porozmawiać z dzieckiem i jego matką, choć najchętniej by tego nie robiła. Jednak nie mogła odkładać rozmowy w nieskończoność.

Na zewnątrz zrobiło się głośno. Pia wyszła z kuchni. Na korytarzu zobaczyła szczupłego siwego mężczyznę w ciemnym płaszczu, który usiłował minąć dwóch policjantów zagradzających mu drogę.

— Przepuścicie mnie! Natychmiast! To jest mój dom! — protestował wzburzony. — Co się tu w ogóle dzieje?

Pia ruszyła w jego stronę. Funkcjonariusze odsunęli się na jej widok.

— Pan Rudolf?

— Tak, to ja. Kim pani jest? Co tu się dzieje? I gdzie jest moja żona?

Pracownicy kostnicy weszli do domu z metalowym pojemnikiem do transportu zwłok i zatrzymali się taktownie.

— Pia Kirchhoff, jestem policjantką, policja kryminalna Hofheim — przedstawiła się. — Czy moglibyśmy porozmawiać w cztery oczy…

— Najpierw chcę wiedzieć, co się tu właściwie dzieje! — Profesor przerwał jej podniesionym głosem, a w jego oczach skrytych za okularami w złotych oprawkach pojawił się strach. — Na zewnątrz stoi samochód mojej córki! Gdzie ona jest?

W drzwiach salonu stanęła kobieta o ciemnoblond włosach. Pia oceniła, że musiała mieć od czterdziestu do czterdziestu pięciu lat. Miała przerażoną minę, błyszczące od łez, szkliste oczy i puste spojrzenie wywołane zastrzykiem uspokajającym albo szokiem, w którym musiała się znajdować.

— Karoline! — zawołał profesor Rudolf i przecisnął się obok Pii. — Co się stało? Dlaczego nikt nie odbiera telefonu?

— Mama nie żyje — odezwała się kobieta głuchym głosem. — Ktoś ją zastrzelił… przez okno…

— JAK NA TO ZAREAGOWAŁ? — Dwadzieścia minut później Bodenstein chciał wiedzieć wszystko, co się wydarzyło przed jego przybyciem. Spóźnienie wyjaśnił problemem z najmłodszą córką, którą musiał oddać komuś pod opiekę.

— Jest kompletnie załamany. — Pia wciąż jeszcze była wstrząśnięta gwałtowną reakcją profesora Rudolfa na tragiczną wiadomość.

— Widział zwłoki żony?

— Niestety, nie dało się temu zapobiec. — Pia drżała z zimna. — Przepchnął się siłą i wpadł do kuchni. Czterech naszych musiało go odciągać od zwłok. Na szczęście była tu jego córka i powstrzymała go przed zamknięciem się w gabinecie. Jest w takim szoku, że mógłby sobie coś zrobić.

Stali na ulicy obok volkswagena techników, a śnieg padał coraz mocniej. Zwłoki zostały odtransportowane, w kuchni pracowała ekipa czyszcząca, karetki i wozy straży pożarnej odjechały. Na chodniku zostało tylko kilku ciekawskich sąsiadów, którzy, stojąc w świetle latarni, przyglądali się, jak córka ofiary wsiada do wielkiego porsche na frankfurckich numerach. Za poradą psychologa nie zgodziła się, by Pia porozmawiała z jej trzynastoletnią córką Gretą, naocznym świadkiem morderstwa. Pia zaakceptowała jej decyzję. Zdawała sobie sprawę, że nastolatka i tak niewiele mogłaby jej pomóc, bo też nie widziała niczego ważnego dla śledztwa.

— Zostawiła ojca samego — zauważyła Pia. — Dziwne.

— Może chciał być sam — odparł Bodenstein. — Każdy inaczej reaguje na taką tragedię. Poza tym dla małej będzie lepiej, jeśli ktoś ją stąd weźmie. Przy okazji, co się z nią dzieje?

— Przyjechał po nią ojciec. Rodzice nie są już razem, a on mieszka w Bad Soden — wyjaśniła Pia. — Wysłałam już ludzi do wszystkich sąsiadów, żeby popytali, czy ktoś coś widział.

— Doskonale. — Bodenstein zatarł dłonie i wsunął je do kieszeni płaszcza.

Zbliżył się Kröger.

— Ustaliliśmy miejsce, z którego strzelał sprawca — powiedział. — Chcecie zobaczyć?

— Pewnie. — Bodenstein i Pia ruszyli za nim dookoła działki, na której stała willa ofiary. Dokładnie na jej granicy zaczynał się las. Na jego skraju stała budka transformatorowa, której dach został oświetlony reflektorami i osłonięty namiotem.

— Leżał tam, na górze. — Christian wskazał na budkę. — Na szczęście udało się rozstawić namiot, zanim zaczęło padać, bo śnieg zniszczyłby ślady. A tak mamy na dachu mech z odciskiem ciała leżącego człowieka. Tym razem również użył dwunogu.

— Możemy tam wejść? — zapytał Bodenstein.

— Oczywiście. Wszystko już mamy zabezpieczone. — Kröger potaknął i wskazał na drabinę opartą o ścianę budki. Pia wspięła się za szefem na górę. Przykucnęli obok siebie i popatrzyli na dom ofiary. Latem zasłaniał go bukowy żywopłot, lecz zimą nagie gałęzie pozwalały zajrzeć w każde okno.

— Idealne miejsce, bez dwóch zdań, ale też raczej trudne do znalezienia — zauważył Bodenstein. — Musiał dobrze sprawdzić okolicę.

— Strzał padł z około sześćdziesięciu metrów — wyjaśnił Kröger, kiedy Pia i Bodenstein ponownie znaleźli się na ziemi. — Później oddalił się albo drogą między ogrodami i skrajem lasu na parking centrum edukacyjnego urzędu pracy, albo ominął szlaban i ruszył w stronę hotelu Heidekrug. Od zeszłej niedzieli do końca stycznia hotel jest zamknięty, więc nikt nie zauważyłby zostawionego tam samochodu. A stamtąd miałby tylko kilka sekund do trasy na Königstein, którą można dojechać do B455. Idealna droga ucieczki. Mógł zostać zauważony tylko przez przypadkowych spacerowiczów.

— Do jakiego stopnia jesteś przekonany, że mamy do czynienia z tym samym sprawcą, co poprzednio? — zapytał Bodenstein.

— Jestem tego niemal pewny — odparł Kröger. — Kula, którą wyciągnęliśmy z szafki kuchennej, była tego samego kalibru. Tak samo jak wczoraj nie znaleźliśmy łuski. Musiał ją wziąć ze sobą, żeby nie zostawiać śladów.

Powoli ruszyli w stronę samochodów.

— Zaczynam mieć coraz większą pewność, że on to starannie zaplanował — mruknęła Pia.

— Nie tylko ty. — Bodenstein przyznał jej rację i zamyślił się. — Ta kobieta nie mogła być przypadkową ofiarą. Wiesz co, chodź, spróbujemy porozmawiać z profesorem. A jutro zajmiemy się wnuczką.

PIĄTEK 21 GRUDNIA 2012

Na parkingu przed centrum handlowym Seerose niewiele się działo. Wszystkie sklepy poza supermarketem, dyskontem i piekarnią miały być jeszcze przez godzinę zamknięte, a pracownicy biur położonych w sąsiedztwie najczęściej pojawiali się po zakupy w przerwie obiadowej albo dopiero wieczorem. Wcześnie rano przychodzili tu głównie emeryci albo ludzie zdążający do Frankfurtu do pracy, żeby kupić szybko coś na śniadanie i wypić poranną kawę. Odczekał cierpliwie swoje w kolejce przed kasą piekarni i nawet przepuścił jedną osobę, bo koniecznie chciał być obsłużony przez miłą młodą Turczynkę, która codziennie pracowała na pierwszej zmianie. W przeciwieństwie do swoich małomównych koleżanek ona zawsze była w dobrym humorze. Również teraz żartowała radośnie z dwoma robotnikami w pomarańczowych kombinezonach, którzy bezmyślnie zaparkowali śmieciarkę, blokując kilka miejsc parkingowych naraz. Któż mógłby zgadnąć, co tak naprawdę myślała?

— Dzień dobry! — powitała go równie czarującym, co sztucznym uśmiechem. — To samo co zwykle? Chleb wiejski krojony?

Dobra sprzedawczyni znała zwyczaje swoich stałych klientów.

— Dzień dobry — odparł. — Tak, poproszę. I jeden precel, ale taki z dużą ilością soli.

Chleb zrobi się czerstwy, jak wszystkie bochenki, które kupił tu przez ostatnich kilka tygodni. Nie z powodu pieczywa odwiedzał piekarnię, ale o tym nie mogła mieć pojęcia.

— Już podaję! — Niesforny kosmyk wysunął się spod gumki spinającej włosy w koński ogon i zatrzymał się zwinięty w loczek na jej czole. Miała symetryczną, proporcjonalną twarz, pełne usta i bardzo białe zęby. Piękna młoda kobieta. Nieco zbyt mocny makijaż, jak na jego gust, tym bardziej że w ogóle go nie potrzebowała. Przede wszystkim jednak była bardzo ułożoną osobą o silnych przyzwyczajeniach i stałym planie dnia, co ułatwiało mu zadanie.

— Jakieś wakacje między świętami a sylwestrem? — zapytał uprzejmie, kiedy pakowała jego zamówienie.

— Niestety, nic z tego. — Skrzywiła się ze smutkiem, lecz uśmiech błyskawicznie powrócił jej na twarz. — Ale za to tuż po Nowym Roku jedziemy na urlop, więc przez trzy tygodnie będzie pan musiał dawać sobie radę beze mnie.

Tymi dwoma zdaniami skróciła sobie życie o przynajmniej trzy dni. Właściwie planował podarować jej jeszcze święta i sylwestra, lecz jej wyjazd na urlop zmuszał go do nieznacznej zmiany planów. Ten margines błędu miał już jednak wliczony.

— To wielkie wyzwanie dla mnie, ale mam nadzieję, że dam radę. — Na podkładce położył dziesięć euro i uśmiechnął się, bo wiedział, że nie mogła dostrzec dwuznaczności jego słów.

— W takim razie do zobaczenia jeszcze kilka razy. — Z kokieteryjnym uśmiechem podała mu papierową torebkę z chlebem i jeszcze ciepły precel, a potem wydała resztę.

— Do jutra! — Z udawaną serdecznością puściła do niego oko i z uśmiechem przywitała kolejnego klienta. Jej otwartość nie dotyczyła konkretnie jego. Lecz nawet gdyby z nim flirtowała, i tak by jej to nie pomogło.

PIA KIRCHHOFF wyszła spod prysznica i sięgnęła po ręcznik. Piętnaście minut temu Christoph ruszył w drogę. Wychodząc, miał ze sobą jedną walizkę i zapewniał ją, że nie powinna robić sobie wyrzutów i martwić się o niego, bo Antonia ze swoim chłopakiem Lukasem odbiorą go późnym popołudniem z pracy i zawiozą na lotnisko, a potem odprowadzą jego samochód pod dom.

— Oczywiście, że cię rozumiem — powiedział poprzedniego wieczoru. — Na twoim miejscu zrobiłbym to samo.

Christoph od kilku dni wiedział, że poleci sam. Henning również przewidział takie rozwiązanie. W gruncie rzeczy, pomyślała Pia, Christoph, jej były mąż i ona byli ulepieni z tej samej gliny: każde z nich miało pracę, którą kochało i w którą angażowało się bez reszty. Wcześniej, jeszcze kiedy była związana z Henningiem, często się denerwowała, że praca jest dla niego ważniejsza niż życie prywatne. Henning nie życzył sobie, żeby pracowała, więc długie dni i tygodnie spędzała samotnie w ich mieszkaniu w Sachsenhausen albo przesiadywała wieczorami i podczas weekendów w jednej z sal sekcyjnych Instytutu Medycyny Sądowej, żeby dzięki temu częściej widywać się z mężem. Impulsem, który utwierdził ją w decyzji o rozwodzie, były wydarzenia z marca przed ośmioma laty, kiedy w Austrii zdarzył się wypadek kolejki linowej. Henninga tak bardzo pochłaniała praca, że zapomniał się z nią nawet pożegnać. Wyprowadziła się wtedy z mieszkania, lecz on zauważył jej nieobecność dopiero dwa tygodnie później. Kupno gospodarstwa, w którym teraz mieszkała, i powrót do swojej dawnej pracy w policji kryminalnej uważała za dwie najważniejsze i najlepsze decyzji w życiu. Pragnęła wolności i obiecała sobie solennie, że nigdy już nie będzie ograniczała swoich pragnień. Później spotkała Christopha i w mgnieniu oka zatonęła w jego czekoladowobrązowych oczach. To była miłość od pierwszego wejrzenia, choć Christoph miał równie wielkiego bzika na punkcie swojej pracy co jej poprzedni mąż. Różnica między nimi polegała jednak na tym, że ona nie siedziała już bezczynnie w domu. Rozwijała się, robiąc to, co kochała, i wyjątkowo rzadko uważała pracę za przykry obowiązek, za to regularnie miewała dość wolnego czasu, by wrócić wcześnie do domu i zająć się końmi i całym gospodarstwem. Kiedy jednak zdarzały się sytuacje takie jak ta, Christoph nie robił jej wyrzutów, że spędza w pracy dwadzieścia cztery godziny na dobę. Pii również przez myśl by nie przeszło suszyć mu głowę za chwile, kiedy jego obecność w zoo po godzinach pracy była konieczna. A bywało i tak, choćby ostatnio, bo w ogrodzie zoologicznym stawiano nową słoniarnię i potrzebowano go na miejscu.

Pia wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze. Westchnęła ciężko.

Zgoda, wiedziała, że ją zrozumie, nie będzie rozczarowany i nie będzie robił wyrzutów, a jednak mimo jego wspaniałej reakcji czuła się przygnębiona. Po raz pierwszy obchodziliby Boże Narodzenie i sylwestra razem, jako mąż i żona. Tymczasem wszystko wskazywało na to, że ona całe święta spędzi sama jak palec w swoim gospodarstwie, a Christoph wśród obcych.

Kiedy uściskał ją po raz ostatni, pocałował i wyszedł, Pia miała wrażenie, że zaraz pęknie jej serce. Szybko też zaczęła wątpić w słuszność swojej decyzji. Czy dwie zamordowane osoby, których ani nie znała, ani nic dla niej nie znaczyły, mogły być więcej warte niż mąż, którego kochała ponad życie? Co będzie, jeśli przytrafi mu się coś złego? Jeśli jego samolot się rozbije albo zatonie statek? I już nigdy go nie zobaczy? Jak miałaby z tym żyć? Jak to znosić? Już teraz tak bardzo za nim tęskniła, że bolało ją serce. Jeszcze nigdy, od kiedy się poznali, nie musieli przeżywać aż tak długiej rozłąki.

Pia ubrała się i ściągnęła włosy w kok. Bodenstein jeszcze nie miał pojęcia, że podjęła decyzję, by zostać i wesprzeć śledztwo. Nikt od nich nie oczekiwał, żeby poświęcali urlopy na prowadzenie trudnych spraw, i też nikt, poza szefem, nie zdecydowałby się na taki krok. Wciąż jeszcze mogła zadzwonić do Christopha i oznajmić mu, że zmieniła zdanie i lecą razem. Wyłączyła światło w łazience i zeszła na dół. Jej telefon leżał na stole w kuchni. Wystarczyło wziąć go do ręki i wybrać numer.

Wtedy przed oczyma stanął jej obraz z wczoraj, mąż zamordowanej i jej córka. I Renate Rohleder. Załamanie, przerażenie. Pia nie mogła przestać myśleć o dziewczynce, która widziała, jak kula snajpera rozsadza głowę jej babci. Niech to szlag.

ŚWIETLICA ZA DYŻURKĄ na parterze lokalnej komendy policji w Hofheim była wypełniona do ostatniego miejsca. Poprzednik Nicoli Engel, dyrektor Nierhoff, z lubością wykorzystywał tę salę — największą w całym budynku — jako miejsce konferencji prasowych, które organizował przy każdej nadarzającej się okazji. Dziś rano odbywało się w niej spotkanie specjalnej grupy operacyjnej „Snajper”. Pomieszczenie zostało wyposażone w odpowiednią liczbę stołów, centralę telefoniczną, nieodłączne białe tablice do pisania, komputery, drukarki i faks. W środku siedziało i stało dwadzieścia pięć osób, funkcjonariuszy i funkcjonariuszek z różnych wydziałów i komisariatów oddelegowanych do wsparcia grupy operacyjnej. Poza nimi na spotkaniu obecna była doktor Nicola Engel jako szef policji kryminalnej prowadzącej sprawę, analityk operacyjny Andreas Neff z policji krajowej oraz niedobitki wydziału K11, Oliver von Bodenstein i Kai Ostermann.

Po bardzo oszczędnej w słowa informacji, którą jeszcze poprzedniego dnia Bodenstein rozesłał do prasy, gazety i portale informacyjne straszyły tytułami: JUŻ DWIE OFIARY TAJEMNICZEGO SNAJPERA! CZY W OKOLICY GRASUJE SZALONY ZABÓJCA?, a ludzie zaczęli się bać, co doprowadzało dyżurnych central alarmowych do szewskiej pasji, bo ciągle ktoś wydzwaniał nawet na telefony ratunkowe. Dlatego zapadła też decyzja o uruchomieniu gorącej linii. Ostermann wciąż miał problemy z mówieniem, więc Bodenstein przejął rolę prowadzącego i przedstawił zebranym aktualny stan dochodzenia.

— W środę rano około ósmej czterdzieści pięć w okolicach Niederhöchstadt zastrzelona została siedemdziesięcioczteroletnia Ingeborg Rohleder — zaczął. — Dotychczas nie dysponujemy informacjami na temat motywu zbrodni. Morderca używa karabinu z amunicją .308 Winchester. To niestety bardzo popularny kaliber, więc nie ma możliwości ustalenia, gdzie i kiedy pociski zostały kupione. Z początku zakładaliśmy, że pani Rohleder była przypadkową ofiarą, jednak wczoraj o wpół do ósmej wieczorem w Oberursel kolejna osoba została zamordowana w ten sam sposób…

Rozległo się pukanie do drzwi i ktoś wszedł do środka. W sali rozległy się szepty.

— O, Pia! — przywitał ją Matuschek z wydziału przestępczości przeciwko mieniu. — Co ty tu robisz?

— Nie możesz bez nas żyć, co? — dodał ktoś inny.

Rozległy się śmiechy.

— Przecież masz urlop! — krzyknął następny.

Pia położyła plecaczek na stole, przy którym siedział Bodenstein.

— Czy moglibyśmy się umówić — powiedziała chłodno i potoczyła wzrokiem po zebranych — że na jakiś czas wyrzucimy ze słowników pewien wyraz rozpoczynający się na „u”?

Koledzy i koleżanki potaknęli w odpowiedzi, a Bodenstein, który z nerwów prawie nie spał w nocy, poczuł ulgę, bo zrozumiał, że Pia postanowiła jednak zostać.

— To jednak głupie — mruknął ktoś. — Harować zamiast poleżeć na plaży. U mnie by nie przeszło.

— I właśnie dlatego, kolego Probst, jesteś tam, gdzie jesteś — odparła Pia ostro. — I do samej emerytury będziesz pierdział w ten sam stołek.

Bodenstein spojrzał na Nicolę i dostrzegł na jej twarzy uśmiech rozbawienia.

— Sorry, szefie, już nie przeszkadzam. — Pia skinęła głową Bodensteinowi i usiadła na krześle, które Ostermann pstryknięciem palców zarekwirował jednemu z obecnych funkcjonariuszy.

— Dziękuję — odparł Bodenstein i wrócił do omawiania statusu sprawy. W kilku słowach opisał przebieg obu zbrodni, a na koniec podsumował wszystkie informacje, jakimi policja dysponowała.

— Obie ofiary były kobietami na emeryturze. Jeśli natomiast chodzi o ich sytuację rodzinną, tam również trudno znaleźć jakiekolwiek cechy wspólne czy podobieństwa — zakończył po kilku minutach. — Mąż drugiej ofiary jest lekarzem, a córka pierwszej kwiaciarką. Na razie to wszystko, czym dysponujemy.

— Bardzo dziękuję, kolego. — Komisarz Neff zabrał głos, nie czekając na zaproszenie. — To rzeczywiście bardzo niewiele, ale jednocześnie musimy wychodzić z założenia, że to wszystko, na co będziemy mogli liczyć. Oba morderstwa wyglądają mi jednoznacznie na przypadkowe działania strzelca. Zauważam również kilka podobieństw do sprawy, którą pomogłem rozwiązać w 2002 roku w Stanach Zjednoczonych. W październiku 2002 dwóch mężczyzn w ciągu trzech tygodni zastrzeliło dziesięć osób. Działali na terenie Waszyngtonu DC. Wybór ofiar był czysto przypadkowy. Zabijali tylko dla samej przyjemności zabijania.

— A to znowu kto? — zapytała Pia szeptem, podczas gdy Neff pewnym siebie głosem referował krwawą krucjatę Johna Allena Muhammada i Lee Boyda Malvo.

— Tajna broń z Wiesbaden — odparł Ostermann i przewrócił oczyma. — Uznali, że wsiowe głupki potrzebują wsparcia. No i dostaliśmy.

— To jest Andreas Neff, analityk operacyjny i specjalista w tworzeniu charakterystyki psychologicznej sprawców, z policji krajowej — wyjaśnił Bodenstein, również szeptem.

— Przysłali nam profilera? — Pia zmarszczyła czoło. — A na co nam to dziwo?

Ostermann wzruszył ramionami.

— Doktor Engel podjęła taką decyzję — odparł Bodenstein. — Każda para rąk nam się przyda.

Pia poczekała, aż Neff skończy swój wywód.

— Przynajmniej od wczoraj jestem całkowicie przekonana, że sprawca nie wybiera ofiar przypadkowo — sprzeciwiła się jego głównej tezie. — Już sama charakterystyka miejsca wczorajszej zbrodni zaprzecza takim wnioskom. Dom ofiary znajduje się za wysokim żywopłotem na końcu ślepej uliczki. Sprawca musiał nie tylko znaleźć sobie wcześniej dobre miejsce do oddania strzału, ale też zaplanować drogę ucieczki. Między jego ofiarami musi być jakiś związek, nawet jeśli teraz nie potrafimy go dostrzec. Dlatego uważam, że powinniśmy dokładnie zbadać przeszłość i środowisko obu ofiar.

Neff wysłuchał jej z uśmiechem i potaknął.

— Zdecydowanie powinna się pani tym zająć — oznajmił. — Ja jedynie sformułowałem swoją ocenę sytuacji. Istnieje oczywiście jakieś prawdopodobieństwo, że się mylę, ale…

— Dziękuję za te wstępne analizy. — Bodenstein przerwał mu i wstał. — Pojadę teraz z koleżanką Kirchhoff porozmawiać z rodziną pani Rudolf. Jeśli ma pan ochotę, może pan nam towarzyszyć.

Następnie rozdzielił zadania pozostałym funkcjonariuszom i funkcjonariuszkom i zakończył odprawę. Kai Ostermann nie robił tajemnicy z tego, co sądzi o Neffie.

— Miłej współpracy z wszechwiedzącym — wychrypiał, za co Bodenstein zganił go ostrym spojrzeniem.

Pia nie miała nic przeciwko, żeby Neff im towarzyszył. Sama nie miała co prawda żadnego doświadczenia ze współpracy z analitykiem operacyjnym, lecz nieraz słyszała, że tak zwani profilerzy potrafią dostrzec szczegóły, które nierzadko decydują o wyniku dochodzenia. Jedno było pewne: działali pod presją czasu. Sprawca mógł w każdej chwili uderzyć ponownie.

— ŚLEDCZYM ODPOWIEDZIALNYM za dochodzenie często brakuje czasu na analityczną ocenę operacyjną, wiecie zapewne, jak to jest. I właśnie dlatego włączenie mnie do sprawy na tak wczesnym etapie było wyjątkowo rozsądnym posunięciem. — Komisarz Andreas Neff obszedł samochód służbowy Bodensteina i otworzył sobie drzwi pasażera, jakby było dla niego oczywiste, że pojedzie z przodu.

— Pan siada z tyłu — oznajmiła Pia i stanęła obok auta.

Neff obrzucił ją przelotnym spojrzeniem, po czym z uśmiechem wzruszył ramionami. Profiler z Wiesbaden był mikrym człowieczkiem, jeszcze kilka centymetrów niższym od Pii, o twarzy tak przeciętnej, że ledwie odrywało się od niej wzrok, już się o niej zapominało. Jednak niski wzrost w żaden sposób nie wpływał na jego pewność siebie.

— Widzi pani, droga koleżanko, ja już się przyzwyczaiłem, bo za każdym razem jest to samo. — Usiadł na tylnej kanapie. — Jako specjalista od analizy operacyjnej policji krajowej nie należę do żadnego zespołu na stałe. Jestem wysyłany tam, gdzie prace utykają w martwym punkcie i policja nie wie, co dalej. To oczywiste, że w takiej sytuacji nie spotykam się z sympatią, bo kto lubi się przyznawać do swoich błędów i braków?

Pia nie miała pojęcia, co ten człowiek sugeruje.

— Co jest za każdym razem tak samo? — zapytała.

— Mniej lub bardziej subtelnie sygnalizuje się mi, że nie jestem mile widziany — odparł. — Przez wiele lat badałem różne wzory ludzkich zachowań. Sam akt komunikacji tylko w ośmiu procentach składa się z mowy, podczas gdy pozostałych dziewięćdziesiąt dwa procent to komunikacja niewerbalna, czyli mowa ciała. Analizując pani mowę ciała, mogę stwierdzić dużą niepewność wobec mnie. I tę niepewność, której prawdopodobnie nie jest pani w ogóle świadoma, odruchowo maskuje pani agresją. Takie zachowania często obserwuję u kobiet w mundurach, które już choćby z racji roli płci, ale i fizycznie, czują się gorsze. Koniec końców chodzi o to, że posadzenie mnie z tyłu i zajęcie miejsca z przodu ma być oznaką dominacji i ma wskazać mi miejsce w szeregu, jak również podkreślić moją podporządkowaną pozycję w grupie.

— Doprawdy? — Pię zatkało. — Wcale nie czuję się gorsza fizycznie. Pewności również mi nie brakuje.

— A jednak brakuje — zapewnił ją Neff. — Ale ja doskonale znam takie reakcje i rozumiem takie zachowania. Bo widzi pani, kiedy ktoś taki jak ja bez przerwy obserwuje nawet najdrobniejsze detale i je analizuje, z czasem wyrabia w sobie wyjątkowe wyczucie zależności w zespołach. W porównaniu do USA jesteśmy zacofani, jeśli chodzi o kwestie równouprawnienia płci w policji. Tutaj mamy całe dziesięciolecia do nadrobienia.

Pia spojrzała na Bodensteina, który radośnie uśmiechnięty patrzył gdzieś przed siebie.

— Jednym słowem twierdzi pan, że siedzę z przodu dlatego, że czuję się niepewnie, czy tak? — Pia przerwała Neffowi kolejny wywód. — Czy może raczej jestem per se niepewna siebie, bo jestem kobietą?

— Obie odpowiedzi są poprawne.

Przez chwilę Pia myślała, że Neff żartuje, jednak mężczyzna z całą powagą pokiwał głową.

— Ta teza znajduje potwierdzenie również w potraktowaniu mnie z pozycji władzy i w tym, jak pani ją zademonstrowała. Sugestię, bym usiadł z tyłu, sformułowała pani jako rozkaz, choć powinna była pani utrzymać ją w tonie grzecznej propozycji. Do tego przepchnęła się pani obok mnie i zagrodziła mi pani drogę do auta, żeby werbalnemu rozkazowi dodać jeszcze fizycznej mocy.

— Akurat! — Pia pokręciła głową. — Teraz to pan pojechał po bandzie, nie ma co. Siedzę z przodu, bo w tym aucie nie ma nawigacji, a to ja znam drogę na miejsce zbrodni, nie pan. Poza tym ja zawsze siedzę z przodu.

— No proszę. — Neff się uśmiechnął. — Zawsze, powiada pani. Co mówi nam o pani to niewinne z pozoru zdanie oznajmujące i w jaki sposób świadczy o pani nastawieniu? Jest pani całkowicie nieelastyczna i niereformowalna. Kurczowo trzyma się pani utartych schematów, bo dają pani poczucie bezpieczeństwa. To z kolei jest dowodem na pani strach przed zmianami i nowościami. Mógłbym tę analizę pociągnąć znacznie dalej, ale może lepiej będzie, jeśli poprzestaniemy na tym, czego już się o pani dowiedzieliśmy.

Pia milczała, choć na końcu języka miała ciętą ripostę. Była zła, bo rzeczywiście niespodziewanie poczuła się bardzo niepewnie. Neff zdawał się brać jej milczenie za przyznanie mu racji i zaczął opowiadać o najnowszych metodach opracowywania profilów psychologicznych sprawców, które poznał, współpracując z FBI.

— Akurat w przypadku sprawców seryjnych morderstw można zauważyć określone wzorce typologiczne, które w ujęciu statystycznym można i należy powiązać ze zbiorem specyficznych cech socjoekonomicznych — pouczał ich z tylnej kanapy. — Swoje wnioski formułuję w oparciu o wiedzę kryminalistyczną dotyczącą poszlak, śladów na miejscu zbrodni i okoliczności popełnienia morderstwa. W tym kontekście muszę wyrazić głęboki żal, że w aktualnej sprawie miejsca zbrodni znam jedynie ze zdjęć. W normalnych warunkach wolę empirycznie poznawać ich charakter.

Bodenstein włączył kierunkowskaz i skręcił w ulicę Königsteiner Kreisel w kierunku Kronbergu. Kiedy mijali ogród zoologiczny, Pia przez kilka sekund walczyła z sobą, czy nie poprosić szefa, żeby się zatrzymał. Jeszcze nie było za późno, żeby wysiąść i polecieć z Christophem do Ekwadoru, i popłynąć na wyspy Galapagos, zamiast dawać się obrażać temu zarozumiałemu kurduplowi.

— Przepraszam, jeśli przerwałam panu jakiś dłuższy wywód — zwróciła się do Neffa. — Ma pan może jakieś pytania? Wczoraj byłam na miejscu zbrodni, ledwie czterdzieści pięć minut po jej popełnieniu.

— Doskonale o tym wiem. Czytałem przecież akta sprawy — powiedział Neff lekko opryskliwym tonem. — Oczywiście, że mam pytania, ale sam je zadam. Jakkolwiek by patrzeć, należę teraz do zespołu.

Formalnie to może tak, pomyślała Pia. Miała poważne wątpliwości, czy kiedykolwiek uda mu się zintegrować z zespołem.

— Rozmowę z rodziną zamordowanej proszę pozostawić nam. — Po piętnastu minutach uporczywego milczenia Bodenstein w końcu zdecydował się włączyć do rozmowy.

— A to dlaczego? — zaprotestował Neff. — Muszę przecież…

— My prowadzimy śledztwo, a pan jest zewnętrznym analitykiem operacyjnym. To oznacza, że analizuje pan z zewnątrz czynności operacyjne, które wykonujemy my — spokojnie wyjaśnił mu Bodenstein, a za to, że Neff w końcu zamilkł, Pia była gotowa podziękować mu całusem.

MARGARETHE RUDOLF pochodziła z Oberursel i tam też spędziła całe życie. Piękna stara willa była jej rodzinnym domem, w którym zamieszkała z mężem zaraz po przedwczesnej śmierci jej rodziców. Podobnie jak Ingeborg Rohleder, Margarethe Rudolf należała do osób powszechnie lubianych i szanowanych. Udzielała się w swojej parafii i w klubie sportowym, angażowała się w działania kulturalne, grała w brydża, prowadziła dyskusyjne spotkania czytelnicze i wspierała organizacje charytatywne. Pośród jej licznych znajomych na próżno było szukać kogoś, komu mogłoby zależeć na odebraniu jej życia, co kilkakrotnie podkreślali owdowiały mąż i córka. Oboje wciąż jeszcze nie otrząsnęli się z szoku, co w ich sytuacji było jak najbardziej zrozumiałe.

— Zaproponowałbym państwu kawę, ale… ale… ani córka, ani ja… nie jesteśmy jeszcze gotowi, żeby tam… — Profesor Dieter Rudolf, szczupły, siwy mężczyzna po sześćdziesiątce nie dokończył zdania. Nie musiał, bo i Pia, i Bodenstein rozumieli, co chciał powiedzieć. Wprawdzie poprzedniego wieczoru pracowała na miejscu ekipa czyszcząca miejsca zbrodni i w kuchni próżno by szukać śladów krwi, lecz to w żaden sposób nie umniejszało wstrząsu, jaki musiał wiązać się z wejściem do tego pomieszczenia.

Profesor zachowywał spokój, odpowiadając na wszystkie pytania, i podobnie jak córka, robił wszystko, by nie porzucić pozorów opanowania i normalności; dwoje ludzi przyzwyczajonych do kontrolowania swoich reakcji i otoczenia. Za to uwagi Pii nie umknęło to, że kobieta miała na sobie tę samą sukienkę co poprzedniego dnia; tej nocy Karoline nie zaznała zbyt wiele snu.

Dom został przygotowany i przyozdobiony na rodzinne święta. Na niewielkiej komódce stała cała kompania ręcznie rzeźbionych aniołków, tradycyjny drewniany krasnal z pożółkłą brodą służący za podstawkę do kadzidełek oraz wazon z gałązkami jodły udekorowanymi bożonarodzeniowymi ozdobami. Pośrodku potężnego stołu w salonie leżał elegancki wieniec adwentowy z czterema świecami, z których ostatnia nie miała nawet nadpalonego knota. W sięgającym sufitu oknie ze szprosami, z którego roztaczał się widok na zaśnieżony ogród, stały małe i duże gwiazdy betlejemskie w kolorze bieli i czerwieni.

Na zewnątrz, na zadaszonym tarasie potężna jodła kaukaska próżno czekała, by ktoś się nią zajął i ją przyozdobił. Nic w tym domu nie miało być już takie jak kiedyś. Ogromną tragedią jest strata kogoś bliskiego, kto odchodzi w sposób naturalny, na zawał serca czy z powodu ciężkiej choroby. Morderstwo jest wielekroć gorsze.

— Pani Albrecht… — zaczęła ostrożnie Pia — jeśli to możliwe, chciałabym również porozmawiać z pani córką Gretą.

— Co obiecuje pani sobie po takiej rozmowie? — Karoline Albrecht spojrzała na nią uważnie. — Na zewnątrz było już ciemno, a w kuchni świeciły żarówki. Nie mogła nikogo zobaczyć.

— Gdzie jest pani córka?

— U swojego ojca, z jego rodziną w Bad Soden. Znajome otoczenie i względna normalność to coś, czego obecnie potrzebuje najbardziej.

Zamilkła i zacisnęła usta. Ojciec dotknął jej ramienia, a ona położyła dłoń na jego dłoni. Mimo że siedzieli tuż obok siebie, wydawali się dziwnie zagubieni, zupełnie nie jak ludzie, którzy są sobie bliscy. Nieoczekiwana śmierć w rodzinie, a zabójstwo jeszcze częściej, sprawiały, że skłóceni członkowie rodziny zapominali o wzajemnych animozjach i wspierali się w trudnych chwilach. Czasem zdarzało się jednak, że rodzinna tragedia ożywiała tlący się gdzieś spór, a rodzina nie wytrzymywała tej próby i się rozpadała. Pia uznała, że w tej chwili nie będzie nastawała na rozmowę z Gretą. Krótkim skinieniem głowy dała znać szefowi, że może kontynuować.

— Czy zwrócił pan może uwagę na jakieś zmiany w zachowaniu żony? Może w ostatnich tygodniach coś pana zastanowiło? — zapytał policjant. — Zaobserwował pan jakieś niecodzienne sytuacje? Może pańska żona czuła się zagrożona?

— Nie. — Profesor potrząsnął głową. Sprawiał wrażenie nieobecnego. Siedział wyprostowany, składając szczupłe i nadzwyczaj delikatne dłonie jak do modlitwy. Jego policzki pokrywał delikatny zarost, szklistymi oczyma wpatrywał się gdzieś przed siebie, a z jego miny trudno było cokolwiek wyczytać.

— Czy ostatnio pojawił się w państwa domu jakiś inkasent czy robotnik, którego pańska żona nie znała? Może ktoś z wodociągów odczytywać liczniki? — podpytywał ostrożnie Bodenstein. — Czy cokolwiek było inaczej niż zwykle?

Profesor zastanowił się przez chwilę, po czym zaprzeczył.

— Nie, nie zauważyłem niczego dziwnego ani podejrzanego.

— Czy mówi coś panu nazwisko Rohleder? Konkretnie chodzi o Ingeborg Rohleder — zapytała Pia. — Z Niederhöchstadt.

Mężczyzna zmarszczył czoło.

— Nie — odpowiedział po kilku sekundach. — Przykro mi. Pierwszy raz słyszę to nazwisko.

— Pani Albrecht, czy pani matka zwierzyłaby się pani, gdyby czuła się zagrożona albo gdyby w jej życiu zdarzyło się coś niepokojącego? — Bodenstein spojrzał na córkę zamordowanej. — Jakie relacje panie łączyły?

— Miałyśmy świetny kontakt. Świetny i serdeczny — wyjaśniła Karoline Albrecht. — Ja bardzo dużo pracuję, ale codziennie znajdowałam czas na rozmowę z mamą. Czasem to był tylko krótki telefon, a czasem godzina albo nawet dłużej… Ona jest… ona zawsze była moim drogowskazem i punktem odniesienia. — Kobiecie drżał głos, jednak wciąż zachowywała pełną kontrolę nad emocjami. — Ja… gdyby cokolwiek dziwnego się jej przydarzyło albo gdyby się czymś niepokoiła, na pewno bym o tym wiedziała.

Pia domyślała się, ile musi kosztować ją takie opanowanie. Oprócz żałoby po śmierci matki dochodziła jeszcze troska i niepokój o samopoczucie i zdrowie psychiczne córki. Jednak w końcu zabraknie jej sił i cała rozpacz przeleje się przez tamy, które Karoline postawiła. Pia uważała, że i dla niej samej, i dla pani Albrecht będzie lepiej, żeby nastąpiło to jak najpóźniej, a na pewno nie teraz, bo zbyt emocjonalne zachowania bardzo utrudniłyby dalszą współpracę. Kobieta wstydziłaby się później swojego wybuchu, a to mogłoby nawet uniemożliwić kolejną rozmowę.

Bodenstein, Pia i Andreas Neff, który w czasie wizyty w domu zamordowanej rzeczywiście milczał jak zaklęty, zaczęli zbierać się do wyjścia. Karoline Albrecht wstała razem z nimi.

— Moja matka była kochaną, ciepłą kobietą, która nigdy nikomu nie wyrządziła krzywdy. Nikt nie miał powodu, żeby ją zamordować! — zakończyła nieartykułowanym dźwiękiem, pół śmiechem, pół szlochem. Jej ojciec również stracił panowanie nad sobą i zaczął płakać. — Tysiące ludzi znacznie bardziej zasłużyło sobie na tę kulę. Ona wcale!

W DRODZE POWROTNEJ Pia siedziała za kierownicą. Nie chciała jechać przy zoo, więc wcześniej skręciła w stronę Bommersheim. Stąd droga L3004 prowadziła prosto do węzła autostradowego na A66, na który wjeżdżało się ulicą Miquelallee, oszczędzając sobie tym samym przeciskania się przez centrum, ze wszystkimi skrzyżowaniami, światłami i kierowcami, którzy na letnich oponach pełzali nie więcej niż trzydzieści kilometrów na godzinę.

Dotychczas po rozmowach z bliskimi ofiar Bodenstein i Pia wymieniali się uwagami i przemyśleniami na temat ich odpowiedzi, zachowań i reakcji. Tym razem wieźli ze sobą Andreasa Neffa, co mocno psuło im szyki, bo ledwie profiler zajął miejsce na tylnej kanapie, zaczął gadać jak najęty, rozkładając na czynniki pierwsze każde zdanie i każdy detal rozmowy. Pia miała wrażenie, że nie robi przerwy nawet po to, żeby nabrać powietrza.

— Matko jedyna, niechże pan przestanie nadawać, bo nie mogę się skupić! — Policjantka w końcu nie wytrzymała i zareagowała złością. — Jeszcze za psychologa pan będzie robić?

— Nikt nigdy nie określił moich spostrzeżeń i analiz mianem „nadawania”. — Neff zrobił obrażoną minę. — Doświadczenie nauczyło mnie, że kognitywną zależność wszystkich spostrzeżeń najłatwiej dostrzec w sytuacji, jeśli wymiana uwag z pozostałymi obserwatorami nastąpi możliwie jak najszybciej.

— To niech pan sobie łaskawie wyobrazi, że myśmy to wykoncypowali już całe lata temu — wypaliła Pia. — Bardzo by nam pan pomógł, gdyby przez następnych dziesięć kilometrów trzymał pan buzię na kłódkę.

Zanim Andreas zdążył jej odpowiedzieć, rozdzwoniła się komórka Bodensteina. Policjant odebrał ją przez zestaw głośnomówiący, jednak kiedy zauważył, czyje nazwisko pojawiło się na wyświetlaczu, przełączył się na słuchawkę. Przez chwilę słuchał osoby z drugiej strony, mruknął kilka razy potwierdzająco, po czym bez pożegnania zakończył połączenie.

— Engel? — domyśliła się Pia.

— Yhm.

— I?

— Ostro.

— Hm?

— MSW.

— Prasa?

— Żeby tylko.

Po siedmiu latach współpracy Pia i Bodenstein byli niczym stare, dobre małżeństwo i nie potrzebowali wielu słów, by jedno rozumiało, co drugie ma do powiedzenia. W rozmowach posługiwali się często niemal telegraficznymi skrótami, jak większość ludzi, którzy spędzają dużo czasu razem.

— Czyżby celem tego szczątkowego sposobu komunikacji było celowe utrudnienie mi śledzenia przepływu informacji? — dobiegł z tylnej kanapy oburzony głos Neffa.

— Absolutnie i w żadnym wypadku — zapewnił go Bodenstein, zaskoczony jego sugestią. — Zadzwoniła do mnie doktor Engel, żeby przekazać wyrazy zaniepokojenia przekazane jej z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które z troską obserwuje wzburzenie opinii publicznej po mających na celu wzbudzenie paniki publikacjach w prasie codziennej. W kilku słowach chodzi o to, że ministerstwo naciska na wyniki. Zadowolony?

— Hm. — Neff burknął coś niezrozumiale.

Pia spojrzała na zegarek na desce rozdzielczej. Szesnasta czterdzieści trzy. Christoph musi być w drodze na lotnisko. Nie zobaczy go już przez najbliższe trzy tygodnie.

— Jakoś dziwnie pusto, co? — Bodenstein wyrwał ją z zamyślenia. — Normalnie o tej porze człowiek tkwi w korku.

— Masz rację — potwierdziła Pia. — Nie mów, że myślisz, że to…?

— Dokładnie. — Bodenstein skinął głową.

— Nie mogę słuchać, jak ktoś tak kaleczy nasz piękny język — burknął Neff z tylnej kanapy.

— Serio? — Pia udała zaskoczoną.

— Łał! — Bodenstein wyszczerzył zęby.

Po czym oboje wybuchnęli śmiechem, choć nie mieli ku temu zbyt wielu powodów.

FUNKCJONARIUSZE, którzy w Oberursel i Niederhöchstadt podejmowali nieskuteczne próby znalezienia świadków i rozmawiali ze znajomymi i sąsiadami ofiary, wracali z pustymi rękoma i rosnącą frustracją, bo nie zdobyli żadnej informacji, która mogłaby być przydatna. Przez cały dzień peregrynowali od drzwi do drzwi i za każdym razem odpowiedzią na ich pytania były pełne żalu potrząśnięcia głową. Telefony przychodzące na uruchomioną dla mieszkańców gorącą linię również nie przyniosły niczego ciekawego.

Profesor Rudolf nigdy wcześniej nie słyszał nazwiska Rohleder, natomiast Renate Rohleder nigdy wcześniej nie słyszała o Margarethe Rudolf. Jedyne, co zdawało się łączyć obie ofiary, choć w sposób dość luźny, to fakt, że były kobietami i matkami.

Wyniki badania miejsca zbrodni w Oberursel wniosły do śledztwa równie niewiele jak wyniki z Niederhöchstadt.

— Brak śladów na samym pocisku, brak łuski, brak odcisków stóp, brak jakichkolwiek informacji na temat sprawcy. — Tymi słowami Christian Kröger podsumował swój rozczarowujący raport.

— Ja, niestety, również nie mam dobrych wiadomości — zabrał głos Bodenstein. — Jak dotąd nie natrafiliśmy na żadne podobieństwa między ofiarami, nikt im wcześniej nie groził i nikt nie wydzwaniał z zastrzeżonych numerów. Wygląda to tak, jakbyśmy badali śmierć dwóch przypadkowych osób. Obawiam się, że jeśli nie dopisze nam szczęście, możemy mieć twardy orzech do zgryzienia. Ewentualnie możemy jeszcze liczyć na to, że morderca sam się ujawni.

W sali odpraw zapanowało milczenie.

— Mnie za to ta sprawa nie wydaje się aż tak beznadziejna jak moim przedmówcom — oznajmił Neff.

— Czemu mnie to nie dziwi — mruknęła Pia i przewróciła oczyma, widząc jak Andreas Neff wstaje, poprawia krawat i wygładza marynarkę.

— Otóż według mnie — zaczął mężczyzna — już w tej chwili wyraźnie widać jasny wzorzec postępowania. Sprawca działa co prawda przypadkowo, jednak w sposób starannie zaplanowany. Musimy założyć, że to bardzo inteligentny człowiek, co prawda dość impulsywny, jednak świetnie panujący nad tą cechą swojego charakteru. Nie jest już pierwszej młodości, ale ma najwyżej trzydzieści kilka lat, bo dobrze biega i sprawnie się wspina. Również krystalizuje się wyraźnie schemat wyboru ofiary — to kobiety powyżej sześćdziesiątego roku życia. I mimo że analiza operacyjna nie jest ściśle powiązana z psychologią, a znacznie bardziej z kryminalistyką i kryminologią, jestem przekonany, że nasz sprawca to mężczyzna o silnie zakorzenionym kompleksie matki.

Uśmiechnął się zadowolony z siebie i spojrzał dookoła wyczekująco.

— A co nam to daje? — szepnął Pii na ucho Ostermann. — Mamy teraz zabronić kobietom po sześćdziesiątce wychodzić na dwór i nakazać im, żeby trzymały się z dala od okien?

Pia potrząsnęła głową i skrzywiła się lekko. Oby szefowa, która niestety opuściła wykład Neffa, by na korytarzu odebrać telefon, szybko się zorientowała, jakiego człowieka ściągnęła do współpracy. Pia słuchała go jednym uchem, bo czekała z nadzieją na jakąś wiadomość od Christopha.

— Z całym szacunkiem. — Z miejsca podniósł się Christian Kröger. — Ale to jakieś brednie. Dysponując tylko kilkoma ogólnymi informacjami, nie da się przygotować profilu sprawcy.

— Pan z całą pewnością tego nie potrafi. — Neffowi uśmiech nie schodził z twarzy. — Ja owszem. W FBI nauczyłem się…

— Ja również spędziłem dwa lata w Stanach Zjednoczonych i sporo się tam nauczyłem — przerwał mu niegrzecznie Kröger. — Przede wszystkim tego, że nie dysponując faktami, nie wolno wymyślać jakichś wyssanych z palca prognoz. Pełną analizę można sporządzić dopiero, gdy się podda ocenie wszystkie szczegóły.

— I właśnie o to zostałem poproszony — oznajmił Neff z zadowoleniem. — Żebym zachowywał dystans, bo wy macie tendencję do zagrzebywania się w szczegółach.

Kröger zrobił się czerwony, a po sali przeszedł głośny szmer. Nawet jeśli Christian miał skłonność do zachowywania się jak primadonna, nikomu nawet przez myśl nie przeszło podważać jego kompetencje. Niesamowita skrupulatność i błyskotliwość w przeszłości nieraz już miały decydujące znaczenie dla wyników śledztwa.

— Dobrze, myślę, że na razie wystarczy. — Bodenstein zrozumiał, że Neff posunął się zdecydowanie za daleko, więc przerwał tę wymianę zdań. — Kolego Neff, pana poproszę do siebie do biura. Pozostałym życzę miłego wieczoru. Proszę nie wyłączać telefonów. Jutro o dziesiątej rano widzimy się na kolejnej odprawie.

— U, la, la — szepnął Ostermann. — No to nasza wunderwaffe sobie nagrabiła… nie zazdroszczę…

— Nie tylko u Christiana. Ze mną też już ma na pieńku — dodała Pia. — Szkoda że taki z niego zadufany w sobie macho. Przydałby się nam prawdziwy profiler.

SOBOTA 22 GRUDNIA 2012

Kathrin Fachinger wyglądała, jakby uciekła grabarzowi spod łopaty. Jej delikatna, wąska twarz była blada i miała podkrążone oczy. Ciężkim krokiem weszła do sali odpraw i zaraz opadła na jedno z krzeseł.

— Uważaj, żeby nasz snajper nie odstrzelił ci głowy — zakpił Kröger. — Wyglądasz jak własna babcia.

— Lepiej sam popatrz w lustro. Też nie wyglądasz jak rusałka — warknęła Kathrin, nie kryjąc rozdrażnienia. — Przychodzę specjalnie, żeby wam pomóc, i pierwsze, co mnie spotyka, to obraza.

— Christian nie czepia się ciebie. — Ostermann wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. — Kpi z wunderwaffe Engel. Facet wczoraj przedstawił swoje wnioski.

— Kto to taki? — Kathrin kichnęła.

— Specjalista FBI z Wiesbaden — mruknął Kröger pogardliwie. — Wszystko umie, wszystko wie najlepiej, a zagadkę serii morderstw dokonanych przez snajpera w Waszyngtonie kilka lat temu rozwiązał praktycznie w pojedynkę.

— Andreas Neff, analityk operacyjny z policji krajowej. Ma być naszym wsparciem — dodała Pia. — Na razie przeanalizował oba morderstwa i jest pewien, że sprawca poluje na starsze kobiety.

— No ładnie, dzięki wielkie! — Kathrin posłała Krögerowi wściekłe spojrzenie.

Była najmłodszą funkcjonariuszką w wydziale K11, a przez drobną budowę ciała, dziecięcy typ urody i okulary w kanciastych oprawkach nie wyglądała na swoje dwadzieścia sześć lat. Jednak jej niewinny wygląd mylił, bo Kathrin była pewną siebie i nad wyraz odważną kobietą. To ona przed kilkoma laty postawiła się Behnkemu i zdecydowanie walczyła o swoje, aż doprowadziła do jego zawieszenia.

— Co to w ogóle za jeden? — zapytała.

— Poczekaj, zaraz sama go poznasz — odparł Kai, wyglądając na parking przed budynkiem. — Dale Cooper dla ubogich nadciąga!

— W takim razie szybko zreferuję wam skąpe wyniki badań balistycznych — zdecydował Kröger i przekartkował dokumenty, które miał ze sobą. — Badanie pocisku potwierdziło, że został wystrzelony z tej samej broni co pierwszy. Niestety, broń nigdy nie była notowana, więc nie ma jej w systemie.

— Za to mamy jednoznaczne potwierdzenie, że oba morderstwa zostały popełnione przez tego samego sprawcę — zauważył Ostermann.

— Tego z kompleksem matki — dokończyła Pia.

— Babci. — Kröger puścił do niej oko i wyszedł z sali odpraw.

Pia wróciła myślami do Christopha. Wczoraj zadzwonił jeszcze przed samym wylotem. O tej porze musiał być już w Quito. Różnica czasu wynosiła sześć godzin, czyli u niego była czwarta nad ranem. Za wcześnie, żeby dzwonić. Mogła za to wysłać mu SMS-a, żeby wiedział, jak bardzo już za nim tęskni. Wczoraj po rozmowie rozpakowała swoją walizkę i zaraz poszła do łóżka. Ku swojemu zaskoczeniu po raz pierwszy od tygodni dobrze spała. Może to znak, że podjęłam dobrą decyzję, pomyślała.

Do sali odpraw wmaszerował Andreas Neff. Ciemne oczy, biała koszula i czarny krawat. Krótko ścięte ciemne włosy ułożone w perfekcyjną fryzurę, starannie wypolerowane czarne buty. W dłoni trzymał filiżankę kawy, którą musiał przygotować we wspólnej kuchni na końcu korytarza.

— Dzień dobry! — przywitał się dziarsko. Spojrzał na Kaia, Pię i zatrzymał wzrok na Kathrin. — O, kogóż my tu mamy?

— Kathrin Fachinger — wychrypiała kobieta. — Proszę się nie zbliżać, jeśli nie chce się pan zarazić.

— Nazywam się Neff, jestem z policji krajowej. — Popatrzył na nią jeszcze przez chwilę, po czym stracił zainteresowanie. — Domyślam się, że pani jest tu sekretarką?

Kathrin z wściekłości zmrużyła oczy.

Kai i Pia wymienili szybkie spojrzenia, po czym oboje odwrócili głowy, bo nie mogli powstrzymać uśmiechu. Jak widać, niektórzy nie omijali żadnej okazji, żeby się komuś narazić.

— Ale do rzeczy. — Neff zwrócił się do Ostermanna. — Wczoraj w nocy trochę jeszcze o tym myślałem. Przez święta nic więcej się nie wydarzy. Sprawca nie jest człowiekiem samotnym, ma…

— To moja filiżanka — przerwała mu Kathrin.

— …rodzinę i całkiem możliwe, że gdzieś wyjechał. — Neff nie zwracał uwagi na młodą policjantkę. Obszedł powoli stół i upił łyczek kawy. — Przemawia za tym czas, w którym dokonał zamachów, czyli to, że uderzył przed świętami.

Kathrin Fachinger podeszła, zastąpiła mu drogę i wskazała palcem na filiżankę.

— To moja filiżanka — powtórzyła z naciskiem. — Tutaj ma pan napisane. Widzi pan? „Kathrin F.”.

— No tak. — Neff zmarszczył czoło. — Pozostałe są strasznie brudne. Powinna pani staranniej zmywać naczynia. Płyn do zmywania potrafi zdziałać cuda!

— Proszę mi ją natychmiast oddać. — Kathrin była coraz bardziej zła. — Niech pan sobie przyniesie własną.

— Święta racja, z sekretarkami trzeba mieć zawsze dobre stosunki. — Neff uśmiechnął się wyrozumiale i oddał jej naczynie. — Bo potem robią niesmaczną kawę.

— Nie jestem sekretarką — warknęła Kathrin. — Jestem komisarz Kathrin Fachinger.

Andreas Neff ani nie poczuł się głupio, ani nawet nie przeprosił za afront.

— Dobrze. To na czym stanęliśmy? Już wiem. Wróćmy do profilu sprawcy.

— Jak na podstawie tak ograniczonych informacji był pan w stanie wyciągnąć tak precyzyjne wnioski? — Kai Ostermann aż potrząsnął głową.

— Mam swoje metody — odparł Neff z wyższością. — No i ogromne doświadczenie też robi swoje.

Nagle rozdzwonił się telefon na blacie stołu konferencyjnego. Pia siedziała najbliżej, więc podniosła słuchawkę. Przez kilka chwil słuchała w milczeniu.

— Już jedziemy — powiedziała i się rozłączyła.

— Co się dzieje? — zapytała Kathrin.

— Strzały w centrum handlowym Main-Taunus — wyjaśniła Pia i zerwała się z krzesła. — Kai, spróbuj skontaktować się z szefem. Kathrin, my jedziemy na miejsce.

— Ja też się zabiorę — oznajmił Andreas Neff z płonącym wzrokiem.

— Akurat. — Pia w biegu złapała kurtkę i plecak. — Jak kiedyś będziemy pana potrzebowali, to na pewno się zgłosimy.

— A co mam tu robić sam?

— Niech pan obserwuje wszystko z dystansu i nie zagrzebuje się w szczegółach — doradziła Pia. — Koniec końców, po to pana tu przysłali.

— TATA, JA! Ja ci pomogę! — oznajmiła Sophia i z łazienki przytaszczyła do kuchni plastikowy stołek. — Wiem przecież, jak zrobić rosół. Prościzna.

Mówiąc to, ustawiła stołek obok Bodensteina.

— Doprawdy? — Ojciec myślami był gdzie indziej, ale zmusił się do uśmiechu. — A niby jak się robi rosół?

— Najpierw trzeba mieć wodę. Potem dodaje się sól, pieprz i warzywa — wyliczało dziecko, po kolei zaginając paluszki. — A na koniec kurę. Ale taką ekologiczną, a nie zwykłą rosołową. No i grzyby! Uwielbiam grzyby!

— Brzmi całkiem nieźle. — Bodenstein potaknął. — Dobrze, zrobimy nasz rosół według twojego przepisu.

— Chcę pokroić marchewkę! — zażądała sześciolatka i błyskawicznie otworzyła szufladę, z której wybrała największy nóż.

— Może lepiej obierz grzyby, co? — Bodenstein odebrał jej niebezpieczne narzędzie.

— Ale to nuda! Mama zawsze mi pozwala kroić marchewkę! — Mała zrobiła obrażoną minę i tupnęła.

— A ja nie — odparł Bodenstein ze spokojem.

— Ale ja chcę!

— Grzyby albo nic.

— To nic. — Sophia zeskoczyła ze stołeczka i kopnęła go z taką siłą, że przeleciał przez pół kuchni. Potem stanęła z założonymi rękoma, a po chwili naburmuszona usiadła na podłodze.

Bodenstein postanowił nie reagować na jej dąsy. Każdy kolejny weekend z najmłodszą córką był trudniejszy od poprzedniego. Od samego rana mała wymagała pełnej uwagi i była strasznie zazdrosna o Inkę czy Rosalie, a na dodatek nie zachowywała się grzecznie. Najpewniej Cosima pozwalała jej na wszystko, co tylko chciała, byle tylko samej mieć spokój. Tak samo postępowała wcześniej z Lorenzem i Rosalie. Na co dzień znacznie więcej od niej zajmował się dziećmi, bo Cosima wciąż była w rozjazdach albo przesiadywała w biurze. Jeśli już jakiś czas spędzała w domu, trudno jej było znaleźć swoje miejsce, bo dzieci przyzwyczaiły się do życia bez matki. Żeby wkraść się w ich łaski, rozpuszczała je jak dziadowskie bicze i pozwalała na wszystko, czego Bodenstein im zakazywał. Bardzo szybko straciła szacunek dzieci, które na dodatek weszły jej na głowę. Cosima co pewien czas próbowała być zdecydowana, lecz brakowało jej konsekwencji. W tamtym czasie Bodenstein pełnił rolę instancji odwoławczej, łagodząc kłótnie i pilnując przestrzegania zasad.

Po zachowaniu Sophii widać było wyraźnie, jak bardzo jej tego brakuje. Sześciolatka nigdy się nie nauczyła, że nie zawsze dostaje się wszystko, na co ma się ochotę, a zasady są po to, żeby ich przestrzegać. Dziadków i nianię z łatwością owinęła wokół palca, lecz z ojcem nie szło już tak bezproblemowo. On dostrzegł problem, który czaił się za piękną małą twarzyczką, i zastanawiał się, czy jest jakiś sposób, by zaradzić psuciu Sophii. Nie wiedział też na pewno, czy Inka właśnie ze względu na Sophię nie przeprowadziła się jeszcze do niego na stałe, jak wcześniej zaplanowali. Nie powiedziała mu tego wprost, ale od jakiegoś czasu nie przyjeżdżała do niego w weekendy, które spędzał z córką. Czuł się przez to bardzo samotny. Zapytał ją kiedyś o to. Wyjaśniła, że kiedy odwiedza go Sophia, ona niewiele z niego ma, więc woli zostać u siebie w domu albo popracować w klinice dla koni.

Nie doszło wtedy między nimi do żadnej poważnej kłótni — tak daleko Inka się nie posunęła. Jednak niewypowiedziana konkluzja tej rozmowy brzmiała: „albo ona, albo ja”. Bodenstein poczuł wtedy jednocześnie rozczarowanie i ulgę, bo Inka w ten sposób zadecydowała za niego. Może z jego strony to było tchórzostwo, egoizm albo wygodnictwo, ale w głębi serca wiedział, że nie ma już ani chęci, ani sił, by przez kolejne lata zgadzać się na ciągłe kompromisy z byłą żoną i wychowywać trzecie dziecko.

Cosima zaskoczyła go późną trzecią ciążą i postawiła przed faktem dokonanym. I to był początek ich końca. Dziecko jej nie wystarczyło, by zaspokoić potrzebę czucia się znów młodą kobietą. Potrzebowała silniejszych przeżyć, więc pozwoliła sobie na romans, nie zwracając uwagi na krzywdę, jaką wyrządza rodzinie. Wszystko w ten sposób zniszczyła. Nie tylko swoje małżeństwo, ale też odebrała najmłodszej córce szansę na wychowanie przez matkę i ojca. Dlaczego? Bodenstein wciąż zadawał sobie pytanie, dlaczego to on miałby ponosić konsekwencje nieprzemyślanych i egoistycznych decyzji byłej żony. Związek z rosyjskim łowcą przygód już dawno się rozpadł. Mężczyzna szukał pełnej temperamentu kochanki, a nie wykończonej matki z małym dzieckiem.

Kupując dom w Ruppertshain, Bodenstein myślał również o Sophii i o tym, że od czasu do czasu mógłby brać ją pozaplanowo do siebie, kiedy na przykład nie miałby kto się nią zajmować. Jednak nie był gotowy, by podporządkowywać całe życie małemu dziecku, a już na pewno nie chciał ryzykować swojego związku z Inką.

Ledwie skończył jeść zupę, rozdzwonił się jego telefon. W słuchawce usłyszał głos Pii. Policjantka była wyraźnie spięta.

— Jedziemy właśnie do centrum handlowego Main-Taunus — powiedziała. — Przed chwilą ktoś tam strzelał. Wiem jedynie, że wybuchła panika. Nie mamy informacji o ofiarach ani o rannych.

Słuchając jej słów, Bodenstein poczuł ogarniającą go falę paniki. Półtorej godziny wcześniej Rosalie pojechała do tego centrum zrobić zakupy, bo brakowało jej jeszcze kilku rzeczy przed wylotem do Nowego Jorku!

— Zaraz do was dołączę, tylko znajdę kogoś, komu będę mógł zostawić małą — powiedział jedynie i wstał od stołu. — Informuj mnie na bieżąco!

Drżącymi palcami wybrał numer córki. Słyszał kolejne sygnały, ale Rosalie nie odbierała połączenia. Starał się uspokoić myśli. W dzień taki jak ten przez każde centrum handlowe przetaczały się niezliczone tabuny ludzi. Dlaczego akurat jej miałoby się coś stać? Z drugiej strony każdy tak myślał, kiedy zdarzała się jakaś katastrofa. Ktoś ginął, a ci, których los oszczędził, cieszyli się, że wyszli cało.

Bodenstein zadzwonił do Inki. Kobieta natychmiast odebrała telefon.

— Wybacz, muszę pędzić do pracy — powiedział. — Mógłbym podrzucić ci Sophię?

— Jestem w tej chwili u pacjentki — odparła po krótkim wahaniu. — Ale przywieź ją do kliniki. Na miejscu jest pani Wagner, zajmie się nią do mojego powrotu.

— Tylko że nie wiem, kiedy będę mógł ją odebrać. — Bodenstein wyłączył kuchenkę. — Ktoś strzelał w centrum Main–Taunus i strasznie się martwię o Rosalie. Mówiła, że tam jedzie, a teraz nie odbiera telefonu.

— Pomyśl, jaki tam musi być teraz chaos. — Inka próbowała go uspokoić. — Pewnie nawet nie słyszy komórki. Nie martw się na zapas. I nie przejmuj się, nawet jeśli miałbyś być bardzo późno.

To była cecha, którą tak bardzo w niej cenił. Tak samo jak on mierzyła się z problemem, kiedy się pojawiał. Nigdy się nie wahała i chwytała byka za rogi, zupełnie inaczej niż Cosima, dla której najważniejsze było zawsze to, jak trudne, skomplikowane i nieprzyjemne będzie to, o co ją poprosił.

— A co z zupą? — zapytała Sophia. W jej oczach pojawił się błysk wyrachowania, który Bodensteinowi nie podobał się ani trochę.

— Przykro mi. — Potrząsnął głową. — Wcześniej nie chciałaś, a teraz jest już za późno, bo muszę jechać do pracy. Pospiesz się, proszę, z ubieraniem. Zawiozę cię do Inki.

— Ale ja…

— Koniec dyskusji — przerwał córce. — Buty i kurtka. Już!

Sophia popatrzyła na niego zaskoczona.

— Ale ja jestem głodna!

— Nic na to nie poradzę. — Założył szal i ubrał się w płaszcz, po czym podał jej kurtkę puchową. — Idziemy.

— Nie. — Dziewczynka skrzyżowała ramiona na piersi i demonstracyjnie usiadła na ziemi. Bodenstein zaczął się denerwować.

— Sophia, natychmiast się uspokój — powiedział ostro. — Muszę jechać do pracy i nie mam czasu na dyskusje z tobą. Jeśli za trzy minuty nie będziesz ubrana i w drodze do samochodu, zrobię się naprawdę zły.

— Akurat. I co z tego? — zapytała tonem Cosimy.

— Żadnych prezentów na święta i żadnych filmów. I nie myśl, że żartuję.

— To nie fair! — krzyknęła Sophia i zalała się łzami. — Nienawidzę cię!

W CENTRUM HANDLOWYM Main-Taunus panował chaos. Nie każdy słyszał strzały gdzieś w dalszej części głównej alei handlowej, jednak plotka o zamachu, ofiarach śmiertelnych i rannych rozeszła się wśród kupujących z prędkością błyskawicy. Szukając jakiejkolwiek osłony, przerażeni ludzie tłoczyli się w koszmarnie przepełnionych sklepach lub usiłowali wydostać się na dwór. Tutaj jednak napotykali na zdecydowaną reakcję policji i służb porządkowych, które zaraz po ogłoszeniu alarmu zablokowały wszystkie wyjścia.

Pia i Kathrin w kevlarowych kamizelkach kuloodpornych przybyły na miejsce razem z oddziałem szybkiego reagowania. Obie szły teraz opustoszałą główną aleją centrum. Nikt nie wiedział dokładnie, gdzie padły strzały, co się działo z zamachowcem i czy w ogóle jeszcze przebywał w centrum handlowym. Istniało przecież prawdopodobieństwo, że uciekł razem z pierwszą falą przerażonych ludzi. Tak czy inaczej, należało zachować daleko posuniętą ostrożność. Podłoga usłana była rozrzuconymi siatkami z zakupami i ubraniami, które uciekający albo pogubili, albo zostały im wyrwane przez tłum. Zespoły uzbrojonych funkcjonariuszy z grup realizacyjnych przeczesywały całe centrum w poszukiwaniu strzelca i domniemanych ofiar. Wszyscy uważali, że to Snajper, o którym z prasy dowiedziała się cała okolica, i że lada chwila znajdzie się w rękach policji, lecz Pia miała wrażenie, że coś w tym wszystkim nie gra. Nie pasowało jej na przykład miejsce, które morderca miałby sobie wybrać do przeprowadzenia kolejnego zamachu — przepełnione centrum handlowe. Dotychczas Snajper wyjątkowo starannie planował drogę ucieczki. Tutaj istniało ryzyko, że ktoś zobaczy go w czasie oddawania strzałów, a potem, przez ogólną panikę, znajdzie się w pułapce, bez możliwości natychmiastowego odwrotu i zniknięcia. Z drugiej strony przerażona masa ludzi oferowała również bezpieczeństwo, bo mógłby po prostu wmieszać się w tłum. To jednak byłoby trudne, bo miałby przy sobie broń.

W końcu ucichła świąteczna muzyka płynąca wcześniej z głośników i zrobiło się aż nienaturalnie cicho. Słychać było tylko szum helikoptera policyjnego pilnującego z nieba okolic centrum. Za szklanymi witrynami sklepów tłoczyli się klienci — wyglądali niczym ryby w przepełnionym akwarium.

— Mamy wielu rannych, którzy wymagają pomocy lekarskiej — zwrócił się do Pii menedżer centrum handlowego. — Wpuśćcie chociaż karetki i ratowników.

Koło Pii maszerował szczupły, wysoki mężczyzna w okolicach pięćdziesiątki, z którego twarzy dało się wyczytać, że przez ostatnią godzinę przeszedł prawdziwe piekło. Nic nie mógł poradzić, kiedy widział, jak jego ludzie ze służb porządkowych, szkoleni przecież specjalnie na takie sytuacje, znikają przykryci pędzącą masą spanikowanych klientów. W okolicach wyjść na parking wielu ludzi odniosło obrażenia w wyniku stratowania i zadeptania. Każdy chciał jak najszybciej znaleźć się za drzwiami. Wszyscy, którym udało się wsiąść do samochodów, niemal natychmiast utknęli w gigantycznym zatorze, co było zresztą łatwe do przewidzenia. W samym centrum handlowym znaleźli się i tacy, którzy, wykorzystując chaos, próbowali plądrować sklepy. Kiedy interweniowali ochroniarze, doszło do bijatyk, przez które tylko wzrosła liczba rannych. To miał być najlepszy dzień w roku dla centrum handlowego, lecz w kilka minut zmienił się w najgorszy.

— Obrażenia poszkodowanych to przede wszystkim złamania, rany cięte i zmiażdżenia — tłumaczył menedżer centrum handlowego. — Jest też jedna kobieta z zawałem i dzieci, które cudem przeżyły tratowanie. One najbardziej potrzebują lekarza!

— Nie musi mi pan tego tłumaczyć! Tylko że gdzieś tutaj biega szaleniec z bronią! — Pia zatrzymała się i spojrzała agresywnie na pobladłego, a jednak bardzo zdecydowanego mężczyznę. Nie wiedziała, co powinna zrobić. Czy wstrzymać jeszcze zgodę na pomoc dla poszkodowanych i wziąć na siebie ryzyko, że ktoś mógłby umrzeć, ale za to dać policji szansę na złapanie Snajpera? I tę niepewność, której prawdopodobnie nie jest pani w ogóle świadoma, odruchowo maskuje pani agresją. W głowie dudniły jej słowa Andreasa Neffa. Niech to szlag!

Spokojnie, pomyślała. Zachować spokój. Bodensteina nie było jeszcze na miejscu, więc to ona jako funkcjonariuszka o najwyższym stopniu musiała dowodzić akcją. Przede wszystkim należało teraz ustalić priorytety i podjąć odpowiednie decyzje.

— Kathrin — zwróciła się do koleżanki. — Przekaż, że lekarze i zespoły ratunkowe mają prawo wejścia na zamknięty teren.

— Przyjęłam. — Kathrin potwierdziła skinieniem głowy i sięgnęła po krótkofalówkę.

— Dziękuję — powiedział menedżer i odetchnął z ulgą, po czym odwrócił się i ruszył do swoich ludzi.

Nagle odezwała się krótkofalówka Pii.

— Teren zabezpieczony! — rozległ się głos szefa oddziału realizacyjnego. Na ten dźwięk Pia poczuła falę ulgi. — Parking, poziom pierwszy, przy dworcu autobusowym. Zabezpieczyliśmy broń.

— Zaraz będę — odpowiedziała jedynie i ruszyła biegiem.

ZERWAŁA SIĘ NA RÓWNE NOGI, słysząc brzęk rozbitego szkła, głuche uderzenie, a potem mrożący krew w żyłach krzyk. Poczuła zimny dreszcz.

— Greta! — przebiegło jej przez głowę. Upuściła długopis na niedokończoną listę zakupów, wybiegła z salonu i pognała do kuchni. Greta stała nieco z boku. Karoline przez chwilę czuła ulgę, bo córka była cała i zdrowa. Ułamek sekundy później dostrzegła krew na jej twarzy i na nowiutkim sweterku, który dziewczyna jeszcze w samochodzie wyjęła z torby i włożyła. Serce zaczęło jej walić jak młotem. Greta zamilkła; stała sparaliżowana i szeroko otwartymi oczyma wpatrywała się w coś na podłodze. Karoline podążyła za jej wzrokiem. To, co zobaczyła, w jednym momencie sprawiło, że cały świat zachwiał się w posadach. Na posadzce z wydeptanych czarnych i kremowych płytek leżała mama, a dookoła jej głowy powiększała się kałuża krwi. Krew, krew była wszędzie, mieszając się z jasnymi odpryskami kości i białawą masą. Płynęła wzdłuż fug między płytkami i ściekała po frontach szafek. Karoline osunęła się na kolana i chwyciła dłoń matki. Jej skóra była ciepła. Może tylko straciła przytomność i uderzyła się w głowę, kiedy się przewracała?

— Mamo! — szepnęła. — Mamo! Obudź się!

Potrząsnęła delikatnie jej ramieniem. Głowa matki opadła ciężko, lecz zamiast twarzy Karoline zobaczyła krwawą masę.

Usiadła gwałtownie na łóżku. Serce waliło jej jak szalone, aż czuła ból w klatce piersiowej. Była cała mokra od potu, a jednocześnie trzęsła się z zimna.

Jej matka nie żyła.

I to nie był zły sen.

Opadła na poduszkę i zamknęła oczy w nadziei, że uda jej się jeszcze usnąć, by choć trochę odsunąć od siebie moment konfrontacji z rzeczywistością, na którą nie była jeszcze gotowa. Gdyby tylko był jakiś sposób, żeby uwolnić głowę od tych okropnych obrazów! We śnie widziała wszystko z najdrobniejszymi detalami. Znów ogarnął ją ten sam strach i przerażenie co wtedy. Tamtego wieczoru złapała Gretę za ramię i szlochając histerycznie, wyciągnęła ją z kuchni. To, co wydarzyło się później, pamiętała jak przez mgłę. Wiedziała, że po jakimś czasie pojawił się Carsten, policja, a na sam koniec tata… Jego zrozpaczone krzyki i jego załamanie były równie przerażające jak widok zmasakrowanej twarzy mamy… Karoline westchnęła głęboko. Co teraz? Jak ma dać sobie radę? Jak ma poradzić sobie ktoś, kto widział, jak jego matka ginie od postrzału? Czego inni oczekują od takiej osoby? Przez całe życie do wszystkich problemów podchodziła z chłodną logiką i podejmowała racjonalne decyzje, które prowadziły do znalezienia rozwiązania. Tym razem nie zanosiło się na to. Poczuła skurcz serca. Nie chciała płakać. Za żadne skarby nie wolno jej poddać się żałobie, bo to najprostsza droga do załamania.

Z wysiłkiem usiadła na łóżku. Bolały ją ręce i nogi i czuła się, jakby przygniatał ją jakiś wielki ciężar. Przerażające obrazy kotłowały jej się w głowie niczym woda, która napiera na przeszkodę, a kiedy pojawiają się pęknięcia, jest już nie do zatrzymania, wyrywa dziurę w każdej tamie i niszczy wszystko na swej drodze. Jej świat stracił barwy, a życie od teraz będzie dzieliło się na „przed” i „po”.

Karoline przełożyła nogi przez brzeg łóżka, wstała i powlokła się do łazienki. Od przedwczoraj miała na sobie tę samą sukienkę, nie brała prysznica i praktycznie nic nie jadła. Kilka razy rozmawiała przez telefon z Carstenem. Z Gretą również. Przede wszystkim zajmowała się ojcem, który przestał mówić, pogrążając się w tym samym przerażeniu i wstrząsie co ona. Ostatniej nocy wróciła do domu, żeby zabrać czyste rzeczy. Padła na łóżko i po prostu zasnęła. Kiedy była pod prysznicem, rozdzwonił się telefon. Nieważne, kto i czego od niej chciał, będzie musiał uzbroić się w cierpliwość. Później oddzwoni. Kiedyś. Teraz musi być silna. Dla Grety. I przede wszystkim dla ojca. On potrzebuje jej bardziej niż kiedykolwiek.

PIA SIEDZIAŁA PRZY KOMPUTERZE i kończyła raport z akcji w centrum handlowym. Zapisała plik i wysłała go mejlem do doktor Engel. Wydawało się, że mają Snajpera na wyciągnięcie ręki, lecz ekscytacja i podniecenie szybko ustąpiły miejsca rozczarowaniu. Trójka nastolatków uznała, że świetnym pomysłem będzie wziąć pistolet hukowy ojca jednego z nich i zacząć robić dowcipy. Żart był z gatunku tych najgłupszych, a co gorsza, jego konsekwencje mogły okazać się tragiczne. Bodensteinowi kamień spadł z serca, kiedy się dowiedział, że jego córce nic nie jest. Wziął wtedy w obroty trójkę spokorniałych nagle dzieciaków i wyjaśnił dosadnie powagę ich położenia. Koszty samej akcji policji będą ich rodziców kosztowały grube tysiące euro, a przecież to nie wszystko, bo czekały ich jeszcze roszczenia odszkodowawcze. Trzydzieści cztery osoby zostały ranne w wyniku masowej paniki, jaką spowodowali, część z nich znajdowała się w stanie ciężkim, a kobieta z zawałem serca balansowała na granicy życia i śmieci. Pia wstała i poszła do kuchni. Spotkała tam Bodensteina i doktor Engel.

— Nawet nie pomyśleli, do czego mogą doprowadzić — powiedział Oliver. Z niedowierzaniem potrząsnął głową i upił łyk kawy. — Wydawało im się, że zrobią genialny numer i wszyscy będą się śmiali. Nie rozumiem, jak można być tak bezmyślnym!

— Po pewnym czasie człowiek przestaje się czemukolwiek dziwić — stwierdziła Nicola. — Dzisiejsza młodzież jest często zbyt egoistyczna, żeby myśleć o tym, że mogą komuś wyrządzić krzywdę. Siedzą tylko przed komputerami i odstrzeliwują się nawzajem, tak jak kiedyś my zbijaliśmy się w grze w chińczyka.

— Ich rodzice na pewno się ucieszą — dodała Pia. — A już na pewno ten ojciec, który nie zabezpieczył właściwie szafki na broń. Czasem nie mogę pojąć, że oni niczego się nie uczą! Przecież mają przykłady z masakr w Winnenden czy Erfurtu!

— Człowiek woli wierzyć, że jego dziecko nigdy by nie zrobiło czegoś takiego — odparł Bodenstein.

— No właśnie. — Doktor Engel pokiwała smutno głową, umyła filiżankę i odstawiła ją na suszarkę przy zlewozmywaku. — Ale jakkolwiek by patrzeć, cała akcja przebiegła naprawdę przyzwoicie. Świetna robota, koleżanko.

— Skończyłam już raport z akcji i wysłałam go pani na mejla — powiedziała Pia z pośpiechem, żeby tylko uprzedzić pytanie, którego teraz się obawiała.

Nicola spojrzała na nią uważnie i pokiwała głową.

— Niczego innego się nie spodziewałam — powiedziała jedynie. Potem zwróciła się do Bodensteina:

— Masz chwilę czasu? Chciałabym zamienić z tobą kilka słów.

— Oczywiście. — Po czym oboje wyszli z kuchni, a Pia została sama.

Kiedy wróciła do biura, które dzieliła z Kaiem Ostermannem, jej złość natychmiast wzbudził Andreas Neff, bo bez pytania zajął miejsce za należącym do niej biurkiem.

— A nie mówiłem? — Siedział rozwalony w fotelu, z nogami opartymi o blat. — Wiedziałem, że dzisiaj to nie Snajper. Nie uderzy przed świętami.

— Chciałabym usiąść przy swoim biurku. — Pia machnęła dłonią. — W biurze koleżanki Fachinger jest chwilowo jedno wolne miejsce.

— Tutaj przecież też. — Neff wskazał na dawne stanowisko Behnkego, które Kai Ostermann, główny logistyk i starszy aprobant, wykorzystywał do segregowania raportów, notatek, podań i innych drukowanych informacji. — Chętnie tam usiądę, jeśli mogę.

— Na pana miejscu zostawiłabym to miejsce w spokoju i nie ryzykowałabym przekładania jakichkolwiek papierów — doradziła Pia.

Odezwał się jej telefon.

— Ma pan problemy ze słuchem, czy chce mnie pan zdenerwować? — zapytała. Neff z ociąganiem zdjął nogi z biurka i z prowokacyjną flegmatycznością wstał z jej krzesła, a potem ruszył przez pokój. Pia uniosła telefon do ucha i usiadła.

— Mam na linii kolegę z Niederhöchstadt — wychrypiała Kathrin. — Chce rozmawiać z szefem.

— Przełącz do mnie — poleciła jej Pia. — Szef jest u Engel.

Neff bez skrępowania zaczął przeglądać papiery i akta poukładane starannie na dawnym biurku Behnkego. Gdyby tylko Kai to widział, pomyślała Pia. Ostermann nienawidził, kiedy ktoś ingerował w jego pracę.

— Rothaus, komisariat Eschborn. — Pia dobrze znała funkcjonariusza, który do nich dzwonił. — Dostaliśmy dzisiaj pocztą anonim, na pewno was zainteresuje. To nekrolog Ingeborg Rohleder.

Pia drgnęła, jakby poraził ją prąd.

— Nekrolog? — upewniła się.

— Zgadza się. Czarna ramka, krzyż, choć sam tekst jest dziwny — odparł komisarz Rothaus. — Tu jest napisane: „Śp. Ingeborg Rohleder. Ingeborg Rohleder musiała umrzeć, bowiem jej córka jest winna nieudzielenia pomocy oraz współwinna nieumyślnego spowodowania śmierci”. Nadawca podpisał się: „Sędzia”.

Pia zorientowała się, że z nerwów prawie przestała oddychać, więc szybko wypuściła powietrze z płuc. Ależ była teraz spięta! Dane ofiar nie zostały ujawnione publicznie, więc Snajper nie mógł dowiedzieć się ich z gazet, a rodzina ani znajomi Ingeborg Rohleder nie mieli powodów, by pisać takie rzeczy. Była pewna, że to wiadomość od sprawcy, ba, w końcu mieli jakieś wskazówki dotyczące jego motywów!

Pia podziękowała swojemu rozmówcy i zapowiedziała, że najpóźniej za pół godziny pojawi się na miejscu.

— Jakieś nowości? — Neff spojrzał na nią ciekawsko.

Pia udała, że nie słyszy jego pytania, zerwała się z fotela i ruszyła szukać Bodensteina. Znalazła go przed drzwiami doktor Nicoli Engel, gotowego do wyjścia.

— Jadę do Inki odebrać małą — powiedział. — Możesz zadzwonić, kiedy będziesz…

— Musimy lecieć do Niederhöchstadt — przerwała mu podekscytowana. — Tamtejszy komisariat otrzymał anonimowy list z nekrologiem Ingeborg Rohleder, a w jego treści są informacje znane jedynie sprawcy. Nikt nie znał przecież imienia i nazwiska ofiary…

Zamilkła na widok Neffa, który szedł korytarzem w ich kierunku.

— Ależ proszę sobie nie przeszkadzać, proszę kontynuować! — powiedział z uśmiechem.

— Nie, dopóki będzie się pan podkradał i podsłuchiwał. — Pia nie siliła się na udawanie sympatii. Uśmiech momentalnie zniknął z twarzy analityka, choć mężczyzna szybko zapanował nad emocjami. Andreas Neff miał bardzo grubą skórę.

— Pia, nie możesz go wyłączyć z dochodzenia — powiedział Bodenstein, przerywając kłopotliwą ciszę po odejściu Andreasa. — Szefowa życzy sobie, żebyśmy z nim współpracowali. Po to wezwała mnie do siebie. Była bardzo zasadnicza, jeśli rozumiesz, co mam na myśli.

— Ale przecież to skończony idiota! — Pia była niepocieszona. — I działa mi na nerwy.

Bodenstein westchnął i wyjął z kieszeni komórkę.

— Jedziemy do Niederhöchstadt — powiedział, wybierając numer. — Bierzemy Neffa i Krögera.

— Serio? Nie da rady tego jakoś obejść? To znaczy Neffa, nie Krögera? — Pia skrzywiła się niezadowolona.

— Koniec dyskusji. — Bodenstein potrząsnął głową. — Postaraj się z nim jakoś dogadać. Proszę.

NIC NIE JEST DANE raz na zawsze, pomyślał. Czasem człowiek musi wykazać się elastycznością. Nawet najlepsze plany na nic się nie zdadzą, dopóki istnieje jakiś element niepewności, którego nie da się kontrolować. Pierwotnie zakładał nieco inną kolejność, lecz przecież nie mógł przewidzieć, kiedy sprzedawczyni z piekarni wróci z urlopu, prawda?

Ugryzł kanapkę z serem i nachylił się nad stołem, na którym leżały plany budynku i kilka zdjęć. Kiedy wczoraj poszedł po chleb, przekonał się, że budynek w stanie surowym, z którego zamierzał oddać strzał, robotnicy tymczasem obłożyli elewacją. Bardzo go to zdenerwowało, oj bardzo. Musiał szybko znaleźć inne miejsce. Zupełnie przez przypadek trafił na odpowiednie stanowisko, a teraz z pomocą map Google’a sprawdzał drogę ucieczki, którą poprzedniego dnia wybrał.

W telewizji w kolejnym programie informacyjnym wałkowano temat strzałów w centrum handlowym Main-Taunus. Przed południem ktoś wywołał tam falę paniki. Sięgnął po pilota i zrobił głośniej.

— …policji, sprawa ta nie wiąże się w żaden sposób z grasującym w okolicach snajperem, który w ostatnich dniach zamordował dwie kobiety w Eschborn i Oberursel. Sprawcami chaosu okazała się trójka nastolatków z pistoletem hukowym…

Potrząsnął głową i wyłączył telewizor.

Na przykrytym ceratą kuchennym stole przygotował wszystkie przybory do gruntownego czyszczenia karabinu. Po każdym użyciu broni należało ją rozłożyć i wyczyścić. Pozostałości ołowiu odkładały się w lufie i z biegiem czasu mogły wpływać na precyzję strzałów, a zamek broni należało oczyścić ze spalonego prochu i naoliwić. Tutaj mógł być pewny, że nikt nie będzie mu przeszkadzał w czasie pracy. Zdjął z kolby bakę policzkową, przycisnął bezpiecznik i wyjął zamek z prowadnicy. Później wpuścił kilka kropli oleju do lufy i wsunął w nią wycior. Uśmiechnął się zadowolony, przepychając mosiężną szczotkę od komory nabojowej do samego wylotu. Na koniec odkręcił ją wprawnym ruchem i wyjął wycior z lufy. Potem jeszcze kilka razy przeciągnął przez nią przecierak, aż nie zostały na nim żadne zanieczyszczenia. To były dwa dobre strzały. Niczego nie zaniedbał.

— W TEN SPOSÓB sprawa staje się całkowicie jasna — oznajmił Neff, kiedy znaleźli się w komisariacie policji w Eschborn i przekazano im anonimowy nekrolog. — Sprawca chce wzbudzić zainteresowanie, które jego zdaniem mu się należy. John Allen Muhammad dzwonił do szefa policji w Waszyngtonie i twierdził, że jest Bogiem. Nawiązanie kontaktu z policją jest symptomatyczne i wskazuje na narcystyczne zaburzenia osobowości.

Od kiedy ruszyli w drogę, Andreas Neff gadał jak najęty, a Pia miała wrażenie, że nie przerywa nawet po to, żeby nabrać powietrza. Czuła się, jakby poddano ją praniu mózgu. Mężczyzna przez cały czas robił wokół siebie tyle zamieszania, że nie potrafiła się skupić. Z największym trudem udawało jej się zastosować do prośby szefa. Tymczasem Kröger w żaden sposób nie starał się ukrywać swojej antypatii dla wunderwaffe z policji krajowej.

— Standardowy papier biurowy, gramatura osiemdziesiąt gramów, A4, biały — oznajmił, nie reagując na wynurzenia Neffa. — Kto tego dotykał?

— Tylko funkcjonariusz otwierający wszystkie przesyłki — odparł komisarz Rothaus.

— Świetnie. Jego odciski palców mamy w systemie, więc je bez trudu wyeliminujemy. — Kröger przyjrzał się kopercie zabezpieczonej w plastikowej torebce.

— Nekrolog wygląda całkiem profesjonalnie — stwierdził Bodenstein.

— Dzisiaj to żaden problem przygotować coś takiego. — Kröger potrząsnął głową. — Na stronach z ogłoszeniami dzienników są gotowe szablony. Wystarczy kilka kliknięć, żeby taki przygotować i nawet opublikować go zaraz online.

— Sprawca ma około trzydziestu lat. — Neff wrócił do wygłaszania swoich ocen. — Zna się na Internecie i wie, jak zaprojektować taki nekrolog online…

— Ja mam czterdzieści sześć lat i też to wiem — przerwał mu Kröger niegrzecznie. — Moi rodzice też to wiedzą, chociaż są już po siedemdziesiątce.

— A potrafią wspiąć się po ciemku na stację transformatorową i przy słabej widoczności z osiemdziesięciu metrów trafić kogoś w głowę? — odparował Neff z sarkazmem w głosie.

— Przed chwilą budował pan profil sprawcy, bazując na tym, czy umie wstawić nekrolog do sieci, czy nie — przypomniał mu Kröger, jednak mężczyzna nie zareagował na zaczepkę, tylko z uśmiechem zignorował jego argument.

— Jeśli nekrolog rzeczywiście jest informacją od sprawcy dla nas… — zastanawiał się na głos Bodenstein — …to Ingeborg Rohleder nie może być przypadkową ofiarą.

— „Nieudzielenie pomocy i współwina w nieumyślnym spowodowaniu śmierci” — mruknęła Pia. — Co to mogłoby znaczyć?

— Jeszcze nie mam pojęcia, ale sprawca chce nam przekazać coś bardzo ważnego — odparł Bodenstein i zmarszczył czoło. — Ingeborg Rohleder musiała umrzeć, bo jej córka coś zrobiła albo może czegoś zaniechała. To rzuca całkiem nowe światło na całą sprawę.

— To dowód, że Snajper nie wybiera swoich ofiar na chybił trafił. — Pia pokiwała głową. — Działa bardzo metodycznie i z premedytacją. Uważa, że postępuje sprawiedliwie, ba, twierdzi, że sam jest sędzią.

— Dobrze, chodźmy może stąd — zaproponował Bodenstein. — Pojedziemy do Renate Rohleder i zapytamy, co mogą oznaczać te zarzuty.

Podziękował funkcjonariuszowi, który zawiadomił Pię o liście, i wyszedł z biura, a pozostali ruszyli posłusznie za nim.

— To psychopata. — Neff bez pytania o zdanie postanowił skomentować słowa Pii. — I to bez najmniejszych wątpliwości. Czuje się obrażony, więc teraz dokonuje zemsty. Ale nie na samych winnych, tylko na ich najbliższych. I to jest szczególnie perfidne.

— Wczoraj twierdził pan coś zgoła odwrotnego — oświadczyła Pia. — Był pan święcie przekonany, że Snajper zabija przypadkowe osoby.

— Wczoraj jeszcze nie wiedzieliśmy tego, co wiemy dzisiaj. — Neff nie miał oporów, by wykręcać kota ogonem.

Dla Pii to było jednak zbyt wiele.

— Pan musi mieć ostatnie słowo zawsze i wszędzie, co? — Z pogardą potrząsnęła głową. — To w Stanach nauczył się pan, żeby dyskredytować swoje słowa z poprzedniego dnia, tłumacząc się, że to dawno i nieprawda? Tym bezustannym zmienianiem zdania dyskwalifikuje się pan jako specjalista, więc proszę się nie dziwić, jeśli komuś z nas pana paplanina wydaje się mało poważna.

Kröger wyszczerzył radośnie zęby, za to Neff po raz pierwszy zapomniał języka w gębie. Niestety, ten błogosławiony stan nie trwał zbyt długo.

— Na tym właśnie polega warsztat, żeby zaraz na początku dochodzenia sprawdzić wszystkie możliwe hipotezy, nawet jeśli na pierwszy rzut oka mogą się komuś wydać niejasne — usiłował bronić swojej nagłej zmiany zdania.

— W takim razie w przyszłości powinien pan swoje ogólne przypuszczenia formułować w sposób mniej kategoryczny — zauważyła Pia chłodnym głosem. — Bo inaczej każda pańska genialna teoria będzie traktowana jako celowa dezinformacja.

— Nawet w najśmielszych marzeniach nie zakładałem, żeby taka dyletantka jak pani była w stanie nadążać za moim tokiem myślenia — odparował z właściwym sobie samozadowoleniem. — Ale czemu ja się dziwię! Nigdy jeszcze nie przyszło mi współpracować z tak chaotycznym i nieskutecznym zespołem jak wasze K11!

Pia otworzyła usta, żeby odpłacić mu pięknym za nadobne, lecz Kröger ją ubiegł.

— Dyletanctwo prezentuje tutaj tylko jedna osoba i jest nią pan — stwierdził, dosłownie i w przenośni patrząc na niego z góry, bo Neff sięgał mu ledwie do brody. — Ze swoimi wyssanymi z palca teoriami i kolejnymi profilami sprawcy wprowadza pan do naszej pracy jedynie chaos. Najlepiej będzie, jak się pan na jakiś czas zamknie. Jest szansa, że czegoś się pan wtedy nauczy.

— Na co pan sobie pozwala?! — Neff był bardzo wzburzony i chciał coś odpowiedzieć, ale Christian go zignorował i minął, idąc w stronę wyjścia.

— Na nic. Bo i nie ma co się spinać — odpowiedział, nie patrząc nawet w stronę niewysokiego analityka. — Właśnie, Pia, coś mi przyszło do głowy. Trzeba by zadzwonić do komisariatu w Oberursel i zapytać, czy też przypadkiem nie dostali jakiegoś dziwnego listu.

Nie mógł chyba bardziej urazić Neffa, a Pia z trudem powstrzymywała się od śmiechu, patrząc na coraz bardziej wściekłą minę specjalisty z policji krajowej.

Bodenstein czekał na nich za zabezpieczoną dyżurką ze wzmocnionymi drzwiami.

— Co się tak ociągacie? — zapytał.

— Mały Napoleon z krajowej znów miał problem z właściwym doborem słów i trzeba było wyjaśnić mu tajniki kindersztuby — odparł Kröger. — Słuchaj, Oliver, wydaje mi się, że do Oberursel mógł przyjść kolejny nekrolog. On pewnie na razie nie ma jeszcze pojęcia, kto prowadzi jego sprawę, więc listy będzie wysyłał zgodnie z właściwością miejscową.

— A skąd pomysł, żeby właśnie tam sprawdzić? — zapytał Bodenstein.

— Tam mieszkała Margarethe Rudolf.

Bodenstein zastanowił się, po czym z uznaniem pokiwał głową.

— Racja, zaraz to sprawdzę. — I z tymi słowami wrócił do środka i zamienił kilka słów z oficerem dyżurnym.

— Rozumiem, że nie wątpisz w autentyczność tego nekrologu? — Pia spojrzała uważnie na kolegę.

— Nie. Jestem przekonany, że to on. — Christian potrząsnął głową. — W tym punkcie zgadzam się z Napoleonem: nasz sprawca kieruje się motywem, a tym motywem jest zemsta.

— Jak mnie pan nazwał? — Neff skrzywił się nieprzyjemnie.

— Napoleon też się panu nie podoba? Co złego jest w tym imieniu? — Kröger uśmiechnął się niewinnie, a Pia musiała się odwrócić, bo inaczej wybuchnęłaby Neffowi śmiechem prosto w twarz.

— Nie pozwolę sobie na takie traktowanie!

— A ja nie pozwolę nazywać mojej współpracowniczki dyletantką — odparował ostro Kröger.

— No proszę, a koleżanka sama nie potrafi się bronić? — warknął Neff oskarżycielsko. — Potrzebuje adwokata, czy może jest jakiś inny powód, dla którego pan się tak za nią wstawia? — Uśmiechnął się dwuznacznie.

Bodenstein wyszedł z dyżurki i szybkim krokiem ruszył w ich stronę.

— Chrystian, jesteś geniuszem! — zawołał podekscytowany. — Rzeczywiście, dostali dzisiaj pocztą nekrolog! Jedziemy teraz do córki pani Rohleder, a potem prosto do Oberursel.

— Brak odpowiedzi to też odpowiedź — stwierdził Neff kwaśno. — Potwierdzacie tylko moje przypuszczenia.

— Jakie przypuszczenia? — zainteresował się Bodenstein.

— Napoleon uważa, że mnie i Pię musi coś łączyć, bo stanąłem w jej obronie, kiedy ją obrażał — odparł Kröger, na co Neff oblał się purpurą.

— Co to znowu za dziecinada? — nie patyczkował się Bodenstein. — Mamy dwa morderstwa do wyjaśnienia! To nie czas na jakieś przepychanki i niesnaski. Chcę zgranego zespołu, a nie idiotycznych walk o przywództwo!

— Jestem celowo marginalizowany! — poskarżył się Andreas. — A ten tutaj kolega jeszcze zakazuje mi się wypowiadać!

— Bo co chwila zmienia pan wersję i wychodzą skrajne głupoty — wyjaśnił Kröger i otworzył szklane drzwi.

— Sami Dyletanci! Wszyscy jak jeden mąż! — syknął Neff wzburzony.

— Nadęty złośliwiec. — Kröger spojrzał na niego lekceważąco.

Pia milczała, bo chciała uczynić zadość prośbie swojego szefa. Popatrzyła na Bodensteina, który szedł ze zmarszczonym czołem. Dość dobrze go znała, żeby wiedzieć, że lada chwila może stracić dla nich cierpliwość.

— O nie, miarka się przebrała. Na coś takiego nie będę sobie pozwalał! Idę! — Neff zrobił obrażoną minę i ruszył przed siebie. Nikt go nie zatrzymywał.

— Przystanek autobusowy jest zaraz po prawej! — krzyknęła za nim Pia. Nie mogła się powstrzymać.

— Co to za wygłupy? Nie rób przedszkola. — Bodenstein zganił ją spojrzeniem.

— Rany, przecież tobie gość też działa na nerwy! — odpowiedziała. — Nie mogę się skupić, jak wszędzie dorzuca swoje trzy grosze.

— Teraz już chyba możesz, bo sobie poszedł. — Bodenstein najwyraźniej nie żałował z tego powodu. — Dobra, wsiadamy. Mamy ważniejsze rzeczy do roboty.

RENATE ROHLEDER nie było w domu. Bodenstein uznał, że w takiej sytuacji najlepiej będzie najpierw pojechać do Oberursel, a potem raz jeszcze złożyć wizytę córce pierwszej ofiary. Choć nie chciał się do tego przyznać, nie brakowało mu Neffa, bo analityk swoim nastawieniem wprowadzał złą atmosferę w zespole. Najwyraźniej nie był dość jednoznaczny i stanowczy w czasie pierwszej rozmowy, którą odbyli na osobności. Konieczne będzie więc kolejne spotkanie w cztery oczy, żeby dać mu wyraźnie do zrozumienia, że jego wywyższanie się nie prowadzi do niczego dobrego.

Odezwała się komórka Bodensteina. Dzwoniła pani Wagner, asystentka Inki z kliniki dla zwierząt. Kobieta chciała wracać do domu, tymczasem Inki wciąż jeszcze nie było. Niech to szlag.

— Niech pani jeszcze chwileczkę poczeka, poproszę ojca, żeby podjechał po Sophię — powiedział. — I dziękuję za pomoc.

Zakończył rozmowę i wybrał stacjonarny numer rodziców. W myślach prosił opatrzność, żeby któreś mogło się zająć jego córką do czasu, kiedy skończy pracę. Na szczęście ojciec był na miejscu i obiecał, że zaraz podjedzie po wnuczkę do kliniki.

— Nie wiem jeszcze, jak długo będę musiał zostać. Możliwe, że to trochę potrwa — ostrzegł ojca Bodenstein.

— Najwyżej prześpi się u nas — odparł staruszek, a Oliverowi kamień spadł z serca. — Przecież to nie pierwszy raz. Zresztą od razu tak się umówmy, że odbierzesz ją jutro rano.

Bodenstein podziękował serdecznie i schował telefon. Nie był zadowolony, że bezustannie musi szukać pomocy, żeby gdzieś upchnąć najmłodszą latorośl, lecz czy miał jakieś wyjście? Czy Cosima nie zachowywała się podobnie? Zależało mu, żeby wyjaśnić sobie z córką kilka kwestii po awanturze w kuchni, lecz nie miał wyboru. Praca go wzywała, a nie mógł przecież jeździć po miejscach zbrodni, ciągnąc ze sobą sześciolatkę.

Udali się bezpośrednio do komisariatu w Oberursel i poprosili o przekazanie anonimowego listu. Podobnie jak w wypadku nekrologu Ingeborg Rohleder, tu również mieli do czynienia z wydrukiem na zwyczajnym papierze, który przyszedł w zwykłej kopercie bez okienka z wydrukowaną naklejką adresową i znaczkiem. Christian Kröger wciągnął rękawiczki lateksowe i dopiero wtedy wziął list do rąk, by go starannie obejrzeć.

— „Śp. Margarethe Rudolf” — przeczytał na głos. — „Margarethe Rudolf musiała umrzeć, bo jej mąż z próżności i chciwości dopuścił się zbrodni. Sędzia”.

— Ciekaw jestem, co profesor Rudolf powie na takie oskarżenie. — Bodenstein spojrzał na zegarek. Zbliżała się szósta. Jeszcze nie za późno na wizytę. Kilka minut później zatrzymali się przed domem profesora. Wszystkie okna tonęły w ciemności. Kröger został w samochodzie, a Pia i Bodenstein ruszyli w stronę wejścia. W świetle reflektora z czujnikiem ruchu wirowały płatki śniegu.

— Miejmy nadzieję, że ktoś jest na miejscu. — Pia zadzwoniła.

Przez chwilę nic się nie działo, lecz w końcu drzwi się otworzyły i w progu stanął blady i wychudzony mężczyzna. Profesor Rudolf był nieogolony i wyglądał, jakby przez ostatnią dobę postarzał się o dobrych dziesięć lat.

— O co chodzi? — zapytał ponuro i raczej bez entuzjazmu.

— Dobry wieczór — odparł grzecznie Bodenstein. — Chcielibyśmy, żeby rzucił pan na coś okiem. Wpuści nas pan na chwilę?

Mężczyzna się zawahał.

— Tak, oczywiście — powiedział w końcu. — Proszę mi wybaczyć.

Poprowadził ich przez korytarz w stronę jadalni. Parkiet skrzypiał pod ich stopami. W domu było gorąco i duszno, a w powietrzu unosiła się woń zastarzałego dymu tytoniowego i jedzenia.

— Zastaliśmy również pana córkę? — zapytała Pia.

— Karoline musi zajmować się Gretą. Mała potrzebuje jej wsparcia jak nigdy dotąd. — Profesor Rudolf włączył światło. — Ja jakoś muszę dawać sobie radę. Nie mam innego wyjścia.

Lampa pod sufitem powoli robiła się coraz jaśniejsza. Profesor zatrzymał się pośrodku pokoju i wskazał ręką w stronę stołu zastawionego używanymi szklankami i talerzami.

Żadne z nich nie usiadło.

— Panie profesorze… — Bodenstein wyjął z kieszeni kopię nekrologu z komisariatu. — To przyszło dzisiaj pocztą na policję w Oberursel. Jesteśmy przekonani, że nadawcą był sprawca. Dotychczas sądziliśmy, że pańska żona przypadkowo padła ofiarą szaleńca, jednak treść tego nekrologu rzuca zupełnie nowe światło na tę sprawę.

Mówiąc to, podał mu kartkę. Mężczyzna spojrzał na treść i pobladł. Wstrząśnięty uniósł głowę i spojrzał na nich.

— Co… co to ma znaczyć? — zapytał zachrypniętym szeptem. — Od ponad dwudziestu lat zajmuję się chirurgią transplantacyjną. Ratuję życie! Od wielu lat każdy urlop spędzam w Afryce, operując za darmo w tamtejszych szpitalach!

Odsunął krzesło od stołu i usiadł ciężko. Po raz kolejny przeczytał nekrolog i potrząsnął głową. Był zdezorientowany i trzęsły mu się ręce.

— Może ktoś umarł w trakcie przeszczepu? — podpowiedziała Pia. — A teraz jakiś krewny uważa, że jest pan za to odpowiedzialny?

— Każdy pacjent znajdujący się na liście do przeszczepu zdaje sobie sprawę, że w obliczu śmierci transplantacja to jedyna alternatywa — odparł profesor cicho. Odsunął od siebie kartkę z nekrologiem, zdjął okulary i potarł oczy.

— Panie profesorze, mimo wszystko chcielibyśmy pana prosić, żeby się pan zastanowił, kto mógłby mieć do pana pretensje — odezwał się Bodenstein.

Mężczyzna nie odpowiedział.

— Moja żona, kobieta, którą kochałem ponad wszystko, nie żyje — wyszeptał w końcu. — Córka i wnuczka przeżywają ogromną traumę. Wszyscy utraciliśmy sens życia. Proszę, zostawcie mnie teraz w spokoju. Ja… nie czuję się na siłach, by odpowiadać na dalsze pytania.

Głos mu się załamał. Powoli podniósł głowę, jakby kosztowało go to wiele wysiłku. Po bystrym, pewnym siebie człowieku, którego Pia spotkała w wieczór morderstwa Margarethe Rudolf, nie pozostał nawet ślad. Teraz widziała przed sobą złamanego tragedią człowieka, który nie może sobie poradzić z utratą żony, a tymczasem ktoś go oskarża, że to on jest wszystkiemu winien.

— Zostawcie mnie. Proszę.

— Oczywiście. Sami trafimy do wyjścia — odparł Bodenstein. Wychodząc z pokoju, Pia odwróciła się i jeszcze raz spojrzała na profesora Rudolfa. Mężczyzna siedział z głową opartą na rękach i płakał.

RENATE ROHLEDER wciąż nie było w domu. Sprawdzili również kwiaciarnię, lecz i tam jej nie zastali, więc wrócili do komisariatu. Bodenstein już na parkingu pożegnał się z Pią i Krögerem. Christian zawiózł oba nekrologi do Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego w Wiesbaden, żeby sprawdzono je pod kątem odcisków palców i śladów DNA, a Pia sama wróciła do biura. Pomieszczenia K11 były puste. Kathrin poszła do domu, do łóżka, co w jej stanie było najrozsądniejszym rozwiązaniem, a Andreas Neff zniknął po kłótni w terenie i nie pojawił się w komendzie. Pia weszła do swojego biura i natknęła się na Kaia.

— Co za dureń z tego Neffa, strasznie mnie wkurzył. Przerył wszystkie akta, które miałem tu poukładane! — poskarżył się Ostermann. — Ostatnie dwie godziny spędziłem na przywracaniu porządku.

Mimo że Kai Ostermann miał długie włosy związane w koński ogon, lenonki, ubierał się dość niedbale i w ogóle wyglądał jak typowy nerd komputerowy, należał do najlepiej zorganizowanych osób, jakie Pia kiedykolwiek znała.

— Ostrzegałam go! — powiedziała. — Ale uparł się, że będzie siedział z nami w biurze.

— Niech no się tylko tu pokaże! — psioczył Kai. Żeby trochę poprawić mu humor, Pia opowiedziała o wydarzeniach przed komisariatem policji w Eschborn, w wyniku których Neff z własnej woli zostawił ich samych.

— Napoleon! Pasuje do niego jak ulał! — Kai roześmiał się radośnie. — Jak nie zmieni swojego podejścia, to go tutaj czeka jego własne Waterloo.

Następnie Pia zdała relację z rozmowy z profesorem Rudolfem, która niczego nie wyjaśniła, i powtórzyła, co znajdowało się w nekrologach. Akurat kiedy skończyła, odezwał się jej telefon.

— Cześć, Henning — przywitała się z byłym mężem. — Coś się stało?

— Doszły mnie słuchy, że wygrałem zakład — powiedział były mąż z delikatną kpiną, co momentalnie wyprowadziło Pię z równowagi. — Ponoć wysłałaś Christopha w samotny rejs?

— Jaki znowu zakład? — odpowiedziała chłodno. — Nie pamiętam, żebyśmy podali sobie ręce?

— Niech ci będzie. Tak czy inaczej, nasze zaproszenie jest aktualne. Miriam bardzo by się ucieszyła, gdybyś zechciała spędzić Wigilię z nami.

W gruncie rzeczy było to bardzo miłe, jednak Pia nie miała najmniejszej ochoty na święta w mieszkaniu, w którym spędziła kilka lat wspólnego życia z Henningiem i w którym, już po rozstaniu, zastała go w niedwuznacznej pozie, w dodatku na stole, z pewną panią prokurator. Z tym miejscem wiązało się zbyt wiele wspomnień, zarówno tych dobrych, jak i tych trudniejszych.

— Dziękuję, to bardzo miłe z waszej strony — powiedziała. — Ale wykorzystam okazję, żeby zobaczyć się z rodziną. Siostra i brat spędzają święta u rodziców, więc też się tam pojawię.

— Jak chcesz. Pozdrów ich ode mnie i wesołych świąt — odparł Henning.

Zamienili jeszcze kilka słów na temat akcji w centrum handlowym, a Pia opowiedziała mu o nekrologach, które przesłał Snajper. Mimo że Henning jako dyrektor Instytutu Medycyny Sądowej nie należał do zespołu śledczego, nieformalnie był jego bardzo ważnym członkiem, a swoim doświadczeniem i błyskotliwą spostrzegawczością nieraz pomógł w ustaleniu sprawców różnych przestępstw.

— Nieszczególnie to pomocne, bo w sumie niewiele wam daje — powiedział w końcu.

— Zależy, jak na to patrzeć. Dzięki tym listom znamy w końcu motyw sprawcy — powiedziała Pia. Wtedy coś jeszcze przyszło jej do głowy. — Słuchaj, Henning, znasz może przypadkiem profesora Dietera Paula Rudolfa? To chirurg transplantolog.

— Hm… — Henning się zastanowił. — Nie. Tak na szybko nic mi to nazwisko nie mówi. Ale chętnie zasięgnę języka. Nie ma u nas zbyt wielu transplantologów.

Pia znała zapał śledczy byłego męża i upór swojej przyjaciółki, a jego obecnej żony, i z radością przystała na tę propozycję.

— Będziemy wdzięczni za każdą pomoc — powiedziała. — Mamy jakiegoś pajaca, który utrzymuje, że jest profilerem, i nie możemy go wykopać, bo Engel się upiera, żeby z nami pracował, a prawdę mówiąc, gość przysparza nam więcej kłopotów niż daje wsparcia.

Na koniec życzyli sobie miłego weekendu i Pia zakończyła rozmowę.

— To ty masz rodzinę? — Kai nie potrafił ukryć zaskoczenia.

— Jak każdy — odparła Pia dość ostro. — A coś ty myślał, że wyjęli mnie z okna życia?

— Wybacz, nie chciałem być wścibski — mruknął Kai. — Ale od kiedy się znamy, nigdy jeszcze nie wspomniałaś o rodzicach ani o rodzeństwie.

— Moja wina, przepraszam. Niepotrzebnie tak zareagowałam. — Pia potrząsnęła głową. — Bo widzisz, prawda jest taka, że po prostu nie ma o czym mówić. Ostatni raz widziałam się z nimi przed kilkoma laty.

Rzeczywiście, Kai miał prawo się zdziwić, słysząc o jej rodzinie, bo Pia nigdy nie rozwodziła się nad swoim prywatnym życiem — zupełnie inaczej niż Cem Altunay, który na biurku trzymał zdjęcia chyba wszystkich krewnych, jakich miał. Rodzice Pii mieszkali w Igstadt, małej miejscowości pod Wiesbaden i nigdy nie usiłowali nawet zrozumieć, dlaczego ich córka porzuciła pewność i bezpieczeństwo małżeństwa, zamieszkała w gospodarstwie rolnym i przede wszystkim, po co w ogóle wracała do policji kryminalnej. Jej ojciec przez czterdzieści lat pracował w systemie zmianowym w Hoechst AG, a od kiedy przeszedł na emeryturę, życie jego i matki ograniczało się do kościoła, ogrodu i kręglarni. Kiedy Pia opowiedziała jej po raz pierwszy o Christophie, jej jedynym zmartwieniem było „co ludzie powiedzą”, bo przecież córka nie miała jeszcze rozwodu z pierwszym mężem. Jednak korzenie niechęci Pii do rodziców sięgały głębiej i miały związek z wydarzeniami sprzed niemal dwudziestu lat. Pia była wówczas prześladowana przez mężczyznę poznanego w czasie wakacji we Francji. Przez całe miesiące ją nachodził i dręczył, aż w końcu włamał się do jej mieszkania i brutalnie ją zgwałcił. Jedyną reakcją rodziców na jej tragedię było milczenie, nigdy nie chcieli o tym rozmawiać. Kilka lat później, w trakcie przyjęcia weselnego po ślubie z Henningiem, do Pii dotarło w końcu, że tak naprawdę nie znajdują już wspólnego języka. Oni żyli w swoim dusznym, prowincjonalnym światku, który dla niej był całkowicie obcy.

Lars, jej starszy brat, wyrósł na nadętego przemądrzalca. Obraził się na Pię śmiertelnie, kiedy zlekceważyła jego rady dotyczące inwestowania pieniędzy i zrobiła coś całkowicie niesztampowego: pod koniec lat dziewięćdziesiątych wydała kilka tysięcy euro na akcje młodych firm zajmujących się nowymi technologiami. Sprzedała je po rozwodzie, a zysku wystarczyło jej na kupno gospodarstwa, w którym zamieszkała. Lars uważał się za giełdowego guru i nie potrafił jej wybaczyć tej nielojalności, dlatego w zasadzie przestali ze sobą rozmawiać. Jedynym członkiem rodziny, z którym Pia utrzymywała jakiś kontakt, była młodsza siostra Kim, pracująca w Hamburgu jako psycholożka więzienna. Jej zawód był zresztą wykpiwany przez pozostałych krewnych na równi z zawodem Pii.

— Ech, rodziny się nie wybiera. Niestety — dodał Kai smutno. — Ja też nie mam kontaktu z rodzicami. Jedynie na święta i urodziny dostaję od nich kartkę na ręcznie robionym, czerpanym papierze.

Skrzyżował ramiona na piersi i zaśmiał się gorzko.

— Wiesz, to zatwardziałe dzieci rewolucji sześćdziesiątego ósmego roku. Mieszkają w komunie w jakimś opuszczonym gospodarstwie w Rhön, bez ogrzewania i bez prądu. I hodują warzywa. To, że poszedłem do policji, było dla nich straszną zdradą. Dla nich i dla mojego rodzeństwa do dzisiaj jestem odszczepieńcem. Pamiętam jeszcze, ile wstydu się przez nich najadłem w czasie służby w prewencji. Przez kraj przetoczyły się wtedy ogromne protesty przeciwko transportowi koleją odpadów radioaktywnych z elektrowni atomowych. Wysłali nas tam do ochrony i oczywiście okazało się, że do szyn łańcuchami przypięli się właśnie moi rodzice i jacyś ich znajomi.

Pia nie mogła powstrzymać uśmiechu.

— Kiedyś ojciec powiedział mi nawet, że gdybym został uprowadzony, to nie zapłaci złamanego grosza okupu — powiedział Kai. — Tak bardzo jest mną rozczarowany.

— Nieźle — stwierdziła Pia. — Ale chyba nie mówił poważnie, co?

— Najpoważniej na świecie. — Kai wzruszył ramionami. — Dlatego tak łatwo było mi się z nimi pożegnać. Moi rodzice należą do ludzi, dla których ich prawda jest jedyna i niepodważalna, a innymi gardzą. Nie potrafię znieść takiego podejścia. Uważają się za takich postępowych i otwartych, a tymczasem to najbardziej nietolerancyjni i zacietrzewieni ignoranci, jakich kiedykolwiek spotkałem!

— Za to moi rodzice to małomiasteczkowa prowincja. Nigdy nosa z tej swojej wiochy nie wyściubią. — Pia zrobiła smutną minę. — Żyją w tym swoim zapyziałym, maleńkim świecie i drżą ze strachu przed jakimikolwiek zmianami.

Zmarszczyła czoło.

— Wiesz, ostatnio nawet się zastanawiałam, jakbym zareagowała, gdyby taki snajper zastrzelił moich rodziców albo brata.

— I do czego doszłaś? — Kai spojrzał na nią z zaciekawieniem.

— Hm. Może to zabrzmi strasznie nieludzko, ale wydaje mi się, że nie byłabym szczególnie poruszona. Dla mnie są zupełnie obcymi ludźmi, z którymi nie mam wspólnych tematów.

— Kurczę, ja mam tak samo. Niestety. — Kai potrząsnął głową. — Ale powiedz mi, po co w takim razie jedziesz do nich na święta?

— Może właśnie z tego powodu? — przyznała Pia. — Przeraziło mnie to, co sobie o nich pomyślałam. Ale to przecież moja rodzina.

— Ty ich nic nie obchodzisz — stwierdził Kai. — Dlatego nikt nie może oczekiwać, żeby to akurat tobie miało zależeć. W naszym wieku człowiek nie potrzebuje już udawać, żeby tylko przypodobać się rodzicom albo rodzeństwu.

PONIEDZIAŁEK 24 GRUDNIA 2012

Przez ostatnich dwadzieścia lat nie zmienił się ani jej rodzinny dom, ani rodzice. Już dziesięć minut po przyjeździe Pia zaczęła żałować decyzji o wspólnym spędzaniu świąt.

— Przynajmniej w Boże Narodzenie mogłybyście się pofatygować do kościoła. — Matka jeszcze nie skończyła się witać z obiema córkami, a już obdarzyła je nieprzychylnym spojrzeniem. Pia momentalnie straciła resztki dobrej woli, z jakimi wybierała się do Igstadt.

Spięta i nieswoja siedziała teraz na skórzanym wypoczynku w żywcem przeniesionym z lat siedemdziesiątych salonie rodziców, wciśnięta między szwagierkę Sylvię a Kim, która dwie godziny wcześniej przyleciała z Hamburga. Umówiła się z siostrą, że ta na czas pobytu zatrzyma się u niej w gospodarstwie.

Z wysiłkiem starała się nawiązać jakąkolwiek rozmowę z rodzicami, a w czasie obiadu zagadywała brata i jego żonę, jak im się powodzi. Sprowokowała tym Sylvię do wygłoszenia kilkuminutowego monologu na nieokreślony temat o równie nieistotnej treści. Matka Pii, okrąglutka i rumiana, jak zwykle nikogo nie słuchała, bo dla niej liczyło się jedynie to, co miało związek z jej koleżankami, a ojciec siedział w swoim fotelu z nieobecną miną i w milczeniu wpatrywał się w jakiś nieokreślony punkt.

— Muszę lecieć do kuchni. — Matka wykorzystała moment, w którym Sylvia musiała nabrać powietrza.

— Może ci pomóc? — zaproponowały unisono Pia i Kim.

— Nie, nie, przecież wszystko mam przygotowane — odpowiedziała staruszka.

Bez Sylvii przy stole zapadłaby martwa cisza. Nikt nie miał tu nikomu nic do powiedzenia. Pia upiła łyczek rieslinga, tak kwaśnego, że odruchowo się skrzywiła.

— Ludzie idą na psychologię tylko po to, żeby samemu się z czegoś wyleczyć — tłumaczyła Sylvia, odstawiając kieliszek. Przez pięć lat, jakie minęły od ostatniego spotkania z Pią, szwagierka rozrosła się intensywnie wszerz, podobnie zresztą jak Lars, który ze swoim rozbuchanym ego i samozadowoleniem mógłby wiele nauczyć Napoleona Neffa.

— Wiesz, Sylvio, ale przynajmniej mam pracę i nie muszę być na utrzymaniu męża — odparowała Kim. — Poza tym ta praca sprawia mi przyjemność i jestem w niej całkiem dobra.

Kim była przeciwieństwem szwagierki — wysoka, bardzo szczupła i bez makijażu.

— Wciąż się zastanawiam, czy ty kiedykolwiek spotkasz mężczyznę, który z tobą wytrzyma — odparła Sylvia z fałszywym uśmiechem, który w najmniejszym stopniu nie osłabiał agresji w jej słowach. — W końcu masz już czterdzieści trzy lata, a twój zegar biologiczny tyka głośno jak Big Ben!

Zaśmiała się ze swojego dowcipu.

— Nigdy nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego niektóre kobiety, w tym również ty, wierzą, że mąż i dzieci to największe szczęście, na jakie mogą liczyć — odparowała Kim. — Moim zdaniem coś sobie wmawiacie. Jestem przekonana, że większość kur domowych, gdyby tylko miała wybór, żyłaby tak jak ja: niezależna finansowo, realizująca się w pracy i w weekendy wysypiająca się do woli…

Kim puściła oko do siostry, a Pia nie mogła powstrzymać uśmiechu.

— To przecież oczywiste, że będziesz starała się koloryzować to swoje smutne samotne życie. — Sylvia zaśmiała się kpiąco. Jednak jej śmiech nie był szczery, bo Kim trafiła w samo sedno i dotknęła szwagierkę do żywego. — Dzieci są cudowne! Dzieci są spełnieniem dla każdej kobiety! Ale to można zrozumieć dopiero wtedy, kiedy ma się własne.

— To mi wygląda na klasyczny przypadek autosugestii. — Kim potrząsnęła głową. — Dzieci to małe egoistyczne potwory, które potrafią zniszczyć każdy związek. A potem, kiedy w końcu wyprowadzą się z domu, rodzice siedzą i nie mają sobie już nic do powiedzenia, bo przez te wszystkie lata rozmawiali jedynie o gówniarzach.

Pia przestała zwracać uwagę na wymianę zdań przy stole. Miała nadzieję, że matka szybko poda jedzenie, bo chciała jak najprędzej się stąd wyrwać. Myślami już była gdzieś daleko. Wydarzenia ostatnich dni mocno wpłynęły na handel w całym regionie, psując właścicielom sklepów interesy w czasie największego przedświątecznego ruchu. Miejsca przed supermarketami stały puste, władze miast z dnia na dzień pozamykały bożonarodzeniowe jarmarki, bo i tak nikt na nie nie przychodził. Sporo było w tym winy telewizji. Stacje telewizyjne non stop wałkowały temat Snajpera. Wyświetlano programy z USA o tamtejszych mordercach i siano coraz większy niepokój wśród społeczeństwa. Wiele osób ze strachu przed staniem się kolejną ofiarą Snajpera wolało zostać w domach. Media sugerowały, że to szaleniec, który strzela do przypadkowo wybranych osób.

Z początku rzeczywiście można było wysnuć taki wniosek, jednak od chwili otrzymania anonimowych nekrologów dwóch ofiar — a nikt nie miał najmniejszych wątpliwości co do oryginalności tych listów — policja miała pewność, że morderca działa w sposób planowy. W czasie porannej odprawy, na której Neff się nie pojawił, Pia zaproponowała, by przekazać prasie dokładniejsze informacje. Jej szef i Engel uznali jednak, że to zbyt duże ryzyko. Nie chcieli dawać ludziom poczucia pozornego bezpieczeństwa, a tak przecież zostałaby odebrana ich wiadomość.

Niedziela na szczęście przebiegła zupełnie spokojnie. Renate Rohleder wyjechała z psem na święta do przyjaciółki do Kolonii, a laboratorium kryminalistyczne przebadało oba nekrologi, lecz nie znaleziono żadnych odcisków palców poza pozostawionymi przez policjantów, którzy otworzyli koperty. Śledztwo utknęło w martwym punkcie, więc Pia uznała, że bez sensu byłoby marnować czas na tkwienie w biurze. Dlatego przed południem życzyła wszystkim wesołych świąt i z nadzieją, że choć raz sprawdzą się prognozy Neffa, pojechała do domu.

— A ty kiedy w końcu przedstawisz nam tego człowieka z zoo? — Sylvia spojrzała na Pię. — Przy okazji, czy to nie dziwne, że wyjechał na urlop na święta, a ciebie zostawił samą? Bo wiesz, coś tu chyba jest nie tak, mam rację? Ja byłabym ostrożna.

— Nie pojechał na urlop — odparła Pia. — Pracuje.

Wino w kieliszku zrobiło się ciepłe i smakowało jeszcze ohydniej, niż kiedy było schłodzone.

— Proszę, proszę, czyli znowu pracoholik, tak samo jak twój były — wtrącił się Lars. — Ty też pewnie jesteś cały czas na służbie, prawda?

— Zgadza się, jestem cały czas w gotowości — potwierdziła Pia i pomyślała, że nie miałaby nic przeciwko jakiemuś wezwaniu w wigilijny wieczór, gdyby oczywiście nie oznaczało to śmierci kolejnej ofiary.

Ani rodzice, ani Lars nawet nie udali zainteresowania jej życiem. Nikt nie zapytał, jak się czuje, jak się jej powodzi i co robi w pracy. Była im tak obojętna, że nawet z fałszywej grzeczności nikt nie poruszył tego tematu. Dlatego nikt nie może oczekiwać, żeby to akurat tobie miało zależeć — w głowie Pii dźwięczały słowa wypowiedziane przez Kaia. Wierzyła, że jakoś przetrwa wspólny wieczór. A potem postawi na nich kreskę. Na całej rodzinie. Już na zawsze.

— TO W OGÓLE NIE WCHODZI W RACHUBĘ! Nie puszczę cię teraz samej taksówką. — Bodenstein delikatnie, acz zdecydowanie wyjął byłej teściowej telefon z dłoni. — Zaraz odwiozę cię do domu.

Oliver, tak samo jak Pia, był w gotowości, i żeby móc zareagować na każde wezwanie, przez cały dzień wypił jedynie lampkę szampana.

— Naprawdę nie musisz — powiedziała Gabriela. — Jest już późno, a ty masz za sobą długi dzień.

— To naprawdę nic wielkiego, żaden kłopot — zapewnił ją Bodenstein.

— W takim razie zgoda. — Gabriela hrabina Rothkirch sięgnęła po kieliszek wina i wzniosła go w stronę Rosalie. — Dziękuję za fantastyczną wieczerzę wigilijną i pożegnalną, kochanie.

— Ja się przyłączam, to było coś niesamowitego — zgodziła się Inka. — Amerykanie nie domyślają się nawet, jaki skarb im się trafił!

— Dziękuję. — Rosalie była wzruszona. — Jesteście wszyscy tacy kochani. Jejku, już za wami tęsknię!

Dłonią starła łzę z policzka.

— My za tobą też — zapewnił ją ojciec i dodał ze skrzywioną miną: — Od jutra znów będę żywił się resztkami.

— Tato, ani mi się waż! Zostawiłam ci mnóstwo przepisów na proste i szybkie potrawy. — Rosalie pogroziła mu palcem. — Więc nie chcę nawet słyszeć, że znów jesz mrożoną pizzę!

— Nigdy w życiu! — obiecał Bodenstein i uśmiechnął się. To był piękny, radosny i spokojny wieczór. Jego syn Lorenz i córka Inki Thordis przyjechali na święta z Bad Vilbel i zatrzymali się u Inki. Sophia zachowywała się względnie dobrze — jak na nią, oczywiście — jednak była bardzo rozczarowana, bo Cosima wbrew ustaleniom nie zadzwoniła do niej z życzeniami.

— W takim razie ruszajmy. — Bodenstein wstał od stołu. — Chwilę mi to zajmie, a dzieciaki w tym czasie posprzątają kuchnię.

— Dzieciaki! — Lorenz prychnął rozbawiony. — Ja tu widzę tylko jednego dzieciaka, który w dodatku śpi sobie w najlepsze.

— Na nasze szczęście — dodała Rosalie, która bardzo często musiała zajmować się młodszą siostrą.

— Niezależnie od tego, ile macie lat, na zawsze zostaniecie już moimi dzieciakami — zaprotestował Bodenstein.

— Oj, tato! — Rosalie zerwała się z miejsca i rzuciła mu się na szyję. — Jesteś najlepszym tatą na świecie! Będę bardzo tęskniła!

Po serdecznym i pełnym łez pożegnaniu Bodenstein i Gabriela wyszli z domu. Oliver otworzył jej drzwi do samochodu, a potem usiadł za kierownicą. Noc była zimna, ale piękna, a ulice w zasadzie puste.

— To był naprawdę piękny wieczór — powiedziała Gabriela. — Cieszę się, że wciąż jeszcze chcesz mnie widzieć.

— Jakże miałoby być inaczej? — Bodenstein się oburzył. — Jesteś w końcu nie tylko matką Cosimy, ale też babcią moich dzieci i wspaniałą osobą, którą z całego serca szanuję!

— Dziękuję, Oliverze, za te słowa. — Gabriela się wzruszyła.

Przez chwilę jechali w milczeniu.

— Chyba wiesz, że zupełnie nie pochwalam ostatnich wyborów życiowych Cosimy — przerwała ciszę starsza pani. — Mimo że to moja córka, jestem bardzo krytycznie nastawiona do tego, co zrobiła. Bardzo przeżyłam wasz rozwód…

— Wiem, ale… — zaczął Bodenstein. Miał wrażenie, że powinien powiedzieć coś na swoją obronę, lecz Gabriela położyła dłoń na jego dłoni, którą trzymał na lewarku zmiany biegów.

— Nie, nie, to przecież nie twoja wina, mój drogi. Ty nic złego nie zrobiłeś — powiedziała. — Na twoim miejscu dużo wcześniej wystawiłabym jej walizki za drzwi. Dziś wieczorem znów sobie przypomniałam, ile razy zostawiała cię z dziećmi na głowie, bo ona sama musiała wyjechać gdzieś na wyprawę. Teraz robi dokładnie to samo, zamiast zajmować się Sophią. Być może nie byłam dość stanowcza, kiedy ją wychowywałam…

Westchnęła ciężko.

— Bardzo dobrze się składa, że możemy chwilę porozmawiać na osobności — ciągnęła Gabriela. Bodenstein wjechał do Königstein i skręcił w Ölmühlweg. — Bo mam coś z tobą do omówienia. Coś, co od waszego rozstania nie daje mi spokoju. Otóż przed kilkoma miesiącami zmieniłam testament. Zgodnie z moimi postanowieniami Cosima otrzyma zachowek, a pozostałą część mojego majątku przeznaczyłam dla wnucząt i dla ciebie, jako depozytariusza, dopóki twoje dzieci nie będą gotowe, by go przejąć.

Bodenstein nie wierzył własnym uszom.

— Ale przecież ty… — Chciał zaprotestować, lecz teściowa nie dała mu dojść do słowa.

— Oj, uwierz mi, bardzo, bardzo dobrze to sobie przemyślałam i zasięgnęłam opinii moich prawników. Tobie przekażę mój dom w postaci darowizny — mówiła dalej. — Wiesz, wolę rozdawać wszystko za życia, niż żeby ktoś to dzielił po mojej śmierci. Przy odrobinie szczęścia będę żyła jeszcze dość długo, żebyś zdążył uzbierać na podatek od darowizn.

— Ależ Gabrielo! Ja… ja przecież nie mogę tego przyjąć! — Bodenstein był wstrząśnięty i nie mógł się pozbierać po tym, co usłyszał. Willa jego teściowej stała na ogromnej działce w dzielnicy Hardtwald, najlepszej i najdroższej w Bad Homburg, i była warta grube miliony euro! Poza tym Gabriela posiadała sporo mieszkań, domów, niemałą kolekcję dzieł sztuki, prężnie działającą fundację dobroczynną i pokaźny portfel akcji. Zakręciło mu się w głowie na myśl o tym, że on, zwykły policjant pionu kryminalnego miałby w przyszłości zmierzyć się z czymś takim.

— Patrz na drogę! — poradziła mu Gabriela i się roześmiała. — Oliver, zawsze marzyłam o takim synu jak ty. Jesteś oddany swojej rodzinie, masz zasady i wyznajesz wartości, o które jesteś gotów walczyć. Jesteś ciepłym, pełnym zrozumienia i dotrzymującym słowa człowiekiem, na którym zawsze można polegać. Nie ma nikogo, kto bardziej zasługiwałby na zarządzanie tym majątkiem, żeby zachować go dla moich wnuków. Oczywiście przewidziałam dla ciebie odpowiednie wynagrodzenie, a po mojej śmierci będziesz robił z moim majątkiem, co tylko uznasz za słuszne. Dlatego bardzo bym się cieszyła, gdybyś nawet wcześniej chciał spełnić jakieś swoje życzenia. Wiesz, zawsze byłeś bardzo skromny, należy ci się. Co o tym myślisz?

Uśmiechnęła się w ciemności.

— Ja… Gabrielo… nie wiem, co powiedzieć — wyjąkał Bodenstein. — To… to jest…

— Oj, już nie trzymaj mnie dłużej w niepewności! — skarciła go Gabriela ze śmiechem. — Wszystkie papiery czekają tylko na twój podpis.

— A co z Cosimą? Co z jej rodzeństwem? Oni… to im się na pewno nie spodoba! — Oliver otrząsnął się z pierwszego szoku.

— Nie mają innego wyjścia — odparła kobieta. — To moja decyzja i tyle. Poza tym Cosima, Raffaela i Laetitia otrzymały już spore sumy po śmierci ojca. Trójka waszych dzieci to moje jedyne wnuki, a ja chcę, żeby spuścizny rodziny von Rothkirch nie przejęli obcy. No to jak będzie? Mogę liczyć na twoją zgodę?

Bodenstein spojrzał na teściową i uśmiechnął się do niej.

— Pod jednym warunkiem — powiedział.

— Jakim?

— Że pożyjesz w zdrowiu jeszcze wiele, wiele lat.

Gabriela hrabina Rothkirch roześmiała się głośno.

— Co prawda nie mogę ci tego przysiąc, ale daję słowo, że zrobię wszystko, co w mojej mocy! — zakończyła i uścisnęła jego dłoń.

WTOREK 25 GRUDNIA 2012

W nocy znów spadł śnieg. Znajdą jego ślady, ale przewidział to i był przygotowany. Specjalnie na tę okazję kupił nowe buty. Wybrał produkt masowy, nic charakterystycznego. Długo nie musiał czekać, bo w pierwszy dzień świąt jego cel pojawił się równie punktualnie jak każdego innego dnia. Trafił go dokładnie tam, gdzie chciał go trafić. Jednym strzałem zniszczył najważniejszą część jego układu krwionośnego. Jego serce, nie, jej serce przestało bić. Stało się to, co powinno było się stać już dziesięć lat wcześniej, gdyby tylko ludzie nie zaczęli majstrować przy planach natury. Ileż był gotów dać za to, żeby zobaczyć minę tego starucha, jego szok i przerażenie, kiedy zrozumie, że te wszystkie pieniądze dały mu tylko dziesięć lat. Ale niestety, nie mógł ryzykować. Niezależnie od tego, jak bardzo go kusiło, musiał odejść. Nachylił się, podniósł z ziemi łuskę i schował ją do kieszeni. Potem umieścił broń w torbie, którą zarzucił na ramię, i opuścił kryjówkę w krzakach, która dała mu doskonałą osłonę. Kiedy wchodził po schodach, ciemność nocy przerzedzała się, ustępując miejsca światłu poranka. Od zawsze zima była jego ulubioną porą roku.

ZA DZIESIĘĆ DZIEWIĄTA RANO rozdzwonił się telefon i wyrwał Pię ze snu. Poprzedniego dnia, zaraz po posiłku, wyszły z Kim z domu rodziców, unikając w ten sposób kłótni, jaka wisiała w powietrzu między Sylvią a siostrą Pii. Lars i jego żona kupili wszystkim zdecydowanie zbyt drogie prezenty — równie drogimi przy byle okazji zasypywali swoje dzieci. Atmosfera stała się do tego stopnia kłopotliwa, że nawet milczący ojciec Pii pozwolił sobie na krytyczny komentarz. Zaraz potem siostry wróciły do domu Pii, gdzie spędziły długi, miły wieczór przy dwóch butelkach wspaniałego czerwonego wina, a spać poszły dopiero nad ranem.

— Dokąd mam jechać? — zapytała Pia niewyraźnie.

— Fasanenstrasse 47 w Kelkheim — odpowiedział dyżurny obrzydliwie przytomnym i w ogóle niezaspanym głosem. — Wysłałem już na miejsce ekipę techników i wezwałem medyka sądowego.

— Moglibyście powiadomić Bodensteina? — Pia przewróciła się na plecy i ziewnęła szeroko. — Ja zaraz ruszam.

Zwlokła się z łóżka i przeszła do łazienki. Szybko umyła zęby i się ubrała, bo na prysznic nie było już czasu.

— O rany, ty już na nogach? — Pia zeszła na dół, stanęła w drzwiach kuchni i z niedowierzaniem spojrzała na siostrę, która siedziała przy stole z filiżanką kawy w jednej i papierosem w drugiej dłoni, a przed nią stał iPad połączony z przenośną klawiaturą. Psy zerwały się z legowisk i powitały swoją panią radosnym merdaniem ogonów.

— Cześć — odpowiedziała Kim i skrzywiła się. — Mój przeklęty zegar biologiczny budzi mnie również w dni wolne od pracy. I to punktualnie o siódmej rano. Dasz wiarę? A pamiętasz chyba, że zawsze lubiłam długo pospać.

— Mam gorszą wiadomość. Nici z miłego, wspólnego śniadania — oznajmiła Pia. Pogłaskała psy, po czym nalała sobie filiżankę kawy. — W Kelkheim znaleziono kolejną ofiarę.

— Weźmiesz mnie ze sobą? — Kim zamknęła iPada. — Za dwie minuty będę gotowa.

Kim od lat pracowała na stanowisku zastępcy dyrektora Szpitala Sądowego dla psychicznie i nerwowo chorych przy więzieniu nieopodal Hamburga, a poza tym cieszyła się doskonałą opinią specjalistki i biegłej sądowej powoływanej do sporządzania opinii zarówno przez prokuratury, jak i sądy. Neff wyjechał na święta i nie było szans, żeby pojawił się na miejscu kolejnej zbrodni, więc obecność kogoś, kto potrafi ocenić sytuację z zupełnie innego punktu widzenia nie mogła nikomu zaszkodzić.

— W sumie… dlaczego nie? Ubieraj się. — Pia upiła łyk koszmarnej kawy. Nie zwróciła jednak uwagi na paskudny smak, bo zależało jej jedynie na działaniu kofeiny, a tej było w naparze pod dostatkiem.

Po kilku minutach siedziały już w samochodzie. Samochód terenowy Pii podskoczył hałaśliwie na progu bramy wyjazdowej z gospodarstwa.

— Ale amortyzatory to ty wymień — powiedziała Kim.

— Całe auto powinnam wymienić — odparła Pia smutno. — Muszę się pospieszyć, bo niedługo wypadnę przez podłogę razem z fotelem.

— Myślisz, że to znowu ten Snajper? — zapytała Kim.

Wczoraj wieczorem Pia opowiedziała jej o obu morderstwach, nad którymi aktualnie pracowała.

Tym razem ofiarą nie padła starsza kobieta, tylko młody mężczyzna. Co więcej, został zamordowany w święta. Jeśli więc sprawcą był Snajper, domniemania Neffa okazałyby się całkowicie bzdurne i bezwartościowe.

— Całkiem możliwe — odparła Pia, skręciła w B8 i przyspieszyła. Na wysokości zjazdu do Bad Soden minął ją srebrny mercedes kombi. Kierowca gnał, trąbiąc i nie zwracając uwagi na ograniczenie prędkości.

— No proszę, Henning już w drodze — powiedziała i pozdrowiła szybko oddalające się auto byłego męża kilkoma mrugnięciami długich świateł, po czym wdepnęła pedał gazu do samej podłogi. Stary silnik rzęził głośno, ale wskazówka prędkościomierza powędrowała mozolnie w górę i zatrzymała się przy stu czterdziestu kilometrach na godzinę. To była maksymalna prędkość.

— Jak się czujesz, kiedy jedziesz na miejsce zbrodni? — Kim spojrzała na nią z zainteresowaniem. — Jesteś podekscytowana?

— Raczej spięta — odparła Pia. — W sumie człowiek nigdy nie wie, czego konkretnie może się spodziewać.

— A jak jedziesz przez okolicę, myślisz czasem: „O, tutaj kiedyś znalazłam zwłoki”?

— Tak, często tak jest. — Pia potaknęła. — Mam w głowie coś w rodzaju mapy z pozaznaczanymi miejscami, w których znaleziono zwłoki. Jeszcze po latach pamiętam, gdzie się spalił czyjś dom albo gdzie ukryto ofiarę morderstwa.

Zwolniła i zredukowała bieg. Na skrzyżowaniu, na którym droga krajowa przechodziła w lokalną, skręciła w prawo, a po kilkuset metrach w lewo.

— To tutaj, kawałek przed nami. — Zatrzymała się za radiowozem. — Mój szef jest już na miejscu.

— OFIARA TO MAXIMILIAN GEHRKE, dwadzieścia siedem lat — tłumaczył młody komisarz policji, który pierwszy dotarł na miejsce znalezienia zwłok. — Szedł odwiedzić ojca, jak co dzień o ósmej rano. Zdaje się, że to był ich stały rytuał. Tak w każdym razie twierdzi sąsiadka, która go znalazła.

— Zauważyła coś dziwnego?

— Nie, niestety. Wyszła na spacer z psem i go zauważyła. To wszystko. Nie słyszała strzału.

— Dziękuję.

Bodenstein się rozejrzał. Zmarły leżał na brzuchu, z nogami na chodniku prowadzącym do jednej z willi, i torsem na pożółkłej zimowej trawie. Strzał musiał zabić go na miejscu, bo nawet nie zdążył wyjąć rąk z kieszeni, by je odruchowo wyprostować.

— To nie był strzał w głowę — stwierdził Bodenstein zdziwiony. Wciągnął jednorazowe rękawiczki i dotknął karku ofiary. Ciało nie było jeszcze zimne. Po lewej stronie pleców, mniej więcej na wysokości piersi, znajdowała się rana wlotowa. Jasnoszary materiał kurtki dookoła niej nasiąkł krwią.

— Strzał od tyłu, prosto w serce — odezwał się ktoś za jego plecami.

— Witaj, Henning. — Bodenstein odwrócił się. Przez chwilę nie wiedział, czy powinien przywitać medyka sądowego zwyczajowym „wesołych świąt”. Uznał jednak, że byłoby to nie na miejscu, zważywszy na sytuację, w jakiej przyszło im się spotkać. — Dzięki, że tak szybko przyjechałeś. Znaleźć kogoś w święta to nie jest prosta sprawa.

— Nie ma o czym mówić. W ogóle ta cała Gwiazdka jest strasznie przereklamowana. — Henning Kirchhoff otworzył aluminiową walizeczkę, wyjął z niej kombinezon jednorazowy, w który zaraz się ubrał, a na koniec włożył rękawiczki jednorazowe. — Co o tym myślisz? To ten sam sprawca, co w Niederhöchstadt i Oberursel?

— Nie jestem pewien. — Bodenstein odsunął się na bok. — Tamten dotychczas mordował ofiary strzałem w głowę. Dlaczego miałby zmienić swój sposób działania? Dzisiejszy sprawca, podobnie jak Snajper, również użył tłumika.

Na ulicy pojawił się stary samochód terenowy Pii i zatrzymał się za jednym z radiowozów. Bodenstein przyglądał się, jak jego współpracownica w towarzystwie nieznanej mu kobiety przechodzi na drugą stronę jezdni i podchodzi do furtki, przez którą zdążył przejść Maximilian Gehrke, zanim dosięgnął go śmiertelny strzał.

— Dzień dobry, szefie — przywitała się Pia. — I wesołych świąt.

— Dziękuję i nawzajem. — Bodenstein skinął głową.

— Pozwolisz, że przedstawię, to moja siostra. Przyjechała do mnie z wizytą.

— Bardzo mi miło. — Bodenstein podał jej dłoń. — Oliver von Bodenstein.

— Katharina Freitag, ale wolę, gdy mówi się Kim.

Miała silny, zdecydowany uścisk dłoni, pełne zainteresowania spojrzenie i szaroniebieskie oczy otoczone gęstymi rzęsami. Podobieństwo między obiema siostrami było uderzające: identyczne, wystające kości policzkowe, szerokie, pełne usta i wysokie czoła, co u młodszej Kim bardziej rzucało się w oczy, bo naturalne blond włosy zaczesywała starannie do tyłu, podczas gdy Pia nosiła luźno spięty koński ogon.

— Wiem, to nie jest normalne, że ciągnę rodzinę na miejsce zbrodni — powiedziała Pia. — Ale Kim jest biegłą sądową z zakresu psychiatrii i może nam pomóc.

— Nie mnie o tym decydować — odparł Bodenstein. — Ale jeśli o mnie chodzi, to nie mam nic przeciwko.

Po drugiej stronie ulicy zebrało się kilkoro gapiów. Wiadomość o krwawym morderstwie rozeszła się lotem błyskawicy po luksusowej okolicy.

— Chciałbym teraz porozmawiać z ojcem ofiary — oznajmił Bodenstein, kiedy wprowadził Pię we wszystko, czego sam zdążył się dowiedzieć o ofierze. Henning kończył już oględziny ciała, ale widząc byłą szwagierkę, przerwał i przywitał się zaskoczony.

Przy krawężniku zatrzymał się niebieski bus, a ze środka wysiedli technicy odpowiedzialni za zabezpieczanie śladów. Kiedy Henning Kirchhoff zobaczył Christiana Krögera, na jego ustach pojawił się tryumfalny uśmiech.

— Pięć do siedmiu. Odrabiam straty — zwrócił się do Pii i Kim. — W tym roku Kröger siedem razy był szybciej przy zwłokach. Jeśli Snajper będzie dalej równie aktywny, mam jeszcze szansę na remis.

— Nawet tego nie skomentuję! — Pia z niedowierzaniem potrząsnęła głową. — Że też nie potraficie dać sobie spokoju z tymi głupimi wyścigami!

— To dlatego pędziłeś jak szalony po drodze publicznej? — zapytała Kim.

— Hm. No cóż, tak wyszło. — Najwyraźniej to wyznanie nie przyszło mu wcale łatwo.

— Dobrze, chodźmy może do środka — zwrócił się do Pii Bodenstein. — Nie chcę być przy tym, jak tych dwóch znów skoczy sobie do gardeł.

W SWOJEJ PRACY Pia spotykała codziennie różnych ludzi; młodych i starych, inteligentnych i tępych, praktycznych i marzycieli, uprzejmych i agresywnych, uczciwych i konfabulantów. Wielu z nich znajdowało się w stanie wzburzenia emocjonalnego, więc często nie potrafili udawać i — bezwiednie i czasem tylko na chwilę — pokazywali swoje prawdziwe oblicze. Praca Pii wymagała obiektywnego i neutralnego podejścia, lecz nawet ona nie potrafiła nie darzyć niektórych osób większą sympatią niż innych.

Szczerze współczuła Fritzowi Gehrkemu. Staruszek był załamany, a jednak starał się odpowiadać rzeczowo na wszystkie pytania Bodensteina. Jak wielu ludzi z jego pokolenia, nie pozwalał sobie na utratę kontroli i rozklejanie się. Młodzi tak nie potrafili i często wpadali w histerię. Zanosili się szlochem, krzyczeli i załamywali się emocjonalnie. On za to mobilizował wszystkie siły, byle tylko udzielić pomocnych odpowiedzi.

Od śmierci żony w 1995 roku mieszkał sam w tym wielkim domu, który zbudował ponad pięćdziesiąt lat wcześniej. Był pierwszą osobą, która tutaj zamieszkała, a dziś miał osiemdziesiąt jeden lat. Cierpiał na różne choroby związane z wiekiem, lecz nie wymienił ich z nazwy. Tak czy inaczej, całkiem dobrze dawał sobie radę. Miał gosposię, która dbała o codziennie funkcjonowanie domu, i tylko w niedzielę i święta miała wolne. Dwa razy dziennie przyjeżdżała pielęgniarka, a codziennie rano odwiedzał go syn Maximilian. Maximilian, jego jedyne dziecko, każdego ranka przynosił bułki i razem zjadali śniadanie, czytając gazety.

— Nie potrafię zrozumieć, dlaczego ktoś mógłby chcieć zrobić coś takiego. Dlaczego ktoś celowo zabił mojego syna? — zapytał trzęsącym się głosem.

Zaprosił ich do salonu, po czym usiadł w fotelu, gotów odpowiadać na pytania. Miał przerzedzone siwe włosy, był uczesany i starannie ubrany w koszulę, krawat i bordowy wełniany sweter. Dłoń zaciśniętą na lasce pokrywały starcze plamy. Dom był co prawda wiekowy, ale idealnie wysprzątany i bardzo zadbany. Trawertynowe posadzki błyszczały napastowane i nawet frędzle dywanu były starannie ułożone w jedną stronę.

— Max był skromnym, ciepłym młodzieńcem. — W jego oczach ukrytych za okularami w złotych oprawkach pojawiły się łzy. — Studiował pedagogikę ze specjalnością muzyczną, uczy w szkole muzycznej tu w Kelkheim i gra na organach. Poza tym prowadzi jeszcze chór w kościele Świętego Franciszka.

Wiedział, że jego syn nie żyje, a jednak nie potrafił się przemóc, by mówić o nim w czasie przeszłym.

— Gdzie mieszkał pański syn? — zapytał Bodenstein.

— Miał mieszkanie kawałek dalej, w Kelkheim, przy Frankfurterstrasse. — Fritz Gehrke wytarł nos w kwiecistą materiałową chusteczkę do nosa. — Proponowałem mu, żeby zamieszkał ze mną. W domu jest wydzielone mieszkanie, z osobnym wejściem. Ale dla niego ważniejsza jest samodzielność. Urodził się z ciężką wadą serca i wiele lat spędził w szpitalach, więc nie powinien się przemęczać. Nigdy nie mógł szaleć jak jego rówieśnicy, biegać czy grać w piłkę. Mimo to miał wielu przyjaciół, bo jest… bo był… przepraszam…

Staruszkowi załamał się głos. W milczeniu potrząsał głową, starając się odzyskać kontrolę nad emocjami.

Rozległo się pukanie. Pia przeprosiła i podeszła do drzwi wejściowych.

— Skończyliśmy już z ciałem. — Christian Kröger miał na sobie kombinezon jednorazowy i kaptur. — Udało nam się też znaleźć miejsce, z którego strzelał. Chcesz zobaczyć?

Pia potaknęła i ruszyła za Krögerem na ulicę. Przywitała się z ludźmi z zakładu pogrzebowego, którzy pakowali zwłoki do plastikowego worka, żeby przetransportować je do Instytutu Medycyny Sądowej we Frankfurcie.

— Popatrz, tam, na górze. — Kröger wskazał na działkę po przeciwnej stronie ulicy, położoną sporo wyżej niż dom Gehrków i otoczoną żywopłotem z cisów. — Tam musiał stać.

— A to nie byłoby zbyt ryzykowne? — Pia była sceptyczna. — Poza tym mieszkańcy tamtego domu musieliby go zobaczyć.

— Otóż nie, to idealne miejsce. Chodź, sama się przekonasz.

Razem przeszli na drugą stronę ulicy. Dopiero tam Pia dostrzegła wąski chodnik ze schodami, prowadzący obok działki z żywopłotem do ulicy, która przebiegała jeszcze powyżej. Kiedy dotarli do żywopłotu, Kröger przeszedł przez niski płotek z siatki i zniknął między gałęziami.

— No dalej! — zawołał. — Ale idź dokładnie za mną. Tym razem sprawca zostawił ślady! Mamy odciski jego butów w śniegu!

Pia zeszła ze schodów, przeszła nad siatką i weszła między cisy. Ku jej zaskoczeniu, żywopłot wcale nie był tak gęsty, jak jej się wydawało. I rzeczywiście, widok na dom stojący w głębi działki zasłaniał potężny rododendron, jednocześnie oferując strzelcowi doskonałą kryjówkę.

— Tutaj. — Kröger wskazał miejsce na ziemi. — Tutaj stał i czekał. Wyciął sobie nawet mały prześwit w żywopłocie, dlatego dookoła leżą gałązki.

Pia podeszła bliżej i wyjrzała na ulicę. Nic nie zasłaniało domu Fritza Gehrkego.

— Przeprowadzimy oczywiście analizę balistyczną toru lotu pocisku — poinformował ją Kröger. — Ale dam sobie rękę uciąć, że mam rację i strzał został oddany dokładnie z tego miejsca. Potem strzelec wrócił tą samą drogą, którą tu przyszedł. Schodami wyszedł na ulicę powyżej i tyle go widzieli. Może zostawił samochód gdzieś w okolicach ulicy Nachtigallenweg albo jeszcze dalej, między domami. Niestety, jest za mało śniegu, więc ślad znika. Tak czy inaczej, stamtąd tylko kilka sekund dzieliło go od B8.

Razem ruszyli schodami w górę, a kiedy dotarli do ulicy, Pia się rozejrzała.

— Masz rację — potaknęła. — To doskonała droga ucieczki.

Nagle rozdzwoniła się jej komórka. Wyjęła ją z kieszeni. Na wyświetlaczu nie pojawił się numer dzwoniącego, ale mimo to odebrała.

— Hähnel, Kelkheim. — Młody, męski głos, drżący z napięcia. — Właśnie otrzymaliśmy list dla was…

— Dla nas? — Pia trąciła Krögera i dała mu znak, żeby nigdzie nie szedł.

— Tak, zgadza się. Jest zaadresowany: „Wydział Zabójstw, Hofheim”.

— Kto wam go przyniósł?

— Staruszka z psem — odparł policjant z Kelkheim. — Jakiś mężczyzna podszedł do niej przy klasztorze i wcisnął jej kopertę do ręki.

— Macie jej nazwisko i adres?

— No przecież! — Policjant najwyraźniej poczuł się urażony.

— Świetnie. Zaraz u was będziemy. — Pia się rozłączyła.

— Co się dzieje? — Kröger spojrzał na nią z zainteresowaniem.

— Dyżurny z komisariatu w Kelkheim — odpowiedziała ponuro. — Przed chwilą przyszła do nich jakaś kobieta, żeby przekazać list zaadresowany do nas. Jeśli to Snajper, to gość jest cholernie bezczelny!

„MAXIMILIAN GEHRKE musiał zginąć przez swego ojca, winnego milczącej zgody na śmierć człowieka i przekupstwa”. Pia umieściła wydruk nekrologu na tablicy ściennej i zapisała nad nim dane ofiary oraz datę i godzinę śmierci. W sali odpraw K11 powoli zbierali się funkcjonariusze, do których dyżurnemu udało się dodzwonić. Wcześniej Pia i Bodenstein podjechali do kobiety, która przyniosła list do komisariatu, jednak okazało się, że jako świadek nie będzie szczególnie pomocna. Mężczyzna, który napędził jej ogromnego stracha, wyglądał jak biegacz. Nie potrafiła nic powiedzieć o jego twarzy, bo miał ciemne okulary i szal podciągnięty do samego nosa. Na dodatek przez cały czas milczał.

— Trzy rzeczy wiemy o nim na pewno — zaczęła Pia. — Uderzył już trzy razy, dobrze zna okolicę i zabija z zemsty.

— Jak dotąd nie mamy jednak pojęcia, za co może się mścić — dodał Kai.

— Za to informacje w nekrologach brzmią bardzo rzeczowo — myślał na głos Bodenstein. — Może on się uważa za kogoś w rodzaju Robin Hooda?

— Raczej nie. — Kim zaczęła mówić w chwili, kiedy do sali weszła doktor Nicola Engel. — Gdyby tak było, starałby się zyskać jak największy rozgłos. To raczej coś osobistego.

— Ciekawe. — Dyrektorka pokiwała głową i przyjrzała się jej. — Kim pani jest, jeśli wolno spytać?

Kim i Pia w jednym momencie zerwały się z krzeseł.

— Doktor Kim Freitag — przedstawiła się siostra Pii i podała Nicoli dłoń. Kobieta zawahała się, ale po chwili ją uścisnęła. — Jestem siostrą Pii Kirchhoff. Przyjechałam do niej na święta.

— Rozumiem. Jednak nie mamy w zwyczaju włączania członków rodzin w śledztwa dotyczące morderstw. — Doktor Engel rzuciła Pii karcące spojrzenie. — Za chwilę będziemy gościć matki, rodzeństwo i dziadków, którzy w wolne dni akurat nie mają nic lepszego do roboty.

W jej głosie słychać było kpinę, która nie zwiastowała niczego dobrego. Chwilę wcześniej Pia była przekonana, że szefowa ucieszy się z profesjonalnego wsparcia, lecz teraz całkowicie straciła rezon.

— Ja… ja… — zaczęła.

— Ale zaraz, pani nazwisko coś mi mówi — oznajmiła doktor Engel, nie zaszczycając Pii nawet jednym spojrzeniem, po czym przechyliła głowę i uważnie przyjrzała się Kim.

— Jestem zastępcą dyrektora Szpitala Sądowego dla psychicznie i nerwowo chorych Ochsenzoll w Hamburgu, a moje ekspertyzy zamawiane są przez sądy i prokuratury w całym kraju. — Z kieszeni oliwkowej kurtki Kim wyjęła wizytówkę i podała ją Nicoli. — Ostatnio pracowałam przy sprawie mordercy autostradowego z Karlsruhe. Specjalizuję się w ocenie sprawców seryjnych morderstw, gwałcicieli i pedofilów.

— Na początku grudnia brała pani udział w seminarium w Wiedniu i wygłosiła tam pani referat o psychobiologicznej charakterystyce sprawców przemocy, mam rację?

— Jak najbardziej. To seminarium miało miejsce w Pałacu Sprawiedliwości w ramach kongresu naukowego. — Kim się uśmiechnęła. — Wczoraj siostra opowiedziała mi o sprawie, którą akurat się zajmuje. Skojarzyłam ją z pewnym przypadkiem z USA, przy którym pracowałam.

— Boże, tylko nie John Allen Muhammad! — jęknął Kai znad laptopa.

— A jednak, to właśnie ta sprawa. — Kim pokiwała głową i zrobiła zaskoczoną minę. — Co w tym dziwnego?

— Nasz superekspert, kolega Neff z policji krajowej od kilku dni chwali się udziałem w jej wyjaśnieniu — wytłumaczył Ostermann. — Słuchając go, można odnieść wrażenie, że pracując dla FBI, samodzielnie odwalił całą robotę.

— Doprawdy? — Kim była jeszcze bardziej zdziwiona. — Dwa lata spędziłam w Quantico, ale powiem uczciwie, nie przypominam sobie, żeby w śledztwie brał udział jakiś funkcjonariusz z Niemiec.

— No dobrze. — Nicola Engel uznała, że najwyższy czas przerwać dyskusję. — Wróćmy do naszej sprawy. Po odprawie zapraszam do mojego biura, pani Freitag. Chciałabym zamienić z panią kilka słów na osobności.

— Oczywiście. — Kim znów się uśmiechnęła.

— Koleżanko Kirchhoff, proszę zreferować najnowsze ustalenia w sprawie — poprosiła Pię Nicola, zajmując jej krzesło.

Policjantka szybko przedstawiła fakty, naszkicowała na tablicy mapkę sytuacyjną miejsca zbrodni i zaznaczyła potencjalne drogi ucieczki.

— Jeśli chodzi o wykorzystaną amunicję, to ponownie jest to pocisk półpłaszczowy większego kalibru, a sprawca znów użył tłumika. — Pia zakończyła sprawozdanie. — Tym razem jednak po raz pierwszy zostawił ślady, a konkretniej odcisk buta na śniegu. Sprawcę widziała też staruszka, której przekazał list dla nas. Niestety, opis, który nam podała, jest bardzo ogólny.

— Na Wikipedii znalazłem ojca naszej dzisiejszej ofiary — odezwał się Kai. — Friedrich Gehrke urodzony w 1931 w Kolonii. Studia medyczne, małżeństwo z Marianne Seitz w 1953, ukończenie studiów dwa lata później. Praca w firmie teścia od 1958. I tak dalej, i tak dalej… żona umiera, firma rozrasta się i zmienia się w koncern… bla, bla, bla… 1982 drugie małżeństwo. 1998 firmę kupuje inwestor z USA. Cała masa odznaczeń, między innymi Krzyż Zasługi I klasy.

— To bla, bla, bla może być całkiem interesujące — przerwał mu Bodenstein. — I co to za firma konkretnie?

— Zaczynali od fabryki produkującej tabletki na żołądek — przeczytał Kai. — Seitz&Synowie. Ale Seitz nie miał synów, więc zmienił nazwę na Seitz&Zięć. A Gehrke był bardzo pracowity i z niewielkiej manufaktury zrobił wielki koncern farmaceutyczny SANTEX, specjalizujący się w produkcji leków bez recepty do obrotu pozaaptecznego. W 1998 sprzedał firmę za dwa miliardy dolarów koncernowi ze Stanów. Biedny to on nie jest.

— Jedna rzecz nie daje mi spokoju i uważam, że trzeba się nad nią zastanowić — włączyła się do rozmowy Kim. — Dwie pierwsze ofiary Snajpera zginęły od strzałów w głowę. Tymczasem Maximilian Gehrke został zamordowany strzałem w serce. A jego ojciec wspomniał, że syn chorował na serce.

Bodenstein potaknął.

— Przed kilkoma laty poddał się operacji przeszczepu serca — potwierdził.

— Być może sprawca wiedział o tym i celowo zniszczył organ otrzymany od dawcy — dywagowała Kim. — Żeby w ten sposób pokazać swoją wszechwładzę.

Przez chwilę panowała cisza.

— Przecież to może być cecha wspólna łącząca wszystkie ofiary! — Bodenstein zerwał się na równe nogi i podszedł do tablicy. W jego oczach błyszczała ekscytacja. — Nasz pierwszy punkt zaczepienia!

Palcem postukał w zdjęcie Margarethe Rudolf.

— Jej mąż jest chirurgiem transplantologiem, a nasza ostatnia ofiara żyła z przeszczepionym sercem! To nie może być przypadek!

Ostermann stukał w klawiaturę, pospiesznie wpisując coś w wyszukiwarkę.

— Profesor Dieter Paul Rudolf, urodzony w 1950 roku w Marburgu — przeczytał na głos chwilę później, po czym zagwizdał przeciągle. — Ten gość to chodząca encyklika, tfu, znaczy encyklopedia transplantologii! Pracował między innymi z Christiaanem Barnardem w Kapsztadzie, potem na uniwersytecie w Zurychu i w klinice uniwersyteckiej Hamburg-Eppendorf. Opracował kilka nowych procedur operacyjnych i jest uważany za jednego z najlepszych krajowych specjalistów od przeszczepu serca. Od 1994 dyrektor Szpitala Urazowego we Frankfurcie. W 2004 roku porzucił to stanowisko na rzecz prywatnego szpitala w Bad Homburg i tam pracuje do dzisiaj. Napisał kilkadziesiąt książek i otrzymał całą kupę odznaczeń.

— Ile może być w okolicach szpitali, w których wykonuje się przeszczepy serca? — myślał na głos Bodenstein. — Powinniśmy porozmawiać z profesorem Rudolfem. Może będzie pamiętał pacjenta o nazwisku Gehrke.

SZARY PORANEK zmienił się w szary dzień. Bodenstein odebrał z dyżurki kluczyki do samochodu służbowego i zamyślony szedł wolnym krokiem przez dziedziniec w kierunku garaży. Odszukał samochód, do którego miał dokumenty, otworzył drzwi i wsiadł za kierownicę, żeby poczekać w środku na Pię i jej siostrę, które wciąż jeszcze rozmawiały z Nicolą Engel.

Od rozmowy z matką Cosimy, którą odwiózł poprzedniego wieczoru do domu, Bodenstein czuł się trochę, jakby znalazł się w jakimś nierzeczywistym świecie. Zaufanie Gabrieli bardzo mu schlebiało i cieszyło go, lecz jednocześnie wywoływało niepokój. W jego rodzinnym domu nigdy się nie przelewało; poza pałacem i przynależnymi do niego terenami rozciągającymi się między Schneidhain a Fischbach Bodensteinowie nie posiadali materialnego majątku. Oliver nie znał się na zarządzaniu kapitałem i nic nie wiedział o bankach, a wyglądało na to, że przyjdzie mu się tym zajmować. Nawet gdyby nie zgodził się na plan Gabrieli, by już teraz przejąć zarząd nad jej majątkiem, nie miał wpływu na to, że uczyniła go głównym spadkobiercą i depozytariuszem jej pieniędzy i nieruchomości, którymi miałby zarządzać, by przekazać je dalej swoim dzieciom. Jej prawnicy, bankierzy i zarząd fundacji błyskawicznie się zorientują, że nie ma bladego pojęcia o rzeczach, nad którymi winien mieć pieczę, i prawdopodobnie równie szybko zaczną wyprowadzać pieniądze i go okradać. Wyobrażał sobie również reakcję Cosimy, kiedy dowie się o decyzji matki. Dawniej zawsze myślał, że byłej żonie zupełnie nie zależy na pieniądzach. Jednak łatwo zachowywać się tak, jakby pieniądze nie były ważne, jeśli miało się ich tyle, ile miała jej rodzina. Po śmierci ojca Cosima otrzymała potężną sumę w spadku. Finansowała z tego swoje projekty filmowe, podróże i życie. Przy jej stanie posiadania urzędnicza pensja Olivera wydawała się śmiesznie żałosna. Nie było nawet mowy, żeby mógł sobie pozwolić na postawienie domu w jednej z najlepszych dzielnic Kelkheim, gdzie zamieszkali przed dwudziestu laty, bądź zapewnić dzieciom naukę w najlepszych prywatnych szkołach. Większość mężczyzn nie potrafiłaby żyć u boku znacznie bogatszej żony, która może sobie na wszystko pozwolić. Jednak Bodenstein, dzięki surowemu wychowaniu i wrodzonej skromności nigdy nie czuł się z tego powodu źle. Teraz wszystko miało się zmienić. Nie będzie musiał pracować w policji. Tylko co miałby robić z życiem, gdyby porzucił zajęcie, które było dla niego czymś więcej niż tylko sposobem na zarabianie pieniędzy? Już poprzedniego wieczoru, wracając z Bad Homburg, postanowił, że przynajmniej na początku z nikim nie podzieli się tą wiadomością. Nawet Ince nie piśnie ani słówka. Zwłaszcza jej. Często reagowała bardzo emocjonalnie, gdy rozmawiał przez telefon z Cosimą albo kiedy jechał odebrać Sophię od byłej żony. Nieważne, ile razy i jak gorąco zapewniał ją, że między nim a Cosimą wszystko skończone, Inka zdawała się nie do końca w to wierzyć. Przyjmując ofertę Gabrieli, wiązał się z rodziną byłej żony pewnie nawet bardziej niż w czasach małżeństwa z nią.

— No, już jesteśmy! — oznajmiła Pia, otwierając drzwi pasażera. Bodenstein podskoczył przestraszony, bo zamyślony nie zauważył, że podeszły do samochodu. — Telefony grzeją się do czerwoności, a Kai przeklina, aż uszy więdną. Prasa zwąchała jakoś sprawę kolejnego mordu.

— Wcale nie uważam, żeby było w tym coś złego. — Bodenstein uruchomił silnik. — Przy odrobinie szczęścia znajdzie się ktoś, kto zauważył coś interesującego.

Spojrzał w lusterko wsteczne.

— Jak poszło u Engel? Czego od pani chciała?

— Uznała, że posiadam wystarczające kompetencje, by was wesprzeć. — Kim się uśmiechnęła. — Jednak bardzo jednoznacznie dała mi do zrozumienia, że jestem tu tylko gościem. Nie mam co liczyć na wynagrodzenie i nie mam prawa wysuwać jakichkolwiek roszczeń, dopóki Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nam nie pobłogosławi i nie zostanę zewnętrzną doradczynią. Dopiero wtedy może mnie oficjalnie wciągnąć na listę współpracujących osób. Mnie to w każdym razie nie przeszkadza. Mam tyle zaległego urlopu, że lepiej i tak bym go nie wykorzystała.

— W takim razie witam serdecznie w naszym zespole i życzę powodzenia! — Bodenstein uśmiechnął się do niej ciepło. — Nicola Engel nie jest osobą, którą łatwo do siebie przekonać.

Kim bardzo mu się spodobała. Była równie bystra i inteligentna jak siostra, posiadała dużą siłę przekonywania i nie opuszczało jej poczucie humoru.

— Ona jest profesjonalistką, ja też, więc nie było źle — odparła Kim. — Poza tym wyjątkowe sytuacje wymagają wyjątkowych środków.

— Święte słowa! — Bodenstein ze śmiechem pokiwał głową i wyjechał na dziwnie pustą ulicę.

DWADZIEŚCIA MINUT później on, Pia i Kim stanęli przed córką profesora Rudolfa. Kobieta była ubrana na czarno i widać było, że od czwartku wieczór nie zaznała zbyt wiele odpoczynku. Miała bladą skórę, miejscami wręcz poszarzałą, i zapuchnięte, podbiegnięte krwią oczy.

— Dzień dobry. — Bodenstein podał jej dłoń. — Jak się pani czuje? A pani córka?

— Przestała się odzywać. Z nikim nie rozmawia i nic nie mówi — odparła kobieta. — Mój były mąż zabrał ją ze swoją nową rodziną do dziadków, do ich domu nad jeziorem Starnberger See.

— Świetne rozwiązanie. — Oliver pokiwał głową. — Czy dla pani zmiana otoczenia również nie byłaby najlepszym wyjściem?

— Może i tak, ale nie mogę zostawić ojca samego. — Karoline Albrecht poprawiła wełniany sweter, owinęła się nim szczelniej i założyła ramiona na piersiach. — Poza tym muszę się zająć organizacją pogrzebu mamy.

W jej zielonych oczach widniała bezdenna rozpacz. Wyjątkowo rzadko Bodenstein widywał równie silne emocje. Świadomość jej rozpaczy i żałoby dotarła do niego nagle z siłą, na jaką nie był przygotowany. W normalnych warunkach bez problemu potrafił zachować profesjonalny dystans i obiektywizm w kontaktach z osobami, które w wyniku morderstwa straciły bliskich — wyćwiczył to podejście przez lata pracy w policji. Teraz jednak wzruszało go coś w tej kobiecie, która stała naprzeciwko niego nieco przygarbiona i z kamienną miną walczyła ze sobą, by pokazać innym siłę i opanowanie.

— Czy któraś z przyjaciółek nie mogłaby pani pomóc i wesprzeć w takim momencie? — podpowiedział delikatnie.

— Są święta — przypomniała Karoline. — Nie chcę i nie mam prawa od nikogo tego wymagać. Poza tym daję sobie radę. Życie musi toczyć się dalej.

Bodenstein położył jej dłoń na ramieniu i ścisnął lekko. Tak, ona da sobie radę. Karoline Albrecht była silną kobietą. Zły los jej nie złamie, nawet jeśli przez chwilę miała takie wrażenie.

— Chcielibyśmy zamienić kilka słów z pani ojcem — powiedział. — Byłaby pani tak uprzejma i nas zapowiedziała?

— Oczywiście, zapraszam do środka.

Weszli do domu. W powietrzu czuło się znacznie lepszy zapach, niż kiedy byli tu poprzednim razem. Stół w salonie został uprzątnięty i nie było śladu po świątecznych ozdobach. Karoline Albrecht zniknęła za drzwiami wychodzącymi z salonu. Wróciła po kilku chwilach.

— Ojciec oczekuje państwa w swoim gabinecie — powiedziała i wskazała kierunek.

Profesor Rudolf przez ostatnie dni przeżywał katusze, które odcisnęły swoje piętno na jego twarzy. Siedział za biurkiem, otoczony regałami z książkami zajmującymi całe ściany od podłogi po sufit, i wyglądał jak cień samego siebie. Kiedy weszli, nawet nie wstał, żeby ich przywitać.

— Zostawisz nas samych? — poprosił córkę. Karoline bez słowa wyszła i delikatnie zamknęła za sobą drzwi. Bodenstein opowiedział profesorowi o kolejnym morderstwie, które miało miejsce tego ranka w Kelkheim.

— Ofiarą jest młody, dwudziestosiedmioletni mężczyzna — zakończył. — Od jego ojca wiemy, że od urodzenia chorował na serce i że uratował go dopiero przeszczep.

— Straszne. — Profesor potrząsnął głową, choć bez wielkiego zainteresowania.

— Pomyśleliśmy, że może jego nazwisko będzie panu znane. Nazywał się Maximilian Gehrke.

— Gehrke? Przykro mi, ale nie pamiętam nikogo o takim nazwisku — zaprzeczył profesor. — Przeszczepami zajmuję się na co dzień od przeszło dwudziestu lat. Tyle już ich było, że trudno mi przypomnieć sobie pojedynczego pacjenta.

— Ale może pamięta pan szczególne, niecodzienne przypadki? — wtrąciła się do rozmowy Kim. — Maximilian musiał być bardzo młody, kiedy trafił do lekarza. Dziecko z ciężką wrodzoną wadą serca. Proszę, może się pan jeszcze zastanowi?

Mężczyzna zdjął okulary, potarł zaczerwienione oczy i zaczął myśleć.

— A jednak — odezwał się w końcu i uniósł wzrok. — Teraz pamiętam tego chłopca. Urodził się z tetralogią Fallota. Ta siniczna wada serca przerodziła się z biegiem czasu w hipertrofię prawej komory i prawego przedsionka. Do tego doszło jeszcze kilka innych niekorzystnych okoliczności. Po kilku operacjach, które nie przyniosły spodziewanej poprawy, chłopak właściwie stracił szanse na przeżycie. Ostatnią, jaka mu została, było HTX, czyli przeszczep serca.

Bodenstein i Pia wymienili spojrzenia. Czyżby trafili właśnie na punkt zwrotny śledztwa? Czy udało im się ustalić okoliczności łączące ofiary Snajpera?

— A czy nazwisko Ingeborg Rohleder cokolwiek panu mówi? — zapytała Pia.

— Co to za osoba? — Profesor założył okulary.

— To pierwsza ofiara — wyjaśniła. — Miała siedemdziesiąt cztery lata i mieszkała w Esch… przepraszam, w Niederhöchstadt.

— No tak, już chyba o nią pytaliście, prawda? Ale niestety, nie wiem, co to za osoba. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z tym nazwiskiem. Czy to wszystko?

— Nie, jeszcze nie. — Bodenstein szukał odpowiednich słów, by poruszyć delikatny temat. — Czy myślał pan jeszcze może nad listem od sprawcy i tym, co chciał przekazać?

— Może mi pan wierzyć albo nie, ale od kiedy mi go pokazaliście, bez przerwy łamię sobie głowę, czego to dotyczy. — Starszy mężczyzna zgarbił się mimowolnie. — Mimo najlepszych chęci nie potrafię tego zrozumieć. Przez te wszystkie lata, od kiedy tylko pracuję jako lekarz, nigdy jeszcze nie miałem problemów z rodziną pacjenta czy pacjentki.

Pożegnali się i wyszli na zewnątrz, lecz sami, bo Karoline Albrecht już się nie pojawiła.

— Rany, to niesamowite, że ci się udało skłonić go do zastanowienia! — Pia z uznaniem spojrzała na siostrę, kiedy szli w stronę samochodu.

— Pomyślałam o tej mapie, którą masz w głowie. — Kim się uśmiechnęła. — O tym, że nie zapominasz żadnych zwłok i żadnego miejsca zbrodni. Miałam nadzieję, że ten lekarz ma podobnie.

— Dzięki temu mamy w końcu coś, co łączy dwie ofiary. — Pia podciągnęła zamek kurtki pod samą szyję. — Tylko co nam to daje? Nie mamy najmniejszego użytecznego dowodu czy wskazówki i to mnie doprowadza do szału! Sprawca musiał bardzo dużo wiedzieć o swoich ofiarach, o ich przyzwyczajeniach, planie dnia i o życiu prywatnym. Wyszukał sobie miejsca, w których mógł spokojnie czekać, aż się pojawią. Strzelał, a potem znikał bez śladu. Jak to w ogóle jest możliwe? Naprawdę nikt go nie widział?

— Może ludzie go widzieli, kto wie? Tylko nie zwracali na niego uwagi — wyjaśniła Kim. — Dokładnie na takiej samej zasadzie, jak my teraz widzimy z przodu człowieka z psem. Za dziesięć sekund nie będziesz pamiętała, że na niego patrzyłaś, bo nie zrobił niczego, co zwróciłoby twoją uwagę. Sprawca jest człowiekiem, który potrafi się wtopić w otoczenie i przede wszystkim nie przyciągać niczyjej uwagi.

— Jeśli chodzi o ten list z rana, to coś z nim jest nie tak. — Pia zmieniła temat. — Sprawca musi się cholernie pewnie czuć, bo decyduje się na ryzyko, że go zdemaskujemy.

— To ryzyko wcale nie jest duże — zaprotestował Bodenstein. — Jestem pewny, że starannie wybrał tę staruszkę, której wcisnął do ręki swój list. To starsza bojaźliwa kobieta, a poza tym nie zapominaj, że działał z zaskoczenia. Nie lekceważ go! Snajper nie zostawia niczego przypadkowi!

— Prędzej czy później i tak popełni błąd — zauważyła Pia.

— Ja bym wolał na to nie czekać. — Bodenstein otworzył samochód. — Z dnia na dzień będzie wzrastał nacisk, żebyśmy go znaleźli. Już teraz ludzie wpadają w panikę.

— A sprawca nie poprzestanie na tych trzech ofiarach — ostrzegła Kim. — Teraz zależy mu na uwadze.

— To dajmy mu tyle uwagi, ile tylko się da! — stwierdziła Pia. — Pójdźmy z tym do prasy, z każdym, najdrobniejszym szczegółem! Uspokoimy w ten sposób ludzi, bo zrozumieją, że bezpośrednio nic im nie grozi.

— Nie odważyłbym się na taki krok. — Bodenstein potrząsnął głową i uruchomił silnik. — To może spowodować, że będzie więcej ofiar, za które my poniesiemy odpowiedzialność.

— Odpowiedzialność za ofiary ponosi jedynie sprawca — poprawiła go Kim.

OTWORZYŁA ZAMRAŻARKĘ i gdy ujrzała zapas plastikowych pojemników, jej oczy wypełniły się łzami. Mama była zawsze tak bardzo oszczędna! Prawie nigdy niczego nie wyrzucała. Starannie myła słoiki po dżemach i ogórkach, żeby później wykorzystać je do własnych zapraw i kompotów. Tak samo postępowała z plastikowymi pudełkami po lodach, których używała do zamrażania jedzenia, i zawsze starannie opisywała ich zawartość. „Gulasz szegedyński”. Karoline odczytała staranne odręczne pismo matki. „12.09.2012”.

— Mamo! Mamo… — wyszeptała i otarła łzy z policzków. — Ty wiesz, jaka marna ze mnie kucharka.

Wyjęła opakowanie z gulaszem, zamknęła wieko zamrażarki i stromymi schodami wyszła z piwnicy. Od rozmowy z policją ojciec nie opuszczał gabinetu, lecz Karoline to nie przeszkadzało, bo jego obecność utrudniałaby jej ten swoisty dialog z matką. Nie pasował tutaj. A w każdym razie na pewno nie za dnia. Jak daleko sięgała pamięcią, ojciec wychodził z domu o siódmej rano i rzadko się zdarzało, by wrócił przed dziesiątą wieczorem. Mama nigdy się na to nie skarżyła, a kiedyś nawet wyznała córce, że niemal boi się momentu, kiedy jej mąż przejdzie na emeryturę i całe dnie będzie spędzał w domu. Matka Karoline świetnie odnalazła się w takim życiu. Miała bardzo wiele zajęć i rozwijała swoje zainteresowania, których mąż niestety nie podzielał. Dla niego liczyła się tylko praca i nic więcej.

To tak jak dla mnie — pomyślała Karoline i z trudem powstrzymała się od płaczu. Nie potrafiła sobie wytłumaczyć, dlaczego przez ostatnich dwadzieścia lat pracowała jak szalona, zamiast spędzać czas z rodziną i przyjaciółmi. Wszystko, co wcześniej było dla niej ważne, nagle stało się przerażająco banalne. Z jednej strony szkoliła najlepszych zarządzających na świecie, mówiła im o wartościach, o równoważeniu braków osobowościowych, o systemach zarządzania czasem i o strategiach poprawy kultury przedsiębiorstwa, a z drugiej w prywatnym życiu zaniedbała wszystkie te wartości, o których z takim przekonaniem perorowała. W pogoni za sukcesem i uznaniem zniszczyła nie tylko swoje małżeństwo, ale też wszystkie przyjaźnie i znajomości. Policjant zapytał ją, czy jakaś przyjaciółka mogłaby przyjechać się nią zająć. Nie, nie mogłaby. Bo nie miała już żadnych przyjaciółek. Taka była smutna prawda. Jedyną bliską jej osobą była matka, lecz ona odeszła. Śmierć matki otworzyła w jej wnętrzu jakieś drzwi, które skrywały próżnię — przestrzeń, którą u innych ludzi z normalnym życiem wypełniały wspomnienia, przeżycia, miłości, szczęście, przyjaciele, kochankowie i ci wszyscy, którzy są bliscy i się liczą. Ona nie miała czego wspominać. Prócz żałoby po matce dręczyła ją nagła świadomość, jak powierzchowne, pozbawione sensu i pełne pozorów życie prowadziła.

Karoline zmusiła się, by wejść do kuchni. Dawniej kochała to miejsce, które stanowiło centrum jej rodzinnego domu. To było królestwo mamy, w którym kuchenka nigdy nie stała pusta, a z piekarnika unosiły się smakowite zapachy. Na szerokich parapetach stały doniczki z ziołami, a na drewnianych półkach leżały czosnek i cebula. Dziś ta sama kuchnia nie posiadała już wcześniejszego czaru: teraz budziła grozę. Szybę rozbitą przez kulę prowizorycznie zastąpił kawałek tektury wklejony taśmą. Poza tym drobiazgiem nic nie przypominało o czwartkowym wieczorze. Ludzie, którzy przyszli posprzątać, byli bardzo dokładni. Karoline wyjęła z szuflady garnek, włożyła do niego zamrożony gulasz i postawiła na kuchence. Potem otworzyła opakowanie lanych klusek i na drugi palnik wstawiła garnek z osoloną wodą. Jedynie taka ucieczka w codzienne obowiązki chroniła jej świat przed legnięciem w gruzach, a ją przed pogrążeniem się w przerażającym odrętwieniu. Karoline nie brała tabletek, które przepisał jej lekarz, a mimo to czuła się otumaniona. Kiedy psychiatra z policyjnego zespołu interwencyjnego zaproponował jej rozmowę, również grzecznie odmówiła. Nie chciała mówić, bo nie było o czym. Z szokiem po śmierci matki musiała poradzić sobie sama. Jedyne, czego potrzebowała, to czasu. Musiała zrozumieć i zaakceptować to, co się stało. Przemyśleć to. I znaleźć drogę naprzód.

Karoline wyjrzała przez okno na przykryty śniegiem ogród. Tam, za ogołoconym z liści żywopłotem czaiła się śmierć. Policjanci powiedzieli, że strzelec leżał na dachu budki transformatorowej i stamtąd oddał strzał. Ale… dlaczego? W gazetach i telewizji twierdzili, że Snajper wybiera swoje ofiary przypadkowo. Pierwszą zamordowaną przez niego osobą była jakaś staruszka, która wyszła z psem na spacer. Dziś rano zaatakował ponownie, tym razem zabijając jakiegoś młodego mężczyznę, który zbliżał się do drzwi domu swojego ojca. To mogły być przypadkowe ofiary szaleńca, które złym zrządzeniem losu znalazły się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Tymczasem jej matka była w kuchni, w swoim domu, ukrytym na końcu ślepej uliczki i otoczonym żywopłotem! Nie ma mowy, żeby to mógł być przypadek! Sprawca musiał wszystko bardzo starannie zaplanować.

Woda na lane kluski zaczęła się gotować. Karoline otrząsnęła się z zamyślenia, podeszła do kuchenki i zmniejszyła gaz.

Niespodziewanie przerzedziła się mgła rozpaczy i bezradności, pośród której błąkała się od czwartkowego wieczoru: jej matka nie zginęła przypadkowo! W takim razie dlaczego musiała umrzeć? Czy było coś, o czym matka jej nie powiedziała? Coś, co przed nią ukryła? Jakaś tajemnica sprzed lat, którą zachowała tylko dla siebie? Zrobiła coś, o czym nie chciała mówić? Karoline postanowiła, że musi się tego dowiedzieć. Koniecznie. Inaczej nigdy już nie zazna spokoju.

KOLEDZY Z DOCHODZENIÓWKI bardzo skrupulatnie przeszukali mieszkanie Maximiliana Gehrkego i przywieźli do komendy kilka dużych kartonów, w których znajdowały się dzienniki, listy i inne rzeczy osobiste ofiary. Bodenstein pojechał po raz kolejny spotkać się z Fritzem Gehrkem, a Pia, Kim i Kai Ostermann zajęli się przeglądaniem zawartości pudeł. Maximilian był wyjątkowo sumiennym kronikarzem i obszernie opisywał swoje życie w pamiętnikach. Było to dość niezwyczajne jak na tak młodego mężczyznę, lecz już pobieżna lektura jego dzienników pozwalała zrozumieć, skąd brała się ta pasja pisania. Z powodu ciężkiej choroby jego dzieciństwo i młodość przypominały raczej życie w złotej klatce. Co więcej, kiedy miał dziesięć lat, zmarła jego matka. To z pewnością nie mogło być łatwe dla młodego chłopaka, jednak Maximilian nie przelewał na karty pamiętników żalu czy rozgoryczenia. Jego wielką miłością były muzyka i książki; grał na pianinie i na organach i uwielbiał czytać. Często pisał recenzje książek i koncertów.

„Zdaję sobie sprawę, że nigdy się nie zestarzeję” — przeczytała Pia w dzienniku z 2000 roku. „I właśnie dlatego kocham życie tak bardzo, jak się tylko da. Tata cały czas żyje nadzieją, że pewnego dnia znajdzie się odpowiedni dawca, a moje ciało będzie dość zdrowe, by przyjąć przeszczep. Nie wiem, czy powinienem się cieszyć i czekać na taką możliwość, bo przecież transplantacja oznacza, że ktoś inny musi umrzeć — ktoś młody, bo serc starszych osób się nie przeszczepia”.

— Niesamowita dojrzałość jak na piętnastolatka — stwierdził Kai.

— Nie ma się czemu dziwić — odparła Kim. — Mierzył się z tym tematem właściwie całe życie. Tym smutniejsze, że mimo wszystko nie dożył starości.

Każde morderstwo stanowi wyzwanie, by odnaleźć porządek i powiązania między pozornie chaotycznymi i niełączącymi się ze sobą szczegółami i faktami. Trzeba poznać życie ofiary i jej pełną historię, by ustalić motyw i odnaleźć sprawcę. Pod koniec takiej analizy Pia nierzadko wiedziała o zamordowanym więcej niż jego czy jej grono przyjaciół, czy nawet rodzina. Mimo to nie mogła dopuścić, by powstała między nią a ofiarą jakakolwiek więź emocjonalna. Współczucie dla zamordowanego czy wściekłość na sprawcę wpływałyby na jej obiektywizm. Niezliczonym godzinom spędzonym w podziemiach Instytutu Medycyny Sądowej zawdzięczała umiejętność postrzegania ofiary nie jako człowieka, lecz przede wszystkim jako obiektu kryminalistycznego dochodzenia. Tym razem miała trudności z utrzymaniem odpowiedniego dystansu; czuła to z każdą kolejną przeczytaną stroną jego pamiętników. Maximilian Gehrke był co prawda ofiarą, tak samo jak Ingeborg Rohleder czy Margarethe Rudolf, lecz choć sprawca zabił ich, w gruncie rzeczy to nie oni byli jego celem. Musieli umrzeć, bo działania ich najbliższych stanowiły w oczach mordercy niesprawiedliwość, za którą postanowił się zemścić.

— Mam! — krzyknęła podniecona Kim. — Słuchajcie, coś znalazłam! Szesnastego września dwa tysiące drugiego roku Maximilian zapisał, że znaleziono odpowiedniego dawcę i już wieczorem musi być w szpitalu.

Kai i Pia podnieśli wzrok. Kim przeczytała kilka zdań, przerzuciła parę stron i czytała dalej. Siedemnastolatek miał problem z tym, że w jego ciele znalazł się organ innego człowieka. I mimo że już po paru tygodniach od przeszczepu czuł się znacznie lepiej, nie mógł przestać poszukiwać informacji o pochodzeniu swojego nowego serca. Co się stało z dawcą? Dlaczego musiał tak wcześnie umrzeć? Maximilian Gehrke uparł się, że zrobi wszystko, żeby poznać dane dawcy i w końcu dopiął swego.

— Jego serce pochodziło od niejakiej Kirsten Stadler — czytała Kim. — Dowiedział się tego od jednej z pracownic Szpitala Urazowego we Frankfurcie, ale nie napisał niestety od kogo.

Ostermann przysunął laptop i wpisał nazwisko dawczyni do komputerowej bazy danych, a potem w wyszukiwarce Google.

— W Internecie jest kilkadziesiąt osób o nazwisku Kirsten Stadler, ale nie ma tej, której szukamy — mruknął. — Na samym Facebooku jest czternaście profili pod takim nazwiskiem.

— Myślicie, że jego ojciec o tym nie wiedział? — Pia popatrzyła na nich sceptycznie.

— Mógł nie wiedzieć — potaknęła Kim. — W Niemczech biorcy nie poznają tożsamości dawców. Zupełnie inaczej jest w Stanach Zjednoczonych. Tam całkiem normalną rzeczą są spotkania biorcy z rodziną dawcy.

— A ja wam powiem, że nie wierzę, żeby Maximilian wspomniał o tym ojcu — stwierdził Kai. — Nazwisko tej kobiety poznał w nie do końca legalny sposób i nie drążył dalej tematu. Nie usiłował nawiązywać kontaktu z rodziną Kirsten.

Pia odłożyła do kartonu dziennik, który właśnie czytała, i sięgnęła po telefon, żeby dać znać Bodensteinowi. Nazwisko Stadler było nowym śladem, a każdy nowy ślad mógł prowadzić do przełomu i trzeba było go zbadać, nawet jeśli w trakcie dochodzenia miałby okazać się ślepą uliczką.

OPUŚCIŁ BRAMĘ i przekręcił klucz w zamku. Potem wsiadł za kierownicę auta, którego silnik już działał, i ruszył uliczką między ciągnącymi się w nieskończoność szeregami garaży. W końcu dotarł do ulicy. Święta i powszechna psychoza wywołana atakami Snajpera sprawiły, że ludzie woleli zostać w domach. W drodze na autostradę nie minął go żaden inny samochód. W pierwotnym planie zamierzał zostawić więcej czasu między kolejnymi egzekucjami, jednak teoria to jedno, a praktyka to zupełnie co innego. Policja zorganizowała grupę specjalną pod pełnym fantazji kryptonimem „Snajper”. Nie miał wątpliwości, że prędzej czy później go dopadną. Zbrodnia doskonała nie istnieje, a i on nie miał ambicji, by taką zaplanować. Z każdą kolejną ofiarą zostawiał coraz więcej śladów, ryzyko rosło, a policja w końcu się połapie, o co mu chodzi. Dlatego nie mógł czekać. Miał jeszcze kilka rzeczy do załatwienia. Niestety, pogoda w najbliższych dwóch dniach miała pokrzyżować mu plany, bo prognozy zapowiadały deszcz i wiatr, a to skrajnie złe warunki, jeśli chodzi o oddanie strzału z ośmiuset metrów. Jednak na piątek zapowiedziano przejaśnienia i brak wiatru. Czyli idealnie. Do piątku będzie zachowywał się najnormalniej na świecie i nie będzie zwracał na siebie uwagi. Mimo wskazówek, które przekazał w nekrologach, policja wciąż błądziła po omacku. I przy odrobinie szczęścia jeszcze przez jakiś czas tak pozostanie.

CZWARTEK 27 GRUDNIA 2012

Na poranną odprawę grupy specjalnej „Snajper” w dzień po świętach przybył cały wydział K11. Cem Altunay przerwał urlop w Turcji, a Kathrin Fachinger wykurowała się na tyle, że mogła bez przeszkód wrócić do pracy.

— Dlaczego nie zostałem poinformowany o morderstwie w pierwsze święto? — utyskiwał Andreas Neff, stojąc przed Bodensteinem. — Jak mamy konstruktywnie współpracować, jeśli doświadczam tutaj bezustannego mobbingu?

— Ależ nikt pana nie mobbuje — zapewnił go Oliver. — Znacznie łatwiej byłoby pana zawiadomić, gdyby zostawił nam pan numer telefonu, pod którym da się pana zastać również w dni wolne od pracy.

— Przecież zostawiłem!

— No nie wiem. Kilka razy próbowałem się do pana dodzwonić — oznajmił Ostermann. — Miał pan wyłączoną komórkę i nie uruchomił pan poczty głosowej. Przez Facebooka nie chciałem pana szukać.

Kilka osób uśmiechnęło się dyskretnie. Neff wyjął telefon z kieszeni i zabrał się za sprawdzanie listy połączeń, a gdy skończył, nic już nie powiedział.

Kiedy do sali odpraw weszła doktor Nicola Engel, wszystkie rozmowy ucichły jak nożem uciął. Kobieta podeszła do głównej tablicy na ścianie i przesunęła wzrokiem po zebranych.

— Mam nadzieję, że święta były dla wszystkich udane. A teraz proszę się skupić na pracy — zaczęła. — Na początku chciałabym przedstawić nową członkinię naszego zespołu: doktor Kim Freitag, zastępca dyrektora Szpitala Sądowego Ochsenzoll w Hamburgu i jednocześnie doświadczona biegła sądowa. Doktor Freitag wesprze nas jako doradczyni.

— A na co nam kolejni doradcy? — mruknął Neff, wyraźnie niezadowolony.

— Pan jest analitykiem operacyjnym, a doktor Freitag psychologiem sądowym. — Lodowaty ton Nicoli momentalnie pozbawił Neffa animuszu. — Macie całkowicie różne kompetencje jako uczestniczący w tym śledztwie.

Zaskoczony Bodenstein uniósł brwi. Nigdy jeszcze nie widział, żeby jego przełożona zachowywała się tak władczo w stosunku do zewnętrznego współpracownika! Zauważył też trwające ułamek sekundy spojrzenia, jakie wymieniły Nicola i Kim Freitag — było w nich coś jakby milczące porozumienie. Co się tu działo? Czyżby to nie przypadek zadecydował, że siostra Pii trafiła do ich wydziału?

— W gruncie rzeczy przyda się nam każda pomoc, tym bardziej że wzrasta presja z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a prokuratura też nie jest zachwycona tym, że mamy trzecią ofiarę i żadnego śladu. — Nicola Engel skinęła głową w stronę Kim. — Doktor Freitag pracowała już przy podobnych sprawach i przedstawi państwu kilka swoich spostrzeżeń.

— Trzy morderstwa, których dotyczy śledztwo — zaczęła siostra Pii — w znacznym stopniu różnią się od zdecydowanej większości morderstw, jakimi na co dzień zajmują się wydziały zabójstw. Przez to, że sprawca nie zbliża się nawet do ofiary, nie zostawia przydatnych nam śladów na zwłokach, dzięki którym identyfikuje się większość morderców w zwykłych sprawach. W ten sam sposób jesteśmy zdani jedynie na poszlaki i wskazówki. Również motyw sprawcy jest bardzo nietypowy, jeśli chodzi o bezpośredni wybór ofiar. Jego zemsta nie dotyczy bowiem tych, których zabija, tylko ich krewnych. Musimy założyć, że ofiary nie znały sprawcy i najprawdopodobniej nigdy nie miały z nim do czynienia. W ten sposób sprawca daje nam wskazówki, jak mamy odczytywać jego działania i demaskuje się też trochę. To nie psychopata, który zabija z chęci pozbawiania życia. Powiedziałabym, że jest wręcz odwrotnie: uważa, że to, co robi, jest usprawiedliwione i słuszne, a mimo to ma poczucie pewnej niesprawiedliwości. Ocena jego sposobu działania…

Kim zatrzymała spojrzenie na Andreasie Neffie, który stał pod ścianą i z ramionami założonymi na piersiach obserwował, jak mówi, lecz przy każdym słowie mrużył oczy i potrząsał głową. Przerwała swój wywód.

— Czyżby kolega był innego zdania? — zapytała.

— Proszę mówić dalej, pani doktor — odparł Neff z pełnym wyższości uśmiechem. — Ja to po prostu widzę zupełnie inaczej niż pani.

— Kolega Neff jest międzynarodowym ekspertem z dziedziny analizy operacyjnej ze szczególnym uwzględnieniem seryjnych morderców i snajperów — wtrącił się Kai. — Pracował nawet z FBI!

— Doprawdy? — W oczach Kim pojawił się błysk zainteresowania. — W którym wydziale pan pracował?

— To nie gra roli w naszej sprawie — zapewnił pospiesznie Neff.

— Co kolega taki skromny? Pan Neff rozwiązał sprawę snajperów z Waszyngtonu! I to praktycznie w pojedynkę! — Kai uśmiechał się niewinnie, nie zwracając uwagi na pełne wściekłości spojrzenia Neffa.

— W 2002 roku pracowałam w BAU w Quantico. A pan? — Kim zmarszczyła czoło. — Bo powiem szczerze, że mam bardzo dobrą pamięć do nazwisk i twarzy, ale pana nie potrafię skojarzyć.

Ostermann skręcał się ze śmiechu, Pia też z całych sił walczyła o zachowanie powagi.

— Należałem do sztabu prokuratorów okręgowych. — Przyparty do muru Neff na przemian robił się blady i czerwony.

Bodenstein spojrzał w stronę Nicoli, która z zainteresowaniem przysłuchiwała się tej wymianie zdań, lecz nie przejawiała najmniejszej chęci, by interweniować i uchronić Neffa przed całkowitą publiczną kompromitacją.

— Myślę, że za bardzo odchodzimy od tematu — powiedział głośno. Wolał prowadzić swój zespół w spokojnej i skupionej atmosferze, a tego typu przepychanki i licytacje temu nie służyły. — Bardzo dziękuję za pani opinie, koleżanko. Chciałbym teraz jeszcze raz podsumować wszystkie fakty i ustalenia śledztwa.

— Dziś po południu odbędzie się pogrzeb Ingeborg Rohleder — oznajmił Andreas Neff, kiedy Bodenstein skończył. Zakłopotanie minęło i wróciła jego pewność siebie. — Uważam, że sprawca się tam pojawi.

— Nie jestem o tym przekonana — zaprzeczyła Kim.

— Ależ z całą pewnością tam przyjdzie! — Neff nie uśmiechał się już jak przed świętami. Nie traktował już wszystkich z pobłażliwą wyższością, w jego tonie pojawiła się zapiekłość. — Sprawca ma manię wielkości, a poza tym szuka podniety i przygody. To stosunkowo młody mężczyzna, zwinny, wysportowany, z silnymi cechami narcystycznymi. To, co robi, przynosi mu zaspokojenie.

— Zatem poważnie różnimy się w ocenie sprawcy. — Kim ponownie zaprzeczyła. — W moim odczuciu mamy do czynienia z profesjonalistą.

— Z zawodowym mordercą? — Neff uśmiechnął się kpiąco.

— Nie słucha pan uważnie — odparła Kim przyjaznym tonem. — Myślę, że sprawca jest profesjonalistą. To wyszkolony strzelec wyborowy albo snajper. Możliwe, że służył w policji albo w wojsku.

— Może tak, a może nie. — Neff lekceważąco machnął dłonią. — Tak czy inaczej, pojawi się na pogrzebie pierwszej ofiary. Całkiem możliwe, że w przebraniu, ale będzie chciał ponapawać się swoim dziełem.

— W żadnym wypadku. — Kim potrząsnęła głową. — Ofiara przestaje dla niego istnieć zaraz po strzale. Ledwie wykona jeden wyrok, a już skupia się na następnym.

— Dziękuję za te opinie. — Bodenstein po raz kolejny przerwał ekspertom wymianę zdań, żeby nie dopuścić do wybuchu następnej kłótni. — Najważniejszym zadaniem na teraz jest znalezienie jak największej ilości informacji o Kirsten Stadler, której serce zostało w 2002 roku przeszczepione Maximilianowi Gehrkemu przez profesora Rudolfa, męża drugiej ofiary. W tym momencie ten związek między kolejnymi ofiarami to dla nas najważniejszy ślad. Pia, ty pojedziesz porozmawiać z panią Rohleder. Musimy sprawdzić, czy istnieje jakiś związek między Ingeborg Rohleder a pozostałymi ofiarami. Kathrin, Cem, wy udacie się do Frankfurtu do Szpitala Urazowego i poprosicie o umożliwienie wglądu do dokumentacji medycznej. Najprawdopodobniej będą próbować odprawić was z kwitkiem, więc jednocześnie ty, Kai, zajmiesz się wyciągnięciem z prokuratury nakazu udostępnienia wnioskowanych dokumentów. Pozostali jadą do Kelkheim i rozmawiają ze wszystkimi mieszkańcami okolicy, w której mieszka Gehrke. No tak, jeszcze jedno. Zewnętrzni doradcy są tutaj, żeby wspierać nasze śledztwo. Jesteśmy jednym zespołem, a ta sprawa wymaga od nas skupienia i zmobilizowania wszystkich sił. Nie życzę więc sobie, nie, to złe słowo, żądam, żeby wszyscy grali do jednej bramki, jak dotychczas mieliśmy w zwyczaju. Mam nadzieję, że wyraziłem się jasno.

Ostatnie zdanie Bodenstein powiedział tak ostrym i chłodnym tonem, jak nigdy wcześniej, a zaskoczeni funkcjonariusze i funkcjonariuszki potaknęli zdecydowanie.

— W takim razie kończymy odprawę. Wszyscy wiedzą, co mają robić. Miłego dnia. — Bodenstein zakończył spotkanie, rozległo się szuranie krzeseł i przy akompaniamencie cichych rozmów wszyscy rozeszli się do swoich zadań.

— A ja? Co ja mam robić? — zapytał naburmuszony Neff.

— Z tego, co słyszałem, wybiera się pan na pogrzeb pierwszej ofiary — przypomniał Bodenstein, po czym wskazał na kartony z rzeczami Maximiliana Gehrkego i na dzienniki, które leżały na stole. — Potem proszę zabrać się za analizę osobistych zapisków, które znaleźliśmy w domu ostatniej ofiary — dodał. — Najważniejsze dla nas są wydarzenia od roku 2002 włącznie. Może znajdzie pan jakiś związek między sprawcą a Gehrkem.

— NIE, MOJA MATKA nigdy nie była pacjentką Szpitala Urazowego we Frankfurcie. — Renate Rohleder była już przygotowana do pogrzebu. Cała w czerni stała za ladą kwiaciarni, w której oprócz niej, Pii i Kim nie było żywej duszy. — Nigdy nikomu nie oddawała swoich organów ani nie miała żadnych przeszczepów. Przecież coś bym na ten temat wiedziała!

— A czy nazwisko Stadler, Kirsten Stadler coś pani mówi? — zapytała Pia.

— Tak. — Renate Rohleder pokiwała głową, a jej twarz wyrażała zaskoczenie. — Wcześniej byłyśmy sąsiadkami. Ona mieszkała z rodziną trzy domy dalej. Aż do wypadku. Potem się wyprowadzili.

— O jaki wypadek chodzi? — zainteresowała się Pia.

— Któregoś razu Kirsten poszła rano biegać po polach i ni stąd, ni zowąd padła na ziemię — tłumaczyła Renate. — Okazało się, że to był wylew krwi do mózgu. I to zupełnie nagle, jak grom z jasnego nieba. Dobrze pamiętam tamten dzień, bo byłam wtedy z psem na spacerze. Spieszyłam się, bo kiedy już miałam wracać, psisko popędziło za zającem. Nagle podbiegła do mnie Helen, córka Kirsten. Była strasznie zdenerwowana i krzyczała, że coś się stało jej mamie i żebym przyszła pomóc.

Sposób, w jaki się zachowywała, opowiadając o tamtych zdarzeniach, mówił znacznie więcej niż jej słowa. Renate Rohleder była wyraźnie zdenerwowana. Co chwila sięgała do nosa, poprawiała włosy czy muskała ucho — wyraźnie czuła się nieswojo.

— I co dalej? — drążyła temat Pia. — Co pani zrobiła? Czy pomogła pani sąsiadce?

— Ja… wyszło, jak wyszło, bo nie miałam akurat ze sobą komórki. — Renate uśmiechnęła się niepewnie. — Poza tym mój pies wpadł pod samochód. Obiecałam Helen, że jak tylko wrócę do domu, wezwę karetkę, ale… jakoś wypadło mi to z głowy. Pies był cały we krwi, kobieta, która go potrąciła, zwymyślała mnie strasznie, a ja byłam okropnie spóźniona. Poza tym myślałam, że przecież na pewno ktoś tam jeszcze był i widział, co się dzieje… nie mogłam wiedzieć, że z Kirsten jest aż tak źle!

— To jest zaniechanie udzielenia pomocy — stwierdziła Pia.

— Tak, może i tak. — Widać było, że kwiaciarce wyjątkowo nieprzyjemnie jest wspominać tamto zajście. — Później miałam wyrzuty sumienia. Kirsten była taka kochana, bardzo ją lubiłam. Możecie mi wierzyć, że ta sprawa do dziś mnie prześladuje. Pół roku po wypadku Kirsten jej rodzina wyprowadziła się z miasta, ale nie mam pojęcia dokąd. Potem już nie myślałam o tym wszystkim i właściwie zupełnie zapomniałam o tamtym dniu. Życie musi toczyć się dalej, tak to już jest.

— Muszę coś pani pokazać. — Pia wyjęła z plecaka ksero nekrologu przysłanego przez Snajpera i podała go pani Rohleder.

— Co to ma być? — zapytała kobieta z niepokojem.

— Człowiek, który zastrzelił pani matkę, przysłał nam to w liście — wyjaśniła Pia.

Renate Rohleder przeczytała nekrolog. Nagle cała krew odpłynęła z jej twarzy. Upuściła kartkę, jakby papier zaczął ją parzyć.

— Nie! — wyszeptała przerażona. — Nie! To… to przecież nieprawda! Pani Kirchhoff… chyba nie wierzy pani, że to ja…

Nie odważyła się powiedzieć głośno, że to ona ponosi odpowiedzialność za śmierć matki.

— Z naszych ustaleń wynika, że wiadomość jest autentyczna — odparła policjantka rzeczowo. — Po każdym kolejnym morderstwie otrzymywaliśmy podobne nekrologi.

Zadźwięczał dzwonek przy drzwiach i do sklepu weszła jakaś klientka.

— Proszę przyjść później — przeprosiła ją właścicielka i niemal wypchnęła za drzwi, a z kieszeni zielonego fartucha, pod którym miała żałobne ubranie, wyjęła klucze i zamknęła kwiaciarnię. Potem oparła się plecami o szybę, przycisnęła dłonie do piersi i zacisnęła powieki.

— To ordynarne pomówienie! Nie pozwolę na coś takiego. Chcę od razu zgłosić sprawę na policję. Przeciwko nieznanemu sprawcy. Chodzi o zniesławienie, oszczerstwo i składanie fałszywych zeznań. — Wzburzona wymieniła kilka zarzutów, które przyszły jej do głowy. — Sama myśl, że miałabym być winna śmierci mamy… nie!

— Winnym śmierci pani matki jest tylko i wyłącznie ten człowiek, który ją zastrzelił — pocieszyła ją Pia. — Dotychczas zamordował troje niewinnych ludzi i obawiamy się, że na tym nie poprzestanie. Sprawca może pochodzić z otoczenia Kirsten Stadler. Pani Rohleder, znała pani tę rodzinę, byliście przecież sąsiadami. Może mogłaby nam pani pomóc? Czy domyśla się pani, kto mógłby to zrobić?

Renate Rohleder przełknęła głośno ślinę. Przesunęła dłońmi po twarzy i w końcu odsunęła się od drzwi.

— Była… była taka chłodna — powiedziała szeptem. — Przestraszyłam się, kiedy rzuciła mi w twarz, że ona na pewno się postara, żebym już nigdy w życiu nie zaznała radości.

— O kim pani mówi? — Pia słuchała jej w napięciu.

Renate Rohleder westchnęła.

— O Helen. Córce Kirsten — odparła kobieta. — Kilka miesięcy temu pojawiła się niespodziewanie w sklepie. Nie była sama. Towarzyszył jej jakiś mężczyzna. Nie poznałam jej. Zarzuciła mi, że przeze mnie zmarła jej matka. Jakbym cokolwiek mogła poradzić, że Kirsten dostała wylewu!

— Czy widziała pani wcześniej tego mężczyznę? — dopytywała się Pia.

— Nie. Nie przedstawił się. — Renate Rohleder potrząsnęła głową.

— Jak wyglądał i ile miał lat?

— Nie mam pojęcia, ale na oko trzydzieści kilka, może zbliżał się do czterdziestki. — Nagle zadrżała. — Niesamowicie przystojny człowiek. Ale też było w nim coś… coś ponurego i fanatycznego. Bałam się go, chociaż przez cały czas milczał.

— MYŚLISZ, ŻE NASZ SPRAWCA może być kobietą? — Pia spojrzała zaciekawiona na siostrę. Przed chwilą opuściły kwiaciarnię i szły w kierunku samochodu.

— Jeśli uważasz, że strzelała córka Kirsten, to się mylisz — odparła Kim. Psycholożka przez całą rozmowę Pii z Renate Rohleder milczała, i trzymając się nieco z boku, słuchała uważnie, co kobieta ma do powiedzenia. — W moim przekonaniu to osoba impulsywna, która ma problemy z kontrolowaniem emocji. Tacy ludzie zabijają raczej w afekcie, a nie w starannie zaplanowany sposób jak nasz Snajper. Wykonanie tych wyroków jest jak podpis męskiej dłoni. Wiesz przecież, że kobiety zabijają inaczej niż mężczyźni. Przez dwadzieścia lat pracy w zawodzie spotkałam się z całą masą zła i z różnymi okropieństwami, ale nigdy jeszcze z kobietą, która zabijałaby niewinne osoby.

— No wiesz, mówi się, że wyjątek potwierdza regułę — zauważyła Pia. — Pomyśl tylko o kobietach dokonujących zamachów samobójczych na Bliskim Wschodzie. Doskonale wiedzą, że zabijają też małe dzieci, i się na to godzą.

— Uważam, że to wykluczone. Serio, Pia, córkę wybij sobie z głowy. Żeby w ten sposób mordować, potrzebne są nerwy ze stali i morze cierpliwości.

— W takim razie kim mógłby być mężczyzna, który jej towarzyszył? — Pia zatrzymała się przy samochodzie.

— O to powinnaś zapytać Helen Stadler — zaproponowała Kim. — A teraz dawaj, wsiadamy, bo odmrożę sobie dupsko.

Pia uśmiechnęła się szeroko i otworzyła auto. Jej siostra na pierwszy rzut oka nie należała do osób, którym podobne słowa przeszłyby przez usta.

— Ja w każdym razie cały czas obstawiałabym zawodowca — dodała Kim. — Powinniście popytać w armii albo wśród swoich w policji.

— Czego mielibyśmy szukać? Mamy za mało faktów, żeby sformułować konkretne pytania.

Odezwał się telefon Pii. Dzwonił Ostermann, żeby przekazać, że mąż Kirsten Stadler ma stały adres, który udało mu się ustalić. Mężczyzna nazywał się Dirk Stadler i mieszkał w Liederbach.

— Powinnaś tam pojechać — powiedział Kai. — Szef też jest już w drodze.

— Zrozumiałam. My też ruszamy — zapewniła go.

Budynek pod adresem, który podał im Kai, znajdował się na starym osiedlu szeregowców. Projektujący je architekt usiłował za pomocą drewnianych fasad przeciwdziałać monotonii identycznych segmentów. Bodenstein czekał już na narożniku. Chroniąc się przed lodowatym wiatrem, postawił kołnierz płaszcza i schował dłonie w kieszeniach. Pia zaparkowała za jego służbowym samochodem.

— Rohleder kompletnie się rozsypała, kiedy pokazałam jej nekrolog — poinformowała szefa. — Kirsten Stadler była ich sąsiadką, dość dobrze się znały. Doskonale pamięta dzień, w którym tamta zmarła, bo ciągle jeszcze ma wyrzuty sumienia, że jej nie pomogła. Twierdzi, że się spieszyła, że pies jej uciekł i że na koniec wpadł pod samochód. Pewnie i tak nic by nie zdziałała, nawet gdyby natychmiast pobiegła ją ratować albo wezwała pogotowie, bo Kirsten miała wylew krwi do mózgu. Jednak córka zmarłej, Helen Stadler, najwyraźniej ma inne zdanie.

— Przed kilkoma miesiącami w towarzystwie jakiegoś tajemniczego mężczyzny odwiedziła kwiaciarnię Rohlederów i robiła wymówki Renate — dodała Kim. — Jeśli sprawca rzeczywiście wie o tym wszystkim, musi pochodzić z otoczenia tej kobiety.

— No dobrze, w takim razie chodźmy zapytać wdowca po Kirsten Stadler, co o tym wszystkim sądzi. — Bodenstein upewnił się, że są na właściwej ulicy, i już po chwili stanęli przed domem z numerem 58f. Gdy zadzwonił do drzwi, otworzył im szczupły, niemal chudy mężczyzna z siwymi włosami i postępującą łysiną czołową.

— Dzień dobry, nazywam się Bodenstein i jestem z policji kryminalnej w Hofheim. — Bodenstein pokazał mężczyźnie legitymację. — To panie Kirchhoff i Freitag. Chcielibyśmy porozmawiać z panem Dirkiem Stadlerem.

— To ja. — Mężczyzna przyglądał się im z mieszaniną zdziwienia, zaskoczenia i obawy, typową dla wszystkich, którym niespodziewanie wizytę składa policja kryminalna.

— Czy możemy wejść?

— Tak, tak, zapraszam.

Wyglądał na pięćdziesiąt kilka lat, ubrany był w szare sztruksy, oliwkowy pulower wycięty w serek i koszulę. Nie był wysoki — kiedy mówił do Bodensteina, musiał zadzierać głowę.

— Syn wpadł do mnie na obiad, mam nadzieję, że to nie będzie państwu przeszkadzać. — Dirk Stadler spojrzał na nich przepraszająco. Zaprowadził ich korytarzem do dużej kuchni otwartej na jadalnię. Przy stole siedział mniej więcej trzydziestoletni mężczyzna, który słysząc gości, na chwilę tylko oderwał się od tabletu, skinął głową na powitanie i wrócił do swojego zajęcia.

— To mój syn Erik — przedstawił go Dirk Stadler. — No dobrze, w czym mógłbym pomóc?

— Chodzi o pana zmarłą żonę — odparł Bodenstein.

— O Kirsten? — Mężczyzna spojrzał na nich zaskoczony. — Ale to chyba jakaś pomyłka? Przecież ona zmarła przeszło dziesięć lat temu!

— Słyszał pan zapewne o morderstwach, które miały miejsce w ostatnich dniach, prawda? — kontynuował Oliver. — W Niederhöchstadt i w Oberursel zastrzelono dwie kobiety. Snajper celował w głowę. A w pierwsze święto ta sama osoba zastrzeliła młodego mężczyznę w Kelkheim.

— Tak, czytałem o tym w gazetach — potwierdził Dirk Stadler. — Poza tym ciągle o tym mówią w radiu i w telewizji.

Erik Stadler odłożył tablet, wstał i podszedł do ojca. Był tylko troszkę wyższy od niego i miał te same głęboko osadzone oczy i podobne rysy twarzy.

— Sprawca skontaktował się z nami — tłumaczył Bodenstein. — Po każdym z morderstw przygotował nekrolog, w którym uzasadniał swoje działania. W dzienniku ostatniej z ofiar trafiliśmy na nazwisko pańskiej zmarłej żony. Zamordowany, Maximilian Gehrke, miał dwadzieścia siedem lat, lecz nawet tego wieku prawdopodobnie by nie dożył, bo miał ciężką wrodzoną wadę serca. Jednak przed dziesięcioma laty przeszczepiono mu serce pana zmarłej żony.

Obaj mężczyźni momentalnie pobledli i wymienili szybkie spojrzenia.

— Kobieta, która została zamordowana w Oberursel, była żoną lekarza, który wówczas przeprowadził operację transplantacji serca.

— O Boże… — wyszeptał Dirk Stadler wyraźnie wstrząśnięty.

— A pierwszą ofiarą Snajpera była matka pańskiej ówczesnej sąsiadki z Niederhöchstadt.

— Ale… ale to przecież jakieś szaleństwo! To nie może być prawda! — wyszeptał Dirk Stadler. — Dlaczego? Po tylu latach…

— My również zadajemy sobie te pytania — potaknął Bodenstein. — Na pierwszy rzut oka między ofiarami nie widać żadnego związku. Okazało się jednak, że wszystkich łączy osoba pańskiej żony.

— Muszę… usiąść… przepraszam… — wyjąkał Dirk Stadler. — Proszę… niech państwo wejdą do salonu… proszę się rozebrać.

Pia zauważyła, że mężczyzna kuleje i nierówno stawia stopy. Wyglądało to tak, jakby miał jedną nogę krótszą. Stadler wprowadził ich do salonu i usiadł przy stole, a Bodenstein, Pia i Kim zajęli pozostałe miejsca.

Erik Stadler posprzątał brudne naczynia i zaniósł je do otwartej kuchni z białymi błyszczącymi meblami, blatami z czarnego marmuru i wyposażeniem ze stali nierdzewnej. Przy wysokim oknie wychodzącym na ogród stała przystrojona choinka, a na ławie przy kanapie czekały na gości pierniczki. Dom był urządzony skromnie, ale ze smakiem. Wszędzie dominowały czerń i biel. W przeciwieństwie do willi profesora Rudolfa z natłokiem kwiatów, ciężkimi zasłonami z aksamitu i wyblakłymi dziecięcymi rysunkami przyczepionymi magnesami do lodówki, tutaj dało się odczuć brak kobiecej ręki. Jedynym meblem, który nie pasował do pozostałych, był potężny antyczny kredens, na którym stało oprawione w srebrną ramkę zdjęcie radośnie uśmiechniętej kobiety. Dirk Stadler zauważył spojrzenie Pii.

— To właśnie Kirsten, moja żona — wyjaśnił smutnym głosem. — Zdjęcie zostało zrobione w wakacje przed jej śmiercią. Nasz ostatni wspólny urlop we Francji, na wybrzeżu.

Erik Stadler przysiadł się do ojca.

— Ja… wciąż nie mogę uwierzyć, że to przez moją żonę… umierają kolejni ludzie. — Dirk Stadler odchrząknął. Widać było, że z trudem udaje mu się zapanować nad emocjami. — Dlaczego? Jaki to miałoby sens?

— W naszej ocenie coraz bardziej na pierwszy plan wysuwa się motyw osobisty — odparł Bodenstein. — Sprawca szuka zapłaty, zemsty za śmierć pańskiej żony. Musi to być więc ktoś, kto ją dobrze znał i był z nią w bliskich relacjach.

— Ale przecież ona zmarła na wylew krwi do mózgu! — powiedział Dirk bezradnie. — To był wypadek, tragiczny, ale wypadek i nikt nie ponosi za niego winy. Kirsten miała tętniaka w głowie i w pewnym momencie ten tętniak pękł. To się mogło zdarzyć w dowolnym miejscu i o dowolnej porze!

ZJADŁ TYLKO TROCHĘ, po czym odłożył sztućce na talerz.

— Nie smakuje ci? — zapytała Karoline.

— Wręcz przeciwnie. I to bardzo. — Po twarzy jej ojca przemknął uśmiech. — Ale nie jestem głodny.

Ona czuła się podobnie, lecz zmuszała się, żeby coś zjeść. Tak samo jak zmuszała się, by dalej żyć.

— Dziękuję, że tak się o mnie troszczysz, Karoline. Bardzo doceniam twoje wsparcie.

— Nie ma o czym mówić. Czuję radość, że mogę to robić. — Udało jej się uśmiechnąć.

Od dwóch dni i nocy łamała sobie głowę nad tym, jak ubrać w słowa to, co nie dawało jej spokoju. Dlaczego tak trudno przychodziło jej rozmawiać z ojcem o swoich podejrzeniach? Gdzie podziała się jej elokwencja, błyskotliwość i odwaga? Od śmierci matki niemal ze sobą nie rozmawiali, a w pewnym momencie uświadomiła sobie, że właściwie nigdy nie było inaczej. Iluzja harmonii między nimi była zasługą tylko i wyłącznie mamy, a bez jej pośrednictwa i koncyliacyjnego podejścia między nią a tatą panowałaby cisza. Karoline z ojcem nigdy nie łączyły serdeczne więzi, być może dlatego, że w dzieciństwie i młodości ojciec nie odgrywał w zasadzie żadnej roli w jej życiu. Był geniuszem, jednym z najlepszych w swoim fachu i to, co robił, było ważne, bo ratował życie śmiertelnie chorym. Zawsze była z niego bardzo dumna i cieszyła się, kiedy inni mówili o nim z szacunkiem i podziwem, jednak przez lata przepaść między nimi coraz bardziej się pogłębiała. Kiedy zdecydowała się nie iść w jego ślady i wybrała inną drogę kariery, dał jej do zrozumienia, jak bardzo go rozczarowała. Właśnie od tego czasu otwarła się między nimi przepaść; nieprzyjemne napięcie, które można było wypełnić tylko milczeniem albo kłótnią.

Śmierć mamy była szansą, by się do siebie zbliżyli, jednak miała wrażenie, że ojciec nie zamierza wykorzystać tej okazji. Każda rozmowa, którą zaczynała, szybko przechodziła w wymianę banałów, która pozostawiała w niej niesmak.

— Muszę cię o coś zapytać, tato — zaczęła w końcu, zanim zdążył wstać od stołu i skryć się w swoim gabinecie.

— Słucham cię.

— W prasie twierdzą, że mama była przypadkową ofiarą tego szaleńca. — Unikała patrzenia mu w oczy i bardzo starannie dobierała słowa, dbając, by nie wywołać w nim nieprzychylnej reakcji. — Jednak zastanawiałam się nad tym, i biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, nie sądzę, żeby tak było.

Dopiero teraz uniosła głowę i zobaczyła, że po raz pierwszy od kilku dni ojciec patrzy jej prosto w oczy.

— Do czego w takim razie doszłaś? — odpowiedział pytaniem.

— Nikt nie zbliża się do naszego domu przypadkiem — wyjaśniła i odłożyła sztućce. — Okno w kuchni wychodzi na ogród, a za żywopłotem nie ma nawet drogi, którą ktoś mógłby iść. Morderca musiał bardzo dokładnie zbadać położenie domu i okolicę. Wtedy odkrył budkę transformatorową. To nie mógł być przypadek.

W oczach starego człowieka pojawiło się zainteresowanie.

— Myślę, że celowo wybrał i zamordował akurat mamę — dokończyła Karoline. — Ale nie potrafię zrozumieć, jaki mógłby mieć powód, żeby to zrobić. Chyba że…

Przerwała na chwilę i potrząsnęła głową.

— Chyba że co?

— Chyba że mama miała jakąś tajemnicę, o której nikt nie wiedział. Nikt, czyli nawet ty i ja — wyjaśniła. — Co prawda nie potrafię sobie nawet wyobrazić, co by to mogło być, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy.

Ojciec patrzył na nią jeszcze przez chwilę, a potem sięgnął po widelec i zaczął dłubać nim w jedzeniu. W żaden sposób nie skomentował jej słów. Mijały kolejne sekundy i minuty. Znów to okropne milczenie! Dawniej pewnie poczułaby się zdeprymowana, lecz tym razem nie zamierzała oddawać pola.

— Czego chcieli wczoraj ci ludzie z policji? — Karoline nie dawała za wygraną.

— Szukali związku między poszczególnymi morderstwami. — Ojciec odpowiedział dopiero po chwili.

— No i? Mają jakieś podejrzenia? Jest jakiś związek? — nastawała Karoline.

Jego wahanie trwało trochę zbyt długo.

— Nie. Na razie szukają po omacku. — Wytrzymał jej spojrzenie i nawet nie drgnęła mu powieka. Za to Karoline poczuła się, jakby otrzymała cios w brzuch, kiedy zrozumiała, że bez skrupułów ją okłamał.

— Nie wierzę ci. — Powiedziała to tonem ostrzejszym, niż zamierzała, bo nienawidziła, kiedy ktoś traktował ją z lekceważeniem. — Dlaczego kłamiesz?

— Skąd w ogóle pomysł, że kłamię?

— Bo mnie unikasz — odparła. — Pamiętaj, że zawsze rozpoznam, czy ktoś mówi prawdę. Czego chciała od ciebie policja? Dlaczego kiedy przyszli, wyrzuciłeś mnie z gabinetu jak małe dziecko?

Ku jej zaskoczeniu wyciągnął rękę nad stołem i ujął jej dłoń.

— Żeby cię chronić i żeby to wszystko jeszcze jakiś czas trzymać z daleka od ciebie — wyjaśnił łagodnym głosem. — Wiem, jak bardzo kochałaś matkę i jaka była dla ciebie ważna. Wiem też, jak bardzo martwisz się o Gretę.

Przez kilka sekund była gotowa mu uwierzyć, bo chciała mu wierzyć. Ale potem przejrzała jego manipulacje. Poczuła złość i rozczarowanie. Dotarła do niej gorzka świadomość porażki i tego, że nie ma już na świecie nikogo, komu mogłaby zaufać.

— Coś przede mną ukrywasz, a ja nie wiem ani co to takiego, ani dlaczego to robisz. — Uwolniła dłoń z jego uścisku i wstała. — Ale możesz być pewny, że się tego dowiem.

— CZY CZUJE SIĘ PAN NA SIŁACH, by opowiedzieć nam pokrótce o okolicznościach jej śmierci? — poprosiła Pia. — Co się wtedy wydarzyło?

Ojciec i syn na zmianę opowiadali smutną historię szesnastego września 2002 roku. Kirsten Stadler, wówczas trzydziestosiedmioletnia wysportowana kobieta, okaz zdrowia, jak co dzień rano wyszła pobiegać po okolicznych polach. Po powrocie miała zawieźć dzieci do szkoły. Kiedy po godzinie nie wróciła do domu, Erik i Helen ruszyli jej szukać i znaleźli ją nieprzytomną na polnej drodze. Obok siedział jej pies.

— Lekarz pogotowia kazał ją przewieźć do Szpitala Urazowego i tam stwierdzono, że to wylew krwi do mózgu — dokończył Dirk Stadler. — Ja w tamtym czasie pracowałem na Dalekim Wschodzie i trudno było mnie złapać. Za to teściowie natychmiast pojechali do szpitala, żeby pomóc Erikowi i Helen.

— To było naprawdę straszne — wspominał młodszy z mężczyzn. — Mama leżała na intensywnej terapii i wyglądała, jakby tylko spała, ale lekarze powiedzieli, że jest w stanie śmierci mózgowej. Wylew na tyle uszkodził mózg, że nie było szans na poprawę jej stanu.

Przez chwilę panowała cisza. Nikt się nie odzywał i słychać było jedynie szum wiatru w kominku. Na zewnątrz delikatnie poruszały się gałęzie pozbawionych liści drzewek owocowych, stojących na niewielkim trawniku.

— Dwa dni później wróciłem z Chin. Dzieci były w ciężkim szoku — opowiadał dalej Dirk Stadler. — Teściowie nie byli wcale w lepszym stanie. Pod silną presją lekarzy wyrazili zgodę na pobranie organów swojej martwej mózgowo córki.

Odchrząknął.

— Moja żona z różnych powodów była przeciwna przeszczepom i nawet miała podpisaną deklarację odmowy podejmowania resuscytacji, co wówczas było naprawdę rzadkością. Lekarze powinni byli poczekać, aż ja wrócę, jednak bardzo im się spieszyło. Tak bardzo, że nie zachowali nawet przepisowego odstępu między dwoma badaniami potwierdzającymi śmierć pnia mózgu. W protokole szpitala znalazły się sfałszowane zapisy. Co gorsza, pobrali więcej organów, niż zapowiadali. Nie tylko serce i nerki, ale praktycznie wszystkie organy, nawet oczy, kości, skórę i tkanki miękkie. Dlatego zaskarżyłem szpital i poszedłem z tym do sądu.

Przerwał na chwilę i spojrzał smutno na zdjęcie żony na kredensie.

— Do dzisiaj pocieszam się tym, że dzięki Kirsten uratowano życie kilku osobom — powiedział cicho. — Jednak mój teść nie posiadał się z bólu i wściekłości. Uważał, że został oszukany, bo nigdy nie podpisał żadnej zgody na pobranie organów, a jedynie zgodę na leczenie córki. Koniec końców, stało się tak, jak w większości procesów z dużymi szpitalami: zaproponowano mi ugodę pozasądową i wypłatę odszkodowania. Zgodziłem się, bo nie miałem już z czego płacić adwokatowi. A dzięki temu nawet po zapłaceniu wszystkich rachunków zostało mi dość pieniędzy, żeby opłacić edukację dzieci.

Pia uważnie obserwowała obu mężczyzn i analizowała każdy gest i każde słowo, jakiego użyli, jednak nic nie wzbudziło jej podejrzeń. Dirk Stadler sprawiał wrażenie mężczyzny, który poniósł ciężką stratę i na dodatek musiał przejść potem przez piekło, lecz z czasem odnalazł spokój i pogodził się z przeszłością. Również Erik Stadler zachowywał się spokojnie i z opanowaniem. Ubierał w słowa to, o czym myślała Pia.

— Wszyscy potrzebowaliśmy czasu, żeby się z tym uporać — powiedział. — Mama by nie chciała, żebyśmy siedzieli bezczynnie, tonęli w smutku i zalewali się łzami. Była radosna i pełna życia i taką ją zachowaliśmy we wspomnieniach. Tylko dzięki temu dajemy radę normalnie funkcjonować. Wszystkie rany, nawet te bardzo głębokie, w końcu się goją, jeśli się ich nie rozdrapuje.

— Nie potrafię sobie wyobrazić, kto mógłby mścić się na ludziach, którzy nie mieli nic wspólnego ze śmiercią Kirsten — dodał Dirk Stadler. — Wtedy, na samym początku, jeszcze bym zrozumiał, że ktoś może nie wytrzymać czegoś takiego. Ale dzisiaj? Po dziesięciu latach?

— Ja już muszę niestety iść. — Erik Stadler spojrzał na zegarek i podniósł tablet. — W Sulzbach prowadzę firmę, a na przełomie roku mamy straszny ruch. Proszę dzwonić, gdybyście państwo czegoś potrzebowali. — Z etui wyjął wizytówkę i podał ją Bodensteinowi, na co policjant zrewanżował się obu mężczyznom tym samym.

— My również nie chcemy zajmować więcej czasu. — Oliver wstał, a za nim Pia i Kim. — Jeśli przypomną sobie panowie o czymś, co mogłoby nas zainteresować, proszę o telefon.

Dirk Stadler odprowadził ich do drzwi.

— Coś się panu stało w nogę? — zapytała Pia.

— Niestety — odparł Stadler i się uśmiechnął. — Ale to już piętnaście lat temu, w Dubaju. Jako inżynier pracowałem w różnych miejscach na świecie. Miałem pecha, bo nie udało się doprowadzić nogi do dawnej sprawności. Najgorzej jest, kiedy robi się zimno albo w powietrzu czuć wilgoć. Wtedy mam problemy.

— Czym zajmuje się pan zawodowo?

— Po śmierci żony musiałem zarzucić pracę w zawodzie, bo trzeba było zająć się dziećmi — odparł Stadler. — Wziąłem roczny urlop bezpłatny, a potem dostałem posadę w Wydziale Architektury i Budownictwa we Frankfurcie, gdzie zasilam szeregi niepełnosprawnych.

Erik ubrał się w kurtkę i czapkę.

— Dzięki za obiad, tato. — Położył ojcu dłoń na ramieniu i puścił do niego oko. — Czasem dobrze zjeść coś innego niż fast food.

— Nie ma za co — odparł ojciec. — Zadzwoń do mnie w sprawie niedzieli. I pozdrów, proszę, Lis.

— Pewnie. Trzymaj się.

Dirk Stadler uśmiechnął się do syna, lecz ledwie Erik zniknął za drzwiami, mężczyzna spoważniał.

— Jeszcze jedna sprawa — powiedział do Bodensteina i Pii. — Mój teść nigdy nie przebolał straty Kirsten. Była jego jedyną córką. Cały czas uczęszcza na spotkania grupy krewnych osób dawców organów, a poza tym…

Przerwał i potrząsnął głową.

— Co poza tym? — dopytywała się policjantka.

Nagle Stadler zrobił smutną minę.

— Może nie powinienem o tym mówić, ale nie chcę niczego przemilczeć. — Zacisnął usta, zawahał się, ale ostatecznie wziął głęboki oddech i dokończył: — Mój teść był wybitnym strzelcem i doskonałym myśliwym.

— ALEŻ TO STRASZNE — powiedziała Pia, kiedy wracali do samochodów. — W jednej sekundzie wszystko jest dobrze, a w następnej nic nie jest takie jak wcześniej.

Dirk Stadler zapisał im adres swoich teściów w Glashütten, lecz uznali, że dalej pojadą jednym autem, a drugie wcześniej odstawią na komendę w Hofheim.

— Co pani sądzi na temat obu Stadlerów? — zwrócił się Bodenstein do Kim.

— Dirk Stadler jako mąż Kirsten poniósł największą stratę — odpowiedziała po chwili zastanowienia. — Ale odniosłam wrażenie, że zdążył się pogodzić z jej śmiercią i odzyskał równowagę. Ani on, ani jego syn w czasie rozmowy nie zachowywali się nerwowo. Byli spokojni jak ludzie, którzy nie mają nic do ukrycia. Ich zaskoczenie również nie było udawane, tak w każdym razie uważam. Są mocno ze sobą związani.

— Niech to szlag! — Pia stanęła gwałtownie. — Całkowicie zapomnieliśmy zapytać go o córkę!

— Nie, ona na pewno nie jest sprawczynią. — Kim potrząsnęła głową. — Pamiętaj, że szukamy mężczyzny.

— Ale moglibyśmy przynajmniej z nią porozmawiać — upierała się Pia. — Poza tym do Renate Rohleder przyjechała z jakimś facetem.

Nagle odezwała się jej komórka.

— Cześć, Henning — przywitała się, widząc na ekranie numer frankfurckiego Instytutu Medycyny Sądowej. — Ja…

— Wiesz, która jest godzina? Piętnaście po drugiej — przerwał jej lodowatym tonem. — Czternasta piętnaście, jeśli tak będzie ci łatwiej. Kiedy pariasi z lochów Instytutu Medycyny mogą liczyć na, to, że policja kryminalna zaszczyci ich swoją obecnością?

— O co ci chodzi? — Pia nie ukrywała zaskoczenia. — Umawialiśmy się na jakieś spotkanie?

— Twój szef wydzwaniał, żeby zabukować jak najszybszą sekcję, więc z braku ludzi zgodziłem się ją sam przeprowadzić — odparł Henning. — I w ogóle dlaczego taki pan jak von Bodenstein, posiadający nienaganne maniery, nie odbiera telefonu? Już kilka razy usiłowałem się z nim skontaktować.

— Jesteśmy w drodze. Będziemy za piętnaście minut, okej? — przyrzekła Pia.

Henning zakończył rozmowę bez pożegnania, podobnie jak zaczął ją bez powitania.

— Niech to diabli! Sekcja! — Bodenstein sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął smartfon, po czym sprawdził ekran. — Nic już nie rozumiem. Ustawiłem przecież przypomnienie! O, popatrz, jest alarm, prawda?

Mówiąc to, podsunął telefon Pii.

— Może nie powinieneś był wyłączać dźwięku? — Policjantka uśmiechnęła się szeroko. — Wtedy pewnie usłyszałbyś alarm.

— Ta technika mnie przerasta — mruknął Bodenstein i skrzywił się ponuro. — Dobra, zrobimy tak. Zostawimy moje auto tutaj, a pojedziemy waszym. Wracając, odwiozę je do komendy, a przy okazji wpadnę do Dirka Stadlera, żeby zapytać o córkę.

Dalej pojechali samochodem Pii i Kim, bo był wygodniejszy, a Bodenstein zadysponował radiowóz do Joachima i Lydii Winkler, teściów Dirka Stadlera.

— Uważam, że obaj Stadlerowie reagowali całkowicie naturalnie, kiedy opowiadałeś im o nekrologach dla kolejnych ofiar — powiedziała Pia, a zwracając się do siostry, wyjaśniła, dlaczego to mówi: — Od czasu szkolenia z komunikacji niewerbalnej w sytuacjach zatrzymań i aresztowań bardzo zwracam uwagę na mowę ciała ludzi, z którymi stykam się zawodowo.

— Nie należy definitywnie wykluczać żadnej możliwości — powiedziała Kim. — Są ludzie, którzy potrafią przechytrzyć wykrywacz kłamstw. Ale powiem uczciwie, że nie potrafię sobie wyobrazić, by to Dirk Stadler wspinał się na budkę transformatorową albo czaił się w żywopłocie sąsiadów pana Gehrkego. Poza tym, kulejąc, za bardzo zwracałby na siebie uwagę.

— Nie, to byłoby zbyt proste — potwierdził Bodenstein.

Jechali pustą autostradą, a później przez miasto, gdzie również zaskakująco mało ludzi chodziło po chodnikach. Strach przed tajemniczym Snajperem zmienił wszystkie okoliczne miejscowości w niemal wymarłe miasta duchów.

— Patrzcie tam! — krzyknęła Pia, kiedy mijali dworzec, a przed nim przystanek taksówek pełen samochodów czekających na klientów, którzy zazwyczaj musieli stać w kilometrowych kolejkach. — No nie, tak przecież dalej być nie może!

— Obawiam się, że Snajper jeszcze nie wypełnił swojej misji — mruknął Bodenstein ponurym głosem.

— Musimy coś zrobić! Ludzie niepotrzebnie wpadają w panikę!

— O tym już chyba rozmawialiśmy, prawda? — Oliver potrząsnął głową. — Z naszej strony byłoby nieodpowiedzialnością, gdybyśmy chcieli teraz przekonywać ludzi, że nic im nie grozi, skoro w gruncie rzeczy tak nie jest.

— Tak długo, jak będzie mocno wiało, morderca nie uderzy — zauważyła Kim. — Sprawca unika bezpośredniego kontaktu ze swoimi ofiarami i strzela jedynie z daleka, a to jest możliwe tylko przy idealnych warunkach.

Pia czuła się coraz bardziej bezradna. Nigdy jeszcze nie była w podobnej sytuacji. Szukali ducha — przebiegłego, sprawnego i bezlitosnego mordercy, który niczego nie pozostawia przypadkowi, nie popełnia błędów i zawsze wyprzedza policję o krok. Kirsten Stadler była pierwszym, jeszcze niejasnym śladem, a trafili na nią dopiero po trzech ofiarach! Kim dobrze to rano ujęła; stanęli przed zupełnie nowym wyzwaniem. Osobowości ofiar i ich życie prywatne, czyli czynniki, które zazwyczaj odgrywały bardzo ważną rolę w każdym śledztwie, w tym wypadku nie miały znaczenia, bo celem mordercy nie były bezpośrednio jego ofiary — one stanowiły tylko środek do celu. Nie było żadnych śladów, żadnych poszlak i żadnych świadków. Jedyne, co mieli, to trójkę ofiar, trzy nekrologi, odcisk buta o wzorze sprzedawanym w całym kraju w setkach tysięcy sztuk, opis świadka tak ogólny, że pasowałaby do niego jedna trzecia mężczyzn z Niemiec, i Kirsten Stadler. Co będzie, jeśli ten szaleniec nie zakończy swojej chorej krucjaty i będzie zabijał dalej? Ile jeszcze osób miał na swojej liście?

— Z całą pewnością możemy przyjąć, że u Renate Rohleder Helen nie pojawiła się z bratem — odezwała się niespodziewanie Kim. — Po pierwsze, nie pasuje wiekiem, a po drugie tamten miał być wyjątkowo przystojny. Erika Stadlera nie określiłabym w ten sposób. I to mimo najlepszych chęci.

— Hm — mruknęła Pia. Do samego Instytutu w samochodzie panowała cisza. Kiedy wchodzili do środka, ogarnęło ją bardzo dobrze znane uczucie. Ciężkie drewniane drzwi secesyjnej willi prowadziły do wnętrz, które od lat czterdziestych dwudziestego wieku stanowiły siedzibę Instytutu Medycyny Sądowej frankfurckiego uniwersytetu. Przez pewną część swojego życia częściej przebywała w tym budynku niż w swoim mieszkaniu. Ruszyli korytarzem z ciemną boazerią, na końcu którego znajdowały się schody do piwnic. W pierwszej z dwóch sal sekcyjnych, na metalowym stole leżały umyte zwłoki Maximiliana Gehrkego.

— Cześć! — Ronnie Böhme, asystent sekcyjny, wyszedł z niewielkiego biura, które służyło również za kuchnię dla personelu. — No, w końcu jesteście. To dzwonię po szefa.

— Dzięki, Ronnie. — Pia uśmiechnęła się, zdjęła kurtkę i powiesiła ją na wieszaku. Bodenstein i Kim pozostali w płaszczach — w salach sekcyjnych zawsze panował chłód.

— Właśnie zaparzyłem kawę. Częstujcie się. — Böhme uśmiechnął się, nie odrywając słuchawki od ucha. W tym samym momencie w korytarzu rozległy się kroki.

— Nie życzę sobie żadnych przeprosin i usprawiedliwień! — W drzwiach stanął Henning. Tuż za nim pojawił się jakiś młody mężczyzna, który wyglądał jak student, a na samym końcu do sali wszedł prokurator Heidenfelder. Pia przypomniała sobie jego pierwszą sekcję przed siedmioma laty, w czasie której zrobiło mu się tak niedobrze, że nie mógł powstrzymać wymiotów. Denatką była Isabel Kerstner, a sprawa jej śmierci była pierwszą, nad którą pracowała wspólnie z Bodensteinem.

— Nie zamierzałem się usprawiedliwiać — odparł Bodenstein. — Zaczynajmy.

— Dziękuję, ale do tego nie potrzebuję twojego pozwolenia — warknął Henning.

W jaskrawym świetle lamp operacyjnych widać było wyraźnie zniszczenia, jakie spowodował pocisk Core-Lokt, opuszczając ciało ofiary. Maximilian Gehrke miał roztrzaskane żebra i potężną dziurę w piersi. Pia spojrzała na jego pociągłą twarz. Wyglądał, jakby spokojnie spał. Dzięki lekturze jego dzienników odnosiła wrażenie, że go dobrze zna. Nagle ogarnęła ją złość na tego, kto uzurpował sobie prawo do usprawiedliwiania morderstwa i kto mianował siebie sędzią i katem.

— Wielka szkoda, że ktoś tak młody, kto tyle w życiu przeszedł, musiał zginąć w ten sposób — powiedziała ze współczuciem. — Jedyna pociecha, że nie cierpiał.

— Był martwy, zanim upadł na ziemię — potwierdził Henning. — Kula dosłownie rozerwała jego serce.

— Kiedyś nie było jego, jeśli chodzi o ścisłość.

— Słucham? — Henning spojrzał na nią znad zaciągniętej na nos maseczki.

— Przed dziesięcioma laty przeszedł transplantację serca — wyjaśniła jego była żona.

Lekarz wyprostował się i zdjął z twarzy maseczkę.

— No dobrze, w takim razie coś musimy sobie wyjaśnić — oznajmił, przesuwając wzrokiem po wszystkich obecnych. — Wiecie chyba, że jestem wielkim orędownikiem przeprowadzania sekcji — lepiej zrobić o jedną za dużo niż o jedną za mało. Ale też jestem przeciwnikiem marnowania czasu. Dlatego chciałbym wiedzieć, czego oczekujecie po tej sekcji? Rzadko przyczyna śmierci jest aż tak jednoznaczna.

— Sekcja została zarządzona przez prokuratora. Przy morderstwach… — zaczął Heidenfelder, jednak Henning uniósł dłoń i przerwał mu.

— To jak? — zapytał. — To już trzecie zwłoki, przy których student pierwszego roku medycyny nie miałby problemów z określeniem przyczyny śmierci.

— Jak tonący łapiemy się brzytwy — wyznał Bodenstein. — Na tę chwilę wygląda na to, że dawczyni serca, które przeszczepiono Maximilianowi Gehrkemu, może być przyczyną wszystkich trzech morderstw. Ale nie mamy nic poza przypuszczeniami. Nic, co by się ostało w sądzie, żadnych śladów ani dowodów.

— Ode mnie też dostaniesz jedynie protokół posekcyjny, który o niczym nie przesądzi. Tak samo jak protokoły poprzednich dwóch ofiar Snajpera — odparł Henning i wzruszył ramionami.

— Odmawia pan wykonania sekcji? — wtrącił się prokurator.

— Oczywiście, że nie. — Henning założył maseczkę. — Ale wystarczy, że pan tu będzie. Do ciebie, Oliver, zadzwonię, gdy skończę.

ŚWIADOMOŚĆ, ŻE OJCIEC coś przed nią ukrywa, nie dawała Karoline Albrecht spokoju. I choć najrozsądniejszym wyjściem byłaby rozmowa z tym miłym detektywem, który odwiedził ich dom, wolała tego nie robić. Straciła już matkę, więc nie chciała ryzykować jeszcze utraty ojca, porozumiewając się za jego plecami z policją. Za to ogromnie bała się prawdy, która, nie daj Boże, mogłaby zniszczyć obraz matki, który przechowywała w sercu. Być może ojciec miał rację, twierdząc, że chce ją chronić? Karoline nie mogła otrząsnąć się z zaskoczenia, gdy myślała nad swoim zachowaniem. Przez całe życie, kiedy tylko stanęła przed jakimś problemem, chwytała byka za rogi i zwyciężała — skąd więc teraz brała się ta cała niepewność? Dlaczego godzinami jeździła samochodem po okolicy, nie potrafiąc podjąć decyzji? Czy wciąż jeszcze mogła przypisywać to szokowi, jaki przeżyła w czwartek wieczorem? Poprzedniego dnia do późnej nocy rozmawiała z byłym mężem przez telefon. Wcześniej zamieniła kilka słów z Gretą; córka czuła się nieco lepiej, a dzięki odpowiednim tabletkom uspokajającym nie dręczyły jej koszmary.

— Da sobie radę — powiedział Carsten. — Potrzebuje tylko trochę czasu. Zmiana otoczenia bardzo jej pomogła. U dziadka i babci na wsi świat jest cały czas taki, jaki powinien być.

— Dziękuję, że tak dobrze się nią wszyscy zajmujecie — odparła Karoline. — Przekaż to, proszę, swoim rodzicom i Nicki.

— Pewnie. Ale to przecież oczywiste. — Na chwilę zawiesił głos. — A jak ty się czujesz? Dajesz sobie jakoś radę?

Niewiele brakowało, a jego delikatne i pełne współczucia pytanie skwitowałaby zwyczajową odpowiedzią, że tak, wszystko w porządku i że daje radę. Jednak tym razem frazes utknął jej w gardle, bo przecież nie chodziło o grypę czy nieudany interes. Nie chodziło też tylko o śmierć matki, lecz o zwątpienie w sens życia.

— Niezbyt — przyznała się byłemu mężowi. — Cały czas bardzo tęsknię za mamą. Najchętniej schowałabym się pod kołdrą i płakała.

Opowiedziała mu o swoich wątpliwościach co do przypadkowości strzału i o tym, że ojciec ją chyba okłamuje.

— Muszę się dowiedzieć, o co w tym naprawdę chodzi — powiedziała. — Nie potrafię sobie wyobrazić, żeby mama miała zrobić coś, za co mogłaby zostać zamordowana.

— Oj, Karo, Karo! — westchnął Carsten. — Rozumiem twoje rozterki. Ale proszę, nie rób niczego, co mogłoby być dla ciebie niebezpieczne, dobrze? Dajesz słowo?

Przyrzekła mu.

— Jeśli będziesz czegokolwiek potrzebowała, koniecznie daj znać — powiedział na sam koniec. — I pamiętaj, że zawsze jesteś u nas miłym gościem.

Z wysiłkiem podziękowała mu za te słowa, a potem zakończyli rozmowę. A przecież to ona, a nie Nicki, mogłaby siedzieć teraz z Carstenem i gromadką dzieci u teściów, w spokojnej okolicy nad jeziorem Sternberger See w ich gospodarstwie. Tylko że sama sobie odebrała tę możliwość.

Karoline zmusiła się, by przestać o tym myśleć i skupić się na czym innym. To Carsten — pewnie nawet spodziewając się, że nie posłucha jego rad, by pozostawiła wyjaśnienie tej sprawy policji — podsunął jej pomysł skontaktowania się z bliskimi pozostałych dwóch ofiar. To po to jechała właśnie do Eschborn. Pierwsza ofiara Snajpera — bo tak prasa cały czas nazywała szalonego mordercę — była starszą kobietą z Niederhöchstadt. Co prawda Karoline nie miała zielonego pojęcia ani jak zmarła się nazywała, ani gdzie szukać jej krewnych, jednak wyjazd do miejscowości, z której pochodziła, wydał się Karoline najwłaściwszym początkiem tego detektywistycznego zadania. Na desce rozdzielczej zapaliła się kontrolka niskiego stanu paliwa, dlatego zjechała na najbliższą stację i zatankowała. Mimo że paliwo było wyjątkowo tanie, pod dystrybutorami nie stały żadne auta, a ona była jedyną klientką.

— Przez cały ranek takie pustki — potwierdziła kobieta za kasą, krępa pięćdziesięciolatka, wskazując palcem na pierwszą stronę wyłożonej na ladę bulwarówki „Bild”. — To dlatego. Czytała pani? Wszyscy się boją, że ten wariat komuś znowu może łeb odstrzelić. Tylko o tym gadają, mówię pani.

— A czy to nie było gdzieś tutaj w pobliżu? — Karoline żywiła odrazę dla takich plotek, jednak w tym wypadku uznała, że cel uświęca środki. — Znała pani tę staruszkę?

— No a jak! Stara Rohlederowa! Często tu bywała. A to po benzynkę, a to gazetkę kupić. Naprawdę, straszna tragedia. — Kasjerka nie miała nic do roboty, a na dodatek była bardzo gadatliwa, więc okazała się trudnym do przecenienia źródłem informacji. Kiedy Karoline zapłaciła i nieco później wracała do samochodu, wiedziała już, jak się wabił pies ofiary, jakim autem jeździła, że jej córka miała kwiaciarnię przy Unterortstrasse w Eschborn i że po południu odbył się jej pogrzeb na miejskim cmentarzu w Niederhöchstadt. Poza tym, i to była najważniejsza informacja, wiedziała też, gdzie Ingeborg Rohleder i jej córka mieszkały.

TELEFON W SAMOCHODZIE rozdzwonił się, akurat kiedy Bodenstein mijał stadion Commerzbank Arena i zmierzał w stronę autostrady. Ostermann chciał przekazać nowości, które nie miały żadnego znaczenia. Intensywne przepytywanie sąsiadów w Kelkheim potwierdziło tylko, że nikt nie zauważył niczego ani nikogo podejrzanego, kto kręciłby się po okolicy rankiem w pierwsze święto. Policja z Glashütten nie zastała małżeństwa Winklerów w domu, więc funkcjonariusze zostawili im jedynie wiadomość, że mają stawić się w wydziale zabójstw K11 w Hofheim. Specjaliści z laboratorium kryminalistycznego nie znaleźli żadnych użytecznych odcisków palców czy śladów DNA na kopertach, w których przyszły nekrologi, a Napoleon Neff nie zauważył na pogrzebie Ingeborg Rohleder niczego interesującego.

— Ślepa uliczka — podsumował Ostermann. — Niestety, dzisiaj nie używa się już stempli pocztowych, dzięki którym można by ustalić, gdzie został nadany konkretny list. Poza tym nekrologi zostały wydrukowane na drukarce atramentowej, a atrament do nich jest produktem masowym, podobnie zresztą jak papier.

— Dawniej dało się zbadać ślady śliny na kopertach czy analizowało się układ czcionek, by zidentyfikować konkretną maszynę do pisania — odezwał się Kröger, który siedział z Kaiem w biurze. — Albo w ogóle analizowało się rodzaj papieru, bo to pozwalało ustalić czas jego produkcji. Dzisiaj sprawcy w każdym kryminale otrzymują całą masę wskazówek, co powinni robić, żeby nie zostawiać śladów.

— Co z Kathrin i Cemem? Udało im się coś wskórać w szpitalu? — zapytał Bodenstein.

— Nie. — Jeśli Oliver miał jeszcze jakieś resztki nadziei, to Kai je właśnie rozwiał. — Twierdzą, że nie ma na miejscu osoby, która mogłaby wydać zgodę. A na postanowienie z prokuratury wciąż czekamy.

Wracali w podobnie deprymującej ciszy, jaka towarzyszyła im w drodze do Instytutu Medycyny Sądowej. Henning Kirchhoff miał rację, kiedy stwierdził, że w przypadku Maximiliana Gehrkego sekcja zwłok była marnowaniem czasu — podobnie jak u Ingeborg Rohleder i Margarethe Rudolf. Żadna z nich nie przyniosła informacji, które w jakikolwiek sposób by im pomogły. Bodenstein miał wrażenie, że zupełnie stracił zapał do dalszego śledztwa.

— Zostawiłeś samochód w Liederbach — przypomniała mu Pia, kiedy znaleźli się na wysokości centrum handlowego Main-Taunus. Jechał środkowym pasem, bo chciał dotrzeć do Hofheim. W ostatniej chwili włączył migacz i skręcił gwałtownie w prawo. Pocieszał się myślą, że przynajmniej Rosalie jest już bezpieczna w Nowym Jorku i że świetnie się tam odnalazła. Zachwyt nad miastem, w którym miała spędzić cały rok, przyćmił tęsknotę za domem. Zastanawiał się też, kiedy powinien powiedzieć Ince o propozycji matki Cosimy? Nie wiedział, jak zareaguje. Dotychczas nie miał jeszcze okazji, by z nią o tym porozmawiać. Całymi dniami oboje siedzieli w pracy, a noce Inka spędzała u siebie, bo on zajmował się Sophią. Od kilku dni zastanawiał się, jak powinien jej to wytłumaczyć, żeby nie zarzuciła mu niesprawiedliwie, że nadal chce podtrzymywać kontakt z Cosimą. Żył teraz w takim stresie, że zupełnie nie uśmiechało mu się kłócić jeszcze z Inką.

Bodenstein zatrzymał się przy swoim służbowym aucie, odpiął pas i wysiadł.

— Do zobaczenia. — Pożegnał się z Pią, która usiadła za kierownicą.

— Trzymaj się. — Skinęła głową. — Masz kluczyki?

Poklepał się po kieszeni płaszcza, po czym ruszył wzdłuż rzędu garaży do uliczki, przy której stał dom Dirka Stadlera. Wraz z zapadnięciem zmroku we wszystkich domach, w których ktoś przebywał, zostały opuszczone rolety. Tu i ówdzie przez szyby w drzwiach wydostawała się na zewnątrz słaba poświata, lecz poza tym wszystkie budynki były skąpane w ciemnościach. Szeregowiec Dirka Stadlera wyglądał jak opuszczony. Bodenstein zadzwonił do drzwi, poczekał chwilę i zadzwonił jeszcze raz, lecz nikt mu nie otworzył. Silny wiatr zakołysał wysokimi bukszpanami rosnącymi po obu stronach wejścia i uniósł z ziemi suche liście. Temperatura spadła o kilka stopni, a zimno nieprzyjemnie przenikało przez nogawki. Tak, kochał swoją pracę, którą wykonywał od trzydziestu lat z okładem, i to mimo że czasem była nużąca i nieprzyjemna. Kochał wyzwania, jakie stawiało przed nim każde śledztwo, i przede wszystkim kochał ulgę i zadowolenie, kiedy kolejny sprawca wpadał w ich ręce, a tym samym czynił zadość niesprawiedliwości, jaką tamten wyrządził ofierze i jej rodzinie. Oliver nie potrafił sobie wyobrazić, że mógłby robić coś innego, i jeśli miałby być szczery, niczego innego po prostu nie potrafił. Dla niego to nie był tylko zawód, ale przede wszystkim powołanie, więc godził się na to, że nie zawsze będzie mu dane wracać do domu o siedemnastej. Bywały też okresy, kiedy wszystko wydawało się iść nie tak, jak zaplanował. Zajmował się wieloma przypadkami, z których tylko znikoma część nie została rozwiązana — zyskiwały wtedy miano „cold case” i co pewien czas do nich wracano, by sprawdzić, czy nie pojawiły się jakieś nowe dowody. Nowoczesne techniki kryminalistyczne pozwalały przeprowadzać dokładniejsze analizy i badać mniejsze próbki, a poza tym korzystanie z coraz większej ilości ogólnoeuropejskich baz danych pozwalało znajdować wciąż nowe powiązania. Spokój, opanowanie i cierpliwość były cechami potrzebnymi każdemu policjantowi, lecz on miał nieprzyjemne wrażenie, że czekanie, co się zdarzy, było w tej chwili najgorszym wyjściem. Odwrócił się i ruszył z powrotem do samochodu.

W jego głowie wciąż rozbrzmiewało echo słów Gabrieli, która zapowiedziała, że za zajmowanie się jej majątkiem będzie otrzymywał odpowiednie wynagrodzenie. Zajmując stanowisko urzędnicze, nie mógł posiadać dodatkowego źródła dochodu. Czy więc propozycja byłej teściowej będzie wiązała się z koniecznością rzucenia pracy? Czy w ogóle będzie w stanie sprostać oczekiwaniom Gabrieli?

Bodenstein uruchomił silnik i ustawił maksymalne ogrzewanie. Lodowate powietrze z wywietrzników trafiło go prosto w twarz, więc z cichym przekleństwem skierował nawiew na bok, po czym włączył wycieraczki i ruszył.

W czasie jazdy z Liederbach do Hofheim myślał o zaletach oferty Gabrieli. Nigdy więcej nie musiałby na przykład zrywać się w środku nocy do pracy, a w niedzielę nikt nie budziłby go telefonem, że gdzieś znaleziono zwłoki. Z ramion spadłoby mu brzemię myślenia o brakach kadrowych, animozjach w zespole, zagmatwanych przepisach i ograniczeniach i przede wszystkim nie musiałby już zawracać sobie głowy bzdurną biurokracją. Nie musiałby też oglądać spalonych ciał, ciał w stanie rozkładu i napuchniętych od wody zwłok topielców. Nie spędzałby długich godzin na przesłuchaniach, nie byłby już karmiony stekami bzdur i kłamstw, przestałby się denerwować, nie gnałby nigdzie i nie zarywał nocy. Czy brakowałoby mu napięcia i niemal ekscytacji, które odczuwał, jadąc na miejsce znalezienia zwłok? Gorączki towarzyszącej łowom na mordercę? Uczucia, że robi coś słusznego? Współpracy ze swoimi ludźmi? Czy mógłby jeszcze cokolwiek osiągnąć, zajmując się jedynie majątkiem pozostawionym przez byłą teściową?

— Nie — odpowiedział sam sobie na głos. — Nie, nie podejmę się tego.

I niespodziewanie zrobiło mu się lżej na sercu.

KAROLINE ALBRECHT spędziła dłuższą chwilę w samochodzie, zastanawiając się, czy na pewno powinna wysiąść i podejść do drzwi jednego z szeregowców i zadzwonić. Bogiem a prawdą, nie miała szczególnej ochoty dowiadywać się czegokolwiek na temat kobiety, którą złośliwy los uczynił jej towarzyszką w cierpieniu. Ją samą przepełniał ból, żałoba i złość i nie wiedziała, czy poradzi sobie z kolejną porcją takich emocji. Goście zaproszeni na stypę wychodzili jeden po drugim, aż w końcu Karoline zebrała się na odwagę. Nie chciała odwlekać tej chwili, bo w końcu zrobiłoby się zbyt późno na wizytę.

— Tak? — Renate Rohleder uchyliła odrobinę drzwi i przez szparę zmierzyła ją nieprzyjaznym wzrokiem. — O co chodzi?

— Dzień dobry, nazywam się Karoline Albrecht. Przepraszam, że przychodzę bez zapowiedzi, ale… ale chciałabym z panią porozmawiać. W zeszłym tygodniu moja mama… została zastrzelona. W Oberursel. Przez… tego samego sprawcę, który zabił pani matkę.

— O Boże… — Kobieta otworzyła szeroko przekrwione od płaczu oczy, a nieufność ustąpiła miejsca zaciekawieniu. Nie zapytała, skąd Karoline zna jej nazwisko i adres, tylko bez słowa zdjęła zabezpieczenie z drzwi i otworzyła je na całą szerokość. — Proszę, niech pani wejdzie.

W domu unosiła się słodkodusząca woń zmieszana z zapachem sierści mokrego psa. Przez chwilę obie kobiety stały w wąskim przedsionku i mierzyły się trochę nieśmiałym wzrokiem. Rozpacz zostawiła głębokie ślady na twarzy Renate Rohleder: głębokie bruzdy ciągnące się od nosa do kącików ust, opuchnięte powieki i ciemne worki pod oczami. Mimo że była tylko nieznacznie starsza od Karoline, wyglądała jak staruszka.

— Tak… tak strasznie mi przykro, że pani matkę też to spotkało. — Karoline pierwsza przerwała milczenie, a Renate zaniosła się szlochem, objęła ją i przycisnęła do piersi. A ona, która nigdy nie lubiła obcego dotyku, przylgnęła do jej obfitego biustu i poczuła, jak ściskający serce pierścień lodu rozpada się na tysiące kawałków. Nie starała się nawet powstrzymywać emocji, a łzy popłynęły szerokim strumieniem po jej policzkach. Już po chwili szlochała tak samo głośno i bezradnie jak ta obca kobieta, której dusza została równie mocno skrzywdzona jak jej własna.

Nieco później siedziały w salonie i piły herbatę. Już na początku przeszły na ty, lecz przez dłuższą chwilę nie potrafiły poruszyć tematu, z powodu którego się spotkały. Stara labradorka leżała na swoim legowisku i przyglądała się im smutnymi, ciemnymi oczyma, przysłoniętymi niebieskawą mgiełką.

— Topsi praktycznie przestała jeść, od kiedy mamy nie ma z nami — powiedziała Renate i westchnęła ciężko. — Była przy tym… kiedy to się stało…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki