Contents

1. Wstęp

2. Zapomniane zwycięstwo Polaków

3. Brytyjczycy, czyli druga „rasa panów”

4. Jak Niemcy wrabiali Polaków w mordowanie Ż

5. Żydowscy kłamcy Holokaustu

6. Dziadkowie z Wehrmachtu

7. Bitwa skazana na zapomnienie

8. Generałowie po dwu stronach Wisły

9. Jak Gestapo i NKWD mordowały wspólnie Pola

10. Katyńskie kłamstwo. Mit założycielski PRL

11. Wielka bitwa Polaków

12. Jak sowieci wbili nóż w plecy powstańcom

13. Druga okupacja Warszawy

14. Haniebny proces

15. Rosyjska wojna historyczna

16. Fikcja rehabilitacji

17. Układ Warszawski, czyli smycz Moskwy

18. Historia „polskiej” broni atomowej

19. Partnerzy i podejrzani, czyli Wojskowe Słu

20. Pałka „antyrosyjska”

21. Polski wywiad na Bliskim Wschodzie

22. Zapomniana opozycja

23. Zakłamana zbrodnia

24. Jak torpedowano śledztwo w sprawie zabójst

25. Generał Kiszczak sterował procesem esbeków

26. Krótka historia agenta z Polską w tle

27. Czas walki

28. Polska wojna Gazpromu

Leszek Pietrzak

Zakazana historia
2

Wstęp

„Zakazana historia 2”, to zbiór artykułów i esejów znanego historyka dr. Leszka Pietrzaka, wieloletniego pracownika Urzędu Ochrony Państwa, IPN a później Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Wszystkie tematy poruszane na łamach książki łączy jedna rzecz: są albo zapomniane, albo w powszechnym odczuciu kontrowersyjne. Tak kontrowersyjne, że autorzy podręczników historycznych od tych dla dzieci i młodzieży zaczynając, a na akademickich książkach kończąc wolą się nimi nie zajmować. Niezależnie od znanych faktów. Tymczasem tylko prawdziwa historia jest, jak mawiali Rzymianie „nauczycielką życia”. Tylko znając i rozumiejąc przeszłość, możemy uniknąć popełniania tych samych błędów co nasi przodkowie w przyszłości. W tej książce można przeczytać coś o czym powinny się uczyć dzieci w szkołach, już od najmłodszych lat. W 1939 r. mieliśmy dwóch równie okrutnych okupantów: Niemców i Rosję Sowiecką, których tajne służby: Gestapo i NKWD urządzały sobie konferencje i planowały wspólną eksterminację Polaków. Pietrzak odsłania także kulisy jednej z najbardziej tajnych operacji niemieckich służb specjalnych rozpoczętej w 1956 r., której celem było zrzucenie części odpowiedzialności za zagładę Żydów na Polskę. W tym celu, za przyzwoleniem ówczesnych niemieckich władz rozpoczęto lansowanie w światowych mediach kłamliwego terminu „polskie obozy koncentracyjne”, na określenie niemieckich obozów zagłady. Z tej książki dowiesz się także o zakazanych tematach w najnowszej historii. Dlaczego niektórzy publicyści i działacze żydowscy oskarżają kłamliwie Polaków o współudział w Holokauście. Jak polskie tajne służby dorabiały się na prywatyzacjach, a także o co walczy rosyjski gigant gazowy Gazprom w Polsce. Zapraszam do lektury i przemyśleń.

Jan Piński

Zapomniane zwycięstwo Polaków

14 lutego minęła rocznica bitwy z armią bolszewików w Mostach. To starcie – mało znane nawet wśród samych Polaków – rozpoczęło wojnę polsko-bolszewicką, która nie tylko zadecydowała o losach II Rzeczypospolitej, lecz także zahamowała pochód bolszewików na Zachód. Bez zwycięstwa Polaków w 1920 r. granice sowieckiej Rosji sięgałyby z pewnością Atlantyku.

To właśnie wówczas Polacy zatrzymali ekspansję komunizmu w Europie, co nigdy nie zostało należycie docenione przez innych. Był ponury zimowy dzień 14 lutego 1919  Mosty – niewielkie miasteczko nad Niemnem, jakich wiele w tamtym rejonie. Jednak to właśnie tutaj mieszkańcy po raz pierwszy usłyszeli wymianę ognia między oddziałami polskiego wojska z grupy dowodzonej przez gen. A. Listowskiego a szpicą jednej z bolszewickich dywizji, która zaatakowała polskich „burżujów” i „ciemiężców”.

Wojna, która zmieniła losy świata

W ten sposób rozpoczęła się wojna polsko-bolszewicka, która tak naprawdę zadecydowała o losach całej Europy. Niewielka bitwa w Mostach, o charakterze raczej potyczki granicznej niż regularnego starcia, dość szybko przerodziła się w następnych miesiącach w regularną wojnę. Polacy musieli ją wygrać za wszelką cenę: stawką była świeżo odzyskana niepodległość, na którą czekali przeszło 120 lat. Jednak chyba nie do końca zdawali sobie wówczas sprawę z tego, że – broniąc z wielkim poświęceniem swojej ojczyzny – tak naprawdę ratują całą powojenną Europę.

Dla bolszewików najważniejsze było wówczas rozpalenie rewolucji na całym kontynencie. To właśnie sprawiało, że wojna była w zasadzie nieunikniona, a pokojowe ustalenie nowej granicy z sowiecką Rosją – po prostu niemożliwe.

Począwszy od grudnia 1918 r. sytuacja na wschodnich rubieżach polskiego państwa wyraźnie zmierzała ku wojnie. Bolszewicy zajęli Mińsk, Wilno, Kowno i parli dalej na Zachód. Na wschodzie stacjonowały jeszcze spore siły niemieckie, które nie zdążyły się ewakuować po podpisaniu zawieszenia broni. Pomimo zawarcia rozejmu 5 lutego 1919 r. obie strony – sowiecka i polska – sposobiły się do wojny. W dniach 9−14 lutego 1919 r. polskie oddziały obsadziły pozycje na linii Niemna. Już jednak 14 lutego 1919 r. doszło do pierwszego starcia – właśnie w Mostach. Konsekwencją bitwy było utworzenie regularnego polsko-bolszewickiego frontu na ziemiach Litwy i Białorusi. Na początku marca 1919 r. oddziały polskie podjęły ofensywę i opanowały Nowogródek, Baranowicze, Lidę i Wilno. Fiasko podjętych rozmów pokojowych było przyczyną nowej ofensywy Polaków, w wyniku której opanowano Mińsk, Bobrujsk i przekroczono linię Berezyny. W lipcu 1919 r. wojna polsko-bolszewicka rozpętała się również na Ukrainie. We wrześniu tego roku Józef Piłsudski zawarł układ z przywódcą Ukraińskiej Republiki Ludowej S. Petlurą w sprawie wspólnej walki z bolszewikami. Nie udało się J. Piłsudskiemu zawrzeć porozumienia z rosyjskim generałem armii białych A. I. Denikinem. W październiku 1919 r. przerwano działania wojenne i rozpoczęto kolejne pertraktacje z bolszewikami, najpierw w Moskwie, potem w Mikaszewiczach. Pod koniec 1919 r. pod polską kontrolą znajdowały się tereny na zachód od rzek Zbrucz, Słucz, Zwiahel, Uborć, Berezyna. W tym samym czasie spore siły sowieckie uwolnione z frontu polskiego przystąpiły do kontrofensywy i rozbiły siły Petlury i gen. Denikina.

Kolejne pertraktacje pokojowe również nie przyniosły zasadniczego przełomu w wojnie. Obie strony sposobiły się do kolejnej ofensywy. 25 kwietnia 1920 r. ruszyła nowa polska ofensywa na Ukrainie. Oddziały gen. E. Rydza-Śmigłego, wspierane przez siły ukraińskie, 7 maja 1920 r. zajęły Kijów, a 9 maja zdobyły przyczółki na Dnieprze. W drugiej połowie maja 1920 r. Sowieci rozpoczęli kontrofensywę nad Dźwiną i Berezyną oraz na Ukrainie. 5 czerwca 1920 r. sowieckie wojska Budionnego przerwały polską obronę pod Samohorodkiem, niemal odcięły polskie oddziały w Kijowie i zmusiły je do wycofania się na zachód. Posuwająca się za Polakami Armia Czerwona dotarła w sierpniu 1920 r. do Wisły i zagroziła bezpośrednio Warszawie. Sytuacja Polski była wówczas najtrudniejsza na przestrzeni całej wojny. Już wcześniej bolszewicy utworzyli w Białymstoku własny Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski i przygotowywali się do „zainstalowania” go w Warszawie. Widmo klęski państwa polskiego pukało do bram. Historia potoczyła się jednak inaczej. Bitwę warszawską stoczoną przez polskie siły 13–25 sierpnia 1920 r. uznano za prawdziwy „cud nad Wisłą”. Polacy nie tylko odparli frontalny atak wojsk bolszewickich na Warszawę, lecz także błyskawicznie przeszli do kontrofensywy znad Wieprza. Dzięki temu manewrowi siły polskie znalazły się na tyłach armii Tuchaczewskiego i zmusiły ją do odwrotu. We wrześniu 1920 r. M. N. Tuchaczewski próbował jeszcze organizować obronę na linii Niemna, jednak i tym razem został pobity. Klęskę poniosły także wojska bolszewickie na południu Polski. Po przegranych bitwach pod Komarowem i Hrubieszowem bolszewicy zostali zmuszeni do frontalnego odwrotu. Do połowy października 1920 r. Polacy osiągnęli linię: Tarnopol, Dubno, Mińsk, Dryssa.

W tej sytuacji 12 października 1920 r. podpisano układ o zawieszeniu broni i rozpoczęto negocjacje pokojowe. 18 marca 1921 r. podpisano traktat pokojowy w Rydze, ostatecznie ustalający kształt wschodniej granicy Polski. Tym samym przypieczętowano koniec wojny, której początkiem było starcie w Mostach 14 lutego 1919 r.

Polacy, pochłonięci wewnętrznymi problemami, słabo wykorzystali swój sukces w starciu z sowiecką Rosją. Propaganda wojenna nigdy nie była zresztą naszą mocną stroną. Dlatego ta wojna była – i z pewnością nadal będzie – ważna jedynie dla nas, choć w rzeczywistości uratowała zachodnie demokracje przed bolszewicką inwazją. Zauważył to tylko francuski generał Louis A. Faury, kiedy stwierdził, że „nad Wisłą i nad Niemnem szlachetny ten naród oddał ponownie światu cywilizowanemu usługę, której nie doceniono”.

Francuzi i Anglicy nie chcieli uznać, że Polacy jako pierwsi pokonali bolszewicką armię, która – gdyby nie polski sukces – z pewnością poiłaby konie nad Atlantykiem. Dla Zachodu była to „wojna karzełków, a nie olbrzymów”. Tymczasem to zwycięstwo nie było wcale gorsze od zwycięstwa Temistoklesa, Aleksandra Wielkiego, Cezara, Gustawa Adolfa, Kondeusza Wielkiego i wielu innych wybitnych wodzów. Tylko lord Edgar D’Abernon uznał za niezbędne „wytłumaczenie europejskiej opinii publicznej, że w roku 1920 Europę zbawiła Polska”.

Brytyjczycy, czyli druga „rasa panów”

Dostępne w wersji pełnej.

Jak Niemcy wrabiali Polaków w mordowanie Żydów

Dostępne w wersji pełnej.

Żydowscy kłamcy Holokaustu

Dostępne w wersji pełnej.

Dziadkowie z Wehrmachtu

Dostępne w wersji pełnej.

Bitwa skazana na zapomnienie

Dostępne w wersji pełnej.

Generałowie po dwu stronach Wisły

Dostępne w wersji pełnej.

Jak Gestapo i NKWD mordowały wspólnie Polaków

Dostępne w wersji pełnej.

Katyńskie kłamstwo.
Mit założycielski PRL

Dostępne w wersji pełnej.

Wielka bitwa Polaków

Dostępne w wersji pełnej.

Jak sowieci wbili nóż w plecy powstańcom

Dostępne w wersji pełnej.

Druga okupacja Warszawy

Dostępne w wersji pełnej.

Haniebny proces

Dostępne w wersji pełnej.

Rosyjska wojna historyczna

Dostępne w wersji pełnej.

Fikcja rehabilitacji

Dostępne w wersji pełnej.

Układ Warszawski, czyli smycz Moskwy

Dostępne w wersji pełnej.

Historia „polskiej” broni atomowej

Dostępne w wersji pełnej.

Partnerzy i podejrzani, czyli Wojskowe Służby Informacyjne w drodze do NATO

Dostępne w wersji pełnej.

Pałka „antyrosyjska”

Dostępne w wersji pełnej.

Polski wywiad na Bliskim Wschodzie

Dostępne w wersji pełnej.

Zapomniana opozycja

Dostępne w wersji pełnej.

Zakłamana zbrodnia

Dostępne w wersji pełnej.

Jak torpedowano śledztwo w sprawie zabójstwa ks. Popiełuszki

Dostępne w wersji pełnej.

Generał Kiszczak sterował procesem esbeków oskarżonych o zabójstwo ks. Jerzego Popiełuszki

Dostępne w wersji pełnej.

Krótka historia agenta z Polską w tle

Dostępne w wersji pełnej.

Czas walki

Dostępne w wersji pełnej.

Polska wojna Gazpromu

Dostępne w wersji pełnej.