Diana Palmer

Magnolia

Tłumaczenie:

Hanna Hessenmüller

ROZDZIAŁ PIERWSZY

1900 r.

Ulewny deszcz zmienił ulice Atlanty prawie w grzęzawisko. Biedne konie, brnąc przez błoto zalegające Peachtree Street, z wielkim mozołem ciągnęły za sobą powozy i bryczki wszelakiej maści, na które Claire popatrywała tęsknym wzrokiem, pragnąc nade wszystko, by i ją stać było na wynajęcie czegoś na czterech kółkach, czym mogłaby wrócić do domu. Piechotą byłoby trudno, bo dom leżał za miastem dobrych pięć mil, a tak niefortunnie się złożyło, że głupiej ośce po najechaniu na kamień zachciało się złamać, w związku z czym powozik Claire na jakiś czas stał się bezużyteczny. A do licznych kłopotów natury finansowej, trapiących ją od wielu miesięcy, doszedł jeszcze jeden. I to niemały.

Wszystko dlatego, że wuj Will nie mógł się doczekać części do swego automobilu, które zamówił w Detroit. Był już bardzo zniecierpliwiony, dlatego Claire pojechała do Atlanty, by odebrać przesyłkę od spedytora na stacji kolejowej. Niestety powozik, który ją tam wiózł, miał już swoje lata, a ona, zamiast uważać na drogę, popatrywała na piękne klony i topole, szukając pierwszych zwiastunów jesieni. No i stało się. Oś pękła, skutkiem czego Claire mogła pokładać jedyną nadzieję w Kennym, który w Atlancie prowadził sklep z konfekcją. Ponieważ byli bardzo zaprzyjaźnieni, wypadało jej go poprosić, by zawiózł ją do Colbyville, gdzie mieszkał jej wuj, Will Lang.

Spojrzała na buciki z wysoką cholewką i skrzywiła się. Całe w błocie, tak samo brzeg sukni. Tej właśnie! Granatowej, ze stanikiem i kołnierzem z białej koronki. Sukni nowiutkiej, którą tak bardzo starała się uchronić przed zabrudzeniem, unosząc ją co chwilę. Niestety, nic to nie dało. U góry w porządku, bo parasolka i płaszcz osłoniły przed deszczem, brązowym włosom upiętym w koczek dzięki kapeluszowi też nic się nie stało. Natomiast cały dół był w stanie tragicznym. Gdyby Gertie to zobaczyła! Na pewno nie obyłoby się bez uwag, tym bardziej że wygląd Claire często pozostawiał wiele do życzenia. A to za sprawą nowej zabawki wuja rezydującej w szopie, czyli automobilu, przy którym Claire również wolno było majstrować. A tak! Mimo że ów pojazd był dla wuja prawdziwym skarbem. Chodził dumny jak paw, przecież w całym Colbyville tylko on mógł pochwalić się tak nowoczesną maszyną. W całych zresztą Stanach właścicieli automobili była garstka, poza tym były to najczęściej automobile na prąd lub parę. A wuj Will miał już automobil na benzynę, w którą zaopatrywał się w aptece.

Produkt pana Oldsa był rzadkością. Kiedy pojawiał się na drodze, ludzie wylegali przed dom, by przyjrzeć się dziwowisku. Automobil wzbudzał zarówno zachwyt, jak i strach, ten ostatni zwłaszcza u koni, które płoszyły się na głośne dźwięki wydawane przez ten cud techniki. Zdecydowana jednak większość ludzi uważała automobile za coś, co tylko chwilowo wzbudza szał, a moda na nie wkrótce przeminie. Claire była odmiennego zdania. Żadna przemijająca moda, tylko znakomity środek transportu, który ma przed sobą świetlaną przyszłość. Tak uważała i była zachwycona rolą pomagiera, gdy wuj dłubał przy automobilu.

Po jej twarzy przemknął uśmiech, owszem, melancholijny, ale i radosny. Bo to wielkie szczęście, że po tak ogromnym nieszczęściu, jakim była śmierć rodziców, zamieszkała właśnie u wuja Willa! Rodzice Claire zmarli na cholerę przed dziesięcioma laty, a jedynym krewnym osieroconej dziewczynki był wuj Will, żyjący samotnie stary kawaler, któremu dom prowadziła Murzynka o imieniu Gertie wraz ze swym mężem Harrym, tak zwaną złotą rączką. Claire, gdy podrosła, naturalnie została włączona do prac domowych, największą jednak radość sprawiały jej godziny spędzone wraz z wujem przy automobilu. Był to nowiutki oldsmobile z wymyślnie wygiętym przodem, co upodabniało go do sań konnych. Prawdziwe cudo. Claire za każdym razem, gdy na niego spojrzała, z podekscytowania dostawała gęsiej skórki. Wuj zamówił go w Michigan, w końcu ubiegłego roku. Gdy tylko skończono montaż, wysłano pojazd koleją i w taki oto sposób zawitał do Colbyville. Jak większość automobili, ten również od czasu do czasu potrafił się zakrztusić, zakasłać, puścić kłęby dymu, zaklekotać albo podziurawić cienkie opony na nierównych, pełnych kolein i wybojów drogach wokół Colbyville.

Okoliczni mieszkańcy modlili się żarliwie, by diabelski wynalazek, na widok którego spłoszone konie umykały w pole, jak najszybciej stąd znikł. Z tego to właśnie powodu radni złożyli wizytę wujowi już następnego dnia po przybyciu automobilu. Wuj, uśmiechając się wyrozumiale, obiecał solennie, że niewielkim eleganckim pojazdem nie będzie poruszać się po drogach, po których jeżdżą powozy. A nową zabawkę, która omal nie doprowadziła go do bankructwa, darzył miłością największą i poświęcał jej każdą wolną chwilę. Claire również była nią zafascynowana, i to tak bardzo, że wuj, w końcu ulegając jej prośbom, przestał wyganiać ją z garażu i wreszcie Claire mogła zacząć przyswajać wiedzę o chłodnicach i przekładniach, łożyskach i świecach zapłonowych czy o tłokach. Obecnie wiedziała już na ten temat prawie tyle co wuj. Poza tym jej szczupłe ręce okazały się bardzo zręczne i wcale nie wpadała w panikę, gdy zdarzyło jej się dotknąć silnika nie tam, gdzie trzeba, i kopnął ją prąd. Jedyną wadą były smary. Łożyska, by zachowały sprawność, należało smarować właściwie nieustannie, a smar już taki był, że oprócz łożysk pokrywał wszystko, łącznie z Claire.

Nagle zauważyła, że na jezdni pojawił się powóz. Był coraz bliżej, a kiedy ją mijał, przejechał przez wielką kałużę, fundując i tak już sponiewieranej sukni nową porcję błota.

Claire jęknęła głośno i z rozpaczą. Minę miała tak nieszczęśliwą, że powóz momentalnie się zatrzymał, drzwiczki otwarły się i ciemne oczy spojrzały na nią bardzo nieprzychylnie, wręcz groźnie.

– Na miłość boską! Wsiadajże, panna, chyba że koniecznie chcesz przemoknąć do ostatniej suchej nitki!

Głos był niski i znajomy, a na jego dźwięk serce Claire zawsze podskakiwało z radości. O czym właściciel głosu nie miał pojęcia, ponieważ Claire starannie ukrywała uczucia, które żywiła do niego. Czyli do bankiera swego wuja.

– Dziękuję, panie Hawthorn – odparła, uśmiechając się bardzo uprzejmie, starając się przy tym wsiąść do czyściutkiego, eleganckiego powozu jak prawdziwa dama. Wdzięcznym ruchem złożyła parasolkę, uniosła suknię, naturalnie odrobinę, odsłaniając tylko czubki bucików i… I niestety. Stopa utknęła w ciężkim, mokrym brzegu sukni, Claire potknęła się, w konsekwencji czego zamiast usiąść z gracją, opadła na ławkę wyjątkowo niezgrabnie, jak worek kartofli. I od razu cała stanęła w pąsach, bo przecież to wstyd na sam widok pana Hawthorna kompletnie tracić głowę!

On natomiast, w ciemnym trzyczęściowym garniturze bardzo dystyngowany, skwapliwie przesunął się w bok, by zrobić jej miejsce, po czym stuknął laską w dach powozu, dając stangretowi znać, że ma ruszać.

Następnie zmierzył wzrokiem granatową suknię.

– Panno Claire, na Boga! Wygląda na to, że błoto lgnie do pani jak konie do owsa! Powinna pani jak najszybciej znaleźć się w domu. Podjedziemy najpierw do banku, muszę być tam na czas, a potem stangret odwiezie panią do Colbyville.

Spojrzenie ciemnych oczu, osadzonych w pociągłej twarzy, było raczej chłodne, takie właśnie, jakim John Hawthorn zwykle obdarzał płeć przeciwną. Był mężczyzną przystojnym, podobał się kobietom, z czego nie mógł nie zdawać sobie sprawy, niemniej zawsze odnosił się do nich z wielką rezerwą, jakby zależało mu na utrzymaniu jak największego dystansu. I to właśnie zwróciło uwagę Claire, która obojętność Johna na kobiece wdzięki potraktowała jako wyzwanie dla swego kobiecego ego. Z tym że jak później się okazało, wobec Claire John wcale nie był taki pełen rezerwy. Potrafił się z nią przekomarzać, nawet drażnić, a czasami przeciwnie, okazywał jej wielką pobłażliwość, jakby była głupim podlotkiem. Przed dwoma laty wcale jej to nie przeszkadzało, ale teraz już tak.

Johna Hawthorna poznała, gdy objął posadę w banku Eliego Calversona i niebawem, szybko wspinając się po szczeblach kariery, awansował na wiceprezesa i szefa kluczowego dla banku działu pożyczek. W 1897 roku jednak, na rok przed wybuchem wojny amerykańsko-hiszpańskiej, czyli w bardzo niespokojnych czasach, zaciągnął się do wojska. Walczył na Kubie w stopniu oficera, ponieważ wykształcenie zdobywał między innymi w Akademii Wojskowej Citadel w Karolinie Południowej. W 1898 roku został ranny. Po zwolnieniu z wojska podjął pracę w banku Calversona i wtedy to wuj Claire, korzystając z jego porad, dokonał kilku intratnych inwestycji, dzięki którym miał zagwarantowane pożyczki na zakup ziemi. A Claire, dzięki współpracy obu panów, miała okazję poznać Johna bliżej, i w miarę jak go poznawała coraz lepiej, podobał jej się coraz bardziej. Była jednak świadoma, że ładna buzia, jasnoszare oczy i młode gibkie ciało to za mało, by zainteresować takiego mężczyznę jak John Hawthorn. Nie tylko przystojnego, lecz także bardzo inteligentnego, który po ukończeniu prestiżowej akademii Citadel studiował ekonomię na Harvardzie, gdzie uzyskał stopień magistra. Teraz był wiceprezesem Peachtree City Bank, a jak wieść gminna niosła, prezes banku Eli Calverson, którego Bóg nie obdarzył potomstwem, wyznaczył już Johna na swego następcę. Czyli John robił karierę w zawrotnym tempie.

Niestety, do uszu Claire docierały również pogłoski innego rodzaju, w których niby nieprzystępnego Johna Hawthorna łączono z kobietą, mianowicie z piękną Diane, młodziutką żoną dobrze posuniętego już w latach prezesa banku. John, lat trzydzieści jeden, był w kwiecie wieku i tężyzny fizycznej, której mógł mu pozazdrościć niejeden mężczyzna. A owej tężyzny Eliemu Calversonowi, który dawno już przekroczył pięćdziesiątkę, zdecydowanie brakowało.

Diane Calverson była filigranową niebieskooką blondynką o prześlicznej porcelanowej cerze. Jej ogładzie towarzyskiej i manierom niczego nikt nie mógłby zarzucić. Podobno była skoligacona z większością europejskich rodzin królewskich. Krótko mówiąc, kobieta, o jakiej marzą wszyscy dżentelmeni.

No i najważniejsze. Z Johnem Hawthornem łączyło ją coś więcej niż tylko bank i osoba prezesa, czyli Eliego Calversona.

Przed dwoma laty John i Diane byli zaręczeni.

– Dziękuję, panie Hawthorn. Jest pan prawdziwym dżentelmenem – powiedziała Claire gładko i uprzejmie, choć wpatrywała się w niego roziskrzonym wzrokiem.

Kąciki ust Johna, niewątpliwie rozbawionego jej stwierdzeniem, drgnęły. Nieco spłoszona Claire na moment wlepiła oczy w jego laskę, ten nieodłączny atrybut eleganta. W tym przypadku naturalnie służyła tylko za ozdobę, John był przecież sprężystym, mocno zbudowanym sportsmenem, namiętnie grywającym w tenisa. Poza tym tańczył wspaniale, bijąc na głowę większość panów, o czym Claire miała okazję przekonać się podczas kilku potańcówek, na które udała się naturalnie w towarzystwie wuja. Wtedy też przekonała się, że John pachnie wodą kolońską o zapachu niespotykanym i oszałamiającym. Ten zapach bowiem, kiedy tylko go poczuła, sprawiał, że jej serce zaczynało bić szybciej.

Tylko dlaczego nie zwracał na nią uwagi? Dlaczego?!

Wygładziła mokrą spódnicę, mierząc ponurym wzrokiem ślady zniszczenia dokonanego przez błoto. Sznurowane buciki też były ubłocone. Żeby je doczyścić, godzina nie wystarczy… Och Boże! A Gertie dopiero co przestała wypominać plamy po smarze na białej bluzce!

– Panno Claire, wygląda pani bardzo nieschludnie – powiedział John, choć wcale nie zabrzmiało to karcąco. Po prostu stwierdzał fakt.

Claire, choć znów w pąsach, uniosła głowę nieco wyżej.

– Gdyby pan miał na sobie długą suknię i szedł w tym deszczu, szedł i szedł, mijając kolejne przecznice, też by pan nie wyglądał schludnie!

– Uchowaj, Panie Boże! – Roześmiał się. – A ostatnim razem, kiedy widzieliśmy się, była pani cała w smarze, czyż nie tak?

– A… wtedy… – Claire odchrząknęła. – Tak. Razem z wujem wymienialiśmy olej w silniku oldsmobile’a…

– No tak… – John również odchrząknął. – Panno Claire, mówiłem pani już nie raz, że to nie jest zajęcie dla dam.

– Ale dlaczego?

John westchnął, nim znów przemówił:

– Wuj powinien wreszcie przemówić pani do rozsądku! Przecież pani ma już dwadzieścia lat. Najwyższy czas, by pani, zamiast dłubać przy automobilu, zadbała o swoje maniery i ogładę towarzyską, innymi słowy, zaczęła zachowywać się jak prawdziwa dama.

– Jak na przykład pani Calverson?

– Manierom tej damy nie można niczego zarzucić – stwierdził John z kamienną twarzą. – Wręcz przeciwnie.

– Niewątpliwie! – skwapliwie przytaknęła Claire. – Jestem pewna, że pan Calverson jest bardzo dumny z takiej żony! I… – Urwała na moment i spuściwszy głowę, z wielką uwagą przyjrzała się swoim dłoniom. – I jak sądzę, jest o nią bardzo zazdrosny.

Na co John odparł głosem niebezpiecznie cichym i łagodnym:

– A cóż to za insynuacje? Czyżby miała pani zamiar prawić mi kazanie?

– Ja?! Gdzieżbym śmiała! Jeśli ma pan ochotę być przedmiotem nikczemnych plotek i narażać swoją pozycję w banku na szwank, to pańska sprawa. Ja nie mam prawa ingerować.

Spojrzenie Johna było jak najdalsze od łagodnego. Czyżby takim właśnie wzrokiem mierzył swoich żołnierzy? Jeśli tak, to w przypadku dezercji nie należało obarczać winą żołnierza.

Jego głos natomiast był jeszcze bardziej cichy i łagodny, czyli jeszcze bardziej mrożący krew w żyłach.

– Przepraszam, a o jakie plotki chodzi?

Claire zaśmiała się, naturalnie nerwowo.

– Och, może nie powinnam była o tym wspominać. A tak w ogóle, to może lepiej będzie, jeśli wysiądę. Już taka jestem, że wolałabym nie zostać uduszona w drodze powrotnej do domu.

John niewątpliwie był bardzo zły, ale nerwy trzymał na wodzy, zresztą jak zwykle. W każdym razie w obecności Claire nigdy nie tracił panowania nad sobą.

– Zapewniam panią, że nie dawałem i nie daję żadnego powodu do plotek – oświadczył zdecydowanym tonem.

– Czyżby? A ta kolacja przy świecach, spożyta w towarzystwie kobiety zamężnej… sam na sam? Pan nie uważa tego za skandal?

– Przecież nie byliśmy sami! Kolację jedliśmy w domu jej siostry, która przez cały czas była obecna.

– Oczywiście! Była przez cały czas, ale na górze, w sypialni! Spała! O czym służba naturalnie wiedziała i nie omieszkała opowiedzieć służącym z innych domów, w związku z czym wie o tym całe miasto. A jej mąż, nawet jeśli nic jeszcze nie wie, wcześniej czy później też na pewno się dowie.

John zaklął prawie bezgłośnie. Prawie. Bo istotnie wykazał się wielką lekkomyślnością. Ale niestety pragnienie, by choć jeszcze jeden jedyny raz pobyć z Diane sam na sam, przerodziło się u niego w prawdziwą obsesję. Stąd ta nieszczęsna kolacja z Diane, która wyszła za Calversona, bo chciała się po prostu zemścić. Za to, że John się opierał, kiedy wpadła na pomysł, by poprosił ojca o wypłacenie awansem należnej mu części spadku. Pieniądze miały zostać spożytkowane na elegancki ślub i kosztujący krocie miesiąc miodowy. Tak chciała Diane, nie on, choć ulegając jej, napomknął ojcu o spadku. Zaraz potem wstąpił do armii, pewien, że weźmie udział w działaniach wojennych. I tak się stało. Wysłano go na Kubę. Diane obiecała, że będzie czekać, ale już po dwóch miesiącach doszła do wniosku, że Calverson, którego miała w zasięgu ręki, też jest wystarczająco bogaty, a do tego wystarczająco wiekowy, by warto go było zaciągnąć do ołtarza.

John pochodził ze starej, bardzo zamożnej rodziny z Savannah, która gromadziła majątek od pokoleń. Miał odziedziczyć fortunę, ale nie prosił nawet o centa. Chciał sam zarobić na chleb. Utrzymywał się z pensji i kilku niewielkich inwestycji. Dawał sobie doskonale radę, w czym pomógł mu Calverson, dla którego z kolei nie bez znaczenia były pochodzenie Johna i jego dyplom z Harvardu. Po stracie Diane John bardzo się zmienił, stał się chłodny, wręcz nieprzystępny. A teraz w małżeństwie Diane, trwającym blisko dwa lata, nastąpił kryzys. Diane błagała Johna, by spotkał się z nią w domu jej siostry. Zaprosiła go na kolację, ponieważ bardzo chciała z nim porozmawiać. Potrzebowała jego pomocy. Nie mógł odmówić, nawet jeśli wspólna kolacja groziła skandalem. A okazało się, że sprawa wcale nie była aż tak bardzo pilna. Diane nie prosiła o pomoc, tylko wyznała, jak bardzo żałuje, że wyszła za Calversona. Bo o Johnie nie może zapomnieć. Wciąż o nim myśli. Niestety, jak przewidywał, wspólna kolacja stała się powodem do złośliwych plotek, które mogły obojgu bardzo zaszkodzić…

– Panie Hawthorn! – odezwała się Claire, przerywając jego rozmyślania. – Czy pan mnie słucha? Chciałam panu powiedzieć, że naraża pan na szwank reputację nie tylko swoją, ale także pana Calversona, na czym może również ucierpieć jego bank.

– Nie narażam niczyjej reputacji. – John spojrzał na nią srogo. – Poza tym uważam, że nawet jeśli byłby z tym jakiś kłopot, to i tak nie powinno to panią obchodzić, panno Claire.

– Naturalnie! To nie moja sprawa. Wspomniałam o tym tylko dlatego, bo jest pan bankierem mego wuja i jego bliskim znajomym. I byłoby mi przykro, gdyby pan stracił dobre imię.

– A dlaczego właśnie pani miałoby być z tego powodu przykro? – spytał John, poruszony jednak faktem, że tej pannie zależy na jego dobrym imieniu. Mimo to, gdy zarumieniona Claire szybko spojrzała gdzieś w bok, nie mógł się powstrzymać od drobnej złośliwości: – Czyżbym nie był pani obojętny, panno Claire? Darzy mnie pani sympatią, ale bardzo starannie skrywa swoje uczucia? O, jakież to ekscytujące!

Claire, czerwona już jak burak, nie mogła się doczekać, kiedy ujrzy okazały dom w stylu neogotyckim, w którym mieścił się bank Calversona. Bo tam właśnie pan Hawthorn wysiądzie z powozu i uwolni ją od swego coraz bardziej kłopotliwego towarzystwa.

Och, co ją podkusiło, żeby mówić właśnie to?! Właśnie to!

John widział doskonale, jak palce Claire zaciskają się kurczowo na torebce. Zdecydowanie mu się nie podobało, że ta panna wtyka nos w jego sprawy, ale z drugiej strony przecież to Claire, istota tak słodka i tak bardzo młoda, dlatego jej niezręczną uwagą nie powinien czuć się dotknięty. Zresztą zajmowała w jego sercu miejsce szczególne. Tak, właśnie tak. Mianowicie budziła w nim instynkt opiekuńczy, i z tej właśnie przyczyny był wobec niej wyjątkowo pobłażliwy i wyrozumiały, jak wobec żadnej innej kobiety. A ta jej uwaga… Owszem, bardzo niezręczna. Gdyby padła z ust kogoś innego, ten ktoś niewątpliwie zostałby z powozu wyproszony, co już raz się zdarzyło, mimo że słowa tamtego kogoś były o wiele łagodniejsze. Jednak Claire to co innego. Młodziutka kobieta o złotym sercu, teraz niewątpliwie szczerze zatroskana. O kogo? Oczywiście o Johna Hawthorna! Czy można więc mieć do niej pretensje? Absolutnie nie!

A poza tym… Tak, ten krwisty rumieniec jest bardzo podejrzany.

– A więc jak, panno Claire? Czy żywi pani wobec mnie cieplejsze uczucia?

– Ja? Ja, proszę pana, czuję wyłącznie przemożne pragnienie posiadania stalowego pręta, którym mogłabym rozbić panu głowę… – mruknęła pod nosem.

On z kolei udał, że jest bardzo oburzony.

– Ależ panno Lang! Przecież to nie uchodzi! – I naturalnie wybuchnął śmiechem.

A jasnoszare oczy spojrzały na niego z nieskrywaną złością.

– Ach! Kpij pan sobie ze mnie, kpij do woli, bo mi jest wszystko jedno. I bardzo żałuję, że martwiłam się o pana. I tak pan zrobi, co zechce. Będzie pan chciał zrujnować sobie życie, to zrujnuje. A mi nic do tego.

Wygłosiwszy to tonem idealnie obojętnym, energicznie postukała parasolką w dach powozu, zachwycona, że wreszcie jej oczom ukazał się upragniony budynek w stylu neogotyckim. Kiedy stangret zatrzymał konie, bez słowa szybko wysiadła z powozu. Równie szybko i niestety raczej niezręcznie rozłożyła parasolkę i pomaszerowała przed siebie zadowolona, że tu już człowiek nie musi brnąć przez błoto, tylko stąpa po drewnianym chodniku. Jeszcze bardziej poczuła się zadowolona, gdy przed bankiem dostrzegła ni mniej, ni więcej, tylko Kenny’ego Blake’a, kolegę ze szkolnej ławy.

– Och, Kenny! – zawołała rozpromieniona, chwytając młodego dżentelmena za ramię. – Chwała Bogu, że cię widzę! Czy mógłbyś odwieźć mnie do domu? W naszym powoziku złamała się oś…

– Ale tobie nic się nie stało?

– A skąd! Tylko trochę mną zatrzęsło. Na szczęście przytrafiło się to niedaleko kuźni i stajni z końmi do wynajęcia. Powozikiem się zajęli, mną niestety już nie, bo nikt nie miał czasu, by odwieźć mnie do domu.

– Dlaczego po prostu nie wynajęłaś bryczki?

– Bo funduszy brak – przyznała uczciwie. – Było już cienko, a wuj kupił nowe świece zapłonowe do automobilu. Póki nie przyjdzie jego emerytura, musimy liczyć się z każdym centem.

– Claire, może pożyczyć ci trochę pieniędzy? Żaden kłopot, zapewniam.

Niewątpliwie. Interes Kenny’ego, czyli sklep z męską konfekcją, szedł świetnie.

– Bardzo ci dziękuję, Kenny, ale nie trzeba. Natomiast gdybyś odwiózł mnie do domu, byłabym ci dozgonnie wdzięczna.

Kenny uśmiechnął się szeroko. Kenny, który urodą raczej nie grzeszył. Ot, taki sobie zwyczajny blondyn z niebieskimi oczami, średniego wzrostu i bardzo nieśmiały wobec dam. Ale nie przy Claire, z którą polubili się mnóstwo lat temu. Przy niej czuł się swobodnie, mało tego, zawsze pokazywał się z najlepszej strony.

– Naturalnie, ale poczekasz chwilę, dobrze? Muszę coś załatwić w banku. Tylko parę minut i już jedziemy do Colbyville. Zgoda?

– Oczywiście. I jeszcze raz bardzo ci dziękuję.

Cofnęła rękę… i nagle poczuła się nieswojo. A dokładniej, wyczuła na sobie czyjeś spojrzenie, i to bardzo nieprzychylne.

Odwróciła się szybko. No tak, wiadomo już, kto tak na nią się gapił. Pan Hawthorn w tym swoim ciemnym eleganckim garniturze i meloniku. To on świdrował ją wzrokiem, choć teraz patrzył gdzie indziej, na drzwi banku. Stał przed nimi, opierając się na lasce ze srebrną gałką, i czekał, aż pan Calverson otworzy od wewnątrz. Bo pan Calverson w kwestii zamykania i otwierania nikomu nie ufał, tylko sobie, w związku z czym kluczy nikomu nie powierzał.

I stąd refleksja Claire, która ją naszła, gdy wpatrywała się w pana Hawthorna, który z kolei wpatrywał się w drzwi. Pan Calverson niewątpliwie jest człowiekiem o bardzo rozwiniętym poczuciu własności, i właśnie tego pan Hawthorn nie powinien lekceważyć. Nigdy, przenigdy!

Punktualnie o godzinie dziewiątej pan Calverson otworzył wielkie dębowe wrota i odczekał, aż wszyscy wejdą do środka, spoglądając na wielki złoty zegarek kieszonkowy zawieszony na grubej złotej dewizce. Gdy wszyscy weszli, pan Calverson z zadowoleniem pokiwał głową, zamknął kopertę i wsunął zegarek do kieszonki kamizelki. Dla Claire prezes banku był po prostu figurą komiczną. Mały pulchny człowieczek z łysą głową i zawadiacko podkręconym jasnym wąsem, mocno przyprószonym już siwizną. Trudno jej było sobie wyobrazić, że ktoś taki może się spodobać kobiecie. A jednak piękna Diane wyszła za niego. Z miłości? Tak sądził tylko John Hawthorn, bo cała reszta Atlanty wiedziała swoje. Diane lubiła pławić się w luksusie, niestety kiedy miała lat dwadzieścia dwa, jej rodzina straciła wszystko i jedynym kapitałem Diane stała się jej uroda, trudny do oszacowania posag, który miał jej pomóc dobrze wyjść za mąż. Dobrze, czyli bogato, nie tylko po to, by sama żyła komfortowo, ale i po to, by jej matka i siostry nadal mogły ubierać się szykownie, brylować w towarzystwie i mieszkać w pięknym pałacyku przy Ponce de Leon.

Pan Calverson niewątpliwie był bardzo dobrą partią. Miał o wiele więcej pieniędzy, niż Diane była w stanie wydać. Co więc skłoniło ją do podjęcia tak wielkiego ryzyka, jakim było sam na sam z eksnarzeczonym?

– Kenny, nie wiesz przypadkiem, czy bank nie ma jakichś kłopotów? – spytała już w powozie, którym kolega z ławy szkolnej odwoził ją do domu.

– Bank? Kłopoty? O niczym takim nie słyszałem. A dlaczego pytasz?

– Po prostu chcę wiedzieć, czy jest wypłacalny. – Wzruszyła ramionami.

– Nie wątpię. Pan Calverson kieruje bankiem od kilku lat i robi to znakomicie. Jest nie tylko szefem, ale i człowiekiem bogatym, musi mieć duży prywatny majątek. Wszyscy to widzą.

Owszem, trudno zaprzeczyć, choć niejednemu mogło wydać się dziwne, że ktoś, kto zaledwie przed kilkoma laty przyjechał do Atlanty – a przyjechał ze wsi – w ciągu krótkiego czasu dorobił się aż takiej fortuny. Z drugiej strony wiadomo było, że Calverson ma dostęp do poufnych informacji na temat działalności inwestycyjnej banku. Kiedy klient nie był w stanie spłacić kredytu zaciągniętego na zakup domu czy ziemi, Calverson natychmiast przejmował obciążoną nieruchomość.

– A pan Hawthorn patrzył na ciebie bardzo dziwnie, Claire – stwierdził dość niespodzianie Kenny. – Prawie ze złością.

– Ach! On! Najpierw zaprasza mnie do swego powozu, proponuje, że podwiezie, a za chwilę obraża!

– Co?! – Wyprowadzony z równowagi Kenny szarpnął cuglami tak mocno, że wystraszony koń kwiknął. Natomiast jego właściciel wystąpił z deklaracją: – Już ja z nim pogadam!

– Proszę, nie denerwuj się, Kenny. To nie tak, jak myślisz. Obraził mnie, ale z całkiem innego powodu. Pan Hawthorn nigdy nie zniżyłby się do tego, żeby mnie dotknąć! Po prostu posprzeczaliśmy się.

– O co?

– Tego, niestety, nie mogę ci zdradzić.

– Nie musisz, bo i tak się domyślam, o co poszło. Cała Atlanta wie, że pan Hawthorn czuje miętę do żony prezesa. Chociaż można by się było spodziewać, że Hawthorn ma w sobie więcej dumy i godności. A jednak…

– Kenny, przecież człowiek zakochany często zapomina o dumie, o godności. Na tym między innymi polega miłość! A Diane, zanim wyszła za pana Calversona, była narzeczoną pana Hawthorna.

– Przecież wiem… Czekaj, niech pomyślę. No tak, coś w tym musi być! Spotykając się potajemnie z Johnem Hawthornem, Diane ryzykuje utratę ciepłego gniazdka u boku Calversona. A jednak zdecydowała się na to, czyli faktycznie z pieniędzmi może być u nich krucho. A wiemy przecież, że ta młoda dama kuta jest na cztery nogi…

– No właśnie! I jeśli John nadal ją kocha…

– Kto wie? W każdym razie może dojść do skandalu i John Hawthorn w Atlancie będzie skończony. O tym, że Diane również straci dobre imię, nie wspominając. Ale może tak nie będzie. Jej rodzina zawsze była bardzo łasa na pieniądze, nigdy jednak nie dopuściła do żadnego skandalu.

Claire doskonale pamiętała, jak to było, gdy John powrócił z wojny. Był w okropnym stanie, widziała go przecież w szpitalu, kiedy razem z wujem pojechała odwiedzić ciężko rannego żołnierza, nagrodzonego medalem za odwagę, skrzętnie skrywającego ból innego rodzaju. Osiemnastoletnia Claire wiedziała o zerwanych zaręczynach, w wyniku czego Diane została szczęśliwą żoną pana Calversona. Domyślała się, co John przeżywał, i wtedy właśnie jej serce drgnęło, zaczęła budzić się w niej miłość.

– To straszne stracić kogoś, kogo się kocha – odezwała się półgłosem, myśląc przy tym, że równie strasznie jest kochać kogoś, kto dla ciebie jest nieosiągalny. Tak jak ona, zakochana nieszczęśliwie od blisko dwóch lat…

– Czy wiesz, Claire, że niebawem cyrk przyjeżdża do miasta? Może wybierzemy się razem w najbliższą sobotę?

– Z największą przyjemnością.

– Dziękuję, Claire. – Kenny rozpromienił się. – Naturalnie poproszę twego wuja o zgodę.

Oczywiście nie powiedziała mu, że wuja wcale nie musi prosić o zgodę. Will Lang był bardzo nowoczesny. Claire również nie musiała prosić go o pozwolenie, tak naprawdę zawsze robiła to, na co miała ochotę. A zaproszenie Kenny’ego bardzo ją ucieszyło. Kenny w ogóle był taki miły, taki… nieskomplikowany. Dzięki niemu mogła choć na jakiś czas zapomnieć o Johnie, dlatego ten dzień nie wydawał się tak do końca stracony.

Wuj Will właśnie kończył naprawiać przeciekającą chłodnicę. Panowie porozmawiali przez chwilę, po czym Kenny odjechał, natomiast Claire przebrała się w czystą spódnicę i bluzkę, pozbyła się też zabłoconych butów. Brudną suknię przekazała Gertie, krzywiąc się przy tym znacząco. Gertie natomiast westchnęła i z równie znaczącym błyskiem w oku oświadczyła:

– Panienka to ma prawdziwy talent do zbierania brudu!

– Przecież staram się, naprawdę się staram, ale taki już mój los, że nie powinnam wypuszczać szczotki z ręki.

– Na to wychodzi! – ze śmiechem odparła Gertie. – No cóż, spróbuję tę suknię doprowadzić do porządku. Panno Claire, chciałam uprzedzić, że w niedzielę mnie nie będzie. Przyjeżdża mój ojciec. Odbiorę go na stacji, a potem udajemy się na spotkanie rodzinne.

– Jak miewa się twój ojciec?

Gordon Mills, ojciec Gertie, mieszkał w Chicago i był znanym i powszechnie szanowanym adwokatem.

– Dziękuję. Miewa się bardzo dobrze i jest taki jak zawsze. Przebiegły, pokrętny w słowach stary lis! – odparła Gertie z uśmiechem, jednak kończąc to zdanie, spoważniała. – Ja i brat jesteśmy z ojca bardzo dumni. Przed kilkoma miesiącami omal nie doszło do zlinczowania jednego z robotników na farmie, a on wybronił nieszczęśnika. Udowodnił, że jest niewinny, i uratował go od stryczka.

– Wspaniale! Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby pewnego dnia wasz ojciec został sędzią Sądu Najwyższego!

– Taką mamy nadzieję. Panienko, a panienka da sobie w niedzielę sama radę? Może poszukam kogoś, kto ugotuje obiad?

– Nie trzeba, Gertie, przecież sama nauczyłaś mnie robić kluski i przyrządzać kurczaka. A nie jestem tak bojaźliwa, bym nie potrafiła pozbawić go żywota.

Co do tego Gertie miała jednak pewne wątpliwości.

– Może jednak tym zająłby się wuj panienki? Ma więcej wprawy, a panienka i tak będzie miała wystarczająco dużo roboty z oprawianiem kuraka i robieniem farszu.

– Może i masz rację, Gertie.

– Myślę, że tak będzie najlepiej. A teraz zabieram się do lunchu. Czy będą jacyś goście, panienko?

– Nie. Kenny musiał wracać już do miasta. Czyli tylko wuj i ja.

Gdy Gertie udała się do kuchni, Claire pomknęła do szopy i spytała:

– Wujku! Może w czymś pomóc?

Spod automobilu wysunęła się rozpromieniona twarz Willa.

– Alleluja! Zjawiłaś się w samą porę! Muszę uszczelnić chłodnicę. Podaj mi, proszę, klucz i tamte rurki. I przynieś nowe świece.

Zlikwidowanie wycieku z chłodnicy zajęło prawie dwie godziny. Najwięcej czasu wuj potrzebował na wymianę jednej ze świec. Nie poszło błyskawicznie. Wuj wkładał ją, wkręcał, coś nie pasowało, więc wykręcał, i tak kilkakrotnie. Ale w końcu, gdy zbliżała się już pora lunchu, wszystko zaczęło funkcjonować należycie.

– Działa! Udało się! Wuju, wspaniale! – wołała rozradowana Claire, kiedy wreszcie podniósł się z kolan.

Siwe włosy ubrudzone były smarem, ręce też, i to prawie po łokcie, ale najważniejsze było zwycięstwo. Dlatego usta pod bujnym siwym wąsem rozciągnięte były w szerokim, pełnym satysfakcji uśmiechu.

– Udało się! Dzięki twojej pomocy, dziewczyno. Jakie to szczęście, że mam cię przy sobie. Bo i kto by przypuszczał, że wyrośnie z ciebie taki zdolny mechanik.

– Dziękuję, wujku. – Dygnęła wdzięcznie z twarzą i bluzką również upiększonymi tłustymi plamami ze smaru.

Pękała z dumy, choć wuj, może z obawy, by woda sodowa nie uderzyła jej do głowy, dodał:

– Ale o przykręceniu tej ostatniej śrubki zapomniałaś!

– Uff… – sapnęła zła na siebie. – Ale to dlatego, że właśnie wtedy Gertie zaczęła wołać nas na lunch.

Na co Gertie, z werandy:

– Najłatwiej zrzucić winę na innych!

– A podsłuchiwać jest bardzo nieładnie! – odkrzyknęła Claire.

– Trudno nie nadstawiać uszu, kiedy usłyszy się swoje imię! Lunch już na stole.

Gertie wróciła do domu, a Claire potrząsnęła bezradnie głową.

– Niesamowite! Skąd ona wie, że właśnie do niej mam pretensje? Przecież nie mogła usłyszeć…

– Och, nieważne – przerwał niecierpliwie wuj. – Claire, machnijmy ręką na ten lunch i przejedźmy się kawałek.

– Teraz? A wuj nie widzi, że leje jak z cebra?

– Rzeczywiście! A niech to… Ja to zawsze mam szczęście. Dlaczego w tych automobilach nie zrobią jakiego daszka czy budki? Mogliby o tym też pomyśleć.

Lało i lało, dlatego zaraz po lunchu przeszli do saloniku.

– A dlaczego Kenny odwiózł cię do domu? – spytał wuj. – Gdzie jest nasz powozik?

Claire, zanim udzieliła wyjaśnień, odetchnęła głęboko.

– Najechałam na kamień. Nie zauważyłam, choć był duży, no i złamała się oś. Ale proszę, niech wuj się nie martwi. Naprawa na pewno nie będzie dużo kosztować…

– Tak powiadasz? Wcale nie jestem tego taki pewien, a ostatnie pieniądze wydałem na części do automobilu. Niedobrze. Chociaż… Ależ tak! – Spojrzał na Claire roziskrzonym wzrokiem. – Przecież mamy pojazd, do którego nie trzeba zaprzęgać konia! Powozik nam już niepotrzebny. Sprzedamy go, konia też!

– Oczywiście! Wuj ma rację!

– Prawda? Benzyna z apteki jest bardzo tania, bardziej więc opłaca się jeździć tylko automobilem. A z pieniędzy za konia i powozik spłacimy ostatnią ratę pierwszego kredytu zaciągniętego pod zastaw domu. – Rozpromienił się. – Zostanie tylko drugi kredyt hipoteczny, dzięki czemu, moja droga, skończą się nasze kłopoty… – Nagle twarz mu poszarzała, prawą ręką chwycił się za lewe ramię. – Dziwne! Cała ręka mi zdrętwiała! I boli mnie… tak… gdzieś w gar… – Nieprzytomnie spojrzał na bratanicę i runął na podłogę.

Przerażona Claire natychmiast znalazła się przy nim. To nie było zwyczajne omdlenie! Wuj leżał nieruchomo, nie oddychał, skóra nabrała złowrogiego szarego koloru. A już najgorsze było to, że oczy wuj miał otwarte, źrenice były rozszerzone, nieruchome. Claire, która już żegnała na zawsze ulubionego psa czy kota, widziała też niejedną kurę kończącą swój żywot, nie miała żadnych złudzeń. Wiedziała, co to oznacza.

ROZDZIAŁ DRUGI

W ciągu dwóch godzin życie Claire uległo całkowitej i ostatecznej zmianie. Wuj nie odzyskał już przytomności. Doktor Houston po jej rozpaczliwym telefonie z domu sąsiadów przyjechał dosłownie po kilku minutach.

– Bardzo mi przykro, Claire – powiedziała miękko, obejmując ją ramieniem serdecznie, jak ojciec. – Ale przynajmniej nie cierpiał. Nie zdawał sobie sprawy, co się dzieje.

Pogrążona w rozpaczy milczała, wpatrując się w doktora półprzytomnym wzrokiem.

– Gertie, proszę, przynieś prześcieradło i przykryj zmarłego – polecił doktor.

Gertie wróciła po chwili i walcząc ze łzami, przykryła białym prześcieradłem nieruchome ciało Willa Langa.

Wtedy Claire ostatecznie pojęła okrutną prawdę i rozszlochała się.

– O Boże… – wyszeptała. – Przecież wuj był zdrowy. Nigdy nie chorował, nigdy. Nawet się nie przeziębiał…

– Czasami tak się zdarza, dziecko – powiedział doktor. – Claire, czy masz jakichś krewnych, kogoś, kto mógłby przyjechać, wesprzeć cię i pomóc uporządkować wszystkie sprawy?

– Nie… nikogo – odparła załamującym się głosem. – Wuj nie miał żony, był jedynym żyjącym krewnym mego ojca, jego bratem. A wszyscy krewni mojej matki nie żyją.

– Rozumiem… Gertie? – Doktor odszukał wzrokiem gospodynię. – Ty i Harry zostaniecie tutaj?

– Oczywiście, panie doktorze. – Pociągając nosem, Gertie podeszła do Claire i objęła ją serdecznie. – Zaopiekujemy się panienką.

Doktor wypisał świadectwo zgonu. Przyjechał koroner, a także ambulans konny, by zabrać ciało do kostnicy. I wtedy Claire uświadomiła sobie, w jak okropnym znalazła się położeniu. Będzie trzeba zapłacić doktorowi, zapłacić za pogrzeb. Pieniądze ze sprzedaży konia i powozu ledwie na to wystarczą. I co dalej? Długów nie będzie z czego spłacić, bo została ostatnia rata pierwszego kredytu i cały drugi, a ze śmiercią wuja skończyły się jakiekolwiek dochody, więc bank zajmie dom…

Przytłoczona tym wszystkim usiadła ciężko na kanapie, ściskając w ręku mokrą od łez chusteczkę. Ukochany wuj, jedyny bliski człowiek, odszedł na zawsze. Została sama jak palec bez centa przy duszy, a niedługo bez dachu nad głową. Jak to więc teraz będzie? Była przerażona, choć starała się jakoś uspokoić. Przecież ma dwie ręce, którymi umie coś zrobić. I szyć, i naprawić automobil. Jeśli chodzi o szycie, kłopotu nie będzie. Wiele już razy obmyślała fason i szyła suknię dla bogatej damy z wyższych sfer Atlanty. Gorzej z automobilami, skoro w całej okolicy, oprócz oldsmobile’a wuja, drugiego pojazdu tego rodzaju nie ma.

I znów polały się strumienie łez. Niebawem jednak obeschły, a to dzięki Gertie, która podtrzymała ją nieco na duchu, przypominając, że niewiele panien z okolicy posługuje się igłą i nitką równie biegle jak ona, mało która z nich ma w swojej sypialni wspaniałą maszynę do szycia marki Singer. A suknie, które uszyła według własnego pomysłu, są przepiękne, ozdobione koronką i wymyślnym haftem. Wiele osób uznało, że to suknie z eleganckiego sklepu z konfekcją.

– Panienka w każdej chwili znajdzie pracę – zapewniała Gertie. – Na przykład u pani Banning, w jej pracowni krawieckiej przy Peachtree Street. Słyszałam, że ma mnóstwo klientek i nie nadąża z zamówieniami. Jestem pewna, że przyjmie panienkę z otwartymi rękami. Słyszałam też, że kiedy zobaczyła tę niebieską suknię, była pewna, że to fason paryski. A przecież panienka sama tę suknię wymyśliła! I pani Banning na pewno wie, że panienka szyje dla pani Evelyn Paine.

Po tej przemowie Claire poczuła się trochę lepiej, choć nadal czuła obawy. Bo z tym szyciem oczywiście wszystko prawda, ale czy faktycznie coś z tego wyjdzie? Nie wiadomo. Przyszłość nadal napawała ją lękiem, choć starała się nie dać tego poznać po sobie.

Godzinę później zaczęli zjeżdżać ludzie, którzy znali i kochali wuja Willa. Duma Claire i jej wytrzymałość zostały wystawione na ciężką próbę, kiedy każdy z przybyłych składał jej wyrazy największego współczucia. Panie przywiozły tace z jedzeniem i dzbanki z mrożoną herbatą i kawą, i pod nadzorem Gertie przygotowano skromny poczęstunek. Kenny Blake przyjechał jako jeden z pierwszych. Chciał zostać z Claire, ona jednak wiedziała, że Kenny powinien wracać do sklepu. Bo to jego osoba przede wszystkim przyciąga klientów, a poza tym sklep otwarty jest do późnych godzin. Dlatego zapewniwszy Kenny’ego, że na pewno da sobie radę, skłoniła go do powrotu do pracy.

Kolejni żałobnicy napływali przez cały dzień. Pod wieczór w drzwiach pojawiły się dwie osoby dobrze znane, choć na pewno nie czuła do nich sympatii. Byli to pan Eli Calverson, prezes banku, wraz z szykowną jasnowłosą małżonką.

– Proszę przyjąć od nas wyrazy największego współczucia – powiedziała Diane melodyjnym głosem, wdzięcznym ruchem podając Claire rękę w nieskazitelnie białej rękawiczce. – Jesteśmy wstrząśnięci tym tragicznym wydarzeniem. Jakże niespodziewanym! Kiedy smutna wieść dotarła do nas, natychmiast ruszyliśmy w drogę.

– I proszę o nic się nie martwić, panno Claire – dodał pan Calverson, przytrzymując w dłoniach jej rękę. – Postaramy się sprzedać dom po jak najlepszej cenie i wygospodarować dla pani jakieś pieniądze.

Claire, z trudem zbierając myśli, wpatrywała się w prezesa banku, który mimo życzliwych słów patrzył na nią bardzo chłodno. Jak zawsze. Claire nie znała drugiego człowieka o tak lodowatym spojrzeniu.

– No i jeszcze ta piekielna maszyna pani wuja – dodał Calverson. – Może uda się znaleźć na nią kupca…

– O nie! – zaprotestowała energicznie Claire. – Gotowa jestem sprzedać konia i powozik, ale automobilu wuja nie pozbędę się. Na pewno nie!

– Jestem pewien, że z czasem zmieni pani zdanie. Diane, porozmawiaj z panną Lang, a ja zamienię kilka słów z panem Sandersem. O ile mi wiadomo, jest zainteresowany kupnem tego domu.

– Chwileczkę! – zaprotestowała ponownie, ale prezes już się oddalił szybkim krokiem.

– Nie przejmuj się nim, moja droga – powiedziała Diane. – Interesy zostaw mężczyznom. My, kobiety, nie zostałyśmy stworzone do tak skomplikowanych spraw… – Diane zamilkła na moment, rozglądając się wokół z nieskrywaną ciekawością. – Cóż za ponure miejsce… A pani, biedactwo, nie ma nawet odpowiedniej sukni na tę smutną okazję.

Claire była tak zrozpaczona, że nawet nie pomyślała, by się przebrać, choć tak wypadało postąpić. Nadal miała na sobie starą wygniecioną i poplamioną po dwugodzinnym majstrowaniu przy automobilu suknię. A uwaga Diane bardzo ją ubodła. Przecież na górze miała niejedną kreację, przy których suknia Diane, niewątpliwie sprowadzona z Paryża, wydawałaby się bardzo pospolita.

– Mój wuj umarł zaledwie przed kilkoma godzinami, pani Calverson – powiedziała chłodno. – Trudno, żebym zastanawiała się nad swoim wyglądem.

– A ja zawsze staram się ubrać stosownie do okoliczności. Moim zdaniem powinna pani się przebrać, zanim nadejdą nowi goście.

Claire nie wierzyła własnym uszom.

– Mój wuj umarł zaledwie przed kilkoma godzinami, pani Calverson! – powtórzyła nieco głośniej, tak że inni też mogli to usłyszeć. – Nie sądzę, żeby mój strój był teraz sprawą najwyższej wagi.

Wszyscy naturalnie od razu spojrzeli w ich stronę. Diane, teraz cała w pąsach, zaśmiała się nerwowo.

– Ależ panno Claire! Pani źle mnie zrozumiała. Nie miałam najmniejszego zamiaru krytykować pani wyglądu, i to w tak smutnych okolicznościach. Nigdy by mi to do głowy nie przyszło.

– Naturalnie, że nie – powiedział półgłosem John, który nagle pojawił się obok Diane. Na jego widok serce Claire, choć przepełnione bólem i rozpaczą, jak zwykle wykonało radosny skok. A John, spoglądając na Claire z wyraźnym niepokojem, położył rękę na ramieniu Diane. – Bardzo współczuję pani, panno Claire. Jestem pewien, że Diane czuje to samo, a wspomniała o stroju ze zwykłej ludzkiej życzliwości.

Wpatrując się w jego przystojną pociągłą twarz o surowych rysach, życzyła sobie z całego serca, by John równie zdecydowanie stawał w jej obronie, a ona mogła ponadto złożyć głowę teraz na jego ramieniu i tam właśnie się wypłakać. Ale niestety współczucie ze strony Johna zarezerwowane było wyłącznie dla Diane, co jeszcze bardziej przytłaczało Claire. Dlatego, działając pod wpływem impulsu, wypowiedziała kilka ostrych słów:

– Bardzo dobrze zrozumiałam to, co powiedziała pani Calverson. Każde słowo – oświadczyła lodowato, jednocześnie wbijając wzrok w rękę Johna, która nadal spoczywała na ramieniu Diane. – Każdy gest, panie Hawthorn.

Ręka Johna natychmiast znikła z ramienia pani Calverson, niemniej jej mąż zdążył to zauważyć, bo nagle pojawił się u jej boku i skwapliwie wziął pod ramię, jednocześnie częstując Johna spojrzeniem, które mówiło samo za siebie.

– Pozwól ze mną, moja droga – powiedział do żony. – Chciałbym, byś poznała nowego klienta naszego banku. Państwo wybaczą…

Ostatnie słowa zabrzmiały bardzo oschle. Kiedy pan Calverson wraz z małżonką oddalili się nieco, Claire szepnęła:

– Powinien pan być bardziej ostrożny. Przecież on nie jest ślepy…

– Ostrożny? – powtórzył John przeciągle, wyraźnie zdegustowany jej ostrzeżeniem. – Ja? Ja, droga pani, nie jestem tak strachliwy jak ten pani faworyt ze sklepu z konfekcją!

Zła z powodu tej uszczypliwej uwagi, natychmiast uniosła głowę wyżej. Kenny, owszem, nie był człowiekiem czynu. Ale Kenny to Kenny, wierny przyjaciel od lat!

– Aha, czyli chce pan mi przypiąć łatkę, czyż nie tak? Bardzo proszę, niech się pan nie krępuje. Wytrzymam wszystko. Diane zdążyła już skrytykować mój wygląd, jej mąż dwoi się i troi, by jak najszybciej pozbawić mnie dachu nad głową, dzięki czemu bank nie straci ani centa na pożyczce udzielonej memu wujowi. A pan ma jeszcze w zanadrzu coś, czym można mnie ukłuć, więc szkoda zmarnować taką okazję! Nic tak nie cieszy, jak skopanie leżącego, prawda? – Owszem, słowa były ostre, ale głos słabiutki, załamujący się. A jasnoszare oczy lśniły od łez. – Przepraszam… – dodała na koniec prawie szeptem, kierując się już do drzwi. – Nie czuję się najlepiej…

Wyszła na korytarz, gdzie oparła się czołem o zimną murowaną ścianę. Bo istotnie, nie czuła się najlepiej. Było jej słabo, w głowie się kręciło. Och Boże, jakiż straszny ten dzień, jakiż straszny…

Słyszała, jak ktoś otworzył drzwi, przez moment do jej uszu dolatywał szmer rozmów osób zgromadzonych w saloniku. Szmer ucichł, gdy drzwi zostały zamknięte, i wtedy usłyszała kroki. Niegłośne, ale zbliżały się. Ktoś zatrzymał się przy niej, położył dłoń na jej ramieniu, a zaraz potem poczuła, jak obejmują ją silne męskie ramiona.

John Hawthorn przytulił ją do szerokiej piersi, a ona, wsłuchana w miarowe bicie jego serca, czuła, jak w jej duszy robi się o wiele spokojniej. Jakżeż tego właśnie potrzebowała! Tych silnych objęć! Rodzice nie żyli od wielu lat, wuj był bardzo kochany, ale jeśli chodzi o czułe gesty czy słowa pocieszenia, bardzo powściągliwy.

– Biedactwo… – szepnął John, delikatnie głaszcząc ją po karku. – Wypłacz się, to ci dobrze zrobi. Nie będzie już tak bolało…

Nigdy dotąd nie przemawiał do niej tak miękko, tak łagodnie, było tak po raz pierwszy i miało skutek dwojaki. Uspokajało, owszem, jednocześnie jednak ekscytowało. Więcej, Claire była przeszczęśliwa, znalazła się przecież w ramionach ukochanego, właśnie tam, w tym cudnym miejscu mogła opłakiwać drogiego wuja, mogła też popłakać nad sobą, nad swoją samotnością i lękiem przed niepewną przyszłością.

Kątem oka dojrzała chusteczkę. Odebrała ją, otarła oczy i wydmuchała nos. Zrobiła to bez żadnego skrępowania, przecież przy Johnie czuła się mała, krucha i bezradna, tak jej dobrze było przy tym rosłym, wysportowanym mężczyźnie.

Co jednak nie mogło trwać w nieskończoność, dlatego ostrożnie wysunęła się z jego objęć.

– Dziękuję – powiedziała, pociągając nosem. – A poza tym pozwolę sobie zapytać, co skłoniło pana do pocieszania swego, jakkolwiek by na to patrzeć, wroga?

– Poczucie winy, panno Claire. Bo wcale nie jesteśmy na wojennej ścieżce, a już ja na pewno. Nie jestem pani wrogiem, a moja głupia uwaga była bardzo niestosowna, tym bardziej że ma pani wyjątkowo trudny dzień.

– Tak… Wyjątkowo ciężki. – Powoli uniosła głowę.

– Najlepiej by było, gdyby doktor zaaplikował pani laudanum. Sen dobrze pani zrobi.

– Och, niech pan daruje sobie te swoje dobre rady. Przypuszczam, że nigdy jeszcze nie przeżywał pan śmierci kogoś bliskiego.

Po jego twarz przemknął cień, gdy w pamięci ożyło wspomnienie strasznych chwil, gdy dowiedział się o śmierci obu braci, gdy czuł dławiący strach na myśl o tym, że będzie musiał o ich śmierci powiadomić ojca.

– Myli się pani, panno Claire. Bo niestety tak już jest, że życie polega też na tym, że się traci. Coś lub, niestety, kogoś, i trzeba nauczyć się z tym żyć.

– Ale on… – Rozedrgane palce Claire pastwiły się nad biedną chusteczką, starając się zbić ją w jak najmniejszy kłębek. Jasnoszare oczy znów zalśniły od łez. – Oprócz wuja nie miałam nikogo bliskiego. Nikogo na całym świecie! Gdyby nie on, wysłano by mnie do sierocińca, a ja nawet nie mogłam się z nim pożegnać, bo to stało się tak nagle. Och Boże przenajświętszy! Dlaczego?!

John delikatnie wsunął palec pod jej brodę, zmuszając, by uniosła twarz i spojrzała mu prosto w oczy.

– Śmierć nie jest końcem, panno Claire. Jest początkiem, nowym początkiem. Dlatego proszę, niech się pani nie zadręcza, tylko spróbuje myśleć o przyszłości.

– Bo czas goi rany?

– Tak, panno Claire. Tak właśnie jest. Każda rana kiedyś przyschnie… – Delikatnie sczesał jej z czoła niesforny kosmyk włosów, odsłaniając ciemną smugę wiadomego pochodzenia. Odebrał więc pomiętą chusteczkę i ostrożnie starł ślady smaru. – Panno Claire, przecież pani dobrze wie, że smar brudzi i człowieka, i ubranie. A pani znów się powalała. Ktoś w końcu powinien wziąć panią w ryzy!

– O Boże… A on znowu o tym… – mruknęła, wyszarpując mu chusteczkę z rąk.

Kąciki ust Johna drgnęły. Niewątpliwie miał ochotę się roześmiać, powstrzymał się jednak i dalej prawił tonem mentora:

– Panno Claire, tak dłużej nie może być. Musi pani w końcu wydorośleć. Wuj, zamiast uczyć naprawiać automobil, powinien był wprowadzić panią na salony. Powinna pani bywać, panno Claire, chociażby po to, by znaleźć odpowiedniego męża. Tak, panno Claire. Bo jeśli pani się nie zmieni, skończy pani jako stara panna, do tego cała upaćkana smarem.

– Ach tak? W takim razie dowiedz się pan, że wcale mi się nie uśmiecha być niewolnicą jakiegoś tam męża. Wolę być już starą panną upaćkaną smarem!

Bardzo już rozbawiony John uniósł znacząco brwi.

– Czyżby? A gdybym to ja zadeklarował się jako przyszły małżonek? – spytał niewinnym głosem i uśmiechnął się szeroko zachwycony purpurą, która natychmiast pojawiła się na policzkach Claire.

– O nie, panie Hawthorn! Za pana nigdy bym nie wyszła, bo pan na mnie nie zasługujesz! Jesteś zbyt zarozumiały. Tak, po prostu próżny!

Słowa były dosadne, czyli stanowiły dowód, że Claire po smutnych przeżyciach tego dnia zaczyna już odzyskiwać rezon.

– Ależ pani ma ostry język! – Zaśmiał się i musnął palcem jej policzek. – Jestem pewien, że niezależnie od tego, co los pani przyniesie, da pani sobie radę. Zawsze była pani bardzo dzielna. Gdyby jednak zdarzyło się, że potrzebowałaby pani pomocy, proszę zwrócić się do mnie. Bardzo sobie ceniłem znajomość z pani wujem. Śmiem twierdzić, że byliśmy zaprzyjaźnieni. Pani też jest mi bardzo bliska, proszę zawsze o tym pamiętać, a już zwłaszcza wtedy, kiedy dom zostanie sprzedany i z pewnością poczuje się pani bardzo sama, opuszczona przez wszystkich.

Kiedy dom zostanie sprzedany…

Claire, słysząc tę okrutną prawdę, zbladła.

– Przecież wiem… – szepnęła. – Bo nic do mnie nie należy, prawda? Wuj mówił mi przecież, że wziął nową pożyczkę.

– Tak, panno Claire. Bank przejmie dom i wystawi go na licytację. Po sprzedaży zabierze kwotę należną z tytułu niespłaconych pożyczek, a to, co zostanie, wypłaci pani. Obawiam się, niestety, że nie będzie to znaczna suma, dlatego radziłbym się zastanowić nad sprzedażą automobilu.

– Automobilu?! Nigdy!

– Czyżby? Jestem pewien, że jednak pani to uczyni.

– A ja jestem pewna, że pan nie ma prawa mi niczego sugerować. Nie jest pan moim bankierem ani osobą zaprzyjaźnioną!

– Jestem pani przyjacielem, panno Claire – odparł z uśmiechem. – Nawet jeśli pani nie chce tego dostrzec. A pan Calverson na pewno nie będzie działał w pani interesie, zadba tylko o dobro banku.

– A pan zamierza bawić się w mego przyjaciela? Działać w moim interesie wbrew zamierzeniom szefa?

– Naturalnie – odparł zdecydowanie i bez wahania, czym bardzo zdumiał Claire. – Jeśli okaże się to konieczne.

Spuściła głowę i wbiła wzrok w elegancki krawat, wyraźnie nad czymś dumając. A mianowicie nad tym, co powiedział John. Wszystko, co mówił, świadczyło o szczerym zatroskaniu o nią, o jej przyszły los. Czemu w sumie nie powinna się dziwić, bo John zawsze był wobec niej bardzo opiekuńczy. Tak, ale w tym momencie pojawia się ważne pytanie: dlaczego zawsze był wobec niej opiekuńczy? Nie znała odpowiedzi.

– Ale i tak nie sprzedam automobilu – powtórzyła z uporem.

– Nie? A na co on pani? Co pani będzie z nim robić?

– Jak to co? Będę nim jeździć. – Szare oczy rozbłysły. – Będę go wynajmować! Jestem pewna, że wśród ludzi interesu znajdą się chętni. Będę go wynajmować razem z szoferem, a tym szoferem będę oczywiście ja! Ależ tak! Będę prowadzić swój własny interes! – zakończyła rozpromieniona.

Natomiast John patrzył na nią tak, jakby urwała się z choinki.

– Pani?! Przecież pani jest kobietą!

– Też mi odkrycie! – prychnęła.

– Jestem pani przyjacielem – rzekł z głębokim westchnieniem. – To nie ulega wątpliwości. Ale tego szalonego pomysłu nie popieram. Absolutnie nie!

Trudno. Claire nie zamierzała się wycofać. Wprost przeciwnie, by zwiększyć siłę perswazji, uniosła głowę i wyprostowała się na całą swoją wysokość. Niestety John nadal zdecydowanie górował nad nią wzrostem.

– Trudno, panie Hawthorn, ale i tak zrobię, co zamierzam – stwierdziła z mocą, po czym dodała już ciszej: – Chociażby dlatego, że muszę zarobić na chleb.

Przez chwilę milczał, wpatrując się w nią, bo tak się złożyło, że w jego głowie też zrodził się pewien pomysł, i to jeszcze bardziej szalony niż pomysł Claire z wynajmowaniem automobilu. Naturalnie, że bardziej, bo chodziło o sferę jak najbardziej osobistą. I oczywiście miało to związek z Diane. John doskonale zdawał sobie sprawę, że w swoich relacjach z panią Calverson mocno przesadził i jest o krok od wywołania skandalu, o ile już tak się nie stało, a całe miasto plotkuje o nim i pani Calverson. Kto wie, czy plotki nie dotarły już do uszu zazdrosnego i podejrzliwego męża Diane? A John bardzo nie chciał narażać na szwank dobrego imienia Diane. Nie zamierzał dopuścić, by straciła reputację, i gotów był uczynić wszystko, by temu zapobiec. Zrobić nawet to, o czym właśnie pomyślał.

Claire Lang. Panna urodziwa, poza tym z charakterem. O tak, z charakterem! Ma ponadto wspaniałe poczucie humoru, maniery całkiem znośne, a do niego, o czym wiedział doskonale, od dawna czuła miętę. A on z kolei od dawna miał do niej wyraźną słabość, jak do żadnej innej kobiety.

Czyli gra jest warta świeczki.

– Nie musiałaby pani, gdyby pani wyszła za mnie. Miałaby pani męża, którego obowiązkiem jest zadbać o pani interesy, o zapewnieniu dachu nad głową nawet nie wspominając.

Ta wyraźna już deklaracja wstrząsnęła Claire. Po prostu miała wrażenie, że ziemia usuwa się jej spod nóg. Co za przedziwne uczucie! Niby stoisz na podłodze, ale twoje stopy wcale jej nie dotykają.

– Ale… ale po co miałby pan się ze mną ożenić?

– Bo dzięki temu każde z nas pozbyłoby się swego kłopotu – rzucił żartobliwie. – Pani będzie miała męża, o jakim marzy… – w tym momencie Claire naturalnie oblała się rumieńcem, a John oczywiście się uśmiechnął – a ja nie dawałbym już powodu do plotek, które mogą bardzo zaszkodzić Diane.

No tak, czyli w pierwszym rzędzie chodzi o dobre imię Diane! Claire wcale to nie ucieszyło. Wręcz przeciwnie, bardzo ją zirytowało, że dla pana Hawthorna właśnie to jest najważniejsze! No i ta głupia uwaga o wymarzonym mężu, kiedy ona rzeczywiście jest w nim zakochana. Tak, ale też nie miała najmniejszego zamiaru z tym się zdradzać, dlatego spojrzała na niego, mówiąc metaforycznie, po prostu z wysoka:

– Wyjść za pana?! Nigdy w życiu! Wolałabym już zjeść potrawkę naszpikowaną arszenikiem albo polaną sosem z wilczych jagód!

A on najpierw się uśmiechnął, a potem odparł:

– To pani pragnienia, natomiast ja podtrzymuję to, co powiedziałem. Moja propozycja jest aktualna. Proszę ją rozważyć i jeśli dojdzie pani do wniosku, że dzięki niej pozbędzie się pani kłopotów, które nagromadziły się nad pani głową, to proszę łaskawie mnie o tym powiadomić.

Ona jednak była nieugięta:

– Wykluczone! Będę jeździła oldsmobilem i w ten sposób zarobię na utrzymanie!

Choć doskonale zdawała sobie sprawę, że nie będzie to takie proste. Ale decyzja została już podjęta. Mogła wspomnieć też o swoich umiejętnościach krawieckich, pomyślała jednak, że nie trzeba. John nic o tym nie wie i może lepiej, żeby pozostało to dla niego tajemnicą.

– Zrobi pani, jak zechce – oświadczył, kierując się do drzwi. – Ale ostrzegam. Żaden szanujący się człowiek interesu nie będzie jeździł po Atlancie automobilem, mając za szofera kobietę. Ja w każdym razie, jak powiedziałem, będę czekać na panią, panno Claire. Czekać, aż znajdzie się pani w sytuacji na tyle trudnej, że jednak zdecyduje się pani przyjść do mnie.

– Nie zrobię tego! Nigdy!

To miała przyjemność krzyknąć już do jego pleców oddalających się konsekwentnie. Ale krzyknęła, była przecież bardzo poruszona. Nie, nie tą sprawą z automobilem, choć doskonale zdawała sobie sprawę, że zamierza rzucić się na naprawdę głęboką wodę. Przecież całe to przedsięwzięcie może okazać się wielkim ryzykiem, a zakończyć totalnym fiaskiem. Jednak teraz było to nieistotne. Bo najważniejsze było pytanie, jak on śmiał prosić ją o rękę w taki właśnie sposób?! Z taką obojętnością i wyrachowaniem?! Och, jeszcze teraz czuła na plecach lodowaty dreszcz, który nią wstrząsnął po usłyszeniu tej żałosnej deklaracji! Tych oschłych słów bez krztyny ciepła i uczucia! Niepojęte… Czyżby faktycznie miał nadzieję, że Claire przyjmie jego oświadczyny?

Może i tak, jest przecież zdesperowany. Robi to dla dobra Diane, którą wciąż kocha nad życie, przecież to oczywiste. Dla niej gotów jest zrobić wszystko, nawet pójść do ołtarza z inną kobietą, by zapobiec nikczemnym plotkom rozsiewanym przez panie z towarzystwa. Gotów jest poświęcić się aż do takiego stopnia, co od biedy można by uznać za czyn szlachetny, a jak ktoś bardzo się postara i kwieciście to ujmie, to nawet bohaterski. Tak, od biedy, bo jest jeden szkopuł. Otóż kobieta, którą ewentualnie pojąłby za żonę, czyli Claire, również musiałaby się poświęcić, biorąc sobie za męża mężczyznę, który jej nie kocha. Nic a nic, John Hawthorn przecież serce oddał Diane i nie ma co się łudzić, że to się zmieni.

Chociaż… Kto wie? Przecież wszystko może się zdarzyć. Może zdołałaby w nim obudzić miłość do siebie? Mąż i żona, razem pod jednym dachem dzień po dniu, noc po nocy, i te wszystkie wspólne sprawy… Może z czasem obdarzy ją uczuciem? Gdyby na świecie pojawiło się dziecko… O tak! Wtedy na pewno zaczęłaby dla niego coś znaczyć…

Och, nie! Szybko odpędziła od siebie tę myśl, która była po prostu bezsensowna. Przecież wiadomo, że mężczyzna potrafi robić to właściwie z każdą kobietą. John niewątpliwie nie miałby problemu ze spełnieniem małżeńskiego obowiązku, ale byłby to dla niego właśnie tylko obowiązek. A myślami przebywałby z Diane, przecież pragnie tylko jej. A tego Claire by nie zniosła, tej okropnej i zabijającej świadomości, że kiedy John całuje ją i obejmuje, to myśli o innej. Nie zniosłaby nawet wtedy, gdyby miała pewność, że ta inna wcale już Johna Hawthorna nie chce.

Czyli nie ma co się zastanawiać, tylko trzeba wziąć się w garść i samej ułożyć sobie życie. Na pewno się uda. Jeśli pomysł z ukochanym automobilem wuja nie wypali, zastanowi się nad czymś innym. Oczywiście! I niech no tylko ten nadęty pan Hawthorn ponowi swoją żałosną propozycję, to porządnie mu utrze nosa!

Pierwsze tygodnie po pogrzebie wuja były dla Claire bardzo ciężkie. Rzecz jasna robiła wszystko, co do niej należało, ale myślami była gdzie indziej, a mianowicie przy ukochanym wuju, za którym tęskniła rozpaczliwie. Po kilku dniach przyjechał Kenny, ofiarowując się z jakąkolwiek pomocą, choćby przy przycinaniu żywopłotów. Jednak Claire podziękowała grzecznie, ale bardzo stanowczo, ponieważ nie chciała obudzić w nim nadziei. Wiadomo przecież było, że Kenny w niej się podkochuje, ale ona w nim nie. Dla niej był tylko przyjacielem, kolegą z ławy szkolnej.

Brak pieniędzy bardzo dawał się jej we znaki. Musiała zwolnić Gertie i Harry’ego, co i dla nich, i dla niej w równym stopniu było bardzo bolesne. Przy pożegnaniu nie zabrakło łez i solennych obietnic, że „o sobie nie zapomnimy”. Gertie i Harry, znani z solidności, pracowitości i domowych talentów, szybko znaleźli nową pracę, czyli jeden kamień spadł Claire z serca.

Pan Calverson znalazł kupca na dom i powiadomił Claire, że nowy właściciel chce wprowadzić się już w następnym miesiącu. Ze sprzedaży domu, po potrąceniu bankowych długów, Claire miała otrzymać dwieście dolarów, czyli bardzo niewiele, tym bardziej że część tych pieniędzy musiała dołożyć do kosztów pogrzebu. Zaczęła się więc rozglądać za klientami, których woziłaby oldsmobilem. Niestety zgodnie z przewidywaniami Johna Hawthorna ludzie interesu wcale nie ustawiali się tłumnie pod jej drzwiami. Przeciwnie, po prostu ją zbywano. Ale nie dawała za wygraną. Wystrojona w długi biały prochowiec, kaszkiet i gogle, jeździła oldsmobilem po okolicy, aż wreszcie dzieci obrzuciły ją kamieniami, a spłoszony przez automobil koń wskoczył w żywopłot. Wtedy zrezygnowała i oldsmobile został zamknięty w szopie.

Przez jakiś czas rozważała możliwość pracy jako szwaczka w fabryce albo pracowni krawieckiej, na przykład u pani Banning, o której wspominała Gertie. Niestety pani Banning jakiś czas temu zatrudniła nową szwaczkę i nie była zainteresowana tą propozycją. Jedynym rozwiązaniem zdawało się Claire chodzenie od domu do domu i namawianie pań, by zechciały zlecić uszycie sukni albo poprawki krawieckie. Zastanawiała się też nad możliwością współpracy z Kennym, który miał sklep z męską konfekcją. Ten pomysł jednak nie przypadł jej do gustu. Nie miała ochoty szyć męskich ubrań ani dokonywać w nich poprawek.

Szycie w domu byłoby niezłym rozwiązaniem, gdyby nie fakt, że tego domu już wkrótce nie będzie. Miała jeszcze kury, które znosiły jajka i można by je sprzedawać. Ale Claire przecież wkrótce będzie musiała się wyprowadzić. Dokąd? Nie wiadomo. W każdym razie kur na pewno nie zabierze ze sobą…

John zakładał, że przyjdzie do niego z prośbą o pomoc. I była już prawie gotowa to zrobić, niestety. Tylko duma powstrzymywała ją od tego kroku. Och, jakże kosztowna ta duma…

Była już w płaszczu i kapeluszu, kiedy ktoś zapukał do frontowych drzwi. Poszła otworzyć, a za progiem ukazał się jej oczom John Hawthorn. Serce Claire zgodnie ze swoim obyczajem natychmiast podskoczyło, zaraz jednak do głosu doszło inne uczucie, zdecydowanie silniejsze.

Gniew. I stąd od razu, bez żadnych wstępów, Claire wyrwały się ostre słowa:

– Znowu pan przyszedł prawić mi morały? Że kobieta nie nadaje się do niczego, tylko do życia towarzyskiego? W takim razie rozejrzyj się pan dookoła. W tym mieście kobiety prowadzą pensjonaty, o domach rozpusty nie wspominając. Jeśli coś takiego im wychodzi, to niewątpliwie potrafią poprowadzić również interes innego rodzaju!

Nie dość, że prawie krzyczała, to jeszcze wymachiwała palcem przed nosem Hawthorna. Natomiast rzeczony dżentelmen wyglądał przede wszystkim na rozbawionego.

– Dom rozpusty? Radziłbym się jednak zastanowić. A jeśli już, to stanowczo odradzałbym lokalizację w Colbyville. Lecz jeśli… – przeszedł do cichego szeptu – …spełni pani swoje zamiary, to pierwszego klienta już pani ma. Mnie, oczywiście.

Naturalnie oblała się szkarłatem. Claire Lang i John Hawthorn razem, w jednym łóżku? Och! Nogi zadrżały, szybko jednak odzyskała rezon. Przecież wiadomo, że John po prostu żartuje.

– Doskonale pan wie, że coś takiego w moim przypadku jest wykluczone – odparła z godnością. – Oczywiście! Cóż za pomysł! I może powiesz mi pan łaskawie, co cię sprowadziło do mnie?!

– Ciekaw byłem, co u szanownej pani słychać – odparł z uśmiechem, zaglądając jej w oczy. – Chociaż trochę o pannie wiem, bo podpytywałem sąsiadów. Z tego, co mi mówili, nie wiedzie się pani nadzwyczajnie.

– Nie szkodzi. I tak na pewno znajdę jakąś pracę.

– A gdzie pani zamieszka? Bo niewątpliwie powiadomiono panią, że ma się wyprowadzić do końca miesiąca, prawda?

– A… tak.

John był pewien, że Claire po śmierci wuja załamie się, dlatego zaofiarował się z pomocą, jednak ta panna o nic go nie prosiła. Zresztą w ogóle nikogo. Była bardzo dumna, czym go zadziwiła, bo życie zdążyło już pozbawić go wszelkich złudzeń odnośnie doskonałości ludzkiej natury. Pierwszy wstrząs przeżył, gdy widział cywili gnanych jak bydło do hiszpańskich obozów koncentracyjnych. Przerażający widok… I większość tych nieszczęśników zmarła, zanim oddziały amerykańskie dokonały inwazji na Kubę.

Najcięższe wojenne przeżycie miał jednak jeszcze przed sobą. Stało się to dwa miesiące po jego przybyciu na Kubę, kiedy to amerykański krążownik pancerny Maine eksplodował w hawańskim porcie i poszedł na dno. Na pokładzie statku było dwóch młodszych braci Johna, Rob i Andrew, którzy wstąpili do wojska również dlatego, że imponował im starszy brat, oficer odznaczony wieloma medalami. Zginęli obaj. John, który czasowo stacjonował ze swoim oddziale w Tampie, dostał przepustkę i pojechał do Savannah na wojskowy pogrzeb. A na pogrzebie nieprzytomny z rozpaczy ojciec przeklinał najstarszego syna, aż zabrakło mu tchu. Wkrótce potem wybuchła wojna amerykańsko-hiszpańska i John znów został wysłany na Kubę.

Do dziś miał w uszach rozpaczliwe łkanie matki, a przed oczyma smutne twarze pozostałego rodzeństwa, jeszcze jednego brata i siostry. Do dziś czuł na sobie lodowate, pełne nienawiści spojrzenie ojca, słyszał, jak wykrzykuje, że w Savannah, w rodzinnym domu, ma już się nie pojawiać.

A kiedy John został ranny, wysłano go statkiem do Nowego Jorku. Został zwolniony ze służby wojskowej i na okres rekonwalescencji, na własne życzenie, wysłano go do szpitala w Atlancie. Ojciec nie pozwolił matce go odwiedzić, nawet napisać do syna, czego John nigdy mu nie wybaczył.

To był dla niego bardzo trudny czas, stracił wszak wszystkich, których kochał, w tym i Diane. Dlatego tak wiele znaczyły dla niego odwiedziny Claire. Bo ona przychodziła do szpitala, a jej łagodna obecność wpływała na niego kojąco. Nigdy jednak jej o tym nie powiedział.

– Dlaczego pan zrobił taką minę? – spytała Claire.

– Przepraszam, a jaką?

– Taką nieszczęśliwą. Jakby pan stracił całą nadzieję. Dziwne…

– Dziwne? – John zaśmiał się bardzo niewesoło. – Coś mi się wydaje, że dla pani zawsze byłem trochę dziwny. Czyż nie tak?

– Może i tak… Ale teraz pomyślałam, że to dlatego, że nie było panu łatwo. Stracił pan ukochaną kobietę. Przepraszam, panie Hawthorn, za to, co powiedziałam o Diane. Moja uwaga była nie na miejscu. A panu niewątpliwie trudno zapanować nad uczuciem, które pan nadal do niej żywi.

John drgnął, po czym skomentował:

– Trzeba przyznać, że jest pani bardzo spostrzegawcza. Chyba aż za bardzo.

– Zawsze taka byłam. – Uśmiechnęła się smutno. – Może dlatego nie mam bliskich przyjaciół. Ludzie wolą swoje sekrety zachować dla siebie.

– Oczywiście! A przy pani to prawie niemożliwe.

– Och, nie zawsze… – Westchnęła i przemknęła spojrzeniem po pokoju prawie już całkowicie ogołoconym z mebli. Sprzedała je, by popłacić rachunki. – Jak pan myśli, panie Hawthorn, czy nowi właściciele będą potrzebowali kogoś do prowadzenia domu? Umiem przecież i gotować, i sprzątać.

– Raczej nie, bo o ile mi wiadomo, już mają służbę. A co jeszcze pani potrafi, panno Claire?

– Na przykład… szyć. I oczywiście naprawiać automobile.

– Czyli nie jest dobrze, bo szyć potrafi każda kobieta, a jeśli chodzi o automobile, też nie widzę żadnych perspektyw, skoro w całej okolicy jest ich zaledwie kilka, poza tym nie są to automobile na benzynę, jak oldsmobile pani wuja.

Claire ponownie westchnęła, tym razem jednak była to oznaka gniewu.

– Och Boże! Na jakim my świecie żyjemy! – stwierdziła podniesionym tonem. – Kobiecie wolno tylko zmywać, szyć, pisać na maszynie albo czekać w sklepie na klientów. Nic poza tym! Jak chce robić coś innego, to wszyscy robią wielkie oczy!

John też westchnął w duchu, kiedy przypomniał sobie, jak Diane mówiła, że jej jedynym marzeniem jest być kochającą żoną. Kochającą… Więc dlaczego wyszła za Calversona? Za Calversona, którego sam jej przedstawił, kiedy po ukończeniu Harvardu podjął pracę w jego banku! Teraz Diane zrozumiała, że popełniła błąd, lecz na jego naprawienie jest już za późno, niestety.

Spojrzenie Johna również przemknęło po prawie pustym pokoju.

– Gdzie pani z zamieszka, panno Claire?

Zauważył, że zesztywniała.

– Och! Na pewno coś tam sobie znajdę…

Duma jej nie opuszczała, co niewątpliwie było godne podziwu, choć wyczuwał, że za fasadą niezłomności czai się lęk. A do tego, wiadomo, Claire za nic w świecie się nie przyzna.

Wsunąwszy ręce do kieszeni, po raz kolejny westchnął, po czym oznajmił:

– Niech pani wyjdzie za mnie. Dzięki temu pozbędzie się pani wszystkich kłopotów, mnie też ich ubędzie.

Serce Claire drgnęło, i to, o dziwo, z zadowolenia. Ale z tym nie miała najmniejszego zamiaru się zdradzić. Nigdy w życiu!

– Przecież mówiłam już panu wyraźnie, że nie! – oznajmiła, wbijając w niego płonący wzrok. – I zdania nie zmieniam. Bo jakże to tak?! Miałabym zostać pańską żoną i służyć jako kamuflaż? Udawać, że niczego nie widzę i nie słyszę, byś mógł pan spokojnie romansować ze swoją dawną flamą?

– Tak pani sądzi? – Zmrużył oczy. – Mamy więc niepodważalny dowód, że pani wcale mnie nie zna. Albo po prostu nie bardzo wie, o czym mówi! Czy pani, panno Claire, potrafiłaby wyjść za mnie i zdradzać mnie z innym mężczyzną?

– Zdradzać męża?! – Wzniosła oczy do nieba. – Nigdy by mi do głowy nie przyszło być tak… tak nieuczciwą!

– No właśnie! Bo ze mną jest bardzo podobnie – oświadczył John, patrząc w jasnoszare oczy panny Lang i dochodząc do wniosku, że jeśli powie jej prawdę, być może wpłynie to pozytywnie na jej decyzję. Być może… A powiedzenie tej prawdy wcale nie będzie łatwe. – Postawmy sprawę jasno, panno Claire. Tak, kocham Diane. To znaczy myślę, że już zawsze będzie miała miejsce w moim sercu. Ale Diane wyszła za mąż i ja, jako człowiek honoru, nie zamierzam stawać między nią a jej mężem, nie zamierzam zrobić nic takiego, co naraziłoby jej dobre imię na szwank. A także moje dobre imię. Natomiast zamierzam zrobić coś innego, a mianowicie ułożyć sobie życie. Z panią znamy się od dawna, a w ciągu ostatnich dwóch lat mieliśmy sposobność poznać się bliżej. Jest pani osobą obdarzoną wieloma zaletami, które bardzo sobie cenię. Oboje znaleźliśmy się na życiowym zakręcie, a we dwoje zawsze łatwiej. Jestem pewien, że dobrze nam będzie ze sobą. Dogadamy się, to dla mnie oczywiste.

Nie spodziewała się, że coś takiego usłyszy. To, właśnie to. Była pewna, że będzie jej pochlebiał, kusił, może nawet pozwoli sobie na mały wybuch namiętności, byle tylko się zgodziła. On jednak uczciwie wyłożył wszystko od a do zet, wytrącając jej broń z ręki i cały czas patrząc jej prosto w oczy.

– Może stan małżeński spodoba się pani, panno Claire.

– Ale… – Naturalnie była czerwona jak burak. – Ale gdybym wyszła za pana, to będziemy po prostu przyjaciółmi? Bo ja… ja nie chcę…

– Ależ naturalnie, panno Claire. Nie musi pani dzielić ze mną łoża. Nie będę nalegał… – uśmiechnął się szeroko – …przynajmniej przez jakiś czas.

– O nie! Proszę obiecać, że nigdy. Nigdy nie będzie pan nalegał. Czy tak?

– Dobrze. – Uśmiech znikł i John ze śmiertelną powagą położył dłoń na sercu. – Uroczyście przyrzekam, że nie zrobię nic, co wprawiłoby panią w zakłopotanie czy wzbudziło lęk lub odrazę. Przyrzekam. Czy jest pani usatysfakcjonowana?

Owszem, zdecydowanie poczuła się pewniej, a nawet nie tylko, bo do głosu zaczęły dochodzić pozytywne odczucia zawiązane z propozycją Johna. Bo przecież, jakkolwiek by na to patrzeć, robił jej wielką przysługę, ofiarowując i nazwisko, i dach nad głową.

– Pan rozumie, że ja… pod żadnym względem nie zastąpię panu Diane…

– Jestem tego świadomy. Od pani oczekuję przede wszystkim uczciwości, którą z mojej strony ma pani zagwarantowaną. Przyrzekam, że nigdy pani nie okłamię.

– O Boże… – Claire westchnęła. – Przecież to tak, jakbyśmy ubijali interes – skomentowała niewesoło.

– Może i tak, ale kto wie, czy z czasem nie okaże się to interes nad wyraz korzystny dla obu stron? Wielce to prawdopodobne, zapewniam panią… – Spojrzał na nią energicznie. – Czyli co, postanowione? Jaki pierścionek szanowna pani sobie życzy? No i kiedy? Może wstrząśniemy całą Atlantą, pobierając się już pod koniec tego miesiąca?

– Jeszcze w tym miesiącu? Przecież to wywoła skandal!

– Nie zaprzeczam, ale to będzie skandal z gatunku tych przyjemnych, sympatycznych, czyż nie tak?

– Sama nie wiem. I jeszcze coś… Nie mam nikogo, kto by mnie poprowadził do ołtarza. Ja w ogóle nikogo nie mam. Pan niewątpliwie ma krewnych, którzy zechcą przyjechać na ślub? – spytała nieświadoma, że skoro porusza tę kwestię, oznacza to, że już kapituluje.

– Moi krewni mieszkają bardzo daleko stąd – powiedział John, który postanowił, że nie będzie wtajemniczał Claire w rodzinne perturbacje. – Nie będą mogli przyjechać.

– Rozumiem… Czyli do ołtarza będę szła samiusieńka!

– Tak, sama… samiusieńka. – John uśmiechnął się. – Ale piękna. Bo będzie pani piękną panną młodą. Aha, przyrzekam, że będzie to cichy ślub. Zaprosimy tylko tych, których wypada zaprosić.

A tym konkretnie Claire nie zaprzątała sobie głowy, to znaczy kogo wypada zaprosić. Dopiero kiedy zobaczyła, któż to taki został zaproszony… O, wtedy sprawa stała się bardzo istotna! Niestety, poniewczasie.

Tytuł oryginału: Magnolia

Pierwsze wydanie: Ballantine Books, 2007

Opracowanie graficzne okładki: Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

© 2007 by Diana Palmer

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-0728-7

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna