Robert Browning

Fletnik z Hamelnu

The Pied Piper of Hamelin

tłumaczył Jan Lemański

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.

A dual Polish-English language edition.

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce: Allan Osterlind (1855-1938), The Pied Piper (1897), licencja: public domain,

źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Allan_Österlind_-_Råttfångaren_från_Hameln.jpg

This file has been identified as being free of known restrictions under copyright law,

including all related and neighboring rights.

Tekst polski wg edycji z roku 1930.

Tekst angielski wg edycji z roku 1842.

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-772-1

FLETNIK Z HAMELNU

Opowieść o dzieciach

I

Hameln to gród w Brunszwiku,

Przy sławnym Hanowerze;

Wezery mu głęboki prąd

Z południa mur oblewa, skąd

Masz wnosić, że to miły kąt;

Lecz w tej, o której śpiewam erze,

Lat temu przeszło wieków sześć,

Gad pewien jął ten gród tak jeść,

Aż litość bierze.

II

Szczur!

Wszędzie go słychać: szur, szur, szur!...

Psy, koty, dzieci gryzł w kolebce,

Ser, schab żarł, torby ciął ze skór,

Kucharkom z samych rondli chłepce,

Szprot zjada puszkę, jagieł wór,

Ląc się w odświętne włazi czepce, –

Ba, nawet kiedy jest fiks-żur,

I porozmawiać chcą podwiki,

To w izbie wrzaski, piski, kwiki,

Strach, lament, płacz... Grasuje szczur.

III

Nakoniec bunt się wszczął. Lud szumi

I wali hurmem do ratusza.

– „Nasz burmistrz – krzyczą – okaz mumji,

Ławników niech kat powydusza!

Toż wstyd pomyśleć: im się daje

Strój lamowany w gronostaje,

A oni byle spać, hultaje!

Poodziewali futrem ciało,

Widać sumienie w nich stłuściało!

Gdy szczur się, jak bicz rozbizunia,

Dajcież na tego lek gryzunia,

Lub precz z urzędów, do pioruna!”

Tu Burmistrz i panowie Radni

Ze strachu jęli drżeć, bezradni.

THE PIED PIPER OF HAMELIN

A Child's Story

I.

Hamelin Town's in Brunswick,

 By famous Hanover city;

The river Weser, deep and wide,

Washes its wall on the southern side

A pleasanter spot you never spied;

 But when begins my ditty,

Almost five hundred years ago,

To see the townsfolk suffer so

 From vermin, was a pity.

II.

Rats!

They fought the dogs and killed the cats,

 And bit the babies in the cradles,

And ate the cheeses out of the vats,

 And licked the soup from the cooks' own ladles.

Split open the kegs of salted sprats,

Made nests inside men's Sunday hats,

And even spoiled the women's chats

 By drowning their speaking

 With shrieking and squeaking

In fifty different sharps and flats.

III.

At last the people in a body

 To the town hall came flocking:

˝'Tis clear,˝ cried they, ˝our mayor's a noddy;

 And as for our corporation–shocking

To think we buy gowns lined with ermine

For dolts that can't or won't determine

What's best to rid us of our vermin!

You hope, because you're old and obese,

To find in the furry civic robe ease?

Rouse up, sirs! Give your brains a racking

To find the remedy we're lacking,

Or, sure as fate, we'll send you packing!˝

At this the Mayor and Corporation

Quaked with a mighty consternation.

IV.

An hour they sat in council;

 At length the Mayor broke silence

˝For a guilder I'd my ermine gown sell;

 I wish I were a mile hence!

It's easy to bid one rack one's brain–

I'm sure my poor head aches again,

I've scratched it so, and all in vain.

Oh for a trap, a trap, a trap!˝

Just as he said this, what should hap

At the chamber door but a gentle tap?

˝Bless us,˝ cried the Mayor, ˝what's that?˝

(With the Corporation as he sat

Looking little though wondrous fat;

Nor brighter was his eye, nor moister

Than a too-long-opened oyster,

Save when at noon his paunch grew mutinous

For a plate of turtle green and glutinous)

˝Only a scraping of shoes on the mat?

Anything like the sound of a rat

Makes my heart go pit-a-pat!˝