Copyright © by K. N. HANER
Copyright © by Moje Wydawnictwo
All rights reserved · Wszystkie prawa zastrzeżone

Redakcja: Agnieszka Liszowska
Korekta: Agnieszka Liszowska
Skład i łamanie tekstu: K&K Designer
Projekt graficzny książki: K&K Designer
Fotografia na okładce: freepik.com

ISBN Papier: 978-83-68147-25-4
ISBN Ebook: 978-83-68147-26-1
ISBN Audio: 978-83-68147-24-7

Moje Wydawnictwo

OD AUTORKI

Nigdy nie sądziłam, że ta historia, po tylu latach od pierwszego wydania, stanie się mi nagle tak bardzo bliska. Nie spodziewałam się również, że będzie mi tak trudno do niej wrócić. To przeżycie, choć chwilami bardzo bolesne, było mi potrzebne – jako autorce i jako kobiecie.
Dziewczyny, walczcie o siebie i nigdy nie zgadzajcie się na mniej niż zasługujecie.
Każda z nas jest wyjątkowa.
TY jesteś wyjątkowa.
Ściskam Was mocno.
Kasia Haner

ROZDZIAŁ 1

UPON A BURNING BODY – Bring The Rain

Nienawidziłem swojego życia, odkąd zacząłem dojrzewać. Buzujące we mnie hormony dały nieźle popalić mnie i mojej rodzinie. Zaczęło się od drobnych kradzieży, palenia trawki, a skończyło na włamaniu do sklepu ze sprzętem komputerowym i poprawczaku. Nigdy nie zakładałem, że będę złym chłopcem. Wręcz przeciwnie. Miałem wyobrażenia o tym, jak mogłoby wyglądać moje życie, ale to wszystko ogromnie różniło się od rzeczywistości. Gdy przyklei się do kogoś łatka „tego złego”, to ciężko jest potem wszystko wyprostować. Każde moje słowo było ważone dwa razy, każdy gest czujnie obserwowany, a najmniejsze potknięcia wytykane i wypominane po stokroć. To nie było fajne. Kurwa! To naprawdę nie było fajne. Jako nastolatek butowałem się przeciwko całemu światu. Nic mi nie odpowiadało. Zupełnie nic. Potrafiłem wyzwać rodzoną matkę od beznadziejnych kurew, które nie potrafią robić niczego oprócz przytakiwania mężowi, który je tłamsi. Potrafiłem uderzyć ojca. Te słowa i gesty zabijały mnie od środka. Pragnąłem zrozumienia, a zostałem odrzucony. Wyrażałem emocje poprzez gniew. Mściłem się, choć nie miałem za co. Rodzice przecież chcieli mi pomóc, ale nie znali sposobu, by do mnie dotrzeć.

Nie chciałem jednak zapominać o tamtym okresie mojego życia. Bo nie chodziło o to, by zapomnieć. Chodziło o to, by mimo wszystko żyć dalej i uczyć się na błędach. Tyle razy zawiodłem rodziców. Tyle razy zawiodłem też samego siebie, dlatego dałem sobie ostatnią szansę, by żyć. Nie chciałem wegetować. Nie chciałem zamieniać się w zimny kamień. Bałem się, że umrę na pustyni obojętności i nigdy nie będę w stanie normalnie funkcjonować. To mnie przerażało. Empatia, dobroć, miłość, przyjaźń – te pojęcia znałem tylko z teorii. W praktyce nie obchodził mnie los innych ludzi, miłości się bałem, a przyjaźnią gardziłem. Wybudowałem wokół siebie mur, który zaczął mnie przytłaczać. Czułem jego ciężar i chłód. Chłód zimnej nasiąkniętej nienawiścią cegły, która zamiast się kruszyć, rosła w siłę. Błądziłem. Szukałem światła, ale nie było wokół mnie osób, które przeprowadziłyby mnie przez gęstą mgłę. Byłem sam. Zupełnie sam. To zajebiście chujowe uczucie.

Przeprowadzka do innego miasta była ucieczką. Tak. Nie próbowałem wymyślać wymówek. Doskonale wiedziałem, że uciekam, ale tego właśnie potrzebowałem. Gdzieś głęboko chciałem wierzyć, że nowe miejsce okaże się krokiem w dobrą stronę. Miałem dość bycia dziwadłem. Wytatuowany, ubrany na czarno satanista. Tak mnie określano, a w Nowym Jorku nikt nie zwracał na to uwagi. Po ulicach chodziły większe dziwadła, a ja w końcu mogłem odetchnąć. Pierwszy raz od piętnastu lat nie czułem się jak outsider. To było naprawdę fajne uczucie. Ludzie na ulicy nie oglądali się za mną tylko dlatego, że mam tatuaże i wygoloną po bokach głowę. Nie przeszkadzało im, że mało mówię, bo Nowy Jork jest tak zajętym miastem, że nikt nie zwraca na nikogo uwagi. Mogłem przebiec nago przez Time Square i uwagę zwróciliby na mnie jedynie turyści i kamery miejskiego monitoringu. Przez pierwszych kilka dni żyłem na walizkach. Tanie motele szybko jednak okazały się i tak zbyt kosztowne jak na moje skromne fundusze i wtedy postanowiłem, że muszę wynająć coś na stałe. O pracę nie było trudno, a przez pierwszy w moim życiu łut szczęścia zatrudniłem się na posterunku straży pożarnej jako porządkowy. Myłem auta, dbałem o porządek i sprzęt. Płacili nieźle, a jeden ze strażaków pomógł mi znaleźć namiary na niedrogie mieszkanie w pobliżu. Było to mieszkanie typowo studenckie, ale stwierdziłem, że warto zaryzykować. Jeśli nie spodobałby mi się imprezowy tryb życia współlokatorów, to zawszę przecież mogłem się wyprowadzić.

– Tu masz namiar na Matta. To kumpel mojego brata i raczej się dogadacie. Richardowie to spokojne dzieciaki, a szukają kogoś, by zmniejszyć koszty utrzymania – powiedział Ash. Strażak, z którym o dziwo nawet dobrze mi się rozmawiało. Był w moim wieku. Miał żonę i małą córeczkę, które poznałem już pierwszego dnia pracy. Missy, żona Asha, codziennie przynosiła mu obiad, gdy miał dzienną zmianę. Któregoś razu przyniosła obiad również mnie. Było to dla mnie niezrozumiałe, sprawiło, że poczułem się dziwnie. Drobne gesty przywracały mi wiarę w ludzkie dobro, którego we mnie nie było ani krzty.

– Mnie też zależy na spokoju i kasie, więc brzmi nieźle – odpowiedziałem.

– Zadzwoń do niego wieczorem, bo teraz pewnie jest na uczelni.

– Okej, a i Ash… – spojrzałem na niego – nie podziękowałem twojej żonie za obiad. – Było mi głupio z tego powodu, a domowy makaron z kulkami mięsa był naprawdę pyszny.

– Missy wystarczyło to, że widziała, jak zajadałeś się nim po cichaczu w szatni. – Ash zaśmiał się głośno. Tak. Było dokładnie tak, jak mówił.

– Chyba fajnie mieć taką żonę, co? – zapytałem nagle.

Nie wiem skąd wzięła się we mnie chęć poznania lepiej tego człowieka. Ash był strażakiem i wiódł normalne życie. Miał rodzinę, którą kochał, i codziennie ryzykował dla niej w pracy swoje zdrowie i życie. Dobrze patrzyło mu z brązowych oczu. Miałem dziwne wrażenie, że może mógłbym się z nim nawet zaprzyjaźnić, ale przeszkodą było to, że przecież nie wierzyłem w przyjaźń.

– Pewnie, że fajnie. Znamy się z Missy od trzech lat, od dwóch jesteśmy małżeństwem, a od roku rodzicami. To najlepsza rzecz, jaka mi się w życiu przytrafiła.

– Małżeństwo czy rodzicielstwo? – zapytałem.

– Cały pakiet. Małżeństwo niewiele zmienia, jeśli naprawdę się kogoś kocha, ale narodziny dziecka to totalny Armagedon. Nieprzespane noce, stres, obrzygane koszulki, kolki, kupy śmierdzące tak, że nawet nie masz pojęcia, ale to jest, kurwa, takie piękne, że nie zamieniłbym tego na nic innego.

Odpowiedź Asha wcale mnie nie zdziwiła. Domyślałem się, że tak mogło wyglądać normalne życie, ale ja przecież tego nie doświadczyłem. Nie umiałem. Nie byłem gotowy. Zazdrościłem mu tego, że on umiał, że był gotowy i doświadczał tych wspaniałych rzeczy. Kiwnąłem tylko głową i wziąłem od niego karteczkę z numerem telefonu, a następnie wsunąłem ją w kieszeń kombinezonu ochronnego i wróciłem do mycia przedniej szyby jednego z wozów strażackich.

Było tuż po ósmej wieczorem, gdy wyszedłem spod prysznica i wróciłem do szatni, by ubrać się i zadzwonić do chłopaka, do którego namiary dał mi Ash. Włożyłem na siebie czarną koszulkę, skórzaną kurtkę i wyszedłem z budynku, kierując się na przystanek autobusowy. Najpierw musiałem zapalić, bo w pracy nie było wolno. Oczywiście i tak każdy łamał zakaz, nałóg przecież zawsze wygrywa. Stanąłem pod wiatą przystanku, bo akurat zaczęło padać. Byłem zmęczony fizycznie, ale moja psychika w końcu zaczęła odpoczywać. Odpaliłem zapalniczkę i przytknąłem ją do papierosa, a następnie zaciągnąłem się dymem. Odetchnąłem głęboko. Byłem samotny, ale pierwszy raz w życiu nabrałem nadziei, że zaczynam kroczyć dobrą ścieżką. Że wyjdę z mgły i przestanę walić głową w mur, który wokół siebie wybudowałem. To było fajne uczucie. Normalne. Praca. Kumple opowiadający popieprzone i zboczone żarty. Obowiązki. Monotonia. Tego potrzebowałem. Potrzebowałem także stałego miejsca zamieszkania, więc po chwili wyjąłem z kieszeni wymiętą karteczkę z numerem tego studencika. Miałem kilka obaw, ale już po chwili rozmowy wiedziałem, że może być w porządku. Umówiłem się z nim na następny dzień, by obejrzeć mieszkanie.

Własny kąt. To był mój kolejny cel i bardzo chciałem go zrealizować.

ROZDZIAŁ 2

Nothing But Thieves – Graveyard Whistling

Wszedłem do sporego mieszkania na poddaszu kamienicy przy 29th St na Brooklynie. Okolica wydawała się spokojna. Po drugiej stronie ulicy była szkoła, a zaraz obok posterunek policji. Chłopak, który mi otworzył, od razu wzbudził we mnie sympatię.

– Tam jest łazienka, a tu kuchnia. – Wskazał ręką, bym przeszedł dalej, i ruszył za mną.

Całe to mieszkanie naprawdę mi się podobało i nagle ogarnęło mnie dziwne uczucie, że może faktycznie znalazłem swoje miejsce na ziemi.

– A jak z czynszem? – zapytałem Matta.

Był to wysoki, dość szczupły chłopak o blond włosach i niebieskich oczach. Najzwyklejszy ze zwykłych, ale dobrze patrzyło mu z oczu. Odkąd pamiętam, zawsze zwracałem uwagę na oczy ludzi, których poznawałem. Wydawało mi się, że oczy są zwierciadłem duszy. Nieważne, czy małe, czy duże, musiało być w nich coś, co przykuwało uwagę, a jednocześnie dawało poczucie bezpieczeństwa. Matt miał to coś. Miał też w sobie pewien zadzior i byłem przekonany, że się dogadamy.

– No właśnie… – westchnął Matt. – Twój pokój jest najmniejszy, dlatego płaciłbyś mniej, ale… – Skrzywiłem się. Nie lubiłem problemów. – Czynsz płacimy raz na trzy miesiące z góry.

– Spoko, jestem na to przygotowany. – Odetchnąłem z ulgą, a Matt uśmiechnął się szeroko.

– I jeszcze najważniejsza sprawa. – Podszedł do drzwi, które były naprzeciwko „mojego” pokoju, i otworzył je. – To jest pokój Sary, mojej siostry. Jeśli chcesz pomieszkać z nami dłużej, to są tylko dwa warunki: nie dotykaj jej rzeczy i nie wchodź do jej pokoju bez pozwolenia. Sara ma hopla na punkcie prywatności. Teraz jej nie ma, bo nie wróciła jeszcze z wakacji, ale jak zacznie się semestr, to wróci. Możemy robić syf w całym domu, ale jej pokój to zakazane terytorium, okej? – Matt spojrzał na mnie niepewnie.

– Nie wtrącam się w życie innych ludzi. Dla mnie nie ma problemu. – Wzruszyłem ramionami.

Nie obchodziła mnie jakaś studentka z manią na temat swoich rzeczy i prywatności. Każdy ma przecież jakiś swój świat, a ja nie miałem zamiaru wtrącać się do kogokolwiek.

– W takim razie, witam na pokładzie! – Matt wyciągnął do mnie dłoń. Bezwiednie uśmiechnąłem się i uścisnąłem ją pewnie. – Widziałem, że przyszedłeś z torbą, więc możesz się rozpakować – dodał, spoglądając na moją torbę stojącą w korytarzu.

– Liczyłem na to, że się uda.

– Ja też. Wydatki są spore, a nas nie stać na opłacanie całego mieszkania. Długo namawiałem Sarę, by zgodziła się na współlokatora… To była ciężka przeprawa – dodał ze śmiechem.

– Raczej nie będę kłopotliwy. Może wyglądam na psychola, ale to tylko pozory. Szukam spokoju – odpowiedziałem szczerze.

– A mnie się twoje dziary strasznie podobają. Laski na to lecą, co? – Matt się zaśmiał, a ja razem z nim.

– Nie obchodzą mnie laski.

– No w sumie racja, wolałbyś kobietę. Jesteś starszy ode mnie, prawda?

Spojrzałem na niego. Wyglądał młodo.

– Mam dwadzieścia osiem lat.

– No to będziesz robił za takiego starszego brata.

– Lubię gotować – wypaliłem nagle.

Nawet nie wiem czemu. Tak po prostu.

– O serio?! My z Sarą nie gotujemy nawet wody na herbatę. Jeśli zrobisz chociaż jeden obiad w tygodniu, to mogę robić ci pranie. Całkiem poważnie!

Znowu zacząłem się śmiać. Od razu polubiłem tego dzieciaka.

– Obiad za pranie brudów? Jestem za.

– Umowa stoi! – ponownie uścisnęliśmy sobie dłonie.

– W takim razie, jak wiesz, w korytarzu stoi moja torba z ciuchami. Większość jest do prania. Bierz się do roboty, a ja pomyślę, co zrobić na obiad, ale najpierw rozejrzę się po okolicy i zlokalizuję sklep.

– Umiesz robić spaghetti? – Oczy Matta zaświeciły się radośnie.

– Zobaczymy, co da się zrobić. – Pomachałem mu i ruszyłem do drzwi.

Czułem, że to będzie fajny dzień. Wierzyłem, że to początek nowego życia. Nowego mnie. Potrzebowałem tego jak niczego innego w tamtym momencie.

Trzy tygodnie później…

Mieszkanie z kimś okazało się naprawdę fajną sprawą. Miałem szczęście, bo trafiłem na dobrego chłopaka, który faktycznie był trochę jak młodszy brat. Matt nie był wścibski i nie wypytywał mnie o nic. Mówiłem mu to, co chciałem, i nie czułem presji tłumaczenia się ze swojej przeszłości. Całymi dniami pracowałem, wieczorami relaksowałem się przed telewizorem z puszką piwa w ręku. Zacząłem prawie codziennie gotować, ku uciesze Matta, ale miałem za to czyste jak nigdy ubrania.

Tego dnia miałem wolne, a wieczorem obiecałem wpaść do Asha i jego żony na kolację. Zaprosili mnie, a ja nie potrafiłem odmówić. Nie lubiłem takich sytuacji, ale stwierdziłem, że to przecież nic złego. Uczyłem się takiego życia. To wszystko było dla mnie nowe, trochę przerażające, a jednocześnie takie normalne. Nikt mnie tu nie osądzał, nie wytykał palcami… Byłem sobą, a jednocześnie zupełnie kimś innym. Nie wiem, czy grałem, czy taki byłem naprawdę? Starałem się kontrolować, by nie zniechęcać do siebie przypadkowych ludzi. Nie musiałem się bronić, bo nikt mnie nie atakował. Ten komfort zaczął sprawiać, że powoli otwierałem się na świat. Po prostu żyłem.

Akurat wróciłem z treningu, gdy z łazienki dobiegły mnie dziwne odgłosy. Zacząłem się zastanawiać, czy to Matt się tam onanizuje, czy co? Lubiłem robić sobie z niego żarty, więc bez zastanowienia wparowałem do środka. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy zamiast mojego współlokatora ujrzałem kobiecy... Ładny kobiecy tyłek w samych majtkach.

– Matt, spodnie wpadły mi za pralkę! – odezwał się lekki i dźwięczny głos.

Uniosłem brew i oparłem się o framugę drzwi. Milczałem chwilę, a przez głowę nagle przewinęło mi się mnóstwo zbereźnych myśli.

– Matt chyba wyszedł, ale ja jestem – odezwałem się.

Dziewczyna podskoczyła i gwałtownie odwróciła się w moją stronę. W oczach miała panikę i nerwowo chwyciła z wieszaka szlafrok, by się zakryć.

– Cholera… Ty jesteś…? – Skrzywiła się, mierząc wzrokiem każdy widoczny skrawek mojej pokrytej tatuażami skóry.

– Mordercą? – wyprzedziłem jej myśli i zacząłem się śmiać.

Ona westchnęła z ulgą i oparła się o pralkę.

– Zapomniałam, że ktoś miał się do nas wprowadzić. Dopiero wróciłam i…

Przyglądałem się jej. Była młoda, śliczna i wyglądała na miłą. Jeśli była choć odrobinę zwariowana, tak jak jej brat, to byłem pewny, że też się dogadamy.

– Jestem Marshall, ale wszyscy mówią mi Shall.

– A ja jestem Sara, ale to pewnie już wiesz.

Wyciągnąłem do niej dłoń, a ona ścisnęła ją dość mocno. Byłem zaskoczony, bo kobiety… W sumie nie wiedziałem, czy mogę określić ją jako kobietę. Zastanawiałem się, ile może mieć lat. Dwadzieścia? Może rok więcej? Kobiety raczej nie mają tak pewnego uścisku dłoni.

– Wiem też, że mam nie wchodzić do twojego pokoju i nie ruszać twoich rzeczy. Matt uprzedził mnie również, że w mieszkaniu są cienkie ściany, więc jeśli sprowadzę sobie kogoś na noc, to mnie zamordujesz, jeśli usłyszysz odgłosy dzikiego seksu.

Sara nagle zaśmiała się głośno.

– Tak, na pewno co noc uprawiasz dziki i namiętny seks, jak z pornosów.

Drwiła ze mnie? Nie byłem pewny.

– Nie oglądam pornosów.

– Każdy facet ogląda.

– Nie mam komputera. – Mrugnąłem do niej i oboje roześmialiśmy się po raz kolejny.

– Ja ci swojego nie pożyczę – dodała bez złośliwości.

– Zawsze mogę robić to na kanapie w salonie. Z tego, co zdążyłem się zorientować, macie tu wykupiony cały pakiet telewizyjny i programy z pornosami też tam są.

– Tylko potem sprzątnij po sobie brudny papier toaletowy i sztuczną waginę.

– Skąd wiesz, że taką mam? – dodałem poważnym tonem, ale tak naprawdę robiłem sobie żarty.

Sara skrzywiła się, bo dała się nabrać.

– Mówiłam Mattowi, że lepiej byłoby gdyby zamieszkała z nami jakaś dziewczyna – odpowiedziała.

Tym razem ja dałem się nabrać, bo Sara po chwili się roześmiała. Następnie spojrzała na mnie, a ja nadal miałem te dziwne zbereźne myśli w głowie. Mieszkanie pod jednym dachem z atrakcyjną młodą… kobietą wydawało mi się całkiem przyjemne.

Nie miałem określonego typu, na który zwracałem uwagę. Sara miała włosy w kolorze rudawego blondu, zadarty nos, piegi i szare oczy. Od razu mi się spodobała, ale tak naprawdę nie interesowały mnie relacje damsko–męskie. Niewiele wiedziałem na temat takich spraw, a swoje partnerki mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Jednonocne przygody – to były moje dotychczasowe doświadczenia. Nic nadzwyczajnego. Po prostu seks. Raz lepszy, raz gorszy, ale nie taki, bym czuł się spełniony. Swoje napięcie kiedyś rozładowywałem złością, a teraz pracą i treningiem. To mi odpowiadało, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że wspólne mieszkanie z kobietą to wcale nie taka prosta sprawa. Byłem przecież tylko facetem, który raz na jakiś czas potrzebował się wyładować… Nie na worku treningowym, nie w pracy, a z kobietą. Poczuć bliskość, namiętność… To były dla mnie tak odległe uczucia, że byłem wręcz przekonany, że nigdy nie dam się temu zdominować. Od jakiegoś czasu panowałem nad swoim życiem i tego chciałem się trzymać.

ROZDZIAŁ 3

HAEVN - Love Is A Game

Mieszkanie Asha mieściło się w odległości dwóch przystanków metrem od posterunku, więc umówiliśmy się, że przyjdę po niego, jak skończy zmianę, by we dwóch jechać na miejsce. Missy miała czekać na nas z kolacją, a ja kupiłem nawet kwiaty dla naszej gospodyni. Uważałem, że tak wypada, ale nie miało to związku z moim dobrym wychowaniem. Nie spodziewałem się też, że na miejscu oprócz żony Asha będzie także druga kobieta.

– Sorry, to był jej pomysł – bąknął cicho Ash, a do mnie od razu dotarło, że to była swatka

Spojrzałem na zadowoloną z siebie Missy oraz na brunetkę z ustami wymalowanymi czerwoną szminką. Strasznie mnie to wkurwiło, bo od razu wiedziałem, że wyląduję z nią w łóżku. Jeślibym tego nie zrobił, to Ash nabijałby się ze mnie razem ze wszystkimi kumplami z pracy. Takie głupie męskie docinki były znośne, ale nie jeśli dotyczyły kobiet. Faceci przecież wiecznie w tym rywalizowali. To była po prostu przejebana sprawa.

– Oberwie ci się, jeśli okaże się słaba! – odpowiedziałem groźnie, ale on doskonale wiedział, że żartuję.

– To przyjaciółka Missy, bądź dla niej miły. – Ash puścił do mnie oko, a ja nie miałem wyjścia i musiałem się przedstawić.

Synthia była atrakcyjną, bardzo bezpośrednią kobietą. Szczerze, to nie spodziewałem się, że od razu przejdzie do rzeczy, ale nowojorskie dziewczyny były bardziej wyzwolone od tych małomiasteczkowych szarych myszek, które wstydziły się powiedzieć, czego pragną. Ona się nie wstydziła. Już po chwili kleiła się do mnie, a przy stole kilka razy złapała mnie za udo. Normalny facet byłby wdzięczny kumplowi, że zapewnił mu łatwe i szybkie ruchanie, ale to nie było w moim stylu. Nie miałem nastroju na takie zabawy, a jednocześnie nie chciałem wyjść na dziwadło. Miałem dość tej plakietki, której powoli zaczynałem się pozbywać.

– Mała się obudziła, Ash, pójdziesz do niej? – zasugerowała Missy, gdy kończyliśmy jeść pyszną kolację.

W tym towarzystwie czułem się całkiem swobodnie, gdyby nie dłoń mojej towarzyszki, która nagle zawędrowała zbyt wysoko po moim udzie.

– Jasne, kochanie, a ty zbierz talerze. – Ash mrugnął do mnie, dając do zrozumienia, że Synthia chciała jak najszybciej opuścić mieszkanie. Problem polegał na tym, że nie mogłem jej przecież zabrać do siebie. Znaczy mogłem, ale nie chciałem. Z różnych powodów.

– Mieszkam tu niedaleko. Może ewakuujemy się i spędzimy resztę wieczoru tylko we dwoje? – zaproponowała sekundę po tym, jak Ash odszedł od stołu.

Nie twierdzę, że mi się nie podobała, ale… No… Nie miałem nastroju. Faceci też nie miewają nastroju, co jest trudne do uwierzenia, ale naprawdę tak bywa.

– Mogę cię odprowadzić, ale nie obiecuję, że wejdę na górę. – Próbowałem jakoś delikatnie się wymigać. Zawsze przecież mogłem poczuć się źle w trakcie spaceru i odmówić spędzania dalszej części tej nocy tylko we dwoje.

Nie wszystko poszło po mojej myśli. Synthia była bardziej zdesperowana, niż mi się wydawało. Wciągnęła mnie do klatki schodowej swojej kamienicy i zaczęła dobierać mi się do rozporka. Jej usta desperacko całowały moje, a gdy jej palce mocno zacisnęły się na moim kutasie, wszystko już było jasne. Sekundę później wylądowaliśmy w jej mieszkaniu, potem na kanapie, a skończyliśmy na dywanie. Dobrze wstawiona Synthia siłowała się z paskiem moich spodni, a ja dostrzegłem za głową wielkiego kota, co totalnie wybiło mnie z rytmu. Usiadłem, a ona znowu próbowała mnie całować.

– Nie lubię mieć widowni – stwierdziłem oschle, by ostudzić jej zapędy.

Wolałem jej nie zaliczyć, niż rano żałować, że uległem pokusie. Po co miałem to robić? Męski orgazm nie trwa dłużej niż kilka chwil, a to nie było warte moralnego kaca, SMS-ów z prośbą o spotkanie i tłumaczeń, że nic więcej między nami nie będzie.

– Zamknę go w łazience. Poczekaj chwilę! – Dziewczyna zerwała się z dywanu, ale potknęła się o własne nogi i wylądowała na tyłku. Dopiero teraz poczuła siłę pięciu lampek wina, które wypiła do kolacji. Może i była urocza, ale nie miałem zamiaru jej wykorzystać. Nawet jeśli tego chciała.

– Nie, to nie będzie potrzebne. – Wstałem i pomogłem jej wstać. Poprawiłem swoje spodnie, jej włosy i zaprowadziłem ją przed lustro w korytarzu. – Spójrz. – Wskazałem na jej odbicie. – Uwierz mi, że nie chcesz spędzić tej nocy ze mną. Szukasz miłości, zapewne rzucił cię facet, albo okazało się, że cię zdradza i sama go zostawiłaś. Daj sobie czas, zmyj tę obrzydliwą czerwoną szminkę, wyśpij się, idź pobiegać i zajmij się stęsknionym kotem. A jeśli jutro nadal będziesz uważała, że jestem odpowiednim facetem do łóżka, to zadzwoń. Umówimy się do kina, pogadamy, a jak zaiskrzy, to będziemy się pieprzyć do rana.

– A dziś? Nie zaiskrzyło? – Dziewczyna zatoczyła się lekko.

Zaśmiałem się.

– Nie, to tylko bałagan w twojej głowie.

– Ash mówił, że jesteś inny, ale żeby aż tak… – Skrzywiła się i próbowała skupić wzrok.

– Tak, aż tak. – Rozejrzałem się po mieszkaniu. Zlokalizowałem sypialnię, zaprowadziłem tam moją pijaną nieudaną randkę i położyłem do łóżka. Rozebrałem ją, przebrałem w piżamę i żeby nie wyjść na totalnego dziwoląga, poczekałem chwilę, aż zaśnie. Nie chciałem, by zaczęła wymiotować, bo to mogło być niebezpieczne.

Koło dwunastej byłem już pod drzwiami swojego mieszkania. Niestety przez to wszystko musiałem zostawić klucze u Asha i czekałem jak idiota, aż któreś z moich współlokatorów się obudzi. Zapukałem raz, drugi… Nie chciałem dzwonić dzwonkiem, by nie obudzić połowy piętra. Na szczęście Sara nie spała i po chwili otworzyła mi drzwi.

– O… Miałeś randkę? – zapytała i zaśmiała się cicho.

Wszedłem do mieszkania i ukradkiem dostrzegłem w lustrze swoje odbicie. Połowę twarzy miałem w czerwonej szmince Synthii.

– Powiedzmy, ale nieudaną.

– Chcesz o tym porozmawiać? – Znowu ze mnie drwiła, a ja zmrużyłem oczy.

– Chcę pożyczyć jakiś kosmetyk, żeby zmyć ten okropny kolor z mojej twarzy. Masz te wszystkie babskie specyfiki do demakijażu? – zmieniłem temat i razem przeszliśmy do łazienki.

Sara oparła się o pralkę i podała mi buteleczkę z niebieskim płynem oraz wacik.

– Czemu to ma dwie warstwy? – Przyglądałem się specyfikowi do demakijażu, który wyglądał jak dobry drink. Jedna warstwa była gęstsza i unosiła się na drugiej.

– To dwufazowy płyn do demakijażu oczu i ust – wyjaśniła Sara.

– Powiedziałaś to jak w reklamie.

– Twoja cera będzie wyglądać po nim promiennie i świeżo. Wystarczy nanieść niewielką ilość płynu na wacik i zacząć delikatnie pocierać.

Zbliżyła się nagle do mnie i sięgnęła po kolejny wacik, a następnie wylała na niego nieco tego specyfiku i zaczęła pocierać okolicę moich ust. Zaśmiałem się, nie wiem czemu. To było nowe doświadczenie i nie chodziło jedynie o korzystanie z damskich kosmetyków. Nieświadomie położyłem dłonie na biodrach Sary, by mogła swobodnie zmywać ze mnie ślady szminki.

– Ugryzła cię! – Sara nagle zaczęła się śmiać, a ja oblizałem usta i faktycznie poczułem na wardze smak krwi.

– Krwawa pijawka!

– Zaliczyłeś chociaż każdą bazę, czy dziewczyna nagle otrzeźwiała i wygnała cię z domu? – zapytała, nadal bardzo rozbawiona.

– Jeśli powiem ci prawdę, to i tak nie uwierzysz.

– Okazała się facetem?

Uniosłem brew i wybuchnąłem niekontrolowanym śmiechem.

– Nie.

– Więc co?

– To nieistotne, ale dzięki za pomoc. – Chwyciłem jej dłoń, by przestała pocierać wacikiem mój policzek.

– Zawsze jesteś taki tajemniczy? – zapytała.

Patrzyła mi głęboko w oczy. To mnie sparaliżowało. Beztroska i zabawa prysły jak bańka mydlana. Nie rozumiałem tego, co się ze mną działo. Jakbym toczył wewnętrzną walkę o to, by być normalnym, a jednocześnie nadal tkwiłem w miejscu, które wypełniał jedynie strach przed normalnością.

– Tak, zawsze – odpowiedziałem i zrobiłem krok, by wyjść z łazienki. Sara jednak ani drgnęła, miałem wręcz wrażenie, że zagradza mi drogę.

– Dwoje takich dziwolągów pod jednym dachem to o jednego za dużo – powiedziała nagle.

Skrzywiłem się, bo w pierwszej chwili nie dotarło do mnie, o co jej chodziło.

– Ja nie wtrącam się w twoje sprawy, więc ty nie wtrącaj się w moje – ostrzegłem ją.

Nie chciałem, żeby się mnie bała, ale musiała mieć świadomość, że potrafiłem być niemiły. Odnosiłem wrażenie, że ona doskonale to wiedziała i chciała mnie sprowokować. Po co? Tego niestety nie byłem pewny. Sara westchnęła i odsunęła się. Spuściła wzrok, a ja nagle poczułem ten chłód… Doskonale znałem to uczucie. Chłód emocjonalnego muru, jakim się otaczaliśmy. I ona, i ja. Nie sądziłem, że spotkam kogoś, kto będzie miał ten sam problem. Każde z nas miało inny powód i choć dotąd nigdy nie interesowały mnie problemy innych osób, nagle zapragnąłem dowiedzieć się, co było powodem tego smutku, który nagle dostrzegłem w oczach Sary. Na pozór była przecież taką beztroską, zabawną, otwartą młodą kobietą, ale ja doskonale wiedziałem, że skrywała w sobie sekret, który zżerał ją od środka. Tak samo jak mnie.

– Przepraszam, późno już i gadam głupoty. – Próbowała obrócić wszystko w żart, ale uśmiech nie docierał do jej oczu. To jednak nie była odpowiednia chwila, by drążyć temat.

– Nie szkodzi. Połóż się, a jutro opowiem ci o mojej nieudanej randce. – Uśmiechnąłem się do niej.

– Okej! Dobranoc, Marshall. – Sara nagle nachyliła się i cmoknęła mnie w policzek.

Zastygłem. Ona również. Była tak blisko. Poczułem jej zapach, ciepło jej oddechu. Kurwa! Nie rozumiałem swojego zachowania. Objąłem ją mocno i przyciągnąłem do siebie. Sara zaparła się dłońmi o moją pierś, ale nie próbowała się oddalić. Wręcz odwrotnie, uległa mi. Patrzyłem na jej pełne usta, a po chwili na oczy, które były przerażone, a jednocześnie zaintrygowane.

– Pocałuj mnie – zażądała bez wahania, a ja nawet nie miałem sekundy, by się zastanowić, bo jak na złość, ze swojego pokoju wylazł Matt. Był totalnie zaspany i niczego nie zauważył, ale Sara odskoczyła ode mnie gwałtownie i szybko uciekła do swojego pokoju.

– A ty co? Dopiero wróciłeś z kolacji? – Matt przetarł oczy i gestem dał do zrozumienia, że musi się odlać.

– Taaa… – bąknąłem.

Nie mogłem się skupić. Co to miało być, do kurwy nędzy?

– A ja wracam do wyra… Narka! – Matt po chwili również zniknął za drzwiami swojego pokoju.

Ja jednak wiedziałem, że szybko nie zasnę. Poszedłem do siebie i usiadłem na łóżku. Przetarłem twarz dłonią i próbowałem uspokoić myśli. Serce mi waliło. Kurwa! Tego się nie spodziewałem, ale… Podobało mi się to. Postanowiłem, że jutro porozmawiam o tym z Sarą. Znałem ją raptem kilka godzin, ale mieliśmy przecież razem mieszkać, więc trzeba było ustalić pewne sprawy. W dodatku zaczęły przemawiać do mnie typowo męskie argumenty. Seks–współlokator? Czemu nie? Byłem przekonany, że Sarze nie będę w stanie odmówić.

ROZDZIAŁ 4

Red Hot Chili Peppers - Sick Love

Wstałem nad ranem, przed Sarą i Mattem, by iść do sklepu i przygotować śniadanie. Miałem zamiar porozmawiać z Sarą, gdy zostaniemy sami. Całą noc o niej myślałem. To było dla mnie nowe doświadczenie, ale nie potrafiłem ukryć przed samym sobą, że spodobało mi się to. Myśleć o kimś w taki sposób… Taki inny, i nie chodziło jedynie o to, że pociągała mnie fizycznie. Chodziło o ten mur, którym się odgradzała, o ten strach w oczach, a jednocześnie fascynację i tajemnicę. To mnie intrygowało.

To był pierwszy tak chłodny poranek od mojego przyjazdu do Nowego Jorku. Kwiecień zbliżał się wielkimi krokami, ale w powietrzu nadal było czuć ostrą i mroźną zimę, która długo nie chciała ustąpić miejsca wiośnie. Przyspieszyłem kroku, gdy zimny podmuch wiatru postawił wszystkie włosy na moim ciele. Wzdrygnąłem się i wbiegłem do kamienicy, a potem na górę, by się rozgrzać. Od niedawna trenowałem z chłopakami z pracy na strażackiej siłowni. Teoretycznie nie mogłem tego robić jako zwykły pracownik, ale Ash powiedział, że nie będzie z tym problemu. Dlatego też trzy razy w tygodniu miałem pełną swobodę w treningach i chciałem z tego korzystać. Trening był dobrym sposobem na rozładowanie emocji i zrelaksowanie się. Pasowało mi to.

Wchodząc do mieszkania, usłyszałem, że ktoś właśnie bierze prysznic. Zajrzałem do sypialni Matta, ale ten spał jeszcze jak zabity. Ucieszyło mnie to, bo okazja, by pogadać z Sarą, nadarzyła się szybciej, niż myślałem. Rozpakowałem w kuchni zakupy i zabrałem się do robienia śniadania. Tosty, kanapki i dużo kawy. Doskonale wiedziałem, że Sara i Matt do tej pory marnie się odżywali, a taka odmiana była dobra dla nas wszystkich. Oni zaczynali dzień od normalnego posiłku, a ja… czułem się potrzebny. Może to głupie, ale tak właśnie było.

– Czuję się jak w czasach podstawówki. Kanapeczki, zapach kawy… Jeszcze mi powiedz, że zapakujesz mi do szkoły jabłuszko i soczek, to parsknę śmiechem – usłyszałem nagle głos Sary.

Odwróciłem się, a ona stała w progu kuchni, owinięta była jedynie ręcznikiem. Jej ciało nadal było mokre po prysznicu, a mi aż zaschło w gardle. W co ona grała? Totalnie nie mogłem jej rozgryźć.

– To chyba miłe, gdy ktoś robi śniadanie. Czy jednak się mylę? – zapytałem.

Nie wiedziałem, jaki był jej nastrój. Niczego o niej tak naprawdę nie wiedziałem.

– Śniadanie… – powtórzyła po mnie. – Kojarzy mi się z chwilami po upojnej nocy – dodała wymownie.

– Sara, kurwa, w co ty grasz? – zapytałem. Byłem już zirytowany. Nie wyglądała na intrygantkę, a tym bardziej na wredną sukę, a właśnie tak się zachowywała.

– W kotka i myszkę – odpowiedziała i podeszła do mnie.

Bez wahania sięgnęła po kubek z kawą, a ręcznik zsunął się, odsłaniając cały tył jej ciała. Ujrzałem zarys kształtnych pośladków i na chwilę musiałem zamknąć oczy.

Nie wierzyłem, że to działo się naprawdę.

– Czemu mnie prowokujesz? Co to miało być, wczoraj? – Odsunąłem się, ale tylko po to, by móc jej się lepiej przyjrzeć.

Sara nie miała na sobie majtek, a ja nagle poczułem, że w spodniach zrobiło mi się nieco ciaśniej. Ogarnęło mnie dziwne uczucie. Starałem się nie przyznawać do tego, że jej pożądałem, ale oszukiwać mogłem jedynie ją, a nie samego siebie.

– Wyglądasz na takiego, co lubi prowokację, Marshall. Nie podoba ci się to, co robię?

Uwodziła mnie. To wiedziałem na pewno. Nie miałem jednak pojęcia, po co to robiła. Nie wyglądała na taką, ale przecież nigdy nie powinno się oceniać człowieka po wyglądzie. Ja sam wiedziałem o tym najlepiej.

– A tobie co się podoba? Ja? Czy robisz sobie ze mnie żarty, co? Nie lubię gierek, Sara.

– Och… – Zaśmiała się drwiąco.

– Stąpasz po cienkim lodzie.

– Lubię zimę. Lubię chłód.

– Jesteś też zimną suką, czy tylko udajesz? – zapytałem wprost.

Dłonie miałem spocone z emocji. To była najdziwniejsza rozmowa w moim życiu.

– Niczego nie udaję, Marshall.

– Wiec bądź szczera. O co ci chodzi? – Zrobiłem krok w tył i oparłem się o szafkę.

Skrzyżowałem dłonie na piersi. Nie potrafiłem przestać się na nią gapić. Sara była piękna w takim porannym wydaniu. Bez makijażu, nieskazitelna, mokra od wody. I ewidentnie czegoś ode mnie chciała, a ja czułem, że nie chodziło jedynie o te pieprzone i dziwne prowokacje.

– Jeśli upuszczę ręcznik, to co zrobisz? – Odstawiła kubek i stanęła dokładnie naprzeciwko mnie. Materiał zakrywał jedynie jej piersi i schodził ku udom, gdzie skrywał się najważniejszy skrawek kobiecego ciała. Przełknąłem ślinę. Nie byłem zbyt podatny na kobiecy urok, ale teraz wszystko we mnie drżało z podniecenia.

– Ucieknę jak mały chłopiec – rzuciłem z ironią.

– Naprawdę? – Sara zaśmiała się, bo doskonale wiedziała, że to kłamstwo.

Nie miałem ochoty uciec, ale też nie chciałem ulegać pokusie w momencie, kiedy ona tego oczekiwała. Byłem facetem i jeśli już, to ja miałem dyktować warunki.

– Zrób to, a przekonasz się, co zrobię naprawdę. – Zmrużyłem oczy.

Byłem już maksymalnie twardy i ledwo panowałem nad buzującym we mnie pragnieniem. Dobrze, że miałem na sobie luźne dresowe spodnie, dzięki temu mój kutas nie odznaczał się na nich zbyt wyraźnie. Nie spodziewałem się jednak, że po chwili Sara zrzuci z siebie ręcznik.

– O kurwa… – Te słowa padły z moich ust bezwiednie.

Nagle w głowie pojawiły się mroczne myśli. Zerżnij ją, Marshall! – podpowiadało mi moje męskie ego. Co miałem do stracenia? Zupełnie nic, ale coś hamowało mnie przed tym, by przekroczyć tę cienką granicę.

– Podoba ci się to, co widzisz, Shall? – Sara pierwszy raz zdrobniła moje imię.

Spodobało mi się, jak wypowiedziała to słowo. I podobało mi się to, co widziałem, i już nie miałem zamiaru tego ukrywać. Wymownie zjechałem wzrokiem z krągłych piersi na brzuch Sary i niżej, aż do wzgórka łonowego. Był wygolony, gładki, a ja zacząłem się zastanawiać, kiedy ostatnio widziałem nagą kobietę. To było tak dawno, że prawie tego nie pamiętałem.

– Mam zamerdać ogonkiem z zadowolenia? – Głos miałem ochrypły, ale pewny i męski.

Właśnie taki chciałem być w jej oczach, chociaż w środku drżałem, właśnie jak mały chłopiec, który boi się emocji i intensywnych doznań.

– Lubisz mnie taką, Shall. Widzę to… – Nagle podeszła do mnie i bez wahania złapała mnie za krocze. Wciągnąłem powietrze przez zęby, ale nie odrywałem wzroku od jej twarzy.

– Ja też cię widzę… Całą. Co z tym zrobimy? – Starałem się trzymać ręce przy sobie. Nie chciałem jej dotknąć. Nie w tej chwili. Nie na jej warunkach. Byłem uparty, a w tym momencie uświadomiłem sobie, że przy niej muszę nad sobą panować bardziej niż przy innych.

– Ty jesteś facetem, zadecyduj. – Doskonale wiedziałem, czego oczekiwała, ale nie miałem zamiaru jej tego dać.

Ująłem gwałtownie jej brodę i nachyliłem się, by spojrzeć jej prosto w twarz. Tym razem Sara zadrżała, a może drżała już wcześniej? Tego nie mogłem być pewny. Uniosłem kąciki ust, i był to uśmiech zwycięzcy. Ona nie miała już nic do powiedzenia.

– Ubierz się… Saro, a potem wylej wiadro zimnej wody na głowę i wróć na śniadanie, bo kawa ci wystygnie – powiedziałem pewnie i puściłem jej brodę, a następnie szybko wyszedłem z kuchni.

Zamknąłem się w swoim pokoju, bo musiałem ochłonąć. Nadal miałem pełny wzwód, a to było wręcz bolesne. Położyłem się na chwilę i patrzyłem w sufit, by oczyścić głowę ze zbereźnych myśli. Słyszałem, jak Sara wraca do łazienki, i uśmiechnąłem się. Wiedziałem też, że to dopiero początek tej dziwnej sytuacji, ale postanowiłem dać się w to wciągnąć. Jej gra, ale moje zasady. Nie byłem gówniarzem. Mogłem robić, co chciałem i z kim chciałem, ale Sara za bardzo mnie wkurzyła, bym dał jej tak szybko to, czego oczekiwała. Naprawdę była taką wredną suką, czy faktycznie udawała kogoś innego i ukrywała w ten sposób swoje problemy?

Po półgodzinie wróciłem do kuchni, by dokończyć robienie śniadania, a Matt dołączył do mnie i zjedliśmy je razem. Sara do nas nie przyszła, a gdy zbierałem się do pracy, usłyszałem jedynie, jak wychodzi z mieszkania, ostentacyjnie zatrzaskując za sobą drzwi.

ROZDZIAŁ 5

Rihanna - We found love

Cały dzień w pracy rozmyślałem o Sarze i sytuacji z dzisiejszego poranka. Nie miałem nawet jej numeru, by zadzwonić i umówić się na spotkanie. Nie chciałem też kolejny raz rozmawiać z nią w domu. To nie było neutralne terytorium. Potrzebowałem odpowiedniego miejsca na taką rozmowę. Akurat jadłem obiad, gdy Ash zaczynał zmianę. Spojrzał na mnie z głupim uśmiechem, a ja od razu wiedziałem, że Synthia „pochwaliła” się, że jej nie przeleciałem.

Przysiadł się i patrzył, a ja miałem ochotę mu przypierdolić.

– Czego? – zapytałem i odłożyłem pudełko z jedzeniem na stół.

– Zrobiłeś wczoraj duże wrażenie na Synthii.

Spojrzałem na Asha.

– Taaa… zapewne.

– Nie wiem, co jej zrobiłeś, ale poprosiła mnie o twój numer. Nie chciałem go dawać bez twojej zgody.

Uniosłem brew. Czy on mówił poważnie?

– O to chodzi, że nic jej nie zrobiłem.

– Nie było bzykanka? – zapytał odrobinę zbyt głośno.

Pokręciłem głową na jego niedyskrecję, ale Ash zaczął się śmiać.

– Nie, kot mnie rozproszył – powiedziałem, a Ash tym razem aż ryknął ze śmiechu.

– Jeśli nie chcesz, to nie dam jej numeru. Nie wyglądasz na zadowolonego po wczorajszym… – Przyglądał mi się uważnie.

– Miałem dziwny poranek… – Ugryzłem się w język, bo nagle przypomniało mi się, że Ash przecież zna Sarę i Matta.

– Opowiesz mi o tym na treningu, okej? Idę się przebrać, bo pora zacząć zmianę.

Nie chciałem gadać o tym z Ashem. Synthia to nie był mój problem. Właśnie też uświadomiłem sobie, że określiłem Sarę jako „problem”, a to już dużo znaczyło. Dokończyłem obiad i wróciłem do pracy. Dziś było naprawdę mnóstwo roboty i czas do wieczora zleciał mi szybko. Byłem padnięty, więc odpuściłem trening i pragnąłem jedynie wrócić do domu. Dostałem też swoją tygodniówkę. Wracając, postanowiłem kupić coś do jedzenia i zrobić kolację. Liczyłem na to, że zjemy ją we trójkę z Sarą i Mattem.

– Jestem! – krzyknąłem od progu i skierowałem się do kuchni, by rozpakować zakupy.

Ze swojego pokoju wyjrzał Matt.

– Czy te siatki to zwiastun kolacji? – Wyszczerzył się szeroko.

– Chyba tak. Jest Sara? – zapytałem.

– Nie, wyszła rano i do tej pory jej nie ma. Dzwoniłem, ale nie odbierała, więc ma pewnie dużo zajęć na uczelni. Musi nadrobić zaległości z nieplanowanych wakacji.

Zerknąłem na zegarek na ścianie w kuchni. Było już dobrze po ósmej wieczorem.

– Zrobię więcej, to może zje, jak wróci. Za godzinę będzie kolacja – oznajmiłem i zabrałem się do robienia domowej chińszczyzny.

Kilka chwil przed północą usłyszałem zgrzyt przekręcanego w zamku klucza. Podniosłem głowę i pod drzwiami pokoju zobaczyłem tylko cień przemykającej do swojego pokoju Sary. Nie zapaliła nawet światła, co oznaczało, że nie chciała, by ktoś wiedział, że dopiero wróciła. Ta godzina nie była odpowiednią porą na rozmowy, ale coś nie dawało mi spokoju. Wstałem z łóżka i wyszedłem na korytarz. Czekałem chwilę z nadzieją, że Sara również wyjdzie z pokoju. Zrobiła to, ale widząc mnie, odwróciła wzrok.

– Sara. – Podszedłem do niej.

Zapaliłem światło, by móc na nią patrzeć.

– Dopiero wróciłam, jestem zmęczona – bąknęła, ale nie miałem zamiaru odpuścić.

Chwyciłem ją za brodę i zastygłem dostrzegając w jej oczach łzy. Ona wstydziła się łez. Chciała się odsunąć, ale jej na to nie pozwoliłem.

– Co się stało? – zapytałem. Pierwszy raz w życiu ruszyły mnie czyjeś łzy. To było naprawdę dziwne uczucie, bo do tej pory nie obchodziły mnie łzy nawet mojej matki.

– Mam po prostu zły dzień.

– I chcesz, by się skończył? – Musnąłem palcem jej policzek. Kolejna łza zmoczyła mój opuszek, a Sara w końcu spojrzała mi w oczy.

– Tak, chcę by się skończył… – odpowiedziała szeptem.

Miałem wrażenie, że te słowa znaczyły zupełnie co innego. Widziałem, że ona nie chce rozmawiać, a jednocześnie nie chce bym zostawił ją samą. Co miałem zrobić? Ta dziewczyna była dla mnie jedną wielką zagadką.

– Mam wrócić do siebie? – zapytałem po chwili.

Nie oczekiwałem niczego. Po prostu chciałem, by była ze mną szczera.

– Nie… nie wiem – zawahała się. – O Boże, Marshall. Jestem taką idiotką. – Nagle zaniosła się płaczem.

Zamurowało mnie, a Sara wtuliła się w moją pierś i łkała coraz mocniej. Objąłem ją lekko i nie wiedziałem, co mam zrobić. Nie chciałem, by Matt się obudził, więc zaprowadziłem Sarę do mojego pokoju. Posadziłem ją na łóżku i usiadłem obok. Czekałem chwilę, aż nieco się uspokoi. Na co liczyłem? Tego nie wiedziałem. Siedzieliśmy w milczeniu długą chwilę. Wsłuchiwałem się w jej ciche łkanie, a potem w każdy oddech, gdy próbowała się opanować. Była zawstydzona, a ja doskonale ją rozumiałem. Też nie lubiłem obnażać się emocjonalnie przed innymi.

– Już lepiej? – zapytałem.

– Nie, nic nie jest lepiej, Marshall. Ludzie żyją złudzeniami, okłamują samych siebie, dają się źle traktować, by spełnić oczekiwania innych. To bardzo chujowe uczucie – powiedziała nagle.

Niczego nie rozumiałem, a ona oczekiwała zrozumienia. Wiedziałem jednak, że nie odpowie na moje pytania.

– Wiem jak to jest czuć się chujowo. Czuję się tak przez większość życia – odpowiedziałem szczerze, a Sara uśmiechnęła się z ironią.

– Może dlatego wydaje mi się, że jesteśmy do siebie podobni? – spojrzała na mnie.

Była już spokojna i nie płakała. Znowu dostrzegłem to coś w jej oczach, co najbardziej mnie intrygowało. Nagle zapragnąłem ją pocałować. Nie wiem czemu. Tym razem Sara mnie nie prowokowała i nie oczekiwała tego, i chyba właśnie dlatego to zrobiłem. Ująłem jej twarz, a ustami przywarłem do jej ust. Były miękkie, ciepłe i lekko rozchyliły się, dając znać, że mogę posunąć się dalej. Wsunąłem w nią język i poczułem słodki smak śliny. Objąłem Sarę, by czuć ją bliżej. Ona nie protestowała i również mnie objęła. Jęknęła cicho, gdy przytrzymałem jej głowę i pogłębiłem pocałunek. Naparłem na nią, a po chwili pchnąłem ją tak, że opadła plecami na materac. Podsunąłem się szybko, by mi nie uciekała. Nie mogłem nad sobą zapanować. Momentalnie znowu jej pragnąłem, a każda sekunda potęgowała we mnie to uczucie.

– Jeśli mam przestać, to powiedz to teraz – wyszeptałem, sunąc dłonią do jej pośladków.

– Nie, nie przestawaj – wyjęczała w moje usta i przyciągnęła mnie do siebie.

Wsunąłem dłoń pod jej pupę i ścisnąłem mocno, a Sara jęknęła ponownie. Wygięła się w łuk, eksponując przede mną swoje piersi, które w czarnej bluzeczce wyglądały bardzo zachęcająco. Wiedziałem, do czego to prowadzi, i nie mogłem przestać. To było jak trans. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem czegoś takiego. Zdarłem z niej bluzkę i zacząłem całować dekolt. Po chwili zsunąłem ramiączka biustonosza i zatopiłem usta w jej piersiach. Były miękkie i krągłe, a sutki sterczały z podniecenia. Lizałem je na przemian, a dłonią sięgnąłem do paska jej spodni. Bez wahania wsunąłem rękę pod majtki i poczułem, jaka była gotowa. Gorąca i wilgotna, a to podnieciło mnie jeszcze bardziej.

– Sara… – jęknąłem.

Najnormalniej w świecie wyjęczałem imię dziewczyny, pierwszy raz w życiu. Wsunąłem palce między jej wargi, a następnie odnalazłem łechtaczkę i zacząłem ją masować. Nie byłem ekspertem w tych sprawach. Nie uprawiałem regularnego seksu i nie miałem Bóg wie jakiego doświadczenia. Wszystko robiłem instynktownie, ale z wyczuciem. Nie chciałem posunąć się za daleko, chociaż już ten pocałunek był złamaniem wszystkich współlokatorskich zasad.

– Nie przestawaj… – Dyszała i zamknęła oczy.

Rytmicznie poruszała biodrami, by dopasować się do ruchów moich palców. Jej wilgoć sprawiła, że zapragnąłem poczuć, jaka jest w środku. Przez sekundę wyobrażałem to sobie, a po chwili zatopiłem w niej dwa palce.

– O kurwa, Sara… – Znowu jęknąłem.

Słodkie ciepło jej cipki, która zaciskała się mocno, otuliło moją dłoń.

– Tak, mocniej. – Nagle chwyciła mój nadgarstek, dając mi do zrozumienia, bym przyśpieszył.

Pieściłem ją mocniej i szybciej, dołączyłem trzeci palec i pocałowałem namiętnie jej usta. Sara przygryzła moją wargę i zastygła. Zacisnęła rękę na moim nadgarstku, a ja poczułem jak jej ciałem wstrząsa silny dreszcz. Jej cipka pulsowała, zrobiła się jeszcze bardziej mokra, a ja mogłem patrzeć na stan ekstazy, do jakiego doprowadziłem Sarę. Podobał mi się ten widok. Ona jęczała i wiła się, a ja pragnąłem więcej i już zacząłem ściągać swoje spodnie, gdy nagle zapaliło się światło w korytarzu.

– Sara? Sara, to ty? – usłyszeliśmy głos Matta.

Zasłoniłem dłonią usta Sary, bo ta nadal wydawała z siebie erotyczne dźwięki.

– Cicho! – wyszeptałem i dostrzegłem rozbawienie w jej oczach. Również się uśmiechnąłem i wstałem powoli, pokazując jej, by nie ruszała się z miejsca.

Zdjąłem koszulkę, by wyglądało, że spałem i uchyliłem drzwi od pokoju.

– Chyba jeszcze jej nie ma – powiedziałem, zerkając na zaspanego Matta.

– Byłem pewny, że ją słyszę.

– Przyśniło ci się.

Nagle poczułem na plecach jej dłonie. Aż podskoczyłem, ale Matt tego nie zauważył.

– Chyba tak… Wracam do wyra. Dobranoc!

Szybko zamknąłem drzwi i odwróciłem się. W moim pokoju było ciemno, ale od razu dostrzegłem, że Sara jest już zupełnie naga. Oblizałem usta. Kurwa. Nie potrafiłem się opanować. Podszedłem i podsadziłem ją na siebie. Opadliśmy na łóżko i zaczęliśmy się namiętnie całować. Po chwili nie miałem już na sobie spodni i tak niewiele brakowało do tego, bym poczuł ją dogłębnie, kiedy nagle w jej pokoju zaczęła dzwonić komórka.

– Cholera! – pisnęła Sara.

Oboje wiedzieliśmy, że Matt też zaraz usłyszy ten dźwięk. Zerwaliśmy się z łóżka, a ona nago przebiegła do swojego pokoju. Zaraz potem na korytarz wyszedł Matt i zaczął rozmawiać z Sarą przez drzwi. Ja zostałem sam, z pełnym wzwodem, a moje łóżko pachniało nią do rana. Cały czas ją czułem, bo nie zmrużyłem oczu, ale Sara tej nocy już do mnie nie wróciła.

ROZDZIAŁ 6

Beyonce - Love is a drug

Przywaliłem z całej siły w worek treningowy. Zrobiłem to tak mocno, że Ash odskoczył w tył i spojrzał na mnie niepewnym wzrokiem. Od trzech dni chodziłem nabuzowany, a kłębiące się we mnie emocje i myśli nie dawały mi spokoju.

– Co ty dziś taki narwany? – zapytał, podając mi butelkę z wodą.

Tak, byłem narwany. Dlaczego? Nie widziałem Sary od tamtej nocy. Unikała mnie. Nie wracała do domu albo wychodziła tak wcześnie, by mnie nie widzieć. Dziś rano specjalnie wstałem o świcie, by z nią porozmawiać, ale ona, jak na złość, siedziała ponad dwie godziny w łazience, a potem wykorzystała chwilę, gdy robiłem śniadanie, i pospiesznie wyszła z mieszkania. Nie wiedziałem, co się dzieje. Co zrobiłem źle? Uraziłem ją czymś tamtego wieczoru? Każda myśl o niej nie pozwalała mi normalnie funkcjonować. Wiedziałem, że coś było na rzeczy, ale nie mogłem przewidzieć, na co powinienem się przygotować.

– Nie wiem… – spojrzałem na niego. – Pójdziemy po pracy na jakiś browar? – zaproponowałem.

Odkąd pamiętam, nadużywałem alkoholu, ale przez ostatni rok byłem praktycznie abstynentem. Starałem się nad tym panować, jednak tego dnia musiałem się odprężyć.

– Yyy… Missy ma dziś wychodne, ale możemy iść do nas i wypić po piwie. Wiesz, ona siedzi w domu z małą i raz w miesiącu robi sobie wieczór z koleżankami, by nie stać się znudzoną kurą domową. – Głos Asha brzmiał tak, jakby się tłumaczył.

Uśmiechnąłem się.

– Nie jesteś o nią zazdrosny? – zapytałem.

Żona Asha była śliczną kobietą. Miała krągłości po ciąży, ale to dodawało jej uroku. Spory biust, biodra i wielkie oczy, w których zawsze był swojego rodzaju błysk. Oprócz tego otwartość i poczucie humoru wyróżniały ją spośród innych kobiet, które nie miały takiego dystansu do świata i do siebie.

– Pewnie, że jestem. To świetna laska. – Ash również się uśmiechnął. – Ale ufam jej, ona mi chyba też ufa. Wiesz, bez zaufania nie można budować związku, a tym bardziej małżeństwa. Mamy córkę, która wiele zmieniła między nami, i powiem ci szczerze – nachylił się bliżej – po ciąży i porodzie bałem się, że seks będzie chujowy, a jest o wiele lepiej. Missy jakby… Nie wiem, jak to określić? Zrobiła się bardziej pewna siebie.

– Nie wdawaj się w szczegóły, bo jestem wyposzczony – powiedziałem szczerze.

– No to trzeba było od razu mówić, w czym rzecz. Dziś piątek, a chłopaki co tydzień chodzą na podryw. Idź z nimi, a nie będziesz się zanudzał z zakochanym w żonie i córce nudnym tatuśkiem.

– Nie mam ochoty na podryw. Chcę się po prostu napić piwa.

– Kiedy ostatnio coś zaruchałeś? – zapytał, a ja parsknąłem śmiechem.

Takie słownictwo totalnie do niego nie pasowało. Ash był spoko gościem, a ja naprawdę zaczynałem go lubić.

– Szczerze? Z rok temu?

Próbowałem sobie przypomnieć imię tamtej dziewczyny, którą przeleciałem na tyłach baru w miasteczku, gdzie mieszkali moi rodzice. Tamten bar był wtedy moim domem. Pracowałem tam, piłem za darmo, ćpałem, poznawałem dziwnych ludzi. To trwało zdecydowanie za długo i doprowadziło do tragedii, przez którą byłem teraz w Nowym Jorku i chciałem odciąć się od tamtego życia.

– Serio? Rok bez bzykanka? Ja bym nie wytrzymał… – Ash aż potrząsnął głową.

– Jakbym miał żonę, to też bym nie wytrzymał.

– Więc musimy znaleźć ci żonę.

Spojrzałem na niego.

– Do małżeństwa mi daleko, Ash, i skończmy pierdolić te głupoty, tylko zaraz po treningu jedźmy do was.

– Okej! Jeszcze po jednej rundzie i spadamy stąd! – Ash rzucił we mnie ręcznikiem i chwycił worek. Wytarłem twarz, napiłem się wody i znowu zacząłem okładać go z całej siły.

Wróciłem do domu nad ranem. Byłem totalnie pijany, ale w dobrym humorze. Nasz męski wieczór nieco się przedłużył, a Ash ze zwykłej gościnności nie potrafił mnie wyprosić. On wypił jedynie dwa piwa, a ja… chyba ze dwanaście. Missy dołączyła do nas koło pierwszej w nocy i dotrzymywała mi kroku. Nie sądziłem, że po alkoholu może być jeszcze bardziej urocza. Kleiła się do Asha i była bardziej rozluźniona niż zwykle. Ash miał z nas naprawdę niezły ubaw.

– Kurwa… – zakląłem, próbując trafić kluczem w zamek.

Nie miałem pojęcia, czy ktoś był w mieszkaniu, a nawet jeśli, to nie chciałem nikogo budzić. Gdy w końcu udało mi się otworzyć drzwi, zrobiłem krok i potknąłem się o własną nogę. Byłem bardziej pijany, niż mi się wydawało. Narobiłem hałasu, a ze swojego pokoju nagle wyszła Sara.

– Mam przywidzenia czy naprawdę jesteś w domu? – wybełkotałem.

Byłem zaskoczony, że Sara w końcu zaszczyciła mieszkanie swoją obecnością.

– Może i dwoi ci się w oczach od nadmiaru wódy, ale tak, jestem w domu. – Podeszła do mnie, by pomóc mi wstać.

Zerknąłem na drzwi pokoju Matta, były otwarte, a to oznaczało, że tym razem jego nie było.

– A gdzie byłaś przez te dni? – zapytałem i spojrzałem na nią.

Znowu wydawała mi się taka śliczna. Zaspana, naturalna i słodko zdziwiona moim stanem.

– Miałam ważne sprawy. Wstawaj, Marshall i połóż się spać, bo jesteś totalnie…

– Pijany? – Zaśmiałem się w głos.

– Tak.

– A ty jesteś manipulantką, wiesz o tym? – wypaliłem nagle.

Nie myślałem trzeźwo i to nie była jedynie kwestia tych dwunastu wypitych piw. Sara uniosła brew i skrzywiła się lekko.

– Jeśli chcesz pogadać o tamtej nocy, to zróbmy to innym razem. Za trzy godziny muszę wstać i jechać na uczelnię – powiedziała niepewnie.

Nagle zawstydziła się, a to dodało mi odwagi.

– Wykorzystałaś mnie.

– Co? Ja? – pisnęła.

– Nie jesteś niewiniątkiem i doskonale o tym wiesz. Czemu do mnie nie wróciłaś tamtej nocy? Mogło być miło – powiedziałem z wyrzutem.

– Nie muszę ci się tłumaczyć. – Sara spoważniała i odwróciła się. Już chciała iść do swojego pokoju, ale ja wstałem z podłogi i szybko do niej podszedłem. Zatrzasnąłem ręką drzwi, które otwierała, a ona odwróciła się do mnie gwałtownie.

– Mówiłem ci, że nie lubię gierek. Prowokujesz mnie, szczujesz jak psa, jęczysz jak suka, gdy robię ci dobrze, a potem znikasz na kilka dni. Zachowuj się jak dorosła kobieta, a nie gówniara.

– A ty zachowuj się jak facet, a nie napalony nastolatek, któremu… SUKA nie dała! – Podkreśliła wymownie to obraźliwe słowo. Może niepotrzebnie go użyłem, ale alkohol wcale nie pomagał mi racjonalnie myśleć.

– Nie to miałem na myśli – dodałem przepraszająco, widząc, że poczuła się urażona.

– A ja myślę, że właśnie to, i wiesz co? – Nagle odepchnęła mnie od siebie. – Lubiłam cię i fakt, prowokowałam i szczułam, ale chciałam, byś się zniechęcił i wyprowadził. – Te słowa zabrzmiały szczerze.

– Dlaczego miałbym się wyprowadzić? – zapytałem.

Byłam zaskoczony.

– Nie pasujesz do nas, a ja źle się czuję, gdy jesteś w domu – odpowiedziała, ale to już nie zabrzmiało szczerze.

– Sara, co ty pieprzysz?

– Nic… – Nagle znowu odwróciła wzrok. – Wracam do siebie, Marshall, i chciałabym, żebyśmy się unikali i ignorowali. Tak będzie najlepiej – dodała niepewnie.

Totalnie nic z tego nie rozumiałem. O co jej chodziło?

– Najlepiej dla kogo? – zapytałem.

Nie miałem zamiaru jej odpuścić.

– Dla mnie. Każdy niech się martwi o własny tyłek, okej?

– Spoko, można żyć myśląc tylko o sobie, ale to trochę słabe. Ja niczego od ciebie nie oczekuję i chcę tylko wyjaśnić kilka spraw. Nie musisz się tłumaczyć, ale w takim razie nie wciągaj mnie w coś, co jest popieprzone. Ja chcę tu po prostu tylko spokojnie mieszkać.

– Nikt nie pytał mnie o zdanie, czy ja chcę, byś akurat ty tu zamieszkał! – warknęła z agresją.

– A co ja ci zrobiłem?! – cofnąłem się o krok.

– Już mówiłam, że źle się czuję, gdy jesteś w domu.

– Ja pierdolę, co ty pieprzysz, Sara? – Potrząsnąłem głową. – Boisz się tego napięcia, które sama zbudowałaś, czy co? Jeśli tak, to od razu powiem, że nie musisz się martwić, bo nie jestem napalonym desperatem.

– Świetnie, w takim razie wyjaśniliśmy sobie wszystko, a ja wracam do łóżka.

Milczałem. Nie miałem ochoty kontynuować tej bezsensownej rozmowy. Sara popatrzyła na mnie i bez słowa wróciła do swojego pokoju. Byłem wkurwiony, bo ona dalej prowadziła tę pierdoloną grę. Była małą pieprzoną manipulantką.

I co najgorsze… zaczynało mi się to podobać.

Sobotni poranek na kacu to naprawdę koszmar. Prawie zapomniałem, jak to jest, ale zarzygana podłoga i smród w pokoju szybko mi przypomniały uroki takiego życia.

– O kurwa… Moja głowa – zawyłem, leżąc w łóżku.

Nie miałem siły się podnieść i posprzątać wymiocin z podłogi. Nie miałem siły na nic. Przysnąłem i koło jedenastej zmusiłem się, by iść pod prysznic. Zrobiło mi się nieco lepiej, a w międzyczasie zadzwonił do mnie Ash i zapytał, jak się czuję. Po głosie poznał, że nie jest najlepiej, więc zaprosił mnie do nich na obiad. Nie chciałem jednak nadużywać gościnności Asha i Missy i tym razem odmówiłem. Ogarnąłem pokój, wmusiłem w siebie śniadanie i postanowiłem, że cały dzień spędzę przed telewizorem. Znowu przysnąłem, ale nagle obudziło mnie trzaśnięcie drzwiami. Nie wiedziałem, co się dzieje, i zerwałem się z sofy w salonie. Ukradkiem zobaczyłem tylko, jak drzwi od pokoju Sary się zatrzaskują. Od razu, bez pytania, wparowałem do środka.

– Możesz ciszej?! Mam kaca i każdy dźwięk to dla mnie jak kula w łeb! – warknąłem, ale zatrzymałem się w pół kroku.

Ona znowu płakała. Kurwa! Czemu miałem do niej taką słabość?

– Myślałam, że nikogo nie ma. Przepraszam – odpowiedziała cicho. Była w bardzo złym stanie. Gorszym niż ostatnio.

– Masz problemy na uczelni? – zapytałem.

Tylko to przyszło mi na myśl. Sara jednak siedziała na brzegu swojego łóżka, z twarzą schowaną w dłoniach. Nie odpowiedziała, więc podszedłem.

– Sara… – Chwyciłem jej nadgarstek, by na mnie popatrzyła.

– Idź stąd, Marshall – wydusiła z siebie.

– Nie wyjdę, dopóki na mnie nie spojrzysz.

Znowu zapadła cisza. Sara uspokoiła się, otarła łzy i odgarnęła włosy z twarzy, a potem zwróciła wzrok na mnie. Odsunąłem się, widząc, że ma rozciętą wargę, opuchnięty policzek i oko.

– Co ci się, kurwa, stało? – zapytałem bezmyślnie.

– Uderzyłam się na treningu. To nic takiego. – Naprawdę starała się, by zabrzmiało to wiarygodnie. Prawie jej uwierzyłem.

– Co takiego niby trenujesz, że masz takie obrażenia?

– Mamy różne zajęcia na studiach. To akurat była samoobrona. Nieraz miałam już przez to siniaki. – Chociaż zabrzmiało to przekonująco, mnie nie przekonało. Wiedziałem jednak, że Sara niczego mi nie powie. A na pewno niczego, co chociażby ocierało się o prawdę.

– Chodź… – złapałem ją za rękę. – Zrobię ci zimny okład i trzeba coś zrobić z tymi ustami. – Chwyciłem jej brodę i musnąłem palcem rozciętą wargę.

Sara skrzywiła się, ale spojrzała na mnie znowu.

– Tak, zdecydowanie musisz coś z nimi zrobić – odpowiedziała i oblizała wargę.

Chyba nie zrobiła tego celowo, a te słowa miały mieć zupełnie inny wydźwięk, ale ja znowu zapragnąłem ją pocałować. Ogarnęło mnie to dziwne uczucie, które skupiało się w głowie, ale promieniowało aż do kutasa. Objąłem Sarę i klęknąłem między jej udami.

– Marshall… Nie… – zaprotestowała, ale było to mało przekonujące.

– Tak. Właśnie, że tak, Saro.

Przyciągnąłem ją do siebie tak, że usiadła na moich biodrach. Agresywnie wdarłem się do jej ust. Poczułem smak krwi, ale również słodkość śliny. To mnie podnieciło. Nie potrzebowałem delikatnych pieszczot. Tym razem po prostu pragnąłem się z nią pieprzyć. Sara na szczęście była w spódniczce, więc z łatwością zerwałem z niej majtki. Sam szybko zsunąłem swoje dresy i chwyciłem w dłoń twardego i spragnionego kutasa. Nie myślałem i niczym. Tylko o tym, by znaleźć się w niej jak najprędzej. To trwało dosłownie sekundy. Otarłem główkę penisa o jej mokrą cipkę. Sara wciągnęła głęboko powietrze, a ja zamknąłem oczy. Byłem pewny, że chciała tego równie mocno jak ja. Pchnąłem i od razu poczułem opór. Sara krzyknęła i zacisnęła dłonie na moich barkach. Wtuliła się we mnie, bo jej rozum chciał czegoś innego niż jej ciało. Była spięta, ale tak napalona, że nie zwracała uwagi na ból. Wycofałem się więc, splunąłem na dłoń i nawilżyłem kutasa, a potem jej cipkę, by nieco się rozluźniła. Nic nie mówiliśmy, tylko dyszeliśmy ciężko i szybko. Po chwili znowu już w niej byłem. Cały. Do końca. I wtedy jęknąłem głośno.

– Sara… – W głowie zaczęło mi się kręcić. To, co czułem, było nie od opisania. Wiedziałem, że zaraz dojdę, ale miałem to gdzieś. To nie był czas na popisy czy seksmaraton. Nie tego w tym momencie pragnęliśmy. – Tabletki… Bierzesz? – zapytałem ochryple, bo przecież nie miałem na sobie prezerwatywy.

– Nie martw się o to – odpowiedziała i sama zaczęła się poruszać.

Pchnęła mnie tak, że opadłem na plecy, a ona na mnie. Leżałem na dywanie i nic więcej nie musiałem robić. Ona doskonale wiedziała, co i jak. Zaczęła mnie ujeżdżać dziko i ostro. Patrzyłem na nią. Praktycznie się nie ruszałem. To było jak trans. Robiła to jak… profesjonalistka. Znała wszystkie sztuczki. Znała swoje ciało i wykorzystywała to. Chciałem zdjąć z niej bluzkę, ale gdy podniosłem ręce, Sara chwyciła je i przyszpiliła do dywanu. Pocałowała mnie, a ja wtedy zacząłem dochodzić. Krzyknąłem głośno, bo miałem wrażenie, że ból miesza się z rozkoszą. Jej cipka pulsowała mocno, co potęgowało moje doznanie. Siłowałem się z jej rękoma, by w końcu objąć ją mocno i docisnąć do siebie. I wtedy ona znowu wyjęczała moje imię. Wiedziałem, że jest blisko, więc poruszyłem się lekko. Wycofałem się i wszedłem znowu w to słodkie i mokre ciepło. Obłędna przyjemność. Sara zadrżała i uległa mi całkowicie. Opadła na mnie, a ja powolnymi pchnięciami doprowadziłem ją do orgazmu. Poczułem, jak osiągnęła spełnienie, i chciałem spojrzeć jej w oczy, ale ona wtuliła się w moje ramię. Wiedziałem, że nie chciała, bym na nią patrzył, i tym razem odpuściłem. Oboje dyszeliśmy ciężko. Było mi niewygodnie na tym pieprzonym dywanie i okropnie gorąco, ale leżeliśmy tam dłuższą chwilę.

– Wszystko w porządku? – zapytałem cicho.

Sara w końcu podniosła głowę i spojrzała na mnie.

– Chwilowo tak. Dziękuję – odpowiedziała i pocałowała mnie czule.

Pierwszy raz zrobiła to w taki sposób. Spodobało mi się to. Czułość była dla mnie odległym uczuciem, ale w jej wydaniu nabierała fajnych barw. Przestałem się tego bać. Chwilowo. Ale to już było naprawdę coś.

ROZDZIAŁ 7

Ariana Grande - Dangerous Woman

Skłamałbym, mówiąc, że nie byłem zadowolony z tego poranka. Mimo zaskakującego finału nie żałowałem tego, co się stało. Sara chyba też nie żałowała, bo po szybkim numerku na dywanie zrobiliśmy to jeszcze raz pod prysznicem, a potem w kuchni, zaraz po obiedzie. Nie mogłem się nią nasycić. Z każdą sekundą bardziej jej pragnąłem, ale wtedy jeszcze mnie to nie martwiło. Chciałem korzystać z życia. W końcu mogłem to robić swobodnie. Mogłem decydować o sobie, nie krzywdząc przy tym nikogo. Zaczynałem nowy etap i podobało mi się to wszystko, co się działo. Nowe miasto, praca, znajomości, które nie wpływały na mnie źle. To było coś stabilnego, a jednocześnie kruchego i ulotnego. Nie chciałem tego znowu stracić.

– Może poszlibyśmy kiedyś razem na spacer czy do kina? – zapytałem, gdy leżeliśmy z Sarą w salonie na sofie i oglądaliśmy kolejny sezon Gry o tron. Gładziłem jej nagie ramię, a gdy spojrzała na mnie, odgarnąłem delikatnie włosy z jej twarzy.

– Shall… – Zaśmiała się. – Nie angażuj się w to za bardzo, bo… – Urwała w pół zdania.

– Bo co? – Skrzywiłem się. Te słowa zabrzmiały dziwnie.

– Bo to tylko seks, a ja nie chcę, by Matt się dowiedział, że my…

– Domyślam się, że ma się niczego nie dowiedzieć, ale ja nie proponuję ci randki ani związku. Spędźmy razem więcej czasu i tyle. – Podsunąłem się do pozycji półsiedzącej. Sara również usiadła i owinęła się kocem. Nadal była naga i cholernie mnie to kręciło.

– Myślałam, że jesteś dorosłym facetem, Marshall – powiedziała nagle.

– Bo jestem. I nie rozumiem, co to ma do rzeczy, Sara.

– Pieprzyliśmy się, było fajnie, ale nie dopisuj sobie do tego jakiejś historyjki. Nie jestem dziewczyną, z którą chciałbyś chodzić na spacery czy do kina. Uwierz mi.

– A taką, z którą mogę się pieprzyć, to już jesteś? – zapytałem wprost.

Nie rozumiałem jej. Chyba nigdy wcześniej nie znałem nikogo tak skomplikowanego.

– Z tego co wiem, ani razu nie wylądowaliśmy w łóżku. – Próbowała zmienić temat, ale ja już zdążyłem się wkurwić.

Nawet jej słodki uśmiech mnie nie uspokoił. Wstałem i postanowiłem iść na siłownię. Poszedłem do siebie, by się ubrać. Nie odzywałem się do Sary, a ona nie kontynuowała tematu. Tak było jej wygodnie. Nie byłem pewny, czy ona po prostu udawała, czy faktycznie taka była? Nie chciało mi się w to wierzyć. Może nie byłem specjalistą od ludzkich osobowości, ale ona skrywała pod skórą wiele sekretów i grała. Tak. Ona nie żyła. Grała.

Na siłowni wylałem z siebie siódme poty. Byłem skonany, ale poczułem się lepiej. Przez te dwie godziny wyżywałem się na worku treningowym i sztandze. Na posterunku panował spokój, ale przy okazji zajrzałem do chłopaków. Akurat grali w karty i dyskutowali o czymś bardzo zawzięcie.

– Ash podobno nigdy nie zdradził swojej żony – powiedział jeden ze strażaków, rzucając karty na stół . – Mam karetę! – dodał zadowolony.

– Pierdoli głupoty. Teraz udaje przykładnego męża, ale kiedyś przecież tak nie było. Jak zaczynał u nas, to chodził z nami co piątek na ruchanie i nie miał wyrzutów.

– Swoją drogą niezła ta jego żonka. Z chęcią bym jej…

Wszedłem do pomieszczenia.

– Lepiej nie kończ zdania. Missy to świetna babka, a Ash ją kocha i to trochę słabe, że obrabiacie mu dupę za plecami – przerwałem im zirytowany.

– A ty co tu robisz, Shall? Chyba masz dziś wolne – odezwał się najstarszy strażak z grupy.

Henry był facetem koło czterdziestki. Nie miał żony ani dzieci. Najwidoczniej był też opowiadaczem przeróżnych historii o tym, kogo, gdzie i kiedy miał okazję pieprzyć. Nie lubiłem takich ludzi.

– Wpadłem na siłownię.

– To teraz albo do nas dołącz, albo nie wtrącaj się w męskie rozmowy.

Cała załoga zaczęła się śmiać. Nie należałem do ekipy. Tylko tu sprzątałem i wtedy uświadomiłem sobie, że tak jest nawet lepiej. Nie musiałem mieć całej zgrai głupich kumpli. Wystarczył mi Ash, bo jego naprawdę szczerze lubiłem.

– Męskie rozmowy o ruchaniu żony kumpla z pracy? – Prychnąłem pod nosem. – Tak, to takie, kurwa, męskie… – dodałem i odwróciłem się, a następnie wyszedłem.

Nie chciało mi się z nimi gadać, a na pewno nie o takich sprawach. Byłem inny, nie dobry, nie zły… Inny, ale pasowało mi to. Tutaj, w Nowym Jorku, miałem czystą kartę i ode mnie zależało, jak ją wypełnię. Na razie nie wyglądało to źle. Nagle znowu pomyślałem o Sarze. To była dla mnie największa zagadka. Intrygowała mnie, podniecała, wkurwiała. Miała w sobie coś, co sprawiało, że chciałem ją lepiej poznać. Jak miałem to jednak zrobić, skoro sam nie chciałem zdradzać o sobie za wiele? To nie było fair. Wiedziałem, że to nie wypali. Coś za coś. Nic na tym świecie nie jest za darmo.

Wróciłem do domu i szczerze mówiąc, liczyłem, że Sary nie będzie. Niestety zastałem ją w kuchni, malowała sobie paznokcie. Wyglądała, jakby szykowała się na wieczór. Nałożyła bardzo dużo makijażu, by ukryć posiniaczony policzek. Nie znałem tych babskich sztuczek, ale usta również zakamuflowała i nie było widać rozcięcia. Spojrzałem na nią, ale mnie zignorowała. Chyba powinienem się do tego przyzwyczaić, jednak to wszystko było za świeże. Czułem, że coś we mnie pęka. Zmienia się. Mur się kruszył, ale Sara otaczała się nim wtedy, kiedy było jej niewygodnie. Nie potrafiła się otworzyć i szczerze porozmawiać. Wkurwiało mnie to. Zacząłem odczuwać znużenie tą sytuacją, a trwało to przecież zaledwie kilka dni.

– Kiedy wraca Matt? – zapytałem, wchodząc do kuchni, by zrobić sobie kolację.

Sara właśnie kończyła układać włosy, a ja stwierdziłem, że lepiej wyglądała bez tego całego makijażu i kurewskich ciuchów. Tak. Sara ubrała się jak dziwka. To było moje pierwsze skojarzenie na widok skórzanej sukienki, która zaczynała się tuż nad piersiami i ledwo zasłaniała tyłek. Najśmieszniejsze w tym wszystkim było to, że nie podobał mi się fakt, że ona miała zamiar wyjść tak z domu. To było irracjonalne.

– Jutro wieczorem. Został u rodziców – rzuciła zdawkowo i wstała z taboretu w kuchni.

Mój wzrok bezwiednie powędrował na jej pupę, a ja nagle dostrzegłem, że Sara nie ma na sobie majtek. Przemilczałem to. Co mnie to w ogóle obchodziło? Tak naprawdę nic, ale poczułem się dziwnie. I nie, to nie była zazdrość.

– A ty? Masz zamiar wrócić dziś do domu? – Byłem złośliwy.

Moje pytanie sugerowało odpowiedź, więc Sara niczego więcej nie powiedziała. Przeszła obok mnie, a ja poczułem zapach jej słodkich perfum. Obejrzałem się za nią. Była tak kurewsko zgrabna w tych wysokich butach. Ta kiecka nie zostawiała wiele dla wyobraźni, ale ja nie musiałem sobie niczego wyobrażać. Doskonale pamiętałem, jak to było. Czuć ją. Być w niej. Zrobiłem się twardy i nagle postanowiłem, że spróbuję zatrzymać Sarę w domu. Mieliśmy przecież kolejną noc do dyspozycji, bo Matt miał wrócić dopiero następnego dnia wieczorem. Dlaczego mielibyśmy nie powtórzyć tych wspólnych chwil? Ja miałem na to ogromną ochotę.

Ruszyłem więc do pokoju Sary, gdzie grała głośna muzyka, i nawet nie zapukałem, po prostu wszedłem. Chciałem podejść i wziąć ją w ramiona, by móc pocałować, a zastałem ją, jak wciąga nosem kreskę białego proszku ze stolika nocnego. Zamarłem.

– Co ty, kurwa, odpierdalasz?! – wrzasnąłem. Sara odskoczyła, bo musiała nie usłyszeć mojego wejścia. Spojrzała na mnie z obojętnością, wytarła dłonią nos i zaśmiała się żałośnie.

– Korzystam z życia.

Byłem totalnie zaszokowany i wkurwiony. Nie mieściło mi się w głowie, że Sara mogła mieć tego typu problemy. To jednak tłumaczyło wiele. Nie mogłem uwierzyć w to, co widziałem, ale taka była prawda.

– Znam to „korzystanie z życia”, Sara, i to do niczego dobrego nie prowadzi. – Starałem się być spokojny, bo doskonale wiedziałem, że kłótnia niczego by nie zmieniła. Nie miałem prawa wygłaszać jej kazań. Niczego nie mogłem jej kazać, a nawet jakbym poprosił, to ona i tak by tego nie zrobiła.

– Nie robię tego codziennie i panuję nad tym – zaczęła się tłumaczyć.

Ściszyła muzykę i wrzuciła do swojej niewielkiej torebki kilka rzeczy. Komórkę, portfel i dokumenty. Patrzyłem na nią i nadal nie wierzyłem w to, co się stało.

– Myślisz, że wypuszczę cię teraz z domu? – zapytałem, stając w drzwiach.

Sara spojrzała na mnie i znowu się zaśmiała.

– A ty co? W mojego ojca się zabawiasz?

– Nie, ale nie wiem, co to było za gówno i nie będę ryzykował, że coś ci się stanie. Zostajesz w domu! – powiedziałem stanowczo.

– To była kokaina. Najlepszy towar. Chcesz spróbować? – Sara w tym momencie była arogancka i wredna. Wyciągnęła z szuflady szafki kolejny woreczek z proszkiem. Skąd ona miała to gówno? Jakim cudem było ją na to stać?

– Zatrzymam cię siłą, Sara. Nie próbuj swoich sztuczek.

Podeszła do mnie. Już była pod wpływem, co oznaczało, że brała wcześniej. Zanim wróciłem do domu.

– I co mi zrobisz? – oblizała usta.

Znowu zachowywała się jak suka. Wyuzdana, wredna, perwersyjna i nieznająca granic dziwka. Nie lubiłem jej takiej, chociaż fascynowała mnie wtedy najbardziej. To był paradoks. Chciałem, by była normalna, a jednocześnie właśnie ta „zła” strona mnie do niej przyciągała. Wiedziałem, że to wszystko fatalnie się skończy, ale granica już została przekroczona, a ja nie mogłem się wycofać.

ROZDZIAŁ 8

Linking Park - Crowlling

Zdarzyło mi się kiedyś uderzyć kobietę. Ba! I to nie raz, ale już nigdy więcej nie chciałem tego powtarzać. To było złe, i nawet jeśli Sara zachowywała się karygodnie, nie miałem prawa jej dotknąć. Nie tak. Nie pod wpływem takich nagłych emocji. Co z tego, że prowokowała? Była naćpana i znowu grała w tę grę, która wykańczała ją fizycznie i psychicznie.

Zagrodziłem jej drogę, gdy chciała wyjść z pokoju, i wtedy mnie odepchnęła. Nie zrobiło to na mnie wrażenia, ale ona nie potrafiła odpuścić. Zrobiła to znowu, a gdy ani drgnąłem, uderzyła mnie. Pięścią w klatkę. Zacisnąłem dłonie, by się opanować. Brzydziłem się przemocą, chociaż kiedyś sam bardzo często ją stosowałem. To był mój koszmar. Moja przeszłość i to, co się stało… Nie chciałem zapomnieć, ale nie chciałem też być taki jak kiedyś. Pragnąłem zmiany i odcięcia się od tamtego życia.

– Jeśli zrobisz to jeszcze raz, to ci oddam – ostrzegłem ją.

Mówiłem całkiem poważnie, ale ona oczywiście wzięła to za żart. Znowu się zamachnęła, a ja wtedy złapałem gwałtownie jej nadgarstek i odepchnąłem.

– Jesteś damskim bokserem? Nie uwierzę, Shall… – Zaczęła się śmiać.

Wyśmiewała mnie, a ja już byłem na granicy. Naprawdę nie chciałem tego robić, ale Sara w tym momencie nie panowała nad sobą. Chwyciła z komody pod ścianą wazon w którym stały białe róże i cisnęła nim we mnie. Zasłoniłem się rękoma, szkło odbiło się ode mnie i roztrzaskało, a następnie rozsypało na całej podłodze. Byłem w szoku, a ona zaczęła rzucać we mnie kolejnymi przedmiotami. Butami, ubraniami, książkami i płytami. Zachowywała się jak niezrównoważona. Krzyczała. Wyzywała mnie. Obrażała. Zaczęła też płakać, ale chyba ze złości. Następnie rzuciła się na mnie. Dźwięk gniecionego pod jej butami szkła dudnił mi w uszach. Uderzyła mnie w twarz i wtedy zareagowałem. Oddałem jej. Otwartą dłonią wymierzyłem jej lekki policzek. Miałem nadzieję, że dzięki temu się uspokoi, ale nie… Wpadła w jeszcze większy szał. Zaczęła mnie okładać coraz mocniej. Szarpała się, gdy chciałem unieruchomić jej dłonie. W końcu stało się. Znowu byłem starym Shallem… Uderzyłem ją naprawdę mocno. Sara zachwiała się na obcasach i prawie upadła. Szał zniknął z jej twarzy. Nagle chwyciła się za policzek, a następnie spojrzała na mnie. Kurwa! Dostrzegłem krew na jej ustach. Rozciąłem jej wargę albo naruszyłem tę ranę, którą miała wcześniej. To nie było istotne. Fakt był taki, że znowu przemawiała przeze mnie agresja.

Przez chwilę myślałem, że dobrze zrobiłem. Że się jej należało. Że zasłużyła. Myślałem o Sarze najgorsze rzeczy. Dziwka. Manipulantka. Kurwa. Suka. Tak… Takie określenia przychodziły mi na myśl. Nie żałowałem jej. Nie było mi jej szkoda. Po prostu dostała to, czego chciała. Prowokowała? Ja zareagowałem. To wydawało się takie proste. Ale nie było. Musiałem wyjść, by nie zrobić jej większej krzywdy. Byłem przecież do tego zdolny.

Byłem… Byłem mordercą.

Wybiegłem z mieszkania, a następnie schodami dotarłem na sam dół. Nie czułem niczego. Znowu byłem niczym. Nikim. Nicością. Pustką. Przed oczami miałem obrazy z tamtej nocy. Migające światła. Krzyk. Hamowanie. Ciało dziewczyny leżące na środku drogi. Tak bardzo nie chciałem wracać do tamtych wspomnień, ale to było silniejsze ode mnie. Nigdy nie zapomnę, jak w sądzie dla nieletnich, podczas ogłaszania wyroku, matka tej dziewczyny na mnie patrzyła. W jej oczach nie było nienawiści. Był żal, że zabiłem jej jedyną córkę, która wieczorem wracała z dodatkowych zajęć, bo chciała dostać się na dobre studia. Szła poboczem. Ja prowadziłem pod wpływem. Zabrałem wtedy auto ojca. To nie mogło skończyć się dobrze. Wyrok był śmieszny, ale takie mamy prawo. Dorosły człowiek odsiedziałby za to długie lata, a ja jako piętnastoletni gówniarz dostałem tylko poprawczak i mnóstwo godzin robót społecznych. Terapia nie pomogła, bo pani psycholog nie potrafiła do mnie dotrzeć. Nikt nie potrafił. Ja sam zamykałem się na tę dobrą stronę, która gdzieś tam we mnie była. Wiedziałem o tym, ale bałem się otworzyć i obnażać najbardziej osobiste uczucia, bo to sprawiało, że byłem słaby. Ile razy miałem myśli samobójcze? Nie potrafiłem zliczyć. Pojawiały się wtedy, gdy próbowałem się otworzyć. Potrzebowałem znaleźć bezpieczny balans pomiędzy tym złym a tym dobrym Shallem. Potrzebowałem przebaczenia. Odkupienia. Nikt jednak nie potrafił mi tego dać. Idąc ulicą Nowego Jorku, uświadomiłem sobie, że już zawsze będę czuł się winny. Cokolwiek bym zrobił, nie mogłem przywrócić życia tamtej niewinnej dziewczynie. Wiedziałem, że to nigdy się nie skończy. Żadne miasto. Żadne nowe miejsce. To nic by nie zmieniło. Problem był w mojej głowie. Przeszłość, która rzutowała na to, co działo się teraz, i na to, co mogło się wydarzyć.

Co z tego, że chciałem żyć normalnie, skoro nikt mnie tego nie nauczył?

Od najmłodszych lat sprawiałem problemy. Żyłem pod kloszem. Byłem kontrolowany, oceniany, krytykowany i buntowałem się przeciwko temu. Moi rodzice chyba wyczuwali we mnie to zło. Wiedzieli, że ich syn jest zły, i zapewne chcieli mnie przed tym ochronić, ale im się nie udało. Było mi wstyd, że ich zawiodłem, ale nie potrafiłem im tego powiedzieć. Miałem wrażenie, że dla nich nie istnieję, i chyba tak było lepiej. Mogli zapomnieć o dramatycznej przeszłości i zająć się sobą. Kochali się i ja doskonale o tym wiedziałem. Matka nigdy nie pracowała, bo zajmowała się domem. Ojciec pracował i rządził w domu, a ja nie powinienem tego oceniać. Skoro mamie to pasowało, to co mi było do tego? Nie bił jej. Nie krzywdził. Oni się nawet nie kłócili. Wkurwiało mnie to. Każde normalne małżeństwo się przecież kłóci. Ojciec coś mówił, więc tak było. Ze wszystkim. Remont kuchni? Mama nienawidziła czerwonego, ale ojciec zadecydował, że nowe szafki będą właśnie w tym kolorze. Matka musiała codziennie gotować obiad w kuchni, której nienawidziła. Nowy samochód? Mama bała się szybkich aut, ale ojciec kupił sportowego chevroleta. Święta Bożego Narodzenia? Spędźmy je na Kubie zamiast w rodzinnym gronie. Tak... Tak wyglądało ich małżeństwo.

Najbardziej jednak zapamiętałem z domu jedną rzecz. Gdy miałem siedem, może osiem lat, przyniosłem do domu małego kota, którego znalazłem pod szkołą. Poprosiłem matkę byśmy go zatrzymali, ale ojciec oczywiście się nie zgodził. Był środek zimy, a on wyrzucił tego malucha na mróz. Płakałem i prosiłem ojca, by pozwolił mi go trzymać w pokoju. Obiecywałem, że będę się nim zajmował, karmił, sprzątał po nim… Byłem tylko dzieckiem, które chciało mieć zwierzątko. Tamtego dnia ojciec zakazał mi wychodzić i powiedział, że za karę nie zjem kolacji. Rano znalazłem tego kota pod naszymi drzwiami. Zamarzł w nocy. To był ostatni raz, kiedy płakałem. Od tamtej pory wszystko zaczęło się zmieniać. Nienawiść we mnie wzrastała, a im byłem starszy, tym bardziej potrafiłem ją wyrażać. Najpierw przez krzyki, buntowanie się. Potem przez przemoc, picie, narkotyki. Nie umiałem inaczej, ale czy mogłem winić za to mojego ojca? Chyba nie.

Zatrzymałem się dopiero, gdy poczułem na swojej ręce czyjąś dłoń. Odwróciłem się gwałtownie i ujrzałem starszego mężczyznę, który właśnie uratował mi życie. Rozejrzałem się. Stałem na przejściu dla pieszych, a przede mną właśnie przejechał autobus. Cofnąłem się.

– Ja pierdolę… – wciągnąłem głęboko powietrze.

– Zamyślony i zakochany. Uważaj na siebie, synu. – Mężczyzna obdarzył mnie szerokim uśmiechem i oddalił się powoli.

Ja dalej stałem jak wryty. Serce waliło mi jak szalone. Potrząsnąłem głową i schowałem się w ciemnej uliczce między dwoma sklepami. Oparłem się o zimny mur i próbowałem uspokoić. Dłonie mi się trzęsły, a w głowie pulsował kurewski ból. Co miałem zrobić? Gdzie iść? Do mieszkania nie chciałem wracać i jedyny, kto przyszedł mi do głowy, to Ash. Było mi źle i czułem się niezręcznie, ale postanowiłem iść do niego. Nie chciałem prosić o pomoc, ale musiałem gdzieś przespać tę noc. Poszedłem tam na piechotę, by zdążyć dostatecznie ochłonąć. Było koło dziesiątej wieczorem, gdy dotarłem pod drzwi mieszkania. Zapukałem. Otworzyła mi Missy. Spojrzałem na nią, a ona jakby doskonale wiedziała, że nie jest dobrze.

– Ash! – zawołała męża. – Mamy gościa. Przygotuj sofę w salonie, a ja znajdę pościel! – dodała i wskazała, bym wszedł do środka.

O nic nie pytała, a ja byłem jej za to niezmiernie wdzięczny.

ROZDZIAŁ 9

Two Feet - Love Is A Bitch

Siedzieliśmy z Ashem w milczeniu. Trzymaliśmy w dłoniach po puszce piwa, a w telewizji leciała powtórka ligi rugby. O nic nie pytał. Nie oceniał. Po prostu dotrzymywał mi towarzystwa, bo wiedział, że tego potrzebuję. Mimo że nazajutrz musiał iść na ranną zmianę, siedział ze mną do drugiej w nocy. Poszedł do sypialni dopiero wtedy, gdy Missy poprosiła, by zajął się ich córką, która się przebudziła. Byłem na siebie ogromnie zły za to, że narobiłem im problemów, ale naprawdę nie miałem dokąd pójść. Nie chciałem znowu tułać się po nocy jak bezdomny. Zgasiłem telewizor i leżałem bez ruchu na sofie. Wpatrywałem się w sufit i myślałem o tym wszystkim. O Sarze, o tym, co zrobiła. Próbowałem pojąć jej zachowanie. Analizowałem wszystko, ale nie przychodził mi do głowy żaden racjonalny pomysł. Co miałem zrobić? Nie mogłem tego tak zostawić. W dodatku uświadomiłem sobie, że powinienem postarać się jej pomóc. Znałem problemy z narkotykami od podszewki. Sam przez to przeszedłem. Dotarło do mnie, że pierwszy raz w życiu mogłem być dla kogoś ważny. Nie oczekiwałem od Sary niczego, ale miałem szansę sprowadzić ją na lepszą drogę niż kokaina, imprezy i to wszystko, co ukrywała przed całym światem. Dziwiłem się, że Matt tego nie widział, ale to przecież tak właśnie bywało… Najbliżsi nie widzą problemu, a potem często jest za późno na cokolwiek. Znałem to. Byłem przecież samotny i to nie z własnego wyboru.

Nad ranem obudził mnie płacz córki Asha. Musiałem zasnąć chwilę wcześniej, a ból głowy nie pozwolił mi na kolejną chwilę snu. Znowu zacząłem się kręcić, a w końcu wstałem, bo zrobiłem się głodny. Nie chciałem jednak grzebać w lodówce, więc usiadłem w kuchni przy stole, a Ash akurat wyszedł z sypialni z małą na rękach.

– Ale mi dała w nocy popalić. Potrzymasz ją? – zapytał i podszedł do mnie.

Zastygłem. Nigdy w życiu nie trzymałem na rękach małego dziecka. Ba! Nigdy nie trzymałem jakiegokolwiek dziecka.

– Ale… – Nie zdążyłem dokończyć, bo on po prostu wcisnął mi w ręce tę małą istotę, która postękiwała z niezadowolenia. Kurwa! To było przedziwne uczucie. – Czemu ona płacze? – zapytałem. Prawie nie oddychałem.

– Bo znowu chce cyca, albo coś… Missy śpi, a nie chcę jej budzić, więc dam małej butelkę.

– Macie mleko w proszku?

– Nie, to mleko z cycka. Missy ściąga pokarm, bo ma go za dużo. – Ash pokazał mi w lodówce wypełnione mlekiem butelki.

– Jak to smakuje? – wyrwało mi się, a Ash spojrzał na mnie.

– Chcesz spróbować? – zapytał, a ja zerknąłem niepewnie na małą.

– To chyba nie wypada, co? To w końcu mleko z piersi twojej żony.

– Nie będziesz ssał mleka z cycka. Dam ci w kieliszku. – Zaśmiał się i sięgnął do kuchennej szafki po kieliszek. Skrzywiłem się.

Takie rozmowy o piątej rano były dla mnie nowością. Nie narzekałem jednak. Przy Ashu czułem się swobodnie i normalnie, a on też nikogo nie udawał. Nie silił się na głupie żarty, nie wstydził się tego, że kocha swoją rodzinę. Szczerze? Podziwiałem go, bo zawsze chciałem być właśnie taki. Normalny. Ustatkowany. Spełniony. Nie miałem niczego, co chociażby trochę przybliżało mnie do tych cech. W moim życiu nie było normalności i stabilności. Nie umiałem tego znaleźć, a chciałem… Naprawdę tego pragnąłem.

Koło ósmej rano Ash wychodził do pracy, więc i ja musiałem wyjść. Znaczy… nie musiałem, bo Missy zaproponowała, bym został, ale ja nie chciałem się dalej narzucać. Długo spacerowałem i ogromnie zmarzłem, aż w końcu dotarłem pod drzwi swojego mieszkania. Wahałem się, co zrobić, bo nie byłem pewny, co zastanę w środku. Był niedzielny poranek, a większość ludzi, jeśli wracała o tej porze do domu, to z porządnej imprezy.

Chwyciłem za klamkę, ale drzwi były zamknięte.

– Zajebiście, kurwa mać… – burknąłem na siebie.

Nie miałem przecież ze sobą klucza, portfela, dokumentów. Oparłem się o ścianę obok drzwi i westchnąłem głośno. I co teraz? – zastanawiałem się. Matt miał wrócić dopiero wieczorem, a Sara… Nie miałem pojęcia, gdzie była i co się z nią działo. Zacząłem rozważać, że po prostu pójdę do pracy i tam przeczekam, ale drzwi nagle się otworzyły. Jakiś facet rozejrzał się po korytarzu i dostrzegł mnie. Skrzywiłem się. Kto to, kurwa, był?

– Jesteś Shall? – Znał moje imię, co zdziwiło mnie jeszcze bardziej.

– A ty to kto? – Podszedłem do niego. Był w koszulce i dresach. Wyglądał na zaspanego.

– Jestem Jace, chłopak Sary. – Zamurowało mnie. – Dobrze, że zabalowałeś, bo mieliśmy z Sarą całą noc tylko dla siebie – dodał, mierząc mnie wzrokiem.

Od razu wiedziałem, że się nie polubimy. Jace był chłoptasiem typu „jestem zajebisty, a ty na mnie patrz”. Wymuskany, wysoki, dość przystojny i co najdziwniejsze, zupełnie nie pasował do Sary. Czemu? Był zbyt idealny.

– Sara nie mówiła wczoraj, że ma mieć gościa. – Próbowałem dowiedzieć się czegokolwiek. Skoro on przyjechał tutaj wczoraj wieczorem, to musiał zastać Sarę naćpaną i widzieć bałagan, jaki zrobiła.

– Przyjechałem późno, a ciebie już nie było. Impreza się udała? – zapytał.

Jaka, kurwa, impreza? O czym on pieprzy?

– Tak, ale padam ze zmęczenia. Idę spać – odpowiedziałem zdawkowo i ruszyłem do siebie.

Drzwi do sypialni Sary były uchylone, a ja zdążyłem dostrzec, że cały bałagan został uprzątnięty, a ona spała na łóżku. Nic z tego nie rozumiałem. Ona miała faceta? Potrząsnąłem głową i zwaliłem się na materac. Poczułem zmęczenie. Opadłem na plecy i zakryłem oczy dłonią. Ja pierdolę – pomyślałem – w co ja się wpakowałem?

Kilka godzin później obudził mnie dziwny dźwięk. W pierwszej chwili byłem tak zaspany, że nie wiedziałem, skąd dochodził i co było jego źródłem. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to jęk Sary i skrzypienie łóżka.

– Świetnie… – Przewróciłem oczami i zakryłem głowę poduszką.

Co za gówno! Nagle znowu ogarnęła mnie złość, ale co miałem zrobić? Iść tam i wparować do pokoju, by im przerwać? Tak naprawdę nie powinno mnie to w ogóle obchodzić. I nie obchodziłoby, gdyby nie jeden szczegół. Kilkanaście godzin wcześniej Sara pieprzyła się w swoim pokoju… ze mną, a ja nie miałem pojęcia o istnieniu Jace’a. To wszystko było bardziej popieprzone, niż mogło mi się wydawać.

Wstałem i wyszedłem z pokoju. Specjalnie mocno zatrzasnąłem drzwi, a jęki z pokoju Sary nagle ucichły. Udałem się do kuchni i nie zamierzałem już wracać do łóżka. Nastawiłem wodę na kawę i zajrzałem do lodówki. Zacząłem robić sobie śniadanie, gdy z pokoju Sary ktoś wyszedł. Liczyłem, że to właśnie ona, i na szczęście tak było. Niepewnie weszła do kuchni. Wyglądała jak wrak człowieka. Blada, opuchnięta i owinięta jedynie cienkim szlafrokiem. Patrzyłem na nią, ale ona uciekała wzrokiem. Zajrzała do lodówki i trzęsącymi się dłońmi wyjęła z niej butelkę wody. Była tak słaba, że nie miała siły jej odkręcić. Obserwowałem ją, aż w końcu podszedłem i zrobiłem to za nią. Sara upiła łyk, ale nadal nic nie mówiła. Tego właśnie mogłem się spodziewać. Zero rozmowy. Zero wyjaśnień. Ona przecież nie musiała się nikomu tłumaczyć. Chciałem jej coś powiedzieć, ale to nie był odpowiedni moment. Byłem na nią wściekły, wkurwiony wręcz. Musiałem jednak poczekać, aż znowu będziemy sami.

Opanowałem emocje i ruszyłem do swojego pokoju. Byłem już w progu, gdy Sara nagle osunęła się i upadła na podłogę.

– Sara! – Podbiegłem do niej. Jej ciało przelewało mi się przez ręce. – O Boże! – krzyknąłem. – Jace! Jace! – zawołałem na całe gardło. Chłopak przybiegł po chwili i zastygł w progu kuchni.

– Co jej się stało? – zapytał i podszedł do nas.

– Nie wiem, zemdlała. – Poklepałem ją po policzku. – Sara! Sara spójrz na mnie. – Nie reagowała. W szparach jej oczu widać było tylko białka. Sprawdziłem puls. Bardzo słaby, ale był. – Dzwoń po pogotowie! – powiedziałem do Jace’a.

– Ale ona tylko zemdlała! – pisnął, jak jakaś baba.

Był zaskoczony, jednak nie wyglądał na zmartwionego.

– Dzwoń! – warknąłem i wstałem z Sarą na rękach.

Zaniosłem ją do jej sypialni. Obok łóżka dostrzegłem butelkę po whisky i dwie zużyte prezerwatywy. Nie miałem czasu tego analizować. Położyłem Sarę i raz jeszcze sprawdziłem jej puls. Otworzyłem okno i pospieszyłem Jace’a, który dzwonił właśnie na pogotowie. Nie byłem pewny, czy przedawkowała, wymieszała czy po prostu zemdlała z osłabienia. To nie było ważne. W tym momencie Sara potrzebowała pomocy lekarza, a ja byłem przy niej do czasu przyjazdu pogotowia.

ROZDZIAŁ 10

Corey - Taylor Snuff

Siedziałem w szpitalnej poczekalni i próbowałem nie panikować. Nie wpuścili mnie na oddział, bo nie byłem z rodziny, i jedynie Jace wszedł do środka. Nie wiem, jakim prawem, skoro był tylko jej facetem. Szczerze martwiłem się o Sarę, bo naprawdę nie wyglądało to najlepiej. Znałem objawy przedawkowania i wymieszania narkotyków z alkoholem. Trzeba mieć w tym umiar, a Sara po prostu przegięła. Nic mi tu nie pasowało. Facet. Narkotyki. Zdrady. Kompletnie nic mi się tu nie kleiło. Żadnego wspólnego mianownika. Jakim cudem on nie zauważał jej zachowania? Czemu je tolerował? Co na to Matt? Pytania mnożyły się w mojej głowie, ale nie znalazłem na nie żadnej odpowiedzi.

Po kilku godzinach po prostu wróciłem do domu. Nie dowiedziałem się niczego o Sarze, a Jace, mimo że poprosiłem go, by mi cokolwiek powiedział, nie wyszedł z oddziału ani na chwilę. Byłem zły i zmartwiony. To jednak pozwoliło mi spojrzeć na to wszystko inaczej. Uświadomiłem sobie, że Sara nie była mi obojętna. Mimo tego, co robiła, jak się zachowywała i mimo że grała nie fair, nadal chciałem jej pomóc. Teraz jednak nie wiedziałem, czy w ogóle będę miał okazję chociażby z nią porozmawiać. A jeśli to była zapaść? – zastanawiałem się. Nawet młody i silny organizm może nie wytrzymać dużej mieszanki kokainy i alkoholu. Może ona brała coś jeszcze? Leki? Inne dragi? A może to wcale nie była kokaina? Biały proszek mógł być przecież wszystkim.

Zerwałem się z krzesła w kuchni i od razu poszedłem do pokoju Sary. Otworzyłem szafkę, z której wczoraj wyjęła woreczek z kokainą, ale już go tam nie było. Rozejrzałem się. Doskonale pamiętałem, że jedyną zasadą mieszkania tam było to, by nie grzebać w rzeczach Sary. To była jednak całkiem inna sytuacja. Zacząłem przeszukiwać szafki, komody, zajrzałem pod materac – i dostrzegłem tam jakiś notes. Sięgnąłem po niego bez wahania. Wiedziałem, że nie powinienem, ale to było silniejsze ode mnie. Otworzyłem go na przypadkowej stronie i zacząłem czytać:

Dziś znowu mnie uderzył. Klient poskarżył się na mnie, że pyskowałam. Okłamałam Matta, że podbite oko to wina zajęć na uczelni. Nienawidzę kłamać. Nienawidzę siebie. Nienawidzę swojego życia.

Poszczęściło mi się, bo tym razem było ich tylko dwóch. Jace dziś nie był zły. Pochwalił mnie, a potem pieprzył całą noc. Podobno w nagrodę. Tylko dla kogo ta nagroda? Po wszystkim zawsze pragnę prysznica. Nigdy tego nie robię, bo Jace nie pozwala mi zmywać z siebie jego zapachu. Każe mi to robić tylko po klientach, bo dla niego śmierdzę wtedy jak dziwka, którą sam ze mnie zrobił.

Przymusowe wakacje szybko zleciały, ale ja wcale nie odpoczęłam. Dziś poznałam naszego współlokatora Marshalla. Jest inny i nie wiem, co o nim myśleć. Matt go lubi, a ja nie mam powodów, by nie lubić. To nie wróży nic dobrego. Jace będzie zły. Boję się, że znowu ogarnie go zazdrość.

Jestem złym człowiekiem. Dzwoniłam dziś do mamy i znowu kłamałam, jaka jestem szczęśliwa z Jace’em. Ona widzi w nim wymarzonego męża dla mnie. Prędzej zginę niż wyjdę za niego. Muszę tylko znaleźć w sobie odwagę, by odejść. To jeszcze nie ten moment.

Zatrzasnąłem notes. Kurwa! To był jej pamiętnik. Palący ból wypełnił moje płuca. Co to, kurwa, miało być? Odważyłem się zajrzeć na ostatnie strony i przeczytać ostatnie wpisy. Te zdania przyprawiły mnie o mdłości.

Dziś poczułam się dobrze. Trwało to jednak tylko chwilę. Poczułam mężczyznę, który nie patrzy na mnie jak na dziwkę. Kochałam się z Marshallem. Nie żałuję. Nigdy nie będę tego żałować.

Dzwonił Jace, dziś wieczorem mam ekskluzywnego klienta. Nie mogę nawalić, bo znowu mnie zbije. To ten biznesmen, co ostatnio. Lubi skórę i brak bielizny. Nie przeżyję tego na trzeźwo. Musiałam wrócić od rodziców i nie zjadłam z nimi nawet obiadu. Matt został po moich namowach. Nie chcę, by oglądał mnie w takim stanie, gdy wrócę jutro. By widział, że wyglądam jak zwykła szmata. Oby Marshalla również nie było w domu.

Wpatrywałem się w te słowa. Wstrzymałem oddech. Miałem ochotę podrzeć ten notes albo wyrzucić go przez okno. Nie mogłem w to uwierzyć. To była prawda? To naprawdę był pamiętnik Sary? Obejrzałem go ze wszystkich stron. Nie chciałem już zaglądać do środka. To, co tam przeczytałem, wystarczyło mi i przeraziło mnie.

Zaczęło docierać do mnie jej zachowanie. Bunt. Złość. Prowokacja. Otwierając ten pamiętnik, wtargnąłem w jej życie bardziej, niż chciałem, a na pewno bardziej, niż chciała tego Sara. Nie mogłem jej powiedzieć, że wiem… Ale co miałem zrobić? Udawać, że nic się nie dzieje? Matt najwidoczniej o niczym nie wiedział, ich rodzice również. Kim był ten pierdolony Jace? Od pierwszej sekundy, gdy go zobaczyłem, znielubiłem go, ale to, czego się dowiedziałem, było dla mnie nie do pojęcia.

Nagle usłyszałem zgrzyt klucza w drzwiach. Zerwałem się z podłogi, szybko wrzuciłem pamiętnik pod materac i wybiegłem z pokoju. Zamknąłem się u siebie i udawałem, że śpię.

– Shall? Jesteś? – To był głos Matta.

Potargałem sobie włosy i zdjąłem koszulkę. Wyjrzałem i ziewnąłem.

– Co tam? – zapytałem.

– Sara jest w szpitalu. Jej facet dzwonił do naszych rodziców – powiedział.

– Tak, wiem. Zemdlała, ale ja nawet nie pomyślałem, by do ciebie zadzwonić. Przepraszam…

Spojrzałem na niego. Był przejęty i na pewno martwił się o siostrę.

– Jace mi nie mówił, że byłeś w domu. – Matt się skrzywił. – No, nieważne. Zostawili Sarę na oddziale, bo jest osłabiona. Podejrzewają anemię czy coś, nie wiem dokładnie, bo rozmawiałem z Jace’em, a nie z lekarzem.

– Aha – burknąłem pod nosem. Skurwiel manipulował wszystkimi. Dawkował informacje rodzinie i znajomym Sary. Musiałem z nią porozmawiać. Musiałem dowiedzieć się więcej. – A z nią gadałeś? – zapytałem.

– Nie, bo spała. Mówiłem jej, że za dużo trenuje i nie dba o siebie. Jej siniaki nie schodziły czasami po kilka tygodni. Cholera, to naprawdę może być anemia – zmartwił się Matt.

Próbowałem być spokojny i nie pokazywałem po sobie emocji, ale w środku cały drżałem. Nie sądziłem, że wpakuję się w coś takiego. Nie byłem pewny, czy dobrym pomysłem było wtrącanie się w to wszystko, ale po tym, czego się dowiedziałem, już nie miałem odwrotu.

Nie mogłem jej tak zostawić. Sara nie była taka, jaką widzieli ją inni. Grała, bo musiała. Spełniała oczekiwania rodziny, która najwidoczniej uwielbiała tego sukinsyna. Już wiem, co dostrzegałem w niej od samego początku. Strach. Mur emocji. Zagubienie. Krzyk o pomoc, ale tak niemy i słaby, że wyrażała go prowokacją. Biedna dziewczyna. Mogłem być na nią ogromnie zły, że mnie okłamała. Powinienem mieć gdzieś jej los i po prostu zniknąć z jej życia. Nie potrafiłem. Nie umiałem przejść obok tego obojętnie. Nie mogłem nie zainterweniować. Choćbym chciał, nie potrafiłem o niej zapomnieć. Poczułem to gdzieś głęboko w sobie. W sercu, które nigdy nie było zdolne do miłości. W umyśle, który wzbraniał się przed takimi uczuciami. To był żal. Złość. Ja naprawdę się o nią martwiłem.

Pierwszą myślą było, że pójdę i spróbuję podpytać Asha o Sarę. On ich przecież znał i może coś wiedział. Liczyłem, że choć trochę mi pomoże. Musiałem zacząć działać. Natychmiast. Bo czas płynął nieubłaganie, a za chwilę mogło być już za późno na jakąkolwiek pomoc dla Sary.

ROZDZIAŁ 11

Depeche Mode - In your roome

Następnego dnia musiałem iść do pracy. Kompletnie nie miałem na to ochoty, ale potrzebowałem pieniędzy, jak każdy normalny człowiek. W nocy nie zmrużyłem oka, bo ciągle myślałem o pamiętniku, który leżał pod materacem łóżka Sary. O jej sekrecie, który spisywała w szarym notesie. O emocjach, jakie biły z jego kartek, i o tych, które ona tak skrupulatnie ukrywała przed światem. To mnie bolało. Kurewsko bolało mnie to, czego się dowiedziałem. Czułem gniew i bezradność. Nie wiedziałem, jak mógłbym jej pomóc, choć bardzo chciałem.

W pracy snułem się jak cień i wszyscy to zauważyli, ale nikt nie pytał. Ash akurat miał wolne, ale nawet z nim nie mogłem o tym gadać. Sara na pewno by sobie tego nie życzyła, a ja sam się wahałem, czy w ogóle powinienem jej powiedzieć, że wiem. Czy to by coś zmieniło? Nie miałem pojęcia, jak mogłaby na to zareagować, a jednocześnie nieco już znałem Sarę i obawiałem się, że wtedy w ogóle mnie odtrąci. Nie chciałem tego, bo… Kurwa! Bo zależało mi na niej. Mimo wszystko i wbrew wszystkiemu. Naprawdę mi na niej zależało. Starałem się z tym walczyć, ale to było silniejsze. Każda część mojego ciała drżała na myśl o niej. Nie potrafiłem się uspokoić. Bałem się. Byłem wkurwiony. Niespokojny. Wymyślałem najróżniejsze scenariusze i planowałem… Planowałem, jak mógłbym do niej dotrzeć. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzało. Jeśli ktoś odgradzał się murem, nie ingerowałem i nie próbowałem nawiązać kontaktu, zresztą wcale nie potrzebowałem go nawiązywać. W przypadku Sary wszystko było inaczej. To, co widziałem w jej oczach, różniło się od słów, jakie padały z jej ust, i od tego, jak się zachowywała. Same sprzeczności, ale któraś z tych masek musiała być prawdziwa. Byłem przekonany, że wiem która, ale równie dobrze mogłem się całkowicie mylić. Mimo to musiałem zaryzykować, bo to wszystko nie dawało mi spokoju.

Poprzedniego dnia wieczorem rozmawiałem z Mattem o tym, że Sara następnego ranka powinna dostać wypis ze szpitala. Jak desperat wziąłem w pracy wolne, by być w domu, gdy wróci. Wiedziałem, że Matt ma zajęcia na uczelni. Liczyłem też na to, że nie będzie z nią tego skurwiela. Myliłem się.

Kilka minut po dziewiątej usłyszałem klucz w zamku. Udawałem, że robię śniadanie i starałem się zachować spokój, ale gdy tylko usłyszałem jej głos, poczułem ucisk w piersi. Ona znowu grała. Śmiała się i żartowała.

– Nie sądziłam, że moja mama będzie tak naciskać. – Śmiech Sary dudnił mi w uszach. Jedno zdanie wyrwane z kontekstu wywołało we mnie złość. Dlaczego to robiła? Po co?

– Marzy o takim zięciu jak ja, więc co się dziwisz. Dobra ze mnie partia. – Głos Jace’a wkurwił mnie już totalnie.

Nie miałem zamiaru być miły i grać tak jak ona, więc wyszedłem z kuchni na korytarz.

– Nie wątpię, kochanie. – Zobaczyłem ją akurat, jak całowała go w usta. Zmrużyłem oczy. To było obrzydliwe. Obrzydliwe kłamstwo. Pozerstwo. Fałsz.

– Cześć. Jak się czujesz? Już wszystko okej? – zapytałem, a Sara aż odskoczyła od swojego faceta. Nie spodziewała się mnie, bo dostrzegłem na jej twarzy zaskoczenie, ale i złość.

– Już wszystko w porządku, Marshall. Cześć – odpowiedziała, starając się ukryć emocje. – Wy się chyba jeszcze nie znacie….

– Poznaliśmy się, gdy zemdlałaś. Kazałem Jace’owi wezwać pogotowie – odpowiedziałem i spojrzałem na niego.

Koleś zdecydowanie niczego nie podejrzewał, a na pewno nie tego, że jego kobieta pieprzyła się ze mną i pisała pamiętnik, w którym opisywała swoje drugie życie. Co za palant. Nienawidziłem go z całych sił.

– Tak, to Marshall sprowadził mnie do pionu, bo ja totalnie spanikowałem. Dzięki, stary! – Nagle podszedł i poklepał mnie po plecach.

Zamarłem. Spojrzałem na Sarę, a ona wzrokiem błagała mnie, bym nie zrobił czegoś głupiego. Zastanawiałem się, czemu miałbym jej zaufać. Czemu miałbym robić to, o co prosiła? Zasługiwała na to? Może i nie, ale nie zamierzałem robić afery, dopóki nie porozmawiam z nią sam na sam. Na to na pewno zasługiwała. Na rozmowę.

– Nie ma za co. Najważniejsze, że nic jej już nie grozi. – Ważyłem każde słowo.

Z naszej trójki tylko Jace nie rozumiał podtekstu. Sara doskonale go wyczuła i uciekła wzrokiem.

– Teraz nie spuszczę jej z oka. Będziesz żyła jak w złotej klatce, skarbie – odpowiedział Jace i objął Sarę. Zacisnąłem pięści. Wkurwiał mnie ten widok.

– Nie obiecuj, kochanie, bo się przeliczysz – odpowiedziała Sara i wsunęła mu dłoń w tylną kieszeń spodni.

Dopiero teraz się jej przyjrzałem. Wyglądała lepiej. Nie była już taka blada, a po siniaku ślad prawie zniknął. Chciałem jej dotknąć, przytulić ją, zapytać o tyle rzeczy. Ale jedyne co mogłem zrobić, to patrzeć, jak tych dwoje grucha w najlepsze.

– Jesteście głodni? Akurat robię śniadanie – zaproponowałem bez namysłu.

Nie chciałem, by zaszyli się w pokoju i zaczęli się pieprzyć jak zwierzęta. Nie chciałem tego słuchać. Nie chciałem, by ona to robiła.

– Dzięki, ale zabieram Sarę na miasto. Mamy kilka spraw, a śniadanie też tam ogarniemy – odpowiedział Jace, po czym zwrócił się do Sary: – Idź się przebierz i pamiętaj, żeby zabrać to, o co cię prosiłem.

– Okej. – Ta kiwnęła tylko głową i przemknęła do swojego pokoju.

Odprowadziłem ją wzrokiem.

– Spotkamy się innym razem, a teraz muszę już spadać. Powiedz Sarze, że czekam na dole w samochodzie – powiedział Jace i wyciągnął do mnie rękę. I to był moment, w którym ja również zostałem zmuszony, by grać. Wymusiłem uśmiech i uścisnąłem dłoń tego skurwiela.

– Spoko, zgadamy się.

Gdy Jace wyszedł z mieszkania, od razu poszedłem do pokoju Sary. Zapukałem i otworzyłem drzwi. Siedziała na łóżku i wpatrywała się w swoje dłonie. Nic nie mówiła, chociaż doskonale wiedziała, że stoję w progu.

– Sara…

– Nie wtrącaj się w to, Shall. Proszę – powiedziała szeptem.

Podszedłem do niej. Kucnąłem obok i zobaczyłem, że na łóżku leży ten szary notes i długopis. Udałem, że nigdy wcześniej go nie widziałem.

– Nie wtrącam się. Po prostu chcę wiedzieć, czy u ciebie wszystko w porządku.

Grałem. Nie miałem wyjścia. Nie chciałem jej stracić. Kurwa! To było chujowe uczucie. Bałem się, że stracę kogoś, z kim tak naprawdę nie łączyło mnie zupełnie nic.

– Miałam złe dni, popłynęłam i poniosłam konsekwencje. Więcej tego nie zrobię – powiedziała i w końcu na mnie spojrzała.

– Mam taką nadzieję. Co to? – zapytałem, patrząc na notes.

– A nic, sprawdzałam rozkład zajęć, ale i tak jeszcze kilka dni posiedzę w domu. Zalecenia lekarza. – Sara wymusiła uśmiech. Chwyciła notes i wsunęła go sobie pod pupę. – Muszę iść, bo Jace czeka.

– Czemu mi o nim nie powiedziałaś? – zapytałem wprost.

–A po co? Co by to zmieniło? – W jej głos znowu wkradła się udawana obojętność.

– Może nie zdecydowałbym się na to, wiedząc, że masz faceta? – Uniosłem brew. Wiedziałem, że nie ma czasu na rozmowę, ale chciałem jak najdłużej zatrzymać ją w domu.

– Źle ci wtedy było? – zapytała z dziwnym wyrzutem.

Przysiadłem na piętach i patrzyłem na nią. Czemu dostrzegłem w niej nagle małą zagubioną i przerażoną dziewczynkę? Może dlatego, że właśnie taka była. Totalnie przestraszona i oszołomiona tym, co działo się w jej życiu.

– Było mi dobrze. I właśnie o to chodzi, Sara.

– Więc w czym problem? – Skrzywiła się lekko.

– Było mi za dobrze. – Wyciągnąłem dłoń do jej twarzy, będąc przekonany, że mnie odtrąci. Ona jednak tylko zamknęła oczy. Nie widziałem, czy chce pohamować łzy, czy po prostu nie chce patrzeć.

Wbrew wszystkiemu przybliżyłem się i wsunąłem palce w jej włosy. Sara wtuliła policzek w moją dłoń i rozchyliła usta. Ja również, bo ciężko było mi oddychać. Nie mogłem napatrzeć się na jej śliczną twarz. Musnąłem kciukiem jej wargę, którą ona po sekundzie oblizała. Wtedy nie wytrzymałem i pocałowałem ją. Mocno. Namiętnie. Przylgnąłem do jej ciała i objąłem mocno. Ona mnie nie dotykała. Dłonie trzymała na materacu, ale pozwoliła mi się pocałować. Odwzajemniła to. W tym momencie współpracowały ze mną jedynie jej usta. Wszystko inne było obce, niedostępne i zakazane, a ja przez to pragnąłem jej jeszcze bardziej.

– Nie okłamuj mnie – wyszeptałem nagle.

Dyszałem ciężko, a w piersi czułem ogromny ucisk. Ten pocałunek był jak uderzenie młotem w klatkę, ale potrzebowałem tego, by moje serce nadal biło.

Sara otworzyła oczy i spojrzała na mnie. I już wiedziała, że ja wiem, ale nic więcej nie powiedziała. Położyła dłonie na moich ramionach i odepchnęła mnie lekko. Wstała i ruszyła do drzwi. Zostawiła na łóżku notes. Zapewne domyśliła się, że czytałem już jego zawartość.

– Nie możesz o tym nikomu powiedzieć – odezwała się w progu.

– Sara… – Zerwałem się i ruszyłem ku niej.

– Nie możesz, Marshall!

Nie zdążyłem jej zatrzymać, bo wybiegła z mieszkania, a ja nie mogłem jej przecież gonić. Na dole czekał na nią ten skurwiel i nic nie mogłem zrobić. Nie tym razem. Znowu musiałem odpuścić. Zastanawiałem się, ile razy jeszcze będę musiał zrezygnować. Czy z tej sytuacji naprawdę nie było wyjścia? Nie mogłem jej przecież pomóc na siłę. Widziałem, że jej zachowanie to krzyk o ratunek, i bolało mnie, że nie potrafię do niej dotrzeć. Najwidoczniej byłem dla niej nikim. Zaśmiałem się pod nosem, bo czemu miałbym dla niej cokolwiek znaczyć? Nawet jakbym mógł, to nie miałem szans. Nawet jakby jakimś cudem ona też tego chciała, to nie mogła czuć do mnie czegokolwiek więcej.

Mogłem walczyć albo odpuścić. Ryzykować albo żyć w bezpiecznym kłamstwie i udawać, że o niczym nie wiem. Wybór był bardzo prosty, chociaż konsekwencje napawały mnie niepokojem. To nie mogło się dobrze skończyć.

ROZDZIAŁ 12

Beyonce - Love is a drug

Koło jedenastej wieczorem wrócił Matt. Byłem zaskoczony, bo była z nim Sara. Śmiali się, starali się zachowywać cicho, ale ja i tak nie spałem. Czekałem. Na co? Tego nie byłem pewny. Nie wyszedłem z pokoju, dopóki w mieszkaniu nie zapadła cisza. Wracając z kuchni, zahaczyłem o łazienkę, by umyć zęby. Płukałem usta, gdy nagle w lustrze zobaczyłem Sarę. Stała w progu owinięta w koc. Patrzyła na mnie bez słowa. Osuszyłem twarz ręcznikiem i odwróciłem się.

– Chcesz pogadać? – zapytałem, ale Sara pokręciła głową.

Skrzywiłem się i postanowiłem iść spać. Przeszedłem obok niej i przez chwilę łudziłem się, że jednak mnie zatrzyma. Nie zrobiła tego. Wróciłem do łóżka i gapiłem się w sufit. Nie mogłem zasnąć, tak jak przez ostatnie dni. W głowie miałem totalną burzę myśli, ale nic sensownego się w niej nie klarowało. Przymknąłem oczy i zacząłem przysypiać, gdy nagle poczułem, jak skrawek kołdry się unosi, a do mojego łóżka wślizguje się Sara. Objęła mnie i przytuliła się tak mocno, że w pierwszej chwili nawet nie oddychałem. Leżałem bez ruchu i nie wiedziałem, co się dzieje.

– Co ty robisz? – wyszeptałem.

– Chcę się tylko przytulić – odpowiedziała cicho.

Poczułem, że ma na sobie jedynie koszulkę i majtki, i trudno mi było na to nie zareagować. Dostałem wzwodu dosłownie po sekundzie. Kurwa! Czułem się bardzo niekomfortowo.

– Sara… – odsunąłem się trochę, by na nią spojrzeć. – Nie mogę… Nie możesz… Nie możemy… – dukałem.

Jej prawie nagie ramiona ogromnie mi się podobały i rozpraszały mnie. Cienkie ramiączka i koronka przy dekolcie koszulki pobudzały moją wyobraźnię. Ja pierdolę! Jestem przecież tylko facetem.

– Naprawdę chcę się tylko przytulić – powtórzyła i bez wahania znowu do mnie przylgnęła.

Westchnąłem, bo nie potrafiłem jej odmówić. Objąłem ją, a Sara od razu się rozluźniła. Nie byłem zadowolony z takiego obrotu sytuacji, ale co miałem zrobić? Powiedzieć, że chcę, żeby wróciła do siebie? To byłoby kłamstwo. 

– Myślisz, że teraz po prostu zasnę? – zapytałem.

– Nie.

– Świetnie, że chociaż masz świadomość, że nie wyśpię się przez ciebie do pracy – odpowiedziałem lekko drwiąco.

Sara przez chwilę nic nie mówiła, aż nagle usiadła.

– Jeśli chcesz, mogę wrócić do siebie. – Jej głos był poważny. Spięła się.

Złapałem ją gwałtownie za rękę i przyciągnąłem do siebie. Jej ciało opadło na mnie. Była tak blisko. Czułem jej zapach i zapragnąłem ponownie jej zasmakować. 

– Nie, nie chcę. – Wciągnąłem ją na siebie tak, że dosiadła mnie okrakiem. – Chcę ciebie. Teraz. Tutaj – dodałem i pocałowałem ją.

Przez sekundę czekałem na reakcję, ale dostałem zielone światło. Jej język musnął mój i już nic nie mogło nas powstrzymać. Wsunąłem dłonie pod jej koszulkę i zdjąłem ją jej przez głowę. Gdy Sara uniosła ręce, by mi pomóc, dobrałem się do jej piersi. Ścisnąłem je mocno i zacząłem pieścić ustami. Miałem dreszcze na całym ciele. Płonąłem z pożądania i tak naprawdę nie mogłem uwierzyć, że to znowu się dzieje. A działo się, mimo tego wszystkiego, czego się dowiedziałem. Mimo że nie powinno. Przy niej traciłem rozum i byłem jak wygłodniałe zwierzę.

Skierowałem się niżej i całując jej brzuch, dotarłem aż do majtek. Zmieniłem pozycję i Sara znalazła się pode mną. Było ciemno, ale jej oczy błyszczały. Słyszałem jej przyspieszony i nierówny oddech. Zsunąłem się na podłogę, by znaleźć się między jej udami. Zacząłem całować jej cipkę przez materiał majtek. Słodko pachniała i zachęcała wilgocią. 

– Delikatnie… – jęknęła.

Nie musiała prosić, bo nie miałem zamiaru być brutalny. Pragnąłem cieszyć się jej bliskością, smakować ją. Wsunąłem palec pod gumkę bielizny, a następnie dotarłem do łechtaczki. Pulsowała i ociekała wilgocią. Wtedy zsunąłem majtki Sary, a ona jęknęła. Bałem się, że Matt nas usłyszy, więc podsunąłem się i delikatnie wsadziłem jej majtki w usta. Uśmiechnąłem się przy tym zadziornie, a Sara spojrzała na mnie. Była rozpalona i całkowicie uległa. Podobało mi się to. Ustami ponownie zszedłem od szyi w dół, przez piersi i brzuch, aż do cipki. Wsunąłem w nią palec, a Sara wygięła plecy w łuk. Przytrzymałem ją i w końcu mogłem to zrobić. Oblizałem usta i przyssałem się do jej warg. Jej słodycz była niespodziewana i podniecająca. Zacząłem ją namiętnie lizać i ssać, a palcami pieściłem ją w środku i stymulowałem łechtaczkę. Sara nagle złapała moje dłonie, bo jej ciałem wstrząsnął dreszcz. To jeszcze nie był orgazm, ale bardzo blisko. Spojrzałem na nią i podsunąłem się między jej uda. Wyjąłem majtki z jej ust i naparłem biodrami na jej cipkę, ale nadal miałem na sobie swoją bieliznę. Sara objęła mnie nogami w pasie, a dłońmi chciała mnie rozebrać. Mnie się jednak nie śpieszyło. Pocałowałem ją w usta i ocierałem się, a ona wiła się i jęczała pode mną. Mogłem zrobić z nią, co tylko chciałem. Nie myślałem w tym momencie o tym wszystkim, co wiedziałem. W tamtej chwili Sara była dla mnie po prostu kobietą. Nie dziwką, chociaż to słowo cały czas kołatało mi się z tyłu głowy. Byłem na siebie za to cholernie zły, ale omijałem te myśli. Skupiłem się na niej i na tym, co było między nami. 

– Pragnę cię, Saro – wyszeptałem między pocałunkami.

Chciałem usłyszeć od niej to samo. To było takie naiwne i szczeniackie, ale potrzebowałem tego.

– Tylko? – zapytała nagle.

Zaskoczyła mnie tym. Skrzywiłem się lekko i znowu ją pocałowałem.

– Nie, nie tylko. 

– To dobrze – odpowiedziała, ale w jej głosie słychać było smutek. Spojrzałem na nią, a ona ujęła moją twarz w dłonie. – Nie mówmy o tym teraz, Marshall. Zróbmy to bez wyrzutów sumienia i bez zahamowań – dodała pewnie.

Byłem tak podniecony, że faktycznie trudno mi było normalnie myśleć. Pozbyłem się swoich majtek i chwyciłem kutasa w dłoń. Nie potrafiłem dłużej czekać i zrobiłem to tak, jak mówiła Sara: bez wyrzutów sumienia i bez zahamować. Wsunąłem się w nią delikatnie i powoli. Wtuliłem twarz w jej włosy i jęknąłem. Otuliły mnie słodkie ciepło i wszechogarniająca wilgoć ciasnej cipki. Przez chwilę się nie ruszałem, a Sara także leżała nieruchomo. Objęła mnie jedynie i wtuliła się mocno. Leżałem na niej i byłem głęboko w jej cudownym ciele, które tak mnie podniecało. Uświadomiłem sobie, że Sara była spełnieniem moich fantazji. Fizycznie niczego jej nie brakowało. Po chwili zacząłem rytmicznie poruszać biodrami, a ekstaza wzbierała w nas równo i miarowo. Nie byłem mistrzem długodystansowców, a na pewno nie przy niej. Seks uprawiałem ostatnio jak na lekarstwo i jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Przy Sarze jednak trudno było zapanować nad instynktem.

Uniosłem się na rękach i przyśpieszyłem nieco. Patrzyłem na jej twarz, która wpatrzona była w moją. Rozchylone usta wydobywały z siebie ciche i słodkie jęki, które po chwili przerodziły się w niemy krzyk. Sara chciała krzyknąć, ale pocałowałem ją namiętnie i stłamsiłem odgłosy jej ekstazy. Doszła, a ja dosłownie sekundę po niej. Pchnąłem mocno, by być w niej cały i czuć, jak pulsuje. To wszystko było dla mnie idealne. Nie oczekiwałem od seksu niczego więcej niż tego, co przeżywałem z Sarą. Intensywności, namiętności i wzajemnego przyciągania. Ona czuła się przy mnie bezpiecznie, a ja chwilowo mogłem się łudzić, że ją chronię. Mogła leżeć w moich ramionach, a ja miałem pewność, że nic jej nie jest.

Wysunąłem się z niej i położyłem obok. Sara od razu się przytuliła i zadarła głowę, by na mnie spojrzeć.

– „Chciałam się tylko przytulić" – zacytowałem żartobliwie jej słowa. 

– Tak, podobało mi się przytulanie w twoim wydaniu – odpowiedziała i zamknęła oczy.

Musnąłem dłonią jej policzek.

– Sara… – Urwałem w pół słowa, bo tak naprawdę nie byłem pewien, co chciałem powiedzieć. Ona jednak otworzyła oczy i patrzyła z wyczekiwaniem. – Porozmawiamy innym razem – dodałem. 

– Dobrze. Innym razem. – Położyła głowę na moim ramieniu. – Matt wychodzi rano na zajęcia, więc będę musiała iść do siebie.

– Już teraz? – zapytałem.

– Jeśli tu zasnę, już się nie obudzę. To zbyt ryzykowne. 

– Ja cię obudzę. Za godzinę, okej? – zaproponowałem.

Nie chciałem, by wychodziła. Nie tak od razu, kiedy nasze ciała były jeszcze rozgrzane i przesiąknięte wzajemnym zapachem. 

– Nie wyśpisz się do pracy. – Zaśmiała się i usiadła. Odsłoniła swoje nagie piersi, ale się nie krępowała. Spojrzała na mnie. Była cudownie roztrzepana, a ja znowu poczułem to niepohamowane pragnienie. Mój kutas zapulsował i stwardniał. Kurwa! 

– Pierdolę to – jęknąłem i chwyciłem ją w ramiona. – Ty też się nie wyśpisz – dodałem i pchnąłem ją na łóżko. Sara zaczęła się cicho śmiać, ale nie protestowała. Pocałowałem ją, a ona sama chwyciła moją męskość w dłoń. Ścisnęła mocno i nakierowała na siebie.

– Mogę być niewyspana, ale jeśli rano zrobisz mi śniadanie, to ja zrobię ci pranie.

Teraz to ja się zaśmiałem. Chwyciłem jej brodę i ścisnąłem mocniej.

– Nie bądź taka mądra. – Naparłem na nią, a ona puściła mojego kutasa, bym mógł się w nią wsunąć. Tym razem pchnąłem raz a mocno.

– Ach! – jęknęła. Była taka gotowa i mokra od mojej spermy. Kurewsko mnie to podnieciło. Pocałowałem ją i objąłem mocno, by móc kontrolować swoje ruchy. Ona dopasowała się do mnie. Pojękiwała cicho, ale doskonale wiedziała, że nie możemy pozwolić sobie na pełną swobodę. Nie przeszkadzało nam to jednak w tym, by pieprzyć się ten i kolejne dwa razy.

Świtało, gdy Sara nago opuszczała mój pokój. Przemknęła korytarzem prosto do siebie, a ja już pragnąłem, by było rano. Bym znowu mógł ją zobaczyć i zrobić jej śniadanie. I nie oczekiwałem w zamian niczego. To chyba był mój błąd, ale byłem zaślepiony. Zadurzyłem się w niej. Tak. To było odpowiednie określenie tego, co do niej czułem.

ROZDZIAŁ 13

Depeche Mode - Enjoy the silence

Zmianę mojego nastroju zauważyli chyba wszyscy na posterunku. Zaczynałem zmianę, gdy do szatni wszedł Ash. Spojrzał na mnie i znowu posłał mi ten swój głupawy uśmieszek. Nie miałem zamiaru się tłumaczyć, ale on od razu mnie rozgryzł. Podszedł i klapnął na ławeczce, gdy zapinałem swój kombinezon, w którym myłem wozy strażackie.

– Zaruchałeś coś – stwierdził, czym totalnie mnie rozbawił.

Ryknąłem śmiechem, Ash również się uśmiechnął.

– Możliwe. Dobrze wiesz, że nie będę ci o tym opowiadał. – Trąciłem go lekko.

– Nawet nie chciałbym słuchać, ale fajnie, że zaczynasz normalnie funkcjonować.

– Normalnie? – Zerknąłem na niego, unosząc brew.

– No, jak facet. Wiesz… – Ash się zaśmiał. – Nowe miejsce, nowe perspektywy, i w ogóle...

– Nie jest idealnie, ale wczorajsza noc była w porządku. Sara jest… – Ugryzłem się w język, ale trochę za późno.

Ash zrobił wielkie oczy. Wstał z ławki.

– Pieprzyłeś Sarę? – zapytał szeptem i rozejrzał się wkoło.

Nawet jakbym zaczął się wykręcać, to on by mi nie uwierzył. Przeklinałem własną głupotę. Kurwa! Jak mogłem się tak bezmyślnie wygadać?

– Ja wiem, że ona ma faceta – odpowiedziałem.

Nie czułem się winny, ale widziałem złość w oczach Asha. Zbliżył się do mnie i przemknęło mi przez myśl, że chce mnie uderzyć.

– Trzymaj się od niej z daleka! – warknął i odszedł.

– Ash! – krzyknąłem za nim.

Nie mogłem tak tego zostawić. Lubiłem go i nie chciałem robić sobie wrogów.

– To moja dobra rada, Shall. Zostaw Sarę w spokoju! – odpowiedział, ale się nie odwrócił. Chciałem iść za nim, ale posterunek nie był dobrym miejscem na takie rozmowy. Postanowiłem, że dorwę go po pracy. Poczekam, aż skończy zmianę, i wtedy postaram się mu wyjaśnić. Tylko co miałem mu powiedzieć? Jakie było wytłumaczenie mojego zachowania? „Wiesz, Ash, szkoda mi jej, bo odkryłem mroczny sekret jej życia, ale nie mogę się jej oprzeć i tak jakoś wyszło, że spędziłem z nią dwie noce”? To brzmiało żałośnie.

– Bierz się do roboty, Shall! Wozy wyglądają, jakby ktoś obrzucił je gównem – pospieszył mnie mój przełożony.

Kiwnąłem do niego, że już idę, i zmieniłem buty. Czułem, jak emocje zaczynają we mnie wzbierać, ale nic nie mogłem na to poradzić. Najbliższe dziesięć godzin musiałem spędzić w robocie.

Podczas przerwy obiadowej Ash mnie unikał. Odkąd zacząłem tu pracować, jedliśmy razem, gdy obaj byliśmy na zmianie, a teraz on usiadł przy stoliku z chłopakami ze swojej ekipy. Poczułem się dziwnie. Znowu stawałem się outsiderem. To było bardzo znajome uczucie, ale przez chwilę łudziłem się, że kiedyś stanie się dla mnie obce. Słyszałem ich rozmowy i śmiechy. Od razu odniosłem wrażenie, że naśmiewają się ze mnie. Miałem to gdzieś, ale wkurwiało mnie, że Ash tak szybko mnie skreślił. Co go obchodziło, że spałem z Sarą? Rozumiałem, że się znali, ale on mnie nie znał. Nie znał też jej, mimo że tak mu się wydawało.

Wróciłem do domu koło dziesiątej wieczorem. Byłem wykończony ciężką pracą i marzyłem jedynie o tym, by położyć się spać. Niestety w domu Sara, Matt i Jace urządzili sobie wieczór filmowy. Zastałem ich, jak siedzieli w salonie z pudłami pizzy i piwem i oglądali jakiś horror. Sara wtulona była w Jace’a i tylko zerknęła na mnie.

– Co tak późno, Shall? Czekaliśmy na ciebie od ósmej – odezwał się Matt i posłał mi szeroki uśmiech. Lubiłem tego dzieciaka, chociaż jednocześnie miałem żal, że on nie zauważał, co działo się z jego siostrą.

– Wziąłem nadgodziny i jestem padnięty – odpowiedziałem, patrząc na Sarę.

Ona jednak odwróciła wzrok i udawała, że ogląda film.

–Siadaj z nami. Jest pizza dla ciebie. Co prawda zimna, ale jest – zaproponował Jace.

Gdybym nie wiedział o pewnych sprawach, to pewnie też dałbym się nabrać na ten jego sztuczny uśmiech i wymuszoną uprzejmość.

– Kto zamawiał pizzę? – zapytałem.

Doskonale wiedziałem, że Matta nie było na to stać.

– Ja, ale nie przejmuj się. Ja stawiam! – odpowiedział Jace, a mnie od razu odechciało się jeść.

– Jakoś nie mam ochoty – rzuciłem oschle i wtedy Sara spojrzała na mnie.

Jej wzrok znowu był smutny.

– Muszę do łazienki – powiedziała, a gdy wstawała, Jace klepnął ją w tyłek.

Zmrużyłem oczy. Wkurwiłem się.

– Nie widziałem tego! – zaśmiał się Matt.

– Idę spać! Dobranoc! – odpowiedziałem i czekałem, aż Sara przejdzie obok mnie, by ruszyć za nią. Przyspieszyła kroku i prawie uciekła mi do łazienki. Podszedłem jednak do niej i dłonią przytrzymałem drzwi.

– Nie, Marshall… Proszę – wydusiła z siebie, ale stała tyłem.

Zbliżyłem się i powąchałem jej włosy. Miałem wrażenie, że jestem na jakimś dziwnym haju.

– Nie wiem, jak długo zniosę coś takiego. Do czego to wszystko prowadzi? – zapytałem.

Byłem wściekły, a jednocześnie nabuzowany. Pragnąłem jej. Znowu. Wszystkie emocje tego dnia gotowały się we mnie. Sara nadal stała tyłem do mnie i nic nie odpowiedziała. Zupełnie nie wiedziałem, co mam zrobić.

– Dziś w nocy znowu do mnie przyjdziesz? Czy będziesz pieprzyła się z tym skurwielem, co? – warknąłem prosto do jej ucha.

Wtedy jej ciałem wstrząsnął niemy szloch. Zasłoniła usta, by nie wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Chwyciła za klamkę, by wejść do łazienki, ale ja nadal trzymałem drzwi.

– Daj mi spokój – wyszeptała tak cicho, że ledwo ją usłyszałem.

– Serio, Sara? – nachyliłem się jeszcze bliżej, a drugą ręką objąłem ją w pasie. – Chcesz, bym dał ci spokój? – Cedziłem słowa przez zaciśnięte zęby.

Miałem ochotę ją rozszarpać za takie manipulacje i kłamstwa. Za to, co robiła ze swoim życiem, i za to, że wciągała w to mnie. Za to, że już nie potrafiłem się od tego uwolnić, mimo że trwało to tak krótko.

– Nie mogę…

– Sara! – przerwał nam nagle głos Jace’a – co ty tam robisz w tej łazience?! – Odsunąłem się od niej, bo usłyszałem jego kroki. Wtedy Sara weszła do środka, a ja stałem jak idiota pod drzwiami.

– Też czekam, muszę się odlać – wymyśliłem na poczekaniu, a Jace podszedł do mnie.

– Sara! – Walnął pięścią w drzwi. Mogłem sobie tylko wyobrazić, jak Sara podskoczyła z nerwów. Po chwili spuściła wodę w toalecie i wyszła do nas. Na jej twarzy nie było widać żadnych emocji.

– Ja pierdolę! Nawet się wysikać w spokoju nie można?! – warknęła na nas i ruszyła korytarzem w stronę salonu. Jace dogonił ją i chwycił za rękę, a następnie popchnął na ścianę.

Stanąłem jak wryty.

–Zważaj na słowa! – powiedział do niej.

Nie mogłem uwierzyć, że zrobił to przy mnie. Stał nad nią jak kat i byłem przekonany, że uderzyłby ją, gdybym na nich nie patrzył. Podszedłem i bez wahania stanąłem w jej obronie.

– Co ty robisz, Jace? – zapytałem, starając się zachować spokój.

Ten skurwiel od razu przybrał ten swój uśmiech i spojrzał na mnie.

–Wybacz, skarbie – pogładził policzek Sary, która odwróciła wzrok – Jestem już zmęczony i chyba się położę. Pójdziesz ze mną? – zapytał, ale nie dał jej wyboru. Pociągnął ją za sobą w stronę jej pokoju.

Kurwa! Powinienem był coś zrobić, cokolwiek więcej… Ale nie mogłem. Patrzyłem, jak drzwi się zamykają, a w środku nawet nie zapalili światła. Z salonu dobiegały głośne dźwięki filmu, a ja zajrzałem do Matta. On spał jak kamień i nic nie było w stanie go obudzić. Chciałem wrócić do siebie, ale zatrzymałem się pod drzwiami pokoju Sary. Panowała tam cisza, ale doskonale wiedziałem, że to tylko pozory. Żołądek zacisnął mi się w supeł.

Położyłem się i oczywiście znowu nie mogłem zasnąć. Po około godzinie usłyszałem skrzypienie jej łóżka. To był dźwięk, który wywoływał we mnie mdłości. Zakryłem głową poduszkę, by nie słuchać i nie wyobrażać sobie tego, co mogło się tam dziać. Ja jednak doskonale o tym wiedziałem. Zbyt doskonale. Byłem przekonany, że ten skurwiel właśnie ją gwałci, bo nawet jeśli się nie sprzeciwiła, to i tak tego nie chciała. Byłem tchórzem, bo nie wyszedłem z pokoju i nie przerwałem. Wybrałem mniejsze zło. Milczenie.

ROZDZIAŁ 14

Ed Sheeran - Perfect

Unikałem Sary przez kolejne dni. Ona również nie próbowała nawiązać jakiejkolwiek rozmowy. Przechodziła obojętnie obok mnie, uciekała wzrokiem, a gdy wchodziłem do pomieszczenia, w którym przebywała, od razu je opuszczała. Jak długo miałem tak wytrzymać? Ash również ze mną nie gadał i miałem wrażenie, że moje życie znowu się stacza. Spadałem i nie miałem czego się złapać i chociażby zatrzymać, nie mówiąc już o tym, by wspinać się wyżej. To mnie dołowało. Nagle wróciły do mnie złe myśli. Straciłem resztki nadziei na to, że moje życie może wyglądać normalnie. Trwałem w dziwnym transie i chyba miałem złamane serce. Tak. Nie potrafiłem inaczej tego określić. Zadurzyłem się w dziewczynie, która nigdy nie mogła być moja. Sara była typem kobiety, od którego każdy facet powinien trzymać się z daleka, a jednocześnie potrzebowała kogoś, kto by ją uratował. Łudziłem się, że tym kimś mogłem być ja. Myliłem się.

Mijała kolejna sobota, a ja siedziałem w pracy. Brałem dużo nadgodzin, by zarobić nieco więcej. Zawsze chciałem mieć własny motocykl, a od roku zdjęto mi zakaz prowadzenia pojazdów. Nie stać mnie jednak było nawet na pierdolony rower, ale postanowiłem oszczędzać. Musiałem mieć jakiś cel, by do niego dążyć. Jeśli normalne życie nie było osiągalne, to chociaż chciałem spełnić jedno ze swoich marnych i nic nieznaczących marzeń.

Było mi źle i jak nigdy, pod wpływem impulsu, postanowiłem zadzwonić do rodziców. Nie odzywałem się do nich od przeprowadzki, a doskonale wiedziałem, że matka zamartwiała się o mnie, mimo że byłem dorosłym facetem. Wyszedłem na papierosa i dość długo wpatrywałem się w ekran swojego telefonu. Pod kontaktem miałem zdjęcie mamy. Uśmiechnąłem się, bo była naprawdę piękną kobietą. Nie dziwiłem się, że ojciec zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. To była najprawdziwsza z prawd i… I zazdrościłem im tego.

– Marshall, synu… – usłyszałem głos matki. Była na granicy płaczu.

– Cześć, mamo. U mnie wszystko w porządku. – Doskonale wiedziałem, że właśnie o to by zaraz zapytała.

– Nie dzwoniłeś. Gniewasz się?

Zmarszczyłem brwi, bo nie lubiłem, gdy o wszystko się obwiniała. Taka właśnie była. Za dobra. Za bardzo kochała ojca. I za bardzo pragnęła, bym ja był taki, jakim oni sobie mnie wymarzyli.

– Nie mam powodu, by się na ciebie gniewać, mamo. Wiesz, że…

– Tak, wiem, synu. Jak ci się tam mieszka? W tym Nowym Jorku? – Ton jej głosu nieco się uspokoił. Ja również odetchnąłem z ulgą.

– Dobrze, choć jeszcze nie za bardzo znam miasto. Chyba mieszkając tu całe życie, nie byłbym w stanie go poznać.

– To ogromna metropolia. Bezpiecznie tam?

Uśmiechnąłem się.

– Złego licho nie weźmie, mamo.

– Oj, Marshall! Nie mów tak! – zganiła mnie. – Odwiedzisz nas kiedyś? Babcia na pewno z chęcią by cię zobaczyła.

Zaskoczyła mnie tą propozycją. Doskonale wiedziałem, że nie byłem mile widziany przy rodzinnym stole. Babcia, matka mojego ojca, nie akceptowała mnie i choć nigdy mi tego nie powiedziała, od zawsze uważała, że jestem najgorszym z jej wnuków.

– A ojciec? – zapytałem wprost, ale matka zamilkła.

– Jest w pracy… – bąknęła cicho po chwili, ale nic więcej nie musiała mówić. On nienawidził mnie za to, co zrobiłem, i miał do tego prawo. Byłem przecież mordercą.

– A u was wszystko w porządku? – zapytałem. Ze zwykłej ciekawości. Nie zniósłbym myśli, że coś mogło być u nich nie tak. Wprawdzie nigdy nie było idealnie, ale mama taki świat kochała i akceptowała.

– Tak, synku. Ojciec mniej pracuje, bo zaczął remont drugiej części domu. Chce tam zrobić biblioteczkę i… – Mama ugryzła się w język.

– I przerobi mój pokój na salon z kominkiem? – zasugerowałem, bo pamiętam, że mi o tym mówił. Bez emocji. Bez skrupułów. Oznajmił mi, że gdy wyprowadzę się z domu na stałe, zlikwiduje mój pokój. I tak długo się z tym wstrzymywał.

– Nie gniewaj się na ojca. On…

– Wiem, mamo. Ma żal do mnie za to, co zrobiłem, i nie jestem dla niego powodem do dumy – przerwałem jej niepewnie.

– Ale on cię kocha.

– Mamo… – westchnąłem. – Nie można kochać kogoś takiego jak ja, i doskonale o tym wiesz. Nie mam do was żalu, a na pewno nie do ciebie.

– Bo to wszystko nie tak miało być… – Nagle się rozkleiła. Kurwa! Nienawidziłem, gdy płakała. Zawsze się o to obwiniałem. Jej łzy były jak szpile, które ktoś wbijał mi w serce. Boleśnie raniły moją potarganą duszę i wpędzały mnie w jeszcze większe poczucie winy.

– Wiem, przepraszam cię, mamo. Za wszystko – odpowiedziałem i rozłączyłem się.

Dłonie mi się trzęsły, bo prawie czułem jej ból. Wiedziałem, że ona płacze, i trwało to zapewne jeszcze długo po zakończeniu rozmowy. Naprawdę byłem nikim. Dnem. Gnojem, który zabił niewinną dziewczynę. Oparłem się o zimny mur i zamknąłem oczy. Miałem znowu te myśli, by iść i… Nie, to było by za proste. Nie zasłużyłem na śmierć, bo to byłoby wybawienie od wszystkich problemów. Rzuciłem niedopałek papierosa na ziemię i zgasiłem go butem. Właśnie skończyłem zmianę i powinienem wracać do mieszkania, ale nie miałem na to ochoty. Szwendałem się po okolicy dobrą godzinę, aż zaczęło padać. Normalnie poszedłbym do Asha, ale teraz o tym nie było mowy. Nie było go też w pracy, więc nawet nie mogliśmy pogadać, bo on również mnie unikał.

Wchodziłem po schodach jak na skazanie. Nie chciałem jej widzieć i przeżywać od nowa tych kłamstw. To było chore i destrukcyjne. Wszedłem do mieszkania i od razu natknąłem się na Sarę, która poprawiała usta błyszczykiem przy lustrze w korytarzu. Skłamałbym mówiąc, że nie podobała mi się w tych zwykłych jeansach i koszuli wiązanej pod szyją czarną tasiemką. Spojrzała na mnie i przestała malować usta.

– Cześć… – bąknęła.

Zignorowałem ją. Chciałem od razu iść do siebie, ale wpadłem na zadowolonego i lekko podchmielonego Matta.

– Jest nasz pracoholik! – Chłopak zatoczył się lekko i złapał równowagę dopiero, gdy Sara podała mu dłoń. – Ogarnij się szybko i wychodzimy! – dodał, patrząc na mnie.

– Ja? – Uniosłem brew i zerknąłem na Sarę. Naprawdę wyglądała ładnie. Wyprostowała włosy i zrobiła bardzo delikatny, dziewczęcy makijaż.

– No idziemy do klubu, bo Sara ma dziś urodziny! – wyjaśnił Matt i objął siostrę.

Sara zaśmiała się i spojrzała na mnie.

– Fajnie byłoby, gdybyś z nami poszedł – powiedziała. O dziwo, zabrzmiało to szczerze.

– Nie mam dla ciebie prezentu. – Próbowałem się wymigać, bo nie miałem ochoty na imprezę. A tym bardziej na świętowanie jej urodzin.

– Cholera… chyba mi niedobrze! – powiedział Matt i wyrwał do łazienki. Sara poszła za nim, ale zaśmiała się tylko i odwróciła w moją stronę.

– Nie potrzebuję prezentów – powiedziała i podeszła. Była taka idealna i wyglądała na dobrą dziewczynę, ale to co skrywało się pod tym słodkim spojrzeniem, stawiało mi włosy na całym ciele.

– Więc mnie tym bardziej tam nie potrzebujesz, Saro – odpowiedziałem pewnie i odsunąłem się. Nie mogłem jej ulec, choć wszystko we mnie już się gotowało.

– Nie będzie Jace’a. Wyjechał i wraca dopiero w poniedziałek – próbowała mnie przekonać. Niestety, miała dobre argumenty.

– I uważasz, że brak jego obecności coś zmienia? – zapytałem, krzyżując ręce na piersi.

– Możemy spędzić fajnie ten wieczór. Bez kłamstw, gierek… Ja naprawdę cię lubię, Marshall. – Znowu się zbliżyła. Poczułem zapach jej perfum i przepadłem.

– Ty i tak ciągle grasz i kłamiesz – ostatkiem sił próbowałem odmówić, ale ona wyciągnęła dłoń i wsunęła palce za pasek moich spodni. Zrobiłem krok i wziąłem ją w ramiona.

– Nie dziś. Pozwól mi dziś być tą normalną Sarą – wyszeptała mi prosto do ust.

Wciągnąłem powietrze, by poczuć bardziej jej zapach. O Boże! Dotarło do mnie, że naprawdę się w niej zabujałem. Jak zwykły szczeniak. Sara znaczyła dla mnie więcej, niż powinna.

– A co z Mattem? – Wychyliłem się, by spojrzeć na drzwi łazienki.

– On zaraz padnie. Mówiłam, by nie pił w domu, ale mnie nie słucha. Skoro rzygał, to teraz będzie faza smażonej kiełbasy i pójdzie spać, jak dziecko.

– Faza smażonej kiełbasy? – Uniosłem brew, bo nie zrozumiałem.

– Matt ma trzy fazy pijaństwa. Pierwsza, to „mieszam, choć wiem, że mam słabą głowę”. Druga: „tracę poczucie rzeczywistości i zaczynam rzygać”. A trzecia to faza smażonej kiełbasy. Czyli... Patrz – Sara podeszła do drzwi łazienki. – I co Matt? Idziesz z nami? – zapytała brata.

– Nie… Zjadłbym kiełbasę i poszedł spać – wybełkotał Matt, a ja zacząłem się śmiać i podszedłem do łazienki. Zajrzałem do środka. Siedział oparty plecami o kabinę prysznica i wyglądał jak pijany licealista.

– Usmażyć ci kiełbaskę? – wtrąciłem z rozbawieniem i spojrzałem na Sarę. Ona również się uśmiechała.

– Marshall… Twoją kiełbaskę biorę w ciemno – odpowiedział mało wyraźnie Matt, a ja pomogłem mu wstać. Zaprowadziliśmy go z Sarą do kuchni. Ona zrobiła mu herbatę, ja usmażyłem mu kawałek kiełbasy, a po półgodzinie Matt spał jak dziecko. To był naprawdę przezabawny widok.

– Mówiłam – powiedziała Sara, gdy oboje staliśmy nad łóżkiem Matta.

– Nie będzie rzygał w nocy? Możemy go tak zostawić? – zerknąłem na nią.

– Nic mu nie będzie. Po fazie kiełbasy w jego głowie jest nicość, aż do poranka i kaca, który prawie go zabija, ale spoko… Da sobie radę.

– No dobra, ale co teraz? Matt mówił o jakimś klubie, a tam pewnie czekają twoi znajomi czy coś... – Oczywiście, że miałem zamiar z nią tam iść, ale musiałem wybadać teren.

– O to się nie martw, Marshall.

– Przy tobie martwię się chyba o wszystko – odpowiedziałem, a ona nagle chwyciła mnie za rękę i wyprowadziła z pokoju brata.

– Skończę z tym. Obiecuję – wydusiła z siebie.

Nie uwierzyłem jej, bo ona sama w to nie wierzyła.

– Kiedy?

Spojrzała na mnie, gdy o to zapytałem.

– Nie wiem. Jak… Jak będzie odpowiednia chwila – odparła.

– A teraz? Teraz jest chwila odpowiednia na co? – Znowu zaczynałem się wkurwiać na te jej kłamstwa, ale Sara się zbliżyła i pocałowała mnie.

– Na to – objęła mnie za szyję, a ja przyciągnąłem ją do siebie.

– Sprawiasz, że nienawidzę swojego życia jeszcze bardziej, Sara.

– Czemu? Czemu nienawidzisz swojego życia? – zapytała i odchyliła się, by na mnie spojrzeć. Była zaciekawiona i zaintrygowana.

– Bo mam gównianą przeszłość i przez to nie mogę zaoferować ci niczego, dzięki czemu chciałabyś się zmienić – odpowiedziałem szczerze.

Widziałem, że jej to zaimponowało. Sara uśmiechnęła się, ale ten uśmiech nie dotarł do jej oczu.

– Najpierw musisz poznać tę prawdziwą Sarę i wtedy będziesz mógł zadecydować.

– Zadecydować o czym? – zmarszczyłem brwi.

– Czy chciałbyś mnie taką… prawdziwą.

Nie wiedziałem, co mam jej odpowiedzieć. Chciałem ją. Jakąkolwiek. Pragnąłem, by była moja. Chciałem ją zmienić, ale byłem gotów wziąć ją taką… nieprawdziwą i patrzeć z podziwem na to, jak się zmienia. Dla mnie. Dla nas. Dla samej siebie. Ależ to kurwa było naiwne. Jakie głupie i gówniarskie.

– Wezmę szybki prysznic i jestem gotowy. Dasz mi dziesięć minut? – Zmieniłem temat.

Pomyślałem, że takie wyjście może pozwoli mi się rozluźnić. Dlaczego miałem odmawiać sobie głupiej imprezy? Sara uśmiechnęła się, tym razem szczerze.

– Jasne, poczekam w kuchni.

– A co to za klub? – zapytałem, gdy ruszyliśmy korytarzem.

Ja stanąłem w progu łazienki, a Sara weszła do kuchni i usiadła przy stole.

– Fajne miejsce, zobaczysz. A teraz pospiesz się!

– Dziesięć minut i jestem gotowy, a tak w ogóle… – spojrzałem na nią. – Naprawdę ślicznie dziś wyglądasz – dodałem szczerze, wywołując zawstydzony uśmiech na jej twarzy.

Sara patrzyła na mnie i miałem wrażenie, że w tej chwili była po prostu… szczęśliwa.

ROZDZIAŁ 15

Aha - Liflelines

Szwendaliśmy się z Sarą po Central Parku do momentu jego zamknięcia. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Dowiedziałem się, że Sara lubi balet, słucha Lany del Rey, uwielbia psy. Tego dnia ujrzałem jej prawdziwą twarz, której chyba nikt nie znał albo wszyscy jej bliscy już o niej zapomnieli. Sara była bardzo skryta i nie lubiła o sobie opowiadać. Z wiadomych powodów nie rozmawialiśmy o teraźniejszości, ale to, kim starała się być, kłóciło się z jej prawdziwą naturą. Udawanie pewnej siebie i zadziornej laski wcale do niej nie pasowało. Dlaczego nikt tego nie zauważał?

– Nie jesteś zmęczona? – zapytałem, gdy przysiedliśmy na ławce.

Było koło północy, a przed chwilą skończyliśmy jeść hot dogi, które kupiłem za swoje ostatnie pieniądze.

– Nie, jestem szczęśliwa. – Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.

Pomyślałem, że to dobry moment, by wręczyć jej urodzinowy prezent. Kupiłem go na szybko w lunaparku. Był to zwykły breloczek z napisem. Wyjąłem go z kieszeni i podałem Sarze.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – powiedziałem i pocałowałem ją w usta.

Spojrzała na mnie jakoś tak smutno, a następnie zerknęła na breloczek.

– „Zawsze patrz w gwiazdy, one znają właściwą drogę” – przeczytała na głos napis na breloczku.

– To najsensowniejszy cytat, jaki znalazłem wśród tego badziewia na straganie. Chyba lepszy niż „Mam penisa i nie zawaham się go użyć” albo „Jestem gruba, bo mnie na to stać” – wyjaśniłem, a ona się zaśmiała.

– Nie jestem gruba. – Udała oburzoną.

– Nie, jesteś szczęśliwa – odpowiedziałem i przysunąłem się do niej. – Pora wracać do domu, Saro. Robi się chłodno. Rano muszę iść do pracy – dodałem.

– Czemu pracujesz nawet w niedzielę? – zapytała.

– Bo potrzebuję kasy, a w weekendy płacą podwójnie.

– Zawsze chodzi o te pieprzone pieniądze. – Nagle wstała i odeszła.

Ściskała w dłoni breloczek, a ja podszedłem do niej i położyłem dłonie na jej ramionach.

– Wracajmy do domu, Saro – wyszeptałem do jej ucha.

– Chcę iść w jeszcze jedno miejsce. – Odwróciła się i spojrzała na mnie.

– To daleko stąd?

– Zajdziemy tam w drodze do domu.

– Okej, chodźmy.

Ująłem jej dłoń i razem ruszyliśmy w kierunku podziemi. Mimo późnej pory na ulicach nadal było mnóstwo ludzi. W wagonie metra Sara przytuliła się do mnie mocno i wsunęła mi dłonie pod koszulkę. Gładziła moją skórę i miałem wrażenie, że nuci coś pod nosem, ale nie miałem odwagi zapytać. Ona miała swój świat i nie chciałem w niego wchodzić. Nie wtedy, kiedy mi na to nie pozwalała.

Wysiedliśmy dwie stacje metra od naszego mieszkania. To również była dzielnica domów szeregowych i niewysokich kamienic. Doszliśmy do jednej z nich i weszliśmy do środka. O nic nie pytałem, bo zaraz i tak miało się wyjaśnić, co tam robiliśmy. Dotarliśmy aż na dach, ale zaskoczyło mnie, że Sara miała klucze od wejścia.

– Co to za miejsce? – zapytałem.

Na dachu znajdowała się jakby niewielka szklarnia, ale było tak ciemno, że nie widziałem niczego więcej. Widok był jednak powalający: tętniące życiem centrum Nowego Jorku w oddali.

– Mieszkaliśmy kiedyś w tej kamienicy. Pod nami jest mieszkanie, które rodzice sprzedali kilka lat temu, a ja zachowałam klucze od drzwi na dach, bo kocham to miejsce.

– A co jest w nim wyjątkowego?

Podeszliśmy do szklarni i Sara otworzyła drzwi. W środku były poduszki, materac i koc. Wyglądało to jak pokoik, tyle że ze szklanymi ścianami. Jedna z szyb w daszku była wybita.

– Bo to moje miejsce.

– I pokazujesz mi je, bo…? – Schyliłem się, by wejść do środka.

– Bo chcę. – Sara zaczęła się krzątać jak u siebie.

Ze sterty jakichś rzeczy wygrzebała dwie małe świeczki i poprosiła mnie o zapalniczkę. Następnie wzięła koc, wyszła, by go wytrzepać, i zasłała materac. – No siadaj! Nie martw się, nie śpi tu żaden bezdomny – dodała, widząc moją niepewność. Nie chodziło o to, że się brzydziłem czy cokolwiek w tym rodzaju. Czułem się dziwnie, bo Sara właśnie pozwoliła mi wejść do swojego świata bardziej niż dotąd. Nie spodziewałem się tego, ale poczułem się… wyjątkowo. Usiedliśmy na materacu, a ja wziąłem do ręki gazetę, która leżała na podłodze. To był jakiś magazyn o podróżach.

– Przychodzę tu czasami, gdy mam wszystkiego dość. – Przerwała chwilową ciszę.

– Dziś masz dość? – Spojrzałem na nią niepewnie.

Nie wiedziałem, co myśli, ale wyglądała na spokojną.

– Nie, ale ty jesteś zmęczony, więc cię tu przyprowadziłam.

– Chcesz tu spać? – zapytałem, nie ukrywając zdziwienia.

– A czemu nie? Czasami to robię. Odkąd się wprowadziłeś, spałam tu kilka razy. Nie chciałam wracać do domu po… – Urwała w pół zdania.

– Po tym, co robisz przez Jace’a? – zapytałem wprost.

– Tak.

– Mogę zapytać o coś jeszcze?

– Możesz, ale nie obiecuję, że odpowiem.

Zaśmiałem się drwiąco. Sara potrafiła grać na uczuciach. Pokazała mi to miejsce, a jednocześnie dalej nie potrafiła otworzyć się do końca.

– Jeśli chciałbym ci pomóc, co miałbym zrobić?

Sara milczała długą chwilę. W głowie mnożyły mi się odpowiedzi, jakich mogłaby mi udzielić.

– Nie wiem, Shall. To nie jest takie proste, jak ci się wydaje. Ja nie robię tego, bo chcę. Ja…

– Więc po co to robisz? – Podniosłem głos.

Sara od razu zaczęła chować się za emocjonalnym murem. Znowu zapadła cisza, a ja nie wiedziałem, co zrobić. Na szczęście tym razem to Sara odezwała się pierwsza.

– Poznałam Jace’a dwa lata temu, na samym początku studiów. Zakochałam się, czułam się kochana. Moja rodzina go uwielbia i od samego początku cieszyli się, że z nim jestem. My… nie jesteśmy bogaci, a Jace pochodzi z bardzo zamożnej rodziny. Mój ojciec stracił pracę, a przedtem zaciągnął kredyt i było nam ciężko. Jace pożyczył ojcu pieniądze i nie widziałam w tym nic złego, ale wszystko zmieniło się jakiś czas temu.

– Na pewno chcesz mi o tym powiedzieć? – wtrąciłem niepewnie, ale ona mówiła dalej.

– Jace zabrał mnie na dziwną imprezę. Wcześniej zaczął namawiać mnie na różne rzeczy, trójkąty z innymi facetami, aż w końcu powiedział, że chce patrzeć na mnie i innych, ale tylko patrzeć. Byłam zakochana i myślałam, że po prostu spełniam jego fantazje. Któregoś razu powiedziałam, że nie chcę już tam chodzić, że mi to nie pasuje i zapytałam, czemu tak się zmienił… Wtedy pierwszy raz mnie uderzył. Powiedział, że mam wobec niego dług i muszę spełniać jego zachcianki.

– Jezu, Sara… Nie mogłaś po prostu powiedzieć o tym rodzicom? – oburzyłem się.

– Gdybym mogła, tobym powiedziała. Ja... ja się go po prostu boję, Shall.

– Możesz to zgłosić na policję, iść na obdukcję… Sara, to nie może trwać bez końca.

– Nie mam w sobie tyle odwagi. Ja wiem, że tobie wydaje się proste, że powinnam iść na policję i w ogóle. Moi rodzice uważają, że Jace to ich wymarzony zięć i czekają tylko na nasze zaręczyny i ślub…

– Kurwa, nawet tak nie mów. Nie możesz być z tym psycholem. Jace to skurwiel i jeśli tylko go znowu zobaczę, to przyrzekam, że się z nim rozprawię! – warknąłem i wstałem.

– Ty się z nim rozprawisz, a on potem rozprawi się ze mną. Stracisz dach nad głową, a jego koledzy będą ci deptać po piętach, bo miałeś czelność go tknąć.

– Przecież to gówniarz, jest ode mnie młodszy! – oburzyłem się.

– Ale ma kasę i dziwne znajomości. Nie masz pojęcia, jakich klientów mi załatwia. Sam się boi, dlatego wyżywa się na słabszych.

– Ja pierdolę... I ty go bronisz? Sara, to jest chore, ja nie pozwolę, byś dalej była…

– Dziwką? – Zaśmiała się gorzko. – Już zawsze nią będę, Shall – dodała bez większych emocji, a wtedy podszedłem do niej i chwyciłem jej twarz w dłonie.

– Dla mnie nie jesteś dziwką, Sara. I przy mnie nigdy nią nie będziesz!

– Dlatego tak bardzo cię lubię. – Uśmiechnęła się i dotknęła dłonią mojego policzka. – Przy tobie nie czułam się nią ani razu. – Zbliżyła usta do moich ust. – Kochaj się ze mną, Shall… – Pociągnęła mnie ku sobie tak, że opadliśmy na materac.

Podparłem się ręką, by jej nie przygnieść. Nie miałem ochoty na seks aż do momentu, gdy poczułem ją aż tak blisko. Leżała pode mną i patrzyła pożądliwie prosto w moje oczy. Wahałem się, bo nie chciałem wykorzystywać Sary w takich chwilach. Ona traktowała normalny seks jak ucieczkę od problemów. Rozumiałem to, bo kiedyś sam tak robiłem, ale w jej przypadku prowadziło to do autodestrukcji. Z drugiej strony nie chciałem jej urazić. Sara nie użyła słów „pieprz mnie”, prosiła, bym się z nią kochał. Może to przypadkowe, ale czułem, że dla niej też miało to duże znaczenie.

Pocałowałem ją czule, ale już po chwili poniosła nas namiętność. Zachłannie kradłem jej pocałunki, odbierałem oddech, by wtłoczyć w nią powietrze z moich ust. Nie spieszyłem się. Robiłem to po swojemu, tak jak chciałem i czułem, że mogę. Rozebrałem ją. Ona rozebrała mnie. Przykryliśmy się kocem i pieściliśmy wzajemnie. Nikt nas nie widział. Nie słyszał. Nikt o nas nie wiedział. Byliśmy tylko my na tym dachu naszego świata.

ROZDZIAŁ 16

Thirty Seconds To Mars - Rescue Me

Poczułem krople zimnej wody, które kapały mi na twarz. Skrzywiłem się i otworzyłem oczy. Sara leżała w moich ramionach, oboje byliśmy kompletnie nadzy. Osłaniał nas jedynie koc, ale nasze ciała ogrzewały się wzajemnie. Nie chciałem jej budzić, bo było mi tak dobrze. Ona spała spokojnie i jeszcze przez chwilę była tylko moja. Przesunąłem się nieco, by krople z daszku nie kapały mi na twarz, i wtuliłem głowę we włosy Sary. Westchnęła cichutko, ale się nie przebudziła, a ja przysnąłem jeszcze na chwilę.

Dopiero dźwięk syreny wozu strażackiego, który dochodził do nas gdzieś z pobliskiej ulicy, uświadomił mi, że miałem iść do pracy. Usiadłem gwałtownie i sięgnąłem do swoich ubrań, by spojrzeć w komórce na godzinę. Było dobrze po siódmej rano, a ja od dwóch godzin powinienem być w pracy.

– Kurwa! – mruknąłem i szybko obudziłem Sarę. – Wstawaj. Zaspałem do roboty!

Zacząłem się ubierać. Ona usiadła, zakryła się kocem i patrzyła na mnie słodkim, zaspanym wzrokiem.

– Naprawdę musisz iść? Jest niedziela. – Skrzywiła się i przetarła twarz dłonią. Następnie odgarnęła włosy na jedną stronę i w tym momencie wyglądała tak seksownie, a jednocześnie niewinnie, jak nigdy, odkąd ją poznałem. Jej pokryta piegami skóra była jasna i miękka, a ja znowu zapragnąłem jej dotknąć.

– Zobowiązałem się, że wyczyszczę dziś resztę sprzętu, no i mają mi za to dobrze zapłacić.

– No tak, zapomniałam – westchnęła Sara i odkryła się, by wstać.

Zerknąłem na nią, ale nie mogłem gapić się jak jakiś idiota, bo nie wyszlibyśmy stamtąd do następnego dnia. Odwróciłem się i chciałem założyć koszulkę, ale Sara objęła mnie w pasie i przylgnęła do moich pleców. Zastygłem i mimo że jej dłonie były zimne jak lód, ani drgnąłem.

– To były najlepsze urodziny. Dziękuję – powiedziała i pocałowała mnie między łopatkami.

Chwyciłem jej ręce, które splotła na wysokości mojego brzucha. Miałem ochotę powiedzieć jej, co do niej czułem, ale stchórzyłem. Bałem się, że się wystraszy i ucieknie mi, a tego chyba bym nie zniósł. Nie wiem, czy już wtedy ją kochałem, ale wpadłem po uszy i wiedziałem, że szybko się z tego nie wyleczę.

– Cieszę się, że namówiłaś mnie na ten wieczór. Mnie też się podobało. – Odwróciłem się powoli, by na nią spojrzeć.

Nadal była naga i taka piękna. Stwardniałem, ale musiałem nad tym zapanować. Podałem Sarze jej stanik i koszulkę, a ona ubrała się pospiesznie. Gdy szukała czegoś za materacem, dostrzegłem nad linią jeansów kilka niewielkich blizn na jej ciele. Podszedłem i podsunąłem wyżej jej koszulkę. To były drobne i cienkie blizny, ale było ich kilka.

– Skąd je masz? – zapytałem, chociaż nie byłem pewien, czy chcę znać odpowiedź.

– Gdy byłam nastolatką, miałam chwilowy okres buntu. Uciekałam z domu i szwendałam się po nocach po pobliskich pustostanach. Któregoś razu spadłam z piętra na stertę gruzu i szkła. Stąd te blizny – wyjaśniła, a ja poczułem dziwną ulgę.

– Też się buntowałem, ale w moim przypadku skończyło się to o wiele gorzej – wyznałem nagle.

Sara spojrzała na mnie, ale wzrok miała nieodgadniony.

– U mnie blizny, a u ciebie tatuaże? – zapytała, trafiając w punkt.

To była prawda. Tatuaże były moimi bliznami, bo przez nie wyrażałem siebie i swoje emocje.

– Można tak powiedzieć. – Podałem jej swoją bluzę. – Załóż to, bo jest chłodno, a o moich tatuażach porozmawiamy innym razem.

– Dobrze – odpowiedziała i wsunęła mi do kieszeni spodni kilka dolarów. – Musisz kupić sobie coś do jedzenia, a nie mamy czasu, by wrócić do domu.

– Nie chcę od ciebie pieniędzy, Sara. – Nie miałem zamiaru brać od niej kasy. Zwłaszcza że to były pieniądze, które dał jej Jace. Duma mi na to nie pozwalała.

– To co mam zrobić? Ugotować obiad i przynieść ci go do pracy? – zapytała z ironią.

Była zła, że jej odmówiłem. Chwyciłem ją za brodę i pocałowałem.

– Nie umiesz gotować, a ja nie jestem dzieckiem i wytrzymam jakoś dzień bez jedzenia. Wrócę wieczorem, to zrobię nam kolację – powiedziałem.

– Jesteś uparty – burknęła.

– I kto to mówi? – Spojrzałem na nią i otworzyłem drzwi od szklarni.

Uderzyło w nas chłodne powietrze, a moje ciało pokryło się gęsią skórką. Nie mogłem jednak pozwolić, by Sara zmarzła, więc jakoś musiałem wytrzymać. Nie byłem mięczakiem, a przynajmniej starałem się tak nie zachowywać.

Rozdzieliliśmy się z Sarą niedaleko mojego posterunku. Nie chciałem, by ktoś nas widział, i ona również nie byłaby z tego zadowolona. Miałem nadzieję, że Matt jeszcze śpi i nie zauważy, że nie było nas całą noc. Dotarłem do pracy kurewsko spóźniony, ale miałem w sobie dużo energii. Przeprosiłem przełożonego, nie tłumaczyłem się, bo to nie miało sensu. Na szczęście on wiedział, że zależy mi na tej robocie, i nie robił problemów. W końcu nadgodziny robiłem z własnej chęci i nie były one obowiązkowe. Zrobiłem sobie mocną kawę i wziąłem się do pracy. Głód poczułem dopiero koło trzeciej po południu, ale wtedy zaskoczył mnie Ash. Wpadł na chwilę do chłopaków, bo akurat miał wolne. Zobaczył, jak siedziałem na przerwie i popijałem wodę. Spojrzał na mnie, a ja byłem przekonany, że znowu mnie zignoruje.

On podszedł jednak i przysiadł.

– Co tak siedzisz? – rozejrzał się i zobaczył, że nie mam ze sobą żadnego jedzenia, co do tej pory się nie zdarzało.

– Kończę przerwę – odpowiedziałem zdawkowo.

– Przeszedłeś na jakąś dietę? – zapytał, trącając butelkę wody, którą odstawiłem na stół.

Nie miałem zamiaru się przez nim tłumaczyć, a tym bardziej żalić, że jestem spłukany.

– Można tak powiedzieć. – Wstałem, a Ash też się podniósł.

– Skończ zmianę i wpadnij do nas. Missy upiekła kaczkę i będzie jej miło, gdy zjesz z nami. – Totalnie mnie zaskoczył swoją propozycją.

– A tobie będzie miło? – Zmarszczyłem brwi.

– Każdy zasługuje w niedzielę na porządny obiad – odpowiedział Ash i wyciągnął do mnie dłoń. Nie wiedziałem, czy był to gest pojednania, czy po prostu zrobiło mu się mnie żal.

Nie lubiłem litości, ale w tym było coś… Coś prawdziwego i szczerego. Może przemyślał swoją reakcję? Może chciał pogadać? Ja tego chciałem, a jednocześnie bałem się być z nim szczery, bo nie mogłem wyjawić całej prawdy.

– Spóźniłem się dziś i nie wiem, czy mogę wyjść już teraz. Zapytam szefa – odpowiedziałem i poszedłem do biura, żeby poprosić przełożonego, by mnie odprawił.

Na szczęście spojrzał na mnie tylko i zapytał podejrzliwie:

– A u ciebie wszystko w porządku, Marshall?

– Tak, szefie. Obiecuję, że umyję ten sprzęt, ale dziś mam kaca, no i… – skłamałem.

– Tak myślałem, że stąd to spóźnienie. Wracaj do domu i odpocznij.

– Dzięki, szefie. – Uśmiechnąłem się.

– Zapłacę ci za półtora dnia, bo wczoraj odwaliłeś kawał dobrej roboty – dodał, a ja kiwnąłem głową w podzięce.

Czyżby w końcu uśmiechało się do mnie szczęście? Los potrafił być naprawdę przewrotny, ale takie dni jak ten dawały mi nadzieję, że to wszystko może się w końcu jakoś ułoży.

ROZDZIAŁ 17

Selena Gomez - Kill Em With Kindness

Obiady w wykonaniu żony Asha były jedną z najlepszych rzeczy, jakie przytrafiły mi się w życiu. Atmosfera w ich domu była tak rodzinna i ciepła, że naprawdę lubiłem do nich przychodzić. Nie czułem się jak intruz, a wręcz odwrotnie. Miałem wrażenie, że oni również lubili moje towarzystwo. Miło było patrzeć na ich szczęście, bo taka miłość zdarza się naprawdę bardzo rzadko.

– Dasz nam chwilę na męskie rozmowy, kochanie? – spytał Ash żony, gdy skończyliśmy jeść deser.

Byłem tak najedzony, że zachciało mi się spać.

– Męskie rozmowy? – Missy zaśmiała się w głos. – Już ja znam te wasze męskie rozmowy. – Pocałowała Asha w czoło i spojrzała na mnie. – Pójdę się położyć, bo jakaś zmęczona jestem. Jak mała się obudzi, to zajrzyj do niej, Ash – dodała i szybko poszła do ich sypialni.

Ash wstał i podszedł do lodówki, by zaproponować mi piwo. Odmówiłem, bo nie miałem ochoty na alkohol. Usiedliśmy w salonie, a on od razu przeszedł do rzeczy.

– Przepraszam za wtedy, nie powinienem się wtrącać – powiedział, patrząc na mnie niepewnie.

Wzruszyłem ramionami, bo tak naprawdę nie miałem do niego wielkiego żalu o to, jak się zachował.

– Czemu powiedziałeś, że mam dać jej spokój? – zapytałem, bo to dręczyło mnie najbardziej.

Ash milczał przez chwilę i widziałem, że zbiera myśli.

– Sara to dziewczyna mojego brata – odpowiedział nagle, a ja uniosłem brew. Ja pierdolę! – Nie wiem, co o nich wiesz, ale są razem od chyba dwóch lat. Sara robiła mu już różne numery, a zdrady to dla niej norma – dodał, wprawiając mnie w jeszcze większy szok.

– Skąd o tym niby wiesz? – powiedziałem, a Ash się skrzywił. – O jej zdradach – wyjaśniłem.

Wyglądało na to, że Ash nie miał pojęcia o tym, co robił jego pierdolony braciszek, a ten skurwiel stawiał Sarę w złym świetle, by siebie wybielić. Nie mieściło mi się to w głowie.

– Wiem, bo do mnie się przystawiała i nie byłem wtedy sam. Znałem już Missy i byliśmy tuż przed ślubem. Sara prawie wpakowała mi się do łóżka. Była naćpana i pijana, a to podobno też dość często jej się zdarza – wyjaśnił.

Jego wersja totalnie mnie wkurwiła. Nie mogłem mu jednak opowiedzieć, jak było naprawdę. Byłem na siebie zły, ale najpierw musiałem zapytać Sarę o kilka spraw. Znowu czekała nas rozmowa, a ja nie miałem pewności, czy ona w ogóle się na nią zgodzi. Była jak wiatr. Wymykała mi się z rąk, i choć czułem ją, to nie mogłem jej złapać i zatrzymać przy sobie.

– Lubię Sarę i znam ją z nieco innej strony – odpowiedziałem ostrożnie.

– Domyślam się, co to za strona, Shall. – Ash się zaśmiał. – Po prostu na nią uważaj i tyle. To podstępna dziewczyna i ma wiele problemów.

– To dlaczego… – Ugryzłem się w język, by nie nazwać Jace’a skurwielem. – Dlaczego Jace z nią jest?

– Miłość nie wybiera – odpowiedział i otworzył sobie piwo.

Ja odmówiłem po raz drugi i westchnąłem. Jeśli to, co ich łączyło, to była miłość, to ja byłem największym idiotą na świecie. Niewiele wiedziałem na temat tego uczucia, ale Sara i Jace na pewno nie byli przykładem dobrego związku. To nawet nie był związek. To był koszmar. Koszmar Sary.

– Może i tak, ale ja mam swój rozum, Ash. I będę robił, co chcę – powiedziałem wprost.

– Ona cię wykorzystuje, Shall. Będziesz cierpiał. – Jego słowa zabrzmiały prawdziwie, bo najpewniej trafiały w samo sedno.

– Spokojnie, nie jestem mięczakiem. – Próbowałem go uspokoić.

Faktycznie wyglądałem na kolesia, który nie da sobie wciskać kitu i nie zakochuje się w byle kim, ale, po pierwsze, Sara nie była byle kim, a ja zdążyłem się w niej zakochać, a po drugie, doskonale zdawałem sobie sprawę, że Sara mogłaby powiedzieć mi cokolwiek, a ja bym w to uwierzył. Nie dlatego, że byłem głupi i ślepy, po prostu widziałem, kiedy mówiła prawdę, a kiedy grała.

– Tylko potem mi nie mów, że cię nie ostrzegałem, stary. Chcesz? Bzykaj ją, a mi nic do tego. – Ash wzruszył ramionami. Byłem naprawdę zaskoczony jego reakcją.

– Nie jesteś wkurwiony, że posuwam pannę twojego brata? – zapytałem wprost, a on się zaśmiał.

– Jesteś dorosły i chyba wiesz, co robisz. Jace to mój brat, ale niewiele nas łączy. Ogólnie to… nie gadamy ze sobą – przyznał się Ash, a ja wyczułem moment, by wypytać go dokładniej.

– Czemu? Nie lubisz idealnego i nadzianego Jace’a? – zapytałem drwiąco.

– W przeciwieństwie do niego nigdy nie brałem i nie wezmę pieniędzy od rodziców. Bywa ciężko, ale mam własną rodzinę i sam muszę ją utrzymać. Jace i Sara to dzieci, które bawią się w dorosłość. Udają, a tak naprawdę o niczym nie mają pojęcia. Imprezy, samochody, drogie wycieczki, a to wszystko za kasę starych.

– Sara nie pochodzi z bogatej rodziny – wtrąciłem.

– Wiem, ale ciągnie z Jace’a, ile może. On robi niby jakieś interesy i podobno nie bierze już od starych, ale jakoś w to wątpię. Skąd by miał na to wszystko? Ostatnio byli na wakacjach na Bali. I to nie był krótki weekend, tylko miesiąc. Wiesz, ile to, kurwa, kosztuje?

– Nie mam pojęcia.

– Żeby zabrać Missy i małą na głupi obiad poza domem, muszę odłożyć ze dwie dniówki albo wziąć nadgodziny. Nie byliśmy na wakacjach, odkąd się poznaliśmy, a zamiast podróży poślubnej poszliśmy na masaż, który dostaliśmy w prezencie od… Jace’a i Sary. Ale to żałosne... – Ash upił łyk piwa.

– Zazdrościsz, że gówniarzowi się powodzi – powiedziałem szczerze.

Tak czułem, ale on i tak by się nie przyznał. Szkoda, że Ash nie miał pojęcia, skąd jego braciszek naprawdę miał pieniądze.

– W dupie go mam. Serio, mam go gdzieś. I ją też mam gdzieś!

– Jak szukałem mieszkania, powiedziałeś, że Matt i Sara to dobre dzieciaki. Kłamałeś?

Ash spojrzał na mnie.

– Nie, ja naprawdę uważam, że są w porządku. Wydaje mi się, że zły wpływ na Sarę ma Jace, ale co mi do tego? Są razem, to niech będą.

– Może to on ma problem, a nie ona? – zasugerowałem. Chciałem go jakoś naprowadzić. Chciałem, by zaczął myśleć. To dziwne, ale zależało mi, by zmienił zdanie o Sarze.

– Gadasz, jakbyś wiedział o czymś, o czym ja nie wiem.

Uśmiechnąłem się lekko, bo Ash łapał szybciej, niż myślałem. Nie mogłem jednak od razu powiedzieć mu wszystkiego. Najpierw musiałem przekonać go, że to Sara była ofiarą jego pierdolonego braciszka.

– Po prostu lubię Sarę i zdążyłem ją trochę poznać.

– No, ja też. Zwłaszcza wtedy, gdy podczas imprezy w moim rodzinnym domu wpakowała mi się po pijaku do sypialni i wręcz błagała, żebym ją przeleciał.

– Serio to zrobiła? – Udałem zdziwionego, ale poczułem dziwne ukłucie w żołądku.

– Owszem, bardzo serio. Rozebrała się i zachowywała jak nawiedzona nimfomanka.

– I co?

– I nic. Udajemy, że nic się nie wydarzyło. Powiedziałem jej, że jeśli jeszcze raz tak zrobi, to powiem o wszystkim Jace’owi. Od tamtej pory mam spokój i raczej ze sobą nie gadamy.

– Wiem, że kochasz Missy, ale… – spojrzałem na niego – jak oparłeś się Sarze? Przecież…

Ash się zaśmiał.

– Oparłem się tak, jak ty tego nie zrobiłeś. Nie myślę fiutem. Znaczy… myślę, ale tylko przy Missy. Inne kobiety dla mnie nie istnieją i mogą latać na golasa, a mnie to nie ruszy. Serio.

Trudno było mi w to uwierzyć.

– Jesteś dziwny – stwierdziłem.

– I kto to mówi? – Głośny śmiech Asha obudził ich małą córeczkę, która spała w kołysce ustawionej pod oknem w salonie.

– Pora już na mnie, Ash. Dziękuję za obiad i… za rozmowę. – Wyciągnąłem do niego dłoń. Ash bez wahania uścisnął ją po przyjacielsku.

Cieszyłem się, że znowu byliśmy kumplami. Po tym, czego się dowiedziałem, miałem też nadzieję, że on może pomóc mi w sprawie Sary. Nie miałem planu, ale musiałem go obmyślić. Każdy ruch mógł skończyć się źle, bo Jace był naprawdę trudnym przeciwnikiem. Skurwielem bez skrupułów.

Wróciłem do domu koło ósmej wieczorem. Panował tu spokój i cisza. Najpierw zajrzałem do Matta, który spał obok pudła z wczorajszą pizzą i butelką wody. Następnie niepewnie zapukałem do pokoju Sary. Świeciło się u niej światło, więc liczyłem na to, że jeszcze nie śpi.

– Proszę. – Usłyszałem jej cichy głos i otworzyłem drzwi.

– Cześć. Mogę? – zapytałem i wszedłem, zanim odpowiedziała.

– Czekałam, by zjeść razem tę kolację, ale Matt cały dzień umierał na kacu, a ja nie wiedziałam, o której wrócisz.

– Zrobiłaś kolację? – Uniosłem brew.

– Tylko kanapki, a i tak źle ugotowałam jajka. – Spojrzała na mnie. – Jesteś zmęczony? – zapytała i przysunęła się bliżej. Od razu wiedziałem, co chodziło jej po głowie. W sumie… czemu miałem jej odmawiać? Nie czułem się wykorzystywany, chociaż tak najpewniej było.

– Zjedzmy razem, a potem…

Sara nagle siadła okrakiem na moich kolanach. Uśmiechnąłem się drwiąco.

– A potem co, Marshall? – zapytała i oblizała odruchowo usta.

Pragnęła mnie i myślała o tym zapewne cały dzień.

– W sumie to nie musimy jeść. – Wstałem z nią na biodrach i podszedłem do lampy, która stała w rogu pokoju, by ją zgasić. Zapadła ciemność, a moje usta już były na ustach Sary.

– W sumie to nie zrobiłam żadnych kanapek – przyznała się nagle, a ja zacząłem się śmiać.

– Kłamczucha. – Ponownie ją pocałowałem. Nie mogłem nad sobą zapanować. Znowu mnie rozpaliła. Wystarczyła chwila, a ja płonąłem i pragnąłem jej bardziej niż kiedykolwiek przedtem. To było niedorzeczne i dziwne, ale prawdziwe. Działała na mnie jak narkotyk. Uzależniałem się od niej, ale czułem, że to działa w obie strony.

– To było tylko drobne kłamstewko – odpowiedziała, gdy postawiłem ją na podłodze pod ścianą. Nie chciałem robić tego w jej łóżku, które napawało mnie odrazą.

– Należy ci się za to kara – zażartowałem i odwróciłem Sarę tak, by stała twarzą do ściany. Miałem ochotę zabawić się z nią po mojemu. Ściągnąłem koszulkę i przylgnąłem do jej pleców. Bez wahania chwyciłem w dłonie jej piersi, a Sara jęknęła.

– O Boże…

– Stęskniłaś się? – szepnąłem do jej ucha i oblizałem je.

Wtedy zadrżała, piersi, które były zakryte jedynie koszulką, stały się wrażliwe, a sutki twarde. Podobało mi się to. Ona reagowała tak tylko na mnie, byłem tego pewny. Chciałem zsunąć dłonie niżej, ale nagle zadzwonił jej telefon. Sara od razu się spięła, bo dobrze znała ten dzwonek. Nie chciałem, by odbierała, ale jej spojrzenie było jednoznaczne.

Odsunąłem się i pozwoliłem, by porozmawiała z Jace’em.

– Halo? – Odebrała i położyła się na łóżku. Milczała przez chwilę i uważnie słuchała, co mówił ten skurwiel. – Właśnie kładę się spać, już leżę. – Spojrzała na mnie i pokazała ręką, bym wyszedł, ale ja nie miałem zamiaru. – Jace… nie mam ochoty. Jestem obolała po ostatnim... – powiedziała. Jej wzrok był zimny. Była zła, że słuchałem, o czym z nim rozmawia. – Proszę, naprawdę nie mam ochoty – powtórzyła, a mnie wtedy wpadł do głowy pewien plan. Podszedłem i klęknąłem przed nią, a następnie zacząłem zsuwać jej szorty. Sara usiadła i spojrzała na mnie wściekła, a ja z głupim uśmiechem nadal upierałem się, by ją rozebrać. Musiała skapitulować, by Jace nie zorientował się, że z nią byłem. Uniosła biodra, a ja ściągnąłem jej majtki razem z szortami. – Dobrze, przyjeżdżasz jutro i wtedy na pewno będę mieć ochotę. – Przewróciła oczami, a ja rozłożyłem szeroko jej uda i bez pytania zacząłem lizać jej cipkę. – O kurwa! – jęknęła bezwiednie. – Nie, nic… Pająk… Zobaczyłam… Kurwa! Pająka... – pisnęła i chciała mi się wyrwać, ale jej nie pozwoliłem.

Przytrzymałem jej biodra i pieściłem ją mocniej. Język wsunąłem w jej słodką cipkę i lizałem bezlitośnie, aż zaczęła ze mną współpracować. Poruszała biodrami i dalej rozmawiała z tym palantem o dupie Maryny. Miała podzielną uwagę, aż do momentu, gdy wsunąłem w nią palec. Wtedy aż upuściła telefon i skłamała Jace’owi, że musi iść do łazienki. Rozłączyła się, a ja z tryumfalnym uśmiechem przysunąłem się i pocałowałem ją w usta.

– Wal się, Jace – powiedziałem i wyłączyłem jej komórkę.

– Jesteś nienormalny! To było…

– Zbyt ryzykowne? – Zaśmiałem się drwiąco. – Pierdoli mnie to, Sara. Chcę ciebie i będę robił, co tylko chcę i kiedy chcę. – Sięgnąłem do rozporka swoich jeansów i rozsunąłem go. Ona już się nie opierała. To nie był czas na rozmowy. Nie chciałem słuchać jej wywodów, tylko jęków. Ogarnęło mnie niepohamowane pożądanie. Czułem też dziwną złość i pierwszy raz byłem wobec niej taki stanowczy. Może nawet zbyt brutalny?

– Nie możesz…

– Zamknij się. – Chwyciłem ją mocno za brodę i pocałowałem, a ona w końcu zamilkła. – Wariuję przez ciebie i to twoja wina. Chcę się z tobą pieprzyć, rżnąć się, kochać… I najgorsze jest to, że ty też tego chcesz, prawda? – zapytałem, a Sara jedynie skinęła głową.

Była rozpalona, spragniona i mokra. Sięgnąłem dłonią do spodni i uwolniłem mojego kutasa. Naparłem na nią. Była gotowa na mnie, więc pchnąłem mocno i wszedłem w nią gwałtownie. Zakląłem w myślach, ale nie mogłem krzyknąć. Ona też nie mogła, bo w pokoju obok przecież spał Matt. Od razu zacząłem się poruszać. Szybko. Coraz szybciej. Wbijałem się między jej uda i patrzyłem, jak w jej ciele wzbiera ekstaza. Czułem to wszędzie, a najbardziej tam, gdzie jej słodka cipka zaciskała się na moim fiucie. Wiedziałem, że dojdę pierwszy. Sara też to wiedziała. Jej myśli krążyły jeszcze wokół rozmowy telefonicznej z tym skurwielem, dlatego nie mogła całkowicie się rozluźnić. To nic, bo przed nami była jeszcze cała noc.

Oplotłem sobie jej nogi w pasie, tak że skrzyżowała je nad moimi pośladkami, i wtedy byłem w niej naprawdę głęboko. Jęknąłem, bo nie mogłem nad tym zapanować. Wbiłem się w nią mocno i zacząłem dochodzić. Podparłem się dłonią o materac, bo inaczej opadłbym na Sarę, powalony tym doznaniem. Czułem, jak wypełnia ją moja sperma i kurewsko mnie to podniecało. Ją również, bo nagle zaczęła pulsować, a gdy pocałowałem ją w usta, doszła niespodziewanie. Ugryzła moją wargę i zacisnęła dłonie na moich ramionach.

– Tak, właśnie tak, Saro – wyszeptałem w jej usta i poruszyłem się delikatnie, by sprawić jej maksimum przyjemności.

– Marshall… – wydyszała ochryple – nie zostawiaj mnie. Nigdy…

Wtuliłem się w jej włosy i trwaliśmy tak w tym uścisku, aż nasze ciała nieco się uspokoiły. Nie odpowiedziałem na jej prośbę, bo nie mogłem niczego jej obiecać.

Bardzo chciałem. Ale nie mogłem.

ROZDZIAŁ 18

Alan Walker - Faded

Poszedłem do siebie nad ranem, by zdrzemnąć się nieco przed robotą. Oczywiście ciężko było mi zasnąć, a gdy budzik zadzwonił o piątej, nie miałem najmniejszej ochoty wstawać. Zwlokłem się jednak z łóżka i poszedłem pod prysznic. Zrobiłem sobie śniadanie, wypiłem kawę, a gdy wychodziłem, akurat Sara wstała i szła do łazienki. Matt jeszcze spał, więc podszedłem do niej, by ją pocałować.

– Miłego dnia w pracy, Shall – powiedziała słodko, opierając się o framugę drzwi.

Nadal pachniała seksem, a jej ciało było rozgrzane i kuszące. Nachyliłem się, bo chciałem ją objąć i przyciągnąć do siebie. Nie potrafiłem zapanować nad sobą, gdy była tak blisko.

– Czy wieczorem… on tu będzie? – zapytałem, bo chciałem nastawić się na taką ewentualność.

– Nie wiem. Dziś wraca, ale nie zawsze się zapowiada. – Sara spojrzała na mnie. – Nie myśl o tym, Shall. Jeśli przyjedzie, to postaram się go zbyć, by nie został na noc – dodała, próbując mnie pocieszyć.

– Lepiej dla niego, by go tu nie było, gdy wrócę.

– Idź już, bo znowu spóźnisz się do pracy. – Zmieniła temat, który był niewygodny dla nas obojga. Jeszcze nie potrafiliśmy o tym rozmawiać, a ja nie miałem pewności, czy w ogóle kiedyś będziemy potrafili.

– Do zobaczenia wieczorem. – Pocałowałem Sarę po raz kolejny i ruszyłem do drzwi.

Mimo zmęczenia miałem w sobie dużo energii, a to była tylko i wyłącznie jej sprawka. Sara była moją siłą napędową, ale doskonale wiedziałem, że bardzo łatwo mogła mnie zniszczyć. Jeden jej gest, jedno słowo były w stanie zburzyć wszystko to, co udało mi się przy niej odbudować.

Rzadko dawałem namówić się na wyjście do baru. Takie zachowanie kojarzyło mi się z mrocznymi latami mojej młodości. Nie lubiłem wypadów w takie miejsca, bo często traciłem umiar i robiłem głupoty. Tym razem również odmówiłem, gdy chłopaki z pracy zaproponowali wieczorne wyjście na browar. Nie miałem na to ani ochoty, ani kasy. Było koło ósmej wieczorem, gdy zbierałem się do wyjścia, a do szatni właśnie wszedł Ash. Minęliśmy się dziś, bo chłopaki mieli sporo interwencji i nie było czasu na to, by chociażby zjeść razem obiad.

Spojrzałem na niego i zauważyłem, że był jakiś przybity.

– Co jest, Ash? – zapytałem i wstałem, by podejść do niego.

– Missy od jakiegoś czasu źle się czuje. Nie wiem, co jej jest, i nie potrafię jej pomóc. Ma bóle i zawroty głowy. Jest marudna, a dziś pokłóciłem się z nią i powiedziałem kilka słów za dużo. – Naprawdę był przejęty.

– To zamiast iść z nimi na piwo, wracaj do domu, kup wino i spędź wieczór z żoną, a nie z kumplami – doradziłem mu.

– Nie, nie mogę być takim pantoflarzem. Raz na jakiś czas muszę wyjść z kumplami na piwo.

Zdziwiło mnie, że Ash zgrywał takiego twardziela. Totalnie to do niego nie pasowało i nagle ogarnęło mnie dziwne uczucie. Nie potrafiłem tego wyjaśnić, ale czułem, że stanie się coś złego.

– W takim razie idę z wami, o ile pożyczysz mi kasę, bo jestem spłukany. – Zmieniłem zdanie. Chciałem mieć go na oku.

– Nie ma sprawy, ja stawiam. – Ash uśmiechnął się i poszedł się odświeżyć, a ja przebrałem się w swoje ubrania i czekałem na niego.

Godzinę później siedzieliśmy w sześciu w pobliskim barze. Nie miałem zamiaru się upijać, ale Ash złapał dziwną fazę. Pił jedno piwo za drugim, gdy ja nie skończyłem nawet pierwszego. Zaczął gadać o Missy przy chłopakach i narzekać na nią. Nie chciałem się wtrącać, ale zaczęło mnie to wkurwiać. Gdy nazwał ją leniwą i wiecznie niezadowoloną pindą, postanowiłem zakończyć jego udział w tym wieczorze.

Wstałem i grzecznie poprosiłem, by ze mną poszedł. Na szczęście się nie opierał, ale zdążył już dopić swoje piwo. Wyprowadziłem go na zewnątrz i powiedziałem, że odwiozę go do domu. Nie miałem kasy, ale wziąłem jego portfel i zamówiłem taksówkę. Wracać z nim w takim stanie metrem to nie był dobry pomysł.

– I po co wracamy do domu? Nie chce mi się tłumaczyć, że się upiłem, a Missy na pewno będzie zła – powiedział, gdy pomagałem mu wsiąść do samochodu.

– Powinna być zła, bo zachowujesz się jak palant. Co cię naszło, by przy chłopakach gadać o niej w taki sposób? – burknąłem.

– Nie jesteśmy tak idealni, jak ci się wydaje – odpowiedział i odwrócił wzrok.

Uniosłem brew, bo te słowa zabrzmiały dziwnie. Cieszyłem się jednak, że poszedłem z nim i go przypilnowałem. Miałem czyste sumienie i bezpiecznie odstawiłem go do domu. Otworzyła nam Missy, która wyglądała na zmęczoną i zmartwioną. Położyła Asha do łóżka i wróciła do mnie do kuchni, gdzie zaparzyła dla nas herbatę.

Siedzieliśmy chwilę w ciszy, aż w końcu ona odezwała się pierwsza.

– Potrafisz dotrzymać tajemnicy? – zapytała niepewnie. Spojrzałem na nią.

– Tak, możesz być spokojna – odpowiedziałem, choć nie byłem pewny, czy chcę wiedzieć. Nie lubiłem być wplątany w jakieś dziwne sprawy, ale Nowy Jork miał dla mnie najwidoczniej same takie rewelacje.

– Ash o tym nie wie, a ja nie wiem, co zrobić. – Missy westchnęła i upiła łyk herbaty. – Ostatnio źle się czułam i ogólnie byłam słaba. Dziś poszłam do lekarza i okazało się, że znowu jestem w ciąży – wyznała, a ja zatrzymałem kubek z gorącą herbatą w połowie drogi do ust.

Miałem jej gratulować? Missy nie wyglądała na zadowoloną.

– Ale przecież wasza córka ma dopiero… – wypaliłem. Mała Milly miała kilka miesięcy.

– Tak, i myślałam, że nie mogę zajść w ciążę, skoro karmię piersią, ale ostatnio dawałam jej też mleko z butelki, dostałam pierwszy okres i… – Missy spojrzała na mnie. – Rany, przepraszam, o czym ja ci gadam! – Zawstydziła się i wstała od stołu, by umyć łyżeczkę w zlewie.

– Nic się nie stało. – Poszedłem za nią i oparłem się o blat szafki. – Ash nie chce drugiego dziecka? – zapytałem.

– Nie wiem, ale nie planowaliśmy. Nie stać nas na większe mieszkanie, a ja miałam wrócić do pracy, jak tylko Milly podrośnie. A teraz? Będę siedzieć w domu, będzie ciężko… Już jest ciężko. – Westchnęła. Była naprawdę przejęta.

– Ash mówił, że ma bogatych rodziców. Nie możecie poprosić ich o pomoc? – zasugerowałem.

Było mi dziwnie tak się wtrącać, ale miałem wrażenie, że ona naprawdę potrzebowała pocieszenia.

– Ash nigdy ich o nic nie poprosi.

– No ale chyba nie myślisz o… – Odruchowo spojrzałem na jej brzuch. Niczego jeszcze nie było widać, ale teraz było zrozumiałe, dlaczego Missy jest taka zmęczona i drażliwa. Szkoda, że Ash nie miał o niczym pojęcia.

– O aborcji? – dokończyła za mnie. – Nie wiem. Lekarz mi tego nie zaproponował, ale powiedział, że mam wybór. – Westchnęła.

– Porozmawiaj o tym z Ashem. Razem na pewno coś wymyślicie.

– On nie zgodzi się na aborcję i będzie chciał, żebym urodziła, ale wtedy weźmie kolejne dodatkowe zmiany i będzie harował jak wół. Ja tak nie chcę. – Prawie się rozpłakała.

Zrobiło mi się jej szkoda, a jednocześnie nie do końca rozumiałem jej podejście. Przecież się kochali, Ash zrobiłby dla niej wszystko i byłem przekonany, że cieszyłby się z wieści o ciąży.

– Nie podejmuj sama takiej decyzji, Missy. Ash by ci tego nie wybaczył – powiedziałem szczerze, a ona spojrzała na mnie.

– Powiem mu rano, jak wytrzeźwieje. – Uśmiechnęła się lekko. – Dzięki, Shall – dodała i zerknęła w stronę kołyski, w której spała Milly. – Życie to nie jest bajka, ale jak patrzę na naszą córeczkę, to widzę w niej kawałek bajkowego świata. Ash nazywa ją swoją księżniczką, to chyba dlatego.

– To porządny i dobry facet i jestem pewny, że sobie poradzicie – utwierdziłem ją w tym. Nie chciałem, by się zamartwiała, i cieszyłem się, że nieco poprawiłem jej nastrój.

– Mam taką nadzieję. Zostajesz u nas na noc? – zapytała nagle.

– Nie, wracam do siebie.

Missy odprowadziła mnie do drzwi i raz jeszcze podziękowała za tę krótką rozmowę. Widziałem, że nieco się uspokoiła, i wierzyłem w to, że Ash zachowa się porządnie na wieść o drugim dziecku. Nie wyobrażałem sobie, że mógłby zareagować inaczej.

Gdy wróciłem do mieszkania, było już naprawdę późno. W całym domu pogaszone światła sugerowały, że wszyscy już śpią. Czułem zmęczenie, ale chciałem jeszcze przed snem zajrzeć do Sary. Po cichu podszedłem pod drzwi jej pokoju i chciałem zapukać, gdy nagle usłyszałem głos Jace’a.

– Sara śpi. – Odwróciłem się i ujrzałem go wychodzącego z kuchni.

Poczułem zapach dymu papierosowego i dostrzegłem, że Jace był w samych gaciach.

– Aha… – bąknąłem. Miałem w głowie totalną pustkę, bo zapomniałem, że on mógł być w domu.

– Czego od niej chcesz? Jest druga w nocy – zapytał Jace i podszedł do mnie. Od razu wiedziałem, że on coś wyczuwa. Było ciemno, ale jego oczy błyszczały. Nie bałem się go. Chodziło mi o dobro Sary. Nie mogłem pozwolić, by się na niej wyżywał.

– Mam do niej taką… babską sprawę, ale w sumie racja. Późno na takie rozmowy – skłamałem.

– Babską sprawę? – Jace skrzywił się nieco.

– Tak, chodzi o żonę Asha, twojego brata – brnąłem dalej, ale nic innego nie przyszło mi do głowy.

– A co z nią? – zapytał obojętnie.

Słabo wychodziło mu udawanie uprzejmego i zainteresowanego najbliższymi.

– To babska sprawa. Wiesz, kobiety lubią zwierzać się gejom – wypaliłem i w myślach sam skopałem sobie dupę. Co ja sobie, kurwa, myślałem?

– Jesteś gejem? – Jace nie ukrywał zdziwienia.

– A co? Masz coś do nas?! – Udałem oburzonego.

Skoro już tak zabrnąłem w to durne kłamstwo, musiałem być wiarygodny.

– Nie no… Twoja dupa, twoja sprawa – odpowiedział Jace, ale widziałem w nim pogardę.

W sumie może i lepiej, że tak wyszło, bo chwilowo miałem go z głowy. Nie było szans, by domyślił się czegokolwiek, a ja mogłem mieć więcej swobody w stosunku do Sary. Wyobraziłem sobie jej minę, gdy Jace jej o tym powie. Żałowałem, że nie będę mógł tego zobaczyć.

ROZDZIAŁ 19

OneRepublic - Let's Hurt Tonight

Rano nie miałem okazji porozmawiać z Sarą, bo gdy wychodziłem z domu, wszyscy jeszcze spali. Liczyłem na to, że pogadamy, jak wrócę z pracy. Cały dzień myślałem tylko o tym, by ją zobaczyć. Nie mogłem się skupić, nie czułem głodu i dopiero pod wieczór, gdy Ash zaczynał swoją zmianę, uświadomiłem sobie, że nic dziś nie jadłem. Akurat wszedł do szatni, gdy wychodziłem z kibla. Spojrzał na mnie, ale minę miał nietęgą. Przypomniało mi się, że Missy miała porozmawiać z nim o ciąży, więc podszedłem.

– Co tam, Ash? Kac męczy? – zapytałem badawczo.

Nie chciałem zdradzać, że wiem o dziecku, bo Ash mógłby być zły, że jego żona rozmawiała o tym ze mną, zanim powiedziała jemu.

– Kac? – Ash zaśmiał się drwiąco. – Kac moralny, i ten alkoholowy też – dodał i spojrzał na mnie. – Zostanę ojcem po raz drugi – przyznał się.

Ogarnęła mnie fala ulgi, że od razu mi powiedział. To dla mnie wiele znaczyło.

– No to gratulacje! – Próbowałem go wybadać, ale i bez tego widziałem, że coś jest nie tak.

– Nie stać nas na to… Nie chciałem… Nie planowałem… – Głos mu zadrżał. – Kurwa mać! – Nagle uderzył pięścią w ścianę. Stanąłem jak wryty, a Ash schował głowę w zgięte ramię, którym opierał się o ścianę.

– Ale chyba nie powiedziałeś Missy niczego przykrego? – zapytałem, bo to pierwsze przyszło mi na myśl.

– A co miałem jej powiedzieć? Że się cieszę? – burknął. – Nie, nie cieszę się i ona doskonale o tym wie. Sama nie jest zachwycona – dodał już spokojniej.

– Poradzicie sobie – wypaliłem, a Ash parsknął śmiechem.

– A co ty możesz o tym wiedzieć, Shall? Nie chodzi o to, że nie chcę drugiego dziecka. Chcę, chcę nawet i dziesiątkę, ale nas na to nie stać. Missy nie pracuje, a ja tutaj nie zarabiam kroci. Znowu wezmę nadgodziny, kosztem rodziny. Przegapię ważne momenty, nie będę przy porodzie, bo akurat wypadnie mój dyżur, nie pomogę jej… – Zobaczyłem, jak oczy zaszkliły mu się od łez, i poczułem w gardle wielką gulę.

Co miałem mu powiedzieć? Tak naprawdę nie miałem pojęcia, co on czuł, bo ja nie miałem takich obowiązków i problemów. Moje życie było zupełnie inne. Pomyślałem o swojej rodzinie i o tym, że tęsknię za matką. Przez głowę przemknęła mi myśl, że może nawet powinienem był odwiedzić rodziców, ale… bałem się. Nie chciałem widzieć ojca, nie chciałem kolejnej kłótni, po której znowu musiałbym zbierać się do kupy. Tamto miejsce wywoływało we mnie skrajne uczucia. To było moje piekło, którego naprawdę się bałem.

Odpuściłem sobie dalszą rozmowę z Ashem, bo on sam musiał wszystko przemyśleć i poukładać. Ja nie byłem w stanie pomóc im finansowo, ale i on, i Missy mieli we mnie pełne wsparcie. Miałem nadzieję, że o tym wiedzą, bo naprawdę bardzo ich lubiłem. Nie chciałem, by mieli kłopoty, bo nie zasługiwali na to. Powiedziałem mu tylko, żeby nie robił niczego głupiego, i poszedłem się przebrać. Byłem głodny i liczyłem na to, że zjem kolację z Sarą i ewentualnie Mattem. Niestety już w progu mieszkania zorientowałem się, że Jace nadal był u nas. Usłyszałem gromki wybuch śmiechu, który dochodził z kuchni. Od razu odechciało mi się wszystkiego. Poszedłem do siebie, nie mając ochoty z nimi siedzieć. Zapaliłem światło na szafce nocnej i nawet się nie rozebrałem, tylko położyłem się na łóżku. Miałem podły humor, bo nic nie było tak, jak chciałem. Nie byłem śpiący, chociaż zmęczenie dawało o sobie znać. Buzowały we mnie emocje i wiedziałem, że to będzie ciężka noc.

Nagle usłyszałem pukanie do drzwi. Podniosłem się i zobaczyłem, że uchyliła je Sara. Uśmiechnęła się szeroko na mój widok.

– Czemu do nas nie przyszedłeś? – zapytała i weszła do środka, zamykając za sobą drzwi. Zaskoczyło mnie to.

– A po co? – Uniosłem brew, gdy usiadła na moim łóżku. Była w krótkich domowych spodenkach i koszulce, pod którą nie miała stanika. Trudno mi było się na nią nie gapić.

– Zamówiliśmy żarcie i chcemy oglądać filmy. Chodź do nas. – Chciała chwycić moją dłoń, ale odtrąciłem ją. Zaskoczyłem tym i siebie, i Sarę. – Znowu zrobiłam coś nie tak? – zapytała cicho. Jej głos od razu stał się smutny.

– Mam zły dzień. Nie będę psuł wam zabawy – odpowiedziałem na odczepnego.

Po co miałem jej tłumaczyć, co robiła źle? Doskonale wiedziała, co było nie tak, ale nic nie próbowała z tym zrobić. Wkurwiało mnie to.

– Co tam, Shall? Miałeś randkę? – Do mojego pokoju nagle wparował Matt.

Był lekko podchmielony i w doskonałym humorze. Spojrzałem na niego, a potem na Sarę, która próbowała ukryć swoje rozbawienie.

– Co? – Skrzywiłem się, bo nie miałem pojęcia, o czym mówił.

– Mogłeś się od razu przyznać, że wolisz facetów. Ja nie mam z tym problemu – wyjaśnił Matt, a Sara roześmiała się w głos.

– Jace nam powiedział o waszej wczorajszej rozmowie – dodała, ale tego już zdążyłem się domyślić.

– Taa… – burknąłem.

– Nie złość się. My naprawdę nic do tego nie mamy. – Sara chwyciła mnie za rękę, a Matt podszedł do nas. Poczułem się dziwnie, bo choć stawiało mnie to w dość komfortowej sytuacji, to nie miałem ochoty akurat dziś o tym gadać.

– Nie złoszczę się. Mam zły dzień – powtórzyłem, by dali mi spokój.

– No tak, wy geje macie nastroje jak kobiety! – zaśmiał się Matt, ale wbiłem w niego groźne spojrzenie. – Przepraszam! Już nic nie mówię! – Próbował się nie roześmiać i uniósł ręce w geście niewinności.

Następnie wstał i wyszedł szybko z pokoju.

– Nieźle to wymyśliłeś – stwierdziła Sara i chciała mnie pocałować.

Odsunąłem się, zaskoczony jej zachowaniem.

– Co ty robisz? – Naprawdę byłem zły i nie miałem ochoty na takie gierki. No i poczułem od niej alkohol, co dodatkowo mnie wkurzyło.

– Jace niczego się nie domyśla. To chyba dobrze, nie? – zapytała, zaszokowana moją postawą.

– Dobrze, bo co? Bo możemy się pieprzyć bez ryzyka? – Spojrzałem na nią zimno.

W tym momencie miałem ochotę potrząsnąć Sarą, by zeszła na ziemię i przestała żyć w próżni kłamstwa.

– Tak, przecież tu chodzi tylko o seks – odpowiedziała równie ozięble.

– A o co innego? Nie rozmawiamy, nie spędzamy ze sobą normalnie czasu. Twój facet najwidoczniej ma ochotę tu zamieszkać, bo ostatnio ciągle tu jest. Tak, Sara, to tylko seks. – Byłem brutalnie szczery. Miałem tyle pytań, a ona unikała jakichkolwiek rozmów. Bywały chwile, że się otwierała, ale to było dla mnie za mało.

– Więc co chcesz wiedzieć? O co zapytać?! – Zirytowała się, a ja wahałem się chwilę. Nie byłem pewny, czy powinienem pytać o to w tym momencie. Oboje byliśmy źli i buzowały w nas emocje, a to raczej nigdy nie jest dobry doradca.

– Opowiedz mi, jak to wygląda. – Moja ciekawość wygrała. Sara popatrzyła na mnie, a jej spojrzenie nagle zrobiło się zimne. – Chcę wiedzieć – dodałem.

– Po co opowiadać? Mogę ci pokazać. – Jej głos był obojętny, a w jej oczach dostrzegłem wściekłość. Wiedziałem, że ją zraniłem, i było mi z tym kurewsko źle.

– Sara… – Chwyciłem ją za rękę.

– Nigdy nie byłeś u dziwki, Shall? – Odtrąciła mnie i wstała. Znowu na mnie spojrzała, ale sekundę wcześniej odwracała wzrok, by powstrzymać łzy. – Jeśli chcesz zobaczyć, to niestety mam złą wiadomość – dodała obojętnie. Stanąłem za nią, ale się odsunęła. – Nie stać cię na mnie. – Te słowa były jak kubeł zimnej wody.

Zastygłem i dotarło do mnie, że właśnie przez własną głupotę wybudowałem między nami ten pierdolony emocjonalny mur. Przegiąłem, a doskonale wiedziałem, że nie powinienem się na niej wyżywać. Wiedziałem, jaka jest, i czego niby oczekiwałem? Że się zmieni? Dla mnie? Ale to, kurwa, było naiwne...

– Nie o to mi…

– Przestań! – Sara podniosła głos. Podeszła do drzwi. Nie chciałem, by wychodziła, a jedocześnie nie wiedziałem, co miałbym zrobić, gdyby została. W kuchni czekał na nią Jace, a mnie… Mnie tam w ogóle nie powinno być. W jej życiu i w jej głowie. Najgorsze było jednak to, że ona zdążyła już zagnieździć się w moim sercu.

– Przepra…

– Przestań! – powtórzyła i rozpłakała się.

Nie miałem szansy powiedzieć niczego więcej, bo Sara wyszła z pokoju i pobiegła do łazienki. Nie mogłem za nią iść. Nie mogłem przeprosić i wziąć ją w ramiona, by mi wybaczyła. Słyszałem, że poszedł do niej Jace. Zaczęli się kłócić o jakąś bzdurę, ale nie sądziłem, że wyniknie z tego awantura.

– Co ci odwaliło? Przed chwilą miałaś taki dobry humor! – wrzasnął na nią Jace.

– Nie szarp mnie, Jace!

– Ej, uspokójcie się! – interweniował Matt. Pierwszy raz słyszałem, by wtrącał się w ich rozmowy. Wstałem z łóżka i wyszedłem z pokoju, gdy Sara dalej krzyczała na Jace’a.

– Mam cię dość, Jace. Rozumiesz? Dość!

Zamurowało mnie. Nie sądziłem, że odważy się na taki krok.

– Co ty pieprzysz?! – warknął na nią.

– Nie dotykaj mnie! – Sara szarpnęła się, gdy mnie zobaczyła, i odepchnęła Jace’a tak mocno, że zrobił krok w tył.

– Uspokój się! – Nagle on chwycił ją za brodę tak mocno, że aż jęknęła.

To wszystko trwało dosłownie kilka sekund. Sara zamachnęła się i uderzyła Jace’a w twarz, a on cisnął nią o ścianę. Ruszyłem w ich stronę, ale Matt już zdążył złapać za rękę tego skurwiela, gdy znowu chciał uderzyć Sarę. Zaczęli się szarpać i krzyczeć na siebie. Dopadłem do nich i miałem ochotę rozszarpać tego psychola. Złapałem Jace’a i teraz to ja pchnąłem go o ścianę. Okazało się, że byłem silniejszy od niego, bo zablokowałem mu ręce, a on nie mógł się ruszyć.

– A ty co?! Damski bokser?! – wrzasnąłem i już miałem mu przypierdolić, ale usłyszałem dźwięk zatrzaskiwanych drzwi.

– Sara! – Matt krzyknął za siostrą, która wybiegła z mieszkania.

Nie zastanawiałem się ani chwili, tylko puściłem Jace’a i ruszyłem za nią. Zaraz za mną pobiegli Matt i ten skurwiel. Słyszałem jej kroki, a gdy wołaliśmy za nią, słychać było tylko, jak przyspieszała.

– Sara, stój! – wrzasnąłem, gdy znalazłem się przed kamienicą. Niestety ona już zdążyła dobiec do przystanku i jak na złość, akurat podjechał jakiś autobus. Wsiadła i tyle było ją widać.

– Jace, co to miało być? – zapytał Matt, gdy wszyscy trzej zatrzymaliśmy się niedaleko domu.

– Poniosło mnie. Przepraszam – odpowiedział z taką pewnością, że ja także prawie dałem się nabrać. – Sara zaczęła mnie atakować, sam widziałeś, że mnie odepchnęła. Nie wiem, co w nią wstąpiło? – dodał z udawanym przejęciem.

Gdybym nie znał sytuacji, to pewnie bym mu uwierzył, tak jak Matt.

– Ostatnio jej odwala. – Matt przyznał mu rację.

Ja milczałem, bo co miałem powiedzieć?

– Wracajmy do domu. Sara pewnie niedługo wróci. Też musi ochłonąć – powiedział Jace, a Matt przytaknął.

Nie mogłem uwierzyć, że tak łatwo dawał sobą manipulować. Że nie zauważał pewnych rzeczy, a tę sytuację uznał za durną błahostkę. Gdyby ktoś odepchnął i uderzył moją siostrę, to najnormalniej w świecie bym takiego gościa zapierdolił, a Matt… Po chwili śmiał się z Jace’em, że Sara ma takie humorki i trzeba to ignorować.

– Shall, idziesz z nami? – zapytał Matt, gdy zauważył, że nadal stoję w tym samym miejscu.

– Nie. Też musze ochłonąć – odpowiedziałem.

W przeciwieństwie do nich martwiłem się o Sarę. I wiedziałem, gdzie jej szukać.

– Nie przejmuj się nią, Shall. Chodź z nami, w domu jest browar i dobre żarcie. – Jace próbował mnie przekonać.

Jakim prawem w ogóle zwracał się do mnie w ten sposób? Nie byliśmy kumplami ani nawet znajomymi. Dobre było jednak to, że on naprawdę niczego się nie domyślał. Dla niego byłem gejem. Pedałem, który dawał się ruchać w tyłek, albo sam kogoś ruchał. Pierdoliło mnie to, co o mnie myślał. Nienawidziłem go za to, co robił Sarze, i za to, jaka przez niego była. To bolało mnie najbardziej. On ją zmieniał, a ja nie byłem w stanie. Cokolwiek bym zrobił, Sara nigdy nie miała szans iść w dobrą stronę. Była zastraszona, impulsywna i zagubiona. Doskonale wiedziałem, że za takie zachowanie zostanie przez niego ukarana. Co tym razem miał zamiar jej zrobić? W jego oczach było widać wyższość i pewność siebie. Nie martwił się o nią, bo nie zależało mu na niej. Dla niego mogłaby pewnie nawet zdechnąć i by się tym nie przejął.

On w przeciwieństwie do mnie jej nie kochał.

Tak, kochałem Sarę i nie mogłem się tego wypierać. To nie było zwykłe zauroczenie czy fascynacja. Kochałem ją. To było toksyczne. Zakazane. Niemoralne. To było jak trucizna, od której się uzależniałem. Byłem uzależniony od Sary, tak jak ona od Jace’a. To nas łączyło.

Wyniszczające i destrukcyjne uzależnienie od drugiej osoby.

ROZDZIAŁ 20

Hans Zimmer & Lisa Gerrard - Sorrow

Doskonale wiedziałem, gdzie mam szukać Sary. Miałem pewne obawy, ale gdy dotarłem do kamienicy i wszedłem na dach, zobaczyłem, że w małej szklarni palą się świeczki. Odetchnąłem i podszedłem bliżej. Drzwi były zamknięte, ale przez wybitą w daszku szybę słychać było płacz Sary. Nie wahałem się ani chwili i wszedłem do środka. Sara poderwała się z materaca i usiadła gwałtownie. W pierwszej sekundzie była przerażona, bo najwidoczniej się mnie tu nie spodziewała.

– Sara, przepraszam – odezwałem się i chciałem ją przytulić.

Ona jednak odsunęła się ode mnie i mimo że kucnąłem przy materacu, nie mogłem jej dotknąć. Zapadła cisza. Wiedziałem, że teraz to wszystko będzie jeszcze trudniejsze. Zepsułem to swoją złością i pieprzoną dociekliwością. Mogłem zadać to pytanie w innej sytuacji i Sara odebrałaby to zupełnie inaczej.

– Nie chciałem, by to tak zabrzmiało… – wydukałem, a Sara spojrzała na mnie.

Była zapłakana, oczy miała czerwone i spuchnięte. Moje słowa zraniły ją bardziej niż to, że Jace ją bił. Wiedziałem o tym. Nie zostawiałem blizn na jej ciele, ale na duszy. To głębokie rany, które rzadko goją się do końca.

– Nieważne, jak zabrzmiało, Shall. To nie jest ważne – odpowiedziała cicho.

– Ale…

– Tak czujesz, więc to jest prawdziwe. Dla was zawsze będę…

– O Boże... – Przysunąłem się, by jej dosięgnąć. – Nie mów tak! – Mimo sprzeciwu Sary przyciągnąłem ją do siebie i przytuliłem.

Drżała, jakby było jej strasznie zimno. Nie objęła mnie. Nawet na mnie nie patrzyła. Spuściła głowę i znowu się rozpłakała. Moje serce rozbijało się na kawałki. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było sprawienie jej przykrości. Nie chciałem jej skrzywdzić. Niestety, to już się stało. Straciła do mnie zaufanie, które i tak było niewielkie. Trzymałem ją w ramionach, a miałem wrażenie, jakby mnie tam nie było. Sara nie chciała, bym widział ją w takim stanie. Zaparła się dłońmi o moją pierś i chciała się odsunąć.

– Zostaw mnie, Marshall – powiedziała cicho.

– Nie, tylko mi nie mów, że tak będzie lepiej! – Podniosłem głos. Byłem spanikowany. Nie chciałem jej stracić. Kurwa! Naprawdę nie wyobrażałem sobie, że mielibyśmy to wszystko zakończyć. Wbrew wszystkiemu naprawdę ją kochałem.

– Nic już nie będzie lepiej, Shall. I ty o tym wiesz, i ja.

– Nie! – krzyknąłem. – Właśnie że niczego nie wiemy. Jesteśmy ślepymi i głupimi idiotami, bo nie pozwalamy sobie na szczęście. Ja cię kocham, Sara. – Wtedy podniosła wzrok. Jej oczy były pełne niepewności i paniki. – Tak, kocham cię. Zostaw tego gnoja, a przyrzekam, że zrobię wszystko, by nic ci się nie stało. Wyjedziemy…

– Gdzie? – przerwała mi nagle.

– Gdziekolwiek. Gdzieś daleko, gdzieś, gdzie jest ciepło i cały rok można chodzić na golasa. Gdzieś, gdzie nikt nas nie zna. Gdzie będę mógł patrzeć na ciebie i sprawiać, że będziesz się uśmiechała. Gdziekolwiek, byle z tobą. – Głos mi drżał. Doskonale wiedziałem, że mój scenariusz to tylko mrzonki.

– Jesteś pieprzonym romantykiem, Shall. Tacy jak my nie mają łatwego życia i dlatego nasze drogi powinny się rozejść. Ty idź w stronę światła, a ja zostanę tutaj, na dnie piekła, i nic się nie zmieni.

Nie mogłem jej słuchać. Chwyciłem jej twarz w dłonie i potrząsnąłem lekko.

– Nie pozwolę ci tam zostać!

– Jeśli kochasz, to pozwolisz. – Mówiąc to, patrzyła mi prosto w oczy. Doskonale wiedziałem, co chciała zrobić. Patrzyła na mnie i upewniała się, czy mówię prawdę.

– Sam o tym zadecyduję – wycedziłem przez zęby i pocałowałem ją.

Poczułem jej słone łzy, suche usta i zimną skórę. Sara się nie opierała. Jej ciało zdradzało, że nadal mnie pragnie. Potrzebowała czuć się bezpieczna i kochana, a ja mogłem dać jej tylko jedną z tych dwóch rzeczy. Moim największym zmartwieniem było to, że nie potrafiłem jej ochronić. Doskonale wiedziałem, że Jace w końcu znowu ją dopadnie. Przyjdzie moment, w którym będą sami, albo... Nawet nie chciałem o tym myśleć. Zacisnąłem mocno dłonie na koszulce Sary i zatraciłem się w naszym pocałunku, który pełen był bólu i żalu.

– Twoja miłość nie jest w stanie mi pomóc – powiedziała nagle. Jej usta drżały, tak jak reszta ciała. Zdjąłem swoją bluzę i okryłem Sarę, bo wybiegając z domu, nie włożyła niczego oprócz butów. Usiadłem na materacu i wciągnąłem ją na siebie.

– Nie wierzę w takie gadanie, Sara.

– Nie musisz mi wierzyć, Shall. Ja to wiem, a ty boisz się do tego przyznać. Nie mam do ciebie żalu i nie oczekuję niczego…

– Niedawno prosiłaś, żebym cię nigdy nie zostawiał. Nagle zmieniłaś zdanie? – przerwałem jej.

– Mówiłam to w emocjach.

Zaśmiałem się gorzko.

– Czyli w emocjach bredzisz trzy po trzy?

– Tak, jeśli ci z tym łatwiej, to niech będzie, że bredzę – odpowiedziała i wzięła głęboki oddech. Jęknęła, jakby sprawiło jej to ogromny ból. – Bo to nie jest tak, że chcę, Shall. Każdy z nas ma jakąś przeszłość i czegoś się boi.

– Też mam gównianą przeszłość, która mnie prześladuje, ale chcę iść dalej, Sara. Takie jest życie. Coś się kończy, by coś się mogło zacząć. Tak naprawdę niewiele o sobie wiemy, a mogłoby być inaczej. Ja wiem, czuję, że moglibyśmy pomóc sobie wzajemnie. Trzeba tylko trochę chęci. – Mówiłem spokojnie. Nie chciałem, by Sara odebrała moje słowa jako kazanie.

– Ty znasz mój sekret. A jaki jest twój? – Spojrzała na mnie. Była przekonana, że niczym jej nie zaskoczę. Tak naprawdę nie miałem pojęcia, co o mnie myślała. Nie wahałem się, czy jej powiedzieć. Jej reakcja wiele mogła mi wyjaśnić. Zacisnąłem pięści, gdy pojawiły się przebłyski wspomnień tamtego wieczoru.

– Zabiłem człowieka… – wydusiłem z siebie. – Kobietę. Dziewczynę… – dodałem. – Nie zrobiłem tego specjalnie. Byłem młody, zły na cały świat…

– Jak to się stało? – zapytała cicho. Wyglądała na zszokowaną, a jednocześnie zaciekawioną, ale nie wyczuwałem w niej odrazy.

– To dla ciebie ważne? – Spojrzałem na nią. – Jestem mordercą, Sara. Co ty na to? – zapytałem wprost.

Milczała chwilę. Zbierała myśli, a ja byłem ciekaw, co powie. Okłamie mnie? Czy miała zamiar być szczera? Czekałem, aż się odezwie, ale cisza trwała dalej. Zacząłem się denerwować. Dotarło do mnie, że takie wyznanie mogło być nieodpowiednie na taką chwilę. Nic jednak, co dotyczyło mnie i Sary, nie było zaplanowane. My nie mogliśmy planować. Nie mieliśmy szans na to, by coś szło po naszej myśli. Nie byłem pewny, czy Sara również tego chciała.

– To niczego nie zmienia, Shall. I tak mam wrażenie, że robię o wiele gorsze rzeczy niż ty. Nie znam cię, ale widzę… Te twoje tatuaże, ten wzrok, za którym ukrywasz to wszystko. To jesteś prawdziwy ty i nikogo nie udajesz. Zazdroszczę ci tego, bo ja nie mogę być taka, jak bym chciała.

Jej odpowiedź mnie zaskoczyła. Nie wiem, czy pozytywnie, bo nie wiedziałem, co o tym myśleć. Sara była tak obojętna na ludzką krzywdę? Czy po prostu nie miało dla niej znaczenia, że zabiłem niewinną dziewczynę? Ale… Jak mogło jej to nie obejść? Sam ledwo sobie z tym radziłem i widziałem reakcje ludzi, gdy dowiadywali się o tym. Od razu mnie oceniali, skreślali i wrzucali do jednego worka z kryminalistami. Tak, zabiłem człowieka, ale nie zrobiłem tego z zimną krwią. Nie było wytłumaczenia dla tego, że tamtej nocy wsiadłem za kółko po alkoholu i dragach. Nie tłumaczyło mnie to, że czułem się niezrozumiany i samotny. Nic mnie nie tłumaczyło, a ja nawet nie chciałem się przed nikim tłumaczyć. Potrzebowałem przebaczenia, którego nikt nie mógł mi dać.

– I nic cię to nie obchodzi? – Byłem po prostu ciekaw. Sara spojrzała na mnie i westchnęła.

– Chcesz wiedzieć, co poczułam, gdy mi o tym powiedziałeś? – Przytaknąłem. Niecierpliwiłem się coraz bardziej. – Zabolało mnie, gdy wypowiedziałeś słowo „morderca”. Skoro sam tak o sobie myślisz, to inni też będą cię tak postrzegać. Zdążyłam się zorientować, jak ogromnie przez to cierpisz. Pewnie miewasz koszmary, wracasz myślami do tamtego dnia. Zastanawiasz się, co by było, gdyby… Ale to nic nie zmieni, Shall. Dla mnie nie jesteś mordercą, tak samo jak ja dla ciebie nie jestem dziwką. I… – Uniosła dłoń, bo chciałem jej przerwać. – I nie myśl, że mówię to, bo wiem, że chciałeś usłyszeć coś podobnego. Ja również czuję coś do ciebie, ale nie mam odwagi powiedzieć tego na głos. Wiem, że nie powinnam, że wyrządziłabym ci tym jeszcze większą krzywdę. Lubię być z tobą, bo jesteś wyjątkowy i ja już wiem dlaczego, ale to zachowam dla siebie – zakończyła i uśmiechnęła się lekko. – A teraz wracaj do domu, bo nie będziesz tu ze mną spał.

– Nie chcę wracać.

– I co? Znowu tu zostaniemy i będziemy udawać, że istniejemy tylko my? Że chwilowo nic innego się nie liczy? Tak nie można, Shall. To bańka, która pęknie, a zderzenie z rzeczywistością za każdym razem jest bardziej bolesne. Po co nam to? – Wzruszyła ramionami. Nie byłem pewien, czy powinienem ją objąć. Przysunąłem się jednak, by dosięgnąć jej dłoni.

– Nie wiem po co. I nie zadawaj takich trudnych pytań, Sara. Nigdy nie byłem zakochany i może zachowuję się irracjonalnie, ale… nie umiem inaczej. Nikt nie nauczył mnie, jak kochać kogoś, z kim łączy cię wszystko, a dzieli cały świat.

– To ja ci powiem. – Przysiadła bliżej mnie.

– Byłaś kiedyś zakochana? – Spojrzałem na nią.

– Tak, w przedszkolu. – Zaśmiała się. – Pamiętam zakochanie jako taki stan, w którym wszystko, co robisz, sprawia, że myślisz o tej drugiej osobie. Każdej nocy czujesz jej zapach w pokoju, nawet jeśli ta osoba nie przebywała w nim od jakiegoś czasu. Wiesz, kiedy tej osobie jest źle, a kiedy ma dobry humor. Ale potem to wszystko znika, Shall. Zauroczenie przechodzi i wkrada się rutyna. Ludzie pokazują prawdziwą twarz. Tak było ze mną i Jace’em – zakończyła smutno.

– Kochasz go? – Z trudem zadałem to pytanie.

– Nie pamiętam, czy kiedykolwiek go naprawdę kochałam. – Spojrzała na mnie. Wiedziałem, że jest ze mną szczera. – Byłam naiwna i młoda. Dałam się zmanipulować i wciągnąć w to wszystko, a teraz…

– A teraz co? – zapytałem niecierpliwie.

– A teraz się boję, bo nie wiem, co miałoby być dalej. Wszyscy widzą w nim ideał, a to ja jestem ta zła. Mama wmawia mi, że to kandydat na mojego męża, ojciec wchodzi mu w tyłek, bo pożyczył od niego pieniądze. Matt je Jace’owi z ręki, jego rodzice też planują naszą wspólną przyszłość. A on obiecuje, że z tym skończy, jak weźmiemy ślub. Że to przecież nic złego. Że jesteśmy młodzi i teraz możemy się bawić.

– Bawić?! – wtrąciłem ostro.

– Dla mnie to też nie jest zabawne – odpowiedziała Sara i zaśmiała się gorzko. – Zabrnął w to za daleko. Ma jakieś dziwne zobowiązania, znajomości, z których nie może się wykręcić. Co jakiś czas spotykam się z pewną grupą facetów, których Jace się po prostu boi. To kolesie w garniturach i z ochroną za plecami. Nie umiem tam chodzić na trzeźwo, Shall. Nie potrafię znieść tego, do czego jestem zmuszana. Po takiej nocy dochodzę do siebie kolejny tydzień. Wymiotuję, czuję się, jakbym miała grypę, brzydzę się sobą i innymi. A potem znowu wstaje słońce i pewnego dnia jest nieco lepiej. Wtedy zaczynam od nowa. Jace przyjeżdża, przeprasza, kupuje mi prezenty, wakacje. Przez chwilę znowu jest idealnie, do momentu, aż on dostaje kolejne zlecenie. Wyżywa się na mnie, bo wie, że nie chcę tego robić. Wie, że przeze mnie może mieć problemy, bo mam cięty język. Ja jednak już nawet nic nie mówię, bo mam dość poniżania. Niech robią, co chcą, a ja przy nich udaję tę Sarę, której tak nienawidzisz, i uwierz mi, ja również jej nie cierpię.

– Co to za faceci? Znasz ich nazwiska? Wiesz, kim oni są? – zapytałem. Nie miałem żadnego planu, ale może dzięki takim informacjom pojawi się szansa, że jakiś pomysł wpadnie mi do głowy.

– Nie wiem, kim są. To jacyś biznesmeni, gangsterzy, może politycy? Naprawdę nie wiem. Płacą dużo, ale to… – Sara potrząsnęła głową – to nie jest tego warte. – Głos jej się załamał. Przybliżyłem się i objąłem ją.

– A jakbyś uciekła? Zniknęła? – Naprawdę byłem gotów to dla niej zrobić. Uciec gdzieś daleko, gdzie nikt by nas nie znał.

– Nie mogę tego zrobić rodzicom i Mattowi. Oni zamartwialiby się w nieskończoność. Nie zrozumieliby…

– A ty? Czemu nie myślisz o sobie, Sara? Jesteś przecież taka młoda. – Dotknąłem jej policzka. – Boże, ile ty masz właściwie lat? Dwadzieścia? – zapytałem, bo nawet tego nie wiedziałem.

– Dwadzieścia jeden.

Pogładziłem palcami kącik jej ust.

– Dwadzieścia jeden lat – powtórzyłem za nią. – Czemu zakochałem się w takiej gówniarze? – dodałem, a ona się uśmiechnęła.

– Powiedz mi to jeszcze raz – poprosiła cicho.

– To, że cię kocham? – zapytałem, bo w pierwszej chwili nie zrozumiałem, co miała na myśli. Kiwnęła głową, a wtedy przysunąłem się jeszcze bliżej i pocałowałem ją. – Kocham cię, Sara – wyszeptałem między pocałunkami. – I ty też to czujesz. Wiem to – dodałem, a ona nie przeczyła, ale patrzyła na mnie w panice.

Doskonale jednak wiedziałem, że te słowa nie padną z jej ust. Nigdy. Miłość oznaczała dla niej coś złego i toksycznego. Tego nauczył ją ten skurwiel. Zniszczył ją, zanim stała się dorosłą i rozsądną kobietą. To tak kurewsko mnie bolało. Ja widziałem nadzieję, a ona jej w sobie nie miała. Poddała się, ale te chwile ze mną pozwalały jej oddychać. Czułem to, bo gdy byłem obok, Sara mogła być sobą. Tak jak teraz, gdy kolejny raz bezradnie się rozpłakała. Nie musiała się wstydzić. Przy mnie mogła być słaba, bo to ja chciałem być jej siłą. Za wszelką cenę pragnąłem wyciągnąć ją z tego bagna i piąć się razem z nią ku górze, tam, gdzie było nasze miejsce. Nigdy na nikim nie zależało mi tak bardzo jak na niej. Poświęcenie podobno jest jednym z etapów przebaczenia. Ja chciałem pomóc jej, a ona, nawet jeśli nie była tego świadoma, mogła sprawić, że poczułbym się w końcu wolny. Rozgrzeszony. I kochany.

ROZDZIAŁ 21

Reamonne – Supergirl

Obudziłem się nad ranem. Chciałem objąć Sarę, ale moja ręka natrafiła na pustkę. Zerwałem się i zobaczyłem, że nie ma jej przy mnie. Ogarnęło mnie dziwne uczucie. Spanikowałem. Wybiegłem ze szklanego pomieszczenia i rozejrzałem się wkoło. Nowy Jork dopiero budził się do życia, a słońce przebijało się przez wysokie budynki. Dachy parowały, odgłosy ulicy dawały znać, że to miasto tak naprawdę nigdy nie śpi. Potarłem ramiona, bo chłodne powietrze przeszyło mnie na wskroś. Nie wiedziałem, czy Sara wróciła do domu, a jeśli tak, to kiedy to się stało. Musiałem spać tak mocno, że nie poczułem, gdy wyszła. Wczorajsza noc była dziwna, a ja nadal miałem w głowie mętlik. Pragnąłem uratować Sarę przed jej demonami. Wszystko jednak mówiło mi, że nie ma na to szans. Każdy krok i gest sprawiał, że zatracałem się w niej coraz bardziej, ale nie szło to ku dobremu. Czułem, że ona się nie zmieni, że nie umie, że… nie chce. Może tak było jej łatwiej? Tego nie wiedziałem. Ja za to chciałem się łudzić, że mam w sobie tyle siły, by jej pomóc. Chciałem być jej superbohaterem… Zaśmiałem się pod nosem na tę myśl. Nigdy nie lubiłem tych gości w obcisłych strojach i z wypchanymi majtkami. Oni zakładali na twarze maski, by nikt ich nie rozpoznał, a ja? Ja pragnąłem czuć, że Sara mnie potrzebuje. Nie chciałem się z tym ukrywać, ale musiałem. Mogłem ją kochać spojrzeniem, czasami dotykiem, choć wtedy dużo ryzykowałem. To mnie wkurwiało. Nie po to przeprowadziłem się do Nowego Jorku, by znowu ryzykować. Co prawda nie można było porównać mojego wcześniejszego życia z tym, co działo się teraz, ale najwidoczniej ryzyko to było moje drugie imię. W tym momencie chciałem stabilizacji, nie szukałem kłopotów. Pragnąłem kochać i być kochanym… Pierwszy raz w życiu naprawdę tego potrzebowałem. Miłości innej osoby. Nie matki. Nie ojca. Kobiety. Kobiety, która mogłaby stworzyć ze mną coś, czego skrycie naprawdę pragnąłem. Nie marzyłem o luksusowym życiu. Mógłbym klepać słodką biedę, ale jeśli obok mnie byłaby ta jedyna, to nic innego nie miałoby dla mnie znaczenia. To taki banał, a może naiwność? Nie wiem.

Westchnąłem głęboko i pomyślałem, że czas wracać do domu. Odwróciłem się w stronę wejścia na dach, a wtedy drzwi się nagle otworzyły i z klatki schodowej wyszła Sara. Trzymała w ręku dwa kubki kawy na wynos i papierową torbę z nazwą pobliskiej piekarni. Uśmiechnęła się szeroko na mój widok i podeszła.

– Dzień dobry, Shall. Przyniosłam nam śniadanie – powiedziała wesoło i wręczyła mi podstawkę z kubkami. – Wzięłam z mlekiem i cukier osobno, bo nie wiem, ile słodzisz – dodała, a ja stałem i gapiłem się na nią bez słowa. – Co jest? Co tak patrzysz? – zapytała i skrzywiła się lekko.

– Myślałem, że wróciłaś do domu – odpowiedziałem po chwili.

Gorący kubek z kawą nieco ogrzał moje zmarznięte dłonie. Nie wiem skąd pojawiła mi się w głowie myśl, że Sara jest trochę jak duch. Zjawiała się i znikała, gdy miała na to ochotę. Niedostępna, a jednocześnie chwilami dawała mi się trochę poznać. Bałem się tego.

– Wrócę, ale najpierw śniadanie. Musisz coś zjeść przez pójściem do pracy. – Sara powiedziała to z taką troską, że poczułem w sercu małe ukłucie. Wymusiłem jednak uśmiech, bo nie chciałem jej zadręczać mrocznymi wizjami naszej znajomości. Ona miała zapewne podobne zdanie, ale oboje baliśmy się do tego przed sobą przyznać.

– Najpierw chyba muszę cię pocałować – odpowiedziałem i objąłem ją.

Nie protestowała. Jej ciepłe i słodkie usta były kuszące i zachęcały do pieszczot. Gdy poczułem jej dłonie, które wsunęła mi pod koszulkę, aż zadrżałem. Delikatne palce gładziły moje plecy, a usta pragnęły więcej. Oderwałem Sarę od ziemi i trzymając ją i oba kubki, wszedłem do szklarni, w której nie było już tak chłodno.

– Która godzina? – zapytałem, bo nie miałem pojęcia, a nie chciałem spóźnić się do pracy.

– Piąta rano, ale…

– Ciii… – położyłem jej palec na ustach. – Niech ten dzień zacznie się idealnie – dodałem i klęknąłem, by posadzić ją na materacu.

– Czyli jak? – zapytała, opadając powoli na wznak na zmięty koc.

Odłożyłem kawę i wyjąłem z jej dłoni torebkę z jedzeniem. Nachyliłem się nad Sarą i pogładziłem dłonią jej policzek. Zamknęła oczy, ale uśmiechnęła się lekko.

– Tak… – Zbliżyłem się, by ją pocałować. Od razu mnie objęła, a nogami oplotła moje biodra.

– Nie lubię się pieprzyć – powiedziała nagle, co bardzo mnie zaskoczyło.

Odchyliłem się, by na nią spojrzeć.

– Co? – zapytałem, bo nie rozumiałem, czemu to powiedziała.

– Nie lubię się pieprzyć, ale ty się ze mną kochasz, Shall. To coś zupełnie innego. To bardzo lubię – wyjaśniła, a w jej oczach pojawił się figlarny błysk.

Odetchnąłem, przekonując się, że to żadna kolejna gra, tylko zwykłe podpuszczanie z jej strony. Jednocześnie byłem już bardzo podniecony, wiec wsunąłem dłoń pod jej głowę i chwyciłem kucyk, by pociągnąć lekko do tyłu. Sara jęknęła słodko, a ja zatopiłem usta w jej szyi. Po chwili leżeliśmy pod kocem, oboje kompletnie nadzy, i – tak jak lubiła Sara – kochaliśmy się. Poruszałem się w niej boleśnie powoli, ale chciałem czuć każdy skrawek jej ciała, które drżało i zaciskało się pod naporem moich mięśni. Szybko znalazłem się na granicy orgazmu i nie chciałem dojść pierwszy, ale Sara miała inny plan. Przyciągnęła mnie do siebie mocno i wyszeptała, że chce poczuć moją gorącą spermę. W tych słowach było tyle sprośności, a jednocześnie zabrzmiały tak irracjonalnie niewinnie, że były impulsem, który sprawił, że puściły mi hamulce. Przyspieszyłem, gdy pierwsza gorąca fala wezbrała w moim ciele. Chciałem być w niej głęboko, by czuła mnie całego. Zacząłem dochodzić. Jęknąłem i ścisnąłem mocno jej dłonie, które splotła z moimi. Nagle Sara również zaczęła drżeć. Jej cipka zacisnęła się, a ciałem wstrząsnął nieoczekiwany dreszcz. Owładnięty swoim orgazmem poczułem, że ona też dochodzi. To było tak intensywne, że musiałem zamknąć oczy. Czułem to słodkie i mokre ciepło, jakie rozlało się w niej i wymieszało z moim nasieniem. Wtuliłem twarz w jej włosy i w emocjach znowu wyznałem jej miłość. Było mi wtedy tak dobrze. Idealnie. To był nasz cudowny poranek i nikt nie mógł nam tego odebrać.

Przez następne dni bardzo rzadko widywałem Sarę. Znowu mnie unikała, ale doskonale wiedziałem dlaczego. Ten skurwiel zrobił jej piekło za to, że wyszła z mieszkania tamtego wieczoru, że nie wróciła na noc. Co noc słyszałem z pokoju jej jęki, a potem płacz, gdy Jace wychodził z domu. Wiedziałem jednak, że ona nie chciała mnie widzieć i wbrew temu, co czułem, próbowałem to uszanować. Gdyby chciała, to przyszłaby do mnie. Nie zrobiła tego.

Walczyłem ze sobą, ale to nie było łatwe. Jednej nocy zapukałem do jej pokoju, ale odpowiedziała mi cisza. Cisza, która zabijała mnie od środka. Jej milczenie było dla mnie ogromnie bolesne. Uświadomiłem sobie, że wolę o wszystkim wiedzieć, niż żyć w bezpiecznej nieświadomości. Było za późno na to, bym się nie martwił. Nie mogłem jej dotknąć. Nie mogłem nawet na nią patrzeć, bo przemykała ukradkiem, gdy mnie widziała. Jace ciągle u nas przebywał. Całą, kurwa, wieczność. Spędzał z nią czas, jakby czuł, że coś jest nie tak, a nie miał pojęcia, że to ja byłem tym „problemem”. Na szczęście przez te dni każdą noc spędzali w domu, co świadczyło o tym, że ten skurwiel nie miał kolejnych „interesów”. Mimo to i tak czułem niepokój. Chciałem z nią porozmawiać, ale nie mogłem. Dobijało mnie to.

Tego wieczoru wszedłem do kuchni, gdy Sara kończyła się malować. Miałem krótką chwilę, by z nią porozmawiać, bo Jace poszedł z Mattem do sklepu. Zatrzymałem się przy stole, a ona spojrzała na mnie.

– Co? – zapytała zimno.

Doskonale wiedziałem na jaką „okazję” się szykowała. Krótka spódniczka, ostry makijaż, brak stanika. Miałem ochotę chwycić ją za rękę i uciec z tego pierdolonego mieszkania. Schować się w naszym małym raju na dachu kamienicy i ochronić ją przed tym, co czekało ją w nocy.

– Gdzie się wybieracie? – zapytałem, choć znałem odpowiedź. Sara przewróciła oczami i ponownie zaczęła malować rzęsy. – Sara…

– To studencka impreza. Nie musisz się martwić – odpowiedziała.

Była mało przekonująca.

– Na pewno? – Usiadłem obok i chwyciłem ją za brodę, by na mnie spojrzała.

– Tak, Shall. Na pewno. – Pogładziła mnie po policzku.

– Przyrzeknij – dodałem, a ona się zaśmiała.

– Daj spokój. Naprawdę chcesz się bawić w takie coś? – Pokręciła głową.

– Przyrzeknij, że to tylko studencka impreza – powtórzyłem.

Spojrzała na mnie.

– Przyrzekam – powiedziała, patrząc mi prosto w oczy.

Nieco mnie to uspokoiło, ale nie mogłem dłużej z nią rozmawiać, bo wrócił Jace. Zapomniał portfela, a przy okazji pospieszył Sarę i po chwili zostałem w mieszkaniu całkiem sam. Nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Krążyłem pod drzwiami pokoju Sary, jakby to miało cokolwiek zmienić. Ciekawość zwyciężyła, więc wszedłem do środka i wyciągnąłem spod materaca jej pamiętnik. Miałem dużo czasu, by przejrzeć go dokładnie, ale najpierw chciałem przeczytać ostatnie wpisy. Wiedziałem, że nie powinienem tego robić, ale to było silniejsze ode mnie. Chciałem wiedzieć, co dokładnie siedziało w jej głowie.

Usiadłem na łóżku i zajrzałem na ostatnią stronę. Uśmiechnąłem się, widząc pierwsze słowa:

On mnie kocha. To fajne uczucie. Naprawdę fajne. Co bym zrobiła, gdybym ja mogła go kochać? Unosiłabym się nad ziemią i krzyczała z radości. Odważyłabym się zrobić sobie tatuaż, a on trzymałby mnie za rękę. Obcięłabym włosy i pofarbowała je na różowo. Robiłabym to wszystko bez wyrzutów sumienia i strachu.

Dziś patrzyłam, jak śpi. Zajrzałam w nocy na chwilę do jego pokoju. Lubię zapach, który tam panuje. Shall zawsze układa ubrania w tym samym miejscu i nigdy nie zostawia po sobie brudów. To porządny i ułożony facet. Taki prawie mój, a jednak niczyj. Wolę by był prawie mój, niż czyjś niczyj.

Dzwonił Jace, bo znowu ma zlecenie. Przez krótką chwilę zapomniałam, że moje życie to piekło. Nie chcę tam iść, bo tych dwóch grubasów wywołuje we mnie mdłości. Pamiętam, co zrobili mi ostatnio i niepotr…

Uniosłem brew, bo Sara nie dokończyła tego wpisu. Zerknąłem na datę i zamarłem, bo to był wpis z dziś. Okłamała mnie. Znowu mnie okłamała. Zatrzasnąłem notes. Impreza studencka! Jasne… Kurwa! Miałem ochotę krzyczeć ze złości. Wiedziałem, dlaczego kłamała, ale nienawidziłem tego. Byłem wtedy taki bezradny. Czułem się jak śmieć, nie mogąc jej pomóc. Ledwo znosiłem fakt, że pieprzył ją Jace. Jak miałem radzić sobie ze świadomością, że robił z niej dziwkę i kazał sypiać z innymi facetami? To było obrzydliwe. Było mi niedobrze na samą tę myśl, a moją głowę nawiedzały niechciane obrazy. Wyobrażałem sobie to wszystko, co musiała tam robić. Daję słowo, że jeśli znałbym adres, to pojechałbym tam i zakończył to wszystko. Nie wiedziałem jednak, gdzie to się obywało. Mogłem jedynie czekać i łudzić się, że Jace nie zostanie kolejny raz u nas.

Siedziałem na jej łóżku i w dłoni ściskałem notes, aż w końcu zasnąłem. Obudził mnie dźwięk przekręcanego w zamku klucza. Zerwałem się z łóżka i wyszedłem na korytarz. Serce podeszło mi do gardła, bo była prawie czwarta rano. Najpierw ujrzałem dłoń Sary, a potem na szczęście tylko ją. Była sama. Totalnie pijana i naćpana. Spojrzała na mnie, ale jej wzrok był pusty. Nie zauważyła mnie. Ruszyła slalomem wzdłuż korytarza. Zrzuciła z ramienia małą torebkę na paseczku i zdjęła buty. Zapaliła w łazience światło i podeszła do umywalki. Stanąłem w progu, a ona odkręciła wodę i ze spuszczoną głową wpatrywała się w lejący się z kranu strumień. Nic nie mówiła. Oddychała ciężko, a we mnie wszystko zaciskało się z bólu. Bałem się odezwać. Bałem się jej dotknąć. Ona nie chciała, bym oglądał ją w takim stanie. Nauczona była radzić sobie z tym sama, ale tak naprawdę nie radziła sobie z niczym.

Podszedłem do niej i położyłem dłonie na jej ramionach. Zastygła. Czułem, jak drży. Nic nie mówiła.

– Sara… – wydukałem.

– Nie chcę… Już nie mam siły. – Jej głos był tak cichy, że ledwo zrozumiałem, co powiedziała.

– Chodź do łóżka. – Chciałem zaprowadzić ją do jej pokoju, ale zaczęła się wyrwać.

Szarpała się i krzyczała, że nie chce. Że mam ją zostawić.

– Uspokój się, to ja! – warknąłem, bo patrzyła na mnie, jakby mnie nie poznawała.

Jej wzrok był spanikowany, ale pusty. Twarz opuchnięta, a dolna warga rozcięta. Dostrzegłem też ślady na jej rękach, głównie nadgarstkach i ramionach. Ten widok był dla mnie ciosem. Ogarnęło mnie poczucie winy, że znowu na to pozwoliłem. Że jej nie ochroniłem. Nie zatrzymałem.

– Ja? Czyli kto? – zapytała nagle.

– Marshall! – krzyknąłem.

– Ty nie istniejesz. Ciebie nie ma… Nie ma dla ciebie miejsce w mojej głowie, w moim życiu. Nie chcę cię tam. Nie chcę – bredziła od rzeczy.

Wiedziałem, że nie powinienem z nią dyskutować, gdy była w takim stanie. Posadziłem ją na pralce i rozebrałem. Pachniała innymi facetami, ale starałem się nie zwracać na to uwagi. Następnie pomogłem jej wziąć prysznic i przebrałem w piżamę. Miałem ochotę krzyczeć ze złości, gdy zmywałem zaschniętą krew z jej ud. Gdy zaprowadziłem ją do jej pokoju, była prawie nieprzytomna. Otumaniona alkoholem i narkotykami. Potwornie zmęczona, wręcz wykończona po tej nocy. Położyłem ją i okryłem. Walczyłem o każdy oddech, a w gardle czułem jedną wielką gulę. Pragnąłem ją przytulić, ale… nie mogłem tego zrobić. Nie tym razem. Czułem odrazę, wstręt… Byłem na siebie wściekły, ale nie potrafiłem inaczej. Patrzyłem na nią i nie widziałem w niej mojej Sary. Walczyłem z myślami, które podpowiadały mi, że przecież patrzę na dziwkę. Musiałem wyjść z jej pokoju. Zamknąłem drzwi i z całej siły przywaliłem pięścią w ścianę. Oparłem głowę o framugę i zawyłem z bólu, który przeszywał moje ciało. To nie był ból fizyczny. Ja umierałem, bo nie mogłem jej pomóc.

ROZDZIAŁ 22

Roger Sanchez - Another Chance

Odkąd poznałem sekret Sary, zastanawiałem się, ile jestem w stanie znieść. Kiedy pęknie we mnie ta bańka, która rosła coraz bardziej i niebezpiecznie rozrywała mnie od środka.

To był gniew.

I stało się.

Wszystko we mnie pękło. Jej widok w takim stanie, zapach innych facetów, jej skrzywdzone i poranione ciało… Tego było za wiele. Kochałem ją, ale nie mogłem jej ochronić. Cokolwiek bym zrobił, Sara i tak nie przeciwstawiłaby się temu skurwielowi. Nie potrafiła. Bała się. Widziałem w jej oczach smutek, bo doskonale wiedziała, że nikt jej nie pomoże. Ta piękna i dobra dziewczyna nie miała odwagi żyć. To było takie kurewsko niesprawiedliwe. Takie smutne. Byłem kiedyś taki jak ona. Bałem się zmian i podejmowania racjonalnych decyzji. Mimo wszystko uważałem jednak, że wyjazd do Nowego Jorku był jedną z lepszych decyzji, jakie w życiu podjąłem. Teraz nadszedł czas na kolejną… Zapomnieć o niej.

Zapomnieć o Sarze.

Cztery tygodnie później…

Rękawica Asha dosięgnęła mojej szczęki – wystarczyła chwila nieuwagi i leżałem na macie ringu. Ogarnęła mnie ciemność, ale tylko na chwilę. Zamroczony i obolały potrząsnąłem głową i poczułem, że Ash klęknął obok mnie.

– Znowu nie jesteś skupiony, Shall – stwierdził, a gdy otworzyłem oczy, zobaczyłem nad sobą jego zmartwioną twarz.

– Teraz to jestem prawie martwy… – Mrugnąłem kilka razy i chciałem wstać, ale zakręciło mi się w głowie.

Ash podał mi butelkę z wodą i otworzył okno, które znajdowało się przy suficie siłowni.

– Skończmy na dziś. Idziemy na browar? – zaproponował, gdy poczułem się lepiej i powoli usiadłem.

Specyficzny zapach piwnicy przypominał mi stare czasy, gdy trenowałem dla rozrywki w podziemiach baru, który przez długi czas był moim domem. To akurat było całkiem miłe wspomnienie.

– Dziś piątek, więc w sumie czemu nie – odpowiedziałem i razem z Ashem poszliśmy do szatni.

On skończył służbę o ósmej, a ja zmianę godzinę wcześniej. Kilka razy w tygodniu trenowaliśmy tutaj, by rozładować napięcie. Ash nadal marnie znosił fakt, że ponownie zostanie ojcem. A ja… Ja sobie nie radziłem. Wyprowadziłem się od Matta i Sary. Nie miałem innego wyjścia. Mieszkałem kątem u Missy i Asha, jednak musiałem coś wynająć. Samemu było ciężko, ale odkładałem z każdej tygodniówki tyle, ile mogłem, by znaleźć sobie chociażby pokój. Było mi głupio, że sprawiam im tyle problemów, ale naprawdę nie miałem gdzie spać. Nigdy nie zapomnę dnia, gdy powiedziałem Sarze, że się wyprowadzam. Nic wtedy nie powiedziała. Nie mogła, bo obok niej stał Jace i tylko uśmiechnął się głupio, słysząc moje słowa. Widziałem jednak w jej oczach żal i smutek. Spakowałem swoje rzeczy i od tamtej pory jej nie widziałem. Starałem się zapomnieć, ale odnosiłem wrażenie, że każdego dnia coraz więcej o niej myślałem.

– To ruszajmy dupska pod prysznic, bo mam ochotę się złoić. Ja dziś stawiam! – dodał Ash, a ja nie miałem zamiaru protestować. Sam potrzebowałem porządnie się zresetować.

Naprzeciwko naszego posterunku był bar, więc nie musieliśmy daleko szukać. Wszyscy znali tu Asha, a tego wieczoru poznali również mnie. Na szczęście obaj upodliliśmy się na wesoło. Taki śmiech przez łzy, ale lepsze to, niż gdyby któryś z nas coś odwalił. Zaczęło się od piwa, a skończyło w kolejnym barze. Koło drugiej w nocy postanowiliśmy wracać, bo obaj wiedzieliśmy, że Missy się o nas martwiła. Po pijaku droga do domu nie jest jednak łatwą sprawą. W dodatku Ashowi zachciało się lać, więc skręciliśmy w boczną uliczkę, by nikt go nie widział. Gdy on podpierał się o zimny mur, a ja próbowałem nieco wytrzeźwieć, nagle pod drzwiami, mieszczącymi się w budynku na samym końcu ciemnej uliczki, dostrzegłem dym. W pierwszej chwili wydawało mi się, że mam halucynacje, ale wytężyłem wzrok.

– Ash, tam się chyba coś pali – wybełkotałem, ale on nie zareagował. – Ash, kurwa, tam się na serio coś pali. – Podszedłem bliżej. Przez niewielkie okienko w piwnicy zobaczyłem ogień. Momentalnie wytrzeźwiałem.

– Co? Daj mi spokój. Nie jestem na służbie! – burknął Ash, nadal podpierając mur.

Nie wiem, co mnie podkusiło, by otworzyć te drzwi. Dymu było coraz więcej, a ja nagle usłyszałem szczekanie psa.

– Kurwa, Ash! Tam jest jakiś pies! – Zakryłem nos i usta dłonią.

Dym spowił mnie całego. Zacząłem kaszleć, bo był gryzący i duszący. Ash podszedł bliżej i teraz i on zaczął trzeźwo myśleć.

– Dzwonię po chłopaków! – odpowiedział i odszedł kawałek, by swobodnie rozmawiać.

Adrenalina zaczęła we mnie buzować. Nie byłem miłośnikiem zwierząt, ale ten pies tak wył, że nie potrafiłem go tak zostawić. Bez zastanowienia naciągnąłem na twarz bluzę oraz kaptur i wbrew zdrowemu rozsądkowi wszedłem do środka. W pierwszej chwili niczego nie widziałem, bo dymu było tak dużo, że gryzł w oczy i usta. Ledwo oddychałem, ale szedłem za głosem psa, który potrzebował pomocy.

– Shall! Kurwa! Shall! – Głos Asha dochodził z zewnątrz, ale ja nie mogłem zawrócić.

Dotarłem do kolejnych drzwi i otworzyłem je. Buchnęło we mnie gorące powietrze i ujrzałem płomienie trawiące jakieś pomieszczenie. Nikogo w nim nie było. Zza kolejnych drzwi usłyszałem znowu tego psa. Ruszyłem tam. Blaszane drzwi były tak gorące, że musiałem wyważyć je nogą. Płomienie buchnęły z pomieszczenia i wybiegł z nich psiak. Jakiś kundel. Przerażony, ale na szczęście nic mu nie było. Chwyciłem go za obrożę, którą miał na szyi, i chciałem wyprowadzić. Nie chciał iść. Nadal szczekał i patrzył na drzwi, z których buchały płomienie.

– Zaraz tu zginiemy! Chodź! – krzyczałem, ale on ani drgnął.

Podbiegł do drzwi i szczekał coraz zajadlej. Nie wiem, co mnie naszło, by tam zajrzeć. Przeżegnałem się, choć nigdy tego nie robiłem. Wszedłem tam i zamarłem na widok człowieka leżącego pod ścianą. Nie wiedziałem, czy żyje, ale musiałem działać. Podbiegłem. To była kobieta. Wziąłem ją na ręce. Była nieprzytomna. Chciałem wyjść, ale potężny huk prawie powalił mnie na ziemię. Trzymałem jednak dziewczynę i powoli szedłem do drzwi. Pies ruszył pierwszy, a ja po omacku za jego szczekaniem, bo już totalnie nic nie widziałem. Łzy ciekły mi z oczu, dławiłem się dymem i byłem przekonany, że zaraz sam zemdleję, ale w końcu udało mi się dotrzeć na zewnątrz.

– Shall! – Ash podbiegł do mnie.

W jego głosie słyszałem przerażenie. Dotarł do mnie też dźwięk syreny strażackiej. Pamiętam tylko, że trzymałem w ramionach tę dziewczynę i w ostatnim momencie oddałem ją Ashowi, a następnie zemdlałem. Potem nic nie słyszałem ani nie czułem. Dopiero głos lekarza wyrwał mnie z otępienia. Poczułem na twarzy maskę tlenową, a oczy poraziło mi ostre światło. Płuca paliły, zacząłem się krztusić, ale pielęgniarka uspokoiła mnie i zrobiła wkłucie do kroplówki. Kręciło mi się w głowie. Jedyne, o czym myślałem, to tamta dziewczyna.

– Co z nią? – wydukałem, zanim znów zasnąłem.

– Uratował jej pan życie. Leży w sali obok. – Głos pielęgniarki dochodził do mnie znad granicy świadomości i snu.

Ogarnął mnie błogi spokój. Poczułem się lepiej, że nic jej nie było. Uwarowałem ją. Niechcący. Przypadkiem. To jednak nie było ważne. Świadomość, że ta dziewczyna przeżyła dzięki mnie, dała mi naprawdę dużą satysfakcję. Nie byłem nikomu niepotrzebnym śmieciem. Nie byłem bezużyteczny. Zrobiłem choć jeden dobry uczynek. Pomogłem komuś…

Moje myśli od razu zaczęły krążyć wokół Sary. Jej nie pomogłem. I już po chwili znowu dopadły mnie senne koszmary.

Następnego dnia czułem się całkiem dobrze. Lekarz dla pewności postanowił zatrzymać mnie jednak na oddziale, by upewnić się, że nie zatrułem się dymem. Z samego rana odwiedził mnie Ash z chłopakami z pracy, a potem przyszła Missy z pysznym obiadem. Nie obyło się bez kazania, bo ona doskonale wiedziała, że poprzedniego dnia wracaliśmy z Ashem po pijaku. Martwiła się nieco zachowaniem Asha, ale obiecałem jej, że będę go pilnował. On musiał przetrawić całą tę sytuację i byłem pewny, że niedługo się ogarnie. Miałem go na oku.

– Zabarykaduję was w domu, jeśli następnym razem będziecie chcieli iść do baru! – burknęła na mnie, gdy zajadałem się pyszną zupą warzywną z kurczakiem.

– To był ostatni raz – puściłem do niej oko, a Missy się zaśmiała.

– Ashowi też się oberwało. Co was naszło, żeby tam w ogóle pójść!

– Gdybyśmy tam nie poszli, to nie zobaczyłbym pożaru, Missy. Tak miało być i już.

– Wcale mnie to nie uspokaja – powiedziała, gdy nagle usłyszeliśmy pukanie do mojej sali. Następnie drzwi otworzyły się, a w progu stanęła młoda dziewczyna ubrana w szpitalną piżamę. Poznałem ją po włosach. To była ta, którą uratowałem.

– Dzień dobry… – wydukała niepewnie. – Czy… Chciałam… – Missy spojrzała na mnie i uniosła brew. – Nie będę przeszkadzać – powiedziała dziewczyna i już chciała zawrócić, gdy ja się odezwałem.

– Poczekaj, wejdź. Missy już wychodzi. – Rzuciłem jej wymowne spojrzenie, a ona uśmiechnęła się tylko i wstała.

– Tak, właśnie wychodzę. Zjedz zupę do końca i wypij sok. Wycisnęłam go rano specjalnie dla ciebie! – dodała i po chwili wyszła z sali, mijając w progu skrępowaną nieco, czarnowłosą dziewczynę.

Spojrzałem na nią i uśmiechnąłem się.

– Chcesz mi podziękować? – zapytałem, bo domyślałem się, że po to przyszła.

Jej twarz zalał rumieniec, ale weszła do środka.

– Tak, gdyby nie ty, udusiłabym się tam albo spłonęła żywcem. Dziękuję.

Podeszła do mojego łóżka i spojrzała mi w oczy. Była zażenowana, ale nie wyglądała na nieśmiałą. Ile mogła mieć lat? Trudno było mi to określić. Miała długie, ciemne, proste włosy, duże, zielone oczy i gdy się uśmiechnęła, bezwiednie ten uśmiech odwzajemniłem.

– Dzięki tobie zrobiłem dobry uczynek. To transakcja wiązana – odpowiedziałem i wskazałem jej stojące obok krzesło.

Milczeliśmy chwilę, ale nie było to krępujące. Trudno mi było zebrać myśli, bo miałem ciężką noc i mimo wszystko cały czas myślałem o Sarze.

– Jak mogę ci się odwdzięczyć? – zapytała nagle.

– Nie musisz, naprawdę. Jak masz na imię?

– Emily, a ty?

– Marshall. Możesz mówić mi Shall. – Uśmiechnąłem się i spojrzałem na opatrunek na jej dłoni. – Poparzyłaś się wczoraj?

– Tak, ale to nic. Lekarze mówią, że nie będzie śladu. – Emily wstała z krzesła i wyciągnęła z kieszeni tabliczkę czekolady. – Nie wiem, co kupuje się człowiekowi, który uratował ci życie, ale chyba każdy lubi słodycze. Ty lubisz? – zapytała, a ja uśmiechnąłem się szeroko.

– Zjemy ją na pół, okej?

– Okej, ale nie mów o tym nikomu.

– A dlaczego? – uniosłem brew.

– Nie powinnam jeść czekolady, bo mój trener się wkurza, że tyłek mi rośnie. – Emily westchnęła i otworzyła opakowanie.

– A co trenujesz?

Tym pytaniem rozpoczęliśmy długą rozmowę. Nie zauważyliśmy, kiedy upłynęło kilka godzin. Przerwała nam pielęgniarka, która pogoniła Emily do jej sali, bo oboje musieliśmy jeszcze odpoczywać. Obiecałem jednak, że zajrzę do niej wieczorem, bo nie dokończyła swojej opowieści o tym, jak zaczęła trenować kick boxing. Emily była młoda, bardzo wesoła i otwarta. W ciągu tej jednej rozmowy dowiedziałem się o niej więcej niż o Sarze przez… Znowu o niej myślałem. Przyłapałem się na tym, że bezwiednie zacząłem je porównywać. Nie wiem czemu. Może dlatego, że były w tym samym wieku? Może dlatego, że były zupełnie inne, a jednak coś je łączyło? Jedną pragnąłem uratować, a nie byłem w stanie. A drugą uratowałem całkowicie przypadkiem.

Gdy przebudziłem się wieczorem, dostrzegłem, że Emily siedzi na krześle przy moim łóżku. Przetarłem oczy, a ona uśmiechnęła się lekko.

– Nie myśl, że siedzę tu od dawna. Dopiero przyszłam – powiedziała.

– Chcesz dokończyć swoją opowieść? – zapytałem i również się uśmiechnąłem.

– Jeśli cię nie zanudzam.

– Nie, dobrze jest z kimś tak po prostu… rozmawiać – odpowiedziałem, ale zabrzmiało to dość dziwnie.

Emily spojrzała na mnie niepewnie, a ja od razu poczułem ten wewnętrzny chłód. Emocjonalny mur od razu zaczął rosnąć. Nie chciałem tego, ale nie potrafiłem inaczej.

– Ja lubię gadać, ale jeśli ty nie, to możesz milczeć.

Zaskoczyło mnie, że Emily nie uciekła ode mnie. Poprawiła się na krześle i tak po prostu zaczęła kontynuować swoją opowieść o tym, jak od najmłodszych lat trenowała sztuki walki. O dziwo, pozwoliło mi to nieco się rozluźnić. Zadawałem jej pytania, bo byłem naprawdę ciekaw jej historii. Ktoś, tak sam z siebie, zwyczajnie chciał mi o sobie odpowiedzieć. To było fajne uczucie.

Wraz z wypisem ze szpitala dostałem numer telefonu od Emily. Dziewczyna sama mi go dała i powiedziała, że gdy będę miał ochotę pogadać, to mogę dzwonić o każdej porze dnia i nocy, bo mam u niej dług. Nie spodziewałem się, że potrzeba rozmowy pojawi się jeszcze tego samego dnia. Miałem kilka dni wolnego, by jeszcze odpocząć, a wieczorem, gdy spacerowałem z Missy i małą Milly, coś mnie naszło i napisałem do Emily SMS-a. Ta odesłała mi uśmiechniętą buźkę, więc odszedłem na bok i zadzwoniłem do niej.

– Wychodzę na desperata i natręta, że odzywam się już dziś? – zapytałem, gdy odebrała po chwili.

Emily zaśmiała się i odpowiedziała:

– Nie, dlaczego? To ja myślałam, że się już nie odezwiesz, bo zanudziłam cię swoim gadaniem.

– Nie zanudziłaś mnie.

– A ty nie jesteś natrętny.

Zaśmiałem się.

– Spotkajmy się – zaproponowałem nagle.

–Teraz? – Głos Emily wskazywał, że była nieco zaskoczona.

– A możesz? – Rozejrzałem się i już obmyślałem plan, jak dojechać stąd do miejsca, gdzie mieszkała Emily. To także był Brooklyn, ale nie znałem dokładnie tej okolicy.

– Mogę. – Jej głos brzmiał tak radośnie, że znowu się uśmiechnąłem.

– W takim razie powiedz mi, jak mam do ciebie dojechać, i postaram się być jak najszybciej.

– Podjadę po ciebie, okej?

– Podjedziesz? – Uniosłem brew.

– Autem podjadę – wyjaśniła rozbawiona Emily.

Zgodziłem się na takie rozwiązanie i poprosiłem Missy, żebyśmy wrócili do domu. Przez chwilę milczała, ale gdy dotarliśmy do mieszkania, spojrzała na mnie podejrzliwie.

– Masz randkę? – zapytała z głupim uśmieszkiem.

Zaśmiałem się, bo miała ten sam wyraz twarzy co Ash, gdy pytał o takie sprawy.

– Jeszcze nie wiem – odpowiedziałem i sam zacząłem zastanawiać się nad tym pytaniem.

Następnie wziąłem szybki prysznic i przebrałem się w świeże ubrania. Nie wiedzieć czemu założyłem swoje najlepsze dżinsy, a zamiast bluzy włożyłem koszulkę i skórzaną kurtkę. Pożyczyłem perfumy Asha i wyciągnąłem ze swoich oszczędności sto dolców. Miałem ochotę zjeść z Emily kolację. Nie wiem… Pizzę. Cokolwiek.

Wyszedłem z łazienki i napotkałem kolejne spojrzenie Missy.

– No co? – zapytałem.

– Nie, nic… Baw się, Marshall. Od tego jest życie – odpowiedziała i uśmiechnęła się szeroko. Odwzajemniłem uśmiech i pospiesznie zbiegłem na dół przed kamienicę.

Czekałem chwilę, aż w końcu zobaczyłem czerwonego forda pick–upa, którym podjechała Emily. Zanim wysiadła, podszedłem do auta. Otworzyłem drzwi i mimowolnie się uśmiechnąłem.

– Dobry wieczór. Mogę?

– Jasne. – Jej uśmiech sprawił, że mój humor poprawił się jeszcze bardziej. Wsiadłem i zapiąłem pas. – Dokąd jedziemy? – zapytała.

– Nie znam tu raczej fajnych miejsc. Wybierz jakieś, a ja zapłacę za kolację – zaproponowałem.

– Chcesz zjeść ze mną kolację? – Emily spojrzała na mnie zaskoczona.

– Tak, to źle? – Uniosłem brew.

– Nie, ale…

– O Boże, tylko nie mów, że masz faceta. – Zmroziło mnie, ale Emily się zaśmiała.

– Nie, jestem wolna i chętna… – Urwała w pół zdania. – Nie to miałam na myśli – dodała, po czym spojrzała na mnie i zaczęła się śmiać.

Emily była taka… normalna i radosna. Nie szukała problemów. Nie miała bagażu doświadczeń. W dodatku jej uśmiech i lekko ochrypły głos zaczęły mi się ogromnie podobać. W samochodzie rozbrzmiała przyjemna muzyka, a ja wiedziałem, że zaraz się dowiem, co to za zespół. Mogłem dowiedzieć się o niej wszystkiego. I ogromnie mnie to korciło.

ROZDZIAŁ 23

Coldplay - Fix you

Siedziałem w aucie Emily i wpatrywałem się w nią, gdy z apetytem zajadała się kawałkiem prawie zimnej pizzy. Wcześniej proponowałem jej normalny lokal, ale dziewczyna stwierdziła, że lepiej wziąć na wynos, zjeść w samochodzie i pogadać. Tak, Emily uwielbiała mówić, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało. Chwilami był to prawdziwy słowotok, a ona dopiero po jakimś czasie orientowała się, że wypowiada słowa z prędkością światła. To było zabawne. Urocze. Ona była właśnie taka i od razu mi się to spodobało.

– Za tę pizzę powinnam iść i biegać po Central Parku. – Zaśmiała się, ale ugryzła kolejny kawałek. – O Boże, uwielbiam jeść – dodała zadowolona.

– Powinnaś się cieszyć, że lubisz jeść, a wcale tego po tobie nie widać. Jesteś bardzo drobna – stwierdziłem, patrząc na jej szczupłe ramiona i nogi.

– Wiesz, ile mnie to kosztuje? Po każdym treningu mam wrażenie, że wyzionę ducha. Trener mnie nie oszczędza i ciągle powtarza, że mogę być lepsza. Cukier źle na mnie wpływa, bo wtedy jestem śpiąca i ociężała, ale chwilami nie potrafię sobie odmówić przyjemności.

– Dobrze wyglądasz. Nie musisz się niczym przejmować. – Uśmiechnąłem się do niej.

– Mnie zawsze podobali się faceci z tatuażami – powiedziała nagle i spojrzała na mnie. – Masz ich aż tyle... O czym one świadczą? – zapytała bez skrępowania.

Nie było w niej złośliwości ani wścibstwa. Emily po prostu ze mną rozmawiała. Była mnie ciekawa.

– O tym, że miałem ciężkie życie – odpowiedziałem wprost.

– Traktujesz je jak blizny czy raczej jak nauczkę? – Z każdym słowem coraz bardziej mnie zaskakiwała.

– Sam nie wiem… – Pokręciłem głową. – A ty? Jak byś traktowała swoje tatuaże? – zapytałem i znowu na nią spojrzałem.

– A, nawet mam jeden… – Emily się zaśmiała. – Traktuję go jako oznakę mojej głupoty – dodała, lekko opuszczając spodnie. – Miałam szesnaście lat, gdy koleżanki namówiły mnie na ten tatuaż. Rodzice nadal o nim nie wiedzą. – Wskazała na swoją kość biodrową tuż pod linią majtek, gdzie miała wytatuowany wzór z serc i cierni.

– Nie jest zły. Taki… typowo babski. – Przyjrzałem się tatuażowi. Serduszka i cierń na pewno świadczyły o złamanym sercu.

– Przeżywałam wtedy swoją pierwszą miłość. – Emily spojrzała na mnie. – Wiesz, ona zawsze źle się kończy – dodała i poprawiła ubranie.

– Możliwe. – Wzruszyłem ramionami.

Pierwsza miłość. Czemu na myśl o tym znowu przed moimi oczyma pojawiła się Sara? Zamilkłem, bo te wspomnienia nie były dla mnie łatwe. Nie powinienem ich nawet nazwać wspomnieniami, bo to nadal trwało. Nadal było zbyt świeże i bolało jak jasna cholera.

– Moja skończyła się fatalnie. Mój pierwszy facet był totalną pomyłką. – Emily znowu się zaśmiała. – Trochę to porąbane, ale teraz potrafię się z tego śmiać. Wtedy nie było to takie proste.

– Ludzie są beznadziejni – myślałem na głos. – Ranią innych, nie dają sobie pomóc, uciekają przed prawdziwym życiem. To słabe. Bardzo słabe…

– Ty też przed czymś uciekasz, prawda? – zapytała nagle.

Jej zielone oczy były pełne ciekawości, ale i ciepła, które pozwalało mi się przed nią otworzyć.

– Tak, chociaż łudziłem się, że jednak nie. – Westchnąłem, czując w piersi ucisk.

– Ale to nie świadczy o tym, że jesteś beznadziejny. Każdy się czegoś boi, ma jakieś wspomnienia i przeszłość. Pewnie pomyślisz, że jestem wariatką, ale te twoje tatuaże świadczą jedynie o tym, że wiele przeżyłeś, ale nikt nie ma prawa tego oceniać. Mnie się one ogromnie podobają.

Nagle dłoń Emily wylądowała na mojej dłoni. Była ciepła i miękka, a ten mały gest miał w sobie dużo intymności. Spojrzałem na Emily i byłem przekonany, że chciała, bym ją w tym momencie pocałował, a ja… nie mogłem tego zrobić. Nie potrafiłem, choć może i chciałem. Odwróciłem wzrok i poczułem się cholernie głupio. Po co dawałem jej jakieś złudne nadzieje? Doskonale wiedziałem, że Emily była mną zafascynowana od samego początku. Czy dlatego, że ją uratowałem, czy po prostu jej się podobałem – wyczuwałem, że ciągnie ją do mnie.

– Odwieziesz mnie? – wydukałem. Czułem się tak niezręcznie, jak chyba nigdy dotąd. Emily spojrzała na mnie i chyba też nie wiedziała, co powiedzieć – Ja… Nie chcę ci robić nadziei – wyznałem szczerze, a ona uśmiechnęła się lekko.

– Nadziei? Na co? – zapytała spokojnie.

– Na cokolwiek. To banał, ale nie jestem facetem dla ciebie, Emily.

– Po prostu dobrze mi się z tobą rozmawia. To wszystko – stwierdziła, choć doskonale wiedziała, że to tylko część prawdy.

– Więc niech tak zostanie, okej?

– Może jakieś małe negocjacje?

Spojrzałem na nią i zacząłem się śmiać. Jej mina przypominająca kota ze Shreka i do tego maślane oczy totalnie mnie rozbroiły.

– Czego oczekiwałabyś od kogoś takiego jak ja? – zapytałem.

Znaliśmy się tak krótko, a ona już wyobrażała sobie coś na mój temat. Byłem tego ogromnie ciekawy, bo nigdy z nikim tak dobrze mi się nie rozmawiało.

– Nie oczekuję niczego, Shall. Uratowałeś mi życie, a tego nie da się ocenić. Nie da się wyznaczyć za to nagrody. Coś jednak sprawiło, że tamtej nocy wszedłeś w tę uliczkę i zauważyłeś pożar. Odważyłeś się tam wejść i znalazłeś mnie. Myślisz, że to przypadek? – Emily spojrzała na mnie.

Pierwszą moją myślą było to, że musi być beznadziejną romantyczką. Od razu zrozumiałem, o co jej chodziło. Przeznaczenie. Ja jednak nie wierzyłem w te pierdoły.

– To był przypadek, Emily. Wracałem po pijaku z kumplem z baru. Jemu zachciało się lać i… – Zaśmiałem się. – Nie chcę mieć wobec ciebie wyrzutów sumienia. Nie musisz mi dziękować, okazywać wdzięczności…

– Nie chodzi tylko o to, Marshall. Podobasz mi się jako facet, ale jeśli nie jestem w twoim typie to spoko, rozumiem. – W jej głosie nie było urazy, ale to również nie o to chodziło.

Emily była śliczną młodą kobietą, ale… nie była Sarą. To był mój podstawowy problem.

– Jestem dupkiem i niech tak zostanie.

– Wcale nie… – Emily poprawiła się na siedzeniu, by patrzeć bezpośrednio na mnie. – Serio, nie uwierzę, że jesteś typem złego chłopca. Tylko tak wyglądasz i pewnie to mnie tak pociąga. Za dobrze ci z oczu patrzy, bym uwierzyła, że celowo kogoś skrzywdziłeś.

– To nie jest rozmowa na ten etap znajomości. – Chciałem uciąć temat, bo nie miałem ochoty o tym rozmawiać.

– A będzie jakiś kolejny etap? – Emily spojrzała na mnie z zaciekawieniem, co odpowiem. – Przed chwilą mówiłeś, że…

– Nie wiem… Spotykajmy się, tak po prostu. Bez zobowiązań i oczekiwań – przerwałem jej.

W sumie dlaczego miałem się z nią nie spotkać? Może nasza znajomość miała szansę rozwinąć się w dobrym kierunku? Przyjaźń? Może coś więcej? Chciałem mieć kogoś bliskiego. Kogoś, komu mógłbym ufać i czuć się przy nim swobodnie. Czułem, że mimo wszystko tak czułbym się właśnie przy Emily.

– Negocjacje zakończone – stwierdziła Emily i wyciągnęła do mnie dłoń. Uścisnąłem ją, jakbym podpisywał jakąś nieformalną umowę. Nie przeszkadzało mi to. Pomyślałem nagle, że jak do tej pory nic mi w niej nie przeszkadza.

– Więc teraz odwieziesz mnie do domu? – zapytałem z uśmiechem.

– Jeśli tego pan sobie życzy... – Emily mrugnęła do mnie i włączyła silnik swojego forda.

– W sumie nie spieszy mi się do materaca, z którego uchodzi powietrze – stwierdziłem. – Przejdziemy się jeszcze przez chwilę? – zaproponowałem, bo wiedziałem, że nie będę musiał jej namawiać.

Emily wysiadła pierwsza, a ja za nią. Gdy szła przede mną, odruchowo spojrzałem na jej zgrabny tyłek. W zwykłych czarnych jeansach wyglądał naprawdę świetnie. Nie wiem, co mnie naszło, by klepnąć ją lekko w pośladek, gdy wyprzedzałem ją w alejce prowadzącej w głąb niewielkiego parku. Dziewczyna posłała mi zimne spojrzenie, a ja uniosłem ręce w geście niewinności.

– A to? Co to było? – zapytała niepewnie.

– Bonus do twoich negocjacji – odpowiedziałem i chwyciłem jej dłoń. – Nie pocałuję cię w chwili, gdy będziesz tego chciała. W moim życiu niedawno pojawił się ktoś, ale to nie ma szans i muszę sobie z tym poradzić. Nie chce wykorzystywać do tego ciebie, Emily. Nie chcę, byś była elementem zapomnienia, rozumiesz?

– Za dużo myślisz, Shall. Nie złamiesz mi mojego małego serduszka. Nie martw się. – Emily nagle zbliżyła się i musnęła ustami moje usta. – Polubiłam cię, intrygujesz mnie, a moim zdaniem to dobry początek fajnej znajomości.

– Tak uważasz? – uśmiechnąłem się bezwiednie, czując smak jej słodkich warg.

Naprawdę miałem ochotę ją pocałować, ale to nie był odpowiedni moment. Na to było za wcześnie.

– Uważam, że powinieneś pokazać mi wszystkie swoje tatuaże, ale do tego musiałbyś się rozebrać. – Odsunęła się i zmierzyła mnie wzrokiem.

Wiedziałem, że żartuje, i podobała mi się ta jej pewność sobie i poczucie humoru. Była otwarta i nie szukała przygód. Walczyłem z tymi myślami, ale mnie chyba też do niej ciągnęło. Postanowiłem to jednak ocenić na zimno, a nie wtedy, gdy czułem jej ciało tak blisko mojego.

– Może na następnej randce. Wracajmy do auta. – Przyciągnąłem ją do siebie i położyłem jej dłoń na ramieniu.

Gdy tak razem szliśmy, Emily powiedziała, że niedaleko tego parku mieściła się szkoła średnia, do której chodziła. Zaczęła opowiadać kolejną historię ze swojego życia, a ja z przyjemnością wsłuchiwałem się w każde słowo. Następnie mnie odwiozła, a ja obiecałem, że odezwę się do niej jutro. Pożegnaliśmy się. Bez pocałunków. Bez wylewnych słów. To był fajny wieczór. Naprawdę mi się podobało.

Wróciłem do mieszkania koło północy. Ash i Missy już spali, więc przebrałem się tylko do snu i położyłem na materacu, który musiałem najpierw lekko podpompować. Prawie zasypiałem, gdy naszła mnie myśl, by napisać Emily zwykłe „dobranoc”. Wziąłem do ręki telefon i zobaczyłem nieodczytaną wiadomość. Byłem przekonany, że to właśnie ona mnie uprzedziła, ale okazało się, że nadawcą wiadomości był Matt. Skrzywiłem się i usiadłem, a następnie przeczytałem krótki tekst:

Sara jest w szpitalu. Pomyślałem, że chciałbyś wiedzieć.

Zamarłem. Momentalnie zrobiło mi się gorąco. Nie miałem pojęcia, co się stało, ale w mojej głowie już układały się setki scenariuszy. Bez zastanowienia wstałem i zacząłem się ubierać. Gdy wychodziłem z mieszkania, zadzwoniłem do Matta, by się dowiedzieć, w którym szpitalu leży Sara. Nie mogłem postąpić inaczej. Po prostu nie mogłem.

ROZDZIAŁ 24

G-Easy & Halsey – Him & I

Matt niewiele mi wyjaśnił. Sam podobno był w domu u ich rodziców, gdy zadzwonił do niego Jace i powiedział, że Sara jest w szpitalu, bo spadła ze schodów. Po jego głosie poznałem, że jest ogromnie zmartwiony. A ja? Ja byłem przerażony i wściekły na siebie, że ją zostawiłem.

Wszedłem na oddział z duszą na ramieniu. W głowie miałem mętlik, a serce waliło mi jak oszalałe. Jednego byłem pewny: Sara nie spadła ze schodów przypadkiem. Ale dlaczego leżała na oddziale ginekologicznym? Co wydarzyło się przez te pierdolone cztery tygodnie? Tego nie wiedziałem, ale czułem, że stało się coś bardzo złego. Zauważyłem pielęgniarkę i podbiegłem do niej. Z emocji plątał mi się język. Kobieta spojrzała na mnie ze spokojem i poprosiła, bym poczekał. Wydukałem jedynie imię Sary i to, że leży na tym oddziale. Usiadłem na krześle na korytarzu, gdy nagle z jednej z sal wyszedł Jace. Był ewidentnie zaskoczony moim widokiem. Wstałem i obaj wyszliśmy sobie na spotkanie. Nie potrafiłem się opanować. Nie myślałem trzeźwo.

– Coś ty jej zrobił, skurwielu! – Moja reakcja nie była odpowiednia.

To nie był czas i miejsce na takie rozgrywki. Jace odepchnął mnie, bo wyczuł, że chciałem go uderzyć.

– Co cię to, kurwa, obchodzi? Co tu w ogóle robisz?! – wrzasnął na mnie.

– Matt zadzwonił do mnie, że Sara leży w szpitalu. Wiem, że to twoja sprawka, Jace!

– Nagle się nią przejąłeś? – Jace zaśmiał mi się prosto w twarz. – Wiedziałem, że coś jest na rzeczy, ale nie sądziłem, że to w tobie tkwi problem. Odkąd się wyprowadziłeś, Sara zaczęła świrować coraz bardziej. Nieźle to sobie wymyśliłeś…

– Jeśli coś jej się stało, to…

– Uważaj, z kim zadzierasz, Marshall. Nie wiem, co powiedziała ci ta mała suka, ale nie radzę ci komukolwiek o tym mówić. Będzie lepiej dla ciebie, gdy darujesz sobie wszelkie próby kontaktu z Sarą.

Ten skurwiel śmiał mi grozić, ale miałem gdzieś jego słowa. Nie chciałem z nim dyskutować. Chciałem zobaczyć Sarę i z nią porozmawiać. Próbowałem go wyminąć, ale zagrodził mi drogę. Zacisnąłem pięści.

– No dalej… Uderz mnie, Marshall! – Jace znowu się zaśmiał.

Drwił we mnie, bo wiedział, że niewiele mogłem zrobić.

– Nie prowokuj mnie! – wycedziłem przez zęby.

– Bo co?

– Bo pożałujesz!

– Myślisz, że się ciebie boję?! To nie ja uciekam przed przeszłością. To nie ja pieprzę kobietę innego faceta. To nie ja jestem mordercą! – W jego słowach było tyle pogardy i nienawiści, że mnie zatkało. Skąd wiedział? Skąd ten skurwiel tyle o mnie wiedział? Zamarłem i nie byłem w stanie czegokolwiek odpowiedzieć. – Jeśli nie odczepisz się od Sary, to obojgu wam zrobię z życia piekło. Nie znasz mnie, ale nie próbuj ze mną zadzierać. Jeśli Sara powiedziała ci o czymkolwiek, to zachowaj się rozsądnie i zamilcz, a jeśli o niczym nie masz pojęcia, tym lepiej dla ciebie.

Nie odpowiedziałem, bo nagle podeszła do nas pielęgniarka. Spojrzała najpierw na mnie, potem na Jace’a, i zapytała:

– Czy któryś z panów jest z rodziny Sary?

– Nie, ale ja jestem jej prawie narzeczonym – odpowiedział Jace.

– Słucham? Co ty pierdolisz! – wrzasnąłem na niego.

– Proszę się uspokoić. Na tym oddziale leżą kobiety w ciąży! – skarciła mnie pielęgniarka.

– Do tego pana proszę wezwać ochronę, bo zapewne sam nie będzie chciał opuścić oddziału – wtrącił Jace.

Napawał się swoją wyższością. Czuł się lepszy ode mnie, ale miałem to gdzieś. Jedyne, o czym myślałem, to to, żeby natychmiast zobaczyć Sarę.

– Nie chcę tu awantur. – Pielęgniarka spojrzała na mnie błagalnie.

Doskonale wiedziałem, że nie mam szans porozmawiać z Sarą. Nie wtedy, gdy był tam Jace. Co miałem zrobić? Dalej się awanturować? Przypierdolić mu na oczach personelu szpitala? To nie skończyłoby się dla mnie dobrze. Musiałem odpuścić i poczekać, aż Jace opuści oddział. Mogłem go dorwać wszędzie, ale nie tutaj. Nie przy świadkach. Bez słowa odwróciłem się i ruszyłem do wyjścia.

– Dobra decyzja, Marshall – usłyszałem za plecami zadowolony głos Jace’a.

Zacisnąłem pięści i przyspieszyłem kroku. Wtedy przyrzekłem sobie, że rozprawię się z nim przy najbliższej okazji. Miałem ochotę rozpierdolić mu łeb o betonowy mur i patrzeć, jak dławi się własną krwią. Cały się trząsłem z emocji i nerwów. Wiedziałem, że tej nocy nie zasnę. Postanowiłem poczekać pod szpitalem i wykorzystać odpowiedni moment, by wrócić tam i porozmawiać z Sarą. Noc nie była chłodna, więc dało się wytrzymać na zewnątrz. A nawet gdyby było zimno, to i tak nie czułem niczego oprócz zaciśniętego żołądka i gniewu, który rósł we mnie z minuty na minutę coraz bardziej.

Wszystkie złe myśli powróciły. W tamtym momencie nie potrafiłem wymienić jakiejkolwiek swojej zalety. Byłem złym człowiekiem, taka była prawda. Żadna ucieczka do innego miasta nie była w stanie zmienić mojej przeszłości ani wymazać tego, co zrobiłem. Nagle dotarło do mnie, że może to, że poznałem Sarę, to był rodzaj kary? Los karał mnie za to, co kiedyś zrobiłem. Tylko dlaczego kosztem tej biednej, zagubionej dziewczyny? A może jednak źle to interpretowałem? Może właśnie oboje dostaliśmy szansę, by wzajemnie sobie pomóc? Niczego nie byłem w tym momencie pewien. Żałowałem, że tak łatwo się poddałem. Że teraźniejszość okazała się dla mnie zbyt dużym ciężarem. Zamiast być przy niej, uciekłem. Obiecałem sobie, że teraz już jej nie zostawię. Że nie odpuszczę… Kurwa. Kochałem ją. Naprawdę. Skoro Jace o wszystkim wiedział, to nie pozostawało mi nic, jak zabrać Sarę i wyjechać. Znowu uciec, ale razem. Nie miałem zamiaru ruszyć dalej, jeśli nie będę miał jej obok siebie.

Siedziałem pod szpitalem do samego rana. Miałem mnóstwo czasu na przeanalizowanie tego wszystkiego. W międzyczasie napisałem SMS-a do Asha, że nie będzie mnie w pracy i wszystko wyjaśnię mu potem. Odpisał tylko, bym nie pakował się w kłopoty, a o robotę mam się nie martwić.

Koło ósmej rano zaryzykowałem i wróciłem do szpitala. Łudziłem się, że mnie wpuszczą, a Jace’a nie będzie. Miałem szczęście, bo okazało się, że pielęgniarka z nocnej zmiany poszła już do domu, a jej zmienniczce powiedziałem, że jestem z rodziny. Bez problemu zostałem wpuszczony na salę Sary. Wszedłem niepewnie i odetchnąłem z ulgą, bo Jace’a nie było. Musiał zaparkować auto na podziemnym parkingu, bo całą noc obserwowałem wyjście ze szpitala. Wstrzymałem oddech, widząc dwie kroplówki obok łóżka Sary, która spała albo po prostu leżała bez ruchu. Podszedłem niepewnie. Nie chciałem jej wystraszyć.

– Sara… – odezwałem się cicho, a ona odwróciła się gwałtownie w moją stronę.

W oczach miała panikę.

– Shall… Co ty tu robisz?

– Matt napisał do mnie wczoraj, że jesteś w szpitalu. Co ten skurwiel ci zrobił? – Nie mogłem się opanować i chwyciłem jej dłoń. Dopiero teraz dostrzegłem siniaki i otarcia na jej rękach i twarzy.

– Nic, Jace nic mi nie zrobił… – Sara odwróciła wzrok.

– Nie kłam! Dlaczego oddział ginekologiczny?! Znowu kazał ci to robić?! – Nie potrafiłem opanować emocji.

– Proszę… daj mi spokój.

Widziałem, że się zdenerwowała. Byłem przekonany, że niczego mi nie powie. Nie chciała, bym wiedział, bo czuła, że odszedłem właśnie przez tamten wieczór, gdy zobaczyłem ją w takim stanie.

– Nie przyszedłem tu po to, by dać ci spokój. Jace wie o wszystkim. Ty mu powiedziałaś? – zapytałem. Próbowałem się opanować.

– To nie ma znaczenia, Shall. Nie rozumiem, co tu w ogóle robisz. – Patrzyła na mnie z przerażeniem, a jednocześnie była ogromnie zaskoczona.

Zraniłem ją tym, że odszedłem. Doskonale to wiedziałem. Ona jednak nie okazywała złości. Nie miała żalu. Dlaczego? Bo nie wierzyła, że zasługuje na szczęście. Ten skurwiel zabił w niej poczucie bezpieczeństwa i miłości. Zabił w niej wszystko co dobre, a ona o to już nawet nie walczyła.

– Nie musisz tego rozumieć, Sara. Powiedz jedno słowo, a naprawdę uwierzę, że mam wyjść – odpowiedziałem.

– Mam cię poprosić, żebyś mnie zostawił? Doskonale wiesz, że tego nie chcę, ale… – Sara w końcu spojrzała mi w oczy. – To ty nie wytrzymałeś. Wiesz, że się nie zmienię, że nie postawię się Jace’owi. Starałam się zrozumieć, że odszedłeś, i chciałam się z tym pogodzić. Tak będzie dla ciebie lepiej, Shall, i niech tak zostanie. – Głos jej drżał.

– Jak spadłaś z tych schodów? – Chciałem wykorzystać moment jej słabości, by powiedziała prawdę.

– Potknęłam się…

– Gówno prawda! To on cię zepchnął, tak? – Podszedłem bliżej, ale Sara odwróciła wzrok. – Sara…

– Pokłóciliśmy się – wyszeptała.

– O Boże… – Miałem wrażenie, że od środka pali mnie żywy ogień. Pokłócili się… Kurwa! Nie mieściło mi się to w głowie. – Dlaczego oddział ginekologiczny? – wydusiłem z siebie, choć bałem się odpowiedzi na to pytanie.

– Dostałam krwotoku. To nic poważnego – odpowiedziała, ale nie byłem pewien, czy mówi prawdę, nie znałem się na tym. Nie chciałem jej jednak dłużej męczyć.

Westchnąłem. Byłem bezradny.

– Krwotok to nic poważnego? Nie rób ze mnie idioty, Sara.

Spojrzała na mnie. Widziałem w jej oczach ogromne cierpienie. Nie zastanawiałem się nad tym, co powinienem, a czego nie. Kucnąłem obok jej łóżka i ująłem jej dłoń. Przytknąłem usta do zimnej skóry. W gardle poczułem wielką gulę.

– Jesteś idiotą, bo tu przyszedłeś – odezwała się po chwili. – Jace wie o wszystkim. Wykrzyczałam mu w złości, że go nienawidzę. Nie panowałam nad sobą. Uderzyłam go i zaczęliśmy się szarpać. – Nagle zaczęła mówić. Nie miałem zamiaru jej przerywać, bo to była okazja, by dowiedzieć się prawdy. – Przyznałam się, że był ktoś inny. Miałam nadzieję, że Jace powie, żebym wypierdalała z jego życia, ale on tylko zaśmiał mi się w twarz. Powiedział, że znajdzie tego gnoja, by zapłacił mu za wszystkie razy, kiedy mnie rżnął, bo jest mu za to winny dużo kasy. On jest chorym człowiekiem, Shall. To pierdolony psychopata…

– Dlatego nie pozwolę, byś do niego wróciła. Spójrz na siebie. Te siniaki nie są tylko z wczoraj, prawda?

Sara spojrzała na mnie.

– Ten miesiąc bez ciebie był piekłem – wyznała nagle. – Nie panowałam nad sobą. Wszystko mnie drażniło. Pokłóciłam się z rodzicami, z Mattem… Wyżywałam się na nich za to, jak wygląda moje życie. Naprawdę mam dość, a teraz, gdy… – Urwała w pół zdania.

– Teraz już cię nie zostawię – dodałem cicho.

Nie miałem pojęcia, co mógłbym zrobić, by ją ochronić przez Jace’em. Wyjazd raczej nie wchodził w grę, bo byłem spłukany. Zresztą Sara by się na coś takiego nie zgodziła. Miałem kilka dni na obmyślenie planu działania. Dopóki leżała w szpitalu, była względnie bezpieczna. Jace nie mógł jej tu nic zrobić.

– Zaufasz mi? Tak naprawdę? Zaufasz? – zapytałem i przysiadłem na brzegu łóżka.

– Nie wiem, Shall. Daj mi chwilę, bo to nie jest dla mnie łatwe.

Nie do końca rozumiałem jej słowa. Wiedziałem, że nie wyznała mi całej prawdy, ale i tak byłem zaskoczony, że aż tyle mi powiedziała.

– Nie wrócisz do Jace’a. Nie pozwolę na to – oznajmiłem wprost.

Sara już nic nie powiedziała. W jej oczach widziałem tylko strach i niepewność. Nic gorszego nie mogło jej jednak spotkać niż to, że miałaby wrócić do tego skurwiela. Któregoś dnia w końcu zrobiłby jej taką krzywdę, że by tego po prostu nie przeżyła. Zepchnął ją ze schodów, więc następnym razem równie dobrze mógłby ją zabić.

Siedziałem u Sary do momentu, aż przyszedł Jace. Nie był sam, a ja zostałem wyrzucony z oddziału. Jedyne, co mogłem zrobić, to powiedzieć Sarze, by nie zgadzała się na przeniesienie do jakiejkolwiek prywatnej klinki czy w inne miejsce. Wyszedłem przed szpital i pierwsze, co przyszło mi do głowy, to to, że powinienem poprosić o pomoc Asha. Byłem pewny, że mi nie odmówi. Chciałem do niego zadzwonić, gdy szedłem w kierunku przystanku autobusowego. Nagle z wyjeżdżającego zza rogu auta wyskoczyło trzech kolesi. Od razu wiedziałem, co się święci. W okolicy nie było żywej duszy. Musieli mnie śledzić do momentu, aż będę zupełnie sam. Otoczyli mnie. Nie miałem z nimi szans. Tym bardziej że wszyscy mieli przy sobie broń.

– Czego ode mnie chcecie?! – warknąłem.

– Wara od Sary i Jace’a, a nic ci się nie stanie. To pierwsze ostrzeżenie – powiedział jeden z nich, a drugi zaszedł mnie od tyłu. Poczułem mocne uderzenie, które powaliło mnie na kolana. Nie zemdlałem, ale ogromny ból przeszył moje ciało.

– A to drugie! – dodał inny i kopnął mnie w brzuch. Upadłem na chodnik i zacząłem się krztusić.

– Kolejnego ostrzeżenia nie będzie! – wtrącił ten pierwszy i gdy na niego spojrzałem, wycelował we mnie palcami, imitując broń.

Ogarnęła mnie wściekłość, że nie mogę w tym momencie nic zrobić.

Wszystko się komplikowało, a ja musiałem mieć naprawdę dobry plan, by wyrwać Sarę z tego piekła. Jedyne, co przychodziło mi do głowy, to zgłoszenie tego wszystkiego na policję, ale doskonale wiedziałem, że Sara nie zgodzi się na coś takiego. Mogłem to zrobić wbrew jej woli, ale wtedy… straciłbym ją już na zawsze.

ROZDZIAŁ 25

Enigma – Je T`aime Till My Dying Day

Byłem obolały i dość mocno poturbowany, ale adrenalina buzująca w moich żyłach nie pozwalała mi się poddać. To, co się zdarzyło, wbrew wszystkiemu zmobilizowało mnie do działania. Wiedziałem, o co walczę i jaka mogła być tego cena. To jednak nie było ważne. Nie miałem wiele do stracenia, a poczułem, że mogę ją uratować. Wierzyłem, że po tym wszystkim Sara odejdzie od Jace’a albo chociaż będzie próbowała to zrobić. Chciałem jej pomóc i miałem plan. Dlatego właśnie postanowiłem powiedzieć o wszystkim Ashowi.

Tego dnia miał mieć nocną zmianę, więc gdy wróciłem, był jeszcze w domu. Akurat się szykował, by iść z Missy do ginekologa. Nie chciałem go zatrzymywać, ale gdy zauważyli moją minę, Missy zaproponowała, że pójdzie sama. Nie czułem się najlepiej z tym, że Ash zawala przeze mnie swoje rodzinne obowiązki, ale nie byłem w stanie przegadać ciężarnej Missy, która była jedną z najcudowniejszych kobiet, jakie znałem. Wyrozumiała, ciepła, opiekuńcza i mądra. Ash był cholernym szczęściarzem, że na nią trafił.

Zostaliśmy we dwóch z małą Milly i usiedliśmy w kuchni przy stole. Miałem wrażenie, że Ash czytał mi w myślach, albo prostu domyślał się, co się stało.

– Jak się czuje Sara? – zapytał nagle.

– Leży w szpitalu – odpowiedziałem cicho.

– Tak, wiem, bo… – Ash westchnął ciężko – Jace zadzwonił do mnie i pytał o dziwne rzeczy. Nie podoba mi się to – dodał poważnie.

Mnie jakoś nie zdziwiło, że Jace zadzwonił do Asha. Wiedział najwidoczniej, że u niego mieszkam.

– Nie wiem, czy powinienem, ale muszę ci o czymś powiedzieć. – Przeszedłem od razu do rzeczy. – I zapewne nie powinienem też prosić, ale musisz mi pomóc, Ash.

– Wiesz, że możesz na mnie liczyć, Shall, ale niczego nie mogę obiecać. Znam trochę swojego pieprzonego braciszka i…

– On zmusza Sarę do prostytucji – wyjaśniłem bez ogródek. Mina Asha była trudna do opisania. Zamilkł, bo najpewniej spodziewał się wielu rewelacji, ale nie takiej. – To trwa od długiego czasu, a ona nie potrafi od niego odejść, bo się boi. Wczoraj Jace zepchnął ją ze schodów, bo wykrzyczała mu, że ma dość, i że był w jej życiu ktoś inny, i…

– Mówiła o tobie? – wydusił z siebie Ash.

O dziwo, miałem wrażenie, że mi uwierzył.

– Tak, o mnie też mu powiedziała.

– Powiem ci tak… – Ash zbierał myśli. – Domyślałem się, że Jace robi jakieś dziwne interesy, i dlatego odciąłem się od rodziny, ile mogłem, ale to… – Przetarł twarz dłonią. – To totalne przegięcie. Skąd wiesz, że on…?

– Znalazłem pamiętnik Sary, a potem sama mi się przyznała. Opisuje tam, do czego on ją zmusza, pisze o mnie i ogólnie o swoim życiu. Ona udaje, Ash, i większość jej zachowań to po prostu gra.

– Poczekaj, bo nie rozumiem. Mój brat zmusza ją do tego? Ale jak? Szuka jej klientów, czy, kurwa, jak to się odbywa?

– Nie znam takich szczegółów, ale to jakieś podejrzane towarzystwo. Dziś miałem bliskie spotkanie z jego kumplami, którzy zabronili mi się kontaktować z Sarą i powiedzieli, że mam dać jej spokój, bo zrobią z naszego życia piekło.

Ash znowu zamilkł, a ja czekałem, aż coś powie. Liczyłem, że wymyśli cokolwiek, że podpowie, co mógłbym zrobić, że zna jakieś słabe punkty swojego brata.

– Powinieneś o niej zapomnieć, Shall. Tak naprawdę będzie lepiej – powiedział nagle.

Poprawiłem się nerwowo na krześle i spojrzałem na niego.

To była jego rada? Nie tego oczekiwałem.

– Próbowałem. Przez ostatnie cztery tygodnie próbowałem o niej zapomnieć, ale to nic nie daje. Jedna wiadomość od jej brata, a ja znowu jestem cały jej. Rozumiesz? Nie mogę jej zostawić, nie teraz. Ona mnie potrzebuje…

– To żałosne, Shall – przerwał mi Ash. – Myślisz, że Sara jest na tyle głupia, że nie potrafi odejść od Jace’a?

– Ona się go boi! – wyjaśniłem, ale Ash się zaśmiał.

– Serio? Taka laska jak ona to inna liga, stary. Mówiłem ci, że próbowała wleźć mi do łóżka. To cwana i podstępna manipulantka. Uważam, że…

– Nie! – Nie mogłem go słuchać. Byłem totalnie zaskoczony jego reakcją i tym, jak źle oceniał Sarę. Nie musiał jej lubić, ale naprawdę miałem wrażenie, że mi uwierzył.

– Ona nie jest tego warta – dodał i wstał od stołu. – Rozumiem, że może faktycznie zawróciła ci w głowie, ale… to wszystko nie trzyma się kupy. Jace jest dupkiem, ale ma taką kobietę, na jaką sobie zasłużył. A zmuszanie do prostytucji, to… przestępstwo. Myślę, że ona sama się na to zgadza…

– Jasne, i sama zepchnęła się ze schodów i leży na oddziale ginekologicznym! – rzuciłem ze złością.

Czułem się zawiedziony. I totalnie sam z tym wszystkim.

– Leży tam, bo jest w ciąży.

Spojrzałem na Asha. Że co?!

– Tego ci nie powiedziała? – zapytał, patrząc na mnie z politowaniem. Zrobiło mi się zimno i chyba cała krew odpłynęła mi z twarzy. Przysiadłem na krześle, a Ash podszedł do mnie. – Właśnie o tym powiedział mi Jace. Sara jest w szóstym tygodniu ciąży i spadła ze schodów, bo zakręciło jej się w głowie. Podobno wszystko jednak ma być dobrze i niedługo chcą wyprawić rodzinny obiad, by powiedzieć rodzicom o dziecku – dodał.

– Nie… – wydusiłem z siebie.

– Zapomnij o niej, Shall. – Dłoń Asha znalazła się na moim ramieniu. – Zalej smutki, spotkaj się z tą laską z pożaru i przejdzie ci to fatalne zauroczenie. – Próbował być zabawny, ale mnie wcale nie było do śmiechu.

W głowie dźwięczały mi jego słowa. Docierało do mnie, że Sara mogła być w ciąży, i to w szóstym tygodniu. Oznaczało to, że dziecko mogło być moje. Oblały mnie zimne poty i musiałem napić się wody. Nic już nie odpowiedziałem. Czułem się cholernie źle i niepewnie. Dlaczego mi nie powiedziała? – zastanawiałem się, choć tak naprawdę rozumiałem. Nie mogła mi powiedzieć, bo nawet jeśli nosiła pod sercem moje dziecko, to wszyscy inni myśleliby, że to Jace jest ojcem. Na zewnątrz byli przecież taką idealną parą. Piękna Sara i przystojny, bogaty Jace. Zacisnąłem pięści na myśl o tym wszystkim. Mój plan runął w gruzach na samym początku, bo teraz nie wiedziałem już, czy słusznie postępuję. Tak naprawdę niczego nie mogłem być pewny, a to, co podpowiadało mi moje serce, kłóciło się z tym, co mówił rozum. Nie wiem, czy byłem tak głupi, by wierzyć Sarze, czy tak mocno zakochany? Może jedno i drugie?

Tego samego dnia wieczorem, gdy Ash wyszedł do pracy, ja i Missy siedzieliśmy w domu przed telewizorem i rozmawialiśmy o głupotach. Starałem się nie myśleć o Sarze, a Missy próbowała poprawić mi humor. Widziała, że coś jest na rzeczy, ale o nic nie zapytała. Byłem jej wdzięczny, że potrafiła dotrzymać mi towarzystwa, ale nie narzucała się i nie była wścibska. Nawet zaproponowała mi piwo, ale odmówiłem, bo nie chciałem pić przy ciężarnej kobiecie. Gdy w pewnym momencie zeszliśmy na temat ich drugiego dziecka, a Missy pokazała mi zdjęcie z dzisiejszego USG, ogarnął mnie dziwny nastrój. Nie wiem, co mnie naszło, by zacząć jej się żalić. Spojrzałem na jej uśmiechniętą twarz, a potem kolejny raz na zdjęcie, i wypaliłem:

– Ash powinien się bardziej cieszyć z drugiego dziecka. Nadal ma do tego dystans?

Missy zaśmiała się cicho.

– Już się oswoił, ale jest przerażony, jak mały chłopczyk.

– Jest głupi i tyle… – burknąłem, bo nadal byłem na niego zły po porannej rozmowie.

– A co cię tak naszło? Znowu mnie obgadywaliście, gdy poszłam na badania? – trąciła mnie lekko.

– Nie… – westchnąłem. – Po prostu mu zazdroszczę, że ma ciebie i Milly, a niedługo będzie was czwórka i cokolwiek by się działo, będziecie razem, bo się kochacie.

– Życie przecież na tym polega, Marshall. Trzeba znaleźć kogoś odpowiedniego. Kogoś, komu możemy oddać serce i ufać na tyle, by wierzyć, że nas nie skrzywdzi. Ash ma swoje wady, reaguje czasami emocjonalnie, ale to wszystko dlatego, że boi się, że nie stanie na wysokości zadania i czegoś nam zabraknie, ale ja wiem, że sobie poradzimy, i to jest najważniejsze.

– Zazdroszczę wam tego – powtórzyłem. – To źle? – Missy znowu się zaśmiała.

– Nie, nie ma w tym nic złego, Marshall. Ciebie też kiedyś dopadnie strzała Amora. Zobaczysz!

– A jeśli już dopadła, ale bez wzajemności? Jeśli ona nosi pod sercem moje dziecko? – wypaliłem bez namysłu, a Missy spojrzała na mnie.

– O czym mówisz? – zapytała niepewnie, a ja podniosłem wzrok.

– Nie wiem, co sobie teraz o mnie pomyślisz, ale kocham dziewczynę, która jest z bratem Asha. Sypiałem z nią i zakochałem się jak szczeniak – wyznałem.

Missy zamilkła, ale nie widziałem pogardy w jej spojrzeniu.

– Długo to trwa?

– Trwało… za krótko, bym zrozumiał wiele spraw, a jednocześnie za długo, bo zdążyłem się zakochać.

– Tak czasami bywa, Shall. Czy ona też coś do ciebie czuje? Przyznam, że nie przepadam za Sarą, ale…

– Nie wiem, co ona czuje. Nie znam jej, a jednocześnie mam wrażenie, że wiem o niej więcej niż ktokolwiek inny – westchnąłem.

Poczułem się jak mięczak, bo żaliłem się ciężarnej żonie przyjaciela. To było naprawdę słabe.

– Ona jest… dziwna. Nie wiem, jak to określić, ale… – Missy skrzywiła się lekko. – Jace źle ją traktuje, prawda? – dodała nagle, czym naprawdę mnie zaskoczyła.

Najwidoczniej wiedziała więcej niż Ash.

– Tak, można tak powiedzieć – odpowiedziałem ostrożnie.

Nie chciałem jej martwić, bo Missy nie potrzebowała teraz dodatkowego stresu.

– Jeśli chcesz, to mogę z nią porozmawiać. Podobno niedługo ma być jakiś rodzinny obiad i...

– Naprawdę zrobiłabyś to dla mnie?! – zapytałem z przejęciem.

– A co masz do stracenia? – Wyciągnęła dłoń i ujęła moją.

Uśmiechała się przy tym szeroko.

– W sumie to nic, za to mógłbym wiele zyskać – przyznałem.

– Więc porozmawiam z nią i wybadam sprawę. Czasami trzeba pomóc miłości, nawet jeśli zaczyna się w nietypowy sposób. – Missy mrugnęła do mnie porozumiewawczo, a ja w końcu się uśmiechnąłem.

– Dziękuję.

– Ale… mówiłeś coś o ciąży – dodała niepewnie. – Sara jest w ciąży? – Przytaknąłem, a twarz Missy posmutniała. – I rozumiem, że jest prawdopodobieństwo, że to ty jesteś ojcem?

– Trochę to popieprzone, co? – Zaśmiałem się drwiąco.

– Trochę, ale ja i tak jestem po twojej stronie. Znam Jace’a, i Sarę też trochę poznałam, i oni… bez urazy, ale są siebie warci.

– Więc dlaczego chcesz mi pomóc?

– Szczerze? – zapytała.

– Tak.

– Może wybiję ci Sarę z głowy. Zasługujesz na kogoś lepszego, ale obiecuję, że wybadam sprawę i powiem ci wszystko, czego się dowiem.

– A jeśli nie uda ci się wybić mi jej w głowy?

– To przynajmniej będziesz wiedział, na czym stoisz, Shall. Nie ma nic gorszego niż niepewność co do drugiej osoby.

Uśmiechnąłem się, gdy to usłyszałem.

– Dziękuję, Missy. – Wstałem i podszedłem do niej, by ją objąć.

– Nie ma za co, Shall. Przyjechałeś tutaj, by zacząć nowy etap, i zacząłeś, ale może czas na kolejny krok. Mam nadzieję, że moja interwencja nie skomplikuje ci życia jeszcze bardziej – odpowiedziała i również mnie objęła.

– Na pewno nie, ale…

– Spokojnie, niczego nie powiem Ashowi – przerwała mi, jakby wiedziała, że właśnie o to chciałem ją poprosić.

– Jesteś niesamowita – powiedziałem szczerze.

– Dziękuję. – Mrugnęła do mnie i podeszła do łóżeczka, by wziąć na ręce małą Milly, która właśnie się obudziła. – A teraz pomożesz mi ją wykąpać, okej? – zaproponowała, a ja nie śmiałem odmówić. Potrzebowałem zresztą chwili normalności, by nie myśleć o Sarze.

Późną nocą, gdy układałem się do snu, zawibrowała moja komórka. Nie chciało mi się odbierać, ale ciekawość wygrała. Łudziłem się, że to może Sara albo znowu Matt. Sięgnąłem po telefon, który ładował się obok sofy, i odczytałem wiadomość. Bezwiednie się uśmiechnąłem, widząc wiadomość od Emily:

E: Mam ochotę zjeść pizzę w aucie i nagle pomyślałam o tobie.

Nie zastanawiałem się długo nad odpowiedzią.

S: Jest późno, ale miło, że o mnie pomyślałaś. Co słychać?

Miałem wyrzuty sumienia, że nie odezwałem się po tamtym wieczorze, ale tyle spraw zaprzątało mi głowę, że kompletnie o tym zapomniałem.

E: Nuda.

Krótka odpowiedź, ale dało się wyczuć, że Emily naprawdę miała ochotę się spotkać. Odpisałem szybko, by nie sprawiać jej przykrości.

S: Ze mną też się wynudzisz :)

E: Wynudzę się, zjem pizzę… marna perspektywa :)

Uśmiechnąłem się mimowolnie.

S: Gdzie jesteś?

Stwierdziłem, że mogę się z nią spotkać. Czemu miałbym tego nie zrobić? Przecież to była tylko kumpelska relacja.

Emily odpisała dosłownie po sekundzie.

E: Czekam na dole.

Uniosłem brew i usiadłem na sofie.

S: Serio?

E: Tak :)

Odczytałem odpowiedź i w tym samym momencie usłyszałem z dołu dwa klaksony samochodu. Potrząsnąłem głową, ale poczułem się… fajnie. Tak lekko i przyjemnie. Szybko się ubrałem i wyszedłem z mieszkania, a następnie zamknąłem drzwi i zbiegłem na dół. Emily czekała na mnie oparta o auto, a na masce leżał karton z wielką, aromatyczną pizzą.

– Cześć! Zapomniałam dodać, że dla ciebie naginam swoją dietę – powiedziała.

Zaśmiałem się i podszedłem do niej. Wyglądała obłędnie i od razu zauważyłem, że ma na sobie rajstopy imitujące pończochy. Fajnie komponowały się z dżinsowymi szortami.

– A ja od razu powiem, by nie zapomnieć. – Nachyliłem się, by pocałować ją w policzek. – Wyglądasz ślicznie. – Emily spojrzała na mnie spod długich wytuszowanych rzęs, a w jej oczach dostrzegłem błysk. – Wydaje mi się, że wystroiłaś się tak specjalnie dla mnie. Co to oznacza? – zapytałem wprost.

Byłem nią oczarowany.

– A co powinno oznaczać? – Emily oblizała usta, na których widniała ponętna warstwa słodkiego błyszczyku. Czułem jego owocowy zapach i nagle również zapragnąłem go posmakować. A może po prostu chciałem posmakować jej ust?

– Wspólną noc? – zapytałem, ale zabrzmiało to jak propozycja.

Zganiłem się w duchu za swoje zachowanie, ale byłem przecież tylko facetem. Potrzebowałem tego… Potrzebowałem bliskości z kobietą, a byłem przekonany, że Emily właśnie to mi zapewni. Nagle w mojej głowie zaczęły tworzyć się scenariusze, a zbereźne myśli zdominowały rozsądek.

– Ja nie mam nic przeciwko.

Bezpośredniość i szczerość Emily bardzo mi się podobała. Skoro oboje mieliśmy na to ochotę, to nie widziałem przeszkód. Przyciągnąłem ją bliżej siebie, a dłonie zsunąłem na pośladki i ścisnąłem je mocno. Emily objęła mnie za szyję i pozwoliła, bym podsadził ją na maskę auta. Następnie pierwsza musnęła ustami moje wargi i delikatnie przesunęła po nich językiem.

– Rano muszę iść do pracy – powiedziałem.

– Odwiozę cię na czas, Jaskółko. – Zaśmiała się i wsunęła mi chłodne dłonie pod koszulkę.

Moje ciało przeszył przyjemny dreszcz, a Emily doskonale to wyczuła. Pogładziła moją skórę, a wtedy pocałowałem ją śmiało. To był namiętny i pożądliwy pocałunek, który był miłą zapowiedzią nadchodzącej nocy.

ROZDZIAŁ 26

The Cure - Just Like Heaven

Mieszkanie Emily mieściło się w odległości kilkunastu minut jazdy od kamienicy, w której pomieszkiwałem kątem u Asha i Missy. Już w drodze zaczęliśmy jeść pizzę, to znaczy ja jadłem i podsuwałem do ust trójkąty ciasta Emily, która prowadziła. Doskonale się przy tym bawiliśmy. Atmosfera była naprawdę luźna, choć dało się wyczuć napięcie, które z wiadomych powodów się w nas kumulowało. Tak naprawdę nie wiedziałem, czego mam się spodziewać.

Gdy wchodziliśmy po schodach na piętro, cały czas gapiłem się na zgrabny tyłek Emily, który seksownie bujał się na boki tuż przed moimi oczami. Przyszło mi na myśl, że zaczniemy się pieprzyć, gdy tylko przekroczymy próg jej mieszkania. Uśmiechnąłem się do siebie, gdy czekałem, aż Emily znajdzie klucz. Oparłem się o ścianę obok i z ciekawością obserwowałem, jak śliczna brunetka grzebie w swojej małej torebce i znajduje wszystko, tylko nie klucze, które oczywiście ukryły się gdzieś na samym dnie.

Spojrzała na mnie i również się uśmiechnęła.

– Cholerne klucze!

Potrząsnęła torebką, by sprawdzić, czy na pewno tam są. Coś zabrzęczało wewnątrz, ale Emily dalej nie mogła ich znaleźć. Wyjąłem jej torebkę z rąk i sam zacząłem poszukiwania. Znalazłem portfel, podpaski, trzy błyszczyki i opakowanie prezerwatyw. Wyjąłem je, a Emily wzruszyła ramionami.

– No co? Bezpieczeństwo to postawa – bąknęła i lekko się zarumieniła.

Była taka urocza z rumieńcem na policzkach, że nie mogłem się oprzeć. Musiałem ją natychmiast pocałować. Przycisnąłem Emily do ściany, a jedną ręką podparłem się wyżej, by móc nad nią górować. Była taka drobna przy mnie, ale piekielnie mi się podobała. Nie udawała niewiniątka, a jednocześnie miała w sobie wiele delikatności. Byłem przekonany, że jej doświadczenie było niewielkie, nie przeszkadzało mi to jednak. Całowała tak, że zapominałem o wszystkich problemach. Idealnie dopasowywała się do mojego ciała i reagowała na gesty. Jęknęła cicho, gdy naparłem na nią z podniecenia. Wiedziałem, że długo nie wytrzymam.

– Gdzie te klucze? – Po omacku sięgnąłem do torebki i nie odrywając się od ciała Emily, wygrzebałem je z jakiejś bocznej kieszonki.

Wsunąłem klucz do zamka i otworzyłem drzwi, po czym weszliśmy do środka.

– W lodówce mam piwo – powiedziała Emily, jednocześnie szukając na ścianie włącznika światła.

Objąłem ją jednak i ponownie wziąłem w ramiona.

– Nie zapalaj!

– Wstydzisz się? – Emily zaśmiała się słodko, a jej oczy zabłyszczały w świetle ulicznej latarni, której promienie wkradały się do pomieszczenia przez podniesione rolety.

– Nie, ale tak jest milej i komfortowo – odpowiedziałem.

– A ja liczyłam, że obejrzę twoje tatuaże! – Emily zaczęła się ze mną droczyć i odsunęła się, a następnie zapaliła malutką lampkę, która stała na komodzie.

Pokój wypełniło lekkie światło, a ja się rozejrzałem. Mieszkanie nie było duże, ale przytulne i takie... w stylu Emily. Nie wiem, skąd wzięła mi się nagle myśl, że coś mogło być w jej stylu, skoro prawie jej nie znałem. To jednak nie miało większego znaczenia. A na pewno nie w tym momencie.

– A ja liczyłem, że szybko zdejmiesz te szorty. – Wskazałem na jej nogi i uśmiechnąłem się bezwiednie.

Emily bez wahania sięgnęła do guzika dżinsowych spodni i rozpięła go powoli.

– Mam je zdjąć? – zapytała z odpowiednią dawką pewności siebie.

Oblizałem usta, bo od razu zaczęła podobać mi się ta uwodzicielska gra.

– Tak – kiwnąłem, a Emily rozsunęła rozporek i powoli poruszyła biodrami, by zsunąć z nich szorty.

Do tej pory żadna kobieta nie rozbierała się dla mnie w taki sposób i cholernie mnie to nakręciło. Gdy spodnie opadły na podłogę, Emily zrobiła krok w przód, by wyswobodzić nogi, a następnie zaskoczyła mnie tym, że zrzuciła skórzaną kurteczkę i zdjęła koszulkę, pozostając jedynie w rajstopach, butach i koronkowym biustonoszu. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Zaczarowała mnie i doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

– Mówiłem ci, że jesteś piękną kobietą? – zapytałem.

– Chyba coś tam wspomniałeś. Raz… czy dwa. – Emily uśmiechnęła się słodko i zbliżyła się do mnie. – Teraz ty się rozbierz – poprosiła śmiało, a ja nie czekałem ani chwili dłużej.

Szybko zdjąłem kurtkę i ściągnąłem koszulkę, a następnie podszedłem, by wziąć Emily w ramiona.

– I co teraz? – zapytałem z uśmiechem.

– Teraz mnie pocałuj – odpowiedziała, wskazując palcem miejsce na swojej szyi. Z przyjemnością odgarnąłem jej włosy i złożyłem w wyznaczonym miejscu delikatny pocałunek. Emily westchnęła i spojrzała na mnie – A teraz zrób ze mną, co chcesz – dodała, ale głos jej zadrżał.

Ująłem jej policzek, by móc patrzeć jej w oczy. Nagle zrobiła się niepewna i przestraszona, więc pocałowałem ją w usta, by się rozluźniła.

– Nie zrobię niczego, co ci nie odpowiada – wyszeptałem i podsadziłem ją na siebie.

Emily oplotła mnie nogami w pasie, a dłońmi objęła moją szyję.

– Zrób to, co lubisz, i wtedy się okaże, czy ja też to lubię – odpowiedziała i uśmiechnęła się w końcu.

Nie miałem już ochoty na rozmowy, więc ponownie ją pocałowałem. Zapytałem jedynie, gdzie jest sypialnia, i właśnie tam się skierowałem. Nieduże łóżko zatrzeszczało, gdy opadliśmy na nie gwałtownie. Moje usta same powędrowały do koronkowego biustonosza Emily, a język pieścił wrażliwe i sterczące sutki. Było mi naprawdę przyjemnie, a mój kutas zaczął uwierać w spodniach. Biodrami naparłem na śliczną brunetkę, która leżała pode mną i dyszała ciężko. Ogarnęło mnie poczucie, że naprawdę mam ochotę ją przelecieć, ale doskonale zdawałem sobie sprawę, że dla Emily ta noc znaczyła nieco więcej niż dla mnie. Mimo to pragnąłem jej posmakować i przekonać się, jak mi z nią będzie. Dlaczego chciałem to zrobić? Tego nie wiedziałem, ale w takich chwilach trudno racjonalnie myśleć. Przecież to tylko seks – tłumaczyłem sobie, a następnie sięgnąłem do rozporka, by zdjąć spodnie. Emily zgrabnie mi w tym pomogła i zaczęła całować mój tors. Trudno było jej ukryć, jak ogromnie fascynowały ją moje tatuaże, bo gładziła miejsca na skórze, w których miałem swoje blizny. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie, a ja uświadomiłem sobie, że zawsze chciałem, by ktoś patrzył na mnie w taki sposób. Mimo niewielkiej ilości światła, które wpadało do sypialni z saloniku, doskonale widziałem wyraz jej twarzy. Była mną zafascynowana, podniecona do granic, a jednocześnie niepewna tego, jak zareaguję na jej zachowanie.

Ująłem jej twarz i pocałowałem namiętnie, by nie bała się robić czegokolwiek, na co miała ochotę.

– Bardzo cię lubię – jęknęła, a następnie kucnęła przede mną, a wtedy zsunąłem z niej koronkowy biustonosz.

Ująłem krągłe nieduże piersi i ścisnąłem mocno, a następnie ponownie zatopiłem w nich usta. Emily odrzuciła głowę w tył, a ja opadłem na plecy i pociągnąłem ją na siebie. Chciałem, by mnie dosiadła, bo przyjemnie się na nią patrzyło. Dzieliły nas tylko materiał moich bokserek, jej rajstopy oraz bielizna, ale i tak czułem, że była mokra i spragniona. Podnieciło mnie to do granic, a gdy Emily usiadła na moich biodrach i zaczęła się ocierać, uwiodła mnie kompletnie. Nie spieszyła się, a ja też nie chciałem wyjść na dupka, który przyszedł tu tylko po to, by szybko ją zaliczyć. Mogłem patrzeć na jej piękne ciało, czułem jej usta i dłonie, które znowu zaczęły pieścić moją klatkę piersiową. Doznałem szoku, gdy Emily schodziła coraz niżej i dotarło do mnie, co zamierzała zrobić. Nie byłem wielkim fanem seksu oralnego, ale nie śmiałem jej odmówić. Uniosłem biodra, by mogła swobodnie zsunąć mi bokserki, i mój kutas wyskoczył na wolność. Był twardy i drgał niecierpliwie, a sekundę później poczułem na główce słodkie i delikatnie usta Emily. Jęknąłem głośno.

– O kurwa! – Uniosłem się na łokciach, bo ledwo panowałem nad swoim ciałem.

Emily kucała między moimi nogami i odważnie patrzyła na mnie, jednocześnie oblizując językiem główkę mojego fiuta. To był cudowny widok i wiedziałem, że zapamiętam go na długo. Byłem wzrokowcem i takie sytuacje ogromnie na mnie działały. Dałem się ponieść tej chwili i naprawdę nie żałowałem. Nie musieliśmy się spieszyć, mogliśmy swobodnie i bez skrępowania poznawać siebie w każdy możliwy sposób. To nie był ostry i wyuzdany seks. Kochałem się z Emily długo, namiętnie i powoli. Jej usta prawie doprowadziły mnie do orgazmu, ale nie pozwoliłem na to. Przerwałem i szybko zszedłem z łóżka, by iść po jej torebkę, w której miała prezerwatywy. O tym nie mogłem zapomnieć, bo najważniejsze było bezpieczeństwo. Gdy wróciłem, Emily czekała na mnie cała rozpalona i z lekkim uśmiechem na ustach. Podszedłem i wyciągnąłem do niej dłoń, by również wstała. Musiałem zdjąć z niej rajstopy i bieliznę, a gdy już to zrobiłem, obróciłem Emily tyłem do siebie i delikatnie pchnąłem ją na łóżko. Dziewczyna opadła na czworaka i wypięła do mnie swój śliczny tyłek. Wtedy szybko założyłem prezerwatywę i wszedłem na materac, by do niej dołączyć. Położyłem dłonie na jej talii i docisnąłem kutasa to jej pośladków. Oboje jęknęliśmy głośno, a Emily zaczęła się o mnie ocierać. Jedną dłonią sięgnąłem między jej uda, by upewnić się, że na pewno jest gotowa. Była, a jej słodka wygolona cipka pulsowała niecierpliwie. Przywarłem do pleców Emily i ucałowałem jej kark, a następnie chwyciłem w dłoń swojego kutasa i nakierowałem na nią. Drżałem. Autentycznie drżałem z podniecenia i emocji i ogromnie mi się to podobało. Sekundę później wsunąłem się w nią powoli, by wypełnić ją do samego końca. Czułem lekki opór, ale miałem nadzieję, że nie sprawiłem jej bólu.

– Jesteś taka ciasna, Emily. Wszystko w porządku? – zapytałem, muskając ustami jej ucho. Ona dyszała ciężko, ale przekręciła głowę tak, że mogłem ją pocałować.

– W porządku, Shall.

Odczekałem chwilę, by dopasowała się do mojego rozmiaru, a następnie wycofałem się i pchnąłem mocniej. Miałem ochotę krzyknąć, bo słodkie skurcze jej cipki od razu zaczęły drażnić wszystkie moje receptory. Mimo gumki czułem ogromną przyjemność. Emily chyba również było dobrze, bo jęknęła głośno moje imię i wcisnęła twarz w poduszkę, by stłumić głos. Wyznaczyłem swoje tempo i nie przestałem do momentu, aż Emily podniosła głowę i wyjęczała, że zaraz osiągnie orgazm. Jej ciało drżało, a cipka zaciskała się mocno na moim kutasie.

– Chcę widzieć twoją twarz, skarbie – stwierdziłem i szybko wycofałem się, by zmienić pozycję.

Chwyciłem Emily za kostki i obróciłem na plecy, by znowu znalazła się pode mną. Pocałowałem ją, jednocześnie ponownie się w niej zatapiając.

– Szybciej, Shall, szybciej… – wydyszała i objęła mnie mocno.

Wtedy naparłem na nią i tak jak prosiła, zacząłem się szybciej poruszać. Czułem ciepło jej ciała. Emily była tak rozpalona, że poczułem krople potu na czole. Zaczęła dochodzić intensywnie i mocno. Zacisnęła powieki, a usta rozchyliła, by oddychać głęboko.

Podobał mi się stan, do jakiego ją doprowadziłem.

– O Boże, Shall, tak bardzo cię lubię... – Emily uśmiechnęła się szeroko i nagle otworzyła oczy.

Ja również się uśmiechnąłem i w odpowiedzi namiętnie ją pocałowałem. Nie musiałem jej tego mówić, bo miałem nadzieję, że doskonale o tym wiedziała. A jeśli nie, to i tak byłem pewien, że zdarzy się jeszcze niejedna okazja, bym mógł jej to nie tylko wyznać, ale i szczerze udowodnić.

ROZDZIAŁ 27

The Cardigans – My Favourite Game

Obudził mnie przyjemnie cichy głos Emily. Niechętnie jednak otworzyłem oczy, bo zasnąłem raptem dwie godziny wcześniej. Spojrzałem na brunetkę, która miała uroczo potargane włosy, i uśmiechnąłem się lekko. Moje ciało nadal było zrelaksowane po całej nocy, którą spędziłem z Emily, i nie żałowałem ani minuty.

– Shall, chyba zaspałeś do pracy – powiedziała, a ja usiadłem gwałtownie i spojrzałem na budzik, który stał na szafeczce przy łóżku.

Była ósma dwadzieścia siedem.

– Kurwa! – zerwałem się jak poparzony.

Zacząłem rozglądać się za swoimi ubraniami, ale z nerwów niczego nie mogłem znaleźć. Ona też wstała i dopiero wtedy dostrzegłem, że ma na sobie moją koszulkę. Nie mogłem oderwać wzroku od Emily i trudno mi było zebrać myśli.

– Zrobić ci jakieś kanapki do pracy? – zapytała, ale ja już przestałem przejmować się spóźnieniem.

Jedyne, na co miałem ochotę, to zostać w jej mieszkaniu, ściągnąć z niej moją koszulkę i zrobić powtórkę z naszej wspólnej nocy.

– Chyba coś źle się czuję i wezmę wolne.

Podszedłem do niej z zadziornym uśmiechem. Emily spojrzała na mnie badawczym, ale nieco rozbawionym wzrokiem.

– Może powinieneś iść do lekarza, skoro źle się czujesz? – Zaczęła się ze mną droczyć.

– Wyleczy mnie okład z kobiecych piersi – powiedziałem, a ona wybuchnęła śmiechem.

Objąłem ją i przyciągnąłem do siebie.

– A wypisują to na receptę? – zapytała, oblizując usta.

W jej oczach tańczyło rozbawienie, które mieszało się z pożądaniem. Tak. Ona naprawdę mnie pragnęła i uświadomiłem sobie, że to działa w obie strony.

– Chyba nie, ale wiem, gdzie wykonują takie zabiegi – odpowiedziałem i wsunąłem dłonie pod jej koszulkę, a następnie delikatnie ująłem piersi.

– Doprawdy? A gdzie? – zapytała, próbując się nie śmiać.

– Znam kilka takich miejsc… – Puściłem do niej oko, a ona udała obrażoną i odsunęła się ode mnie.

– No to idź w inne miejsce! – burknęła i odwróciła się.

Chciała się ze mną droczyć, ale nie miałem na to czasu. Pragnąłem jej teraz, tu, od razu, więc chwyciłem ją za rękę i pchnąłem na łóżko. Emily opadła na materac, a ja na nią. Roześmiała się, ale gdy zobaczyła wyraz mojej twarzy, od razu spoważniała.

– Nigdzie się nie wybieram, skarbie – odpowiedziałem i pocałowałem ją namiętnie.

Pożądanie i pragnienie totalnie mnie zdominowały. Kilka godzin temu kochałem się z nią, a teraz miałem ochotę pieprzyć ostro i mocno. Musiałem uwolnić emocje i choć bałem się, że Emily źle zareaguje na moje zachowanie, nie potrafiłem się opanować. To był instynkt. Dzika żądza, która o dziwo tkwiła także w jej drobnym, ale kurewsko seksownym ciele.

– Obiecujesz? – zapytała nagle.

Nie wiedziałem, co tak naprawdę mam jej obiecać, i choć miałem wiele obaw, to odważyłem się na ten krok.

– Tak, obiecuję.

I to był błąd, bo ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było wyrządzić jej krzywdę. Nie sądziłem, że będę dzielił swoje uczucia między dwie zupełnie różne kobiety. To było złe. Niemoralne. Nie tak powinno być. Z Emily to już nie był tylko seks. To było coś więcej, a i tak za mało, bym mógł ją uszczęśliwić.

Chwilę później oboje byliśmy nadzy. Nasze usta wyszeptywały wzajemnie nasze imiona. To było przyjemne, intensywne i moralnie pozostawiało wiele do życzenia, ale te wszystkie pieprzone zasady nie były ważne. Miałem je gdzieś. Pragnąłem szczęścia i choć znowu zacząłem oszukiwać sam siebie, to byłem szczęśliwy. Ona również była. Żyliśmy chwilą. Byliśmy spragnieni siebie. Odurzeni namiętnością. Beztrosko patrzyliśmy sobie w oczy i choć w moich Emily widziała jedynie pustkę, to starała się to ignorować.

Ona też się oszukiwała. Robiła to, by mnie nie stracić.

Ostatecznie mocno spóźniłem się do pracy, ale mój przełożony był bardzo wyrozumiały. Musiałem za to zostać dłużej, ale chociaż nie straciłem godzin, a tym samym pieniędzy. Odkładałem przecież, by wynająć jakieś mieszkanie, ale samemu było mi naprawdę ciężko. Nie chciałem jednak bawić się w wynajem z kimś na spółkę, bo po Sarze… miałem złe skojarzenia. Jedna myśl, a nie mogłem pozbyć jej się z głowy. Umyłem dwa wozy strażackie, ogarnąłem wszystkie węże i złącza, a następnie zjadłem kanapki, które przygotowała dla mnie Emily. I już myślałem o nich obu. O Sarze. O Emily. To nie było w porządku. Nie porównywałem ich, ale i tak nie czułem się z tym dobrze. Nie powinienem tak postępować, ale martwiłem się o Sarę i ciągle mi na niej zależało. Wiedziałem jednak, że muszę dać jej spokój, bo to mogło naprawdę źle się skończyć. Łudziłem się, że ona sama się odezwie, że da znać, i najgorsze było to, że jeśli faktycznie by to zrobiła, to rzuciłbym wszystko i pojechał do niej. Byłem o tym przekonany i przez to czułem się naprawdę paskudnie.

Skończyłem zmianę chwilę przed północą, ale nie byłem jakoś szczególnie zmęczony. Był piątek, a weekend akurat miałem wolny. Wziąłem prysznic, przebrałem się w czyste ubrania i sprawdziłem swoją komórkę z nadzieją, że Emily odpisała na moją propozycję spaceru. Niestety nie było od niej żadnej wiadomości, więc nie pozostało mi nic innego, jak iść do mieszkania Asha i znowu spać kątem w ich salonie. Wyszedłem z posterunku i zapaliłem papierosa, a gdy podniosłem wzrok, ujrzałem wesołą i zadowoloną twarz słodkiej Emily.

– Co tam, Shall? – zapytała i ruszyła w moją stronę.

Uniosłem brew, ale uśmiechnąłem się szeroko na jej widok. Tak. Dobrze było ją znowu zobaczyć.

– Podstępna z ciebie bestia. Nie odpisujesz, ja umówiłem się już na inną randkę, a tu taka niespodzianka… – Podszedłem do niej, by ją objąć i pocałować.

– Niestety musisz odwołać randkę, bo ja już zaplanowałam nam wieczór – odpowiedziała i cmoknęła mnie w usta. – Cześć strażaku! – Zaśmiała się wesoło.

– Ja tu tylko sprzątam! – Również się roześmiałem.

– A po godzinach ratujesz niewinne niewiasty z pożarów. – Puściła do mnie oko i spojrzała mi przez ramię.

– Shall, przedstawisz nam swoją koleżankę? – usłyszałem zza pleców głos Asha i obejrzałem się.

Ash wyszedł właśnie przed budynek razem z dwoma innymi strażakami. Chyba mieli ze mnie niezły ubaw i doskonale wiedziałem, że będą wypytywać o Emily przy każdej okazji. Ona spojrzała na mnie i wzruszyła ramionami, dając mi wolną rękę.

– To jest Emily, ale spieszy nam się, więc następnym razem obejrzycie z bliska jej śliczny tyłek – odpowiedziałem i kiwnąłem do Asha, który uważnie przyglądał się mojej towarzyszce.

Dopiero teraz zorientował się, że to dziewczyna, którą uratowaliśmy z pożaru.

– Czyli zaliczysz dziś? – krzyknął za mną, ale wiedziałem, że zrobił to żartem i z czystej sympatii.

Emily roześmiała się pierwsza, a ja zaraz po niej. Wtedy obejrzała się i odpowiedziała za mnie:

– To się okaże!

Następnie wsunęła dłoń pod moją kurtkę i wtuliła się we mnie. To było naprawdę przyjemne. Zerknąłem na jej twarz, na której nie było ani grama makijażu, a Emily i tak wyglądała ślicznie. Gdy zniknęliśmy za rogiem, zatrzymałem się, bo musiałem ją pocałować. Przyparłem ją do ściany, napierając mocno na jej drobne ciało.

– Zaliczę dziś? – zapytałem żartem, a ona się roześmiała.

– Znowu chcesz u mnie przenocować? – Oczy Emily błyszczały psotnie.

– Bardzo… – wyszeptałem i językiem musnąłem jej usta.

Zadrżała, a jej ciało napięło się jak struna.

– Myślisz, że to co robimy jest w porządku? – zapytała, ale nie oczekiwała odpowiedzi.

Doskonale wiedziała, jaka była prawda, i nie chciała się w to teraz zagłębiać.

Całowaliśmy się chwilę na rogu ulic, a następnie ruszyliśmy przed siebie. Chciałem dziś zrobić coś fajnego dla nas obojga i wpadłem na pewien pomysł, ale do tego potrzebowaliśmy nieco alkoholu, by móc zaszaleć i niczego nie żałować.

ROZDZIAŁ 28

Avrile Lavigne – When You`re gone

Emily sprawiała, że czułem się wolny. Tak, przy niej tak właśnie było. Chwilowo zapominałem o troskach i problemach, choć wiedziałem, że to, co robiliśmy, nie było do końca fair wobec nas samych. Ale co było? Ja oszukiwałem sam siebie, odkąd pamiętam. Zawsze przed czymś uciekałem, przeciw czemuś się buntowałem albo czułem się obco i źle. Emily też na pewno nie była taka idealna i beztroska, na jaką wyglądała. Każde z nas miało jakieś ciemne strony, gorsze dni, słabości. Moją słabością była przeszłość, przed którą próbowałem się schować, i przyszłość, której się bałem. W tym jednak momencie była teraźniejszość, od której oczekiwałem zbyt wiele. Miałem do tego prawo, bo każdy ma jakieś marzenia. Ja marzyłem o szczęściu, miłości i spokoju u boku kobiety, którą mógłbym bezgranicznie kochać. Teraz obok mnie była Emily, a ja naprawdę się z tego cieszyłem.

– Nie bój się, Emily. To tylko igła. – Zaśmiałem się, widząc przerażenie w jej zielonych oczach.

Kilka chwil wcześniej weszliśmy do salonu tatuażu i podjęliśmy decyzję, że ja zrobię nową dziarę, a Emily kolczyk. Byliśmy nieco pijani, ale to dodawało nam odwagi i odjęło trochę rozumu. Młodość rządzi się przecież swoimi prawami.

– To nie jest śmieszne! Ja robię sobie pierwszy kolczyk, a ty tylko tatuaż, których masz już ze sto pięćdziesiąt. To nie jest sprawiedliwa umowa! – Emily zamknęła oczy, widząc jak tatuażysta zaczyna przygotowywać zestaw igieł, by przekłuć jej język. Swoją drogą ogromnie zaimponowała mi tym, że zdecydowała się na piercing akurat w tym miejscu.

– Potrzymać cię za rękę? – zapytałem i podszedłem do niej.

– Oj, zamknij się! – pisnęła i ponownie zamknęła oczy, zaciskając palce na podłokietnikach fotela.

Przysunąłem sobie mały taboret i usiadłem obok niej, by nieco ją uspokoić. Nie sądziłem, że będzie to aż tak przeżywać.

– Może lepiej zrób sobie kolczyk w innym miejscu? Może w pępku? – zaproponowałem, a Emily otworzyła jedno oko i zerknęła na mnie.

– Kiedyś chciałabym mieć dzieci, a to będzie okropnie wyglądało – odpowiedziała z powagą w głosie, ale ja nie przestawałem się uśmiechać.

– To go wyjmiesz – stwierdziłem.

– Ale zostanie mi wielka dziura, brzuch urośnie i co potem? Skóra się rozciągnie i…

– Ale ty bajki opowiadasz. – Podsunąłem się bliżej, by ją pocałować. – Jeśli zrobisz kolczyk w języku, to przez jakiś czas nie będziemy mogli się całować – uświadomiłem jej, a wtedy Emily spojrzała na mnie z chytrym uśmiechem.

– Ale za to potem będziemy mogli robić inne rzeczy i będzie bardzo przyjemnie.

Spojrzałem na nią, a w jej oczach ujrzałem ten blask, który tak cholernie mnie kręcił. Jej wzrok wymownie zsunął się na moje krocze, a ja momentalnie stałem się twardy. Ja pierdolę! Od razu pomyślałem o jej ustach z przekłutym językiem, które pieszczą mojego kutasa. Ta myśl pojawiła się w mojej głowie niespodziewanie, ale nie chciałem z nią walczyć.

– Odwdzięczę się. – Znowu ją pocałowałem, a wtedy Emily całkowicie się rozluźniła.

Chwilę potem kolczyk już zdobił jej język, a ja ocierałem kilka łez, które uroniła podczas przekłuwania. Była dzielna, a gdy podeszła do lustra, nie potrafiła przestać się uśmiechać.

– Teraz twoja kolej, Shall. – Zasepleniła lekko i znowu zaczęła się śmiać.

– Przyzwyczaisz się – wyjaśnił tatuażysta i zaczął przygotować skórę na mojej klatce piersiowej, by nanieść wzór z kalki.

Wybrałem niedużą grafikę, by nie spędzić tu kilku godzin. Tatuaże zawsze były dla mnie formą wyrażania samego siebie, formą buntu, terapii, ale tego dnia… To było coś innego. Ten tatuaż znaczył dla mnie naprawdę wiele. O wiele więcej niż inne, bo robiłem go dla Emily.

Gdy godzinę później wyszliśmy z salonu tatuażu, nadal mieliśmy cudowne humory. Spacerowaliśmy po Central Parku, śmialiśmy się jak dzieci i byliśmy pijani szczęściem. To było naprawdę cudowne uczucie. Zero trosk. Zero zmartwień. Tylko ona i ja.

– Powiesz mi w końcu, co sobie wytatuowałeś? – zapytała Emily, gdy przysiedliśmy na ławce niedaleko jeziora.

Spojrzałem na nią i myślałem nad tym, jak ładnie ubrać w słowa to, co chciałem jej powiedzieć.

– A, taki tam drobiazg… – Nachyliłem się, by cmoknąć ją w usta.

Jej obolały język nie nadawał się do głębokich pocałunków i to był jedyny mankament tamtego wieczoru.

– Ej no, pokaż mi! – Emily trąciła mnie lekko. Dalej uroczo sepleniła przez ten kolczyk. Podciągnąłem koszulkę, by dotrzeć do nowego tatuażu, który przebijał przez zabezpieczającą go folię. Emily nachyliła się, by przyjrzeć się wzorowi, i w końcu spojrzała na mnie. – To jaskółka? – zapytała niepewnie.

– Tak, jaskółeczko. Podoba ci się?

Wybrałem ten wzór, bo Emily lubiła jaskółki. Opowiadała mi o tym podczas jednej z naszych rozmów o wszystkim i o niczym. W dodatku sama miała coś z tego ptaka. Była drobna, smukła, a jej czarne włosy przypominały skrzydła. Może byłem głupi, ale tak to sobie wyobrażałem i chciałem jej o tym powiedzieć.

– Bardzo… – wydusiła z siebie Emily. Była zaskoczona, wręcz zaszokowana, ale w końcu uśmiechnęła się i pocałowała mnie delikatnie w usta. – Jesteś niesamowity, Shall. Uwielbiam cię – dodała.

Czułem, jak jej serce waliło w piersi. Moje również i bardzo mi się to podobało.

– Z wzajemnością – odpowiedziałem i objąłem ją.

Poprawiłem koszulkę i mocno przytuliłem Emily. Siedzieliśmy tak w milczeniu, które nie było krępujące. W tym momencie myślałem tylko o niej. Wtuliłem nos w jej włosy i wąchałem ich zapach. Podobało mi się to. Czułem się jak zakochany gówniarz i nie miałem zamiaru z tym walczyć. Pragnąłem tego. Marzyłem, by to było takie łatwe, jakie zdawało się w tamtym momencie. A może to było łatwe? Naprawdę chciałem w to wierzyć.

Wróciliśmy do mieszkania Emily z wielkim pudłem z pizzą i czteropakiem piwa. Postanowiliśmy, że nie prześpimy tej nocy ani minuty. Planowaliśmy oglądać filmy, rozmawiać, jeść, pić, pieprzyć się… To był naprawdę idealny wieczór, a noc zapowiadała się równie dobrze.

Niestety kilka chwil po drugiej w nocy zadzwoniła moja komórka. Byłem zaskoczony, gdy zobaczyłem, że to Sara. Od razu się spiąłem, a w tę piękną rzeczywistość wkradły się kłamstwa i złość. Powiedziałem Emily, że muszę odebrać, bo to coś ważnego, i wyszedłem na balkon. Wahałem się, ale gdy w końcu się zdecydowałem, telefon przestał dzwonić. Wpatrywałem się w wyświetlacz i próbowałem się powstrzymać, by nie oddzwaniać. Nie powinienem. Sara była dla mnie nieosiągalna. Pragnąłem jej, może nawet naprawdę ją kochałem, ale to, co nas łączyło, nie miało szans na przyszłość. Nigdy nie było żadnych NAS. Byłem ja, była ona, a między nami nie powinno być niczego. Nie powinno, a było tyle emocji, że żadne z nas sobie z tym nie radziło. Wybierając Sarę, wybierałem zło. Zło dla nas obojga. Emily była tą lepszą opcją… Kurwa! W tym tkwił problem. Emily była opcją… Nie powinno tak być, a niestety było. Spojrzałem na nią przez drzwi tarasowe i westchnąłem głośno. Emily przysypiała właśnie na sofie, ale chyba wyczuła, że na nią patrzę. Otworzyła oczy i uśmiechnęła się, a po chwili wyszła do mnie na balkon.

– Wszystko w porządku? – zapytała i objęła mnie w pasie.

Otoczyłem ją ramieniem i skłamałem:

– W jak najlepszym porządku, jaskółeczko.

Zamknąłem oczy, by nie analizować teraz tego wszystkiego. Nie chciałem myśleć o tym, że jestem dupkiem. Że krzywdzę Emily, choć na to nie zasłużyła. Chciałem znowu na chwilę wrócić do tego, co było wcześniej. Do cudownego wieczoru, który spędziliśmy razem. Do śmiechów i beztroskich żartów. Niestety to była już przeszłość, przed którą przecież ciągle uciekałem, a przyszłości nadal się bałem, bo doskonale wiedziałem, że cokolwiek zrobię, skrzywdzę Emily.

ROZDZIAŁ 29

U2 - With Or Without You

W nocy długo nie mogłem zasnąć. Leżałem obok wtulonej we mnie Emily i rozmyślałem o tym, jak to wszystko rozegrać, by mieć jakiekolwiek szanse na happy end. Co to dla mnie oznaczało? Tego nie wiedziałem, bo tak naprawdę szczęśliwy byłem tylko chwilami, a reszta mojego życia była bagnem, które wciągało mnie coraz bardziej. Dodatkowo w tym momencie powinienem myśleć jedynie o tym, by nie skrzywdzić nikogo, na kim mi w jakiś sposób zależało, ale z góry wiedziałem, że to niemożliwe.

Westchnąłem ciężko i spojrzałem na Emily, która spała spokojnie w moich ramionach. Poczułem się kurewsko źle i znowu miałem ochotę uciec. Zniknąć. Zapaść się pod ziemię i odciąć od tego, co się działo. Nie mogłem kochać dwóch kobiet. Nie mogłem mieć ich obu. Tak naprawdę nie zasługiwałem na żadną z nich, bo ani jednej, ani drugiej nie mogłem dać tego, czego oczekiwały. I o ile intencje Emily były dla mnie jasne i klarowne, to Sara… Ona była zagadką. Pokusą. Grzechem, który mnie kusił, i nie potrafiłem wybić sobie jej z głowy. W pewnym momencie poczułem, że może i powinienem o nią zawalczyć. Rozprawić się z Jace’em. I wszystko się ułoży. Ale to była tylko moja głupia nadzieja i naiwność. Nic nie zapowiadało, że cokolwiek się ułoży. Czy to z Sarą, czy z Emily… Żadna z nich nie mogła być moim szczęściem.

Wspólne śniadanie, spacer i zakupy nie zagłuszyły moich wyrzutów sumienia. Nie byłem pewien, czy Emily tego nie zauważała, czy nadal się oszukiwała, że wszystko było w porządku. Starałem się być wobec niej… normalny. Uśmiechałem się, żartowałem, ale to wszystko były pozory. Zastanawiałem się tylko, jak daleko mogę się posunąć w tych wszystkich kłamstwach, ale szybko się przekonałem, że nie potrafię łgać jej prosto w twarz.

– Shall…? – Głos Emily wyrwał mnie z zamyślenia, gdy siedzieliśmy w kawiarni i jedliśmy lody.

– Tak? – wymusiłem kolejny uśmiech.

– Może jutro pojechalibyśmy na obiad do moich rodziców? No wiesz, chciałabym, by cię poznali i w ogóle… – zaproponowała nieśmiało, a mnie od razu zrobiło się gorąco.

To była ta granica, której nie mogłem przekroczyć.

– Emily… – Zaśmiałem się nerwowo. – Niedzielne obiadki w rodzinnym gronie to nie dla mnie. Nie obraź się, ale… – Wzruszyłem ramionami, bo nie miałem pojęcia, co powiedzieć, by jej nie urazić.

– Ale to nie będzie nic zobowiązującego, Shall. Nie przedstawię cię jako mojego faceta. – Nadzieja w jej głosie prawie złamała mi serce.

Kurwa! Byłem chujem do potęgi entej.

– A jako kogo? Jako kolesia, z którym się pieprzysz? – wypaliłem, bo nerwy zjadały mnie od środka.

Emily zamilkła, a ja od razu wiedziałem, że przegiąłem. Co gorsza, nie miałem zamiaru nic z tym zrobić. Nie chciałem przepraszać i się tłumaczyć, bo to i tak nie miało sensu.

– Możemy już wracać? – zapytałem po chwili, a Emily tylko kiwnęła głową.

Zapłaciłem za nas i szybko opuściliśmy niewielką kawiarnię, która mieściła się niedaleko jej mieszkania. Gdy dotarliśmy pod kamienicę, nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Nie chciałem wchodzić na górę, by bardziej się nie pogrążać. Emily jednak nie zaprosiła mnie do siebie. Doskonale wiedziałem, że ją uraziłem, ale dalej zgrywałem dupka, który przeleciał laskę i nie chce mieć z nią nic więcej wspólnego.

– Zadzwonisz? – zapytała tylko przy wejściu do budynku.

– A chcesz, żebym zadzwonił?

Wtedy pierwszy raz ujrzałem w jej oczach łzy. Sekundę później Emily zniknęła za drzwiami swojej kamienicy, a ja miałem ochotę skopać sobie dupę za to, jak ją potraktowałem.

Szwendałem się po okolicy do wieczora. Wypaliłem przy tym prawie dwie paczki fajek, a na koniec musiałem się po prostu upić. Szkoda mi było pieniędzy na drogi alkohol, więc kupiłem jakiś najtańszy szajs i usiadłem na ławce w pobliskim parku. Byłem w dołku. Znowu. Po połowie butelki zacząłem się nad sobą użalać, a pod koniec przychodziły mi do głowy coraz gorsze pomysły. Może powinienem iść do Emily i wszystko jej wyjaśnić? To była jedna z genialnych opcji, które brałem pod uwagę. Oprócz tego rozważałem zamordowanie Jace’a i ucieczkę z Sarą na koniec świata. Ewentualnie mogłem już na zawsze zostać użalającym się nad sobą skurwielem.

Ignorowałem dźwięk mojej komórki, która od jakichś dwóch godzin regularnie wibrowała mi w kieszeni. Wystarczyło wyłączyć dźwięk, by mnie nie drażnił, i mogłem iść po kolejną butelkę taniej whisky. Mimo że wypiłem sporo, w ogóle tego nie czułem. Jak na złość akurat tego dnia miałem mocną głowę. Było mi głupio wrócić do mieszkania Missy i Asha, bo zionąłem whisky, a poprzednią noc spędziłem poza domem. A tak naprawdę nie miałem domu. W żadnym miejscu na całym świecie nie czułem się dobrze, bo byłem po prostu nieszczęśliwym i zagubionym człowiekiem.

Zmęczenie dopadło mnie dopiero koło północy. Wtedy zdecydowałem, że muszę się przespać, by chwilę odpocząć i przestać wymyślać kolejne głupie scenariusze. Było koło pierwszej, gdy dotarłem do drzwi mieszkania Missy i Asha. Zapukałem niepewnie, bo przecież nie powinienem wracać tak późno, albo chociaż ich uprzedzić, że wrócę albo nie wrócę.

Kurwa! Zachowywałem się jak nieodpowiedzialny gówniarz.

– Gdzieś ty, kurwa, był?! – Drzwi otworzył mi wściekły Ash.

Spojrzałem na niego i chciałem odpowiedzieć, ale za nim, przy stole w kuchni, ujrzałem Sarę. Potrząsnąłem głową, by się upewnić, że to ona. Odsunąłem Asha i wszedłem do środka.

– Co tu robisz? – zapytałem.

Missy siedziała obok niej na krześle i trzymała ją za rękę. Nie miałem pojęcia, co się dzieje, ale od razu wiedziałem, że nic dobrego.

– Wydzwaniam do ciebie od kilku godzin! – Ash ruszył za mną i wyprzedził mnie, zanim dotarłem do dziewczyn. – Myśleliśmy, że coś ci się stało! – dodał.

Nadal był wściekły.

– Byłem zajęty… – bąknąłem i spojrzałem na zapłakaną Sarę, a potem na Missy, która zerknęła na mnie i wstała.

– Zostawmy ich samych, Ash. Niech sobie pogadają – powiedziała i podeszła do męża, by go uspokoić.

– My też mamy do pogadania! – Ash wskazał na mnie palcem, ale objął Missy i razem zniknęli za drzwiami swojej sypialni.

W mieszkaniu zapadła cisza, a ja powoli podszedłem do Sary, która nadal milczała.

– Co tu robisz? – powtórzyłem, a gdy byłem już obok niej, nagle zerwała się z krzesła i rzuciła się w moje ramiona.

– Boże, tak się bałam, że on naprawdę coś ci zrobił! Tak strasznie się o ciebie martwiłam! – Załkała, a ja objąłem ją mocno, mimo że niczego nie rozumiałem.

Trwaliśmy w silnym uścisku do momentu, aż poczułem, że ciało Sary nieco się rozluźniło. Wtedy ująłem jej twarz w dłonie i odchyliłem się, by na nią spojrzeć.

– Co ty wyprawiasz, Sara? – zapytałem cicho, ale w odpowiedzi ona po prostu mnie pocałowała. Jej wargi były spierzchnięte i od razu poczułem krew, ale to nie mogło mnie powstrzymać. Objąłem ją mocniej i przyciągnąłem do siebie. Nie minęła sekunda, a wszystko inne przestało mieć znaczenie. Liczyła się tylko ona i nasz słony od jej łez pocałunek, który uświadomił mi, że to Sara była moją największą słabością.

– Zabierz mnie stąd, gdziekolwiek – wyszeptała, a ja nie zastanawiałem się ani sekundy.

Jednak nie mogliśmy wrócić do jej mieszkania, a tutaj… W domu Missy i Asha też przecież nie mogliśmy zostać. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to jakiś hotel, za który będę w stanie zapłacić. Nie miałem przy sobie zbyt wiele gotówki, ale na pokój w hotelu jeszcze było mnie stać. Zresztą to teraz nie miało znaczenia. Pieniądze i wszystkie inne zmartwienia były niczym w porównaniu do tego, co czułem, gdy trzymałem w ramionach Sarę.

Godzinę później byliśmy już w pobliskim hotelu. Warunki nie były złe, a najważniejsze było to, że Sara w końcu przestała się trząść. Była zapłakana, miała podkrążone oczy, ale dla mnie wyglądała ślicznie.

– I co teraz, Sara? Masz zamiar wyjaśnić mi, co to za drama? – zapytałem, wchodząc do łazienki, z której właśnie korzystała.

Drzwi były uchylone, więc byłem przekonany, że mogę wejść. Zastałem Sarę, gdy stała naga obok kabiny prysznicowej, do której miała zamiar wejść. Zamarłem, ale nie mogłem oderwać wzroku od tego pięknego ciała, a wtedy Sara spojrzała na mnie.

– Chcesz mnie? – Kompletnie nie rozumiałem tego pytania, ale wiedziałem jedno. Cokolwiek ono oznaczało, to tak, chciałem jej… W każdy możliwy sposób pragnąłem ją posiąść. Jej ciało, duszę, wszystkie myśli. – Pragnę znowu cię poczuć, Shall. Czy ty też tego chcesz? – dodała i podeszła do mnie.

Wydawała mi się w tym momencie taka, jaką ją pamiętałem z samego początku naszej znajomości. Pewna siebie, uwodzicielska i kurewsko seksowna, ale od tamtego czasu tyle się zmieniło, że widziałem w jej oczach o wiele więcej. Potrafiłem wyczytać w nich to, czego nie okazywało jej ciało. Niepewność, strach, uczucie, którym mnie darzyła. Niewidzialna więź, która nas łączyła, była silniejsza niż cokolwiek innego. Nie potrafiłem się temu oprzeć. To była magia. Chemia… Nazwać to można różnie, ale dla mnie to było coś niesamowitego.

W dwóch krokach zbliżyłem się do Sary, a chwilę później znaleźliśmy się pod prysznicem. Moje ubranie nasiąkło wodą, a Sara pomogła mi je zdjąć. I wtedy znowu byłem tylko jej. Staliśmy razem pod strumieniem wody i jedyne, o czym wtedy myślałem, to to, że chcę zatrzymać tę chwilę, bo znowu byliśmy tylko my i bicie naszych serc. Ale doskonale wiedziałem, że wszystko co dobre szybko się kończy, i miałem świadomość, że w moim przypadku najlepszą opcją było po prostu zapomnieć o niej. Ona też to wiedziała i już się z tym pogodziła. A ja? Ja nie potrafiłem tego zrozumieć i było mi z tym kurewsko źle, bo ją kochałem. Tak, kochałem Sarę i nie chciałem zostać sam. Całe życie byłem sam, a gdy w końcu znalazłem kogoś, kogo byłem w stanie obdarzyć głębokim uczuciem, okazało się, że to najbardziej nieodpowiednia dziewczyna na świecie. W dodatku podświadomie czułem, że to była nasza ostatnia wspólna noc. Wszystko na to wskazywało, bo każdy jej pocałunek był jak pożegnanie. Poddałem się temu, bo nie miałem siły walczyć z własnym ciałem i sercem.

– Kocham cię, Sara – wyszeptałem w jej usta.

– Ja ciebie też kocham, Marshall – odpowiedziała tak cicho, że ledwo usłyszałem.

To było najsmutniejsze wyznanie miłości, jakiego można doświadczyć. Wyznanie, które przepełnione było bólem, żalem i brakiem szans na przyszłość.

Wyznanie, które złamało mi serce.

ROZDZIAŁ 30

Flume – Never Br Like You (feat. Kai)

Obudziłem się nad ranem i byłem sam. Sara odeszła i nawet nie musiałem sprawdzać, czy przypadkiem nie poszła do łazienki. Nie czułem jej obecności i choć jej zapach cały czas unosił się w pokoju, to w moim życiu już jej nie było.

Leżałem i patrzyłem tępo w sufit. To, co czułem, to nie była pustka. To była nicość. Miałem wrażenie, że straciłem coś najcenniejszego i najgorsze było to, że nie potrafiłem się z tym pogodzić. Próbowałem zmusić się, by wstać i żyć dalej, ale nie miałem na to najmniejszej ochoty. Mój świat bez Sary był niczym i uświadomiłem to sobie w momencie, kiedy ją straciłem. Wiedziałem, że najpewniej nigdy już jej nie zobaczę, a nawet jeśli, to znowu będziemy dla siebie nic nieznaczącymi nieznajomymi. Jedyne, co zrobiłem, to poszedłem pod prysznic, ale tam też czułem jej zapach. Zapach naszej ostatniej wspólnej nocy. Chciałem wrócić myślami do tych chwil, ale to nie ukoiło mojego bólu. Powinienem zadać jej tyle pytań i wyjaśnić tyle spraw, a nie zrobiłem tego. Stanąłem pod strumieniem, a gdy woda zalała moją twarz, najnormalniej w świecie się rozpłakałem. Nie pamiętałem, kiedy płakałem ostatni raz. Na pewno dawno, dawno temu. Może jako dziecko? Teraz jednak nie byłem dzieckiem. Byłem mężczyzną, który wył jak mały chłopiec. Łkałem z rozchylonymi ustami, by w ogóle móc oddychać. Zacisnąłem pięści, którymi podparłem się o zimne kafelki, i próbowałem zrozumieć.

Dlaczego? Dlaczego w ogóle ją poznałem? Po co? Skoro nigdy nie byliśmy sobie pisani, to czemu los zadrwił z nas w tak okrutny sposób? I tu nie chodziło o mnie i moje szczęście. Najbardziej bolało mnie to, że Sara nigdy nie będzie szczęśliwa. Z góry wiedziałem, jaki los ją czekał, i nic nie mogłem z tym zrobić. Zupełnie nic. Ona poddała się już dawno i przestała walczyć o siebie. Obawiałem się najgorszego, ale teraz i tak nie miałem na nią wpływu, a tak naprawdę nigdy go nie miałem. Sara była jak dziki ptak, który został uwięziony w klatce. Można było go podziwiać, ale tylko nielicznym dawała się do siebie zbliżyć. Mnie pozwoliła i choć nie rozumiałem dlaczego, to cały czas miałem poczucie, że ją zawiodłem. Że oczekiwała ode mnie pomocy, a ja nie umiałem jej ochronić. Nie byłem kimś ważnym. Nie miałem pieniędzy. Nie miałem nic. Znowu byłem nikim. Kochałem ją, a nie potrafiłem sprostać bolesnej rzeczywistości. Życie przecież nie jest czarno–białe. Historia każdego człowieka to zbiór kolorów, od tych najjaśniejszych do najciemniejszych. I złudne jest, że to my jesteśmy malarzami. To los robił z nami, co tylko chciał. Drwił z nas, oszukiwał, dawał nadzieję, a potem brutalnie ją odbierał. Nie wiem, czym sobie na to zasłużyliśmy. Wolałbym nigdy jej nie poznać i nie mieć na sumieniu jej łez, jej bólu i poczucia bezradności. A czułem to wszystko.

Sara odeszła, a ja cały czas ją czułem. To przez tą niewidzialną więź, która nas łączyła. Łączyła na zawsze, ale nigdy nie było szans, by to wszystko dobrze się skończyło. I teraz musiałem się z tym pogodzić i… Zapomnieć o niej.

Wymeldowałem się z hotelu i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Miałem niepohamowaną potrzebę natychmiastowej zmiany. Czegokolwiek. Mogłem wyjechać, a raczej uciec. Mogłem się upić, a raczej napierdolić z rozpaczy. Tak, to co czułem, to była rozpacz, bo nawet nie miałem okazji pożegnać się z miłością mojego życia. Myślałem o niej, jakby umarła, a przecież Sara żyła. Możliwe nawet, że była gdzieś niedaleko, ale nie należała do mnie. Nawet nie zdążyłem zapytać jej o pewne ważne sprawy. O ciążę. Nie wiedziałem nic. Te chwile, w których była moja, chciałem zachować w sercu jako najlepsze wspomnienia. Tłumaczyłem sobie, że to kolejna lekcja od życia. Kara za to, co zrobiłem kiedyś. Starałem się być silny, ale siła nie przychodzi od razu. Od teraz każdego dnia musiałem walczyć ze sobą i budować swoje szczęście od nowa. A to było tak kurewsko trudne zadanie.

Wszystkie swoje rzeczy miałem w mieszkaniu Missy i Asha, ale postanowiłem, że muszę się w końcu od nich wyprowadzić. Wynająć coś tylko dla siebie. Pieniądze, które do tej pory zarobiłem na posterunku, spokojnie starczyły na opłacenie pokoju czy nawet niedużego mieszkania. To był mój pierwszy cel. Krok do tego, by ustabilizować swoje życie i zapomnieć o Sarze. Musiałem od razu zacząć działać, by nie wpaść w letarg. Nie mogłem pozwolić sobie na kolejnego doła. Nie chciałem tego. Życie toczyło się dalej i choć czułem ogromną niesprawiedliwość losu, to każdego ranka i tak wschodziło słońce, a wieczorami chowało się za horyzontem. To był rytm, który trwał na ziemi od miliona, może nawet miliarda lat i nie mogłem się temu sprzeciwiać. W końcu przecież musiała przyjść pora, by było lepiej.

– Zguba się znalazła! – krzyknęła od progu Missy i uśmiechnęła się nieśmiało na mój widok.

Było mi naprawdę głupio, że sprawiam im tyle problemów.

– Obiecuję, że to moje ostatnie dni u was. Szukam czegoś do wynajęcia i niedługo się wyprowadzę – oznajmiłem jej.

Missy, o dziwo, wcale się nie ucieszyła. Wyglądała wręcz na zmartwioną i smutną. Wszedłem do środka i zobaczyłem Asha, który akurat wychodził spod prysznica.

– Mam dziś nocną zmianę, ale mamy do pogadania. Pojedziesz ze mną na bazę? – zapytał.

Nie wyczułem złości w jego głosie, co nieco mnie zaskoczyło.

– Dobra, ja też chcę pogadać – przyznałem.

Chciałem się komuś wygadać, a Ash był jedyną osobą, która mnie nie oceniała. Nie licząc Missy, ale nie chciałem jej więcej obarczać swoimi problemami. W końcu była w ciąży, a i tak przeżywała moje życiowe perypetie. Doskonale to widziałem. Chyba traktowała mnie trochę jak brata, a to było naprawdę miłe.

– Męskie rozmowy później, a teraz zjedzcie śniadanie, okej? – wtrąciła się i zaprosiła mnie gestem do stołu.

– Jesteś najlepsza. – Uśmiechnąłem się do niej lekko.

– To moja żona. Oczywiście, że jest najlepsza – dodał Ash i podszedł, by ją ucałować.

I znowu dopadła mnie ta dziwna myśl, że strasznie im tego zazdroszczę. Tej normalności, miłości, którą wzajemnie się darzyli. Wiedziałem, że mieli drobne problemy finansowe, ale oprócz tego mieli siebie i radzili sobie bardzo dobrze ze wszystkimi przeciwnościami. Byli przykładem na to, że każdy ma szanse odnaleźć szczęście.

Co było moim szczęściem? Kochałem Sarę, ale nigdy nie nazwałem jej przecież moim szczęściem. Ona była raczej jak zakazany owoc. Grzech. Coś nieosiągalnego dla mnie. Może dlatego nie mogliśmy być razem? Znowu się nad tym zastanawiałem i nadal nie znałem odpowiedzi na to pytanie.

Pojechaliśmy z Ashem do bazy nieco wcześniej, by na spokojnie porozmawiać. Nastawiałem się na jakieś kazanie, opierdol, że zachowuję się jak gówniarz. Ogólnie byłem przekonany, że czeka mnie niezły ochrzan, ale Ash ogromnie mnie zaskoczył. Nie spodziewałem się współczucia z jego strony.

– Jako przyjaciel powinienem cię raczej wyciągnąć do baru, byś mógł zapić smutki, ale mam tę pieprzoną zmianę i… No, sam rozumiesz – zaczął, a ja uniosłem brew.

– Zapić smutki? – zapytałem.

– Bądźmy szczerzy, Shall. Widać, że coś się dzieje, i doskonale wiem, że dotyczy to Sary. Gdy wczoraj do nas przyszła, była cała roztrzęsiona i panikowała, że coś ci się stało. Spędziliście tę noc razem, a ona rano wyszła bez słowa pożegnania. Mam rację?

Moje oczy zrobiły się jeszcze większe.

– Skąd o tym wiesz?

– Widzę, że złamała ci serce. Wiesz, że za nią nie przepadam, ale to najwidoczniej był dla niej sposób na pożegnanie. I znowu się powtórzę: to nie jest dziewczyna dla ciebie.

– Wiem… – przyznałem ze smutkiem.

To był fakt. Sara nie była dziewczyną dla mnie, ale co z tego, skoro tak bardzo się w niej zakochałem?

– Jace krótko ją trzyma, ale ma ku temu powód. Sara to niezłe ziółko i po prostu dałeś się złapać…

– Tak gadają ci, którzy jej nie znają – wtrąciłem.

Nie byłem zły, że tak mówił. Doskonale to rozumiałem, bo Sara przed innymi zgrywała zupełnie kogoś innego.

– Ty też jej nie znasz.

– Może, ale ją kocham. Jaką masz na to radę? – zapytałem i przetarłem dłonią twarz.

Już czułem w gardle wielką palącą gulę.

– Zapomnij o niej – odpowiedział Ash, a ja się zaśmiałem.

Zapomnieć o niej. Gdyby to było takie proste.

Rozmawialiśmy dość długo. Ash nie starał się wmówić mi na siłę, że kiedyś jeszcze się zakocham, że to chwilowe i potem będzie lepiej. Wiedział, że należę do tego typu facetów, którym takie uczucia nie przechodzą ot tak sobie. On przecież też taki był. Kochał swoją Missy i gdyby ją stracił, to nie wiedziałby, jak dalej żyć. Tyle że on nie musiał mierzyć się z taką stratą, jaką ja odczuwałem, ale byłem mu ogromnie wdzięczny za wsparcie. To było bezcenne. Tak zachowuje się prawdziwy przyjaciel.

Ash zaczął zmianę wcześniej, bo mieli wezwanie do pożaru jakiegoś sklepu w okolicy, ale ja postanowiłem zostać i dorobić sobie kilka nadgodzin. Dwa wozy strażackie czekały na umycie, a sprzęt też nie wyglądał za czysto. W dodatku miałem mnóstwo wolnego czasu, a w pracy musiałem się skupić i wtedy nie myślałem tak bardzo o swoim popierdolonym życiu.

ROZDZIAŁ 31

Paradise Lost – Forever Failure

Kilka dni później, gdy koło południa przewalałem się na sofie w salonie mieszkania Missy i Asha, zadzwoniła moja komórka. Niechętnie podniosłem się, by sprawdzić, kto dzwoni. Missy akurat krzątała się przy obiedzie, ja miałem wolne, a Ash był w pracy.

– No co tak na mnie patrzysz? Odbierz. – Zaśmiała się, bo akurat na nią spojrzałem.

– To Ash – odpowiedziałem.

– No odbierz! – Missy trzasnęła mnie ścierką po ręce.

Doskonale wiedziała, że nie chciało mi się z nim gadać, bo ostatnio cały czas zawracał mi głowę. Wszyscy wiedzieli, że w ten sposób chciał wyciągnąć mnie z dołka, ale chwilami miałem go po prostu dość.

– Halo? – odebrałem, a następnie przewróciłem oczami.

Missy, widząc moją minę, tłumiła śmiech.

– Pamiętasz, jak mówiłeś, że chcesz się od nas wyprowadzić? – zapytał Ash.

Ja pierdolę! O co znowu mu chodzi?

– Pamiętam, a co?

– Bo tak się składa, że tego młodego, który niedawno zaczął u nas służbę, przenoszą na inny posterunek i mieszkanie służbowe nad bazą się zwalnia. I wyobraź sobie, że…

– Załatwiłeś, że mogę tam zamieszkać? – przerwałem mu.

– Skąd wiesz? Missy ci się wygadała? – Ash się oburzył, a ja spojrzałem na jego żonę.

Oczywiście, że o niczym mi nie powiedziała, bo była tak cholernie lojalna wobec niego, że tego też im zazdrościłem.

– Nie, po prostu się domyśliłem. Entuzjazm w twoim głosie zdradził wszystko. – Ponownie przewróciłem oczami.

– Bez urazy, Shall, ale świadomość, że śpisz na kanapie w moim salonie, wcale nie ułatwia pożycia małżeńskiego. Ile razy słyszałeś, jak bzykałem Missy? – Ash się zaśmiał, a ja też się uśmiechnąłem.

– Ani razu – skłamałem.

Słyszałem ich, kurwa, prawie co noc.

– Dlaczego ci nie wierzę? – Teraz to i ja się roześmiałem. – No właśnie. Dlatego załatwiłem ci to mieszkanie i możesz się wprowadzić chociażby dziś.

– Chcesz dziś bzyknąć Missy bez świadków? – zapytałem, a ona spojrzała na mnie i znowu oberwałem ścierką po ręce.

– Ej! – pisnęła. – Mówiłam Ashowi, że musimy być ciszej! – Jej policzki zapłonęły ze wstydu. To było takie urocze.

– Ja nic nie słyszałem! – Udałem niewiniątko, bo nie chciałem jej zawstydzać.

Choć muszę przyznać, że jej jęki nieraz przyprawiły mnie w nocy o niepohamowany wzwód. Byłem przecież tylko facetem, a wyobraźnia robiła swoje. Missy była atrakcyjną kobietą, a w ciąży wyglądała naprawdę kwitnąco.

– Oberwie mi się za to. – Ash znowu się zaśmiał. – Przyjdź wieczorem na posterunek, to pogadasz z dowódcą i się dogadacie. O ile chcesz.

– Będę o ósmej. Dzięki, Ash. – Westchnąłem z ulgą.

Naprawdę się ucieszyłem, że sprawa mieszkania tak fajnie się wyklarowała. Łudziłem się, że może w końcu zaczynam mieć szczęście.

Wieczorem pomogłem Missy wykąpać małą Milly i pojechałem na posterunek. Miałem dobry nastrój, a to ostatnio zdarzało mi się bardzo rzadko. Ash od razu zaprowadził mnie do swojego dowódcy, który był naprawdę w porządku facetem. Powiedział, że mogę tam mieszkać za niewielką opłatą, ale dodatkowo musiałem kilka razy w tygodniu mieć nocną zmianę jako stróż. W nocy, gdy nie było wezwań, strażacy najczęściej spali, a wtedy ktoś musiał czuwać nad posterunkiem. Taki układ bardzo mi odpowiadał, bo dzięki temu mogłem więcej zaoszczędzić, a to dawało nowe możliwości.

Następnego dnia miałem na rano do pracy, więc jeszcze tę jedną noc miałem spędzić na kanapie u Asha i Missy, ale kolejną już u siebie. Wróciłem do ich mieszkania, spakowałem wszystkie swoje rzeczy, których zresztą nie było dużo, i pierwszy raz od dawna zasnąłem z nadzieją, że może być lepiej.

Pierwsze dni w nowym miejscu zleciały mi tak szybko, że nawet nie poczułem, jak uciekł mi ten czas. Pracowałem, odpoczywałem, spędzałem mnóstwo godzin na posterunku i na rozmowach z Ashem. Moje mieszkanie mieściło się dokładnie nad bazą i było dość spore. Salon z kuchnią, sypialnia i łazienka. Nie mogłem wymarzyć sobie czegoś lepszego. Czułem się naprawdę fajnie w tym nowoczesnym miejscu. Jakby to było coś mojego, a przecież nie było. Wiedziałem jednak, że przez najbliższy czas spokojnie mogę tam mieszkać i dawało mi to poczucie stabilności. Miałem pracę, mieszkanie, odłożonych pieniędzy przybywało, więc mogłem sobie cokolwiek zaplanować. I planowałem. Wyznaczyłem sobie cel, którym był zakup motocykla. Któregoś dnia chciałem wyruszyć w podróż przez całe Stany, by odkryć coś nowego. Doświadczyć tego, czego normalnie nigdy bym nie doświadczył. Znaleźć w sobie spokój i obrać odpowiednią ścieżkę na resztę życia.

Niestety samotne wieczory nie wpływały na mnie dobrze. W dni, gdy nie miałem nocnych zmian, siedziałem w mieszkaniu sam i zacząłem popijać. Na początku bagatelizowałem problem. Wmawiałem sobie, że to przecież tylko browar, szklanka whisky, kieliszek wina. Od tego się zaczęło. Czułem się po tym lepiej, a problemy wydawały się nieco mniejsze. Nikomu o tym nie mówiłem, a sam przed sobą udawałem, że nic się nie dzieje. Z góry jednak wiedziałem, w jakim kierunku to zmierza. Uzależnienie od alkoholu nie było mi obce, ale myślałem, że ten problem już nigdy nie wróci. Wrócił. Gdy miałem już dość samotnych wieczorów, zacząłem namawiać Asha na wypady do pobliskich barów. On jako przyjaciel nie odmawiał, a inni strażacy też najczęściej byli chętni, by gdzieś wyskoczyć. W pracy każdego dnia ryzykowali życiem, więc potem każdy z nich musiał się odstresować.

I zaczęło się. Wyskoczyliśmy do baru raz, drugi, trzeci. Potem obowiązkowo w piątki i w soboty. Następnie każdego dnia wymyślałem pretekst, by gdzieś wyjść. Po miesiącu wpadłem w cug. Piłem codziennie i nie panowałem nad tym. Nikt tego nie zauważał. Nawet Ash nie zwracał mi uwagi, że przesadzam z alkoholem.

Nadszedł kolejny piątek i znowu szykowałem się do baru. Wziąłem prysznic, ubrałem ciemne dżinsy, koszulkę i zarzuciłem na ramiona skórzaną kurtkę. Byłem podekscytowany kolejnym wyjściem. Wiedziałem, że szybko złapię fazę, a po tym wszystko było o wiele prostsze. Nie myślałem o Sarze, a to było najważniejsze. Zbiegłem na dół do bazy, by pospieszyć Asha, który akurat kończył zmianę.

Wszedłem do szatni, a on właśnie rozmawiał przez telefon.

– Dobrze, niedługo będę – powiedział i rozłączył się, a następnie spojrzał na mnie. – Z Missy coś jest nie tak – oznajmił.

– Znowu ma nudności? – zapytałem.

– Nie wiem. Zadzwoniła i powiedziała, że źle się czuje, więc ja odpuszczam. Idźcie beze mnie – odpowiedział.

– Chyba nic się nie stanie, jak skoczysz z nami na jednego browara? – zasugerowałem, a Ash westchnął wymownie.

– Serio, odpuszczę. Ostatnio i tak prawie nie ma mnie w domu – powiedział to, jakby się tłumaczył.

– Daj spokój. Godzina cię nie zbawi – przekonywałem go.

– No nie wiem… – Ash się wahał, ale ja byłem skuteczny w namowach.

Obiecałem, że wypijemy po jednym piwie i rozejdziemy się do siebie. Missy ostatnio dość często źle się czuła, ale w końcu była w ciąży i to było zupełnie naturalne. Moje zachowanie było samolubne, ale nie lubiłem wychodzić bez Asha. Przy nim czułem, że mam kontrolę nad sobą, a tak naprawdę potrzebowałem kogoś, kto w razie czego mnie uspokoi. Doskonale pamiętałem, jaki byłem kiedyś, i nie chciałem wpakować się w kłopoty.

Po godzinie byliśmy już w barze. Ash, dwóch strażaków i ja. Zamówiliśmy kulturalnie po jednym piwie, ale ja doskonale wiedziałem, że na tym się nie skończy. Czas w takich miejscach mijał bardzo szybko, a zanim się obejrzałem, piliśmy już czwartego browca. Wtedy Ash zerknął na zegarek i przypomniało mu się, że miał wracać do domu.

– Chłopaki, ja spadam – powiedział.

Miałem wyjść z nim, ale perspektywa kolejnych kilku browarów wyglądała lepiej niż powrót do domu.

– Ja chyba jeszcze zostanę… – Zawahałem się, bo przecież obiecałem mu, że wyjdziemy razem. Ash spojrzał na mnie i kiwnął głową na znak, że nie ma problemu. – Zadzwonię do ciebie jutro – dodałem i wstałem, by się z nim pożegnać.

Następnie szybko zamówiłem następną kolejkę, a po półgodzinie znowu podszedłem do baru. Stanąłem przy wysokim blacie, czekałem na swoją kolej i wtedy poczułem obok zapach damskich perfum. Był słodki i odurzający. Odwróciłem się i zobaczyłem kobietę. Nie wiem, czy byłem aż tak pijany, ale zwróciłem uwagę jedynie na jej blond włosy i duże cycki.

– Cześć – odezwała się.

Miała fajny zachrypnięty głos.

– Cześć, chcesz piwo? – zaproponowałem.

– Wolę drinka – odpowiedziała i przysunęła się do mnie. Jej dłoń powędrowała na moje pokryte tatuażami przedramię. – Podobają mi się twoje dziary. Co oznaczają?

– Oznaczają, że jestem bardzo skomplikowanym facetem.

– Lubię wyzwania – oznajmiła. – Mogę się do was dosiąść? – Wskazała na stolik, przy którym czekali na mnie dwaj strażacy.

– Jasne. Jakiego chcesz drinka? – zapytałem.

Zaczęliśmy niezobowiązująco rozmawiać. O jakichś pierdołach. Ja skończyłem kolejne piwo, ona drinka i znowu poszliśmy do baru. Alkohol lał się strumieniami, a mnie puszczały hamulce. Blondynka nie wyglądała na niewiniątko, bo kleiła się do mnie, flirtowała, aż w końcu sama mnie pocałowała. I wtedy obudził się we mnie męski instynkt. Patrzyłem na jej cycki i nie widziałem nic innego. I już wiedziałem, jak skończy się ten wieczór. Wylądowaliśmy w kiblu, gdzie blondyna zajęła się moim kutasem. Alkohol zrobił swoje, bo wydawało mi się, że dawno nie było mi tak dobrze. Wróciliśmy do stolika, ale tylko na chwilę. Pożegnałem się z kumplami i razem z nią pojechaliśmy do mnie. Wylądowaliśmy w łóżku, a dalej już nic nie pamiętałem.

Obudziłem się rano z wielkim kacem, bólem głowy, który przyprawiał mnie o mdłości. Zerknąłem przez ramię, a blondyna spała w najlepsze. Było mi tak niedobrze, że poszedłem do łazienki i dwa razy zwymiotowałem. Czułem się fatalnie i wiedziałem, że to nie tylko kac alkoholowy. To był moralniak. Przeleciałem dziewczynę, której w ogóle nie znałem. Nie wiedziałem nawet, jak miała na imię, a w dodatku… Chyba się nie zabezpieczyłem. Przy łóżku nie było śladu po prezerwatywie, a to oznaczało, że byłem totalnym idiotą. Kurwa! Co ty odpierdalasz, Shall? – pytałem sam siebie.

Poszedłem do kuchni i wyjąłem z lodówki red bulla. Wypiłem całego i było mi mało.

– Ja pierdolę… – westchnąłem, opierając się dłońmi o blat szafki.

Na zewnątrz Nowy Jork już tętnił życiem, a ja musiałem wymyślić, jak delikatnie zasugerować blondynce, że powinna iść do lekarza, a następnie wyprosić ją i wymigać się od obietnicy, że kiedyś zadzwonię. Nie miałem zamiaru dzwonić. To była tylko jednorazowa przygoda, która nie powinna się wydarzyć.

– Będę się zbierać – usłyszałem nagle głos tej dziewczyny.

Odwróciłem się i zobaczyłem, że stoi w progu sypialni. Była już ubrana i nie wyglądała na zmartwioną.

– Okej, ale wiesz… Nie użyłem gumki… – wydukałem.

Czułem się cholernie niezręcznie, bo nawet nie znałem jej imienia.

– To nic, biorę tabsy. Zapłacisz teraz? – zapytała, a ja uniosłem brew.

„Zapłacisz”?

– To znaczy? – zapytałem.

– Za taką noc biorę najczęściej trzysta dolców, ale jesteś słodki więc wystarczą dwie stówy. Akcja w kiblu gratis – wyjaśniła, a ja zbladłem.

Naprawdę starałem się nie wyglądać na zaszokowanego.

– Okej… – bąknąłem.

Dobrze, że miałem oszczędności, bo inaczej nie miałbym z czego zapłacić dziwce. Kurwa! Sprowadziłem do domu zwykłą prostytutkę. Nie mogłem w to uwierzyć.

– Jakby co, często jestem w tamtym barze, więc gdybyś potrzebował towarzystwa, to…

– Tak, wiem – przerwałem jej.

Nie chciałem tego słuchać. I chyba znowu zrobiło mi się niedobrze. Zapłaciłem jej i odprowadziłem ją do drzwi. Następnie od razu poszedłem pod prysznic. Czułem się strasznie ze świadomością tego, co się stało. Jak mogłem nie wyczuć, że to taka dziewczyna? Najwidoczniej byłem tak pijany, że to nie miało dla mnie znaczenia, ale rano rzeczywistość okazała się dość brutalna. Niewiele pamiętałem z tej nocy, ale to wystarczyło, by zżerały mnie wyrzuty sumienia. Nic nie szło w odpowiednim kierunku, a ta noc dodatkowo mnie w tym upewniła.

W dodatku tuż po ósmej rano zaczął wydzwaniać do mnie Ash. Najpewniej dowiedział się od kumpli, że nie wyszedłem z baru sam, i miał zamiar prawić mi kazanie. Nie chciałem go słuchać, ale przy piątej czy szóstej próbie połączenia w końcu odebrałem.

– Halo? – burknąłem. Nadal miałem kaca i chujowo się czułem.

– Missy jest w szpitalu – usłyszałem spanikowany głos Asha i aż usiadłem.

Co?! Jak to w szpitalu?

ROZDZIAŁ 32

Paradise Lost – Last Regret

Przez chwilę milczałem i próbowałem przyswoić tę informację.

– Przyjedziesz i zaopiekujesz się małą na kilka godzin? Ona nie może przebywać ze mną na oddziale. – Głos mu się łamał.

– Który to szpital? – zapytałem i zerwałem się z łóżka.

Nie minęło pięć minut, a ja już zbiegałem do bazy. Poprosiłem dowódcę, by mnie podwiózł. Szpital mieścił się niedaleko, ale autem było szybciej. Wyjaśniłem przełożonemu Asha, że jego żona trafiła do szpitala i muszę zająć się ich córeczką. On oczywiście również się przejął i prosił, bym go poinformował, co dokładnie się stało. Nie wiem czemu, ale z góry wiedziałem, że to coś poważnego. Żołądek ścisnął mi się na myśl, że poprzedniego wieczoru sam namawiałem Asha, by z nami poszedł, i bagatelizowałem narzekania Missy.

Dotarłem do szpitala i zadzwoniłem do Asha, by wyszedł na korytarz. Mnie oczywiście nie wpuściliby na oddział, bo nie byłem nikim z rodziny. Nazwa oddziału – patologia ciąży, nie wróżyła nic dobrego. Po chwili zobaczyłem Asha idącego z Milly na rękach. Mała spała, a Ash wyglądał na bardzo, bardzo zmartwionego.

– Co się stało? – zapytałem od razu.

– Missy poroniła… – wydusił z siebie.

Był na granicy płaczu, ale jeszcze się powstrzymywał. Zaniemówiłem. Nie miałem pojęcia, co powinienem mu w takiej sytuacji powiedzieć. Nie miałem pojęcia, jakie to uczucie stracić dziecko. Ale… to na pewno była jedna z najgorszych rzeczy, jakich może doświadczyć człowiek w całym swoim życiu.

– Ash, przykro mi – powiedziałem po chwili.

Tylko tyle przeszło mi przez gardło. Zrobiłem krok w jego stronę i poklepałem go po ramieniu. I wtedy Ash rozkleił się jak dziecko. Podał mi na ręce swoją śpiącą córeczkę i odwrócił się, bym nie widział jego łez. Było mi tak cholernie źle, bo nie potrafiłem go pocieszyć. W dodatku poczucie winy było coraz większe. Może gdyby Ash nie poszedł z nami do baru, a od razu wrócił do domu, Missy nie straciłaby dziecka?

I wiedziałem, że ta myśl nie da mi spokoju. Już nigdy.

Wziąłem od Asha klucz do ich mieszkania i pojechałem tam z małą Milly. Dziewczynka mnie znała i w ogóle się nie bała. Miała dopiero osiem miesięcy i nie rozumiała, że stało się coś złego. Może to i lepiej.

Na miejscu przygotowałem dla niej śniadanie i próbowałem ją nakarmić. Nie miałem jednak wprawy i wszystko wokół było w kaszce dla dzieci. Cały czas jednak myślałem o Missy i Ashu i o tym, co przeżywali. Jak miałem im pomóc? Co mówić? Jak się zachowywać? Nigdy nie byłem dobry w pocieszaniu, a oni raczej nie tego potrzebowali. Musieli sami to przeżyć, a ja chyba nie powinienem się wtrącać. Tak mi się przynajmniej wydawało, bo tak naprawdę byłem dla nich kimś zupełnie obcym. Lubili mnie, ale to wszystko. Przyjaciele też czasami muszą usunąć się na bok. Może to było tchórzostwo? Nie byłem pewien. Z jednej strony nie chciałem znowu wchodzić z buciorami w ich intymność, w dodatku w tak trudnej chwili, a z drugiej cały czas dręczyło mnie to, że namówiłem Asha, by z nami poszedł.

Ogarnęło mnie poczucie, że przyczyniłem się do śmierci ich dziecka. Kolejny raz miałem na rękach krew i ta świadomość całkowicie mnie zdołowała. Byłem złym człowiekiem i życie znowu mi to udowadniało. Wszystko, co robiłem, sprowadzało się do tego, że ktoś w końcu cierpiał. I nie umiałem sobie z tym poradzić. Nie robiłem tego celowo. Przecież nie chciałem krzywdzić innych. Może i było we mnie wiele gniewu, ale wydawało mi się, że od jakiegoś czasu panowałem nad tym. Moja przeszłość odciskała się piętnem na tym, co działo się teraz. Czy to był kolejny etap mojej kary? Tego nie wiedziałem, ale nie podobało mi się to, że los znowu postępuje ze mną w taki sposób. To było kurewsko niesprawiedliwe.

Koło południa zadzwonił do mnie Ash, żeby zapytać, jak radzę sobie z Milly. Mała była grzeczna, ale wymagała sporej uwagi. Nie byłem do tego przyzwyczajony, ale dawałem radę. Nawet zmiana pampersa nie była taka trudna, jak myślałem. Chociaż tak mogłem im pomóc.

– A jak czuje się Missy? – zapytałem niepewnie.

– Leży pod kroplówką i śpi. Nie rozmawiałem z nią jeszcze, bo lekarz prosił, bym dał jej odpocząć – odpowiedział Ash.

Był załamany.

– Więc może wróć do domu? Prześpisz się, zjesz coś – zasugerowałem.

– Nie, chcę być przy niej – odpowiedział.

– Cholera, Ash… – wydukałem.

– Wiem, o czym myślisz, Shall. Też się obwiniam, ale ty nie powinieneś. Missy to moja kobieta, a nie twoja. Nie powinienem był iść z wami na to pieprzone piwo.

– Ja cię do tego namawiałem.

– Ale ja mam swój rozum. Ostatnio wyjścia z wami były ważniejsze od powrotów do domu. – Ash westchnął ciężko. – Nie sądziłem, że to się tak skończy – dodał.

– Pogadamy o tym później – zaproponowałem.

Takie rozmowy nie powinny odbywać się przez telefon. W dodatku dotarło do mnie, że Ash jednak potrzebował wsparcia i obiecałem sobie, że zrobię wszystko, by wiedział, że jestem z nimi i wspieram ich w tak trudnym momencie.

Po trzech dniach wypisali Missy ze szpitala. Czekałem na nich w domu z małą Milly i bardzo się denerwowałem. W dodatku miałem dziś kolejną nocną zmianę, a kompletnie nie chciało mi się iść do pracy. Ash miał wolne ze względu na to, co się stało. Jego dowódca bardzo ludzko podszedł do sprawy i rozumiał, że Ash powinien być teraz przy żonie.

Mała akurat zasnęła, gdy usłyszałem, że weszli do mieszkania. Czułem się naprawdę dziwnie, ale wyszedłem, by się przywitać.

– Cześć, Shall – odezwał się Ash.

Ja patrzyłem jednak tylko na Missy. Była blada i tak cholernie smutna. Znowu ścisnęło mnie w żołądku.

– Cześć… – bąknąłem.

– Pójdę się położyć – powiedziała Missy i zerknęła na mnie. – Mała śpi? – zapytała.

– Tak. Właśnie usnęła.

– Obudźcie mnie za godzinę, może półtorej – dodała Missy i zniknęła za drzwiami sypialni.

Wtedy Ash westchnął ciężko i przeszedł do kuchni. Otworzył lodówkę i od razu wyjął piwo. Skrzywiłem się, bo raczej nie powinniśmy teraz pić. On jednak miał inny plan. Podał mi butelkę, a sam otworzył drugą dla siebie. Pociągnął spory łyk i zerknął na mnie.

– Nie napijesz się ze mną? – zapytał.

– Chyba nie mam ochoty.

– Dlaczego? Ostatnio przecież codziennie piliśmy – powiedział z wyrzutem.

– I właśnie dlatego nie mam ochoty. – Próbowałem być spokojny.

Domyślałem się, że w Ashu kłębiły się teraz różne sprzeczne emocje, ale nie chciałem się kłócić. Musiałem go wspierać.

– Płód miał wadę genetyczną. Lekarz powiedział, że to, co się stało, to niczyja wina – powiedział.

– Ale ty się obwiniasz – stwierdziłem.

– Płód, rozumiesz? On nie nazwał tego dzieckiem, a płodem – mówił dalej. – Tylko dlaczego Missy w ogóle nie patrzy mi teraz w oczy? Dlaczego nie chce rozmawiać? Przecież to był tylko jakiś pieprzony płód… – dodał i nagle cisnął butelką o podłogę.

Aż odskoczyłem, by odłamki szkła nie trafiły w moje nogi.

– Ash, uspokój się! – Podszedłem do niego.

– To było dziecko, Shall. Moje dziecko, rozumiesz? Dziecko, a nie jakiś bezosobowy płód! – prawie krzyknął. – Missy cierpiała, bolało ją. Traciła nasze dziecko, a ja siedziałem w barze i piłem piwo. Gdy wróciłem, ona siedziała w łazience, ledwo żywa. Krwawiła… – Głos mu się załamał.

– Ash, proszę… – wydukałem, choć nie wiem właściwie, o co go prosiłem. By oszczędził mi szczegółów? Czy żeby się uspokoił?

– Nie mogłem prowadzić, bo byłem po alkoholu. Wezwałem taksówkę, ale było za późno. Missy zemdlała. Przyjechała karetka, a ja nic nie mogłem zrobić. Nic. Zupełnie nic, rozumiesz?! – Ash zacisnął pięści i przyłożył jedną do nasady nosa.

Wiedziałem, że powstrzymywał łzy. Nie chciał pokazywać emocji. Starał się być silny, a nie potrafił.

– Ale teraz musisz ją wspierać, Ash. – Dotknąłem jego ramienia. – To ogromna strata dla was, ale w tym wszystkim musisz pokazać Missy, że jesteś, i…

– Teraz mam jej to pokazać? – warknął. – A gdzie byłem, jak traciła nasze dziecko?! W barze, w jebanym barze!

– Nie krzycz, bo mała się obudzi – powiedziałem.

Ash był zrozpaczony i widać to było nie tylko po irracjonalnym zachowaniu. W jego oczach była pustka. Jakby stracił wszystko, co miał. On po prostu wiedział, że nic już nie będzie takie samo jak wcześniej. I ogromnie mu współczułem, bo doskonale znałem to uczucie.

– Jestem mężem, ojcem, głową rodziny, a nie potrafiłem jej pomóc. Co ze mnie za facet? – załkał, a wtedy podszedłem blisko i objąłem go mocno.

Ash był potężnym facetem, ale takie sytuacje potrafiły zmiękczyć nawet największego twardziela. Wyciskały łzy z męskich oczu i sprawiały, że czuliśmy się nikim. Że zawiedliśmy.

Ash potrzebował chwili, by się uspokoić. Pomogłem mu posprzątać szkło i piwo z podłogi, a następnie usiedliśmy przy stole. Nie prawiłem mu kazań. Nie wmawiałem, że nic się nie stało. Obaj przecież wiedzieliśmy, że to nieprawda. Missy spała z małą w pokoju obok i nie wyszła do nas nawet na moment. Ash poszedł do niej po godzinie, ale albo udawała, albo dalej mocno spała, a on nie chciał jej budzić. Miałem czas do wieczora, ale od kilku dni praktycznie nie byłem u siebie i postanowiłem, że zostawię ich samych. Obiecałem jednak, że wpadnę jutro, gdy tylko odeśpię nockę.

Dotarłem na posterunek koło trzeciej po południu. Wszyscy od razu zaczęli pytać, co u Asha i jak się czuje jego żona. Opowiedziałem pokrótce, co się stało, i poszedłem do siebie. Wziąłem prysznic i położyłem się do łóżka. Cały czas miałem w głowie dziwne myśli. Było mi źle i składało się na to wszystko, co działo się w ostatnim czasie. W dodatku znalazłem pod poduszką majtki dziewczyny, z którą spędziłem noc, a to dodatkowo mnie zdołowało. Alkohol sprawiał, że nie byłem sobą. A może było odwrotnie? Może to właśnie po alkoholu pokazywałem swoją prawdziwą twarz? Nie byłem pewny, ale łudziłem się, że ten prawdziwy Shall nie potrzebuje procentów, by funkcjonować. Obojętność, którą odczuwałem po wypiciu kilku piw albo szklanek whisky, była tak zgubna, jak udawanie, że wszystko jest w porządku. Ja już nie chciałem i nie miałem siły udawać. Bo, kurwa, nic nie było w porządku.

ROZDZIAŁ 33

Headhunterz & Crystal Lake – Live You Life

Linia życia każdego człowieka wygląda jak wykres wzlotów i upadków. Niektórzy mają jednak wyjątkowo albo mniej, albo więcej szczęścia. Ja należałem do tej grupy ludzi, którzy właściwie zawsze mieli pod górkę. Pozornie się do tego przyzwyczaiłem, ale męczyło mnie to. Jeden wdech radości nie wystarczał przy kolejnych wydechach złych emocji i nieprzyjemnych wydarzeń. Starałem się nie myśleć o sobie jako o nieszczęśliwym człowieku, ale właśnie to określenie coraz częściej kołatało mi się po głowie. Przy tym wszystkim jednak widziałem, że nie jestem jedyny. Problemy innych mało mnie obchodziły, jednak gdy patrzyłem, jak wali się małżeństwo Missy i Asha, nie potrafiłem tego zrozumieć. Mogło się teraz wydarzyć wszystko, ale trudno było mi uwierzyć, że aż tak mogą się od siebie oddalić.

Missy zamknęła się w sobie. Popadła w dziwny stan otępienia i smutku, a Ash nie potrafił do niej dotrzeć. Próbował rozmawiać, a ona go odtrącała. Wtedy mi się zwierzał, żalił się, a ja nie potrafiłem go nawet skutecznie pocieszyć. Każde moje słowo brzmiało banalnie, bo on naprawdę cierpiał. W jednej chwili zaczął tracić wszystko, co kochał. A tego, że kochał Missy do szaleństwa, byłem pewny jak niewielu rzeczy na tym świecie.

– Shall, ja spadam – powiedział Ash, zaglądając do mojej kanciapy w bazie.

Siedziałem wśród sprzętu gaśniczego i jadłem kanapkę, jednocześnie układając węże strażackie na specjalnie przeznaczone do tego miejsce. Kiwnąłem do niego, żeby poczekał, i przełknąłem chleb.

– Jak Missy? – zapytałem.

Codziennie to robiłem.

– Bez zmian. – Ash wzruszył ramionami. – Ale jak dzwoniłem pół godziny temu, to powiedziała, że zrobiła obiad – dodał.

– To chyba już jakiś postęp, nie? – Trąciłem go, by się rozchmurzył.

– Biorąc pod uwagę, że wczoraj jadłem na kolacje zupkę chińską, to ogromny postęp. – Zaśmiał się gorzko.

– Trzymaj się, Ash. I pozdrów Missy. Powiedz jej, że chętnie wpadnę do was na obiad – odpowiedziałem półżartem.

Do tej pory nie rozmawiałem z nią o tym, co się stało. Gadałem z Ashem, a z nią w ogóle. Podejrzewałem, że Missy miała do mnie żal, bo doskonale wiedziała, że Ash wychodził do barów ze mną i za moją namową. Powinienem ją za to przeprosić, ale nie było okazji, bo za każdym razem, gdy do nich zachodziłem, Missy zamykała się w sypialni, a ja nie chciałem się narzucać. Najwidoczniej było za wcześnie.

Czas do wieczora zleciał mi bardzo szybko. Tego dnia akurat nie miałem nocnej zmiany, więc koło ósmej poszedłem do siebie na górę. Byłem głodny, a lodówka świeciła pustkami i musiałem udać się do sklepu. Niechętnie ruszyłem tyłek i szybko zrobiłem zakupy w pobliskim małym markecie. Weny do gotowania nie miałem, więc musiała wystarczyć mrożona pizza.

Usiadłem przed telewizorem i sięgając po kolejny kawałek pizzy, pomyślałem nagle o Emily. Przypomniał mi się ten wieczór, gdy jedliśmy pizzę w jej aucie, a potem… Ta wspólna noc. Uśmiechnąłem się na myśl o dziewczynie, ale wiedziałem, że muszę dać jej spokój. Nie mogłem i nie chciałem jej skrzywdzić, a do tego to wszystko prowadziło. Zapewne już uważała mnie za dupka, bo nie odzywałem się do niej, a nasze ostatnie rozstanie nie było zbyt fajne. Ale tak było lepiej. Lepiej dla Emily, która miała dobre serce.

Naszła mnie myśl, że poznałem dwie cudowne dziewczyny, ale byłem dla nich nieodpowiednim facetem.

Sara była jak promyk słońca. Jej ciepłe dłonie pieściły mnie dotykiem i sprawiały, że płonąłem z emocji. Chciałem, by tak było już zawsze, ale przecież każdego dnia słońce zachodzi za horyzont. Dlatego ja każdego dnia zapominałem o niej od nowa. Czułem ją, ale nie mogłem jej złapać.

Emily była wszystkim innym. Uśmiechem, radością, przyszłością. Była bezpieczną przystanią. Chodzącą dobrocią. Dziewczyną, która zasługiwała na wszystko co najlepsze.

Wybór był ogromnie trudny, ale skoro nie mogłem mieć tej pierwszej, to równocześnie nie powinienem pocieszać się drugą. A gdybym zadzwonił teraz do Emily, to tak właśnie by to wyglądało. Mimo to wahałem się. Trzymałem w dłoni telefon i zastanawiałem się, czy do niej nie napisać. Zwykłego „Co słychać?” czy czegoś w tym rodzaju. Zdrowy rozsądek wygrał jednak z uczuciem samotności. Wolałem być sam niż budować coś, co znowu nie miałoby sensu. Wykorzystywać dziewczynę kosztem jej szczęścia i poczucia własnej wartości. Nie miałem do tego prawa.

I z tą myślą poszedłem spać. Śniłem o zielonych oczach Emily i o szarych źrenicach Sary. Chociaż we śnie mogłem mieć je obie i żadnej z nich nie krzywdziłem. Tam wszystko było inaczej, ale to przecież nie była jawa, tylko pieprzone sny, które w jakiś sposób odzwierciedlały moje męskie pragnienia.

W niedzielny poranek zadzwonił do mnie Ash. Głos miał nieco weselszy niż ostatnio, więc i mnie udzielił się jego dobry nastrój. Okazało się, że Missy zaprasza mnie do nich na obiad. Nie sądziłem, że Ash naprawdę jej o tym powie, ale ucieszyłem się i miałem nadzieję, że może wszystko powoli wróci do normy. Oczywiście nie odmówiłem i mimo że rano skończyłem nocną zmianę, obiecałem być u nich na trzecią. Poszedłem spać na jakieś cztery godziny, a następnie wstałem i ogarnąłem się do wyjścia. Chciałem się jakoś prezentować, więc założyłem czarną koszulę i najlepsze jeansy, jakie miałem. Po drodze kupiłem Missy bukiecik małych różowych różyczek i wino. Nie wiem czemu, ale denerwowałem się tym spotkaniem. Naprawdę chciałem, by wszystko było tak jak wcześniej.

Dotarłem pod drzwi ich mieszkania punktualnie o trzeciej. Już kilka pięter niżej do moich nozdrzy dotarł zapach obiadu i podświadomie czułem, że to może być naprawdę miłe popołudnie. Zapukałem i czekałem chwilę, aż ktoś mi otworzy. Zrobiła to Missy. Spojrzała na mnie, na bukiecik kwiatów i wino, które trzymałem w drugiej ręce, a następnie uśmiechnęła się lekko.

– Wejdź, Shall. Jak zawsze na czas – powiedziała i zaprosiła mnie do środka.

– Po prostu wiedziałem, że w końcu zjem porządny obiad. – Mrugnąłem do niej, a Missy zaśmiała się w głos.

– Mam nadzieję, że będzie ci smakowało. Siadaj do stołu, Ash zaraz wróci, bo poszedł jeszcze do sklepu.

– Może ci w czymś pomogę? – zaproponowałem.

Missy miała lepszy nastrój, ale nadal nie wyglądała dobrze. Była blada i bardzo schudła. To był przykry widok.

– Możesz zerknąć na małą, bo pewnie zaraz się obudzi – odpowiedziała i odwróciła się, by doglądać gotujących się na kuchni pyszności.

Zrobiłem tak, jak prosiła. Zajrzałem do małej Milly, która spała w najlepsze, i usiadłem do stołu. Przyglądałem się, jak Missy zgrabnie krząta się po kuchni .

– Co tak pachnie? – zagaiłem.

– Zupa krem z kukurydzy z chilli i pieczeń. – Odwróciła się do mnie.

– Brzmi naprawdę pysznie.

– Robię ten obiad specjalnie dla ciebie. Ash mi mówił, że marnie się odżywiasz i wspominałeś, że chętnie wpadniesz do nas w niedzielę.

– Serio? – wstałem od stołu i podszedłem do niej. – Te kwiaty i wino to dla ciebie – przypomniałem.

– Wiem, dziękuję. – Uśmiechnęła się. – I wiem, że powinniśmy pogadać, ale nie jestem jeszcze na to gotowa – wyznała nagle.

– Missy… – bąknąłem.

Chciałem ją przytulić i przeprosić, ale ona chyba tego nie chciała. Tak jak powiedziała, nie była gotowa.

– Marshall, ja naprawdę nie chcę o tym rozmawiać. Nie doszłam jeszcze do normalności sama ze sobą, z Ashem, więc wybacz, ale jesteś na ostatnim miejscu – powiedziała szczerze.

– Rozumiem – kiwnąłem głową.

Było mi przykro, ale naprawdę ją rozumiałem.

– To dobrze – westchnęła, a wtedy zapytałem:

– A mogę cię chociaż przytulić?

Missy spojrzała na mnie z ulgą.

– Pewnie, na przytulasy zawsze jest odpowiednia pora – odpowiedziała i zrobiła krok w moją stronę. Objąłem ją ramionami po przyjacielsku i mocno przytuliłem. – Nigdy nie wątp w przyjaźń i miłość, Shall. One zawsze się obronią, jeśli są szczere i prawdziwe – dodała.

– Mówiłem ci już, że jesteś najlepsza? – zapytałem, a Missy się zaśmiała.

– Już jakieś milion razy.

– To powiem ci jeszcze raz. – Chwyciłem jej twarz w dłonie, by spojrzała na mnie. – Jesteś najlepszą i najbardziej twardą babką, jaką znam, Missy. Nigdy w to nie wątp – dodałem.

– Dzięki – odpowiedziała i chyba nieco się zawstydziła.

Może dlatego, że byliśmy blisko siebie? Nie zdążyłem się jednak odsunąć, gdy nagle wrócił Ash.

– No ładnie. Wychodzę na chwilę, a ten już mi żonę zarywa – powiedział, a ja dopiero wtedy odskoczyłem od Missy.

Oczywiście wyglądało to tak, jakby przyłapał nas na gorącym uczynku, ale przecież prawda była zupełnie inna. Missy mnie nie pociągała. Była śliczna, mądra, ale nie było między nami tego czegoś, co w wypadku Sary czy Emily. W dodatku była żoną mojego kumpla, a może przede wszystkim jego żoną.

– Widzisz? Musisz mnie lepiej pilnować. – Missy obróciła wszystko w żart.

Spojrzałem na Asha i nagle dostrzegłem w nim coś dziwnego. On był zazdrosny. Zachciało mi się śmiać. Naprawdę myślał, że byłbym w stanie poderwać mu żonę? No, kurwa, bez jaj.

– Najwidoczniej – podszedł do nas i objął ją.

– Spokojnie, na razie mam dość komplikacji z kobietami – dodałem, by wyluzował.

On jednak dalej patrzył na mnie podejrzliwie.

– No faktycznie. Po tej nocy z barową ladacznicą powinieneś mieć dość kobiet na najbliższe stulecie – odpowiedział, a ja uniosłem brew.

Skąd o tym wiedział?

Missy zerknęła na mnie niepewnie. Ona przecież nie miała o tym pojęcia.

– Bardzo zabawne… – bąknąłem.

– No co? Chłopaki nie zachowali tego dla siebie. Cały posterunek wie, że ją przeleciałeś. Ile od ciebie wzięła? – Ash zaśmiał się po chamsku.

To nie było fajne. Jego zagrywki nie były w porządku. Mógł po prostu po męsku ze mną pogadać. Sam na sam, a nie przy zażenowanej Missy.

– Mniej niż od ciebie – warknąłem.

Może niepotrzebnie się uniosłem, ale naprawdę mnie wkurzył. Głównie tym, że w ogóle pomyślał, że zarywam jego kobietę. Kurwa, byłem przecież jego przyjacielem. W życiu bym mu tego nie zrobił.

– Chłopaki… – wtrąciła się Missy. – Ta rozmowa jest bez sensu. Siadacie do stołu. – Spojrzała błagalnie na Asha, a on zwrócił wzrok na mnie.

I nagle poczułem, że on nie ma ochoty usiąść ze mną przy jednym stole. Widziałem to w jego zazdrosnym i wściekłym spojrzeniu. Co mu odbiło? Tego nie wiedziałem, ale moja męska duma już podsunęła mi decyzję.

– Wybacz, Missy, ale jednak nie zostanę na obiad – powiedziałem i odwróciłem się, by wyjść.

– Shall… – Ruszyła za mną.

– Innym razem. – Spojrzałem na nią, będąc już przy drzwiach.

Nie chciałem sprawiać jej przykrości, ale skoro nie czułem się tam mile widziany, nie miałem zamiaru zostawać.

– Nie musisz wychodzić – dodała.

Może naprawdę chciała, bym został, ale decyzję już podjąłem i nawet jej błagalny wzrok nie był w stanie mnie przekonać. Uśmiechnąłem się, by nie myślała, że mam do niej jakikolwiek żal, i wyszedłem. Ash nie odezwał się nawet słowem. Byłem na niego wściekły, pewnie tak samo jak on na mnie, ale powody mieliśmy zupełnie różne.

Co mu odjebało? – zastanawiałem się.

Wiedziałem, że to jakiś głupi krótki kryzys, ale w takich chwilach uczucie samotności dokuczało mi jeszcze bardziej. Liczyłem na to, że spędzę tę niedzielę w gronie przyjaciół, a znowu zostałem sam. To było zajebiście chujowe uczucie.

Wracając do siebie, kupiłem po drodze kebab i zjadłem go, siedząc na kanapie w salonie. Mój nastrój obniżył się do minimalnego poziomu, a pierwszą myślą w tej sytuacji był niestety alkohol. W kuchni na blacie stała niedokończona butelka whisky, która po godzinie była już pusta. A mnie, jak to zwykle ostatnio, było mało. Poszedłem do sklepu, by uzupełnić zapasy, i najnormalniej w świecie urżnąłem się w trupa. Jeszcze przed szóstą po południu zasnąłem jak rasowy pijak. Nie czułem się z tym dobrze, ale nie potrafiłem oprzeć się pokusie. Po alkoholu wszystko wydawało się takie łatwe i błahe. Pierdoliłem cały świat, wszystkie problemy. Chciałem być taki na co dzień. Obojętny dupek, który ma wszystko w gdzieś. Szkoda tylko, że byłem taki po alkoholu, a na trzeźwo rzeczywistość brutalnie sprowadzała mnie na ziemię. Nie umiałem z tym walczyć. Miałem dość i po prostu musiałem się napierdolić, by choć na chwilę nie myśleć o zmartwieniach.

Nie wiem, która była godzina, gdy obudził mnie dzwonek do drzwi. Nie reagowałem, ale po chwili usłyszałem głos jednego ze strażaków:

– Shall, otwórz!

Niechętnie podniosłem się z sofy i poszedłem otworzyć. Miałem kaca, a raczej nadal byłem pijany.

– Ja pierdolę. Czego? – warknąłem, zanim otworzyłem. – Czego chcecie?

– Idziesz z nami do baru? – zaproponował jeden z kumpli Asha.

– Co? – Skrzywiłem się. – Nie… – Przetarłem twarz dłonią. – A kto idzie? – Ciekawość zwyciężyła.

– Idziemy w kilku. Stary stawia. – Wskazał w kierunku schodów.

Minęła chwila, zanim się zdecydowałem. Co miałem do stracenia? Nic. Mogłem po prostu dopić się na koszt jednego z nich. I oczywiście nie odmówiłem.

ROZDZIAŁ 34

Aaliyah – Try Again

Tym razem poszliśmy do baru, którego wcześniej nie miałem okazji odwiedzić. Był to klub, w którym imprezy odbywały się tylko w niedziele. Nie bez przyczyny nazywał się Sunday Heaven. Mnóstwo studentów i jeszcze więcej studentek. Atmosfera zabawy, używek i seksu bez zobowiązań. To ostatnie zdecydowanie mnie nie interesowało, ale zabawić się i wypić – owszem, miałem ochotę. Zresztą nie tylko ja. Chłopaki też byli w nastroju.

Przegoniliśmy jakichś studenciaków ze stolika i zajęliśmy miejsca. Muzyka dudniła w uszach, piwo smakowało jak gówno, ale to nie było ważne. Znowu czułem, że mam wszystko gdzieś, i to mi odpowiadało. Wypiłem trzy piwa i przerzuciłem się na szoty, bo nie czułem efektów. Dopiero po drugiej kolejce kolorowych minidrinków nieco mnie wzięło.

I wtedy się zaczęło.

Przysiadły się do nas jakieś studentki. Na każdego z nas przypadało półtora młodej i pięknej dziewczyny. Gadaliśmy, ale nie miałem, kurwa, pojęcia o czym. O pierdołach. Słabym piwie. Głośnej muzyce. O cyckach jednej z nich. I nagle znaleźliśmy się na parkiecie. Jakim cudem? Tego naprawdę nie wiem. Tańczyliśmy do zremiksowanych hitów z list przebojów i całkiem dobrze się bawiłem. Jedna z tych dziewczyn nawet wpadła mi w oko i już prawie zapomniałem o swoim postanowieniu, że mam dość kobiet i nigdy więcej nie zabiorę żadnej na noc do domu, gdy nagle w tłumie zobaczyłem tańczącą Emily. Zatrzymałem się i patrzyłem tylko na nią. Śliczna brunetka poruszała się w rytm muzyki. Miała na sobie krótką żółtą sukienkę, która akurat zsunęła się z jej ramienia. Nie spodobało mi się to. I nie wiem, co we mnie wstąpiło. Ruszyłem w jej kierunku, zostawiając za sobą moich towarzyszy. Było sporo ludzi, ale w końcu udało mi się do niej dotrzeć. Piosenka akurat zmieniała się na ostrzejszy, mocniejszy bit, a atmosfera w klubie była coraz gęstsza. Wszyscy to czuli. Stanąłem kawałek za Emily, by nie zauważyła mnie od razu. Przyglądałem się, jak powabnie i kusząco kręci tyłkiem. Wszystko byłoby okej, gdybym gapił się na nią tylko ja. Wokół było mnóstwo facetów, którzy też mogli się gapić, a co gorsza… dotknąć jej ślicznego ciała. I to jeszcze bardziej mi się nie spodobało. Gdy po chwili podszedł do niej jakiś chłopak i zaczął do niej zagadywać, nie miałem zamiaru stać bezczynnie. Ruszyłem do nich i objąłem ją od tyłu, zanim zrobił to ten pryszczaty szczeniak. Od razu poczułem słodki zapach jej perfum i akurat to bardzo mi się spodobało.

– Nie dotykaj mnie, zboku! – warknęła i odwróciła się do mnie gwałtownie. – Shall… – Zaniemówiła i cofnęła się o krok.

– Dobrze się bawisz? – zapytałem i mimo woli się uśmiechnąłem.

– Co tu robisz? – wybełkotała.

Dopiero wtedy zorientowałem się, że jest pijana. Chwiała się na nogach i miała rozmazany makijaż. Mimo tego wyglądała ślicznie.

– Niegrzecznie jest odpowiadać pytaniem na pytanie. – Droczyłem się z nią.

– Niegrzecznie jest nie zadzwonić do dziewczyny, którą zaciągnęło się do łóżka – odparła kąśliwie, a ja w odpowiedzi uśmiechnąłem się wrednie.

Wiedziałem, że szybko przejdzie do rzeczy. Jak zwykle nie owijała bawełnę, ale właśnie to w niej lubiłem.

– Jestem dupkiem, wiem o tym – przyznałem, ale dalej byłem rozbawiony.

Emily była taka urocza po pijaku.

– Jesteś dupkiem – wbiła mi palec w mostek – ale dziś mam to gdzieś. Zatańcz ze mną, Shall – dodała, a następnie objęła mnie za szyję.

Przylgnęła do mnie, ja się jednak nie poruszałem. Tłum wokół nas tańczył, muzyka dudniła, ale nie zwracałem na to uwagi. Emily uśmiechnęła się lekko i odwróciła do mnie tyłem. Chwyciła moje dłonie i położyła śmiało na swoich biodrach.

– Lubisz tak, co? – Zaśmiała się i zaczęła ocierać się o mnie swoim ślicznym tyłkiem.

Wiedziałem, że mnie prowokuje, ale nie miałem nic przeciwko. Męski instynkt już zdążył się we mnie obudzić. Czułem jej słodkie ciało tak blisko. W dodatku doskonale pamiętałem, jak mi z nią było. A było bardzo dobrze. Doskonale. Emily uniosła dłonie i dała się ponieść muzyce. Gdy nie reagowałem na jej taniec, a przynajmniej starałem się tego nie robić, ponownie chwyciła moje dłonie i podsunęła je wyżej, ku swoim piersiom. Ścisnęła je mocno, jakby chciała mi pokazać, że mam zrobić to samo. Nie podobało mi się jej zachowanie. Nie była sobą. Przemawiał przez nią alkohol i żal do mnie. To nie była dobra mieszanka.

– Emily, dość. – Chwyciłem ją za nadgarstki i odwróciłem do siebie.

– Dlaczego? – Zaśmiała się złośliwie, w jej oczach dostrzegłem jednak, że nie jest zadowolona.

Było w nich tyle sprzecznych emocji. Emily wiedziała, że zachowuje się źle, ale pod wpływem alkoholu uważała, że jej wolno. Doskonale znałem to uczucie.

– Bo przeginasz.

– Ja przeginam?! – pisnęła. – Oj, wal się, Shall! – Odepchnęła mnie i odeszła.

– Emily! – krzyknąłem, ale ona nie chciała mnie słuchać.

Ruszyła przed siebie i po chwili zniknęła gdzieś w tłumie bawiących się ludzi.

Próbowałem się opanować i nie iść za nią.

Daj jej spokój, Marshall! – powtarzałem sobie. Po co w ogóle do niej podszedłem? Potrząsnąłem głową i westchnąłem ciężko. Nie mogłem się tak zachowywać.

Wróciłem do swojego stolika, ale już nie miałem ochoty na zabawę. Nie tknąłem więcej alkoholu, nie chciało mi się z nikim gadać. Cały czas myślałem o Emily i o tym, co dostrzegłem w jej oczach. Złamałem jej serce – tego byłem więcej niż pewny i było mi z tym kurewsko źle. Przecież przysięgłem sobie, że tego nie zrobię, a stało się inaczej.

– Idziemy na parkiet? – zaproponowała dziewczyna, z którą tańczyłem wcześniej.

Spojrzałem na nią i pomyślałem sobie, że Emily była tak różna od tych wszystkich studentek. Mniej wymalowana, mniej wulgarna. Tak naprawdę nie było w niej ani krzty wulgarności czy wyuzdania. Skromność, śliczny uśmiech i poczucie humoru – to cechowało tę piękną dziewczynę, którą tak okrutnie zraniłem.

Miałem dość tego wieczoru, bo zjadały mnie wyrzuty sumienia.

– Nie, ja spadam. – Zbyłem studentkę, która była ewidentnie niezadowolona z mojej odmowy.

Bąknęła coś pod nosem i odwróciła się do swoich koleżanek, by obrobić mi tyłek, ale miałem to gdzieś.

Pożegnałem się z chłopakami, którzy jeszcze chcieli zostać, i ruszyłem do wyjścia. Po drodze postanowiłem jednak skorzystać z toalety, bo do domu miałem jakieś półtorej godziny drogi. Stanąłem w kolejce do męskiego kibla, ale jak zwykle był tu tłum. W damskiej było jeszcze gorzej, więc zrezygnowałem i wyszedłem tylnym wyjściem, bo akurat znosili na bar skrzynki z alkoholem.

Odetchnąłem, gdy znalazłem się na zewnątrz. W ciemnej ślepej uliczce niezbyt wiele było widać, a światła z głównego skrzyżowania jedynie lekko oświetlały drogę. Stanąłem z boku i odlałem się na mur, a potem ruszyłem w stronę głównej ulicy. Wyszedłem tuż obok kolejki do wejścia do klubu i postanowiłem złapać taksówkę, bo nie uśmiechał mi się powrót autobusem. Obszedłem tłoczących się pod budynkiem ludzi i chciałem przejść na drugą stronę ulicy, ale nagle przed oczami mignęła mi żółta sukienka. Zwolniłem i zmrużyłem oczy. Emily opierała się o ścianę niedaleko wejścia do klubu, a obok niej stał jakiś chłopak i chyba się kłócili. Miałem nie reagować, ale gdy podszedł do nich jeszcze jeden koleś i zaczął ją szarpać, nie zastanawiałem się ani chwili. Ruszyłem w tamtym kierunku.

– Wsiadaj do tej pieprzonej taksówki! – powiedział jeden z nich i znowu pociągnął Emily za rękę.

Ta stała i nie reagowała.

– Nie rób, kurwa, cyrku! – warknął do niej ten drugi.

– Ej, zostaw ją! – krzyknąłem i podbiegłem.

Dwóch studentów spojrzało na mnie krzywo.

– Odwal się, koleś. To nie twoja sprawa. – Próbowali mnie zbyć.

Od razu byli agresywni i chamscy, a jeden z nich stanął tak, by zasłonić Emily.

– Zamknij się, gnoju – ostrzegłem i chciałem do niej podejść, ale zastąpili mi drogę. – Emily! – wypowiedziałem głośno jej imię, ale nie zareagowała.

Stała z opuszczoną głową i wpatrywała się w chodnik. Wtedy zapaliła mi się w głowie czerwona lampka.

– Znasz ją? – zapytał ten drugi.

Głos miał dziwnie spanikowany.

– Tak, to moja dziewczyna – skłamałem, a wtedy tych dwóch rozstąpiło się i mogłem podejść do Emily. – Hej, mała, co się stało? – Chwyciłem jej ramiona i lekko nią potrząsnąłem.

Była tak pijana, że nic do niej nie docierało.

– Nie jadę… – W końcu spojrzała na mnie. Jej wzrok był nieobecny, a głos cichy i niepewny.

Emily mnie nie poznała. Podniosła rękę i chciała mnie od siebie odepchnąć.

– Spokojnie, nic się nie stało. To ja, Shall – tłumaczyłem jej.

– Nie chcę jechać. Nie mogę… – bredziła dalej.

Dopiero wtedy dostrzegłem, że jest cała roztrzęsiona.

– Spokojnie – powiedziałem do niej i spojrzałem wściekle na tych dwóch studenciaków, ale nie miałem zamiaru wszczynać awantury, a tym bardziej bójki.

Sekundę potem oni wsiedli do taksówki i odjechali, a ja mogłem zaopiekować się Emily.

– Niedobrze mi – powiedziała i znowu na mnie spojrzała.

Nie mogła utrzymać głowy prosto. Chwyciłem jej twarz w dłonie, by się zorientowała, że to ja.

– Emily, co się stało? – zapytałem.

Dopiero wtedy mnie poznała i nieco się uspokoiła.

– Chcę do domu – wymamrotała.

Rozejrzałem się za jakąś taksówką i nie zastanawiałem się ani chwili. Musiałem zawieźć ją do siebie i przenocować. Miałem podejrzenia, że była pod wpływem jakichś środków odurzających, a nie tylko alkoholu. Zacząłem się martwić, bo nadal właściwie nie było z nią kontaktu. Zadzwoniłem po taryfę i na szczęście chwilę przed tym, jak przyjechała, Emily zwymiotowała na pas zieleni między chodnikiem a jezdnią. Jakaś dziewczyna stojąca w kolejce do klubu podała nam butelkę wody i zostawiła małe opakowanie mokrych chusteczek. Nawet nie zdążyłem jej podziękować, bo szybko pomogłem Emily wsiąść do taksówki i odjechaliśmy.

Poczułem ulgę, że wraca ze mną do domu i że jest bezpieczna. Spojrzałem na jej profil. Brunetka oparła głowę na moim ramieniu, a w dłoni nadal ściskała mokrą chusteczkę, którą chwilę wcześniej przecierała usta. Zasnęła już na pierwszych światłach, ale czekało nas jeszcze kilkanaście minut drogi do domu, więc nie miałem serca jej budzić. Postanowiłem, że rano dokładnie wypytam, co się stało, i poproszę o szczerą rozmowę. Byłem jej winny wyjaśnienia i choć nie było mi to na rękę, musiałem z nią pogadać, by zachować się jak prawdziwy facet, a nie dupek i tchórz.

Gdy dojechaliśmy na miejsce, próbowałem dobudzić Emily, poklepując ją lekko po policzku. Poruszyła głową i na mnie spojrzała. Chwilę wcześniej podjechaliśmy pod bazę i uregulowałem rachunek.

– Nie dam rady… iść – wybełkotała nieskładnie.

– Pomogę ci. Chodź, jaskółeczko. – Wysiadłem pierwszy i wyciągnąłem ją z taksówki.

Emily ledwo stała na nogach, ale udało mi się doprowadzić ją do drzwi. Na schodach już było ciężej, więc wziąłem ją na ręce. To było zabawne, bo czułem się jak rycerz ratujący damę z opresji. Tylko że mnie daleko było do bohatera na białym koniu, a Emily rzygająca pod klubem nie wyglądała jak księżniczka. Mimo tego poczułem, że to może moja druga szansa. Może tak miało być, i to spotkanie nie było przypadkowe?

Położyłem prawie nieprzytomną Emily do łóżka i zdjąłem jej z nóg białe conversy. Nie czułem się na tyle pewnie, by rozebrać ją z sukienki, więc po prostu okryłem ją kocem i czekałem, aż głęboko zaśnie. Miała pobladłą twarz, ale i tak ogromnie mi się podobała. Była śliczna. To słowo najlepiej ją określało. Ciemne włosy, jasna cera i te zielone oczy, których koloru akurat nie widziałem, ale doskonale je pamiętałem. I dopadła mnie myśl, że może to naprawdę była moja druga szansa. Kurwa, nie chciałem być sam. Chciałem mieć kogoś…

Chciałem mieć chociaż ją. Tylko dla siebie.

ROZDZIAŁ 35

Eminem feat. Rihanna - Love The Way You Lie

Tej nocy nie spałem dobrze, bo przez większość czasu czuwałem nad Emily. Sprawdzałem, czy oddycha, bo po mieszance dragów i alkoholu organizm mógł zareagować naprawdę różnie. Na szczęście nic się nie stało. Emily po prostu musiała odespać ten fatalny wieczór, a rano obudził ją kac gigant.

– Boże, gdzie ja jestem? – jęknęła, niepewnie odwracając się na łóżku.

Leżałem obok i patrzyłem na nią. Uśmiechnąłem się, gdy otworzyła oczy i mnie zobaczyła.

– W bezpiecznym miejscu – odpowiedziałem.

– Cholera, nie mów, że my znowu… – Usiadła gwałtownie, zaklęła pod nosem i zamknęła oczy.

– Nie jestem aż takim dupkiem, Emily. – Wstałem z łóżka i podszedłem do niej. Kucnąłem, by móc spojrzeć jej w oczy. – Pamiętasz, co się wczoraj stało? – zapytałem.

Musiałem się upewnić, że nic jej nie zrobili.

– Pamiętam, że mnie wkurzyłeś, a potem… – Skrzywiła się.

– Potem co?

– Potem poszłam do baru i... Mam czarną dziurę. Odwaliłam coś? – pisnęła i zrobiła taką minę, że nie potrafiłem ukryć rozbawienia.

– Rzygałaś pod klubem – oświeciłem ją.

– Tylko to? – Spojrzała na mnie z paniką w oczach.

– Jakichś dwóch kolesi wyprowadziło cię i chcieli cię gdzieś zabrać. Może coś z tego pamiętasz? – zapytałem, a Emily próbowała sobie cokolwiek przypomnieć.

– Chyba jeden z nich postawił mi drinka, którego wypiłam przy barze, a potem mam czarną dziurę.

– Kurwa... A czujesz, że… – Spojrzałem na nią. – Że mogli ci coś zrobić? – Głos mi zadrżał.

Skrzywiła się, ale chyba z powodu bólu głowy.

– Chyba bym czuła, że coś zrobili, nie? – zapytała z taką naiwnością, że miałem ochotę ją przytulić.

– Miałaś więcej szczęścia niż rozumu, Emily. – Odetchnąłem, objąłem ją i przytuliłem mocno. Ona nie protestowała, ale się nie poruszyła. – A teraz posłuchaj mnie uważnie, bo mam ci coś do powiedzenia – dodałem i odchyliłem się. – Wiem, że zachowałem się słabo, nie dzwoniąc do ciebie, ale…

– Ale twoje życie jest skomplikowane i nie chciałeś mnie skrzywdzić, ale wyszło, jak wyszło? – zasugerowała, patrząc mi w oczy.

– Tak, to tak w wielkim skrócie… – Było mi cholernie głupio.

– Shall, ja po prostu się w tobie zakochałam, i tyle. – Wzruszyła ramionami. – Wydawało mi się, że też coś do mnie czujesz. Było mi z tobą dobrze pod każdym względem, ale nie jestem typem dziewczyny, która się nachalnie narzuca. Odezwałam się do ciebie raz, drugi i czekałam na krok z twojej strony, ale mój telefon milczał. Udawałam, że mnie to nie rusza, ale prawda jest taka, że cholernie mi źle z tym, że tak mnie potraktowałeś.

– Wiem… – Westchnąłem. – Ja naprawdę…

Nie wiedziałem, co powinienem jej powiedzieć. Zwykłe „przepraszam” zabrzmiałoby zbyt banalnie. To wszystko było zbyt banalne. Rozkochałem w sobie tę słodką i niewinną dziewczynę i nie wiedziałem, co z tym zrobić.

– Wezmę prysznic. – Emily wstała i czekała, aż się odsunę.

Dopiero wtedy poczułem, że ją tracę. Wydawało mi się, że już mnie skreśliła, że nie dawała drugiej szansy. Ja zresztą na taką szansę na pewno nie zasługiwałem.

– Okej, w łazience masz świeże ręczniki – odpowiedziałem i zaprowadziłem ją tam.

Emily rozejrzała się po półkach, na których stało raptem kilka kosmetyków i jedne perfumy, a następnie spojrzała na moje odbicie w lustrze nad umywalką.

– Dziękuję, że mi wczoraj pomogłeś – powiedziała cicho. Nagle się zawstydziła, a może posmutniała? Ciężko mi było ją w tym momencie rozgryźć. Odwróciła się jednak i oparła tyłkiem o umywalkę – Gdyby nie ty, to… – Urwała w pół zdania.

– Nie myśl o tym. Najważniejsze, że nic ci nie zrobili.

– Zachowałam się niedojrzale i nieodpowiednio. Przepraszam, że narobiłam ci kłopotu. – Westchnęła. – Wezmę prysznic i już mnie nie ma – zmieniła temat.

Zrozumiałem aluzję, że powinienem wyjść, więc opuściłem łazienkę. Było mi źle, bo nie powiedziałem Emily tego, co chciałem. Z drugiej strony, po co miałem się tłumaczyć? Po co miałem wplątywać ją w ten dziwny trójkąt? Emily, Sara i ja. Sara nie powinna dla mnie istnieć, więc nie mogłem się tym zasłaniać. Zresztą to nie było wytłumaczenie, bo sam się w to wpakowałem. Taka szczerość wcale nie musiała zadziałać oczyszczająco. Raczej żadna dziewczyna nie chce się dowiedzieć, że był ktoś inny, że była tą drugą. A w moim przypadku to było przecież jeszcze bardziej skomplikowane. Bo nie było tak naprawdę ani pierwszej, ani drugiej… Były one dwie, a reszta to jedna wielka niewiadoma.

Emily wyszła z łazienki po niecałych dwudziestu minutach. Wyglądała jednak gorzej, niż zanim tam weszła. Siadając przy stole w kuchni, westchnęła i spojrzała na mnie.

– Źle się czujesz? – zapytałem, ale to było oczywiste.

– Znowu zwymiotowałam – przyznała, masując dłonią brzuch.

Była blada i drżały jej ręce.

– Chcesz jeszcze u mnie zostać? – zaproponowałem, a Emily skrzywiła się lekko. – Aż wydobrzejesz – dodałem, by nie pomyślała, że coś kombinuję.

– Nie, pójdę już. Jest poniedziałek i powinnam być teraz na uczelni – odpowiedziała.

Jej spojrzenie było tak smutne, że zabolało mnie serce.

– Emily…

– Odprowadzisz mnie na przystanek? – zapytała, udając obojętną.

– Zjedz coś…

– Nie, dziękuję. – Nagle wstała od stołu i ruszyła do drzwi. – Gdzie moja torebka?

– Nie miałaś jej przy sobie. Telefonu i dokumentów też nie.

– Świetnie! – mruknęła.

– Możemy razem podjechać do klubu i zapytać, czy nie znaleźli twoich rzeczy. Odpuść sobie dziś zajęcia, bo nie wyglądasz najlepiej – zaproponowałem.

Skoro nie chciała u mnie zostać, to chociaż to można było załatwić.

– Pewnie wzięły je moje koleżanki z roku. Dasz mi zadzwonić? – spojrzała na mnie niepewnie.

– Jasne. – Podszedłem do niej i podałem jej swoją komórkę. Emily spojrzała na mnie. Nie potrafiłem się powstrzymać i odgarnąłem jej kosmyk włosów za ucho. Uśmiechnąłem się lekko, gdy zamknęła oczy i wtuliła policzek w moją dłoń. Była we mnie beznadziejnie zakochana, ale urażona duma nie pozwalała jej normalnie ze mną porozmawiać. – Zadzwonisz potem? – poprosiłem, a ona kiwnęła głową.

– Chyba znowu mi niedobrz… – Przełknęła ślinę i gwałtownie wyrwała do łazienki, gdzie ponownie zwymiotowała.

Poszedłem za nią, by jej pomóc. Przytrzymałem jej włosy i podałem ręcznik, a gdy usiadła na podłodze, kucnąłem obok.

– Powinnaś się jeszcze przespać – powiedziałem.

– Wiem, ale nie u ciebie – odpowiedziała cicho. – Mam żal… – urwała w pół zdania.

– Co mogę zrobić, by to zmienić? – zapytałem wprost.

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – Dać mi czas? – zasugerowała, a wtedy wstałem i podałem jej rękę, by również podniosła się z podłogi.

– A czy rozżalona i urażona dama da się zaprosić w najbliższym czasie na randkę?

Musiałem spróbować o nią zawalczyć. Nie mogłem oszukiwać samego siebie, że mi na niej nie zależy. Emily pokręciła głową. Doskonale wiedziałem, że postanowiła nie dać mi tej szansy od razu. Chciała mi dać nauczkę. Potrzymać trochę w niepewności.

– Nie rozpędzaj się tak, Shall. Wystarczy, że spędzę w twoim łóżku kolejne kilka godzin – odpowiedziała. – Dasz mi jakąś koszulkę do spania? – poprosiła, a ja uśmiechnąłem się lekko.

– Może być ta, którą mam na sobie? – zażartowałem, udając, że zaczynam ją zdejmować.

Wzrok Emily od razu się zmienił. Ja naprawdę się jej podobałem. Pragnęła mnie i w tym momencie walczyła z własnymi myślami. Mogłem to wykorzystać. Jeden mój gest i ona znowu byłaby cała moja. Nie potrafiłem jednak zrobić tego tak od razu. Byłem jej słabością i byłbym jeszcze większym dupkiem, gdybym to wykorzystywał. Jedynym rozsądnym wyjściem było postarać się o jej względy, by znowu mi zaufała. Postanowiłem odbudować naszą relację, bo mimo wszystko czułem, że przy tej dziewczynie mogłem być szczęśliwy.

ROZDZIAŁ 36

Ville Valo & Natalia Avelon - Summer wine

Emily spędziła u mnie resztę dnia i całą noc. Oczywiście nic się nie wydarzyło, ale dziewczyna spała tak mocno, że nie miałem serca jej budzić. Ci skurwiele musieli dosypać naprawdę sporo tego gówna do jej drinka, skoro trzymało ją tak długo. Na szczęście rano czuła się już dobrze. Odwiozłem ją do jej mieszkania, ale nie mogłem czekać, by odwieźć ją również na uczelnię, bo musiałem iść do roboty. Jej torebkę i telefon miały koleżanki, więc mieliśmy jeden problem z głowy. Nie czułem, że już jest wszystko w porządku, ale było troszkę lepiej. Obiecałem jej, że zadzwonię wieczorem, po pracy.

Udało mi się nie spóźnić i od razu wziąłem się do swoich obowiązków. Ukradkiem przemknął gdzieś Ash, ale nic nie mówił. Nawet się nie przywitał. Miał dziwnego focha, bo chyba coś sobie ubzdurał, ale postanowiłem nie odzywać się pierwszy. Skoro myślał, że mogłem cokolwiek próbować z jego żoną, to znaczy, że mi nie ufał i nie mógł nazywać mnie przyjacielem. Było mi przykro, ale cóż mogłem na to poradzić. Faceci mają męskie ego, które chwilami nie pozwala im pierwszym wyciągnąć ręki. Uniosłem się honorem i tyle. Może to było głupie, dziecinne, ale w tym przypadku naprawdę nie czułem się winny. Cieszyłem się, że Missy w końcu ze mną pogadała, i choć to nie było to co wcześniej, wiedziałem, że między nami będzie lepiej. Możliwe, że Ash był przewrażliwiony po ostatnich wydarzeniach, ale, kurwa, w życiu nie bzyknąłbym mu żony. Aż takim skurwielem nie byłem.

W porze lunchu poszedłem do stołówki, by coś zjeść, ale zastałem tam Asha, który ewidentnie nie ucieszył się na mój widok. Nie chciałem się kłócić ani czuć na sobie jego dziwnego spojrzenia, więc odpuściłem i wróciłem do szatni. Przysiadłem na ławce i tam zjadłem, a następnie znowu wziąłem się do roboty.

Dzień wlókł mi się niemiłosiernie, zwłaszcza od momentu, gdy wysłałem wiadomość do Emily i czekałem na odpowiedź, która nie nadchodziła. Skończyłem pracę, wróciłem do mieszkania i nadal czekałem. Koło ósmej zadzwoniłem do niej, ale nie odebrała. Wszystko stało się jasne. Emily nie chciała mieć ze mną nic wspólnego. Rozejrzałem się po swoim salonie i poczułem ogromną pustkę. Znowu byłem zupełnie sam. Pierwsza myśl, jaka pojawiła się w mojej głowie, to zalać smutki, ale gdy już sięgałem po butelkę piwa do lodówki, mój telefon zawibrował. Zerknąłem na niego i od razu sprawdziłem wiadomości. To Emily odpisała:

Cześć, Shall. Wybacz, że piszę dopiero teraz, ale chwilę temu wyszłam z zajęć. Musiałam zostać dłużej i miałam sporo na głowie. Co porabiasz?

Uśmiechnąłem się lekko i od razu odpisałem:

Siedzę sam i rozmyślam nad sensem mojego życia :)

Czekałem na odpowiedź, ale mój telefon nagle zaczął dzwonić. Odebrałem bez wahania.

– Cześć, jaskółeczko! – przywitałem się.

– I jaki jest ten sens twojego życia? – zapytała wesoło Emily.

– Nie wiem, dopiero się nad tym zastanawiam – odpowiedziałem.

– Ludzie, którzy odnaleźli sens życia, są bardzo szczęśliwi – stwierdziła tajemniczo.

– Chciałbym się kiedyś zaliczać do tego grona.

– Nie jesteś szczęśliwy? – Głos Emily zabrzmiał smutno.

– Wiesz, że nie jest łatwo. – Westchnąłem ciężko.

Nagle poczułem, jak serce ściska mi się na myśl o niej. Lubiłem ją, naprawdę, zależało mi na Emily, martwiłem się o nią, ale nie byłem pewien, czy będę w stanie się w niej zakochać. Już wystarczająco spieprzyłem sprawę, by dalej mącić jej w głowie.

– Wiem, ale skoro dostałeś drugą szansę, to…

– Dostałem ją? – przerwałem jej nagle, a Emily zaśmiała się cicho.

– Byłabym idiotką, gdybym ci jej nie dała, Shall – odpowiedziała, a to sprawiło, że poczułem się lepiej.

Pierwszy raz w życiu ktoś dał mi tę drugą szansę, na którą przecież każdy zasługuje. Do tej pory jednak trafiałem w życiu głównie na takie osoby, które skreślały mnie już na starcie. Emily dała mi nadzieję, a ta odżyła na nowo w moim sercu.

– Dziękuję… – Głos mi zadrżał.

Nie wiem dlaczego. Po prostu poczułem, że nie jestem najgorszym z najgorszych, a za takiego od dawna się uważałem. Cokolwiek robiłem, było źle. I gdy uświadomiłem sobie, że tak ogromnie skrzywdziłem Emily, a mimo to ona nadal czuła coś do mnie, chciała mnie… Coś we mnie odżyło. To było naprawdę fajne uczucie.

– Ale pamiętaj, że nie możesz znowu dać ciała, bo…

– Nie spieprzę tego, Emily. Obiecuję! – znowu jej przerwałem.

– Wierzę ci, Shall – odpowiedziała.

W tych słowach było zawarte dosłownie wszystko. Nadzieja, niepewność, strach. Starałem się ją zrozumieć i pojąć, dlaczego zakochała się akurat w takim dupku jak ja. Trudno mi było tak po prostu uwierzyć, że dostrzegła we mnie coś, czego inni nie widzieli, bo ja sam tego nie dostrzegałem. Miałem o sobie złe zdanie i może dlatego nie potrafiłem wyjść na prostą? Gdy dostrzegałem światełko w tunelu, to zawsze działo się coś, co gromadziło nade mną czarne chmury. Droga po omacku w ciemności nie była prosta, a samotność potrafiła dołować. Uświadomiłem sobie jednak, że mam Emily, bo nie skreśliła mnie przez jeden błąd. To ona była moim światełkiem.

– Wiem, że jest późno, ale może chcesz, bym do ciebie wpadł? – zaproponowałem.

Nie miałem nic innego na myśli niż to, żeby ją zobaczyć i przytulić. Spędzić noc z nią u boku, by poranek był lepszy niż ten spędzany w samotności.

– Jestem zmęczona po wczorajszym. Nie pogniewasz się, jeśli odmówię? – powiedziała niepewnie, a ja się uśmiechnąłem.

– Racja, powinnaś odpocząć, jaskółeczko.

– Do której jutro pracujesz? – zapytała.

– Do siódmej wieczorem.

– Więc może po pracy przyjedziesz po mnie na uczelnię, a potem pójdziemy razem coś zjeść? – zaproponowała.

– Bardzo chętnie. – Uśmiechnąłem się.

– To jesteśmy umówieni – powiedziała Emily.

Rozmawialiśmy jeszcze chwilę. Dzięki tej rozmowie odgoniłem złe myśli. Spędziłem wieczór przed telewizorem, bez piwa i w dobrym humorze. Położyłem się koło północy. Jeszcze na dobranoc wysłałem wiadomość do Emily, a po chwili zasnąłem głęboko i obudził mnie dopiero budzik, który boleśnie przypomniał, że pora wstawać do roboty.

Tego dnia Ash miał wolne, więc w pracy czułem się swobodnie. Nie wkurwiały mnie jego dziwne spojrzenia i wymowne milczenie. W spokoju zjadłem lunch, obiad i zajmowałem się swoimi obowiązkami. Gdzieś koło piątej po południu komendant wezwał mnie na rozmowę. Nie wiedziałem, o co chodzi – czy coś zrobiłem źle? A może już nie było tam dla mnie miejsca? Momentalnie naszły mnie czarne myśli, bo perspektywa szukania nowej roboty i mieszkania nie napawała mnie optymizmem.

– Jak ci się u nas pracuje, Marshall? – zapytał szef.

Spojrzałem na niego i wzruszyłem ramionami.

– Dobrze, panie komendancie. Lubię tę robotę – przyznałem.

– A jak dogadujesz się z załogą? Nie traktują cię gorzej, bo tylko sprzątasz?

Uniosłem brew. Zupełnie nie rozumiałem, o co mu chodzi. Może o Asha? Może coś na mnie nagadał?

– Są w porządku – bąknąłem.

– I nie chciałbyś zmie…

– Zrobiłem coś nie tak? – przerwałem mu. – Bo jeśli chce mnie pan zwolnić, to proszę powiedzieć od razu, bez tych dziwnych wstępów. – Uniosłem się, bo naprawdę byłem zdenerwowany.

Komendant spojrzał na mnie i się zaśmiał.

– Pytanie jest takie: czy nie chciałbyś stać się jednym z nas? – powiedział, a ja poprawiłem się na siedzeniu.

– Co? – Skrzywiłem się. – Miałbym zostać strażakiem? – zapytałem, by się upewnić, że dobrze zrozumiałem.

– Tak, na razie ochotniczym, ale to też płatne godziny. Musiałbyś przejść szkolenie, badania, testy, okres próbny, ale słyszałem o tobie wiele dobrego od kilku chłopaków. W dodatku nie chwaliłeś się, że uratowałeś życie pewnej dziewczynie. – Uśmiechnął się.

– To nic takiego – bąknąłem.

Fakt, uratowałem Emily, ale to nie oczyszczało mnie z grzechów. Miałem na sumieniu życie innej niewinnej dziewczyny.

– Nic takiego? Ash opowiedział mi, jak bohatersko wszedłeś do płonącego budynku, bo usłyszałeś szczekanie psa. Nie wiedziałeś, że w środku jest człowiek, a mimo to nie odpuściłeś i walczyłeś o życie zwierzęcia. To bardzo dobre zachowanie, bo my, strażacy musimy dbać o bezpieczeństwo i ludzi, i zwierząt. Musimy mieć w sobie wiele empatii, a jednocześnie być silni psychicznie i fizycznie. Widziałem cię na siłowni, jesteś w doskonałej kondycji, więc testy z kamizelką obciążeniową zdasz bez problemów.

– Ale…

– Nie chcesz? – przerwał mi komendant.

Wyczuł w moim tonie wiele obaw.

– Nie, nie chodzi o to, że nie chcę – odpowiedziałem i westchnąłem, bo doskonale zdawałem sobie sprawę, że będą sprawdzać również kryminalną przeszłość.

A tego nie dało się wymazać z moich akt.

– Więc o co chodzi?

– Nieważne, ale dziękuję za propozycję. – Wymusiłem uśmiech.

Nie chciałem mu opowiadać o swoich powodach i o tym, co zrobiłem kiedyś. Mało kto o tym wiedział. I tak zbyt wiele osób cierpiało przez mój jeden błąd i głupotę. Chciałem się od tego odciąć, a nie rozpowiadać o tym naokoło.

– Przemyśl to jeszcze, Marshall. To może być dla ciebie szansa.

Komendant wstał z fotela.

Ja również się podniosłem i skinąłem głową, a następnie szybko wyszedłem z biura. Było mi miło, że mi to zaproponował, ale nie rozumiałem jednego. Dlaczego Ash mnie zarekomendował, skoro był na mnie obrażony? Chciałem do niego zadzwonić, ale dałem sobie jeszcze trochę czasu na przemyślenie tego wszystkiego. W dodatku już dopadły mnie myśli, że fajnie byłoby zostać strażakiem, ale przez moją przeszłość te marzenia nie miały szans na powodzenie. Nigdy nie planowałem, że moje życie mogłoby tak wyglądać, bo przecież… nie mogło. Postanowiłem wyprzeć z głowy tę dziwną namiastkę nadziei, że może jakimś cudem… Nie wierzyłem w cuda, bo nawet jeśli się przydarzały, to nie mnie.

ROZDZIAŁ 37

John Paul Young – Love is in the air

Czekałem na Emily przed wejściem na uczelnię, a myślami byłem naprawdę daleko. Chcąc nie chcąc, nagle wróciłem do wydarzeń tamtego dnia i miałem wrażenie, że znowu pogrążam się w ciemności. Zamyśliłem się, gdy nagle ktoś zasłonił mi oczy.

– Cześć, Shall! – Wesoły głos Emily sprowadził mnie na ziemię.

Chwyciłem jej dłonie i odwróciłem się.

– Cześć – odpowiedziałem, wymuszając uśmiech.

– Idziemy coś zjeść? Umieram z głodu! – zaproponowała.

Jak zwykle wyglądała ślicznie. Nawet w dżinsach i koszulce. Nie trzeba jej było niczego więcej. Emily prawie w ogóle się nie malowała. Podkreślała rzęsy, czasami widziałem na jej ustach niewielką warstwę szminki albo jakiegoś błyszczyka, i tyle. Jej uroda broniła się sama.

– Na co masz ochotę? – zapytałem, a ona zsunęła dłoń i splotła razem nasze palce.

Wtedy szczerze się uśmiechnąłem.

– Na cokolwiek. Makaron, pizza, chińczyk, steki – wymieniła.

– Więc idźmy na cokolwiek – odpowiedziałem i razem ruszyliśmy w stronę parkingu, gdzie Emily postawiła swoje auto.

Starałem się choć na chwilę rozchmurzyć, ale nie potrafiłem. Rozmowa z komendantem mnie po prostu zdołowała, bo uświadomiłem sobie, że nigdy nie będę miał szans na normalną pracę, w której czułbym się spełniony. Miałem na koncie wyrok za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym i nieudzielenie pomocy. I co z tego, że nie byłem wtedy pełnoletni? To nie było wytłumaczenie. W wieku piętnastu lat zmarnowałem sobie życie, a teraz, mając trzynaście lat więcej, nadal ponosiłem konsekwencje swojego zachowania. I tak powinno być. Już zawsze powinienem pokutować za to, co zrobiłem.

Podjechaliśmy z Emily do lokalu, który mieścił się niedaleko jej mieszkania. Starałem się nie okazywać przygnębienia. Żartowałem, śmiałem się i słuchałem, jak Emily opowiada o zbliżających się egzaminach, które były dla niej bardzo ważne. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że nie wiem nawet, co studiuje.

– No i wiesz, bardzo chcę zdać ten państwowy egzamin, bo może wtedy będę mogła… – Emily przerwała nagle, a ja spojrzałem na nią. – Przynudzam? – Skrzywiła się.

– Nie, ale… Ja nawet nie wiem, co ty studiujesz – przyznałem.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.

– Weterynarię. Chcę pomagać zwierzętom – odpowiedziała.

– I tamtego dnia ratowałaś psa?! – zganiłem ją, bo uświadomiłem sobie pewne sprawy.

– Usłyszałam, jak szczekał, i weszłam tam wtedy, gdy jeszcze nie było aż tyle dymu… – Emily skrzywiła się lekko. – Wiem, to było niemądre – dodała ze skruchą.

– Tak, to było bardzo niemądre! – przyznałem.

– Ale ty też tam wlazłeś, bo go usłyszałeś, a przy okazji znalazłeś mnie – wytknęła mi.

Fakt. Zrobiłem przecież dokładnie to samo. Usłyszałem szczekanie i wszedłem do płonącego budynku.

– Może tak po prostu miało być? – zastanawiałem się na głos i poczułem na sobie jej spojrzenie.

– Chciałabym, by tak było – odpowiedziała niepewnie i zerknęła na kelnera, który podszedł do naszego stolika.

Na chwilę zamilkliśmy, by wybrać coś z menu. Ja miałem ochotę na stek, a Emily standardowo na pizzę. Zamówiliśmy także napoje, deser i wróciliśmy do naszej rozmowy.

– Dałaś mi drugą szansę i obiecałem, że jej nie zmarnuję – przypomniałem, dostrzegając niepewność w jej oczach.

– Więc oficjalnie jesteśmy parą? – zapytała wprost, a ja się uśmiechnąłem.

– Właśnie tego chcesz?

– Tak. Właśnie tego chcę, Shall – odpowiedziała.

– No to mnie masz. Jestem cały twój. – Uśmiechnąłem się, dostrzegając niewielki rumieniec na jej policzkach. – Co z tym fantem zrobisz? – To pytanie miało podtekst.

Oczywiście, że ja również miałem ochotę na seks. Seks z Emily był naprawdę dobry, a skoro byłem cały jej, to mogło być jeszcze lepiej.

– Nie wiem? – Emily udawała niewiniątko.

– Odwieziesz mnie dziś grzecznie do domu, czy wejdziesz na górę? – Uśmiechnąłem się wymownie.

– Możemy jechać do mnie i wtedy ty wejdziesz na górę – odpowiedziała i rozejrzała się dyskretnie, a następnie przysunęła bliżej. – A potem wejdziesz we mnie – dodała, nieświadomie oblizując usta.

Kurwa! Momentalnie poczułem, że w spodniach zrobiło mi się ciaśniej. Twarz Emily się rozpromieniła, a ja poprawiłem się na krześle.

– I myślisz, że teraz w spokoju zjemy kolację? – Zmrużyłem oczy, bo już wszystko we mnie buzowało.

– Po mnie nic nie widać. – Emily uniosła dłonie i pomachała palcami, a następnie wymownie spojrzała w okolice mojego krocza.

Zaśmiałem się i pokręciłem głową.

– Odwdzięczę ci się – powiedziałem groźnie, ale z odpowiednią nutą erotyzmu.

Wtedy to ona zaczęła się niecierpliwie wiercić.

– Gorącu tu. – Udała, że się wachluje i puściła do mnie oko.

Uwielbiałem ją za to. Miała dystans do świata, ludzi i do samej siebie. Nikogo nie grała. Była sobą, a ja właśnie taką ją chciałem.

Mimo wszystko udało nam się zjeść kolację, ale bez deseru, bo ten czekał na nas w mieszkaniu Emily. Dotarliśmy tam chwilę po dziesiątej wieczorem. Miałem o wiele lepszy humor, i to tylko dzięki mojej dziewczynie. Tak, mogłem ją oficjalnie tak nazywać i naprawdę się z tego cieszyłem. Oczywiście, że miałem wiele obaw, ale nie dotyczyły one zachowania Emily, a moich wątpliwości. Nie chciałem jednak o tym myśleć w momencie, gdy mogliśmy spędzić razem czas. I nie chodziło tu tylko o seks.

– Lubię zapach twojego mieszkania – stwierdziłem, gdy weszliśmy do środka.

W mieszkaniu Emily pachniało czymś słodkim, ale nie była to drażniąca woń. Bardzo przyjemnie mi się kojarzyła. Spojrzałem na dziewczynę, a ona uśmiechnęła się do mnie.

– Dasz mi pięć minut? – zapytała, wskazując na drzwi od łazienki.

Kiwnąłem głową i wyszedłem na balkon, by zapalić. Noc była ciepła i zachęcała do spędzenia czasu na zewnątrz, ale my mieliśmy inne plany. Co prawda rano musiałem iść do pracy, a Emily na uczelnię, jednak nie przeszkadzało nam to w spędzeniu kilku miłych wspólnych chwil. Dopaliłem papierosa i wróciłem do środka, a gdy spojrzałem w stronę łazienki, aż odebrało mi mowę. Emily stała tam w dość ponętnej pozie, ubrana w strój seksownej uczennicy. Uśmiechała się przy tym zalotnie, a ja musiałem mieć niezłą minę, bo aż się zaśmiała.

– Wyglądam głupio? – zapytała.

– N–nie… – wydukałem. – Wyglądasz na nieletnią napaloną uczennicę prywatnej katolickiej szkoły – dodałem i również szeroko się uśmiechnąłem.

– Czyli uwieść mnie to duży grzech? – powiedziała i ruszyła powoli w moją stronę.

Obserwowałem ją bacznie i cały czas się uśmiechałem. Wytarłem mokre z wrażenia dłonie w spodnie i czekałem, aż Emily do mnie podejdzie.

– Mam gorsze grzechy na sumieniu, jaskółeczko – odpowiedziałem.

– Och, tak? A jakie? – zapytała, a ja od razu pomyślałem o tym, co popsuło mi humor dzisiejszego dnia.

Nie chciałem jednak spierdolić tego wieczoru, więc starałem się odgonić te myśli.

– To moja tajemnica. – Obróciłem to w żart i zrobiłem krok w jej stronę.

Krótka spódniczka w kratkę ledwo zasłaniała tyłek Emily, a biała bluzeczka z krótkimi rękawkami napinała się na piersiach. Zastanawiałem się, czy ona w ogóle miała majtki. Przekrzywiłem głowę, by coś dostrzec, a wtedy Emily stanęła naprzeciwko mnie i pogroziła mi zalotnie palcem.

– Chcesz sprawdzić, co tam mam? – zapytała.

Była pewna siebie i bardzo podniecona. Podobało mi się to, że się mnie nie wstydzi i potrafi wprost okazać, czego pragnie.

– Bardzo. – Zmrużyłem oczy.

Już chwilę wcześniej mój kutas stwardniał i zaczął pulsować. Przełknąłem ślinę, by się opanować. Nie chciałem, byśmy tak po prostu zaczęli się pieprzyć. Tym razem musiało być inaczej. I tak, jak ona oczekiwała.

– Usiądź, to ci pokażę – powiedziała i wskazała dłonią na sofę.

Zerknąłem na mebel, a potem na Emily, i podszedłem tam bez słowa. Podobała mi się taka gra w budowanie napięcia, a skoro Emily chciała przejąć pałeczkę, to ja nie zamierzałem jej w tym przeszkadzać. Usiadłem, rozkładając dłonie na oparciu, a dziewczyna stanęła przede mną w rozkroku. Lustrowałem jej sylwetkę, która naprawdę mnie kręciła.

– Co teraz? – zapytałem niecierpliwie.

– Teraz musisz patrzeć – powiedziała seksownym tonem i odwróciła się do mnie tyłem.

Przekręciłem głowę i dostrzegłem paseczek stringów zakrywający jej słodką cipkę. Znowu przełknąłem ślinę i poprawiłem się na sofie. Ja pierdolę! Byłem już maksymalnie podniecony, a ona nawet mnie nie dotknęła. Obserwowałem jej ruchy. Emily pochyliła się do przodu, by wypiąć pupę, a tym samym obnażyła się przede mną w najbardziej intymny sposób. Wszystko we mnie buzowało, a ja walczyłem z ochotą położenia dłoni na jej ślicznym tyłeczku. Rozchyliłem usta i zacząłem szybciej oddychać, by zapanować nad sobą.

– Jak smakuje rozkosz, Shall? – zapytała uwodzicielsko i spojrzała na mnie.

Nadal była pochylona do przodu, a dłońmi właśnie zsuwała z tyłka stringi. Nie potrafiłem się skupić. Patrzyłem jej w oczy, a potem na wąski pasek bielizny, który odsłonił jej cipkę. W mojej głowie wszystko już się gotowało.

– C-co? – wydukałem.

Mój mózg zmienił się w papkę.

– Jaki smak ma rozkosz? – powtórzyła, uśmiechając się zalotne.

Musiała zdawać sobie doskonale sprawę, jak na mnie działa. Patrzyła tak, jakby chciała mieć pewność, że pragnę tylko jej. I w tamtym momencie tak właśnie było. Była tylko ona i nikt inny.

– Słodki. Jak twoje usta – odpowiedziałem i chciałem wstać, ale Emily odwróciła się do mnie i położyła stopę na moim kroczu. Naparła mocniej, aż poczułem przyjemny ból. Skrzywiłem się. Byłem zaskoczony jej zachowaniem, ale naprawdę mi się to podobało.

– To banalne – zaśmiała się, ale bez złośliwości. – Rozkosz nie ma smaku, Shall. Rozkosz się czuje, pragnie się jej. Musisz się jej poddać, by doświadczyć tego wyjątkowego stanu. – Podobała mi się jej teoria.

– Więc na co czekamy? – Chwyciłem jej nogę w kostce i zabrałem ze swojego krocza.

Emily zachwiała się, a wtedy pociągnąłem ją na siebie. Wpadła na mnie z impetem, dosiadając mnie, a wtedy ją pocałowałem. Jej usta smakowały słodko, jak zwykle, a jęk, który się z nich wydobył, przepełniony był pragnieniem. Zassałem jej język i wsunąłem dłonie pod pośladki. Gładka i miękka skóra była gorąca i spragniona dotyku. Emily uniosła się nieco i opadła na mnie znowu. Poczułem, jak bardzo jest wilgotna, więc dłonią musnąłem jej cipkę.

– To jest zapach rozkoszy, jaskółeczko – powiedziałem i wsunąłem w nią palec.

Emily jęknęła głośniej, poruszając lekko biodrami. Moja dłoń pieściła ją chwilę, by następnie wysunąć się z niej i dać posmakować własnych soków. Dziewczyna rozchyliła usta, bym mógł musnąć palcami jej język. Niczego się nie wstydziła. Oblizała ochoczo opuszki, a po chwili zaczęła ssać palce i ocierać się o mnie. Już dawno byłem na granicy, ale teraz po prostu musiałem rozpiąć rozporek. Sięgnąłem do paska spodni, ale Emily odebrała to chyba jako sugestię, bo nagle zsunęła się ze mnie, szybko rozpięła mi pasek, rozporek i wyciągnęła mojego kutasa, a następnie zaczęła go ssać.

– Kurwa! – mruknąłem z podniecenia i uniosłem dłonie, bo nie wiedziałem, gdzie je podziać.

Chciałem chwycić Emily za włosy, ale nie musiałem tego robić, bo ona nie potrzebowała instrukcji. Ssała mnie, połykała głęboko i pieściła dłonią. Sprawiła, że naprawdę odleciałem. Świat wirował i miałem wrażenie, że cała krew odpłynęła mi do kutasa, którego ona tak ochoczo obciągała. I naprawdę miałem wrażenie, że podobało się jej to. Że nie robiła tego, bo tak najczęściej lubią faceci. Ja jakoś specjalnie nie przepadałem za seksem oralnym, ale w jej wykonaniu było to idealne.

– Dobrze ci, Shall? – zapytała, oblizując główkę penisa i patrząc mi prosto w oczy.

– Najlepiej… – wydyszałem.

Emily była w tym momencie taka kurewsko seksowna i wyzwolona. Nie chciałem, by przestawała. Pragnąłem dojść w jej ustach i patrzeć, jak ogromnie ją to kręci. Poddałem się temu, co chciała zrobić. Wiem, że robiła to z myślą o mojej przyjemności. Wstrzymywałem się jeszcze chwilę, by chłonąć te niesamowite emocje, i w końcu zacząłem dochodzić. Usta, broda i dekolt Emily pokryły się lepką i gorącą spermą, ale nie przeszkodziło mi to w tym, by znowu ją pocałować. Byłem w innym wymiarze. Poczułem jej i swój smak, a w głowie powtarzałem sobie jedynie; „Pamiętaj o gumce, pamiętaj o gumce”. Na szczęście Emily też pamiętała i była przygotowana. Wyciągnęła spod bluzeczki opakowanie z prezerwatywą i zębami oderwała górę folii. Wysunęła kondom i dała go mnie. Pośpiesznie naciągnąłem gumkę na penisa, a następnie objąłem Emily w pasie i nakierowałem ją na siebie. Dziewczyna dosiadła mnie powoli, a ja delektowałem się każdą sekundą, w której byłem w niej coraz głębiej. Mimo orgazmu cały czas byłem twardy i miałem ochotę na więcej.

– Shall… – jęknęła Emily, gdy wszedłem w nią cały.

Zastygła, ja również, a nasze usta ponownie złączyły się w namiętnym i pełnym pasji pocałunku. Jej ciało drżało i stało się całkowicie uległe. Teraz ja mogłem przejąć inicjatywę i tak właśnie zrobiłem. Przytrzymałem Emily i zacząłem się w niej poruszać. Na początku powoli, by się dopasowała. Czułem, jak jej ciało otwiera się na mnie coraz bardziej. Każde pchnięcie sprawiało, że stawaliśmy się sobie coraz bliżsi. Fizycznie, ale i psychicznie. Tak intymne chwile uświadamiały mi, jak ogromnie mi zależało na Emily, i jak bardzo ona była we mnie zakochana. Dzięki temu naprawdę zaczynałem wierzyć, że jestem dla kogoś kimś wyjątkowym. Bo jeśli ona wierzyła we mnie, to ja również powinienem w siebie uwierzyć.

– Tak mi w tobie dobrze, jaskółeczko – wyznałem, wchodząc w nią po raz kolejny.

Pocałowałem ją i po prostu się z nią kochałem. Chwilami nieco ostrzej, mocniej, by potem zwolnić i czuć ją bardziej. Jej jęki i to, jak dochodzi, to było coś wspaniałego. Emily mi ufała, bo wierzyła, że jej nie skrzywdzę. Przyrzekłem sobie, że nie zrobię tego drugi raz. Musiałem zapomnieć o przeszłości, o Sarze i o tym wszystkim, co się działo, bo inaczej nie było szans, bym stworzył z Emily zdrowy i pełen zaufania związek. Wiedziałem, że to nie będzie proste, ale musiałem spróbować. Obiecałem sobie jednak, że jeśli cokolwiek będzie nie tak, to powiem o tym Emily wprost. Że nie będę jej okłamywał. Chwilowo było wszystko w porządku, więc nie zaprzątałem sobie tym głowy. Skupiłem się na przyjemności i wspólnej nocy, podczas której mogliśmy zbliżyć się do siebie jeszcze bardziej.

ROZDZIAŁ 38

London Grammar - Truth Is a Beautiful Thing

O poranku obudził nas sygnał karetki, która przemknęła szybko tuż pod oknami mieszkania Emily. Otworzyłem oczy i zerknąłem na wtuloną we mnie dziewczynę. Jej potargane włosy przykleiły się do mojej klatki piersiowej, więc delikatnie odgarnąłem je na bok.

– Nie chce mi się jechać na uczelnię – odezwała się Emily.

– A myślisz, że ja mam ochotę iść do roboty? – Zaśmiałem się.

Emily usiadła, zakrywając nagie ciało kawałkiem pościeli.

– Zrobimy sobie wolne? – zasugerowała z uroczym uśmiechem.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł. – Westchnąłem. – Każda zmiana to dla mnie dodatkowa kasa – przyznałem, a ona spojrzała na mnie niepewnie.

– Masz problemy finansowe?

Pokręciłem głową.

– Nie, ale…

– Zawsze możesz poprosić mnie o pomoc – przerwała mi Emily.

– Nie mam problemów finansowych, Emily, ale kasa jest mi po prostu potrzebna. Mam jedno marzenie, które chciałbym spełnić – powiedziałem.

– Jakie? – Emily przysunęła się do mnie, a ja spojrzałem na nią.

– Chciałbym kupić motocykl i ruszyć w nieznane – wyznałem.

– To fajne marzenie. – Zmrużyła oczy, zamyśliła się na chwilę i dodała: – A zabierzesz mnie ze sobą w tę podróż?

Uśmiechnąłem się.

– Jasne, ale najpierw muszę to marzenie zrealizować.

– Jak będziesz już blisko, to mi powiedz, bo muszę wcześniej spakować plecak. – Mrugnęła do mnie i pocałowała mnie lekko.

– Będziesz pierwszą osobą, która się o tym dowie – odpowiedziałem i zmieniłem pozycję tak, że Emily znalazła się pode mną. – Za pół godziny powinniśmy wstać. Idziemy jeszcze spać czy wolisz inaczej zacząć ten dzień? – zapytałem, napierając na jej nagie ciało.

– Wybieram opcję numer dwa. – Uniosła dłoń, pokazując dwa palce, i zaśmiała się w głos. To był dźwięk, który mógł mnie budzić każdego poranka. – I zrobię ci kanapki do pracy, chcesz? – dodała.

– Seks za kanapki? To chyba dobry układ, nie? – Zaśmiałem się i pocałowałem ją.

Nie mieliśmy już czasu na pogaduszki, bo nasze pół godziny kurczyło się bardzo, bardzo szybko.

Nie mogłem pozwolić sobie na wolne, ale Emily również pojechała na uczelnię. Marzyłem, by pewnego dnia mieć na tyle stabilną sytuację, by nie musieć chodzić do pracy tylko dlatego, że potrzebuję kasy. Zdawałem sobie jednak sprawę, że własne mieszkanie w Nowym Jorku było dla mnie niemal nieosiągalnym marzeniem.

Ale kto mógł zabronić mi marzyć? Nikt.

Na posterunku od razu wpadłem na Asha. Kiwnąłem głową, ale go nie zagadywałem. On również nie przejawiał inicjatywy, więc kolejny raz odpuściłem. Poszedłem do szatni, przebrałem się i od razu wziąłem się do roboty. Koło jedenastej zgłodniałem, więc udałem się do stołówki, by zjeść śniadanie. W pudełku na kanapki, wyglądającym jak za szkolnych czasów, czekały na mnie tosty, jabłko i liścik od Emily. Uśmiechnąłem się, czytając krótkie „Miłego dnia, Shall <3”. Takie proste, a zrobiło mi dzień. Napisałem jej wiadomość, że znalazłem liścik i dziękuję za pyszne śniadanie, a następnie wróciłem do pracy.

Byłem zadowolony, a złe myśli opuściły moją głowę. Nie mogłem przecież nic poradzić na swoją przeszłość, a powinienem skupić się na przyszłości. Pierwszy raz pomyślałem o tym w ten sposób i to chyba był w końcu prawidłowy tok myślenia. Naładowany pozytywną energią wyszedłem z pracy chwilę wcześniej, by zrobić Emily niespodziankę i przygotować dla nas kolację. Dziewczyna miała przyjechać do mnie po zajęciach, ale nie wiedziała, o której skończy, więc poprosiła, bym poczekał na nią w domu. Zrobiłem więc szybkie zakupy i wróciłem do mieszkania. Wiedziałem, że Emily jest ogromną fanką pizzy, więc postanowiłem przygotować domową wersję jej ulubionego dania. Nigdy wcześniej tego nie robiłem, ale lubiłem gotować, więc to nie mogło być aż takie trudne. W internecie znalazłem przepis na ciasto, a składniki dobrałem według gustu Emily – i po niecałej godzinie w moim mieszkaniu unosił się zapach pizzy. Wyglądała całkiem nieźle, ale z próbowaniem czekałem na Emily.

Koło ósmej zadzwoniłem do niej, ale nie odebrała. Pół godziny później ponownie próbowałem się dodzwonić, również bez skutku. Pomyślałem, że znowu ma jakieś dodatkowe zajęcia na uczelni, więc się nie denerwowałem. Dopiero koło dziesiątej się zaniepokoiłem. Emily nie miała w zwyczaju nie odpisywać tak długo, a zajęcia na uczelni przecież nie odbywały się do późnych godzin nocnych. Zadzwoniłem do niej po raz kolejny, ale już ubierałem się do wyjścia. Chciałem pojechać do niej i upewnić się, że wszystko w porządku.

Już miałem się rozłączyć, gdy Emily w końcu odebrała.

– Halo? – Prawie nie poznałem jej głosu. Był ochrypnięty i zaspany.

– Boże, Emily, gdzie ty jesteś? – zawołałem. Już zdążyłem się zdenerwować.

– Cholera… Nie dostałeś mojej wiadomości? – zapytała.

– Jakiej wiadomości? – Skrzywiłem się.

– Pisałam ci, że fatalnie się czuję i wróciłam do domu – odpowiedziała i zamilkła na chwilę. – Kurwa, nie wysłałam tego esemesa – dodała niepewnie.

– Jesteś chora? – Uniosłem brew.

– Dostałam okresu i…

– Ja pierdolę. – Westchnąłem z ulgą – Myślałem, że coś się stało, bo nie dawałaś znaku życia, a to tylko te babskie sprawy.

– Trafił mi się gorszy miesiąc, nie zawsze tak mam, że fatalnie się czuję – wyjaśniła.

– Potrzebujesz czegoś? Przyjechać do ciebie? – zaproponowałem.

– Nie, leżę i zwijam się z bólu. To nie jest widok, który chciałbyś oglądać – odpowiedziała cicho.

– Ciebie mogę oglądać w każdej sytuacji, jaskółeczko – odpowiedziałem, by ją pocieszyć. W jej głosie naprawdę było słychać, że źle się czuje, ale ja miałem ochotę się z nią zobaczyć. Tak po prostu. – Upiekłem dla ciebie pizzę – dodałem.

– Serio? – zapytała nieco bardziej entuzjastycznym tonem.

– Tak, ale zanim dojadę, to będzie zimna i…

– Nieważne, pizzy nigdy nie odmówię. Zwłaszcza jeśli zrobiłeś ją specjalnie dla mnie – przerwała mi, a ja już zarzucałem na siebie kurtkę, by wyjść z domu.

– Będę najszybciej, jak się da – odpowiedziałem, a Emily zaśmiała się cicho.

– A kupisz mi po drodze opakowanie tamponów? – poprosiła.

Skrzywiłem się.

–Yyy… a będę wiedział jakie?

– Wyślę ci zdjęcie opakowania, okej?

– No dobrze, coś jeszcze?

– Czekoladę? – zasugerowała.

Zacząłem się śmiać. Słyszałem, że kobiety podczas tych dni mają dziwne nastroje i zachcianki, ale przeżywałem to pierwszy raz w życiu.

– Okej, czekaj na mnie, jaskółeczko.

Gdy się rozłączyłem, już byłem na dole. Ruszyłem na przystanek autobusowy. Całą drogę uśmiechałem się sam do siebie i pisałem z Emily. Dobrze się czułem z tym, że mogłem się nią zaopiekować. To dawało mi poczucie, że byłem komuś potrzebny. Może nie niezbędny do życia, ale to i tak było dla mnie coś nowego i wyjątkowego.

Dotarłem na miejsce po około godzinie. Emily otworzyła mi drzwi ubrana w rozciągnięty dres. Przytuliłem ją, pocałowałem, wręczyłem jej torbę z zakupami i nakarmiłem pizzą, a potem po prostu poszliśmy spać. I nie wyobrażałem sobie lepszego wieczoru. Mogłem zaopiekować się moją kobietą, która wtuliła się we mnie jak mała dziewczynka i mimo tego, że źle się czuła, to nie była dla mnie zołzą. Emily była idealna i naprawdę nie widziałem w niej chociażby jednej wady.

Emily rano nadal źle się czuła i powiedziała, że odpuści zajęcia. Doskonale wiedziałem, że cierpi, ale w tym nie potrafiłem jej ulżyć. Było mi szkoda zostawiać ją samą, ale niestety musiałem iść do pracy. Mimo złego samopoczucia zrobiła mi kanapki i jak zwykle była kochana i miła. Nie mogłem wyobrazić sobie większego szczęścia. Zacząłem sobie uświadamiać, że Sara… To, co nas łączyło, niszczyło wszystko dookoła. I choć we mnie nadal było poczucie winy, że jej nie pomogłem, to starałem się żyć dalej. To ona odeszła. Zdecydowała za nas oboje. Tak to sobie tłumaczyłem, bo tak było mi po prostu… łatwiej.

ROZDZIAŁ 39

Duke Dumont – Ocean Drive

Koło południa niespodziewanie podszedł do mnie Ash. Przysiadł się w stołówce, gdy jadłem późne śniadanie. Spojrzałem na niego i wskazałem, by poczęstował się kanapkami, które zrobiła mi Emily. Byłem naprawdę w dobrym nastroju i nie miałem zamiaru się z nim kłócić.

– Nie, dzięki, mam swoje – powiedział i spojrzał na mnie.

– Czemu tak patrzysz? – zapytałem.

– Chciałem cię przeprosić. Nie wiem, co mi wtedy odbiło – powiedział nagle.

– Ja też nie wiem. To było słabe, stary – odpowiedziałem.

Nie byłem zły. Było mi tylko przykro, że pomyślał o mnie w taki sposób.

– Po prostu mam wrażenie, że życie mi się wali. Niby z Missy już lepiej, ale…

– Ash, ja rozumiem, a przynajmniej się staram. Spotkała was tragedia, ale ja jestem twoim kumplem i chyba nie myślisz, że wykorzystałbym moment słabości Missy, by ją uwieść? – zapytałem wprost.

– Nie, wiem, że nie – odpowiedział i znowu na mnie spojrzał. – Naprawdę przepraszam – dodał.

Wiedziałem, że mówi szczerze.

– Przeprosiny przyjęte – powiedziałem, a Ash wyciągnął do mnie dłoń.

– Wpadniesz do nas w jutro na kolację? Missy kazała mi cię zaprosić – powiedział, a ja się zaśmiałem.

– W ramach przeprosin ty będziesz gotował? – zapytałem złośliwie.

– Uwierz mi, że byś tego nie chciał. – Ash się zaśmiał.

– A mogę wpaść z kimś?

– Serio? – Spojrzał na mnie z niedowierzaniem. – Chyba nie skumałeś się z tą lafiryndą z baru?! – zapytał całkiem na serio.

– Nie, spotykam się z Emily.

– Z laską z pożaru? – Uśmiechnął się i poklepał mnie po plecach. – No, stary, to zajebiście. To chyba fajna i normalna dziewczyna, nie? Nie to co… – Ugryzł się w język.

– Co Sara? – dokończyłem za niego.

Znowu coś we mnie pękło. Pomyślałem o niej i od razu posmutniałem.

– Tak… – bąknął, bo doskonale wiedział, że nie powinien o niej wspominać.

– Co u niej? – zapytałem bez namysłu.

Chciałem, by chociaż skłamał i powiedział, że wszystko gra. Chciałem w to uwierzyć.

– Nie wiem, przecież z nią nie gadam – odpowiedział, wzruszając ramionami.

– No, tak… – Westchnąłem.

– Nie zawracaj sobie nią głowy, Shall – dodał Ash. Wstał i poklepał mnie po plecach. – W piątek o ósmej. Pasuje?

– Pasuje. – Kiwnąłem głową i wróciłem do śniadania.

Niestety przez resztę dnia myślałem właśnie o Sarze. Jak się czuje? Co z nią jest? Czy Jace nic jej nie zrobił? To było silniejsze ode mnie. Starałem się nie wpadać w paranoję, bo i tak nic nie mogłem zrobić. Miałem Emily i to na niej próbowałem się skupić. Ona zasługiwała na szczęście i tylko dzięki niej zacząłem wierzyć, że mogę je komuś dać. Chciałem tego i to dodawało mi nadziei, że moje życie zacznie się powoli układać.

Po pracy skorzystałem z siłowni, bo musiałem rozładować emocje. Myśli o Sarze nie działały na mnie dobrze, a nie mogłem przecież wyżywać się na Emily. Napisałem jej, że będę nieco później, ale tak naprawdę nie powinienem do niej jechać, a iść do siebie. Nie miałem nastroju, jednak musiałem się uczyć żyć w związku. Miałem świadomość, że to nie jest takie proste. Nie można być samolubnym i myśleć tylko o własnej dupie. To, że mnie zdarzył się gorszy dzień, nie znaczyło, że mogłem popsuć nastrój swojej kobiecie. I naprawdę starałem się tego nie zrobić.

Pojechałem do Emily i razem zjedliśmy kolację, którą ona dla nas przygotowała. Powiedziałem jej szczerze, że nie mam najlepszego nastroju, więc położyliśmy się w salonie i oglądaliśmy film. Emily o nic nie pytała. Była wyrozumiała i taka dobra dla mnie. Miałem naprawdę ogromne szczęście, że ją spotkałem.

– Pójdziesz ze mną w piątek na kolację do znajomych? – zapytałem, gdy kończyliśmy oglądać film.

Emily zerknęła na mnie przez ramię i usiadła.

– Jasne, chętnie. – Uśmiechnęła się.

– Missy i Ash to bardzo fajni ludzie. Ostatnio spotkało ich coś złego i potrzebują wrócić do normalności – dodałem.

– Och, to przykre. A co ich spotkało? – zapytała.

– Missy poroniła – wyjaśniłem, a na twarzy Emily pojawił się szczery smutek.

– Doskonale ich rozumiem – powiedziała i spojrzała na mnie niepewnie.

Uniosłem brew i także usiadłem.

– Co masz na myśli? – zapytałem.

– Mówiłam ci, że moja pierwsza miłość była fatalna. Zakochałam się w chłopaku ze szkoły. Był starszy, imponował mi… – Wzruszyła ramionami.

– Byłaś z nim w ciąży? – Starałem się nie wyglądać na zaskoczonego.

– Tak, ale szybko poroniłam. Byłam młoda, nie wiedziałam nawet, że zaszłam w ciążę. Dowiedziałam się w szpitalu, bo źle się czułam. On mnie wyśmiał, powiedział, że przecież przeleciał mnie tylko raz i… – Głos jej zadrżał.

– Nie musisz nic więcej mówić. – Przysunąłem się i przytuliłem ją mocno.

Emily była naprawdę twardą dziewczyną, ale wiedziałem, że ma w sobie też tę wrażliwą stronę i kilka sekretów. Jak każdy z nas.

– Byłam po prostu głupia. – Oczy błyszczały jej od łez, ale na ustach czaił się gorzki uśmiech.

– Każdy był młody i głupi, Emily.

– Wiem. – Westchnęła. – Opowiesz mi o sobie coś więcej? – poprosiła, a ja się uśmiechnąłem.

– Co ci mam powiedzieć?

– Nie wiem, cokolwiek. Ja zdradziłam ci swój sekret – spojrzała na mnie niepewnie.

– Jakbym zdradził ci swój, to pewnie nie chciałabyś mnie znać – wymsknęło mi się.

Emily odsunęła się nieco i wpatrywała we mnie z zaciekawieniem.

– No chyba nikogo nie zabiłeś? – zapytała.

Nie wiedziałem, co mam jej odpowiedzieć. Przecież obiecałem sobie, że nie będę jej okłamywał. Emily z mojej miny wyczytała, że coś jest nie tak. Zmarszczyła brwi.

– Shall, bądź ze mną szczery. – Jej głos brzmiał dziwnie. Tak zimno i obco.

Kurwa. Przeraziłem się, bo byłem przekonany, że ją stracę, gdy przyznam się do tego, że jestem mordercą. Spuściłem wzrok, bo nie potrafiłem spojrzeć jej w oczy.

– Nie wiem, czy chcę być z tobą szczery – odpowiedziałem cicho.

– Dlaczego? – Emily odsunęła się jeszcze bardziej.

– Znienawidzisz mnie, gdy powiem prawdę. – Odważyłem się na nią spojrzeć.

Widziałem w jej oczach, że była zaszokowana i przerażona.

– Za-zabiłeś kogoś? – wydusiła z siebie, nie odrywając ode mnie wzroku. Nie miałem odwagi powiedzieć tego na głos, więc tylko skinąłem głową. – O Boże… – dodała i wstała.

Poczułem, że jestem nikim. Zerem. Dopiero co uwierzyłem, że mogę być szczęśliwy, ale przeszłość zawsze mnie doganiała.

– Pójdę już – powiedziałem i wstałem.

Nie patrzyłem na nią, bo nie chciałem dostrzec tego, co czuje. Nie chciałem widzieć, że mnie osądza. A miała do tego pełne prawo.

– Nie, Shall. – Emily podeszła do mnie. – Opowiedz mi… – dodała niepewnie, ale ja pokręciłem głową.

Nie chciałem po raz kolejny opowiadać tej historii.

– Nie, nie chcę…

– Ale ja chcę wiedzieć. Porozmawiaj ze mną, proszę. – Wyciągnęła dłoń i ujęła moją. – Przecież wiem, że nie jesteś złym człowiekiem. To był wypadek? – zapytała.

– Byłem gówniarzem. Sprawiałem same problemy, buntowałem się… – zacząłem.

Czułem, jak momentalnie to wszystko wraca. Nie potrafiłem myśleć o tym bez emocji.

– I co było dalej? – Podeszła do sofy i usiadła. Cały czas trzymała moją dłoń. – Usiądź, proszę – dodała, więc tak zrobiłem.

– Wziąłem auto ojca, byłem pod wpływem. Nie zauważyłem, że ona szła przy drodze… – Urwałem w pół zdania.

Nie byłem w stanie dokończyć, bo znowu czułem wewnątrz ten palący ogień, a przed oczami miałem obrazy z tamtego wieczoru. Migające światła. Krzyk. Hamowanie. Ciało dziewczyny leżące na środku drogi. Boże! Zamknąłem oczy i potrząsnąłem głową. To siedziało tak głęboko we mnie, że przerażało mnie coraz bardziej. Miałem ochotę krzyczeć, by uwolnić te emocje.

– Zostałeś skazany? – zapytała Emily.

– Jako niepełnoletni dostałem śmieszny wyrok. Poprawczak, godziny prac społecznych i przymusową terapię, która nic nie pomogła – odpowiedziałem. – Ale nie to jest najgorsze, Emily. Podczas ogłaszania wyroku na sali była rodzina tej dziewczyny. Jej matka nie patrzyła na mnie z nienawiścią. Nie potrafiła mnie znienawidzić nawet za to, że zabiłem jej córkę. Nie zamieniłem z tą kobietą ani słowa. Nie przeprosiłem.

– I to nie daje ci spokoju? Że nie przeprosiłeś? – Emily przysunęła się bliżej.

– Spokoju nie daje mi to, że zabiłem niewinną dziewczynę. Moje przeprosiny nie przywrócą jej życia.

– Ale…

– Wiem, co chcesz powiedzieć, Emily: każdy popełnia błędy, nie jesteś złym człowiekiem, widzę, że nie daje ci to spokoju, że cierpisz… – przerwałem jej.

– Tak, dokładnie to bym powiedziała, gdybyś mi nie przerwał – burknęła. – Wiesz, a może raczej nie wiesz, bo znamy się krótko, że ja mam nosa do ludzi. I nie, nie od zawsze, bo też kilka razy się sparzyłam. W szpitalu, gdy się obudziłam i powiedziano mi, co się stało, od razu chciałam do ciebie iść. Podziękować, że mnie uratowałeś, a gdy cię zobaczyłam, to po prostu wiedziałam, że masz dobre serce, Marshall. Ja po prostu to czułam.

– Zafascynowały cię moje tatuaże, i tyle – powiedziałem szczerze, a Emily się skrzywiła.

– Fakt, ale nie chodziło o to, że mi się spodobałeś fizycznie. – Nagle ujęła moją twarz w dłonie. – Ja wiem, że jesteś pokiereszowany od środka. Twoja tajemnica mnie zaszokowała, ale…

– Ale co? – zapytałem smutno.

– Ale ja i tak cię kocham, Shall. – Jej słowa brzmiały prawdziwie i szczerze.

Nie byłem jednak w stanie pojąć, dlaczego mnie pokochała. Problem polegał na tym, że nie dostrzegałem w sobie nic dobrego. Te krótkie dobre chwile to było za mało, bym przestał tak myśleć.

– Może nie powinnaś? – powiedziałem smutno.

– Nie będziesz mi mówił, co powinnam, a czego nie. I jeśli teraz masz zamiar tak gadać, to lepiej jedź do siebie, bo nie mam zamiaru wysłuchiwać, że nie jesteś dla mnie odpowiednim facetem – warknęła i wstała. – Możesz się nad sobą chwilę poużalać, ale trzeba żyć dalej, Shall. Nie możesz przekreślać swojej przyszłości tylko dlatego, że…

– Że kogoś zabiłem? – znowu jej przerwałem.

Dostrzegłem, że była wkurzona, i to mnie zaskoczyło. Nie była zła o to, że coś zrobiłem, a o to, jak traktowałem sam siebie.

– Jedź do domu, Shall – rzuciła krótko i poszła do sypialni.

Zatrzasnęła za sobą drzwi, aż podskoczyłem. Kurwa. Naprawdę się tego nie spodziewałem. Rozejrzałem się po niewielkim salonie i westchnąłem, a następnie ruszyłem do wyjścia. Może faktycznie Emily miała rację? Jej zachowanie dało mi do myślenia.

Wyszedłem z mieszkania i musiałem się uspokoić. Spacer do domu zajął mi sporo czasu, ale to pozwoliło mi nieco okiełznać buzujące we mnie sprzeczne emocje.

ROZDZIAŁ 40

Avenged Sevenfold - Seize the day

Cały następny dzień spędziłem w pracy. Zmianę miałem do piątej i razem z Ashem mieliśmy jechać do nich na umówioną kolację, wstąpiłem na chwilę do siebie, by się przebrać. Emily nie odzywała się do mnie. Nie odpisywała na wiadomości i dwa razy nie odebrała. Chwilę przed wyjściem, gdy kończyłem się szykować, usłyszałem dzwonek do drzwi. Pospiesznie założyłem koszulkę i poszedłem otworzyć. Byłem zaskoczony, gdy w progu ujrzałem moją dziewczynę.

– Co masz taką minę? Mówiłeś wczoraj, że mamy iść do twoich znajomych – odezwała się pierwsza.

– Tak, ale pisałem, dzwoniłem, i myślałem…

– Że się obraziłam i oleję wspólne wyjście? – dokończyła i weszła do środka.

– Tak, dokładnie tak myślałem – przytaknąłem.

– Nie obraziłam się, Shall. Byłam i nadal jestem zła, że tak surowo się oceniasz. Że nie dajesz sobie szans na szczęście, bo zrobiłeś kiedyś coś, co twoim zdaniem przekreśla twoją przyszłość. I boli mnie, że przez to odtrącasz mnie.

– Nie odtrącam… – odpowiedziałem.

– Nie? To dlaczego powiedziałeś, że nie powinnam cię kochać? – Emily podeszła do mnie.

Na jej twarzy było widać mnóstwo emocji.

– Bo na to nie zasługuję. – Spuściłem wzrok.

– A pozwolisz, że ja sama będę o sobie decydować? O tym, kogo chcę kochać i z kim być? Czy znowu będziesz dupkiem i zostawisz mnie „dla mojego dobra”? – zapytała ze złością.

– Nie chcę być dupkiem – wydukałem.

Było mi tak cholernie wstyd przed nią. Emily miała całkowitą rację.

– Więc mnie nie odtrącaj, nie zostawiaj… – powiedziała dużo ciszej. Głos jej zadrżał. – Przyjechałam tu, mimo że nadal fatalnie się czuję. Wystroiłam się dla ciebie, bo nie chcę, byś wstydził się mnie przed swoimi znajomymi.

– Co? – Skrzywiłem się. – Dlaczego myślisz, że mógłbym się ciebie wstydzić? – zapytałem z niedowierzaniem.

– Nie wiem, co siedzi w tej twojej pięknej głowie, Marshall. Jesteś dla mnie jedną wielką enigmą, a gdy myślę, że może choć odrobinę cię rozgryzłam, dzieje się coś, co sprawia, że uświadamiam sobie, że nie wiem o tobie tak naprawdę nic.

– Ja sam wiem o sobie bardzo mało. I ty mi to wczoraj uświadomiłaś, wiesz? – Podszedłem i przytuliłem ją. – Dziękuję, że dałaś mi takiego moralnego kopa. I przepraszam, że nie potrafię tak od razu się otworzyć, ale to dla mnie trudne. Ja… Nigdy nie miałem nikogo bliskiego, komu mogłem się wygadać. Tłamsiłem to w sobie, nie radziłem sobie z emocjami i uczuciami. Błądziłem, Emily.

– Więc daj mi się poprowadzić. Zaufasz mi, jeśli ci powiem, że znam drogę? – zapytała cicho, a wtedy objąłem ją mocniej.

Jej zapach mnie uspokoił. Emily była moim drogowskazem, którego nie chciałem stracić za nic w świecie. Wyszeptałem, że bardzo ją przepraszam i że ogromnie mi na niej zależy. Nie miałem w sobie odwagi na wyznanie miłości. Nie byłem pewny, czy ją kocham, ale ona robiła wszystko, by tak się stało. Odganiała moje demony, ale sama nie stawała się przez to gorsza. Nie pochłaniała jej ciemność. To był pieprzony cud. Ona była dla mnie cudem.

Dotarliśmy na kolację chwilę spóźnieni, ale Missy i Ash też mieli lekką obsuwę. Milly od rana dawała im popalić, więc oboje byli nieogarnięci, ale nam to nie przeszkadzało.

– Jeszcze tylko wysuszę włosy i jestem! – krzyknęła Missy, przemykając z sypialni do łazienki.

– Dobrze, że kolację zdążyła zrobić – zaśmiał się Ash. – Napijecie się czegoś? – dodał, lustrując wzrokiem Emily.

Doskonale wiedziałem, że ją oceniał. Jak facet. Mrugnął do mnie z aprobatą, a ja próbowałem się nie roześmiać. Fakt. Emily naprawdę pięknie wyglądała. Rozpuściła włosy, umalowała się nieco mocniej niż zwykle, a ciemna szminka na jej ustach wyglądała świetnie. Do tego sukienka, która podkreślała wszystko, co Emily miała najlepszego. Tyłek, piersi, biodra, talię… Kurwa! Przyłapałem się na tym, że również się na nią gapiłem.

– Ja poproszę sok – odpowiedziała Emily.

– A jemu kubeł zimnej wody na głowę? – Ash zaczął się ze mnie naśmiewać, a Emily spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.

– Jemu też sok. – Przytuliła się do mnie. – Co tam? – zapytała zalotnie.

– Nic, dopiero teraz dotarło do mnie, jak obłędnie wyglądasz – powiedziałem i ucałowałem jej czoło. Emily przymknęła oczy.

– No przecież ci mówiłam, że się wystroję. – Zaśmiała się.

– Faceci nie zawsze zwracają uwagę na takie detale – zażartowałem.

We trójkę podeszliśmy do stołu, bo kolacja była już gotowa. Missy jak zwykle przeszła samą siebie, a ja od razu zrobiłem się głodny. Emily usiadła obok mnie po jednej stronie stołu, a Ash po drugiej. Jego żona dołączyła do nas po chwili.

– Małej idą ząbki i dała czadu. Zasnęła dosłownie chwilę temu – powiedziała gospodyni i spojrzała na Emily. – Mam nadzieję, że jesz mięso, bo nie pomyślałam i nie zrobiłam nic dla wegetarian – dodała.

– Jem wszystko – odpowiedziała Emily z uśmiechem.

– To dobrze. Ash, pomożesz mi wyciągnąć pieczeń? – Missy z mężem poszli na chwilę do kuchni.

Emily chyba czuła się dobrze w naszym towarzystwie. Gdy zaczęliśmy jeść obiad, rozmowy nie cichły. Żartowaliśmy, śmialiśmy się. Missy i Emily znalazły wspólny język, a ja dowiedziałem się czegoś nowego o mojej dziewczynie. Miała ogromną wiedzę na temat małych dzieci, bo miała sporo młodszego rodzeństwa. Po kolacji ja i Ash otworzyliśmy butelkę whisky, ale dziewczyny nie chciały z nami pić. Oczywiście starałem się zachować umiar, bo nie chciałem zrobić albo powiedzieć czegoś głupiego. Było naprawdę miło, atmosfera była swobodna, gdy zeszliśmy na temat tego, jak się poznaliśmy.

– To ty jesteś tą dziewczyną z pożaru, tak? – Missy zwróciła się do Emily.

– Tak, to ja.

– Cholera, Ash, ale to romantyczne. Nasze pierwsze spotkanie było do bani. – Missy się zaśmiała i trąciła męża w bok.

– No co? Podszedłem do ciebie po pijaku w pubie i zaproponowałem drinka. To mało romantyczne?! – Ash udał oburzonego, a ja i Emily zaczęliśmy się śmiać.

– Boże, w dodatku uległam ci już pierwszej nocy. – Missy skrzywiła się i puściła do nas oko.

– Drink zadziałał – dodał Ash i wybuchnął śmiechem.

– Ale od tamtej pory byliśmy prawie nierozłączni, prawda, Ash? – Ten spojrzał na żonę.

Widać było, że oni naprawdę bardzo się kochają.

– Tak, to prawda – odpowiedział.

Emily spojrzała na mnie. Widziałem w jej oczach, że bardzo chce, by nam też się udało, i miałem nadzieję, że ona w moich widziała dokładnie to samo. Zasługiwała na to, by wszystko dobrze się skończyło, a ja dzięki niej również w to wierzyłem.

Była prawie pierwsza w nocy, gdy wszyscy uświadomiliśmy sobie, że jest późno. Missy oczywiście zaproponowała, byśmy zostali, ale nie chcieliśmy się narzucać. Podziękowaliśmy za miły wieczór, pożegnaliśmy się i wyszliśmy. Noc była ciepła, a nam nie chciało się spać. W dobrych humorach poszliśmy na długi spacer. Nie mówiliśmy wiele, ale to wcale nam nie przeszkadzało. Cieszyliśmy się chwilą. Oboje mieliśmy wolny weekend i chcieliśmy wykorzystać każdą minutę. Nie ustalaliśmy tego wcześniej, ale to przecież było oczywiste. Chcieliśmy spędzić ze sobą jak najwięcej czasu.

– Zmęczona? – zapytałem, gdy docieraliśmy do mojego mieszkania.

– Odrobinę.

– Możemy pospać do południa, a potem obijać się całą sobotę.

Emily uśmiechnęła się szeroko.

– Mam do przygotowania projekt na zajęcia, ale dam radę – odpowiedziała.

– To ty zrobisz projekt, ja w tym czasie ogarnę obiad, a wieczór będziemy mieli dla siebie. Pasuje?

– No, nie będę negocjować. – Zaśmiała się, ale po chwili skrzywiła się i zatrzymała. – Cholera… – mruknęła pod nosem.

– Znowu masz te bóle? – zapytałem, choć to było oczywiste.

– Niestety, ale jeszcze dwa dni i znowu będę jak nowa.

– To wracajmy do domu. Musisz odpocząć.

Objąłem ją i powoli ruszyliśmy w kierunku posterunku. Dotarliśmy do mieszkania, a Emily skorzystała z łazienki i poszła się położyć. Dołączyłem do niej po chwili, ale już spała. Mnie też szybko dopadł sen, a z nią u boku spało mi się naprawdę dobrze.

ROZDZIAŁ 41

Paradise Lost - Faith devides us death unites us

Kolejne dni mijały szybko. Emily jak prymuska zaliczyła wszystkie egzaminy na studiach, ja pracowałem całymi dniami, by odłożyć jak najwięcej kasy, a wieczory i noce spędzałem z moją dziewczyną. I tak było mi dobrze. Poznawaliśmy się coraz lepiej, rozmawialiśmy o trudnych i ważnych sprawach. Temat mojej przeszłości wypływał naturalnie, bo Emily nie naciskała na to, bym mówił jej o wszystkim od razu. Była cierpliwa, słuchała, potrafiła wyjaśnić mi na spokojnie swoje stanowisko i tok myślenia. To było dla mnie coś nowego, móc rozmawiać z kimś i poznawać tak inny pogląd na świat. Emily była po prostu dobrym człowiekiem. Pomagała ludziom, dzieciom, zwierzętom. Kochała muzykę, książki, filmy. Kochała mnie… To było dla mnie najbardziej wyjątkowe i byłem przekonany, że nic lepszego nie mogło mnie spotkać.

Był piątek, a ja akurat wróciłem z pracy. Emily już do mnie jechała, więc wziąłem odświeżający prysznic i zabrałem się do robienia kolacji. Mieliśmy spędzić ten wieczór, świętując zdane egzaminy Emily. Chwilę po siódmej wieczorem usłyszałem dzwonek mojej komórki. Uniosłem brew, widząc połączenie przychodzące od mojego ojca. Wahałem się, czy odebrać, bo nie chciałem psuć sobie nastroju. My przecież nie gadaliśmy ze sobą od lat. Coś jednak podpowiadało mi, że nie powinienem ignorować próby kontaktu.

Wziąłem głęboki oddech i po chwili odebrałem.

– Halo?

– Cześć, Marshall – usłyszałem głos ojca.

Jego ton jak zwykle był surowy i oschły. Doskonale go pamiętałem. Od zawsze zwracał się do mnie w taki formalny sposób.

– Stało się coś? – zapytałem, bo tylko to przyszło mi na myśl.

– Mama… Mama miała wypadek – wyjaśnił drżącym głosem.

– Co? Jaki wypadek?! – Serce zaczęło mi walić jak szalone.

Od dawna nie mieszkałem w domu i praktycznie nie miałem kontaktu z rodziną, ale matkę naprawdę kochałem. Zdawałem sobie sprawę, ile przeze mnie wycierpiała, i po prostu wycofałem się z jej życia, by nie przysparzać jej więcej zmartwień. Uznałem, że tak będzie lepiej.

– Potrącił ją samochód – wydusił z siebie ojciec.

Pierwszy raz usłyszałem, że jest na granicy płaczu. Moje serce praktycznie stanęło. Wypadek? Samochód? Nie mogłem w to uwierzyć.

– Ale ż–żyje? – zająknąłem się. Te słowa ledwo przeszły mi przez gardło.

– Jej stan jest krytyczny.

Zakryłem usta dłonią. Nie wiedziałem, co mam powiedzieć. Odebrało mi mowę i czułem, że od środka znowu wszystko we mnie pęka.

– J-ja... przyjadę. Najszybciej jak się da – powiedziałem po chwili.

– Dobrze. Mama cię potrzebuje – odparł.

Wielka gula stanęła mi w gardle. W jednej sekundzie uświadomiłem sobie, że ojciec od zawsze wiedział, jak bardzo kochałem mamę i jak ona kochała mnie. Nie odzywałem się do niej, bo myślałem, że oszczędzę jej problemów, a teraz… Teraz mogłem już nie mieć okazji, by z nią porozmawiać. Ta myśl prawie mnie sparaliżowała, ale nie mogłem się poddać. Od razu zacząłem szukać biletów na lot do Dallas i choć z kasą nadal nie było idealnie, nie wahałem się ani chwili. Musiałem być przy matce i… przy ojcu. To był mój obowiązek.

Po chwili usłyszałem pukanie do drzwi. Dopiero wtedy przypomniało mi się, że przecież umówiłem się z Emily. Poszedłem otworzyć. Dziewczyna uśmiechała się szeroko, ale gdy tylko mnie zobaczyła, to od razu wiedziała, że coś jest nie tak.

– Co się stało? – zapytała.

Najwidoczniej strach miałem wypisany na twarzy.

– Moja mama miała wypadek. Muszę… Muszę lecieć do Dallas, do domu – wydusiłem z siebie.

Emily zbladła. Jej oczy zrobiły się wielkie.

– Mam lecieć z tobą? – zapytała po chwili.

Totalnie mnie zaskoczyła, ale dodała mi też otuchy.

– Zrobiłabyś to dla mnie? – Spojrzałem na nią.

– Shall, rodzina jest najważniejsza. Zabukowałeś już bilet? – weszła do mieszkania i sama zaczęła wyszukiwać bezpośrednie połączenia z Dallas.

Najbliższy lot mieliśmy następnego dnia rano, więc decyzja została podjęta od razu. Emily wszystko załatwiła, a w dodatku zapłaciła za oba bilety. Oczywiście zapowiedziałem, że oddam jej co do centa, ale na razie nie było czasu na rozmowy o pieniądzach.

Wiedziałem, że nie zasnę tej nocy. Nie chciałem dzwonić do ojca i pytać o szczegóły, bo wolałem porozmawiać w cztery oczy. Świrowałem. Wymyślałem najróżniejsze scenariusze i żaden z nich nie był optymistyczny. Zastanawiałem się, co będzie, jeśli nie zdążę. Jeśli ona umrze, zanim dotrę na miejsce? Kto ją potrącił? Pytania mnożyły się w mojej głowie, a we mnie było coraz więcej gniewu. Czułem, że to wszystko znowu we mnie narasta. To było tak złe i destrukcyjne, ale nie potrafiłem sobie z tym poradzić. Gdyby nie Emily, która była obok, to zapewne zrobiłbym coś naprawdę głupiego. Ona prowadziła mnie za rękę.

Następnego dnia koło południa dotarliśmy na miejsce. Z lotniska do domu rodziców był kawał drogi. Wolałem jechać bezpośrednio do szpitala. Zadzwoniłem więc do ojca, by się dowiedzieć, gdzie leży mama. Okazało się, że przez noc jej stan się nie polepszył, ale i nie pogorszył. To dało mi odrobinę nadziei.

W Dallas na przełomie maja i czerwca bywa upalnie. Tak było i tym razem. Gorące, lepkie, teksańskie powietrze było prawie nie do wytrzymania. Nie byłem tam od marca, a miałem wrażenie, że od lat. Wszystko wydawało się takie obce, a jednocześnie boleśnie znajome. Tylko ja nadal byłem taki sam. W tym miejscu czas się zatrzymał. Każdy zakątek przypominał mi o tragedii sprzed lat i o tym, że to nigdy nie da mi spokoju. Tak naprawdę bałem się pojechać do domu, by to wszystko nie ożyło we mnie jeszcze bardziej.

Dotarliśmy do szpitala koło trzeciej i od razu zadzwoniłem do ojca. Mnie nie wpuściliby na oddział OIOM, nawet on nie mógł tam przebywać cały czas. Powiedział, byśmy usiedli w poczekalni, a on zaraz do przyjedzie. Byłem przerażony, bałem się o mamę. Czułem też dziwny niepokój przed spotkaniem z ojcem. Nie wiedziałem, co powie. Jak zareaguje na Emily? Co sobie pomyśli? Może to głupie, bo nie powinienem myśleć o takich sprawach w takim momencie, ale to było silniejsze.

Poderwałem się z krzesła, widząc ojca wychodzącego z windy. Ruszyłem w jego stronę, a Emily tuż za mną.

– Cześć – odezwałem się pierwszy. Widziałem zaskoczenie ojca tym, że nie byłem sam. – To jest Emily – dodałem ze zwykłej uprzejmości.

– Gdyby nie okoliczności, to powiedziałabym, że miło pana poznać. – Emily spojrzała na ojca, a ten wyciągnął do niej dłoń.

– Witaj, Emily – odparł. Od razu dostrzegłem, że był smutny, przerażony, wściekły. Kłębiły się w nim te same uczucia co we mnie. – Pewnie jesteście zmęczeni podróżą i głodni. Może pójdziemy porozmawiać do szpitalnej restauracji, bo na oddział raczej wszystkich nas nie wpuszczą? – zaproponował, patrząc na mnie.

Kiwnąłem głową, że chętnie, i całą trójką ruszyliśmy na zewnątrz. Restauracja mieściła się w budynku obok i trzeba było przejść przez dziedziniec. Ten szpital był naprawdę nowoczesny i łudziłem się, że to zwiększało szansę na to, ze moja matka przeżyje. Że wyjdzie z tego, a my jej w tym pomożemy. Nie wyobrażałem sobie, że mogło być inaczej.

– Ja nie wiem, czy coś przełknę – powiedziałem, zerkając w menu. – Pozwolą mi ją zobaczyć? – dodałem, a ojciec spojrzał na mnie, a potem na Emily.

– Myślę, że tak, ale tylko na chwilę. To oddział intensywnej terapii i nie pozwalają przebywać tam cały czas – odpowiedział. – To bardzo miłe, że przyleciałaś tu z Marshallem. Rozumiem, że jesteście parą? – zapytał po chwili.

Trudno mi było ukryć zaskoczenie, że był taki… normalny. Traktował mnie dość oschle, ale nie czułem tego, co kiedyś. Niechęci. Nienawiści.

– Tak, jesteśmy razem. – Emily posłała mi nieśmiały uśmiech. – Nie wyobrażam sobie, by Marshall miał przylecieć tutaj sam – dodała i ujęła moją dłoń.

Ojciec spojrzał na nasze złączone dłonie, a potem na mnie. I nagle dostrzegłem w nim coś, czego chyba nigdy nie widziałem. Zrozumienie.

– Emily to dla mnie ktoś bardzo ważny. Bardzo chciałbym, by mama ją poznała – powiedziałem szczerze. Zapadła chwilowa cisza. Dobrze, że Emily siedziała obok, bo inaczej bym zwariował. – Jak doszło do tego wypadku? – zapytałem.

Ojciec milczał. Wpatrywał się w swoje dłonie i minęła chwila, zanim odpowiedział.

– Kupiłem jej tego pieprzonego psa, o którego tak mnie prosiła… – wydusił z siebie i spojrzał na mnie. – Cały czas mówiła o psie, że chce psa, by móc się nim opiekować. Tęskniła za tobą… – Urwał w pół zdania. – Ten durny szczeniak nikogo nie słuchał, uciekał. – Ojciec pokręcił głową. Już wiedziałem, do czego zmierza. Matka tęskniła za mną i potrzebowała czegoś, co ją zajmie. Wymyśliła sobie, że najlepsza będzie opieka nad psem. – Poszliśmy wieczorem na spacer z tym kundlem, a on zerwał się ze smyczy i wybiegł prosto na ulicę… – wyjaśnił i zamknął oczy.

– Mama pobiegła za nim – dokończyłem, a ojciec jedynie kiwnął głową. – Boże… – jęknąłem.

Myślałem, że wybuchnę, i gdyby nie siedząca obok mnie Emily, zapewne właśnie tak by było.

– Pamiętam jedynie pisk opon i huk, a potem już tylko karetkę.

– Co mówią lekarze? – wtrąciła Emily.

– Stan jest krytyczny, ale stabilny. Przez noc nie wydarzyło się nic złego – odpowiedział ojciec.

Ja siedziałem i nic nie mówiłem. Po prostu nie byłem w stanie tego wszystkiego zrozumieć. Dlaczego ona? Przecież nie zasłużyła na to. Była ostatnią osobą, której powinno się coś takiego przytrafić. To ja… Los powinien ukarać mnie. Jeśli to w ogóle była jakaś pierdolona kara. Może po prostu KTOŚ sobie z nas drwił? Wystawiał moją rodzinę na kolejną nieludzką próbę? Moje życie przecież nigdy nie było usłane różami, ale jakoś sobie z tym radziłem. Nie potrafiłem się jednak pogodzić z tym, że najbardziej cierpiała moja niczemu winna matka.

Byłem na siebie wściekły, bo już zacząłem obwiniać się o tę kolejną tragedię. Jakbym mógł w jakikolwiek sposób temu zapobiec, a przecież nie mogłem. To jednak nie zmieniało faktu, że znowu poczułem się źle. Gdybym nie spowodował wypadku trzynaście lat temu... Gdybym nie wyjechał do Nowego Jorku... Gdybym był idealnym i bezproblemowym synem…

ROZDZIAŁ 42

Imagine Dragons – Demons

Pięć minut spędzonych na oddziale intensywnej terapii i widok mamy podpiętej pod aparaturę, która podtrzymywała jej życie, to był dla mnie kolejny cios. Wydawało mi się, że jestem silnym facetem, ale coś takiego mogło zwalić z nóg nawet największego twardziela. Mnie wręcz znokautowało. Po tej krótkiej wizycie na oddziale i rozmowie z lekarzem, która wcale mnie nie pocieszyła, zamknąłem się w szpitalnej łazience i zacząłem wyć jak dziecko. Mama miała obrzęk mózgu, wiele urazów wewnętrznych i dwa poważne złamania, przez co została wprowadzona w stan śpiączki farmakologicznej. Było mi tak cholerne wstyd, że nie potrafiłem wspierać ojca, bo to przecież powinienem robić. Czułem się słaby i od razu zacząłem żałować, że Emily przyleciała ze mną do Dallas. Że widziała mnie takiego żałosnego, załamanego i niepotrafiącego panować nad emocjami. Ja za to widziałem w jej oczach smutek, i nie chodziło jedynie o wypadek mojej mamy. Emily doskonale zdawała sobie sprawę, że byliśmy w miejscu, które przywoływało we mnie same złe wspomnienia, że moje demony mogły obudzić się w każdym momencie. I chociaż z całych sił starałem się je poskromić, czułem się jak w klatce. Dusiłem się. Byłem przerażonym małym chłopcem w ciele dorosłego mężczyzny. W dodatku perspektywa noclegu w rodzinnym domu wcale nie była przyjemna. O dziwo, ojciec sam zaproponował, byśmy spali u nich, a nie w hotelu. To było do niego niepodobne, ale… Sytuacja wymagała od niego takiego zachowania w stosunku do mnie. Sam do mnie zadzwonił, powiedział, że mama mnie potrzebuje, więc zachowywał się po prostu przyzwoicie.

Pod wieczór we troje opuściliśmy szpital. Ojciec musiał odpocząć, bo w ogóle nie spał, i od rana znowu chciał wrócić do szpitala. Nie było sensu siedzieć tam cały czas, bo na oddział wpuszczali tylko na chwilę, a godziny spędzone na korytarzu i tak niczego nie zmieniały.

Wysiadłem z auta ojca i spojrzałem na mój rodzinny dom, który był w typowo amerykańskim stylu. Cały biały, z drewnianym gankiem i garażem na dwa auta. Czułem ogromne napięcie z powodu nerwów i emocji. Ojciec poszedł przodem, więc przystanęliśmy na chwilę. Przełknąłem ślinę i poczułem na sobie spojrzenie Emily.

Westchnąłem ciężko, zanim się odezwałem.

– Nie cierpię tego domu – przyznałem szczerze.

– Wiem, widzę to, Shall. – Emily chwyciła mnie za rękę.

– Przepraszam jeśli będę milczący, albo powiem coś nie tak. To miejsce…

– Wiem – przerwała mi i stanęła przede mną. – Jestem tu, by cię wspierać. Ja wierzę, że będzie dobrze – dodała, by mnie pocieszyć.

Ja też starałem się wierzyć, że będzie dobrze, bo co innego mi pozostało? Nie mogłem się całkowicie załamać, bo wtedy mrok pochłonąłby mnie już na zawsze.

W domu sporo się zmieniło od momentu, gdy byłem tam po raz ostatni. Wiedziałem jedynie, że mój pokój już nie jest mój, a zmienił się w salon z kominkiem. Jakoś specjalnie mnie to nie zabolało, bo ojciec od dawna o tym mówił. Weszliśmy do kuchni, ale akurat tam wszystko było po staremu. Czerwone szafki, podłoga w czerwono-czarną szachownicę i zapach, który pamiętałem od zawsze. Zapach, który mimo wszystko bardzo lubiłem, bo kojarzył mi się z moją matką.

– Marshall, wiesz, gdzie co jest. – Ojciec wskazał na kuchnię. – Zajmij się gościem, a ja się położę. Pościel jest pod schodami – dodał.

Przytaknąłem i zajrzałem do szafki, gdzie zawsze stała kawa i herbata. Zwróciłem się do Emily, pokazując dwie puszki.

– Może być kawa mrożona, bo jest za gorąco na coś ciepłego – powiedziała.

– Zaraz zobaczę, co da się zrobić. – Uśmiechnąłem się do niej lekko.

Nie chciałem, by czuła się źle w moim domu. Wystarczyło, że dla mnie to była droga przez mękę.

Sprawdziłem w lodówce, czy są wszystkie składniki na mrożoną kawę, i zabrałem się do jej przyrządzenia. Sam miałem ochotę na chłodny napój, który nieco orzeźwi mój umysł i ciało. W kuchni nadal wszystko było na swoim miejscu. Emily usiadła i przyglądała mi się. Po chwili podałem jej kawę i przysiadłem się do stołu, który znajdował się pod dużym oknem. Upiłem łyk, lód zmroził mi zęby, ale od razu poczułem się odrobinę lepiej.

– Jesteś zmęczona? Mam zorganizować miejsce do spania? – zapytałem.

– Jeszcze dam radę. Może pogadamy? – Ujęła moją dłoń.

– O czym?

– O tym, co teraz czujesz. Wyrzuć to z siebie, Shall – poprosiła.

– Nie wiem, czy chcę i czy ty byś tego chciała. – Westchnąłem – Czuję, że nie mam prawa cię tym wszystkim obarczać.

– A możesz za mnie nie decydować? Ja chcę cię wysłuchać, wiesz, że potrafię – pouczyła mnie i miała rację.

Emily była najlepszym rozmówcą i słuchaczem.

– Wiem…

– Więc może warto, byś to z siebie wyrzucił? Zanim to wszystko zje cię od środka.

– Powinnaś studiować psychologię, a nie weterynarię. – Uśmiechnąłem się lekko i nachyliłem nad stołem, by ją pocałować, gdy nagle nasz wzrok przykuł pies zaglądający do kuchni. Był to niewielki owczarek niemiecki, szczeniak.

Wstałem, ale zwierzak się przestraszył i uciekł.

– To chyba… – Emily spojrzała na mnie.

– Dziwne, że ojciec go nie uśpił – stwierdziłem i ruszyłem do salonu na poszukiwanie psa.

Podejrzewałem, że zginął pod kołami auta, ale nie zapytałem ojca, co się z nim stało. Najwidoczniej pies zdążył przebiec ulicę. Rozejrzałem się i dostrzegłem go, gdy siedział skulony obok fotela. Podszedłem, a szczeniak skulił się jeszcze bardziej.

– Chodź tu, mały – wyciągnąłem do niego rękę, ale on zaskomlał.

Emily przyszła po chwili, wzięła szczeniaka na ręce i przytuliła.

– Jest głodny i przerażony. Twój tata musiał… – Przerwała i spojrzała na mnie. – Nienawidzę osób, które znęcają się nad zwierzętami – dodała ze smutkiem.

– Nie czeka go tu dobry los. Ojciec na pewno się będzie na nim wyżywał. – Westchnąłem i podszedłem do kranu, by nalać psu wodę do jakiejś miseczki.

Emily usiadła na podłodze i pogłaskała szczeniaka, który naprawdę był przerażony.

– Weźmy go… – zaproponowała nagle.

– Co? Oszalałaś? – Skrzywiłem się i spojrzałem na nią, stawiając na podłodze miskę z wodą i kładąc kawałek szynki, który wyjąłem z lodówki. Piesek od razu go zjadł i napił się wody. Bał się dotyku, ale przed Emily przynajmniej nie uciekał.

– Przecież nie możemy go tu zostawić na pastwę losu. Twój tata… Nie zaopiekuje się nim odpowiednio. – Emily jak zwykle była delikatna.

– To już nie mój problem. – Przewróciłem oczami i z powrotem usiadłem do stołu.

– Shall… – Emily ponownie wzięła psa na ręce i podeszła do mnie. – Chyba nie myślisz, że zostawię tego bezbronnego szczeniaka, wiedząc, że dzieje mu się krzywda – powiedziała stanowczo.

– I co z nim zrobisz? – zapytałem. – To jest teraz mały szczeniak, ale będzie dużym psem. Gdzie go będziesz trzymała? W swoim czy w moim małym mieszkaniu? Kto go będzie wyprowadzał? – dodałem, by wybić jej ten pomysł z głowy.

– Coś się wymyśli – odpowiedziała ze słodkim uśmiechem. – Zobacz, jaki jest kochany – dodała, tuląc psa do piersi.

Szczeniak polizał twarz Emily i spojrzał na mnie.

– Naprawdę oszalałaś. Nie mamy warunków na trzymanie psa.

– Więc wynajmijmy coś razem. Większe mieszkanie – zaproponowała nagle, a ja uniosłem brew.

– Mówisz serio? – zapytałem z niedowierzaniem.

Emily posłała mi wymowne spojrzenie i wiedziałem, że nie żartuje. Zamieszkać razem? Ona naprawdę tego chciała. A ja? Czego ja chciałem? W tamtym momencie myślałem tylko o matce i o tym, by jej stan polepszał się z dnia na dzień. By jakimś cudem wyszła z tego bez szwanku i wróciła do nas w pełni sił.

– Wiem, że to za wcześnie, ale tak sobie pomyślałam… – Emily ściszyła głos. – Wiem, to głupie. Zagalopowałam się – dodała.

– Nie, nie głupie, ale… Teraz myślę zupełnie o czymś innym, jaskółeczko. – Wstałem i podszedłem do niej.

– Chciałam, byś chociaż przez chwilę zajął głowę czymś innym. – Emily uśmiechnęła się do mnie lekko. Nachyliłem się, by ją pocałować.

– Jestem na siebie zły, że przyleciałaś tu ze mną, ale bez ciebie nie dałbym rady – powiedziałem szczerze.

– Cieszę się, że tak mówisz – odpowiedziała.

– Uwielbiam cię – wyznałem, bo to była szczera prawda.

Emily w moich oczach nie miała wad. Składała się z pakietu zalet i cech, które po prostu uwielbiałem. Dzięki niej rozumiałem, że muszę zostawić przeszłość za sobą, by móc zbudować solidną przyszłość. I to chyba był jedyny moment, by to zrobić.

Była późna noc, gdy położyliśmy się spać. Szczeniak oczywiście miał spać z nami, bo nie potrafiłem odmówić Emily nawet w takiej sprawie. Pościeliłem nam w pokoju dla gości, który mieścił się na piętrze domu. Obok była sypialnia rodziców, a na końcu korytarza znajdowały się dwie łazienki. Emily już leżała, a ja kończyłem brać prysznic. Potrzebowałem się wyciszyć z nadzieją, że chociaż zasnę. Cały czas myślałem o mamie, a brak telefonów ze szpitala dobrze wróżył.

Wracając z łazienki, zajrzałem do sypialni ojca, ale on spał. Nie wiem, po co to zrobiłem. Może chciałem z nim porozmawiać? To na pewno był jedyny moment, by to zrobić, bo wiedziałem, że gdy wyjadę z Dallas, znowu przestaniemy ze sobą gadać. To wszystko leżało mi na sercu i chyba przyszedł czas, by to z siebie wyrzucić.

Gdy wróciłem do pokoju, Emily gadała do psa, siedząc na łóżku.

Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się szeroko.

– On jest taki mądry. Reaguje na komendy – powiedziała.

– Niesamowite. – Przewróciłem oczami.

– Shall, naprawdę chcę go przygarnąć. Porozmawiasz o tym ze swoim ojcem? – zapytała i wstała z łóżka.

Podeszła do mnie i zrobiła maślane oczy. Pierwszy raz to u niej zauważyłem, ale to było takie urocze, że nie potrafiłem się nie uśmiechnąć.

– Próbujesz mną manipulować? – Objąłem Emily w pasie.

– Oj, nie… No, może troszkę. – Zaśmiała się i zadarła głowę, by na mnie spojrzeć. – Ale w dobrej wierze! – dodała, składając palce jak do harcerskiej przysięgi.

Ująłem dłoń Emily i ucałowałem ją.

– Pogadam z nim, obiecuję – odparłem.

– Dziękuję. Idziemy spać?

Oboje spojrzeliśmy na łóżko i w tym momencie uświadomiłem sobie, że nigdy wcześniej nie przyprowadziłem do tego domu żadnej dziewczyny. Ucieszyła mnie myśl, że Emily była pierwszą, którą odważyłem się wpuścić do tego świata.

ROZDZIAŁ 43

Miley Cyrus – Wrecking Ball

Następnego dnia z samego rana obaj pojechaliśmy z ojcem do szpitala. Musieliśmy się dowiedzieć, czy pomysł z przeniesieniem mamy do prywatnej kliniki miał sens. Ojca stać było na taką opiekę, ale ja nie byłem pewien, czy jest ona potrzebna. Mama leżała w nowoczesnym szpitalu z dobrym sprzętem i wyspecjalizowanym personelem. Z drugiej jednak strony rozumiałem go, że chciał zrobić wszystko, by jej pomóc. Postąpiłbym zapewne tak samo na jego miejscu.

– Naprawdę nie ma potrzeby przenoszenia pańskiej żony do innej placówki – potwierdził moje przypuszczenia lekarz. – Transport chorego po takim wypadku jest też ryzykowny. Nie powinniśmy narażać...

– Dobrze, rozumiem. – Ojciec przerwał ordynatorowi i spojrzał na mnie. – Czy przez noc coś się zmieniło? – zapytał.

– Stan pańskiej żony nadal jest krytyczny, ale proszę mi wierzyć, że robimy wszystko, by zmniejszyć obrzęk mózgu. To teraz dla nas główny cel – poinformował nas lekarz.

– A jeśli mama z tego wyjdzie, to jakie są szanse, że wróci do zdrowia? – wtrąciłem.

Nie brałem pod uwagę innej opcji.

Mężczyzna spojrzał na mnie i uśmiechnął się lekko.

– Tego nie można określić na tym etapie. Dopiero po zejściu obrzęku da się stwierdzić, jaki jest stan chorego. Najczęściej taka osoba poddawana jest później wielomiesięcznej rehabilitacji i rekonwalescencji, by wróciła do zdrowia, ale proszę być dobrej myśli. Najgorsze są dwie pierwsze doby po wypadku, a te już minęły. Kontrolujemy wszystkie parametry życiowe, nic się nie pogorszyło, a proszę mi uwierzyć, że to już naprawdę wiele – odpowiedział lekarz.

Jego słowa tym razem nieco podniosły mnie na duchu. Poprzedniego dnia, gdy mówił o urazach, jakich doznała mama, i o tym, że nie wiadomo, co będzie, byłem zdruzgotany. Zauważyłem też, że ojciec nabrał sił. Dostrzegłem, że uwierzył, że będzie dobrze. Cieszyłem się, że obaj myśleliśmy tak samo.

– Poczekać na ciebie i wrócimy razem do domu? – zapytałem ojca, gdy wyszliśmy z gabinetu ordynatora.

Tylko jeden z nas mógł dostać zgodę na krótkie odwiedziny u mamy, więc oczywiste było, że to on zechce do niej wejść. Ja tak naprawdę już nawet nie chciałem jej oglądać w takim stanie. Może to było nie w porządku z mojej strony, ale widok matki podłączonej do tych wszystkich maszyn dołował mnie jeszcze bardziej.

– Zostanę, wrócę wieczorem, by odpocząć – odpowiedział ojciec. – Czy ta Emily… – zaczął niepewnie. Spojrzałem na niego, ciekaw, co chce powiedzieć. – To coś poważnego? – zapytał.

– Bardzo mi na niej zależy – bąknąłem.

Nigdy wcześniej nie rozmawiałem z ojcem o takich sprawach. Czułem się niezręcznie, bo kompletnie nie wiedziałem, co on sobie myślał.

– To miła dziewczyna – stwierdził.

– Ma bardzo dobre serce.

– Więc dlaczego ją krzywdzisz? – dodał nagle.

Uniosłem brew, bo nie rozumiałem.

– Co?

– Jak ktoś taki jak ona mógł pokochać kogoś takiego jak ty? – zapytał wprost, a ja nagle się spiąłem. – Ona wie, że jesteś mordercą? – Ton ojca był zimny, wyniosły. Jego słowa przepełnione były nienawiścią.

Zacisnąłem pięści, by nie odpowiedzieć mu czegoś nieprzyjemnego. Nie tutaj, nie w szpitalu.

– To nie twoja sprawa! – wycedziłem przez zęby i odwróciłem się, by ruszyć do wyjścia.

– Złamiesz jej serce i będziesz miał kolejne życie na sumieniu – rzucił jeszcze.

Poczułem palący ból w klatce piersiowej. Nie chciałem wierzyć w jego słowa. To nie mogła być prawda. Obiecałem sobie, że nie zmarnuję drugiej szansy, jaką dała mi Emily.

Ojciec zawsze szukał pretekstów, by mi dowalić. Nie sądziłem jednak, że tak łatwo przyjdzie mu robienie tego w tej sytuacji. Wydawało mi się, że coś się zmieniło… Że istnieje cień szansy na pojednanie, ale srogo się pomyliłem. Naiwność nie była moją cechą charakteru, ale jak widać, każdy z nas ma w sobie jej cząstkę. Szkoda tylko, że mój własny ojciec chciał mnie po prostu zniszczyć. Dla niego lepiej byłoby, gdybym strzelił sobie w łeb zaraz po wypadku, który spowodowałem trzynaście lat temu. Nie byłbym dla niego problemem, a tak właśnie się czułem. Dla niego mogłem nie istnieć i tak byłoby najlepiej. Wróciły do mnie te chwile, w których postanowiłem wyjechać z Dallas i nigdy nie wracać. To była dobra decyzja, ale teraz musiałem zmierzyć się z przeszłością, która boleśnie o sobie przypominała.

Wróciłem do domu w podłym nastroju. Rozmowa z ojcem naprawdę wyprowadziła mnie z równowagi. Bałem się, że on będzie próbował z nią rozmawiać, by nas skłócić, bo uświadomiłem sobie, że jest zdolny do wszystkiego.

– Dzwonił do ciebie twój szef i pytał, dlaczego nie ma cię w pracy – powiedziała Emily, która wyszła z kuchni, by mnie przywitać.

– Kurwa, zapomniałem zadzwonić do roboty – warknąłem.

– Spokojnie, powiedziałam mu, co się stało, i…

– Zaraz do niego zadzwonię – przerwałem jej.

– Okej, jak rozmowa z lekarzem? – zapytała z łagodnym uśmiechem.

Miałem ogromnie szczęście, że ta dziewczyna była obok mnie. Że mnie chciała i akceptowała z tym całym moim pierdolonym bagażem.

– Nie jest lepiej, ale nie jest też gorzej. Mamy być dobrej myśli – odpowiedziałem spokojnie.

– Trzeba mieć nadzieję. – Objęła mnie lekko, a ja ucałowałem czubek jej głowy. – Sprawdź komórkę, bo masz mnóstwo nieodebranych połączeń i jakieś wiadomości – dodała, a ja kiwnąłem głową.

Przeszliśmy do kuchni, gdzie Emily podała mi mój telefon. Ash próbował dodzwonić się do mnie kilkadziesiąt razy, mój przełożony kilkanaście. Sprawdzałem połączenia, gdy nagle dostrzegłem, że jedno z nich jest od Sary. Zastygłem. Spojrzałem na Emily, która bawiła się na podłodze z psem, a potem znowu zerknąłem do telefonu. Miałem też wiadomość.

Marshall, czy u ciebie wszystko w porządku? Proszę, daj mi znać.

Przełknąłem ślinę. Od razu się zdenerwowałem.

– Pójdę do sklepu, chcesz coś? – odezwałem się.

Musiałem wyjść i się uspokoić, by Emily nie poznała, że coś jest nie tak.

– Może zrobimy jakiś obiad? Albo kolację? Twój tata zje z nami? – zapytała Emily.

– Okej, kupię coś – bąknąłem i od razu ruszyłem do wyjścia.

– Kup też karmę dla szczeniaków! – krzyknęła za mną.

– Dobra! – odpowiedziałem i już byłem za drzwiami.

Od razu wybrałem numer Asha, by z nim pogadać. Wyjaśnić, co się stało, i zapytać o Sarę. Doskonale wiedziałem, że to on musiał się z nią skontaktować i pytać o mnie.

– No, nareszcie! – usłyszałem jego głos.

– Wybacz stary, ale moja matka…

– Tak, wiem – przerwał mi Ash. – Emily odebrała i powiedziała, co się stało. W jakim jest stanie? – zapytał. Był szczerze przejęty.

– Krytycznym – wydusiłem z siebie.

– Przykro mi... A jakie są szanse? – dodał niepewnie.

– Lekarz kazał być dobrej myśli, więc nie mam wyjścia.

– Rozumiem… – odpowiedział. – Zadzwoniłem do Sary i pytałem o ciebie – wyznał po chwili milczenia.

– Myślałeś, że jestem z nią? – zapytałem.

Nie byłem na niego zły. On po prostu martwił się o mnie jak o przyjaciela. Tak naprawdę powinienem być mu za to wdzięczny.

– Nie pojawiłeś się w pracy, nie odbierałeś, nie dawałeś znaku życia… – Brzmiało to tak, jakby chciał się przede mną wytłumaczyć ze swojego zachowania.

Zaśmiałem się.

– Czy Sara… Mówiła coś? – zapytałem.

To było silniejsze ode mnie.

– Niewiele, była z Jace’em. – Na myśl o tym skurwielu znowu się zdenerwowałem.

– Kurwa, to nie jest takie proste, jak mi się wydawało – przyznałem.

Starałem się… Naprawdę starałem się o niej nie myśleć. Zapomnieć o niej.

– To ona to zakończyła, Shall. Nie miej do siebie pretensji. – Ash znowu próbował mnie pocieszać.

– Nie mam, po prostu… – Urwałem w pół zdania.

Nie chciałem mówić na głos, że nadal ją kocham. Nie chciałem nawet o tym myśleć, a to i tak cały czas siedziało gdzieś w mojej głowie. Czy raczej… w moim sercu.

– Zadzwonisz do niej? – zapytał Ash.

– Nie… Nie wiem. Nie powinienem.

Taka była prawda. Nie powinienem jej odpisywać na wiadomość, a tym bardziej do niej dzwonić.

– Tak, nie powinieneś. Możemy z Missy jakoś ci pomóc? – Ash zmienił temat.

– Pomódlcie się za moją matkę. O ile wierzycie w Boga, czy kogoś tam… – Westchnąłem.

– Missy już odstawia te swoje czary. Będzie dobrze – powiedział tonem, który naprawdę dodał mi otuchy.

– Dzięki. Odezwę się na dniach.

– Spoko, w robocie wszyscy wiedzą, więc o nic się nie martw, Shall.

Rozmawiałem z Ashem jeszcze chwilę, a następnie ruszyłem przed siebie i biłem się z myślami. Zadzwonić do Sary? Nie zadzwonić? Odpisać? Nie odpisać? Było gorąco, parno, a ja szedłem dalej. Kompletnie nie wiedziałem, co mam zrobić. Krążyłem po okolicy, a w głowie miałem kompletną pustkę. I ta pustka zaprowadziła mnie prosto do miejsca, w którym kiedyś spędzałem naprawdę wiele czasu. Do miejsca, w którym mieszkałem. Do baru, gdzie codziennie upijałem się, ćpałem, pracowałem, by zapomnieć o tym, co zrobiłem. Był środek dnia, ale tu zawsze było otwarte. O każdej porze dnia i nocy. Stanąłem przed wejściem i zerknąłem na szyld wiszący nad drzwiami. Kurwa. Co ja tam w ogóle robiłem? Wahałem się chwilę, czy wejść do środka, ale drzwi same się otworzyły, a po sekundzie usłyszałem damski głos, który doskonale znałem.

– Andy, weź te skrzynki. Ja ich, kurwa, nosić nie będę! – Kimberly prawie na mnie wpadła. Chwyciłem jej ramiona, by ją zatrzymać.

– Cześć, Kim! – odezwałem się.

Dziewczyna odwróciła się, by na mnie spojrzeć, a jej mina, gdy mnie zobaczyła, była po prostu bezcenna.

– Jasna cholera, Shall! – Drobna barmanka o płomiennorudych włosach i brązowych oczach pisnęła na mój widok. – Ty żyjesz? Co tu robisz?! – dodała, rzucając mi się na szyję.

– Nie wiem, sam nie wiem, co tu robię – odpowiedziałem szczerze.

Kim odchyliła się i spojrzała na mnie podejrzliwie.

– Ja pierdolę, twoje życie to nadal jedno wielkie gówno? – zapytała.

– Jest chyba gorzej, niż było – powiedziałem.

– I dlatego tu przyszedłeś? By zachlać mordę tak, jak kiedyś? – Kim zaśmiała się gorzko.

Ona nigdy mnie nie oceniała. Znała moją historię, wiedziała, co zrobiłem. To ona mnie tu zatrudniła i dała dach nad głową. Jej życie też nie było poukładane, ale ona nadal tkwiła w tym pierdolonym barze, który nazywała domem.

– Nie – pokręciłem głową. – Próbuję uporządkować pewne sprawy z przeszłości, ale marnie mi to wychodzi.

– Bo z tym, co było, nie da się nic zrobić, Shall. Możesz jedynie zmienić to, co cię czeka. Zawsze ci to mówiłam – odpowiedziała, krzyżując dłonie na piersi.

– Ty nadal tego nie zrobiłaś.

– Bo nie chcę. Wygodnie mi tak, jak jest – skłamała.

– Mnie wygodnie było w Nowym Jorku – stwierdziłem.

– Więc dlaczego wróciłeś? – zapytała Kim.

– Moja matka leży w szpitalu w krytycznym stanie. Potrącił ją samochód – wyznałem.

– Kurwa… To naprawdę niefajnie. – Kim zrobiła krok w moją stronę i potarła dłonią moje przedramię. – Nie będę pytać, czy mogę jakoś pomóc, bo moja pomoc ogranicza się do baru pełnego alkoholu i dragów, a nie tego teraz potrzebujesz – dodała.

– To by było takie proste – zaśmiałem się smętnie.

– Nie, Shall. To by było pójście na łatwiznę. – Spojrzała mi w oczy. – Wypiliśmy razem morze alko, wypaliliśmy jeszcze więcej skrętów i wciągnęliśmy wiele kresek. Raz mnie przeleciałeś, ale oboje wiemy, że to była chwila słabości. Ty musisz się stąd wyrwać, bo znowu się zatracisz. Niech to zabrzmi banalnie, ale myślałam o tobie często. – Uśmiechnęła się. – Zastanawiałam się, jak sobie radzisz, gdzie wyjechałeś i czy tęsknisz za tym, co tu zostawiłeś, ale wiesz co? Nie powinieneś tęsknić, bo to jedno wielkie bagno. Nic dobrego cię tu nie czeka i ty doskonale o tym wiesz.

– Musiałem przyjechać dla matki. – Zabrzmiało to tak, jakbym tłumaczył się sam przed sobą.

– Spoko, ale więcej tu nie zaglądaj, Shall. Po co masz sobie bardziej życie jebać? – Kim znowu poklepała mnie po ramieniu. – Spadaj, zanim cię ktoś zobaczy i namówi na browara – dodała z uśmiechem. Ja również się do niej uśmiechnąłem.

Kim była jedną z niewielu osób, z którymi gadałem, zanim wyjechałem do Nowego Jorku. Lubiłem ją, ale jej skłonność do używek była dla mnie niebezpieczna. To ona mnie w to wciągnęła i miała świadomość, że nie powinna robić tego drugi raz. Znaliśmy się od lat, mieliśmy krótki łóżkowy epizod… W sumie to nie łóżkowy, bo bzyknąłem ją na barze, ale to nie miało dla nas znaczenia. Nigdy nic do siebie nie czuliśmy, oprócz sympatii. Wiedziałem jednak, że Kim była dobrą laską. Zagubioną, idącą na łatwiznę i nie mającą odwagi niczego w swoim życiu zmienić, ale naprawdę dobrą dziewczyną.

– Trzymaj się, mała. – Nachyliłem się, by ją objąć.

– Złego licho nie bierze, Marshall. – Kim poklepała mnie po plecach.

Trwaliśmy tak chwilę w uścisku. I nagle poczułem, że to był ten pierwszy krok… Krok do tego, by pożegnać się z przeszłością.

ROZDZIAŁ 44

Rihanna feat. Mikky Ekko – Stay

Wróciłem do domu z nieco lżejszym sumieniem. Nie oddzwoniłem do Sary. Nie odpisałem. Zamknąłem pewien etap mojego życia, który związany był z barem Kim. Wystarczyło jeszcze, by stan mamy się poprawił i byłbym w stanie uwierzyć, że wszystko jakoś się ułoży.

– Chyba daleko macie tu ten sklep – usłyszałem glos Emily, która wyszła mnie przywitać.

Wyglądała na zmartwioną.

– Przepraszam – bąknąłem, ale czułem, że muszę jej wyjaśnić. – Byłem w pewnym miejscu, które kiedyś znaczyło dla mnie wiele, ale nie zrobiłem niczego głupiego. – Podszedłem do niej.

– Chcesz o tym porozmawiać? – zapytała niepewnie.

– Nie, w tej kwestii wszystko jest w porządku – powiedziałem szczerze. – Zrobiłem zakupy, ale nie chcę jeść kolacji z ojcem – dodałem.

– Gdy opowiadałeś mi o tym, że on cię nienawidzi, to trudno mi było to sobie wyobrazić – powiedziała Emily, gdy przeszliśmy do kuchni. – Teraz widzę to na własne oczy. To bardzo przykre. – Spojrzała na mnie smutno.

– Mnie nie jest przykro. Wiesz, co mi dziś powiedział? – Emily pokręciła głową. – Że będę miał na sumieniu drugie życie, bo na pewno złamię ci serce. I zapytał mnie, czy powiedziałem ci, że jestem mordercą.

Emily była zszokowana.

– Boże, jak ojciec może mówić tak własnemu synowi? – Zakryła twarz dłońmi i się rozpłakała.

Nie spodziewałem się takiej reakcji. Nie sądziłem, że to dla niej będzie takie trudne.

Objąłem ją mocno i przytuliłem.

– Mam go gdzieś, Emily. Zależy mi tylko na matce – powiedziałem spokojnie.

– Nigdy, przenigdy nie usłyszałam złego słowa od swoich rodziców. Jest mi tak okropnie źle, że ty… Że miałeś takie dzieciństwo, a potem… – Wtuliła się we mnie jeszcze mocniej i rozpłakała się bardziej.

Nie przeszkadzało mi to. Byłem wdzięczny, że nie wstydzi się okazywać przy mnie takich emocji. Uczyłem się tego od niej.

– Ciii, już spokojnie, jaskółeczko. – Chwyciłem jej twarz w dłonie, by na mnie spojrzała.

Zapłakane zielone oczy dziewczyny były pełne bólu i współczucia.

– Zadzwoniłeś do Asha? – zapytała, pociągając nosem.

– Tak, w pracy też już wszystko wiedzą i mam się o nic nie martwić.

– Dzwoniłam dziś do rodziców i bardzo się przejęli. Zaoferowali, że jeśli potrzebujecie jakiejś pomocy finansowej, to oni…

– Ojca stać na wszystko – przerwałem jej. – To tylko ja klepię słodką biedę. Ojciec dobrze zarabia, ma pieniądze, ale lekarz powiedział, że nie ma potrzeby przenoszenia matki do innej placówki, że to wręcz niewskazane i ryzykowne. Ma dobrą opiekę.

– Rozumiem. – Westchnęła, a po chwili przetarła oczy i odsunęła się ode mnie. – A tak naprawdę nie rozumiem! – oburzyła się nagle. – Jak twój ojciec może cię tak traktować?! Cholera, jesteś jego jedynym dzieckiem i powinien stać za tobą murem niezależnie od tego, co stało się kiedyś. Dlaczego tak łatwo cię skreślił?! – Zauważyłem, że naprawdę ją to bolało. Chyba nawet bardziej niż mnie.

– Bo tak jest łatwiej? Bo nie chciał brać odpowiedzialności za gówniarza, który zamordował niewinną dziewczynę?

– Jezu, Shall, przestań! Nikogo nie zamordowałeś!

– Nie?

– To był wypadek! Pieprzony wypadek i… Boże, ja wiem, że stało się coś strasznego, ale już ci mówiłam, że nie jesteś złym człowiekiem. Już poniosłeś konsekwencje, odpokutowałeś… Ja… – spojrzała na mnie ze łzami w oczach – ja nie zakochałabym się w kimś złym. Nie jesteś złym człowiekiem, Marshall – dodała cicho.

– Skoro tak uważasz… – Uśmiechnąłem się lekko, by nieco rozluźnić atmosferę.

Emily trąciła mnie w ramię i się zaśmiała.

– Nie nabijaj się ze mnie!

– Nie nabijam się. Po prostu lubię słuchać, jak bardzo próbujesz mnie przekonać do tego, że jestem taki dobry i prawy – zażartowałem.

– Dla mnie jesteś.

Objąłem ją. Podniosła na mnie wzrok.

– Dla mnie jesteś najlepszy.

– Czy to będzie bardzo nie na miejscu, gdy cię teraz pocałuję? – Uśmiechnąłem się szeroko.

Emily rozejrzała się po kuchni, spojrzała na stół, a potem na mnie.

– Nie wiem, to twój dom. – Udała niewiniątko. – Co by na to powiedział twój ojciec? – dodała prowokująco.

– Żałuję, że tego nie zobaczy – odpowiedziałem i podniosłem ją, a następnie posadziłem na stole.

Emily spojrzała na mnie rozbawiona. Oczy zaczęły jej błyszczeć, a oddech przyśpieszył.

– Czego? – Oblizała usta.

– Tego, jak pieprzymy się na stole w kuchni. – Pocałowałem namiętnie jej usta.

– Uch, więc to, co robimy, jest bardzo nieodpowiednie? – zasugerowała z szelmowskim uśmiechem.

– Bardzo – zamruczałem, przygryzając jej wargę i obejmując ją w talii.

Emily uśmiechnęła się i oddała pocałunek.

Przez ostatnie dni w ogóle nie myślałem o seksie, ale w tym momencie znowu poczułem chęć bycia z Emily bardzo blisko. I nie wahałem się przed niczym. Kłębiące się we mnie emocje z ostatnich dni tylko spotęgowały pragnienie, które tak nagle wypełniło moje ciało. Naparłem na nią mocniej, by poczuć, że też tego chce. Chciałem sprawić, byśmy choć na chwilę zapomnieli o tym, co działo się wokół nas. Byśmy byli tylko my i to, co nas łączyło. Całowaliśmy się namiętnie, by rozpalić siebie wzajemnie jeszcze bardziej, gdy nagle Emily przypomniała sobie:

– Nie mamy gumki.

– Kurwa… – jęknąłem, opierając czoło na jej czole. – Nie możemy tak ryzykować.

– Nie możemy. – Dziewczyna uśmiechnęła się do mnie i ujęła w dłonie moją twarz. – Ale możemy iść do sklepu, nieco ochłonąć i przemyśleć ten kontrowersyjny pomysł bzykania się w kuchni twoich rodziców. – Mrugnęła do mnie.

– Mam inny plan. Pójdziemy do sklepu po prezerwatywy, po drodze nakręcimy się jeszcze bardziej, a potem zaliczymy każdy blat i stolik, a na końcu wylądujemy w ich sypialni – zaproponowałem.

W sumie to naprawdę miałem na to ochotę.

– Myślałam, że spróbujemy zapanować nad emocjami. – Emily odchyliła się nieco. – Ale twój plan też mi się podoba – dodała. W oczach miała figlarny błysk.

– Uwierz mi, że i tak mocno nad sobą panuję, jaskółeczko – odpowiedziałem i podałem jej dłoń, by zeskoczyła z blatu.

Ustaliliśmy, że skoczymy do sklepu, a przy okazji weźmiemy psa na spacer. Jeszcze nie rozmawiałem z ojcem o tym, że Emily chce go zabrać do Nowego Jorku, ale to nie był czas na takie pogadanki. Zresztą dla ojca to raczej nie miało znaczenia. On nienawidził tego niewinnego psiaka, bo winił go za wypadek mamy. Szukał winy w całym świecie, tylko nie w sobie. Zawsze tak postępował. Kiedyś to ja byłem ten najgorszy i zawsze wszystkiemu winny, a teraz… Teraz tak naprawdę chyba nic się nie zmieniło. Dla niego mógłbym nie istnieć, ale wtedy musiałby znaleźć sobie kogoś innego, na kogo mógłby zwalać wszystkie winy i szczerze go nienawidzić. Nie odpowiadała mi taka rola, ale to ojciec mnie w niej obsadził. Wydawało mu się, że ma prawo osądzać wszystkich wkoło, a sam uważał się za ideał. Idealny mąż, idealny Amerykanin, ale chujowy ojciec beznadziejnego syna. Obaj byliśmy sobie warci.

Wyszliśmy z domu, a ja od razu zauważyłem, że kilka sąsiadek zdążyło się zorientować, że wróciłem. Czułem na sobie ich spojrzenia, wymuszone uśmiechy i niewypowiedziane pytania. Miałem to gdzieś, ale nawet Emily poczuła się nieswojo, gdy w sklepie przy kasie ktoś bąknął pod nosem słowo „morderca”. Nie miałem jednak zamiaru reagować i dać się sprowokować. Oni tylko na to czekali, by mieć potem o czym rozmawiać przez kolejne lata.

Szybko zapłaciliśmy za zakupy i opuściliśmy sklep. Milczałem chwilę, bo mimo wszystko zawsze emocjonalnie reagowałem na coś takiego. Starałem się to ignorować, ale we mnie cały czas było poczucie winy, a to całe otoczenie o wszystkim mi przypominało.

– Kiedy będziemy mogli wrócić do Nowego Jorku? – zapytała Emily, gdy szliśmy niewielkim parkiem, który znajdował się tuż obok mojego dawnego liceum.

– Ty możesz to zrobić w każdej chwili, jaskółeczko. – Spojrzałem na nią.

– I mam cię tu zostawić na pastwę tych krwiożerczych i wścibskich bab? Niedoczekanie! – burknęła, a ja objąłem ją ramieniem i przyciągnąłem do siebie.

– Wrócę dopiero, gdy z mamą będzie lepiej – wyjaśniłem.

Nie oczekiwałem od niej, że zostanie ze mną cały czas. Tak naprawdę powinna wrócić do Nowego Jorku i korzystać z wakacji, a nie siedzieć ze mną w Dallas i stresować się moimi problemami. Emily była jednak wyjątkową i oddaną dziewczyną. Wiedziałem, że nigdy mnie nie zawiedzie.

– Na pewno będzie lepiej – pocieszyła mnie.

W tym momencie nie mogłem oczekiwać niczego więcej. Miałem idealną dziewczynę, która wspierała mnie mimo wszystko. Nigdy wcześniej nie spotkałem takiej osoby i naprawdę zachodziłem w głowę, czym zasłużyłem sobie na to, że Emily wybrała akurat mnie. Czułem się zaszczycony, że znalazła dla mnie miejsce w swoim sercu.

Nie chciało nam się wracać do domu, więc postanowiłem pokazać Emily teren szkoły, do której kiedyś uczęszczałem. Zaliczyłem raptem kilka klas, bo potem trafiłem do poprawczaka, ale pamiętałem doskonale, że nie czułem się w liceum jakoś bardzo źle. Wszyscy się mnie bali, nikt mnie nie zaczepiał, a ja miałem spokój. Weszliśmy na teren boisk i zajęliśmy miejsce na niewielkiej trybunie obok boiska do koszykówki. Emily spuściła ze smyczy psa, by sobie trochę pobiegał. Rozejrzała się, a potem popatrzyła na mnie.

– Byłeś najlepszym zawodnikiem w szkole? – zapytała.

– Nie, nie uprawiałem żadnego sportu.

– Ja biegałam, ale nienawidziłam tego robić. – Zaśmiała się. – Ale dzięki temu mam teraz fajny tyłek. – Trąciła mnie lekko, bo wiedziała, że myślami jestem gdzieś daleko. We wspomnieniach.

– Może gdybym uprawiał sport, to byłoby we mnie mniej agresji?

Emily westchnęła.

– Nastolatki potrzebują ruchu, by rozładować emocje. Możliwe, że jeśli grałbyś w cokolwiek, to inaczej radziłbyś sobie z agresją, ale nie ma co gdybać, Shall. Tamto już za tobą. – Ujęła moją dłoń i oparła mi głowę na ramieniu.

– Myślisz, że będę obwiniał się całe życie? – zapytałem szczerze.

Chciałem poznać jej punkt widzenia, bo był zupełnie inny od mojego, ale naprawdę sensowny. I optymistyczny.

– Myślę, że tak, ale tu chodzi raczej o to, że do tej pory nie pogodziłeś się z tym, co się stało. Sam widzisz w sobie… mordercę. – Ostatnie słowo wypowiedziała szeptem. – Uważasz się za złego człowieka. Uważasz, że nie zasługujesz na nic dobrego. Mam rację, Shall?

Patrzyłem przed siebie i analizowałem jej słowa. Nie trwało to długo, bo Emily jak zwykle miała rację.

– Tak, jest dokładnie tak, jak mówisz – przyznałem.

– Więc jakim cudem jesteśmy razem? – Emily przesiadła się na ławkę niżej, by spojrzeć mi w oczy.

– Nie wiem, jakimś pieprzonym cudem. – Wzruszyłem ramionami.

Wiedziałem, że chciała mi pomóc. Chciała zabrać mi trochę tego poczucia winy. Kogo by było na to stać? Tylko naprawdę dobra i niewinna osoba mogła dostrzec we mnie to, co widziała Emily. Nie miałem pojęcia, co to było, ale ona to widziała i pragnęła to ze mnie wydobyć.

– Pieprzonym cudem? – Zaśmiała się smutno. – A myślałam, że to się nazywa miłość – dodała z niepewnym uśmiechem.

– Emily…

– Wiem, Shall – przerwała mi. – Nie musisz się tłumaczyć – dodała, ale doskonale wiedziałem, że było jej przykro, bo nie potrafiłem odpowiedzieć jej tym samym na te dwa słowa: „kocham cię”. Ja po prostu nie chciałem jej okłamywać.

– Był… ktoś… – wyznałem niepewnie.

Emily zmarszczyła brwi i przysiadła obok na ławeczce.

– Ktoś? – zapytała.

– Ona… Ja… – Język zaczął mi się plątać na myśl o Sarze. – To nie miało sensu, ale zrozumiałem to za późno – dodałem.

Patrzyłem na nią i próbowałem wybadać reakcję.

– Za późno, to znaczy wtedy, gdy postanowiłeś pocieszyć się mną? – zasugerowała ze złością.

Była bystra i potrafiła łączyć fakty. Kurwa. Od razu się zorientowałem, że ją tracę.

– Nie… Boże… – Przetarłem twarz dłonią.

– Nie? – Emily wstała.

Wstrzymałem oddech, bo jeśliby odeszła, to chyba bym tego nie wytrzymał.

– Emily, proszę… – wyszeptałem.

Czułem się tak fatalnie z tym, że miała rację. Przecież tak dokładnie było. Emily była opcją… Pocieszeniem… A ja byłem skurwielem do potęgi.

– A ja prosiłam, byś był ze mną szczery. – Jej głos brzmiał dziwnie.

Doskonale wiedziałem, że ją uraziłem. Spuściłem wzrok. Jak miałem jej wyznać, że zaczęło mi na niej zależeć w momencie, gdy z Sarą się rozsypało?

– Jestem szczery, ale…

– Ale? – burknęła. – Zawsze jest jakieś ale, Shall!

– Zależy mi na tobie! – Wstałem.

– Ale kochasz inną – dokończyła, patrząc mi w oczy. Nie potrafiłem skłamać. Nic nie odpowiedziałem, ale Emily znała odpowiedź. – Spotykałeś się z nią i ze mną jednocześnie? – zapytała.

Była wściekła. Słyszałem to w jej głosie i widziałem na jej twarzy.

– Nie… Tak… Kurwa! To było skomplikowane. – Pogrążałem się dalej.

Żadne słowa nie były w tym momencie odpowiednie.

– Skomplikowane? Nie, no oczywiście. Sypianie z dwiema panienkami w jednym czasie wymaga dobrej logistyki! – wykrzyczała i gwałtownie się odwróciła.

Od razu ruszyłem za nią.

– Emily!

– Nie odzywałeś się do mnie, bo liczyłeś, że z nią ci się ułoży?! – zapytała i nagle się zatrzymała.

Spojrzała na mnie. W oczach miała łzy, które po sekundzie spłynęły po jej policzkach.

– Nigdy nie było na to szans – wyznałem szczerze. – I tak, może to tak wyglądać, że jesteś opcją zapasową, ale mnie naprawdę na tobie zależy. Zrozumiałem to wtedy, gdy zabrałem cię do domu z tamtej imprezy. Mówiłem ci, że nie jestem dobrym facetem, ale ty sama powiedziałaś, że mam za ciebie nie decydować.

– Myślałam, że mówiłeś tak dlatego, że masz taką, a nie inną przeszłość! – zaczęła na mnie krzyczeć. – Nie wpadło mi do głowy, że byłam po prostu opcją zapasową! Co ja gadam? Byłam? Pewnie nadal jestem! – Mówiąc to, patrzyła mi prosto w oczy.

– Sara dla mnie nie istnieje – wydusiłem z siebie. – Nie chcę, by istniała. Chcę o niej zapomnieć. – Zacząłem się tłumaczyć jak dziecko.

Co miałem innego zrobić? Iść w zaparte i nadal ją okłamywać? A tak naprawdę nie okłamywać, a zatajać prawdę. To było chyba coś gorszego.

– I ja mam ci w tym pomóc? – Emily potrząsnęła głową. – Kurwa mać, ale ze mnie idiotka!

– Nie mów tak. – Podszedłem, ale Emily zrobiła krok w tył. – To moja wina, bo nie powiedziałem ci prawdy. Bałem się właśnie takiej reakcji.

– A jak twoim zdaniem powinnam zareagować, co?! Udawać, że mnie to nie rusza? Że dobrze mi z myślą, że pocieszyłeś się mną, bo z inną ci nie wyszło?!

– Powinnaś dać mi w twarz – powiedziałem szczerze.

– Tak, masz całkowitą rację – podeszła i uderzyła mnie otwartą dłonią w policzek. Zamknąłem na chwilę oczy. Nie z bólu. Z poczucia winy, które momentalnie zaczęło mnie przytłaczać. – A teraz pozwól, że ci coś powiem. Masz zniknąć z mojego życia raz na zawsze, rozumiesz? Nie dzwoń. Nie pisz. Nie pojawiaj się jak jakiś pierdolony superbohater i nie próbuj mnie ratować.

Emocje w niej wybuchły. Widziałem, że to koniec. W jednej chwili straciłem osobę, która była najlepszym człowiekiem, jakiego znałem. Ale przecież to było zbyt piękne, by było prawdziwe. Ja nie zasługiwałem na kogoś takiego jak Emily i od samego początku byłem tego świadom. Te wszystkie wspólne chwile tylko mnie w tym upewniały. Ktoś taki nieskazitelny i dobry jak ona nie powinien marnować swojego życia na kogoś takiego jak ja. Mówiłem jej o tym, ale nie chciała mnie słuchać. Kochała mnie, a nie powinna. Zupełnie tak samo, jak ja kochałem Sarę, a nie powinienem.

– Rozumiem – wydusiłem z siebie.

Serce waliło mi jak szalone. Może mogłem powiedzieć coś innego? Błagać o wybaczenie? Ale wiedziałem, że nie powinienem. Nie mogłem dać jej tego, co ona mi dawała. Szanowałem ją, zależało mi na niej, była wspaniała… Najwspanialsza. Ale nie była Sarą. Nie kochałem Emily i nie mogłem jej krzywdzić.

– Chciałabym wrócić i spakować swoje rzeczy – dodała po chwili milczenia.

Prawie słyszałem, jak pęka jej serce. Kiwnąłem tylko głową, że możemy iść.

Emily zawołała psa i zapięła go na smycz. Widziałem, jak ukradkiem ociera łzy, ale nie chciała pokazywać słabości. W domu szybko spakowała swoje rzeczy i chciała lecieć jeszcze tego samego dnia, ale najbliższy lot do Nowego Jorku miała dopiero następnego dnia rano. Byłem przekonany, że nie zostanie w tym domu, ale sama poprosiła o jeszcze jeden nocleg. Wtedy to mnie pękło serce. Ona czuła się źle z tym, że o cokolwiek musiała mnie prosić. Starała się być twarda, jak to Emily, ale i tak doskonale wiedziałem, że zniszczyłem w niej to, co najpiękniejsze. Słowa ojca okazały się prawdą, i to tak szybko. Boże. Ja naprawdę nie powinienem istnieć. Niszczyłem wszystko i wszystkich wokół siebie.

ROZDZIAŁ 45

Guns N`Roses – Don`t Cry

Resztę dnia Emily przesiedziała w sypialni dla gości, a ja nie potrafiłem znaleźć sobie miejsca. Znowu czułem się jak zagubiony mały chłopiec, który stracił nadzieję. Straciłem swój kompas, który prowadził mnie w tę dobrą stronę.

Wczesnym wieczorem do domu wrócił mój ojciec. Zapytałem jedynie o stan mamy. Okazało się, że obrzęk mózgu zaczął się powoli zmniejszać, a to była naprawdę dobra wiadomość. Chciałem podzielić się tą informacją z Emily, ale… Ale po co miałem to robić? To tylko pogłębiłoby jej cierpienie, bo nie chciała mnie widzieć.

Poszedłem więc do łazienki, by ochłonąć. Ojciec oczywiście nie wiedział o niczym i nie chciałem dawać mu tej satysfakcji. Miałby kolejny powód, by się na mnie wyżywać i udowadniać mi, że jestem tym najgorszym z najgorszych. Było gorąco, więc wziąłem chłodny prysznic i wróciłem do kuchni. Zastałem w niej Emily, która przygotowywała dla siebie i ojca zimne napoje. Spojrzałem na nią, a ona zapytała:

– Napijesz się z nami?

Przełknąłem ślinę. Emily zachowywała się przy ojcu, jakby nic się nie stało. Robiła to, bo doskonale wiedziała, że ja mu o niczym nie powiedziałem. Zerknąłem na niego – naprawdę niczego się nie domyślał.

– Nie… – odpowiedziałem, a wtedy Emily zerknęła na mnie. – Właściwie to... mam coś ważnego do załatwienia. Wrócę późno – dodałem i ruszyłem do drzwi.

Nie chciałem jej niczego utrudniać. Emily powinna spędzić tę noc spokojnie, a nie zamartwiać się, że jestem tuż obok w pokoju. Jeszcze przyszłoby jej do głowy coś głupiego i postanowiłaby mi wybaczyć? Ta myśl była kusząca, ale postanowiłem skończyć raz na zawsze z byciem dupkiem.

– Odwieziesz mnie jutro? – Emily pobiegła za mną.

Stanęła naprzeciwko z taką miną, że moje nieczułe serce znowu zabiło milion razy mocniej.

– A chcesz tego? – zapytałem.

Patrzyłem na nią i przez sekundę naszła mnie myśl, że powinienem podejść, wziąć ją w ramiona i wszystko by się jakoś ułożyło. To było jednak tylko złudzenie.

– Nie wiem, czy trafię sama na lotnisko, a nie chcę się spóźnić, ale rozumiem. Wezmę taksówkę – odpowiedziała, a ja zaśmiałem się gorzko.

– Nie chcę ci czegokolwiek utrudniać – odparłem.

– Więc nie utrudniaj, po prostu odwieź mnie na czas na lotnisko – odpowiedziała.

Starała się udawać obojętną, ale marnie jej to wychodziło.

– Dobrze. – Kiwnąłem głową.

Chciałem zakończyć tę rozmowę, bo i tak niczego nie zmieniała. Każda kolejna sekunda spędzona razem była dla niej zła. Emily już się łamała. Doskonale to widziałem, ale nie mogłem jej na to pozwolić drugi raz. Dlatego też po prostu wyszedłem z domu. Znałem okolice i mogłem się szwendać do rana, a potem odwieźć ją na lotnisko i zostawić w spokoju. I zacząć kolejny etap swojego życia w samotności. Tak było najlepiej dla wszystkich, bo nikogo już nie mogłem krzywdzić.

Ruszyłem przed siebie. Od razu wybiłem sobie z głowy chęć pójścia do baru Kim. Miałem tam już nigdy więcej nie wracać. To byłby ogromny krok do tyłu, a tego nie chciałem. Nie mogłem się aż tak pogrążać we własnej beznadziejności. Chodziłem więc po okolicy. Już nie analizowałem tego, co się stało. Próbowałem jedynie wmówić sobie, że Emily szybko o mnie zapomni i zacznie normalnie żyć. Mogła wyjechać, bo przecież jej wakacje dopiero się rozpoczęły. Miała przed sobą całe życie, pełne perspektyw, a taki ktoś jak ja tylko ją zatrzymywał.

I z tą myślą krążyłem po okolicy prawie do drugiej nad ranem. Nie odmówiłem sobie alkoholu, ale fakt, że nie wypiłem go w barze, i tak był jakimś postępem. Nie byłem pijany, najwyżej lekko wcięty, ale zdawało mi się, że mam nad wszystkim kontrolę.

Stanąłem przed domem i zobaczyłem, że światła są zgaszone. Odetchnąłem, że Emily i ojciec już śpią, ale nie chciałem ich budzić, więc wszedłem tylnym wejściem, prosto do kuchni. Musiałem napić się wody, bo noc była wyjątkowo upalna, a po kilku piwach już mnie nieco suszyło. Zakradłem się po cichu i dostrzegłem siedzącą przy stole pod oknem Emily. Wpatrywała się w nie, jakby na mnie czekała. Uśmiechnąłem się i przez chwilę pozostałem niezauważony, aż w końcu się odezwałem.

– Szpiegujesz kogoś? – zapytałem, a Emily aż podskoczyła.

– Boże! – pisnęła. – Dlaczego się tak zakradasz?! – dodała, kładąc dłoń na sercu.

Nie widziałem dokładnie wyrazu jej twarzy, ale głos miała normalny, tylko nieco przestraszony i niepewny.

– Zawsze tak robiłem, gdy wracałem do domu po nocy – wyjaśniłem.

– Gdzie byłeś? – zapytała, a następnie wstała od stołu.

Dopiero wtedy dostrzegłem, że miała na sobie koszulkę nocną, która sięgała do połowy ud. I wyglądała w niej diabelnie seksownie. Dziewczyna zmierzyła mnie wzrokiem, podeszła kawałek i skrzyżowała dłonie na piersi.

– Naprawdę myślisz, że będę się przed tobą tłumaczył, jaskółeczko? – Zaśmiałem się cicho.

Emily była urocza, gdy próbowała być surowa i bezwzględna.

– Chyba mam prawo wiedzieć?

– Właściwie to nigdzie nie byłem. Szwendałem się tu i tam. Bez celu – odpowiedziałem, skoro tak nalegała. Choć nie wiem, po co jej była ta informacja? – To takie ważne, gdzie byłem? – zapytałem.

– Jesteś pijany?

Zaśmiałem się głośniej.

– Nie, może lekko wstawiony. Po co te pytania, Emily?

Teraz to ja skrzyżowałem ręce na piersi i podszedłem bliżej. Lepiej widziałem jej śliczną twarz. Musiała płakać, bo była smutna, oczy miała czerwone i lekko opuchnięte. Już nie zastanawiałem się, z jakiego powodu, bo to przecież było oczywiste.

– Martwiłam się – wydusiła z siebie niepewnie.

Zacisnąłem pięści, by się opanować. By nie podejść i jej nie przytulić. To niczego by nie zmieniło. Emily nie była w stanie mi pomóc, a nawet jeśli, to kosztem własnego szczęścia. Nie mogłem pozwolić, by tak się poświęcała.

– Niepotrzebnie. A teraz możesz iść spać. – Wskazałem na schody, by wróciła do sypialni dla gości.

Ja planowałem przekimać na sofie. Liczyłem, że i tak wstanę pierwszy, by się ogarnąć przez odwiezieniem Emily na lotnisko, więc ojciec nie zorientowałby się, że spaliśmy osobno.

– A ty? – zapytała, jakby zdziwiona, że ma iść sama.

Zaskoczyła mnie tym.

– Prześpię się w salonie – wyjaśniłem.

– Och, okej. W takim razie dobranoc, Shall.

Po chwili Emily poszła na górę, a ja napiłem się wody i usiadłem przy stole. Czułem jej zapach i wciągnąłem głęboko powietrze. Chciałem ją poczuć ten ostatni raz, by zapamiętać tę wyjątkowo słodką woń, którą tak uwielbiałem. Muszę dać jej odejść – wmawiałem sobie, bo to było najwłaściwsze rozwiązanie.

Nie wiem, jak długo tak siedziałem. Chyba zacząłem przysypiać, gdy nagle usłyszałem czyjeś kroki. Zerknąłem w stronę schodów, bo byłem przekonany, że to ojciec i zaraz się z nim pokłócę. On uwielbiał wypominać mi późne powroty do domu, nawet gdy nie byłem już nastolatkiem. O dziwo, to nie był on, a Emily. Uniosłem brew, a ona bez słowa przysiadła się do stołu. Zerknąłem na nią.

– Nie mogę spać – odezwała się po chwili.

– Ja też – odpowiedziałem.

Cały czas patrzyłem na nią, a ona przed siebie. Zastanawiałem się, po co przyszła? Czemu się tak dręczyła? Przecież oboje doskonale wiedzieliśmy, że tak było. Znowu zapadła cisza, ale nie przeszkadzało mi to. Emily siedziała obok, czułem jej zapach i cieszyłem się tymi ostatnimi chwilami jej obecności. Ogarnął mnie dziwny spokój, gdy nagle Emily wstała, usiadła na stole i spojrzała na mnie.

– Przeleć mnie ten ostatni raz, Shall – wyszeptała i jednym ruchem ściągnęła z siebie koszulkę nocną.

W sekundę zaschło mi w gardle. Moje oczy były wielkie z zaskoczenia, ale i podniecenia, które od razu wypełniło moje ciało. To była jej ostatnia prośba? Miałem ją przelecieć na pożegnanie? I Bóg mi świadkiem, nie planowałem tego. Nie chciałem jej dotknąć. Powinienem wstać i odejść, ale to Emily zsunęła się na mnie z blatu stołu. Poczułem jej nagie ciało, które przylgnęło do mojego. Dosiadła mnie, dłońmi objęła za szyję, a ustami odnalazła moje usta. Pocałowała mnie tak niepewnie i niewinnie. Cała drżała, a może to ja drżałem? Nie miałem pojęcia. Siedziałem jak wryty i z całych sił próbowałem jej nie dotknąć. Gdybym to zrobił, to nic by mnie nie powstrzymało.

– I co to zmieni? – wydusiłem z siebie.

Mogłem mówić co innego, ale moje ciało nie zgadzało się z rozumem. Już zrobiłem się twardy i ona to czuła. Jej słodką cipkę dzielił od mojego kutasa jedynie materiał moich ubrań.

– Na chwilę zapomnę, jaki z ciebie dupek – odpowiedziała i znowu mnie pocałowała.

Tym razem zrobiła to pewnie i namiętnie. Prowokowała, i to całkiem świadomie.

– A co będzie potem? – jęknąłem, gdy naparła na mnie mocniej.

Nadal jednak trzymałem dłonie na siedzeniu. Kurczowo zaciskałem je na krawędzi, by panować nad rękoma. Emily spojrzała mi w oczy i uśmiechnęła się lekko.

– Po prostu mnie przeleć, Shall. Proszę...

Nagle sięgnęła do gumki moich dresowych spodni. Uniosła się nieco, ja odruchowo też, a wtedy zsunęła je niżej, by uwolnić mojego penisa. Nie wierzyłem, że to dzieje się naprawdę. Oddychałem ciężko i patrzyłem na jej piękne ciało, które wyglądało tak kusząco i ponętnie.

– Ty to zrób. Jestem cały twój – odpowiedziałem w zgodzie z własnym ciałem, ale nie z rozumem.

Nic już jednak nie było w stanie opanować buzującego we mnie pożądania.

– Powiedz mi, czy tak jest przyjemnie? – wyszeptała mi w usta i zaczęła się ocierać. Jej słodki wilgotny rowek pieścił mojego fiuta, a ja miałem ochotę krzyczeć z przyjemności. Kurwa. Było mi tak dobrze, gdy czułem ją tak blisko. – Wsadź go. Chcę cię w sobie poczuć, Marshall – jęknęła po chwili i uniosła się nieco.

Wtedy bez wahania chwyciłem w dłoń penisa i nakierowałem na nią. Drugą ręką objąłem ją w talii, a wtedy Emily usiadła na mnie. Zrobiła to bez wahania, a jej ciało stawiało tylko lekki opór. Dziewczyna była tak rozpalona i mokra, że wszedłem w nią cały. Myślałem, że zwariuję, gdy zaczęła się poruszać. Unosiła się i opadała na mnie. Ujeżdżała. Brała to, co chciała dostać, a ja patrzyłem. Prawie jej nie dotykałem. Chłonąłem emocje, słuchałem jęków i czułem, jak ciało Emily napina się w narastającej przyjemności.

To był najgorszy z możliwych sposobów na pożegnanie, ale skoro ona tego chciała... Najgorszy, ale najbardziej przyjemny. I choć doskonale wiedziałem, że rano będzie nam jeszcze gorzej, to pozwoliłem jej to zrobić. Pozwoliłem na to, by zatraciła się w ekstazie. By jęczała moje imię w trakcie orgazmu. Doszła, a wtedy ją pocałowałem i poczułem na języku jej słone łzy. Objąłem ją mocno i przytuliłem. Jej serce mało nie wyrwało się z klatki piersiowej, która walczyła o każdy oddech. Emily teraz naprawdę drżała. Czułem to. Jej ciało pulsowało i w środku i na zewnątrz. W tej jednej chwili zrozumiałem tak wiele ważnych rzeczy. Nie mogłem jednak wyznać, że ją również kocham, choć właśnie to sobie uświadomiłem. Kochałem dwie kobiety, ale jedna z nich już dla mnie nie istniała. Była tylko Emily.

Jednak na takie wyznanie było już po prostu za późno.

Ta noc niczego nie zmieniła, bo rano Emily wróciła do Nowego Jorku z psem mojego ojca. Jego to nie obchodziło, więc nie robił problemów. Nie rozmawialiśmy z Emily o tym, co stało się tej nocy. Ja nie miałem odwagi zapytać, a ona… Nie wiem, co sobie myślała.

Uściskałem ją na pożegnanie, bo uważałem, że tak trzeba. Mogłem zostawić ją przed wejściem na lotnisko i wrócić do domu, ale nie potrafiłem. Patrzyłem, gdy szła tunelem w stronę samolotu. Czekałem, aż się odwróci, ale nie zrobiła tego. Doskonale wiedziałem dlaczego. Gdyby na mnie spojrzała, to zawróciłaby i nie wyleciała. Tego oczekiwałem? Nie.

Oczekiwałem, że będzie szczęśliwa, i to jak najdalej ode mnie.

ROZDZIAŁ 46

Bryan Adams - Please Forgive my

Samotność towarzyszyła mi właściwie od zawsze i wydawało mi się, że już dawno się z tym pogodziłem. Człowiek jednak tak łatwo przyzwyczaja się do dobrego. Tak jak ja przyzwyczaiłem się do obecności Emily w moim życiu i nagle nastała tak wielka pustka, że nie wiedziałem, co ze sobą począć. Łapałem się na tym, że kilkanaście razy dziennie sprawdzałem telefon i patrzyłem, czy nie napisała. Jeszcze więcej razy powstrzymywałem się, by do niej nie zadzwonić. Ojciec o niczym nie wiedział. Myślał, że wyjechała, bo nie mogła dłużej zostać. Jedynym pocieszeniem było dla mnie to, że z mamą było coraz lepiej. Jej stan był stabilny, a z dnia na dzień lekarze widzieli coraz większą poprawę.

W dniu, gdy wybudzili mamę ze śpiączki, uświadomiłem sobie, że powinienem niedługo wrócić do Nowego Jorku. Miałem obowiązki, pracę… Nie mogłem zawalać wszystkiego naraz. Chciałem jednak pobyć z nią jeszcze kilka dni i upewnić się, że już nic złego się nie stanie. Z ojcem prawie nie gadałem, a on tolerował moją obecność w ich domu. Tak wyglądało moje życie. Byłem wyrzutkiem, którego ktoś mógł najwyżej tolerować.

– Kiedy masz zamiar wrócić do Nowego Jorku? – zapytał ojciec, gdy wieczorem wróciłem od mamy ze szpitala.

Udało mi się nawet zamienić z nią kilka słów, ale była jeszcze bardzo słaba. Była szczęśliwa, że mnie zobaczyła, a to dodało mi otuchy i chęci do życia.

– Nie wiem. Dlaczego pytasz? – Spojrzałem na niego.

Nienawidziłem tego, że patrząc na tego człowieka, widziałem siebie. Byłem do niego fizycznie podobny. Te same oczy, usta. Charakter także ten sam. Może dlatego nie potrafiliśmy się dogadać?

– Bo siedzisz już tu prawie trzy tygodnie. Nie masz zamiaru do czegoś się dorzucić? – zasugerował, a ja uniosłem brew.

Robiłem zakupy za własne pieniądze. Sam gotowałem. Zmywałem po sobie. Sprzątałem. Wydawało mi się, że raczej mu nie przeszkadzałem.

– Mam się z tobą rozliczyć za jeden prysznic dziennie i nocleg? – zapytałem wprost.

– Woda też kosztuje – odpowiedział z odpowiednią dla siebie dawką wyższości.

– Okej. – Trudno mi było ukryć zaskoczenie, ale czego ja się spodziewałem? Poszedłem do korytarza po swoją kurtkę i wyjąłem z niej dwieście dolarów, które tego dnia rano wyjąłem z bankomatu, by mieć na zakupy. Wróciłem do kuchni i położyłem pieniądze na stole. – Tyle mam przy sobie. Wystarczy? – zapytałem, zaciskając zęby ze złości.

On znowu próbował wyprowadzić mnie z równowagi.

– A za tę twoją… Jak jej tam było? Za tę dziwkę, którą posuwałeś w mojej w kuchni – powiedział nagle, a mnie zamurowało.

Widział nas tamtej nocy? A może słyszał? To nie miało znaczenia.

– Odszczekaj to. Emily nie jest dziwką! – warknąłem.

Już byłem na granicy. Wiedziałem, że jeszcze jedno jego słowo i wybuchnę. Oczywiście miałem też świadomość, że on nie odpuści, bo właśnie do tego dążył. Chciał mnie sprowokować.

– Jesteś obrzydliwy. Przyprowadzasz do domu jakąś pannę i posuwasz ją w kuchni własnego domu. Trzeba było ją zabrać do taniego motelu! – krzyknął.

– Do domu?! To nigdy nie był mój dom! I ostrzegam cię, jeśli jeszcze raz nazwiesz Emily dziwką, to pożałujesz! – wybuchnąłem.

– A jak mam ją nazwać? Panna lekkich obyczajów, pani do towarzystwa czy może zwykła pospolita kurwa? – Roześmiał mi się prosto w twarz, a wtedy nie wytrzymałem.

Rzuciłem się na niego jak dzikie zwierzę. Miałem ochotę zabić go gołymi rękoma. Pchnąłem ojca z całych sił, a potem wymierzyłem mu cios prosto w szczękę. Nie panowałem nad sobą. Szarpałem się z nim i biłem, gdzie popadnie. Chciałem, by zdechł. Chciałem go zapierdolić i patrzeć, jak kona. To było najgorsze z możliwych uczuć. Tak bardzo go nienawidziłem, że wydawało mi się, że jego śmierć sprawiłaby mi radość.

Zmasakrowałem mu twarz i opanowałem się dopiero wtedy, gdy ojciec przestał się ruszać. Zszedłem z niego i spojrzałem na swoje zakrwawione ręce. Przez chwilę byłem przekonany, że go zabiłem. I nie, nie poczułem radości, której się spodziewałem. To nie było żadne pierdolone katharsis, bo od środka trawił mnie żywy ogień. Odsunąłem się. Byłem w jakimś dziwnym szoku. Rozejrzałem się w panice po zdemolowanej przez nas kuchni i jedyne, co mogłem zrobić, to wezwać pogotowie. Chwyciłem swoją komórkę i zadzwoniłem na numer ratunkowy, a następnie obmyłem ręce i czekałem. Nie miałem zamiaru uciekać. Siedziałem tam i sprawdzałem, czy żyje. Żył. Oddychał. Po prostu stracił przytomność, a gdy po chwili ją odzyskał, od razu do niego podszedłem. Ojciec spojrzał na mnie. Był zamroczony, ale usiadł.

Odtrącił moją dłoń, którą mu podałem.

– Jesteś nikim. Zerem. Pierdolonym mordercą. Wyjdź z mojego domu i nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy. Zrozumiałeś? – powiedział, patrząc prosto na mnie. Ani drgnąłem. – Masz ostatnią szansę, by stąd wyjść i nie ponieść konsekwencji tego, co właśnie zrobiłeś – dodał.

Dostrzegłem w nim coś dziwnego. Ojciec miał w oczach łzy. Walczył ze sobą. Nienawidził mnie tak mocno, a jednocześnie nienawidził samego siebie. Kiwnąłem głową, ale nadal nie ruszałem się z miejsca.

– Na co, kurwa, czekasz gnoju? Wypierdalaj stąd i nigdy nie wracaj! – wrzasnął na mnie i dopiero wtedy otrzeźwiałem.

Pobiegłem na górę po swój plecak, w którym miałem raptem kilka swoich rzeczy, a następnie wróciłem na dół. Ojciec właśnie obmywał twarz w łazience. Dostrzegł mnie, gdy przechodziłem obok. Zatrzymałem się i spojrzałem na niego. Rozciąłem mu łuk brwiowy i usta, ale gdy zmył krew, nie wyglądało to aż tak źle. Chciałem powiedzieć to jedno magiczne słowo, ale nie potrafiłem. On nie zasługiwał na to, bym go przeprosił. Mogłem żałować, że go uderzyłem, ale nie potrafiłem przyznać się do tego błędu przed nim. Patrzyliśmy na siebie jeszcze przez chwilę, ale nic nie mówiliśmy. Emocje nieco opadły i dopiero wtedy wyszedłem z domu.

Uderzyło we mnie gorące, lepkie teksańskie powietrze. Ruszyłem przez nasze osiedle z gonitwą myśli w głowie. Nie byłem pewien, ale chyba zakończyłem kolejny etap swojego życia. Oczywiście nie tak to wszystko powinno wyglądać, ale stało się. Upewniłem się jedynie w tym, że Dallas to nie był mój dom. To miejsce było dla mnie przeklęte. Musiałem stąd jak najszybciej wyjechać, ale miałem jeszcze do załatwienia dwie sprawy.

Najpierw pojechałem do szpitala, ale ze względu na późną godzinę nie mogłem zobaczyć się z matką. Zostawiłem jej jednak krótki list, w którym zapewniłem ją o tym, że bardzo ją kocham, ale musi mnie zrozumieć, bo potrzebuję odciąć się od tego, co było. Już na zawsze. Nie napisałem o tym, co zrobiłem ojcu, ale byłem przekonany, że mama domyśli się, że coś się stało. Nie obchodziło mnie, czy ojciec jej o tym powie, czy nie. Oni już dla mnie nie istnieli i musiałem się z tym pogodzić.

Wyszedłem ze szpitala i pojechałem w jeszcze jedno miejsce. Nigdy wcześniej tam nie byłem, ale doskonale wiedziałem, gdzie została pochowana dziewczyna, którą potrąciłem. Czytałem o jej pogrzebie w gazetach, które rozpisywały się o tej sprawie te trzynaście lat temu. Wszedłem na teren cmentarza, który zamykany był jedynie od czwartej do szóstej nad ranem. Po chwili udało mi się odnaleźć właściwą tablicę. Klęknąłem tam i przetarłem dłonią zakurzony nagrobek wmurowany w ziemię. Przeczytałem imię i nazwisko dziewczyny oraz datę śmierci. Dzień, w którym część mnie umarła razem z nią.

– Cześć – wydusiłem z siebie. To było takie żałosne, że gadałem do martwej dziewczyny, ale… kurwa, potrzebowałem tego. Inaczej chyba nie byłbym w stanie dalej żyć. – Nie znamy się… Zapewne nigdy byśmy się nie poznali, ale… – Zapatrzyłem się na jej zdjęcie, które widniało na nagrobku. To była młoda, uśmiechnięta, śliczna dziewczyna. – Ale tak ogromnie potrzebuję byś mi wybaczyła. – Poczułem łzy pod powiekami. Piekły tak kurewsko, że ledwo mogłem oddychać. Zamknąłem oczy i mówiłem dalej. – To, co zrobiłem, nie pozwala mi normalnie żyć. Nie zrobiłem tego celowo, wiesz o tym, prawda? – Znowu zerknąłem na nagrobek. – Nigdy, przenigdy nie pogodzę się z tym, co się stało, ale bez twojego wybaczenia nie dam rady dalej żyć. Niszczę siebie i wszystko wokół. Wiem, że cię to nie interesuje, ale na pewno byłaś wspaniałą i dobrą dziewczyną i miałaś ogromne serce. Ono już nie bije tyle lat, a ja prawie każdej nocy we śnie słyszę twój krzyk. – Łzy spłynęły mi po policzkach. – Wybaczysz mi? – zapytałem, ale odpowiedzi musiałem szukać w samym sobie.

Nachyliłem się nad nagrobkiem i raz jeszcze przetarłem dłonią zabrudzenia. Kilka moich łez spadło na płytę, wprost na zdjęcie dziewczyny. Roztarłem je i wyraźniej ujrzałem jej uśmiechniętą twarz.

– Do zobaczenia, Ashley. Kiedyś przeproszę cię za to wszystko osobiście – dodałem i wstałem powoli.

Cały drżałem, byłem wręcz roztrzęsiony, ale czułem się lepiej. To było nie do opisania. Wziąłem głęboki oddech i opanowałem emocje, a następnie przetarłem twarz dłonią i ruszyłem do wyjścia. W alejce tuż przy bramie spotkałem starszego stróża, który spojrzał na mnie i zapytał:

– Wszystko w porządku?

– Tak, raczej tak. – Westchnąłem. – Chyba w końcu będzie w porządku – dodałem i kiwnąłem mu na pożegnanie.

I to był koniec. Koniec rozdziału, którego nie potrafiłem zamknąć przez ostatnie trzynaście lat. Koniec z Dallas. Koniec z przeszłością. Koniec z poczuciem winy, które nie pozwalało mi normalnie funkcjonować.

ROZDZIAŁ 47

Kings of Lion – Use Somebody

Noc spędziłem na lotnisku, a następnego dnia wróciłem do Nowego Jorku. Pierwsze co zrobiłem, to zameldowałem się w pracy. Porozmawiałem z szefem i zadeklarowałem gotowość do powrotu od jutra. Komendant o nic nie pytał, ale ucieszył się na mój widok. Zapewnił, że miejsce czekało na mnie i nie musiałem się spieszyć z powrotem. Dostałem jeden dzień wolny ekstra i od poniedziałku miałem wrócić, a że była sobota, to miałem mnóstwo możliwości. Mogłem się napić i uczcić nowy etap swojego życia, ale to byłoby zbyt podobne do tego, co było kiedyś. Mogłem iść do Asha i napić się z nim, ale on miał rodzinę, a ja nie chciałem robić im więcej problemów. Zadzwoniłem jedynie, że wróciłem, i oczywiście zostałem zaproszony na niedzielny obiad. Nie odmówiłem, bo naprawdę się za nimi stęskniłem.

Nadal jednak nie miałem planów, jak wykorzystać ten dzień. Był już prawie czerwiec, żar lał się z nieba. Poszedłem na siłownię, by pobudzić do życia zastałe mięśnie, a następnie wróciłem do swojego mieszkania. Krzątałem się chwilę i naszła mnie myśl, by pojechać do Emily. Gdzieś w środku czułem, że ucieszyłaby się na mój widok. Mogłem wymyślić jakikolwiek pretekst, na przykład taki, że chciałem zobaczyć, jak się ma pies, którego zabrała.

Nie zastanawiałem się długo. Skoro zaczynałem nowy rozdział, to chciałem spróbować naprawić coś, co popsuło się w poprzednim. Co sam zniszczyłem, zatajając pewne fakty. Teraz byłem zdeterminowany, by ją odzyskać. Szedłem do niej, w stronę światła, bo tylko ona znała właściwą drogę. Godzinę później stałem już pod drzwiami jej mieszkania. Zapukałem niepewnie i usłyszałem głos, który poinformował mnie, że zaraz otworzy. Czułem, jak wali mi serce. Byłem podekscytowany, a jednocześnie nieco przerażony, bo nie miałem pewności, jak Emily zareaguje na mój widok. Po chwili drzwi się otworzyły, a progu stanęła moja jaskółeczka. Od razu zauważyłem, że zmizerniała przez te kilka tygodni. Schudła i nie bił od niej ten wewnętrzny blask.

– Cześć – odezwałem się, by przerwać niezręczną ciszę. – Przeszkadzam? – dodałem, zerkając jej przez ramię.

Mieszkanie wyglądało tak, jakby trwał w nim remont, albo… Albo jakby ktoś się z niego wyprowadzał.

– Nie, właściwie to nie – bąknęła Emily i zaprosiła mnie do środka.

Ujrzałem więcej zapakowanych pudeł i walizek. Spojrzałem na dziewczynę, która zdecydowanie nie cieszyła się na mój widok.

– Zmieniasz mieszkanie? – zapytałem, bo nie brałem pod uwagę żadnej innej opcji.

Emily uśmiechnęła się blado i odpowiedziała:

– Wyjeżdżam.

Skrzywiłem się.

– Na wakacje?

– Złożyłam wniosek o wyjazd na płatne praktyki i kilka dni temu otrzymałam pozytywną odpowiedź – wyjaśniła, ale dalej nic nie rozumiałem.

– A gdzie są te praktyki? – wypytywałem, jakby to wszystko miało prawo mnie obchodzić.

Emily na pewno uważała inaczej. Czułem się jak intruz, który znowu wparował w jej życie w najmniej odpowiednim momencie.

– W Australii. – Odwróciła się w stronę blatu kuchennego. – Napijesz się czegoś? – dodała jakby nigdy nic. Stałem jak wryty i milczałem. Jak to, wyjeżdża do Australii? Przecież to, kurwa, drugi koniec świata! – Napijesz się czegoś? – powtórzyła, ale nie patrzyła na mnie. Głos jej zadrżał.

– Wyjeżdżasz przeze mnie? – zapytałem, a ona pokręciła głową.

– Nie wszystko kręci się wokół ciebie, Marshall – wydusiła z siebie.

– Ale… – Podszedłem do niej.

Odwróciła się i pokazała gestem, bym jej nie dotykał.

– Dostałam szansę na staż i chcę z niej skorzystać. To tylko jeden semestr, ale lecę już teraz, by się zaaklimatyzować – wyjaśniła.

– Teraz? Teraz, to znaczy kiedy?!

– To chyba nie twoja sprawa, prawda? Po co w ogóle do mnie przyjechałeś? Po co wróciłeś?! – odpowiedziała mi podobnym pretensjonalnym tonem.

Zrobiłem krok, ale Emily znowu się odsunęła. Była wściekła, że w ogóle do niej przyszedłem. Chciała wyjechać i zapomnieć, a ja jak zwykle pokrzyżowałem jej plany.

– Chciałem…

– Jasne, ty chciałeś. Jak zwykle liczysz się tylko ty i twoje problemy! – przerwała mi i odeszła kawałek, by zwiększyć dystans między nami. – Myślisz, że skoro wróciłeś, to dam ci kolejną szansę? Przypominam, że przyrzekałeś mi, że tej ostatniej nie zmarnujesz, a co zrobiłeś?

– Więc mam wyjść? Chcesz wyjechać i tak to zakończyć? – zapytałem z rezygnacją.

Myślałem, że to dobry pomysł, by spróbować ją odzyskać. Nie spodziewałem się czegoś takiego.

– Zakończyć? Wydaje mi się, że naszym zakończeniem był seks, który uprawialiśmy w kuchni twojego rodzinnego domu – wypomniała.

Uniosłem brew.

– I to dla ciebie było dobre zakończenie? – Brnąłem dalej w tę rozmowę, z której tak naprawdę niewiele rozumiałem.

Do czego ona dążyła? Chciała wywołać u mnie poczucie winy za tamtą noc?

– Najlepsze, jakie mogło być – odpowiedziała. – I o to chodzi. Dla mnie to był koniec, a ty znowu do tego wracasz, Shall. Nikt nie nauczył cię, jak od kogoś odejść? – zapytała i spojrzała na mnie niepewnie. – Ach, no tak. Ty nadal użalasz się nad sobą i nie widzisz, że inni też cierpią. Cierpią przez ciebie – dodała.

Nie było złości w jej głosie. Był żal i smutek.

– Mylisz się, Emily. Wiele zrozumiałem przez te ostatnie tygodnie.

– Tak? A niby co zrozumiałeś? – zapytała, krzyżując dłonie na piersi.

Nie była przyjaźnie do mnie nastawiona, ale właśnie tego powinienem się spodziewać, a nie powitalnego rzucenia się na szyję.

– Że w moim życiu nigdy nie było kogoś takiego jak ty. Że gdybym poznał cię chwilę wcześniej, to nie byłbym rozdarty między tobą a nią…

– Jezu, przestań! – warknęła.

– Nie, wysłuchaj mnie do końca! – poprosiłem, a Emily zamilkła. – Od dawna nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Błądziłem. Szukałem wyjścia z patowej sytuacji, ale nie potrafiłem. I wtedy poznałem ją… Zakochałem się jak szczeniak, ale to nie miało szans na przetrwanie. I nie chodzi o to, że coś nam nie wyszło. Po prostu nigdy nie powinniśmy się spotkać, a my…

– Jeśli masz zamiar pieprzyć głupoty o tym, że z nami jest inaczej, to…

– To co, Emily? Co, jeśli tak uważam? – zapytałem wprost.

– Ja nie wierzę już w takie bajki, Shall. – Emily pokręciła głową. – Byłeś jedynym facetem, do którego poczułam coś, co zaczynało się w głowie i szło prosto do serca. Nigdy wcześniej nie otworzyłam się przed kimś tak bardzo. Nie zabiegałam o faceta. Nie spałam z nikim od dawna… Chciałam, byś był wyjątkowy, a czułam, że byłeś, ale nie w taki sposób, jak to sobie wymarzyłam. – Spojrzała na mnie, a w jej oczach dostrzegłem łzy. – A teraz, gdy po trzech tygodniach zdecydowałam się wyjechać, ty stajesz w progu mojego mieszkania i nawet nie masz odwagi powiedzieć mi wprost, co czujesz. Jak mam to traktować? Jak żart? Robisz sobie ze mnie jaja, Shall?!

– Nie, ja naprawdę cię kocham, Emily! – wyznałem.

Sam byłem zaskoczony, że te słowa przeszły mi przez gardło, ale to był znak, że naprawdę ją kochałem. W końcu odważyłem się powiedzieć to na głos. Emily zrobiła taką minę, jakby zobaczyła ducha.

– Dlaczego kłamiesz? – burknęła.

– Co?! Do cholery, Emily, nie kłamię. To najszczersza prawda!

– Więc to udowodnij, bo twoje słowa są niewiele warte – powiedziała, a wtedy podszedłem do niej. Na szczęście tym razem się nie odsunęła.

– Zrobię wszystko, by cię odzyskać. – Ująłem jej twarz w dłonie, a Emily jakby odruchowo wtuliła policzek i zamknęła oczy. – Wiesz już o mnie prawie wszystko. Wróciłem dziś rano i musiałem cię zobaczyć. Zrozumiem, jeśli naprawdę chcesz wyjechać, ale jeśli ten wyjazd to ucieczka, to ja na to nie pozwolę – powiedziałem szczerze.

– Ten wyjazd to dla mnie szansa – powiedziała i otworzyła oczy. – Nie możesz znowu rozwalać mi wszystkich planów, Shall. To samolubne – dodała spokojnie.

– Miłość jest samolubna.

– Mówiłeś, że to jakiś pieprzony cud, a nie miłość. – Emily zaśmiała się ironicznie, a ja pokręciłem delikatnie głową.

– Musiałem dojrzeć do niektórych spraw – przyznałem. – Bałem się tego uczucia, bo z góry zakładałem, że cię skrzywdzę…

– I tak się stało. – Emily przerwała mi i zrobiła krok w tył. Odsunęła się, a moje serce o mało nie wyskoczyło z piersi.

Byłem przekonany, że naprawdę ją straciłem.

– Jestem z tobą w stu procentach szczery, Emily. Wysłuchasz mnie? – Poprosiłem o rozmowę, a tak naprawdę błagałem o jeszcze jedną szansę.

Dziewczyna milczała, a ja miałem wrażenie, że zaraz umrę, jeśli mnie nie wysłucha. Patrzyłem na nią i czekałem na odpowiedź jak na wyrok. W końcu i ona na mnie spojrzała, ale w jej oczach nie dostrzegłem nowej szansy.

– Nie, Shall. Nie mąć mi w głowie, proszę – powiedziała spokojnie, ale stanowczo.

– Ale…

– Wyjdź, proszę – przerwała mi i podeszła do drzwi.

Doskonale wiedziałem, ile ją to wszystko kosztowało. Udawała obojętną, ale nie potrafiła. Byłem przekonany, że gdy wyjdę, to Emily pęknie serce. Mnie również. Co miałem jednak zrobić? Jej słowa były jednoznaczne. Emily posłuchała rozumu, który kazał jej trzymać się ode mnie z daleka. Ignorowała serce, którym kierowała się do tej pory. Może to był w końcu właściwy wybór? Nie chciałem przedłużać tej chwili. Wyszedłem. Wyszedłem i przyrzekłem sobie, że już nigdy nie wrócę. Musiałem dać jej spokój, skoro taka była jej decyzja. Szanowałem ją, kochałem ją i nie mogłem jej dalej dręczyć. Siebie za to powinienem dręczyć do końca życia, bo skrzywdziłem najlepszą dziewczynę, jaką dane mi było poznać.

Wyszedłem na ulicę. W Nowym Jorku upał był nie do wytrzymania. Miałem ochotę spłonąć w słońcu, by już więcej nikogo nie skrzywdzić. Czułem ciężar odpowiedzialności, który na mnie spoczywał. To było naprawdę chujowe uczucie. Próbowałem znaleźć jakieś dobre strony mojej sytuacji. Niby zamknąłem etap Dallas i przynajmniej to mi już tak nie ciążyło. Ale to, co działo się w Nowym Jorku, miało być moją szansą na lepszą przyszłość, a znowu wszystko spierdoliłem. Ja po prostu nie byłem zdolny do robienia dobrych i odpowiednich rzeczy. Wszystkie sprawy, do których się brałem, w końcu przybierały zły obrót. Dobre intencje wcale nie okazywały się dobre… Co było ze mną nie tak? Nie potrafiłem kochać tak, jak powinno się to robić. Nikt mnie tego nie nauczył, a tak naprawdę ja nie zdążyłem się tego nauczyć, bo to Emily była moim drogowskazem. Pokochałem ją, a raczej uświadomiłem sobie, że ją kocham, gdy było już za późno. I to była tylko i wyłącznie moja wina.

ROZDZIAŁ 48

Lana Del Rey – Shades Of Cool

Niedzielny poranek przywitał mnie kacem. Podniosłem głowę i dostrzegłem pustą butelkę whisky obok sofy, na której przespałem całą noc. Upiłem się w domu, w samotności. Tłumaczyłem sobie, że muszę odreagować wszystko, co ostatnio się działo. Niechętnie wstałem i zacząłem się ogarniać, wybierając się na obiad do Missy i Asha. Głowa mi pękała, ale chociaż niczego nie odwaliłem. Nie zaliczyłem przypadkowej laski w barze, nie zadzwoniłem do Emily. Skoro nie zrobiłem tego po pijaku, to była szansa, że uda mi się nie zrobić tego również na trzeźwo.

Koło pierwszej wyszedłem z domu i po godzinie dotarłem na miejsce. W mieszkaniu Missy i Asha pachniało obiadem i byłem na siebie wściekły, bo nie czułem się najlepiej. Od razu zostałem zaproszony od stołu i dostałem szklankę wody z cytryną. Missy miała nadludzką zdolność wyczuwania mojego nastroju.

– Jak czuje się twoja mama, Shall? – zapytała, siadając obok.

Ash właśnie kończył ubierać ich córeczkę.

– Lepiej, obrzęk mózgu ustąpił i wybudzili ją ze śpiączki. Może być już tylko dobrze – odpowiedziałem i uśmiechnąłem się lekko, a Missy dotknęła mojej dłoni.

– Cieszę się, bo ogromnie się z Ashem martwiliśmy. Bardzo dobrze, że Emily poleciała z tobą. To taka miła i fajna dziewczyna – dodała, a ja spuściłem wzrok. Od razu dostrzegła, że coś się stało. – Shall? – W jej głosie wyczułem lekką złość.

– Rozstaliśmy się – bąknąłem.

– Co? – Missy się skrzywiła. – Kiedy? Przecież…

– Emily wróciła do Nowego Jorku trzy tygodnie temu. Byłem u niej wczoraj, ale… – Spojrzałem na Missy i wzruszyłem ramionami.

– Cholera, przykro mi. – Westchnęła. – Myślałam, że…

– Wiem, ja też tak myślałem, ale ja po prostu na nią nie zasługuję.

– To nieprawda, Shall. Widziałam, jak ona na ciebie patrzyła, gdy byliście u nas. Ogromna szkoda, że nie wyszło.

– Co nie wyszło? – wtrącił Ash, który wyszedł z sypialni z córką na rękach.

– Emily i Shall się rozstali – poinformowała go żona, a on spojrzał na mnie.

– Ty naprawdę potrafisz spierdolić wszystko, czego się tkniesz – stwierdził szczerze, ale Missy zganiła go wzrokiem.

– Dzięki, ale doskonale o tym wiem – westchnąłem.

– Co odwaliłeś tym razem? – zapytał.

– Nic, powiedziałem prawdę.

– Prawdę? O czym? – Ash podszedł do mnie i podał Milly żonie.

– O Sarze.

Małżeństwo spojrzało po sobie, po czym Missy wstała i czmychnęła do sypialni. Upiłem łyk wody, by w ogóle móc dalej rozmawiać. W gardle miałem jedną wielką gulę.

– Dzwoniła do ciebie znowu? – zapytał Ash.

– Tak.

– Więc już wiesz. – Westchnął, a ja się skrzywiłem.

– O czym? – zapytałem, bo przecież nie miałem pojęcia.

– No, o ślubie – wyjaśnił.

Nie potrafiłem ukryć zaskoczenia.

– Czyim ślubie?!

Ash spojrzał na mnie niepewnie.

– To gadałeś z nią czy nie?

– Nie, nie oddzwoniłem. O czyim ślubie mówisz, Ash?! – wybuchnąłem.

– No... Sara i Jace będą się hajtać. Myślałem, że wiesz – wyjaśnił, a mnie momentalnie oblały zimne poty.

Ślub? Ona naprawdę postanowiła wyjść za tego skurwiela?

Boże... Nie mieściło mi się to w głowie.

– To nie moja sprawa. – Próbowałem udawać, że mnie to nie rusza.

– Tak, masz rację. – Ash poczuł się nieswojo. W sumie to było zrozumiałe. Wygadał się o czymś, co dotyczyło nas obojga, a tak naprawdę nie powinno mnie interesować. – Napijemy się? – zaproponował.

– Wybacz, stary, ale mam kaca po wczorajszym. Uchlałem się w mieszkaniu, po powrocie od Emily – wyznałem wprost.

– Było aż tak źle? – zapytał niepewnie.

– Tak, było kurewsko źle.

– Stary, kurwa, przykro mi. Mogę coś dla ciebie zrobić? – Ash westchnął ciężko.

– Tak, wymaż mi z pamięci Sarę i Emily. Potrafisz? – Zaśmiałem się gorzko.

– Na stałe usunąć je z pamięci? – zapytał.

– Tak.

– Chyba byś tego nie chciał. Te znajomości wiele cię nauczyły i masz nauczkę na przyszłość.

– Tyle że ja już nie potrafię myśleć o innych kobietach. Są, były i będą tylko one dwie. Wiem o tym, bo znam siebie. Trochę chujowa perspektywa, co?

– Nie pierdol głupot, Shall. Na pewno się jeszcze kiedyś zakochasz.

– A ty? Potrafiłbyś żyć bez Missy? – zapytałem wprost, a Ash spojrzał w stronę sypialni.

– Nie.

– Więc nie wmówisz mi, że pierdolę głupoty. Nigdy, przenigdy wcześniej nikogo nie kochałem, a nagle w krótkim czasie poznałem Sarę i Emily. Pokochałem je obie, choć na różny sposób. I nie mogę być z żadną z nich. Pozwolisz, że się chwilę nad sobą poużalam? – Mówiąc to, miałem łzy w oczach.

Czułem się fatalnie. Pusty, wyprany z uczuć, bez jasnej wizji przyszłości, samotny. Ash już nic nie mówił. Poklepał mnie jedynie po plecach, by dać mi do zrozumienia, że mnie wspiera. Co innego mógł zrobić? Nic. Zupełnie nic.

Zjedliśmy pyszny obiad, a ja zostałem u Missy i Asha do wieczora. Nie rozmawialiśmy więcej o Sarze i Emily. Żadna rozmowa już niczego nie mogła zmienić. Musiałem pogodzić się z rzeczywistością. Jeszcze nie zdecydowałem, którą drogą pójdę, ale nie chciałem ponownie wkroczyć na złe tory. Mogłem znowu zacząć chlać, albo… Spróbować zostać strażakiem. Skoro etap Dallas był już za mną, to chyba byłem gotowy, by powiedzieć dowódcy jednostki, co ewentualnie mogło stać na przeszkodzie, bym został jednym z nich. To był całkiem sensowny cel do osiągnięcia i choć nie wiedziałem, czy to w ogóle możliwe, chciałem spróbować.

– Jakie są szanse, że ktoś taki jak ja zostanie strażakiem? – zapytałem Asha, gdy koło ósmej wieczorem powoli zbierałem się do wyjścia.

– Spore, poleciłem cię dowódcy, bo uważam, że masz bardzo dobre predyspozycje fizyczne, a psychicznie też sobie poradzisz. Myślałeś o tym na poważnie?

– Gdy mi to zaproponował, odrzuciłem propozycję, ale teraz… – Spojrzałem na niego. – Teraz myślę, że to chyba będzie dla mnie odpowiednie wyjście. Wyzwanie.

– Też tak uważam! – Ash objął mnie ramieniem.

– Zaprosiłeś Marshalla na swoje urodziny, Ash? – wtrąciła Missy, która akurat wyszła z sypialni, bo usypiała córeczkę.

Ash wymienił z nią dziwne spojrzenia, a potem zerknął na mnie.

– Za dwa tygodnie wyprawiam urodziny, wpadniesz? – zapytał, a ja się skrzywiłem.

– A gdzie jest haczyk? – Od razu wiedziałem, że coś było na rzeczy.

– Moja matka co roku wyprawia nasze urodziny w rodzinnym domu, więc… – wyjaśnił Ash.

– Więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że Sara i Jace też będą – dokończyłem za niego, a Ash jedynie pokiwał głową.

– Byłoby miło, gdybyś wpadł, Marshall. Bez względu na to, czy oni tam będą, czy nie – dodała Missy i uśmiechnęła się do mnie ciepło.

– Przemyślę to, okej? – Odwzajemniłem uśmiech.

Pewnie, że chciałem iść i świętować urodziny mojego kumpla, ale… No właśnie. Nie byłem pewien, jak zareaguję na widok Sary. No i jak ona zareagowałaby na mnie? Od razu jednak zacząłem się zastanawiać, jak się czuje. Co z dzieckiem? Czy Jace naprawdę miał zamiar to zaakceptować? A może to jednak on był ojcem? Z etapu zapominania o Sarze przeszedłem do dumania nad tym, co u niej. To wszystko było bez sensu. Jak można zapomnieć o kimś, kto w krótkim czasie wkradł się do twojego serca i zrobił tam spustoszenie? A potem poprawiła po niej Emily i tak zostałem zupełnie sam, z pustym sercem, głową pełną wątpliwości i pytań i zerem odpowiedzi. Teoretycznie nie miałem już problemów, ale złamane serce nie było najlepszym stanem ducha. Byłem przygnębiony, bo wszystko mi o nich przypominało. W pracy starałem się skupić na obowiązkach, ale marnie mi to wychodziło. W domu czułem się samotny, a wtedy myślałem o tym wszystkim milion razy częściej. Zastanawiałem się, jak radzą sobie inne osoby, którym pękło serce. Z kim miałem o tym porozmawiać? Jak sobie z tym radzić? Kompletnie nie wiedziałem.

Dni mijały. Zgłosiłem się do dowódcy i porozmawiałem z nim szczerze o tym, że moja przeszłość mogła być przeszkodą, bym został strażakiem. Komendant powiedział jednak, że wszystko sprawdzi i da mi znać. Poczułem się lepiej, bo gdy opowiedziałem mu o tym, co zrobiłem, nie ocenił mnie na nowo, nie zmienił o mnie zdania. To było takie ludzkie z jego strony, że podniosło mnie na duchu. Miałem nieco lepszy dzień niż ostatnio i w rozmowie z Ashem obiecałem mu, że przyjdę na jego urodzinową imprezę. Postanowiłem zachować się jak dorosły człowiek, a nie uciekać i chować się po kątach jak gówniarz.

– Gadałem z moją matką – powiedział Ash, gdy poinformowałem go, że jednak zjawię się na przyjęciu, które miało się odbyć następnego dnia.

– I co?

– Sary i Jace’a nie będzie. Podobno wyjechali na weekend za miasto – powiedział, a ja poczułem ulgę i zawód jednocześnie.

To były całkowicie sprzeczne uczucia.

– To dobrze. Przynajmniej będzie spokój. – Zaśmiałem się ironicznie.

– Zabierzesz się z nami autem? – zaproponował Ash.

– Chętnie. O której mam być u was?

– O trzeciej.

Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, a następnie poszedłem na posterunkową siłownię. Wyładowywałem na niej emocje i całkiem nieźle mi to wychodziło. Tylko tak potrafiłem się wyciszyć i skupić, a dodatkowo poprawiałem swoją kondycję, co było ważne, skoro były jakieś szanse, bym chociaż podszedł do testów do ochotniczej straży. Jedynie to mnie motywowało. Chciałem mieć silne i zdrowe ciało, by móc nieść pomoc innym. Na tym mi zależało. Najprawdopodobniej właśnie w ten sposób próbowałem odkupić swoje winy i spróbować być chociaż odrobinę lepszym człowiekiem. Czy było w tym coś złego? Wydawało mi się, że nie. Już nikogo nie krzywdziłem i nie miałem zamiaru. Nadszedł czas na lepszy etap, na nowego Marshalla z innymi priorytetami i planem na życie. Mój tok myślenia zaczął mi się podobać. Coś się we mnie zmieniło. Dostałem kopa od życia, a jednocześnie kopa do działania.

I już się nad sobą nie użalałem.

Dwudziesty raz spojrzałem w lustro i zastanawiałem się czy nie za bardzo się wystroiłem. Czarna koszula i ciemne dżinsy to nie był mój codzienny styl. Zdawałem sobie jednak sprawę, że w domu rodzinnym Asha będzie panować specyficzna atmosfera i nie chciałem odstawać wyglądem od reszty. Moje tatuaże na szyi i dłoniach i tak wystarczająco rzucały się w oczy. Skrzywiłem się, bo w takim eleganckim wydaniu nie czułem się najlepiej, ale… Czego się nie robi dla kumpla. Spryskałem szyję odrobiną perfum i wyszedłem z domu.

Byłem cały spocony już za rogiem, a zanim dotarłem do przystanku, pot lał się ze mnie jak po najbardziej intensywnym treningu na siłowni. Kurwa! To nie był dobry pomysł z tą koszulą, ale nie chciałem się spóźnić, więc już nie zawracałem do domu. Miałem ochotę ją z siebie zdjąć, ale zaraz dostałbym mandat za obnażanie się w miejscu publicznym.

Po godzinnej podróży zatłoczoną komunikacją już miałem dość. Dojechałem na miejsce i pierwsze, co powiedziałem, wchodząc do mieszkania Missy i Asha, było to, że muszę wziąć prysznic i się przebrać. Missy zaczęła się śmiać i od razu poszła poszukać czegoś odpowiedniego dla mnie z garderoby Asha, a on akurat wyszedł do sklepu. Wszedłem pod prysznic, a po chwili Missy przyniosła mi świeże ubrania.

– Odwaliłem się w koszulę, bo chciałem być elegancki, a ty mi dajesz zwykłą koszulkę. – Zaśmiałem się, wycierając ręcznikiem włosy.

– To garden party, Shall. Bez krawatów i szpilek, na luzaka. Ash cię nie uprzedził?

– Nie, dupek. Pewnie zrobił to specjalnie.

– I tak przegapił widok przyklejonej do twojej klaty eleganckiej koszuli. – Missy zaśmiała się i podała mi świeżą koszulkę.

Spojrzała na moje ciało i doskonale wiedziałem, że chce zapytać o tatuaże.

– Tak, wiem, mam ich dużo i każdy ma jakąś historię – wyprzedziłem jej myśli.

– A który robiłeś ostatnio? – zapytała, wpatrując się w tatuaże na mojej klatce.

– Ten tutaj. – Wskazałem na jaskółkę, którą zrobiłem sobie tamtego wieczoru z Emily.

To był jeden z fajniejszych dni mojego życia. Missy podeszła bliżej i niepewnie dotknęła małego wzoru na mojej piersi. Uśmiechnęła się, a następnie spojrzała mi w oczy.

– A co on oznacza?

– Nic, przypomina o osobie, dla której go zrobiłem – wyjaśniłem.

– O Emily? – Uśmiechnąłem się, gdy Missy wypowiedziała jej imię.

– Tak, nazywałem ją jaskółką, bo właśnie tego ptaka mi przypominała.

– Nie żałujesz, że wytatuowałeś sobie coś takiego? W sensie, no wiesz, nie jesteście już razem, i w ogóle – dodała niepewnie.

– Nie żałuję, bo niby dlaczego? Wtedy było między nami dobrze, a to nie ona mnie skrzywdziła, a ja ją. Zawsze będę o niej pamiętał. – Missy posmutniała, gdy to powiedziałem.

– Wiem, że pewnie nie chcesz wałkować tego tematu, ale naprawdę jest mi przykro, że wam nie wyszło – powiedziała i westchnęła. – Liczyłam, że znalazłeś w końcu dobrą duszę, która zmieni twój świat. – Spojrzałem na nią. – Wiem, plotę bzdury, ale to nie daje mi spokoju. Może… Może chciałbyś się spotkać z Emily i z nią porozmawiać? – dodała nagle.

– Emily wyjeżdża, albo już wyjechała. Dostała się na staż studencki – wyjaśniłem.

– Jesteś pewny?

– Missy, ale o co ci chodzi? Emily dosadnie mi powiedziała, że mam dać jej spokój i zniknąć z jej życia. Nie chcę, nie mogę jej więcej krzywdzić. – Pokręciłem głową, bo naprawdę nie rozumiałem, do czego ona zmierza.

Byłem ciekaw, co odpowie, ale naszą rozmowę przerwał Ash. Wrócił ze sklepu, również cały spocony, ale dziwnie zadowolony. Już po sekundzie wiedziałem, co się święci, bo razem z nim była… Emily. Nie wiedziałem jednak, jak mam się zachować. Nawet się nie uśmiechałem, bo byłem po prostu w szoku i nic z tego nie rozumiałem.

– Co masz taką minę, Shall? – Ash zaśmiał się i trącił mnie lekko.

Spojrzałem na niego, potem na Missy, a na końcu na Emily, która w letniej krótkiej sukience w małe groszki wyglądała prześlicznie. Dziewczyna uśmiechnęła się do mnie szeroko, a ja… Ja zakochałem się w niej od nowa i stokroć bardziej.

– Wyjaśnisz mi, co tu się dzieje? – zapytałem, gdy po sekundzie podeszła do mnie.

Dłonie momentalnie spociły mi się z emocji.

– Sama nie wiem, co ja wyprawiam, ale tak cholernie za tobą tęskniłam – wyznała, patrząc mi prosto w oczy. – Nie obiecuję niczego, ty też nie obiecuj, ale…

– Dobra, pogadacie o tym wieczorem, okej? Musimy się zbierać, bo się spóźnimy! – Ash pospieszył wszystkich, a sam jedynie założył świeżą koszulkę.

Wyszliśmy z mieszkania, ja niosłem fotelik z małą Milly, a obok mnie szła Emily. Cały czas na nią patrzyłem, bo nie dowierzałem, że to naprawdę ona. Ash i Missy musieli to razem wykombinować, by ją tu ściągnąć, a ja jeszcze nie wiedziałem, czy mam być im wdzięczny, czy wkurzony. Do czego to miało prowadzić? Co oznaczały słowa Emily, że za mną tęskniła, ale niczego nie obiecuje? Byłem zdezorientowany, ale obecność mojej jaskółeczki bardzo mnie ucieszyła. Ja też za nią tęskniłem i w tym momencie byłem w stanie obiecać jej dosłownie wszystko.

ROZDZIAŁ 49

Scorpions – Send Me An Angel

Nigdy się nie zastanawiałem, z jak bardzo bogatej rodziny pochodził Ash, ale w końcu mogłem przekonać się o tym na własne oczy. Jego rodzice mieszkali na Long Island na ekskluzywnym osiedlu domków za miliony dolców. Ich posiadłość była ogromna. Na wielkiej działce mieściły się dwa budynki. Główny dom i domek dla gości oraz ogród, który był naprawdę imponujący. Na podjeździe stały same ekskluzywne auta, a ja nie spodziewałem się, że będzie tam aż tyle osób.

– Rodzinne garden party? – zapytałem, niepewnie patrząc na Missy.

– Matka Asha zawsze przesadza, ale nie przejmuj się. My jesteśmy tu tylko dlatego, że tak wypada. – Zaśmiała się, a Ash przewrócił oczami.

– Ciekawe, czy w tym roku znowu kupiła dmuchane balony i zapomniała, ile lat kończę – zastanawiał się.

– Może nie będzie tak źle? Chodźmy! – Missy pokazała gestem, byśmy ruszyli w stronę domu.

Spojrzałem na Emily, która tak samo jak ja była nieco onieśmielona tym miejscem.

– Zaraz do was dołączymy, okej? – poprosiłem, bo chciałem zamienić z nią słówko.

Zostaliśmy sami i odeszliśmy kawałek na bok, by nie stać na środku podjazdu. Roześmialiśmy się w tym samym momencie, gdy dostrzegliśmy, jak kurier dostarcza właśnie wielki tort.

– Boże, to małe wesele, a nie urodziny – powiedziała Emily.

– Małe garden party – odpowiedziałem. – Powiesz mi teraz, jak to było? Ash do ciebie zadzwonił? – zapytałem.

Byłem ciekaw, jak to wykombinowali.

– Missy zadzwoniła do mnie już chyba z tydzień temu i poprosiła o spotkanie – wyjaśniła Emily i zerknęła na mnie. – Namówiła mnie, bym z wami tu dziś przyjechała – dodała.

– I nie żałujesz?

– Odpowiem ci na to pytanie, gdy stąd wyjdziemy. – Uśmiechnęła się i zrobiła krok w moją stronę. – A teraz po prostu spędźmy razem czas i świętujmy urodziny twojego przyjaciela.

– Jak mam się wobec ciebie zachowywać? – zapytałem.

– A jak masz ochotę się zachowywać? – Emily posłała mi to swoje zalotne, a jednocześnie niewinne spojrzenie.

Uśmiechnąłem się i nie potrafiłem się opanować. Podszedłem, ująłem jej twarz w dłonie i pocałowałem.

– Tak, pasuje ci to? – wyszeptałem w jej usta, a ona tylko zamruczała z aprobatą.

Miałem ochotę krzyknąć z radości, bo czułem, że znowu dostałem szansę. Nie wiem, czym sobie na to zasłużyłem, ale los znowu się do mnie uśmiechnął. Bałem się zapytać o jej wyjazd i plany, ale tego wieczoru chciałem po prostu spędzić miło czas.

I nie martwić się na zapas.

„Garden party” faktycznie odbywało się w ogrodzie, ale na pewno nie przypominało zwykłego rodzinnego grilla. W namiocie rozstawionym za domem umieszczono parkiet, konsolę DJ’a, bufet oraz dziesięć stolików, każdy na sześć osób. Na szczęście nikt nie był przesadnie wystrojony, więc jakoś specjalnie nie odstawałem od reszty. Nerwowo rozejrzałem się po gościach, ale Sary i Jace’a chyba rzeczywiście nie było. Odetchnąłem z ulgą, bo skoro była ze mną Emily, to takie spotkanie mogło zakończyć się katastrofą.

Przyjęcie rozpoczęło się od przemowy rodziców Asha, którzy wyglądali na naprawdę fajnych ludzi, ale z tego co opowiadał Ash, były to tylko pozory. Faworyzowali Jace’a i dlatego Ash na co dzień odcinał się od rodziny i nie chciał od nich żadnej pomocy finansowej. Z jednej strony go rozumiałem, ale z drugiej on tak ciężko harował, by zapewnić byt swojej żonie i córce, że jakaś pomoc ze strony jego rodziców na pewno by się im przydała. Nie mnie jednak było to oceniać.

– Nie pomyliła balonów – szepnął do mnie Ash, gdy jego mama kończyła opowiadać wspomnienia z jego dzieciństwa.

Siedzieliśmy razem przy jednym stoliku z jego rodzicami.

– I zamówiła tort jak na wesele. – Zaśmiałem się, a on przewrócił oczami.

– Matka lubi bawić się w organizowanie imprez. Obraziła się na nas, gdy powiedzieliśmy jej, że sami chcemy organizować swoje wesele. Jakoś to przeżyła, ale urodzin nigdy nie odpuści.

– Ciesz się. Ja zapewne już nigdy nie zobaczę swojej matki – wyrwało mi się, a Ash spojrzał na mnie.

– Dlaczego?

– Nie mam dobrych relacji z ojcem, a przez to… Sam rozumiesz.

– Jakie to życie jest popierdolone, co? – Ash westchnął i nagle spojrzeliśmy w stronę wejścia do namiotu.

Tak, życie było popierdolone i to maksymalnie, ale dlaczego znowu próbowało mi dowalić? Zastygłem, bo obaj dostrzegliśmy Jace’a, a zaraz za nim weszła Sara.

– Ja pierdolę! – Ash od razu wstał i spojrzał na Missy.

Ta rozejrzała się i dostrzegła niespodziewanych gości.

– Miało ich nie być! – mruknęła i również wstała, a następnie ruszyła w ich stronę.

Emily na szczęście o niczym nie wiedziała, ale ja już nie miałem najmniejszej ochoty tam zostać. Chciałem ją zabrać i wyjść, by nie daj Boże nie spotkała się z Sarą. Zostaliśmy jednak przy stoliku, by nie robić niepotrzebnego zamieszania.

– Wybacz stary, ale naprawdę miało ich nie być – szepnął do mnie Ash.

Był spięty i zły na samego siebie. Doskonale to widziałem, ale to przecież nie była jego wina.

– Domyślam się, ale mam nadzieję, że nie obrazisz się, jeśli nie zostaniemy długo? – odparłem i spojrzałem na Emily, która uważnie słuchała końcówki przemowy matki Asha.

– Spoko, możecie się zawinąć nawet zaraz. – Ash posłał mi niepewny uśmiech, a następnie poszedł za Missy.

Obserwowałem, jak oboje podchodzą do Sary i Jace’a i prowadzą ich do stolika na drugim końcu sali. Nie chciałem, by mnie zauważyli, ale gdy Ash i Missy wrócili do naszego stolika, od razu poczułem na sobie spojrzenie Sary. Z duszą na ramieniu spojrzałem w jej stronę. Napotkałem jej wzrok, ale szybko skierowała go gdzieś na bok. Kurwa mać. Poczułem się fatalnie. Po co w ogóle tam pojechałem? Przecież mogłem przewidzieć, że oni jednak się zjawią… W dodatku była ze mną Emily. Wszystkie nieszczęścia skumulowały się w jednym miejscu. Jaką miałem znaleźć wymówkę, by wyjść, skoro dopiero co przyjechaliśmy? Znowu miałem zatajać prawdę przed Emily? Nie chciałem tego, ale sytuacja właśnie do tego mnie zmuszała.

– Muszę do łazienki – usłyszałem nagle głos mojej towarzyszki.

– Teraz? – zapytałem, rozglądając się wkoło.

Missy dała mi dyskretnie znać, że możemy iść do domu i już nie wracać. Ja musiałem jedynie wymyślić jakiś pretekst, by urwać się z tej przeklętej imprezy.

– Niestety, teraz. – Emily zaśmiała się i wstała, a ja tuż za nią.

Mimo woli zerknąłem w stronę Sary. Jej mina na widok innej dziewczyny u mojego boku była nie do opisania. Objąłem moją towarzyszkę i przyspieszyłem kroku. Nie miałem zamiaru wracać na przyjęcie. Poszliśmy do domu, by znaleźć łazienkę, ale to nie było wcale takie proste, bo parter był ogromny. W końcu znaleźliśmy toaletę, a Emily poprosiła, bym na nią poczekał. Już prawie odetchnąłem, że zaraz wyjdziemy, gdy nagle zobaczyłem Jace’a. Dostrzegłem jego odbicie w wielkim lustrze, które wisiało w korytarzu tuż przy łazience. Momentalnie się spiąłem, a adrenalina zaczęła buzować w moich żyłach.

– Widzę, że posłuchałeś mojej rady i dałeś spokój Sarze – odezwał się i ruszył w moją stronę.

Jak zwykle wyglądał dobrze i nadal nie mieściło mi się w głowie, że był aż takim skurwielem.

– Czego chcesz? – zapytałem nerwowo.

Nie chciałem, by Emily zobaczyła, że z nim gadam. By cokolwiek zobaczyła czy czegokolwiek się dowiedziała.

– Niczego. Po prostu trzymam rękę na pulsie, ale jeśli ty nadal będziesz trzymał się od niej z daleka, to ta twoja mała czarna niczego się nie dowie.

– Grozisz mi?! – Zaśmiałem się ironicznie.

– Nie, ostrzegam, że jeśli cokolwiek wykombinujesz, to pożałujesz.

– Mam was gdzieś, Jace! Nie obchodzisz mnie ani ty, ani Sara! – warknąłem i spojrzałem nerwowo w stronę toalety.

– I niech tak zostanie, Marshall. – Jace zaśmiał mi się w twarz, ale pokazał gestem, że i tak będzie miał mnie na oku, a następnie odszedł.

Miałem dosłownie chwilę, by się uspokoić. Wziąłem kilka głębszych oddechów i przeszedłem się po korytarzu. Emily wyszła po chwili z łazienki, więc musiałem coś wymyślić, by nas stamtąd ewakuować.

– Może pojedziemy do mnie? Albo do ciebie? – wypaliłem na poczekaniu.

Emily spojrzała na mnie i zaczęła się śmiać.

– Myślisz, że seks to dobry sposób, by naprawić to, co się między nami rozwaliło? – zapytała wprost.

– Skoro był to dobry sposób na pożegnanie, to równie dobrze można zacząć od tego budować wszystko od nowa, prawda? – odpowiedziałem i chciałem iść w stronę głównego wyjścia, ale Emily przypomniało się nagle, że nie dała Ashowi prezentu.

Kurwa mać! Ja też go nie dałem, ale miałem to gdzieś. Powinniśmy stamtąd wyjść już, teraz, natychmiast, a nie bawić się w jakieś wręczanie prezentów.

– Poczekam tu, okej? – zaproponowałem, bo naprawdę nie chciałem tam wracać.

– Okej, zaraz wracam! – Emily cmoknęła mnie w policzek i poszła w stronę ogrodu.

Ja wyszedłem przed dom i zapaliłem papierosa. Zaciągnąłem się głęboko i emocje nieco ze mnie zeszły. Zacząłem się denerwować, gdy po dziesięciu minutach nadal jej nie było. Poczekałem kolejne pięć i postanowiłem po nią pójść. Co mogło ją zatrzymać? Aż bałem się pomyśleć. Wróciłem tam, ale nie widziałem ani Emily, ani Missy, ani Asha. Obszedłem namiot, tam też ich nie znalazłem. Wróciłem więc do domu i obok łazienki wpadłem na Sarę. Była sama, a na jej widok coś we mnie pękło. Powinienem ją zignorować i odejść, ale nie potrafiłem. Nie znałem się na ciążach, ale Sara miała już niewielki brzuszek. Wyglądała dobrze, nie dostrzegłem na jej ciele siniaków ani żadnych ran. Dzięki temu poczułem ulgę, choć to było naprawdę niedorzeczne.

– Cześć – przywitałem się.

– Nie, Shall… – Sara pokręciła głową i od razu się odwróciła.

Chciała odejść, uciec, ale jej na to nie pozwoliłem.

– Chciałem tylko zapytać, jak się czujesz – wypaliłem, a ona się zatrzymała.

Westchnęła ciężko, zanim na mnie spojrzała.

– Dlaczego nie odezwałeś się do mnie, gdy próbowałam się z tobą skontaktować? – Zmieniła temat. Dostrzegłem w niej żal i złość.

– Nie powinienem do ciebie oddzwaniać – wyjaśniłem.

– Więc dlaczego teraz ze mną rozmawiasz? – Skrzyżowała ręce na piersi.

– Nie wiem. Też nie powinienem – wyznałem szczerze. – Powiedz tylko, że czujesz się dobrze, i dam ci spokój.

– Mam skłamać, byś dał mi spokój? – Zaśmiała ironicznie.

Doskonale wiedziałem, że u niej nie jest dobrze. Pytanie, czy Jace nadal ją zmuszał do prostytucji, znowu zaczęło mnie zadręczać, ale nie odważyłem się go zadać.

– To ty odeszłaś bez słowa pożegnania – wydusiłem z siebie.

Nie wiedziałem, po co jej to wypominam. Tamta noc w hotelu, którą spędziliśmy razem, była dla mnie wyjątkowa, ale od początku było jasne, że to jest pożegnanie.

– A co miałam ci powiedzieć, Shall? Przytulić cię na pożegnanie i powiedzieć, że będzie dobrze? Że jakoś sobie bez ciebie poradzę? – Głos Sary był coraz cichszy. – Nie jest i nie będzie dobrze. Wychodzę za mąż, bo muszę, i cały czas się łudzę, że po ślubie coś się zmieni. Jestem naiwną idiotką. – Sara spuściła wzrok.

Zamurowało mnie, bo właśnie odpowiedziała mi na pytanie, którego bałem się zadać. On nadal ją do tego zmuszał. Robił to, mimo że była w ciąży.

Na tę myśl zrobiło mi się niedobrze.

– To moje dziecko? – wydusiłem z siebie.

Nie chciałem, a jednocześnie chciałem się tego dowiedzieć. Po co? Może dlatego, by móc się bardziej zadręczać, że nie potrafiłem jej pomóc?

– To nieważne…

– Ważne, Sara! – krzyknąłem, bo znowu chciała mi uciec. – Nie zabezpieczaliśmy się, ani razu. Mówiłaś, że mam się o to nie martwić! – Wstąpiła we mnie dziwna złość.

Poczułem się oszukany i wykorzystany.

– Brałam prochy! – Sara rzuciła mi lodowate spojrzenie. – Faszerowałam się tabletkami, zabezpieczałam się… Z innymi, nawet z Jace’em!

– Tylko ze mną nie? – zapytałem, a ona kiwnęła głową.

– Nie zrobiłam tego specjalnie. Ja… Ja nie chcę tego dziecka – wydusiła z siebie. W jej oczach dostrzegłem łzy. – Oddam je, gdy uda mi się je donosić. Nie chcę, by miało taką matkę.

– Co? Co ty pieprzysz, Sara?! – warknąłem, ale ona już mnie nie słuchała.

Zauważyła, że ktoś się do nas zbliża, i spojrzała na mnie, a następnie podeszła i mnie pocałowała. Nawet nie zdążyłem zareagować. Poczułem jej dłonie na twarzy, miękkie usta na swoich wargach, ale trwało to dosłownie sekundę.

Sara odsunęła się ode mnie, a jej spojrzenie błagało, bym za nią nie szedł.

– Sara… – zawołałem cicho, ale ona już była po drugiej stronie korytarza.

Nie poszedłem za nią tylko ze względu na Emily. Nie mogłem zmarnować tej ostatniej szansy, którą mi dała, i choć cały drżałem z emocji, bo moje serce nadal w połowie należało do Sary, to musiałem podjąć męską decyzję.

Moim wyborem była Emily i tego postanowiłem się trzymać.

ROZDZIAŁ 50

Adele – Hello

Znalazłem Emily tuż przed wyjściem z domu do ogrodu. Rozmawiała z Ashem i Missy, a oni mieli naprawdę wkurzone miny. Podszedłem do nich, udając, że nic się nie stało. Ash posłał mi spojrzenie pytające „gdzieś ty, kurwa, był”, a Missy wymusiła uśmiech.

– Szukałem cię, jaskółeczko. – Objąłem Emily od tyłu i dałem im znać, że wszystko w porządku. Choć tak naprawdę… Nic nie było w porządku.

– A ja ciebie. Nadal masz w planach urwać się z przyjęcia? – Głos Emily brzmiał wesoło.

Ulżyło mi, że chociaż ona nie przeżywała tym razem żadnej traumy.

– Tak, mój plan się nie zmienił – odpowiedziałem, a gdy Emily chciała stanąć przodem do mnie, Missy podeszła i zaczęła ciągnąć mnie w drugą stronę.

– Chodźmy jeszcze na chwilę do namiotu! – rozkazała nerwowo.

Spojrzałem na nią, a potem na Asha, który ewidentnie próbował zatrzymać Emily.

– Co wy wyprawiacie?! – burknąłem.

– Masz na ustach szminkę! – Missy wbiła we mnie wściekłe spojrzenie, a ja zerknąłem na swoje odbicie w drzwiach tarasu. Kurwa. Na moich wargach faktycznie były ślady bordowej szminki Sary. Przetarłem dłonią twarz i pocierałem mocno aż ślad zejdzie. – Jesteś idiotą do potęgi, Shall! – dodała i widząc, że już się wytarłem, ruszyła przodem.

Obejrzałem się na Asha, który pospieszył za żoną, i poczekałem na Emily. Moje serce prawie stanęło z wycieńczenia. To było zbyt wiele emocji jak na jeden wieczór.

– Naprawdę chcesz wracać? Impreza dopiero się zaczyna – zapytała Emily, którą objąłem ramieniem.

– Tak, chcę wracać i spędzić czas tylko z tobą. Chyba mamy sporo do nadrobienia – starałem się, by nie poznała, że coś jest nie tak.

Uśmiechnęła się i wspięła na palce, by mnie pocałować. Wtedy coś mnie tknęło. Nie mogłem na to pozwolić, skoro nadal czułem na sobie usta Sary. Przytuliłem ją więc, by uniknąć pocałunku.

– Ale nie zostanę u ciebie na noc. – Emily się zaśmiała, a ja razem z nią.

Ten dźwięk był lekiem na moje nerwy.

– Może spróbuję cię do tego przekonać? – Mrugnąłem do niej.

– Może dam się na to namówić?

– A tak poważnie – ująłem jej twarz w dłonie – z niczym nie musimy się spieszyć. Wiem, że nie jest ci łatwo, i nie chcę nadużywać twojego, i tak nadszarpniętego zaufania. Zróbmy to po twojemu, na spokojnie. Okej?

– Okej. – Emily wtuliła policzek w moją dłoń. – Chodźmy na pizzę – zaproponowała, a ja zacząłem się śmiać.

– Oj, Emily... – Objąłem ją mocno i przytuliłem.

To było moje największe szczęście. Ta dziewczyna dawała mi wszystko, czego mogłem zapragnąć. Nieskazitelnie dobra, czuła, miła. Nie potrzebowałem niczego więcej, bo wiedziałem, że dzięki niej będę w stanie zapomnieć o Sarze. Emily zasługiwała na całe moje serce, a nie jego połowę.

Zamówiłem taksówkę i razem wróciliśmy do mojego mieszkania. Przegadaliśmy całą drogę. Emily opowiedziała mi o tym, co czuła, gdy wyszedłem tamtego dnia z jej mieszkania, i że codziennie myślała o tym, by się odezwać. Niestety okazało się również, że naprawdę miała zamiar wyjechać i to już za miesiąc. Nie chciałem jej zatrzymywać, bo doskonale zdawałem sobie sprawę, że to było dla niej ważne. Tylko jeden semestr – tłumaczyła, ale oboje wiedzieliśmy, że to nie będzie dla nas łatwe.

– I dlatego wróciłam do rodziców, by przez ten miesiąc pomieszkać u nich – wyjaśniła, gdy zajadaliśmy się pizzą zamówioną z pobliskiej pizzerii.

Przyglądałem się Emily bardzo uważnie, bo opowiadała o tym wyjeździe z taką pasją i zaangażowaniem, a to utwierdziło mnie w przekonaniu, że naprawdę jej na tym zależało.

– I co konkretnie będziecie robić w tej Australii? – zapytałem.

Byłem naprawdę ciekawy.

– Będziesz się ze mnie śmiał – odpowiedziała z buzią pełną pizzy.

– Daj spokój, gadaj!

– Będę się opiekowała kangurami na farmie – wyjaśniła.

– Kangurami? – Uniosłem brew. – A one nie są niebezpieczne? – zapytałem poważnie, ale Emily zaczęła się śmiać.

– Dam sobie radę, Shall. To miejsce to azyl dla takich zwierząt. Są tam maluchy porzucone przez matki, zwierzęta po wypadkach albo odebrane ludziom, którzy je krzywdzili. Ja chcę im pomóc, a ten wyjazd to dla mnie naprawdę ogrom…

– Wiem – przerwałem jej. – Wiem, że to dla ciebie szansa i jestem… Jestem ogromnie dumny, że mam taką wspaniałą i dobrą dziewczynę. – Ująłem jej dłoń i pocałowałem.

– I nic złego już się nie wydarzy? – Spojrzała na mnie niepewnie. Uśmiechnąłem się do niej, by nie miała wątpliwości, a wtedy Emily wsunęła się delikatnie na moje kolana. Przytuliła mnie i wyszeptała do mojego ucha: – Byłam przekonana, że cię straciłam. Że nie mam szans z jakąś Sarą, że nigdy jej nie dorównam. – Zastygłem, gdy to powiedziała. – Ale potem zrozumiałam, że może mam takie same szanse jak ona. Przypominałam sobie twoje słowa, że ty i ona... Że to nie miało sensu. Ja wierzę, że ty i ja mamy sens. Też tak uważasz? – dodała i zerknęła na mnie.

– Tak, uważam dokładnie tak samo jak ty, jaskółeczko – odpowiedziałem.

– Ona... była dziś na tym przyjęciu, prawda? – zapytała, a wtedy ponownie zastygłem.

– Tak, ale… – Już zdążyło mi się zrobić gorąco.

– Wiem, że nie chciałeś, byśmy się spotkały. Domyśliłam się, że to ona, gdy usłyszałam, jak Missy zwróciła się do niej po imieniu.

– Tak, to była Sara, ale ja… Ja naprawdę wybrałem ciebie. Ostatecznie. Wierzysz mi? – Ująłem jej twarz w dłonie.

Tak kurewsko się bałem, że mi nie wierzyła. Że nadal miała wątpliwości i mi nie ufała.

– A dziecko? – dodała, a mnie po plecach przeszedł dreszcz.

Przełknąłem ślinę, bo Emily była bardziej spostrzegawcza i bystra, niż mi się wydawało. Nie mogłem jednak dalej zatajać prawdy.

– Najprawdopodobniej jest moje, ale Sara i tak nie pozwoli mi się angażować. Powiedziała, że je odda, bo nie chce być matką – wyznałem szczerze.

– Dlaczego? Uważa, że sobie nie poradzi? – W głosie Emily nie było złości.

Był smutek i szczere współczucie.

– Naprawdę chcesz o tym rozmawiać? – Westchnąłem, a Emily kiwnęła głową.

Okej, skoro chciała wiedzieć, to nie miałem wyboru.

Opowiedziałem jej… O wszystkim. O tym, jak poznałem Sarę, o tym, do czego zmuszał ją Jace i o tym, co było dalej. Starałem się zrobić to delikatnie, bo doskonale zdawałem sobie sprawę z wrażliwości Emily. Żadne słowa i tak nie łagodziły tragedii, jaka spotkała Sarę, i Emily doskonale to wiedziała. Rozpłakała się, gdy doszedłem do momentu ciąży i akcji w szpitalu. Moja słodka Emily współczuła swojej największej rywalce. Było jej żal kobiety, przez którą wszystko między nami mogło się zepsuć. I wtedy zrozumiałem, jak ważna jest szczera rozmowa, bo Emily mogłem powiedzieć naprawdę wszystko.

– I tamtego poranka obudziłem się w hotelu sam, a jej już nie było – wydusiłem z siebie, kończąc moją opowieść.

Widziałem, jak Emily było z tym ciężko, ale naprawdę nieźle się trzymała. Chciała wiedzieć, więc się dowiedziała i mogła podjąć jakąś sensowną decyzję.

– Ten cały Jace… – Emily pokręciła głową. – Przecież on powinien zostać ukarany za to, co robi. Nie mieści mi się to w głowie! – dodała z oburzeniem.

– Próbowałem coś zrobić, ale jeśli ta druga strona nie współpracuje, to…

– To nie chciałeś iść na dno razem z nią? – Emily wyprzedziła moje myśli.

Spojrzałem na nią i kiwnąłem głową, bo trafiła w punkt. Sara ciągnęła mnie na dno, bo moja chęć pomocy odbijała się echem. Cokolwiek bym zrobił, i tak nie byłoby dobrze, a w pewnym momencie po prostu obojgu nam groziło niebezpieczeństwo ze strony Jace’a, i może faktycznie powinienem mu nakopać, obić mordę, ale to niczego by nie zmieniło. On odpłaciłby mi tym samym, z nawiązką. Nasłałby na mnie znowu swoich kumpli, a wynik pojedynku jeden do kilku jest z góry przesądzony.

– Najgorsza jest ta świadomość, że jej nie pomogłem.

– Ale próbowałeś, Marshall. Czasami komuś po prostu nie da się pomóc. – Emily przysunęła się bliżej. – Dziękuję, że opowiedziałeś mi o wszystkim. Teraz rozumiem twoje zachowanie i jest mi bardzo, bardzo przykro, że spotkało was coś takiego. Nie znam Sary, ale naprawdę jest mi jej szkoda. Nie miałam pojęcia, że w dzisiejszych czasach można kogoś tak zniewolić i zmuszać do robienia takich rzeczy. To mnie przeraża.

– Chwilami miałem wrażenie, że ta znajomość to moja kara. Wiesz za co. – Zaśmiałem się ironicznie.

– Nie, na pewno nie. Los nie drwi z ludzi w taki sposób, Shall. – Emily znowu usiadła mi na kolanach. – To jakaś lekcja, bardzo brutalna i niefajna, ale lekcja dla was obojga. Mam nadzieję, że Sara wyciągnie z tego lepsze wnioski, bo o ciebie się nie martwię.

– Nie? – Uśmiechnąłem się.

– Nie, bo wiem, że dasz sobie radę. – Emily musnęła delikatnie ustami moje usta. – Widzę, że coś się w tobie zmieniło, Shall, i ogromnie podoba mi się ta zmiana. Czy to ma związek z Dallas? – zapytała niepewnie.

– Tak – Kiwnąłem lekko głową. – Pokłóciłem się z ojcem, znowu padły bolesne dla nas obu słowa i zrozumiałem, że nie mogę wiecznie się tym zadręczać, ale musiałem załatwić jeszcze jedną ważną sprawę i… – Zamyśliłem się na chwilę. – Poszedłem na cmentarz – dodałem.

– Naprawdę tam poszedłeś? – Emily zapytała z niedowierzaniem.

– Tak, wiem, że to głupie, ale potrzebowałem tego, jak pierdolonego rozgrzeszenia. Klęczałem nad nagrobkiem i czułem, jak płonę od środka, aż nagle poczułem spokój. To było dziwne, niesamowite. – Spojrzałem na nią. – Uważasz, że zwariowałem? – zapytałem, bo mina Emily była nieodgadniona.

– Nie… – odpowiedziała cicho. – Jestem pod wrażeniem i już wiem, czemu dostrzegam tę zmianę w tobie, Marshall. Poczułeś ulgę, bo odważyłeś się skonfrontować z tamtymi wydarzeniami. Boże, jestem z ciebie taka dumna! – Nagle uśmiechnęła się szeroko i przytuliła mnie z całych sił. – Mam najwspanialszego faceta na całym świecie.

– Nie przesadzaj. – Trąciłem ją, by nieco rozluźnić atmosferę. Zaśmiałem się, Emily również. – Ale miło, że tak pięknie kłamiesz – dodałem wesoło.

– Nie kłamię! – Emily burknęła na mnie z udawaną złością. – Zakochałam się w tobie, w tej wersji sprzed zmiany, a teraz… Teraz wiem, dlaczego cię tak bardzo kocham, Shall. Mówiłam ci, że nie zakochałabym się w złym facecie.

– Oj, ale chyba nadal mam w sobie coś z bad boya, co? Laski przecież to lubią – zażartowałem, a Emily udała oburzoną i chciała zejść z moich kolan. Ująłem jej dłonie i przyciągnąłem ją do siebie. – Nigdzie się nie wybieraj, jaskółeczko. Jeszcze z tobą nie skończyłem – powiedziałem i pocałowałem ją w usta. Namiętnie i mocno, by poczuła, że jej pragnąłem.

– Myślałam, że jeszcze nie zacząłeś. – Zaczęła się ze mną droczyć, a w jej oczach znowu pojawił się ten błysk, który zdradzał emocje i myśli.

– Podobno miałaś nie zostawać na noc.

– Zmieniłam zdanie. – Oblizała suche usta.

Nie chciałem wywierać na nią presji i naprawdę byłem gotów poczekać, ale Emily chyba nie potrzebowała czasu. Ta rozmowa wiele jej dała, a mnie… Mnie dała jeszcze więcej.

– I na co masz ochotę? – zapytałem, wsuwając dłonie pod jej pośladki.

Poczułem pod palcami nagą skórę, bo Emily miała na sobie stringi. Moja wyobraźnia już pisała różne scenariusze i każdy z nich wydawał się przyjemny i obiecujący. Chciałem jej udowodnić, że bardzo jej pragnąłem i że była tylko ona.

– Mam ochotę na dziki seks po zbyt długim rozstaniu. Spełnisz moje wygórowane oczekiwania?

– Nie wiem, czy ty za mną nadążysz? – Zaśmiałem się i sekundę później zdjąłem z niej sukienkę.

Emily uniosła ręce, by mi to ułatwić, a gdy trzymała je w górze, od razu zacząłem pieścić śliczne i krągłe piersi. Polizałem sutek, który momentalnie stwardniał, tak samo jak mój penis.

– Nie chcę nadążyć. Chce cię już zawsze gonić, króliczku – powiedziała Emily.

– Króliczku? Mam zacząć podskakiwać? – Parsknąłem śmiechem, a ona razem ze mną.

– W sumie to ja będę podskakiwać na tobie. Całą noc – odparła rozbawiona i sięgnęła dłonią do moich spodni. – Zdejmij je szybko, załóż gumkę i wracaj do mnie, bo nie wytrzymam ani chwili dłużej – dodała i pocałowała mnie namiętnie.

Wtedy wstałem z nią na biodrach i ruszyłem do sypialni. Cały czas czułem jej usta na swoich. Nie całowaliśmy się, a wymienialiśmy głębokie i nasycone emocjami oddechy. Wszystko we mnie buzowało, a chwilę potem osiągnąłem stan na granicy ekstazy i szaleństwa. Kochałem się z kobietą. Nie pieprzyłem. Kochałem się. Nie musiałem się hamować, bo ja i Emily idealnie się uzupełnialiśmy. To była magia, która działa się naprawdę. Tak, dzięki Emily zacząłem wierzyć w cuda, bo ona była żywym dowodem na to, że anioły naprawdę istnieją i przybierają ludzkie postaci.

ROZDZIAŁ 51

GooGoo Dolls - Iris

Następnego dnia rano miałem w pracy konfrontację z Ashem. Był na mnie wściekły, ale wyjaśniłem mu na spokojnie, co dokładnie się stało, i na szczęście mi uwierzył. Martwił się, że znowu coś się popsuje między mną a Emily, ale tym razem niepotrzebnie. Rozmawialiśmy dłuższą chwilę, a potem wziąłem się do roboty.

W porze obiadowej wróciłem do mieszkania, bo cały czas była u mnie Emily. Ugotowała obiad, posprzątała, zrobiła pranie. Byłem w szoku, że sprawiało jej to przyjemność. W pół godziny mojej przerwy zdążyliśmy zaliczyć szybki numerek, zjeść razem obiad i chwilę pogadać, a następnie musiałem wrócić do swoich obowiązków.

I tak zlatywały nam kolejne dni. Emily praktycznie u mnie zamieszkała, bo miała wakacje. W czasie mojej pracy jeździła do rodziców, u których zostawiła psa zabranego z Dallas, a wieczory, noce i poranki spędzaliśmy razem. Każdego dnia patrzyłem w kalendarz i odliczałem dni do jej wyjazdu. Cholernie się tego obawiałem. Najnormalniej w świecie bałem się tęsknoty i tego, że nie będę potrafił sobie z nią poradzić. Ufałem Emily, sobie również, ale nigdy wcześniej nie dzieliły mnie od ukochanej kobiety setki tysięcy mil. Australia to przecież drugi koniec świata, inny kontynent, inna kultura, klimat, inni ludzie… Byłem tym wszystkim bardziej przerażony niż Emily. Ona czuła podekscytowanie, bo wiedziała, że jedzie tam zdobyć doświadczenie i zrobić coś dobrego, a ja musiałem ją w tym wspierać.

W dniu jej wyjazdu czułem się fatalnie. Nie potrafiłem się cieszyć. Gdy uścisnąłem ją ostatni raz zanim ruszyła w stronę tunelu odprawy, miałem ochotę poprosić, by nie wyjeżdżała. Poczułem przytłaczającą pustkę, gdy straciłem ją z oczu w tłumie ludzi idących do samolotu. Kurwa! Już wtedy za nią tęskniłem, a czekało nas kilka miesięcy rozłąki. Siedziałem na lotnisku do momentu startu jej samolotu. Patrzyłem w niebo i naprawdę czułem się jak gówno. Jakby odleciała właśnie połowa mnie. Ustaliliśmy, że będziemy dzwonić, pisać, rozmawiać przez internet, bo w dzisiejszych czasach to nie był problem, ale… No właśnie. To był tylko kontakt online. Nie miałem możliwości jej przytulić, pocałować, dotknąć. W dodatku ta różnica czasu. W ogóle nie mogłem się w niej połapać. Szesnaście godzin to naprawdę dużo.

Przez pierwszy tydzień prawie nie mogliśmy się zgrać. W Nowy Jorku był środek dnia, a w Sydney ósma rano. Dużo pracowałem, a dodatkowo zacząłem przygotowania do testów na strażaka ochotnika. Okazało się, że mój wyrok można było obejść, a tak naprawdę dowódca wstawił się za mną i wszyscy przymknęli na to oko. Miałem cel i na tym się skupiałem. Harowałem jak wół, brałem dodatkowe zmiany, bo po powrocie Emily chciałem ją zabrać na wspólne wakacje. Trenowałem na siłowni, by być sprawny fizycznie i nie oblać testów. Wkuwałem wszystkie zasady obowiązujące podczas akcji pożarniczych, panujące na posterunkach, w wyjątkowych sytuacjach, podczas ataków nuklearnych, terrorystycznych, powodzi i innych naturalnych katastrof. Było tego mnóstwo, ale naprawdę mnie to ciekawiło, bo czułem, że mogę zrobić coś dobrego.

Emily pomagała zwierzakom, a ja chciałem pomagać ludziom.

Była późna noc, gdy czekałem na telefon od mojej jaskółeczki. Nie mogłem się doczekać, aż znowu usłyszę jej głos. Cały dzień w pracy, potem dwie godziny na siłowni, kolacja w samotności i głowa pełna myśli wypełnionych tęsknotą. Nie sądziłem, że jestem zdolny do takich uczuć, ale to dawało mi nadzieję, że zmiany, które we mnie zachodziły, były prawdziwe. Ja naprawdę się zmieniałem i robiłem to dla Emily, ale także dla samego siebie. Mimo wszystko czułem się lepiej. Nie przytłaczało mnie już tak ogromne poczucie winy i choć to wszystko nadal we mnie tkwiło, nie paraliżowało mojego życia i mogłem doświadczać tego, co straciłem przez ostatnie lata.

– Dobry wieczór, Emily – odebrałem z uśmiechem na ustach.

– Cześć, Shall. Cały dzień marzyłam o tym, by usłyszeć twój głos. – Emily zaśmiała się wesoło.

– To mieliśmy dokładnie to samo marzenie – odpowiedziałem.

– Tak? – zapytała zadowolona.

– Ja marzyłem jeszcze o tym, by cię pocałować, ale na to muszę jeszcze poczekać – dodałem.

– Mam jakiś kryzys. W pewnym momencie zamknęłam się dziś w swoim pokoju i musiałam sobie popłakać. – Uśmiechnąłem się, gdy to powiedziała. Tęskniła za mną tak samo jak ja za nią. – Zaczynam świrować? – Zaśmiała się, ale wyczułem, że była na granicy płaczu.

– Nie, po prostu tęsknisz.

– Cholernie… – odpowiedziała drżącym głosem.

– Ja też, skarbie, ale damy radę. – Próbowałem ją pocieszyć.

Emily jeszcze chwilę musiała się wypłakać, ale w końcu nieco się rozchmurzyła. Jej uczucia były dla mnie bardzo ważne. Ona we wszystkim była szczera i nie bała się mówić o tym, czego się obawiała, czego pragnęła i o czym marzyła, a ja, mimo że dzieliła nas wielka odległość, podążałem tuż za nią. I nie miałem zamiaru zbaczać z tej drogi, którą mnie prowadziła, bo to był najlepszy dla mnie kierunek.

Dwa miesiące później…

Pierwsze dni września spędziłem na szkoleniu z pierwszej pomocy. Bardzo przykładałem się do wszystkiego, co było związane z przygotowaniem do testów i egzaminu do straży. Zaangażowałem się w to wszystko całym sobą i odnosiłem wrażenie, że w końcu znalazłem w życiu cel. Byłem nakręcony tym, co się działo, bo coraz bardziej wierzyłem, że naprawdę zostanę strażakiem.

Akurat kończyłem trening na siłowni. Był piątek, a Ash miał wpaść do mnie na małe przyjacielskie piwo. Wstąpiłem do sklepu i kupiłem dla nas czteropak browara oraz dwie mrożone pizze, a następnie wróciłem do mieszkania. Ogarnąłem szybko bałagan z ostatnich kilku dni, pozmywałem i wziąłem prysznic, a po chwili przyszedł Ash. Również miał ze sobą czteropak piwa.

– Nie mogę dziś przesadzić, bo jutro od rana muszę być na chodzie – poinformował od progu.

– W sobotę od rana na chodzie? Missy zaplanowała zakupy? – Zaśmiałem się w głos, a Ash spojrzał na mnie.

– Nie, idziemy na ślub – bąknął, a ja spoważniałem.

– Sary i Jace’a?

– Tak – Mój przyjaciel podszedł do mnie bliżej. – Mam nadzieję, że już cię to nie rusza? – dodał.

– Nie wiem, Ash. Ostatnio nie myślałem o Sarze.

– To dobrze.

– Myślałem o jej dziecku i o tym, co się z nim stanie.

Westchnął.

– To jej sprawa, Shall. Sara nie postąpi źle, na pewno zapewni mu wszystko, co będzie mogła.

– Oddaje je obcym. To jest zapewnienie wszystkiego? – zapytałem drwiąco.

Nie pasowało mi to, ale nie miałem wpływu na jej decyzję.

– To nie nasza sprawa – przypomniał mi.

Tylko że to właśnie powinna być moja sprawa i czułem się źle z tym, że nie mogłem decydować o przyszłości własnego dziecka.

– Jej córka…

– Córka? – przerwałem Ashowi.

– Ja pierdolę… Nie gadajmy o tym, bo zaraz znowu się z czymś wygadam – westchnął i spojrzał na mnie błagalnie.

Ja już jednak nie potrafiłem nie myśleć. To była dziewczynka. Moja córka. Jak miałem przejść nad tym do porządku dziennego?

– Wygadać? Z czym jeszcze możesz się wygadać? – zapytałem wprost.

– Marshall…

– Ash, błagam cię. Co jeszcze wiesz?

– Nic ważnego. – Próbował się wymigać.

– To znaczy? – Stanąłem naprzeciwko niego i spojrzałem mu w oczy.

Nie miałem zamiaru odpuścić. Ash uciekał wzrokiem, a wtedy chwyciłem go za ramię.

– Kurwa! – burknął. – Ślub jest jutro, potem krótkie przyjęcie i zakochana para wylatuje w podróż poślubną na pól roku do Europy – dodał po chwili.

– Na pół roku? – wydusiłem z siebie.

– Tak. Jace chce, by Sara urodziła we Francji – mówił dalej. – Rozmawiałem z nim, a Missy z Sarą, i wygląda na to, że między nimi jest lepiej.

– Lepiej? Żartujesz sobie ze mnie?! On nadal zmusza ją do pros…

– Podobno nie. – Przerwał mi, bo doskonale wiedział, że już się wkurwiłem.

– Podobno… Wierzysz w to? Ash, nie wierzę, że jesteś aż takim idiotą!

– Po prostu chcę w to wierzyć, okej?! Nie chcę myśleć o Sarze, o tym dziecku i problemach. Mam swoje życie i swoje problemy – przyznał szczerze.

– Rozumiem, ale nie wmawiaj mi, że między nimi jest dobrze, bo nie jest.

– Może i nie jest, Shall, ale nie wtrącaj się, błagam.

– Nie mam zamiaru. Mam Emily i naprawdę staram się zapomnieć o Sarze – odpowiedziałem cicho.

Kochałem moją jaskółeczkę i z nią wiązałem swoją przyszłość. To wszystko nie było dla mnie proste, ale musiałem trzymać się swoich postanowień, by nic nie zepsuć. Nie darowałbym sobie, gdybym znowu zranił Emily. Byłem cały jej i choć poczucie winy w stosunku do Sary wciąż nie dawało mi spokoju, to grzebanie w przeszłości było dla mnie zgubne i doskonale zdawałem sobie z tego sprawę.

Na szczęście oduczyłem się samotnego zapijania smutków i ten wieczór spędziłem z przyjacielem, wypiłem cztery piwa i położyłem się do łóżka. Co prawda wszystko we mnie buzowało z emocji, ale już przecież nic nie mogłem zrobić, a przynajmniej tak mi się wydawało. I nagle koło północy coś mnie podkusiło i sprawdziłem swój telefon. Byłem przekonany, że ta nieodczytana wiadomość, którą miałem, była od Emily, ale niestety nie. To był esemes od Sary:

Jeżeli ktokolwiek zna przyczynę, dla której małżeństwo to nie może być zawarte, niech przemówi teraz albo zamilknie na wieki.

Przeczytałem to zdanie kilkanaście razy, zanim uświadomiłem sobie, skąd je znam. To był fragment kwestii pastora ze standardowej ceremonii ślubnej. To było wołanie o pomoc. Usiadłem i przetarłem twarz dłonią. O Boże. Kurwa mać. Co ja miałem zrobić? Miałem prawo odmówić jej pomocy w sytuacji, w której tak bezpośrednio o nią poprosiła?

Wstałem, poszedłem do łazienki i obmyłem twarz zimną wodą. Nie wiem, czy kiedykolwiek wcześniej bardziej biłem się z myślami, niż w tamtym momencie. Zerknąłem na telefon, by raz jeszcze odczytać wiadomość od Sary i… Zadzwoniłem do niej. Po prostu musiałem to zrobić.

– Co to ma znaczyć, Sara? – zapytałem, gdy po chwili odebrała, ale w odpowiedzi usłyszałem jedynie jej cichy płacz. Przełknąłem ślinę, a moje serce zacisnęło się z żalu. Ledwo mogłem oddychać. – Sara, proszę nie…

– Nie mogę za niego wyjść – wydusiła z siebie po chwili. – Pomóż mi. Błagam – dodała.

Nie potrafiłem być obojętny. Nie mogłem zignorować tego wołania o pomoc, bo tego na pewno bym sobie nie darował.

– Gdzie jesteś? – zapytałem i już zacząłem się ubierać do wyjścia.

– W spa, ale nie możesz tu przyjechać – odpowiedziała drżącym głosem.

– Więc co mam zrobić?

– Szklarnia. Za godzinę – powiedziała szybko i od razu się rozłączyła.

Nie miałem czasu na zastanowienie. Nie minęło pięć minut, a już byłem w drodze do kamienicy, w której mieściła się samotnia Sary. Szklarnia na dachu była miejscem, gdzie ta biedna i zagubiona dziewczyna czuła się bezpieczna. Same sprzeczne myśli kotłowały mi się w głowie. Byłem jednocześnie wściekły na siebie i dumny, że chciałem jej pomóc. Jedynie to ciążyło mi na sumieniu, że wcześniej jej nie pomogłem, a skoro teraz nadarzyła się taka okazja, to wbrew wszystkiemu musiałem spróbować.

ROZDZIAŁ 52

Katy Perry(cover by Brielle Von Hugel ) – The One That Hot Away

Dotarłem na miejsce chwilę przed czasem, ale Sary jeszcze nie było. Rozejrzałem się i zastanawiałem, co ja do kurwy nędzy wyprawiam? Przecież w ogóle nie powinno mnie tam być, nie powinienem do niej dzwonić, a ona… nie powinna do mnie pisać. W dodatku kilkanaście godzin przed swoim ślubem.

Zajrzałem do środka małej szklarni i zobaczyłem mnóstwo podartych zdjęć i całą stertę zużytych chusteczek higienicznych. Przykucnąłem i próbowałem dostrzec, co jest na tych zdjęciach. Po chwili udało mi się znaleźć dwa pasujące do siebie kawałeczki. Zdjęcie przedstawiało Sarę i Jace’a i pochodziło zapewne z czasów początku ich znajomości.

Westchnąłem i usłyszałem, że ktoś wchodzi na dach, więc wyszedłem ze szklarni. Ujrzałem Sarę, która na mój widok momentalnie się rozpłakała i zaczęła biec w moją stronę. Wtuliła się mnie we, cała drżała i nie potrafiła się uspokoić. Objąłem ją mocno, by wiedziała, że jestem przy niej i chcę jej pomóc, choć… nie miałem pojęcia jak to zrobić. Gdy była tak blisko, poczułem jej brzuszek, który napierał na moje biodra. Odsunąłem się nieco, by się jej przyjrzeć. Ciąża Sary była już widoczna, a krągłości nie do ukrycia. Miałem ochotę się uśmiechnąć, bo wyglądała kwitnąco, ale to były tylko pozory.

– I co teraz? – zapytałem niepewnie, a ona znowu się przytuliła.

– Mam pieniądze… – wydusiła z siebie.

– I to wszystko? To twój plan? – Skrzywiłem się – Sara, ja…

– Pójdę na policję, zgłoszę to wszystko, a jutro nie pojawię się na ceremonii. Nie mam siły, by dalej to znosić – dodała cicho.

Cieszyłem się, że w końcu odważyła się coś z tym zrobić. Ale jak ja miałem jej w tym pomóc?

– Jace nie wie, że tu jesteś? – zapytałem.

– Nie, bo wracam do domu zawsze koło siódmej rano, gdy on jeszcze śpi.

– Wracasz do domu? – skrzywiłem się.

– Od klienta… – Spuściła wzrok. – Klient płaci za całą noc, czyli od dwudziestej drugiej do szóstej rano. Ten dziś zasnął, bo dosypałam mu środek nasenny do wina – wyjaśniła.

Mówiła o tym, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie.

– Więc przyjechałaś tu prosto od jednego z tych skurwieli? – Nie potrafiłem ukryć niedowierzania.

– Tak, ale brałam prysznic – odpowiedziała z poczuciem winy, a wtedy coś we mnie pękło.

– Boże, Sara, nie o to chodzi – przytuliłem ją tak mocno, że czułem, jak waliło jej serce. – On cały czas każe ci to robić? Mimo że jesteś w ciąży? – zapytałem, choć odpowiedź już znałem.

– Amatorów kobiet w ciąży jest więcej, niż ci się wydaje – odpowiedziała beznamiętnie.

Byłem przekonany, że odpowiedziałaby na każde moje pytanie, ale ja nie miałem siły tego słuchać. Wystarczyło to, co już wiedziałem. I jej widok. Sara była na skraju załamania. Wyczytałem to z jej szarych i błagających o ratunek oczu.

– Jaki jest więc plan? – zapytałem cicho, gdy weszliśmy razem do szklarni.

– Pomożesz mi wyjechać? – Spojrzała na mnie. – Muszę się ukryć, a sama nie dam rady. Nie mam wiele czasu, bo jutro o dwudziestej mamy lot do Paryża, a pięć godzin wcześniej ma być ceremonia. Mam pieniądze – dodała i wyjęła z kieszeni płaszcza dwa pliki zwiniętych banknotów. Dłonie jej się trzęsły. – To jakieś dwadzieścia tysięcy.

– Skąd masz te pieniądze? – zapytałem, próbując racjonalnie myśleć.

– Tyle Jace bierze za noc, a tę kasę powinnam dać mu rano. Zabrałam ją z pokoju – odpowiedziała, a wtedy poczułem od niej alkohol.

– Piłaś?! – Aż odskoczyłem.

– Nie potrafię robić tego na trzeźwo – odpowiedziała z takim poczuciem winy, że ścisnęło mnie w gardle. – To były tylko dwa kieliszki wina – dodała po chwili niezręcznej ciszy.

– Teraz dwa, i każdym innym razem też dwa?! – Nie potrafiłem przyjąć tego obojętnie. Przecież… – Kurwa, Sara! Jesteś w ciąży! Nosisz pod sercem moją córkę! – uniosłem się.

Może niepotrzebnie, ale emocje i tak już dawno sięgnęły zenitu.

– Pomóż mi ją uratować… – powiedziała szeptem. – Pomóż nam. Błagam cię. – Spojrzała na mnie.

Lustrowałem ją wzrokiem. Jej twarz, ramiona, ciążowych brzuszek, na którym opinała się bluzka. Boże, miałem wrażenie, że płonę od środka. Jakakolwiek decyzja, którą bym podjął, nie mogła być do końca słuszna i odpowiednia.

Kucnąłem przed Sarą i ująłem jej twarz w dłonie.

– Potrzebuję cię, Marshall. Inaczej nie dam rady – dodała cichutko.

– Nie zostawię cię samej – powiedziałem i przytuliłem ją po raz kolejny.

– Dziękuję.

– Ale, Sara… – zająknąłem się – nie możemy być razem. Mam… Kocham Emily i to z nią chcę być. Przyrzekam jednak, że nie zostaniesz sama i jak tylko będę potrafił, to ci pomogę – dodałem. Głos mi drżał.

Ujrzałem zawód w jej oczach, ale też błysk nadziei.

– Nie oczekuję od ciebie, że będziesz ze mną – wyjaśniła niepewnie. – Wiem, że masz kogoś, a to, że mi pomagasz, jest zapewne wbrew temu, co powinieneś robić, ale… Ja nie mam się do kogo zwrócić. Jesteś moją jedyną nadzieją.

– No już, spokojnie. – Potarłem dłonią jej plecy, bo znowu zaczęła drżeć. – Jaki jest plan? – zapytałem.

– Ile czasu możesz mi poświęcić?

– Tyle, ile będzie trzeba, Sara. Przejdź do konkretów, proszę. – Uśmiechnęła się, gdy to powiedziałem.

– Wróć do domu i spakuj trochę swoich rzeczy. Mam kasę, auto, bo Jace zablokował mi możliwość kupna biletów lotniczych.

– Boi się, że uciekniesz? – przerwałem jej.

– Nie wiem, ale najwidoczniej zabezpiecza się na każdą okoliczność – wyjaśniła – Ja poczekam tu na ciebie i nad samym ranem wyjedziemy. Tylko nie wiem dokąd... Masz jakiś pomysł?

– A policja? Twoje zeznania? – zapytałem.

– Złożę je, ale nie tutaj. Nie w Nowym Jorku. Jace ma znajomości i…

– Wiem, rozumiem. Coś wymyślę i wywiozę cię w bezpieczne miejsce.

– Dziękuję. – Sara oparła głowę na mojej piersi. Oddychała ciężko, ale w końcu zaczęła się uspokajać. – Z dzieckiem jest wszystko w porządku. Wiem, że wyrodna ze mnie matka, bo nie powinnam pić alkoholu, ale obiecuję, że to był ostatni raz. Ja… – nagle głos jej się załamał – ja chcę ją urodzić. Widziałam na badaniach jej bijące serduszko, jej główkę i nóżki. Ona jest taka malutka, bezbronna, a ja muszę ją ochronić. My musimy. To twoja córka, Marshall – dodała, patrząc mi w oczy.

– Zrobię wszystko, by nic wam się nie stało – obiecałem, a Sara nagle mnie pocałowała. – Sara, nie… – wydusiłem z siebie.

Próbowałem się pohamować.

– Proszę, to tylko pocałunek, a ja naprawdę tego potrzebuję. Twoje pocałunki dodawały mi sił, a odkąd nie mam nawet tego, to odnoszę wrażenie, że umieram – powiedziała i znowu mnie pocałowała.

Nie potrafiłem jej tego odmówić, a może nie chciałem? Przecież na swój sposób nadal ją kochałem. Doskonale pamiętałem smak jej ust, ich delikatność i namiętność. Te wszystkie wspomnienia ożyły we mnie i paradoksalnie dodały mi sił. Miałem kilka godzin na to, by ją uratować, a resztą spraw, w tym wyjaśnieniem Emily, co się działo, musiałem zająć się później. Wierzyłem, że moja jaskółeczka zrozumie moją decyzję. Nie opuszczałem jej, ale w tym momencie moim obowiązkiem była pomoc Sarze. I byłem przekonany, że Emily to zrozumie, bo mi ufała, a ja ufałem sam sobie i wiedziałem, że poza pocałunkiem i pomocą Sara niczego innego ode mnie nie dostanie.

– Kocham cię, Sara, doskonale o tym wiesz. I zrobię wszystko, by ci pomóc, ale moim wyborem jest Emily. Proszę, powiedz, że to rozumiesz – powiedziałem, a ona spojrzała na mnie i uśmiechnęła się ledwo zauważalnie.

– Rozumiem, a teraz idź już i wracaj jak najszybciej. – Potarła nosem o mój nos.

Wsunąłem dłonie w jej włosy i jeszcze chwilę napawałem się jej bliskością. Jej dotykiem, bo dłonie Sary właśnie wślizgiwały się pod moją koszulkę. Zadrżałem i zamknąłem oczy. Wszystko we mnie buzowało, ale nie mogłem przekroczyć tej cienkiej granicy. Pragnąłem jej, ale popełniłbym największy błąd, gdybym wykorzystał chwilę jej i mojej słabości.

– Niedługo wrócę – powiedziałem i lekko musnąłem ustami jej usta, a następnie odsunąłem się i wstałem. – Czekaj tu na mnie – dodałem, podsyłając jej uśmiech pełen nadziei i wiary, że będzie dobrze.

Sara go odwzajemniła. W jej oczach zapanował spokój, a to dodało mi sił i zmobilizowało do działania. Szybko zszedłem z dachu i znalazłem się przed budynkiem. Do domu miałem kawałek drogi, a piechotą szedłbym prawie godzinę, więc wezwałem taksówkę.

Wpadłem do mieszkania, szybko spakowałem kilka najpotrzebniejszych rzeczy oraz swoje oszczędności, które mogły się przydać, i wyszedłem. W głowie zacząłem układać sobie plan działania, a jednym z jego elementów była pomoc Asha. Ufałem mu, bo byłem przekonany, że mimo wszystko nie odmówi nam pomocy.

Szedłem ulicą w stronę postoju taksówek i wybierałem jego numer z listy połączeń, gdy nagle drogę zajechało mi auto z przyciemnianymi szybami. Od razu wiedziałem, co się święci. Zatrzymałem się, ale z auta nikt nie wsiadł. Ogarnął mnie strach. Chyba nigdy bardziej się nie bałem. Rozejrzałem się niepewnie i zrobiłem dwa kroki w tył, gdy nagle szyba po stronie pasażera zsunęła się lekko… To trwało dosłownie ułamki sekund. Ujrzałem lufę broni i wyrwałem z miejsca, ale pocisk był szybszy. Zanim upadłem, poczułem ból, który zaczynał się w klatce piersiowej i rozchodził po całym ciele, a potem smak krwi w ustach i wszystko wokół mnie od razu zaczęło się rozmazywać. Leżałem na środku chodnika i wiedziałem, że to koniec, bo po chwili nie było już bólu. Była ciemność, która prowadziła mnie do samych bram piekieł.

Pikanie maszyn dźwięczało mi w głowie, ale nie byłem w stanie otworzyć oczu. Nie czułem nic oprócz strachu. Doskonale pamiętałem, co się wydarzyło, ale moje ciało nie chciało współpracować z umysłem. Z trudem poruszyłem palcami lewej ręki i wtedy oprócz pikania maszyn poczułem czyjąś obecność.

– Shall, skarbie, jestem przy tobie. Wszystko będzie dobrze. – Zapłakany i rozedrgany głos Emily dotarł do moich uszu. – Zawołam lekarza – dodała, muskając moją dłoń, ale ja niczego nie mogłem zrobić.

Ledwo poruszałem kończynami, a w ustach miałem rurkę, która ułatwiała mi oddychanie. Po chwili zasnąłem. Albo straciłem świadomość.

Dryfowałem na granicy życia i śmierci. Nie byłem jednak pewien, co było dla mnie lepsze. Wiedziałem, że stało się coś bardzo złego. Ile minęło czasu od tamtej nocy? Co dokładnie się wydarzyło? Pytania mnożyły się w mojej głowie, a ja jedynie mogłem czekać na śmierć lub na kolejną szansę, choć nie byłem pewien, czy chcę ją dostać.

Los zadecydował, że dostałem. Otworzyłem oczy i ujrzałem nad sobą mężczyznę w kitlu, pielęgniarkę oraz Asha i Emily. Ich miny były bardzo zmartwione, a moje serce rozpadło się na kawałki.

– Ile… Ile czasu? – wydusiłem z siebie, patrząc na moją jaskółeczkę.

– Proszę się uspokoić. Leży pan u nas od dwóch tygodni – wyjaśnił lekarz, a ja zamknąłem oczy.

Dwa tygodnie? O Boże. To nie mogła być prawda.

– Sara, ona… – Wypuściłem powietrze i opadłem z sił.

Byłem bardzo osłabiony i czułem ból w klatce. Zerknąłem na swój korpus, który owinięty był bandażem, a spod niego wystawał dren.

– Musi pan odpoczywać, a na rozmowy przyjdzie czas później – dodał mężczyzna w kitlu, a pielęgniarka zaaplikowała mi do kroplówki jakiś dodatek, który po chwili odciął mnie od rzeczywistości.

Dwa dni później…

Leżałem na łóżku i patrzyłem w sufit. Byłem otumaniony lekami i skrajnie zmęczony. Zadręczałem się, ale do tej pory z nikim nie udało mi się porozmawiać. Lekarz nakazał mi odpoczynek, a odwiedziny zostały wstrzymane. Emily i Ash nie mogli do mnie przyjść, a ja nie wiedziałem kompletnie nic. Czułem jedynie, że zawaliłem. Zawiodłem. Nie dałem rady. Wiedziałem, że stało się coś bardzo złego. Coś, czego obawiałem się najbardziej. I nie pomyliłem się.

Odzyskałem nieco siły i lekarz zgodził się na krótkie odwiedziny. Przyszła do mnie Missy, a to już świadczyło o tym, że nie było dobrze.

– Cześć, Shall. Jak się czujesz? – zapytała, siadając obok mojego łóżka.

Nawet na nią nie patrzyłem, bo już ton głosu zdradzał, że była załamana.

– Gdzie jest Sara? – wydusiłem z siebie.

Miałem wrażenie, że zaraz coś rozwalę, jeśli mi nie powie.

– Shall, tak mi przykro… – odpowiedziała i położyła dłoń na mojej dłoni.

Spojrzałem na nią. O czym ona mówi?

– Co? – Skrzywiłem się. – Gdzie ona jest? – Głos mi się załamał.

– Sara nie żyje – powiedziała Missy i wstała, a ja zamarłem.

Wypuściłem powietrze i tępo wpatrywałem się w sufit. Miałem wrażenie, że zaraz przestanę oddychać. A może po prostu chciałem, by tak było. Nie uratowałem jej. Zawiodłem. Zabiłem ją.

– Jak? – wyszeptałem.

– Mieli wypadek w podróży poślubnej. – Missy znowu do mnie podeszła. W oczach miała łzy. – Tak mi przykro, Shall.

Czułem, że moje życie się skończyło. I taka była prawda. Razem z Sarą umarła część mnie. Już nie byłem całością. Kawałki mojej duszy już na zawsze dryfowały w próżni, w nicości, a tam nie było niczego dobrego. Żadnej nadziei. Uśmiechu. Wiary, że będzie dobrze. Był tylko strach i to kurewskie poczucie winy, że jej nie uratowałem. Miałem o niej zapomnieć, a sprawiłem, że do końca życia będę myślał o tym, co się stało. I obawiałem się, że nigdy nie poznam odpowiedzi na te pytania, a to wszystko dzień po dniu będzie zjadać mnie od środka, aż w końcu zdechnę i zgniję udręczony poczuciem winy.

ROZDZIAŁ 53

Sara

Czekałam na niego do wczesnych godzin rannych, ale Marshall nie wrócił. Zostawił mnie. To było dla mnie znak. Już wiedziałam, co powinnam zrobić. Nie miałam wyjścia, bo moja ostatnia szansa na ratunek przepadła. Miałam prawo mieć o to do niego pretensje? Chyba nie.

Zaczęło świtać, gdy ostatecznie dotarło do mnie, że za dziesięć godzin zostanę żoną wcielonego diabła. Człowieka, który zniszczył mnie fizycznie i psychicznie. Ta chwila nadziei, którą odzyskałam, wysyłając SMS-a do Marshalla, była tak złudna i ulotna, że już nie miałam siły dalej walczyć. Rozejrzałam się po swojej samotni, która przypominała mi te lepsze chwile spędzone z Marshallem, i próbowałam go znienawidzić. Naprawdę próbowałam wmówić sobie, że zostawił mnie dla mojego dobra. Odrzuciłam na bok wszystkie wyższe uczucia. Nie chciałam już czuć, bo miałam świadomość, że do końca życia będę zabawką w rękach Jace’a.

Wróciłam do domu dokładnie o siódmej rano. Tak jak zwykle po nocy spędzonej z klientem. W sypialni domu Jace’a wisiała moja suknia ślubna, a na podłodze stały buty. Wysokie szpilki. Doskonale pamiętałam, jak tłumaczyłam Jace’owi, że nie wytrzymam w nich ze względu na ciążę. Miał to gdzieś. Każdego dnia powtarzał mi, że mnie nienawidzi. Że zniszczy mnie, jeśli od niego odejdę, bo to ja zniszczyłam jego. Zniszczyłam go? Nie miałam pojęcia jak, ale on tak uważał. Kochał mnie tak obrzydliwie niemoralnie, że było mi niedobrze na samą myśl o nim, a mimo to miałam spędzić z nim resztę życia. Miałam być jego zabawką, dziwką na zamówienie dla facetów, z którymi robił interesy. Na nic zdawały się moje prośby, by odpuścił. Błagałam, by nie robił mi tego, bo jestem w ciąży. Nie obchodziło go to i wtedy zmienił zasady obowiązujące podczas spotkań z klientami. Do tej pory każdy z nich musiał używać prezerwatywy i żaden nie miał prawa dojść w środku, bo Jace obawiał się właśnie tego, że nie daj Boże zajdę w ciążę. Jego obawy okazały się słuszne, ale on i tak znalazł sposób, by mnie ukarać. I nie mam tu na myśli zepchnięcia ze schodów, którego dopuścił się z nadzieją, że poronię. Moja córeczka była silna i nic jej się nie stało. Rosła, była zdrowa, a każda wizyta u lekarza dawała mi nadzieję, że uda mi się urodzić. Że ta dobra cząstka mnie znajdzie się w tej malutkiej istotce, którą nosiłam pod sercem. Jace’owi to nie odpowiadało. Zabronił mi cieszyć się z ciąży i właśnie wtedy poinformował o zmianie zasad spotkań. Od tej pory każdy klient mój mnie mieć, jak chciał. Bez gumki, do końca i bez ograniczeń. Pierwszy raz na nowych zasadach był dla mnie najgorszym koszmarem. Ich było trzech, ja jedna. Po wszystkim zamknęłam się z łazience i wymiotowałam prawie do nieprzytomności. Brzydziłam się siebie, miałam w sobie ich spermę, która wręcz paliła mnie od środka. Stałam pod prysznicem i czułam, jak uchodziło ze mnie życie. Każdego dnia pomału umierałam, bo nie potrafiłam wyrwać się z tego piekła.

Jace zjawił się o ósmej rano. Był wściekły, ale tym razem mnie nie tknął, co ogromnie mnie dziwiło. Zwykle zawsze musiał mnie mieć po tym, jak noc spędziłam z klientem. Musiałam być czysta, a gdy wyczuł zapach innego faceta, to był dla mnie jeszcze gorszym skurwielem.

– Masz być dziś wypoczęta i zadowolona. Pamiętaj, że to nasz wielki dzień – powiedział, siadając na łóżku tuż za mną.

Poczułam, jak materac ugiął się pod naporem jego ciała.

– Dobrze – kiwnęłam głową i spojrzałam na niego. – Chcesz się kochać? – zapytałam, bo zwykle tego oczekiwał.

– Nie, wezmę co moje dopiero po ślubie. – Uniosłam brew, ale nie zapytałam o nic więcej.

Oddałam mu pieniądze, raz jeszcze poszłam pod prysznic i wróciłam do łóżka. Chciałam zasnąć i nigdy więcej się nie obudzić.

Kilka godzin później zostałam jego żoną. Uśmiechałam się do wszystkich. Grałam tak, jak nauczył mnie tego Jace. Przyjmowałam gratulacje, prezenty. Szukałam wzrokiem Asha i Missy, ale tylko ich brakowało z naszej listy gości. Rozumiałam to. Też nie przyszłabym na ślub kogoś takiego jak ja. Ash mnie nienawidził. Missy również. Nikt nie czuł do mnie niczego więcej. Łudziłam się, że Marshall… Och, nie mogłam o nim myśleć. Nie w dniu własnego ślubu, który był dla mnie przepustką do miejsca, w którym nigdy nie chciałam się znaleźć.

Miesiąc miodowy w Europie brzmiał naprawdę wspaniale, ale nie dla mnie. Miałam świadomość, dlaczego polecieliśmy właśnie tam. Pierwszym przystankiem był Paryż. Miasto zakochanych. Miasto miłości. Nie dla mnie.

W noc poślubną Jace pieprzył mnie na pokładzie samolotu, a zaraz po lądowaniu oświadczył, że pierwszy klient już na mnie czeka. Był to pilot samolotu z Nowego Jorku do Paryża. Trzeba było przecież zapłacić za lot prywatnym odrzutowcem. Ja byłam rozliczeniem za ten rachunek.

– Wieczorem mamy spotkanie z nowymi klientami. Masz wyglądać dobrze i upiąć włosy. Ten facet podobno nie lubi długich – poinformował mnie Jace, gdy dotarliśmy do hotelu z lotniska.

– Jestem zmęczona i źle się czuję – odpowiedziałam, za co zostałam uderzona w twarz.

Przed ślubem Jace nie bił mnie przez jakiś miesiąc, bo nie chciał, bym na zdjęciach miała ślady. Teraz jednak mógł znowu robić to bez ograniczeń.

– Nie sprzeciwiaj się, bo skończysz tak jak ten twój kochaś! – warknął, ale po sekundzie zorientował się, że się wygadał.

Spojrzałam na niego.

– Co mu zrobiłeś?!

Jace zaczął się śmiać.

– To nie twoja sprawa, Sara!

– Co mu zrobiłeś, ty pierdolony psychopato?! – Odepchnęłam go.

Coś we mnie wstąpiło. Jakaś furia. Miałam ochotę rozszarpać go gołymi rękoma.

– Myślisz, że nie wiedziałem o tym, że coś kombinowałaś?! – zapytał, a ja pokręciłam głową. Naprawdę starałam się, by nikt mnie nie widział, by Jace nie dowiedział się o tym, że wyszłam tamtej nocy z hotelu. – Śledziłem cię, ty mała manipulantko – dodał, a ja zamarłam. – Czekałem na moment, aż będziesz chciała uciec, i stało się. Chciałaś mnie zostawić w dniu naszego ślubu! – wrzasnął. – Wiedziałaś, że nie poradzisz sobie sama, więc zadzwoniłaś do niego. Myślałaś, że uciekniecie, jak Bonnie i Clyde?! – Złapał mnie za ramiona. – Nie pozwolę ci odejść i więcej nie kombinuj, bo skończysz jak on.

– Co mu zrobiłeś? – wydusiłam z siebie.

Czułam, że zaraz zemdleję.

– Skutecznie go znokautowałem i dzięki temu nie mógł przeszkodzić w ceremonii naszych zaślubin. – Jace mówił to bez żadnych emocji. Ten człowiek był zły do szpiku kości. Patrzyłam na niego i nie wierzyłam, że moje życie może być jeszcze większym koszmarem. Przysiadłam na łóżku, by nie upaść. – A teraz bądź grzeczną dziewczynką i odpocznij, bo wieczorem musisz być w formie – dodał i nachylił się, by ucałować mnie w policzek.

Jego nastrój znowu się zmienił. Jace wiedział, że znowu mnie pokonał, przytłoczył, że mnie zniszczył.

Kolejne kilka dni spędziliśmy w Marsylii. Przez całe dnie odsypiałam noce, które spędzałam z klientami, i poranki, podczas których pieprzył mnie Jace. Byłam wykończona i fatalnie się czułam. Jace zabrał mi telefon i zabronił kontaktować mi się z kimkolwiek. Żyłam w klatce i wiedziałam, że się z niej nie uwolnię. Piłam alkohol, wciągałam, bo nie byłam w stanie robić tego wszystkiego na trzeźwo, aż w końcu nadszedł dzień, gdy coś we mnie pękło. Miałam wizytę u lekarza, którą wybłagałam u Jace’a. Trzy razy zemdlałam, zaczęłam krwawić i obawiałam się najgorszego. Leżałam na fotelu do USG i wpatrywałam się w ekran monitora, by zobaczyć pulsujący punkt, serduszko mojej córeczki. Potrzebowałam je dostrzec, by nie stracić resztek nadziei. Lekarz spojrzał na monitor, a potem na mnie.

– Przykro mi, Saro. Serce dziecka nie bije – poinformował mnie.

– C-co? – wydusiłam z siebie.

– Niestety, tak się czasami dzieje. Musisz zostać na oddziale – odpowiedział, ale to i tak niczego mi nie wyjaśniało. Zresztą, nie musiało.

To była moja wina. Zabiłam własne dziecko, bo nie radziłam sobie psychicznie z tym, do czego byłam zmuszana. I w tym momencie podjęłam decyzję, że to koniec. Że więcej nie dam rady. Że nie chcę tak żyć.

Poprosiłam lekarza o chwilę dla siebie i wyszłam z kliniki. Nadal czułam się fatalnie, ale to już nie miało znaczenia. Zalazłam pobliski kościół i weszłam tam, by się pomodlić i błagać o wybaczenie. Następnie napisałam list i wróciłam do hotelu. Jace’a nie było, więc spakowałam do paczki swój pamiętnik i wysłałam na adres Matta. Chwilę potem wrócił Jace. Był zadowolony. O niczym jeszcze nie wiedział.

– O, jesteś już. Jak było u lekarza? – zapytał, jakby nigdy nic.

– Dobrze, mam po prostu więcej odpoczywać – skłamałam. – Pojedziemy na przejażdżkę twoim nowym sportowym autem? – zapytałam, wymuszając uśmiech.

Jace nabrał się na moje słodkie miny. Często tak było, albo po prostu nie chciał zauważać niczego więcej. Udało mi się go namówić, bym mogła poprowadzić. Niczego się nie domyślał.

– Widzisz, jeśli chcesz to potrafisz być kochana i uległa. Taka podobasz mi się najbardziej – powiedział, całując mnie w windzie, gdy zjeżdżaliśmy do podziemnego hotelowego parkingu.

– Już zawsze będę taka. Obiecuję! – odpowiedziałam, ale tego „zawsze” zostało nam już naprawdę niewiele.

Wsiedliśmy do auta. Dla obcych wyglądaliśmy jak dwoje zakochanych, świeżo upieczonych nowożeńców. Śmialiśmy się, żartowaliśmy, ale z mojej strony to była tylko gra. Ostatnia rozgrywka w tej bitwie, którą zamierzałam wygrać, bo nie miałam już nic do stracenia.

– Może wieczorem zjemy kolację tylko we dwoje. Co ty na to, Saro? – zaproponował Jace, ale nagle zaczęła dzwonić jego komórka. Spojrzał na mnie, a potem odebrał. – Hallo! Tak jest ze mną, a o co chodzi? – Zmroziło mnie, gdy zorientowałam się, że rozmawia z lekarzem z kliniki. – Słucham? O czym pan mówi? Przecież właśnie… – Znowu spojrzał na mnie, a ja rozpędzałam auto coraz bardziej. Jace rozłączył się i zapiął pas. – Co ty wyprawiasz, Sara? Dzwonił do mnie twój lekarz i powiedział, że powinnaś być teraz w klinice na zabiegu!

– To koniec, Jace – wydusiłam z siebie.

Czułam strach, ale wiedziałam, że to było tylko chwilowe. To nie mogło mnie sparaliżować.

– Dziecko nie żyje, powinnaś być w szpitalu! – Głos mu drżał.

– Już nigdy więcej mi tego nie zrobisz. Nigdy – mówiłam dalej, patrząc przed siebie.

Jechaliśmy drogą tuż nad morzem, a od stromych skał i wody dzieliła nas jedynie barierka ochronna.

– Sara, uspokój się. Wiem, że to dla ciebie szok, bo…

– Zamknij się! – wrzasnęłam. – Nie mam już nic, rozumiesz? Nic. Zniszczyłeś mnie w każdy możliwy sposób, a teraz poniesiesz konsekwencje – dodałam i docisnęłam pedał gazu.

Jace krzyknął przerażony i próbował mnie powstrzymać. Jego gwałtowny ruch tylko pomógł mi w dokończeniu mojego planu, bo gdy złapał kierownicę, zaczęliśmy się szarpać, a rozpędzone auto wypadło z drogi. Samochód przeciął barierki, a następnie wzbił się w powietrze, by po chwili zacząć spadać prosto do wody. Krzyk Jace’a był dla mnie jak melodia zwycięstwa, ale w myślach miałam jedynie Marshalla i powtarzałam: wybacz mi i zapomnij o mnie.

EPILOG

The Calling - Wherever You Will go

Wyszedłem ze szpitala po trzech tygodniach od postrzału. Obrażenia, które odniosłem, były poważne, ale mój organizm był silny i poradził sobie ze wszystkim. To, co działo się w mojej głowie, było o wiele gorsze. Wiadomość o śmierci Sary była dla mnie największym ciosem. Nie potrafiłem się pozbierać. Niczego nie rozumiałem, bo nic mi nie pasowało. Wypadek? Jaki wypadek? Wiedziałem jedynie, że Sara i Jace zginęli w Marsylii. Ich auto wypadło z drogi i wpadło do Morza Śródziemnego. Oboje nie mieli szans na przeżycie.

I nie umiałem się z tym pogodzić.

– Pozmieniałam nieco wystrój, ale powinno ci się spodobać – powiedziała Emily.

Oczywiście opowiedziałem jej o tamtym wieczorze, o tym, że Sara do mnie napisała i poprosiła o pomoc. Ta cudowna dziewczyna nie miała pretensji, ale widziałem, że ogromnie przeżywa całą sytuację. Dowiedziała się, że zostałem postrzelony, i od razu rzuciła wszystko, by wrócić do Nowego Jorku. Siedziała przy mnie, czekała, martwiła się, ale wierzyła, że z tego wyjdę. Była naprawdę jedynym powodem, dla którego nie miałem ochoty ze sobą skończyć.

– Na pewno jest ładnie – wymusiłem uśmiech, ale skrzywiłem się, bo rana po postrzale nadal bolała.

Weszliśmy do środka, a wtedy szczerze się uśmiechnąłem.

– I jak? – Emily stanęła na środku mojego służbowego mieszkania.

Była z siebie dumna, a ja z niej, bo naprawdę fajnie to wszystko urządziła. Pozmieniała zasłony, wyrzuciła starą kanapę i kupiła nową, odświeżyła ściany.

– Zrobiłaś to wszystko sama? – zapytałem z niedowierzaniem.

– Ash i Missy mi pomogli. Wszyscy ogromnie się o ciebie martwiliśmy, Shall – odpowiedziała i podeszła do mnie. – Jeśli potrzebujesz więcej czasu, to ja… – Głos jej zadrżał. – Ja usunę się na bok. Zrozumiem – dodała, a mnie zakłuło w sercu.

Jak mogła tak pomyśleć? Przecież była najdroższą mi osobą na świecie. Jedynym promykiem światła, który nie pozwalał mi zatonąć w ciemności.

– Boże, dlaczego tak mówisz?! – zapytałem i przyciągnąłem ją do siebie.

Poczułem, jak Emily mięknie. Emocje w niej wybuchły i tak bardzo się rozpłakała, że cała drżała, a ja tuliłem ją długo i bez końca. Tylko razem mieliśmy szansę nie zgubić się w tym okrutnym i niesprawiedliwym świecie. Ja szedłem zaraz za nią, bo to Emily była moim drogowskazem. Głosem serca, które choć pokiereszowane, biło tylko i wyłącznie dla niej, a wszystko inne miałem w głowie. We wspomnieniach, które chciałem zachować.

Dwa dni później…

– Marshall, jakiś list do ciebie! – usłyszałem głos Emily, gdy kończyłem brać prysznic.

Tego dnia mieliśmy iść na kolację do Missy i Asha, więc musiałem się nieco ogarnąć i zacząć powoli wracać do życia. Moja praca i egzaminy do straży musiały poczekać, ale nadal miałem ten sam plan działania, a Emily wspierała mnie w tym całą sobą.

– List? Jaki list? – skrzywiłem się, wychodząc z łazienki.

– Nie wiem, leżał pod drzwiami – odpowiedziała, a ja wyjrzałem na korytarz, ale nikogo już tam nie było.

Podszedłem do stołu w kuchni, gdzie leżała pomięta koperta, i obejrzałem ją z każdej strony. Na rozmazanej pieczątce odczytałem miasto nadania i zamarłem. Marsylia. W środku był list:

Najdroższy,

skoro czytasz ten list, to znaczy, że odważyłam się to zrobić. Już niczego się nie boję. Jestem wolna. Ja i nasza córka już jesteśmy bezpieczne.

Byłam zbyt słaba, by żyć tak dalej, więc podjęłam tę decyzję. Wszystko znajdziesz w moim pamiętniku, więc, gdy znajdziesz w sobie odwagę, by do niego zajrzeć, to postaraj się mnie zrozumieć. Ty jeden nigdy mnie nie oceniałeś. Chcę tylko byś wiedział, że nie miałam innego wyjścia. Nie chciałam dalej cierpieć i żyć ze świadomością, że już nigdy cię nie zobaczę. Nikt oprócz nas nie wie, co dokładnie się stało. To nie był wypadek. Zrobiłam to, Shall, i wybacz, ale nie żałuję.

Wymienię teraz kilka moich grzechów. Tylko kilka, ale to powinno Ci pomóc:

– byłam dziwką,

– zabiłam nasze dziecko,

– zabiłam siebie i tego skurwiela.

Więc błagam Cię, Marshall.

Znienawidź mnie.

Znienawidź i zapomnij o mnie.

Twoja na zawsze,

Sara

PS Jeśli pokażesz ten list Emily, to poproś, by nie miała do mnie żalu. Ty jesteś jej, a ona jest Twoja. Uwierzcie mi, że cieszę się Waszym szczęściem.

Skończyłem czytać list i prawie straciłem oddech. Zajrzałem do środka koperty i znalazłem pamiętnik. To w nim były odpowiedzi na moje pytania. To w nim była zawarta prawda, ale na poznanie jej chyba jeszcze nie byłem gotowy.

– Co to za list? – zapytała Emily, która zajrzała mi przez ramię.

– List od Sary – wydusiłem z siebie, a Emily szybko przebiegła wzrokiem tekst.

– O Boże… – Zakryła usta dłonią i przytuliła mnie mocno. – Shall… – załkała.

Ja również. Nie potrafiłem pohamować łez, ale to były oczyszczające łzy. Wszystko było jasne. Sara odebrała sobie życie, by być wolną. Zabiła Jace’a, bo bała się, że znowu mi zagrozi, że dalej będzie krzywdził ludzi. Poświęciła się.

Wtedy zajrzałem na ostatnie strony pamiętnika.

Czuję się fatalnie, ale Jace nie odpuszcza. Nie słucha mnie i ma gdzieś moje zdanie. Wieczorem znowu mam klienta, a może dwóch, albo trzech? Nieważne. Już od dawna ich nie liczę.

Było ich dwóch, ale w trakcie zemdlałam. Wybłagałam u Jace’a wizytę u lekarza i obawiam się najgorszego. Jeśli to prawda, to przyrzekam, że to koniec. Nie mam siły, by dalej o siebie walczyć.

Serce mojej córeczki przestało bić. To koniec. Moje też niedługo przestanie.

To były ostatnie wpisy, ale poprzednich nie potrafiłem czytać w domu. Było tylko jedno jedyne miejsce, w którym mogłem to zrobić. Poszedłem tam, usiadłem w środku szklarni, a następnie otworzyłem pamiętnik. I poznałem całą prawdę, która jednocześnie rozrywała mi serce i przynosiła ukojenie. Nikt nie mógł jej pomóc. Ja prawie straciłem życie, bo próbowałem to zrobić, i Sara miała tego świadomość. Nie chciała narażać nikogo więcej. Rozumiałem ją, bo o to poprosiła mnie w liście. To była jej ostatnia wola. Miałem ją znienawidzić, ale nie potrafiłem. Miałem o niej zapomnieć, ale nie chciałem. Mogłem jedynie starać się zrozumieć jej decyzję i dalej żyć.

Spojrzałem w górę, gdy poczułem na czole krople deszczu. Zamknąłem oczy i odłożyłem na bok jej pamiętnik. Oddychałem głęboko i szukałem w sobie wewnętrznego spokoju, który był mi teraz najbardziej potrzebny. I nagle usłyszałem czyjeś kroki. Otworzyłem oczy i ujrzałem Emily, która stała w drzwiach szklarni.

– Ja też dostałam list – powiedziała cicho i bez pytania usiadła obok mnie. – Sara poprosiła w nim, bym się tobą opiekowała. Myślisz, że dam radę spełnić jej ostatnią wolę? – zapytała przez łzy.

– Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości, jaskółeczko – objąłem Emily i przyciągnąłem do siebie.

Nic więcej nie mówiłem, bo żadne słowa nie były potrzebne. Miałem przy sobie kobietę, która rozumiała mnie i wspierała mimo wszystko. Kobietę, która była aniołem w ludzkim ciele i choć życie boleśnie nas doświadczało, próbowało rozdzielić i złamać, to nie poddaliśmy się, bo byliśmy sobie przeznaczeni. Ja i Emily spotkaliśmy się w odpowiednim miejscu i czasie. Ja i Sara byliśmy wyjątkiem od reguły. I choć to wszystko ciągle było we mnie żywe, bolesne, trudne, to wiedziałem, że sobie poradzę. Nie miałem innego wyjścia.

– I co teraz będzie, Shall? – zapytała cicho Emily.

– Teraz już wszystko będzie dobrze. Ostatecznie – odpowiedziałem.

– Właśnie to chciałam usłyszeć. – Poczułem usta Emily, którymi musnęła moją dłoń.

– Już zawsze będziesz słyszała ode mnie tylko to, co chcesz – odpowiedziałem i przesadziłem ją na swoje kolana.

– A skąd będziesz wiedział, że w danym momencie właśnie tego chcę? – Emily uśmiechnęła się lekko.

– Bo cię kocham.

– Więc sprawdźmy, czego w tym momencie chcę.

Spojrzała na mnie niepewnie, ale wiedziałem tylko, czego ja sam pragnąłem, i mogłem jedynie liczyć na to, że Emily pragnie tego samego.

– Wyjdziesz za mnie, jaskółeczko? – wypaliłem.

Ale tak, tego właśnie chciałem. Chciałem, by została moją żoną, bo zdawałem sobie sprawę, że nie mogę stracić takiej kobiety. Na twarzy Emily malował się taki szok, że przez sekundę zmartwiłem się, że powiedziałem coś nie tak.

– C-co? – bąknęła.

Była w totalnym szoku.

– Chcę ciebie, już na zawsze i tylko dla siebie – wyjaśniłem – Nie mam pierścionka, ani kwiatów, ale…

– W dupie ze świecidełkami i badylami, Shall. Naprawdę chcesz bym za ciebie wyszła? – przerwała mi.

Cała drżała.

– Tak, chcę. To jedyne czego teraz pragnę – wyznałem – I liczę, że ty pragniesz tego samego.

– Oczywiście, że tak – odpowiedziała i objęła mnie mocno, a następnie odnalazła wargami moje usta.

Czułym i pełnym miłości pocałunkiem zamknęliśmy kolejny etap. Zrobiliśmy to razem, wspólnie, bo inaczej żadne z nas nie dałoby rady. Wspieraliśmy się, kochaliśmy i przecież to jest w życiu najważniejsze. By mimo wszystko nie trafić wiary i nadziei w ludzi, którzy są dla nas bliscy, bo każdy może się pogubić. Każdy z nas musi znaleźć swoją drogę, swój kompas, by iść ścieżką, która prowadzi w odpowiednim kierunku. Moim drogowskazem była Emily i szedłem według jej wskazówek przez resztę życia.

KONIEC