Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

EPILOG 1

EPILOG 2

PODZIĘKOWANIA

Copyright © by Ana Rose, 2018
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021

All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora i Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Janusz Muzyczyszyn

Korekta: Angelika Ślusarczyk

Projekt okładki: Marta Lisowska

Zdjęcie na okładce: © Gstockstudio1 | Dreamstime.com

Ilustracje w środku książki: copyright by © pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-09-9

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Uwaga – kontynuacja powodująca skrajne emocje; tylko dla czytelników, których trudno wyprowadzić z równowagi! Takie ostrzeżenie powinno znaleźć się na okładce, Wrogiej miłości 2. Nie jestem pewna, czy bardziej pragnę uściskać autorkę za to, że pokierowała dalsze losy bohaterów TAKIM torem i obudziła we mnie tyle emocji, czy może przekląć ją za zafundowanie mi przeprawy pełnej nieświadomych niespodzianek, nerwów i napięcia. Powrót do świata Damiona i Adeline zapewnia moc wrażeń. Rozpoczęła się gra, z której ktoś może nie wyjść żywym… Czy warto tańczyć na krawędzi urwiska, wiedząc, że w każdej chwili można spaść? Niebezpieczeństwo. Miłość. Namiętność. Zemsta. Ana Rose nie przestaje zaskakiwać! Polecam!

KATARZYNA GÓRKA (Katherine_the_bookworm)

Ana Rose zrobiła to ponownie! Podała na tacy nietuzinkową kontynuację Wrogiej miłości. Znajdziecie tu wiele zwrotów akcji, jak i zaskakujących sytuacji. Wkroczycie po raz kolejny w świat mafii, która się rządzi własnymi prawami. Czy po tym wszystkim, przez co przeszli, Adeline i Damion dostaną w końcu swój wymarzony happy end? Z całego serduszka polecam!!!

KATARZYNA ABDULLAH (Girlsbookslovers)

Kontynuacja losów Adeline i Damiona to spora dawka emocji. Nie wiemy, jak potoczą się losy dziewczyny, która zaczyna niebezpieczną grę. Autorka wciąga nas do świata tajemnic rodzinnych, niebezpieczeństwa, ale i miłości. Wszystko to razem składa się na świetną książkę, która trzyma w napięciu i nie pozwala się nudzić.

JUSTYNA DZIURA (justyska_books)

Ana Rose po raz kolejny zabiera nas w świat pełen uczuć i niebezpieczeństw. Czy porywy serca nie są bardziej groźne od lufy pistoletu przy skroni? Musicie się o tym przekonać.

AGATA WRÓBLEWSKA (snieznooka)

Nawet w najbardziej niesprzyjających okolicznościach może pojawić się uczucie. Jednak zadanie było inne. Czy zauroczenie będzie w stanie przełamać nienawiść? Chęć zemsty, miłość i nienawiść, pragnienie życia, zmiany, przyciąganie, chemia, zaskoczenie… To wszystko znajdziecie w tej powieści!

AGNIESZKA NIKCZYŃSKA-WOJCIECHOWSKA (Książki takie jak my)

Dla Kasi Abdullah.
Teraz już oficjalnie Damion jest Twój
i tylko Ty masz do niego prawo!

ROZDZIAŁ 1

Damion

Wracam do mieszkania z nowym postanowieniem. Chcę na spokojnie omówić z Adeline całą sytuację. To, co wydarzyło się między nami wiele zmienia. Nie wiem czy potrafiłbym ją zabić.

Jestem zabójcą i niejednokrotnie robiłem sto razy gorsze rzeczy.

Cholera, ale to Adeline.

Ta sama, słodka i cudowna Adeline.

Moja błękitnooka.

Zanim powiem o wszystkim ojcu, muszę ustalić pewne kwestie najpierw z nią. Nie chcę jej śmierci, więc zrobię wszystko co w mojej mocy, aby była bezpieczna.

Mieszkanie skąpane jest w pieprzonej ciszy, która w jakiś dziwny sposób zaczyna mnie niepokoić. Simone ma dziś wolne i wiem, że nie ma jej w apartamencie. Otwieram drzwi sypialni i zamieram. Łóżko jest w nieładzie, ale nie ma w nim Adeline. Co tu się, do cholery, dzieje? Zostawiłem ją w moim łóżku mniej niż godzinę temu. Przebiegłem dobre kilka mil. Mój mózg zaczął wszystko analizować na najwyższych obrotach, a stopy same niosły mnie przed siebie. Zanim się obejrzałem wróciłem z powrotem przed mój wieżowiec. Właśnie tam na górze spała w moim łóżku niczego nieświadoma Adeline. Gdzie jest teraz…? Ogarnęła mnie chęć mordu. Czy mogłem się aż tak pomylić? Czy byłem aż tak ślepy? Cholera jasna.

Wracam na górę. Rozglądam się z nadzieją, że jest może pod prysznicem, ale tam też nie ma po niej śladu. Jej telefon nadal leży na szafce nocnej, a obok jej torebka. Za to zniknęły jej ubrania. Co tu się stało, kiedy mnie nie było?

Podchodzę do łóżka i dotykam pościeli. Czuć tu jeszcze delikatne ciepło po jej ciele i słodki zapach, który wskazuje, że mi się to nie przyśniło. Wtedy zauważam, że jej telefon ma kilka nieodebranych połączeń. Nie mogąc się powstrzymać, sięgam po niego i zerkam od kogo one są. Ekran rozświetla się i gaśnie co chwilę, widzę z dziesięć połączeń od niejakiego Stevena. Kim, do jasnej cholery, jest Steven? Mam ogromną chęć zadzwonić do tego gościa, ale zamiast tego, biorę ostry zamach i rzucam telefonem w ścianę. Rozpada się i drobne części spadają na podłogę. Moja wściekłość coraz bardziej rośnie. Szarpię za pościel, gdy dzwoni mój telefon. Okazuje się, że to Alonso.

– Stary, jest z tobą Adeline? – pyta, zanim mogę się odezwać. Jego głos zdradza niepokój.

– Nie, nigdzie jej nie ma – odpowiadam sam zaniepokojony. – A czy nie powinno być z tobą właśnie Kelly?

– Była, ale uparciuch wyszła po kawę – wyjaśnia szybko. – Myślałem, że może dowiem się czegoś od Adeline. No nic, poczekam na nią.

– Dawno wyszła? – podpytuję, zanim mu o czymkolwiek powiem.

– Z pół godziny temu – odpowiada przejęty.

– Ja też dopiero wróciłem. – Decyduję się mu powiedzieć trochę przez telefon. – Zostawiłem Adeline w łóżku, a jak wróciłem już jej w nim nie było. Nigdzie jej nie ma, ale zostawiła u mnie większość swoich rzeczy.

– Cholera, co jest grane? – Słyszę zamieszanie po drugiej stronie słuchawki.

– Dzwoniłeś do niej? – dopytuję.

– Nie, zostawiła telefon u mnie. – Jego głos brzmi gorzko.

– Znam ich tajemnicę – wypalam, zanim się opamiętuję.

– Co? Jaką tajemnicę? – Słyszę jak krząta się po mieszkaniu.

– Nawet nie masz pieprzonego pojęcia kim one są. – Nie jest to dość jasna odpowiedź, ale tyle mogę mu powiedzieć przez telefon.

– Co ty pieprzysz? – Wiem, że czuje się zdezorientowany.

– Czekaj, będę u ciebie niedługo. – Rozłączam się, zanim może coś powiedzieć.

Wsiadam na swoją Agustę i rozpędzam się do niebotycznych prędkości. Chcę jak najszybciej być u Alonsa. Nie zważam na nic, po prostu mknę przez miasto, chcąc jak najszybciej dotrzeć do swojego najlepszego przyjaciela, który mieszka na przedmieściach LA. Jazda zajmuje mi całe dwadzieścia minut, które wydają mi się ciągnąć w nieskończoność.

– To, co to za tajemnica? – pyta Alonso, gdy przestępuję próg jego domu.

– Zwali cię z nóg. – Mijam go i kieruję się do jego mini barku.

Potrzebuję czegoś mocnego, zanim mu wszystko powiem. Nalewam również jemu i wyciągam do niego dłoń ze szkłem wypełnionym alkoholem.

– Pij. – Trącam go szklanką w klatę.

Nic nie mówi i bierze jeden głębszy łyk. Idę za jego przykładem i piekący strumień przedziera się przez moje gardło niczym ostrze.

– Czekam. – Popędza mnie.

Siadam na kanapie i biorę jeden głębszy wdech, zanim decyduję się powiedzieć mu tę nowinę.

– Adeline i Kelly są siostrami Adler. – Nie owijam w bawełnę, lepiej żeby poznał prawdę bez odwlekania jej. Jego zszokowana mina mówi sama za siebie. Nie miał o tym zielonego pojęcia, tak samo jak ja. Zanim jest w stanie zebrać szczękę z podłogi, mówię dalej.

– A najlepsze, że zorientowałem się dopiero po spędzonej nocy z nią. – Kiwa głową, abym mówił dalej. – Te pieprzone gwiazdki… te na jej gładkiej skórze pleców. One ją zdradziły. Dlatego wyszedłem, musiałem to wszystko przemyśleć. A dokładniej mówiąc, wybiegać. Chciałem dać temu szansę. Dowiedzieć się od ojca, o co ta cała wojna, zanim sam powiedziałbym mu, kim ona jest. Ale ona zniknęła. Zapadła się pod ziemię. Wszystko inne zostawiła, prócz ubrań.

– Nie dziwi cię to? – wtrąca swoje spostrzeżenie.

– Jasne, że mnie dziwi, jak cholera – zgadzam się z nim. Obstawiałbym raczej, że skonfrontowałaby się ze mną. Nie zniknęłaby bez słowa.

– Kurwa, gdzie jest Kelly? – Przeczesuje włosy sfrustrowany. – Powinna już wrócić.

– Zniknęła tak samo jak Adeline – zauważam i obaj patrzymy na siebie, przeczuwając co się właśnie dzieje.

One ponownie uciekają. Tylko gdzie chcą się przed nami ukryć? Teraz jesteśmy krok przed nimi, znamy ich wygląd. Nadal naiwnie wierzą, że pozwolimy im tak odejść?

Kurwa, jasne, że nie. Nie po tym, co się stało. Nie po tym, co z nas wyciągnęły.

Nie po tym, co do nich czujemy…

Adeline

Prawie miesiąc później

Nie mam pojęcia ile minęło czasu, od kiedy Damion sprzedał mnie Evanowi. Miałam jednak cichą nadzieję, że to on będzie moim katem.

Evan…

Co mogę o nim powiedzieć? To psychopata w męskiej postaci, z całkiem przystojną buźką. Ale to jedynie ciało, za którym ukryta jest jego prawdziwa, dzika natura. Nie dotknął mnie jeszcze, tak jak mi to obiecał tego pamiętnego dnia. Mimo to, jego ręce już niejednokrotnie błądziły po moim ciele, kreśląc palące ślady na spoconej skórze. Coś go hamuje przed posunięciem się dalej. Nie wiem czy jest to Damion, czy zupełnie coś innego.

Usta mam tak suche i spragnione wody, że nawet ślina nie jest w stanie ich nawilżyć. Podwiesili mnie na ścianie ze związanymi z tyłu rękami. Codziennie odbywa się ten sam rytuał. Evan przychodzi ze swoimi ludźmi, zdejmują mnie ze ściany, a on sam swoimi obślizgłymi łapskami przeciąga mnie na twarde, prozaiczne łóżko. Bez koca, bez poduszki. Tak właśnie śpię od wielu dni. Moje więzienie jest istnym koszmarem. Dawne przyjemności zniknęły, gdy znalazłam się w tym, zapomnianym przez Boga miejscu.

Dziś Evan zaskakuje mnie swoim dość wczesnym pojawieniem się.

– Będziesz miała gościa – informuje mnie z lubieżnym uśmieszkiem.

Jego oczy błądzą po moim ciele, które pod jego spojrzeniem wydaje mi się nagie.

– Kto? – ledwo pytam.

– Twój wróg. – Oblizuje perfidnie usta.

– Pić – bełkoczę.

– Och, jak my cię tu brzydko traktujemy – szydzi ze mnie.

– Pić – proszę, w kącikach oczu czuję zbierające się łzy.

Nie chcę płakać, nie chcę aby widział, że mnie złamał. Nie dam mu tej satysfakcji.

– Andre, przynieś jakąś pieprzoną wodę! – krzyczy do kogoś przez ramię.

– Tak jest szefie! – odpowiada głos zza ściany.

Evan podchodzi do mnie blisko, czuję jego oddech na ustach. Odwracam natychmiast twarz, przez co jego oddech muska teraz mój policzek.

– Nie przypuszczałem, że będziesz aż tak uparta. – Jego usta dotykają mojego policzka.

– Pić – proszę i zamykam oczy.

– Andre! – krzyczy, a moje bębenki aż pękają.

W drzwiach pojawia się barczysty mężczyzna, Evan odsuwa się, bierze od niego butelkę wody i machnięciem ręki pozbywa się go z mojej celi.

– Pij. – Podnosi mój podbródek i wlewa mi do ust wodę.

Krztuszę się, ale łapczywie jej kosztuję, zachłannymi łykami piję tyle, ile jestem w stanie. Z początku czuję piekący ból, bo nie wiem kiedy ostatni raz miałam coś w ustach. Z każdym kolejnym łykiem, a właściwie strumieniem, nawadniam moje ciało. Odsuwa butelkę od moich ust i rzuca ją w róg celi, reszta wody wylewa się na suchy beton.

– Koniec tej dobroci – rzuca do mnie, mrużąc oczy. – Niedługo powinni tu być.

– Kto? – pytam ostro, czując narastającą we mnie siłę po napiciu się.

Moje ciało powoli wraca do siebie. Czuję palący ból w miejscu gdzie jestem zapięta w łańcuchy, ale nie daję tego po sobie poznać. Nie odpowiada, tylko uśmiecha się do mnie.

– Jesteś pieprzonym draniem. – Mam ochotę wydrapać mu oczy.

– Twój gość jest jeszcze większym draniem – sugeruje z podłym uśmieszkiem.

– Czy to będzie Damion? – pytam, choć znam już odpowiedź.

– Strzał w dziesiątkę. – Klaszcze dla efektu w dłonie.

– Jesteście chorzy, wszyscy. – Pluję mu w twarz.

Wyciera się, po czym odwraca na pięcie i odchodzi dumnym krokiem, nie przestając zanosić się przyprawiającym o ciarki śmiechem. Drzwi zamykają się za nim z hukiem, a jego demoniczny chichot ustaje dopiero po zamknięciu się kolejnej pary drzwi.

Nie wiem kiedy usnęłam, ale budzi mnie dochodzące z korytarza zamieszanie.

– Gdzie ona jest?! – Poznaję ten władczy głos.

Damion O’Donnell. Diabeł we własnej osobie. Przyszedł dokonać tego, czego pragnął, odkąd się urodził.

– Czeka w celi – informuje go Evan.

– Z tobą rozmówię się później. – To jest ostrzeżenie dla Evana.

– Damion! – odzywa się głębszy, ostry męski głos.

– Wybacz ojcze – przeprasza Damion.

Przyszedł tu z ojcem. Po prostu nie mogło być jeszcze lepiej.

Słyszę zbliżające się kroki, gdy w drzwiach pojawia się najpierw ojciec Damiona, a zaraz za nim sam diabeł. Jego wzrok nic nie zdradza, ale próbuje przeanalizować wszystko, co widzi.

– Czemu ona jest przypięta? – pyta wściekły Damion.

– A co, mam ją traktować jak księżniczkę? – kpi Evan.

– Evan! – Teraz pan O’Donnell karci Evana.

– Wybacz, wuju. – Evan robi się przy nim natychmiast malutki.

To tak wygląda władza, którą posiada rodzina O’Donnellów. Oni mają ostatnie zdanie. To z nimi trzeba się liczyć.

W tej właśnie chwili przypominam sobie o Kelly. Setki razy o niej myślałam. Co się z nią dzieje? Czy jest traktowana tak samo jak ja? Czy może udało jej się uciec i jest bezpieczna?

– Witaj ponownie, Adeline. – Ojciec Damiona podchodzi do mnie jako pierwszy. – Rozkuć ją!

Pojawia się przy mnie dwóch elegancko ubranych mężczyzn. Rozkuwają mnie, a ja prawie upadam na szorstki beton. Jednak, o dziwo, ratuje mnie przed tym sam Damion. Jego zapach owiewa moje zmysły i wracam do tej pamiętnej nocy, którą spędziliśmy razem. W jego łóżku. Kochając się, poznając siebie nawzajem, krok po kroku.

– Drań – cedzę cicho przez zęby.

Nic nie mówi, ale jego ciało zdradza wszystko. Jest spięty, ale tylko ja to wiem, bo mogę dotknąć jego napiętych mięśni. Pomaga mi usiąść na moje prowizoryczne łóżko.

– Damion, to jest nasz wróg – przypomina mu cierpko Evan – którego mamy zabić.

– Zamknij mordę! – warczy na niego Damion.

– Wuju, kiedy nadejdzie jej koniec? – pyta Evan, nic nie robiąc sobie z ostrzeżenia Damiona.

– Niedługo – odpowiada krótko.

Muszę stąd uciec jak najszybciej. Tylko jak mam to zrobić? Ciało mam całe posiniaczone i poranione małymi cięciami. Evan zadał mi kilkakrotnie mocne ciosy, które odebrały mi przytomność. Jeszcze nigdy nie czułam takiego bólu. To było straszne, ale nie poddałam mu się ani razu. Może zadawać mi ból, ale nigdy nie będę mu posłuszna.

– Wychodzimy! – mówi ostro pan O’Donnell. – Damion!

Damion odsuwa się ode mnie niechętnie i z zaskoczenia uderza mnie mocno w twarz. Mój wzrok rozmazuje się, a głowa uderza o ścianę. Zamracza mnie na chwilę, a ostatnie co widzę, to oddalające się plecy Damiona. Co to miało być? Najpierw traktuje mnie z czułością, aby później uderzyć tak bestialsko…? To jest chore!

Tej nocy już nikt nie pojawia się u mnie. Rozmasowuję swoje dłonie w miejscu, gdzie nadal jest zaschnięta krew. Próbuję choć trochę ją zdrapać, ale rana na nowo otwiera się i krwawi. Zastanawia mnie to, czy ktoś mnie szuka. Czy ojciec poddał się w moich poszukiwaniach? Czy postawił na mnie krzyżyk? Zasypiam z tymi myślami, ale po niedługim czasie budzi mnie hałas dochodzący zza drzwi. Staram się udawać, że śpię, gdy ktoś wchodzi do mojej celi.

– Adeline? – pyta szeptem męski głos.

Wewnątrz panuje całkowita ciemność, więc w ten sposób ten ktoś bada teren.

– Czego chcesz i kim jesteś? – pytam cicho.

– Jestem posłańcem od twojego ojca. – Zamurowuje mnie na te słowa.

– Mojego ojca? – upewniam się.

– Tak, mamy mało czasu. – Przypomina mi o tym, gdzie nadal się znajdujemy. – Jestem ich kretem. To wszystko było zaplanowane. Po zabiciu Xandlera, wszystko się posypało – tłumaczy szybko. – Jedyną opcją było pozwolić na schwytanie was.

– Was? – Czyżby mówił o Kelly? – Kelly?

– Tak – odpowiada krótko.

– Gdzie ona jest? – Moje uczucia buzują we mnie.

– Mają ją, ale nic jej nie grozi – uspokaja mnie.

– Tak jak mi – kpię z tego co powiedział.

– Nie mam czasu ci tego tłumaczyć. – Nie owija w bawełnę. – Mamy mało czasu. Masz tu fałszywe papiery. Musisz się przefarbować. Ukryj się na jakiś czas w jakimś najobskurniejszym motelu w mieście. Nie wychylaj się. Masz tu również kasę na przeżycie. Po tygodniu jedź prosto na lotnisko i uciekaj do Londynu. Tam się ukryj. My zajmiemy się w tym czasie Kelly.

Wciska mi do rąk grubą kopertę i ciągnie za sobą.

– Gdzie mnie prowadzisz? – pytam szeptem, gdy wychodzimy z budynku.

– Tu czeka na ciebie auto. – Kiwa głową na stojący samochód w cieniu drzew.

– Ale gdzie? – Szukam u niego pomocy.

– Tu kończy się moja robota. – Klepie mnie dla wsparcia w plecy. – Od teraz musisz radzić sobie sama.

Na samą myśl o tym przełykam ciężko ślinę. Wsiadam do auta, które natychmiast rusza, zostawiając mojego wybawcę za sobą.

Zostałam sama. Nie ma ochrony. Nie ma Kelly. Jestem całkowicie sama. Zdana wyłącznie na samą siebie. Nie mogę od teraz nikomu ufać, prócz samej sobie. Mężczyzna w średnim wieku zostawia mnie na obskurnych obrzeżach LA. Okolica wygląda na niebezpieczną, ale szybko, zaledwie po kilku krokach, które pokonuję w dół ulicy, dostrzegam neonowy szyld, oznaczający dla mnie – w tej sytuacji – schronienie. Płacę czarnoskórej kobiecie za kilka dni z góry, po czym dostaję klucze do pokoju. Natychmiast przekonuję się, że daleko mu do tego określenia. Śmierdzi w nim stęchlizną, a pościel wygląda na praną już niezliczoną ilość razy. Wzdrygam się, ale pokonuję swój lęk przed zarazkami i ściągam wszystko z łóżka. Jestem w stanie jeszcze te kilka dni spać bez pościeli, w końcu od dłuższego czasu właśnie tak spałam. Moje oczy robią się ciężkie i usypiam. Budzi mnie dopiero słońce, starające się przebić do pokoju przez brudne szyby i zakurzone ciemne zasłony. Moje ciało płonie z bólu i zmęczenia. Zwlekam się z łóżka i wchodzę do małej kwadratowej łazienki, która nie wygląda ani trochę lepiej od pokoju. W kątach są grube pajęczyny, a prysznic jest tak zapuszczony, że aż strach pod niego wejść. Patrzę pod nogi i stwierdzam, że moje ciało nie wygląda lepiej od tego syfu panującego w pokoju czy łazience. Spycham gdzieś w głąb siebie myśli o jakichś chorobach, zdejmuję ubrania i wchodzę pod letni strumień wody. Kontakt wody z moimi ranami wywołuje ból. Syczę, ale zaciskam mocno zęby i pozwalam wodzie, by mnie obmyła. Nigdzie nie ma mydła czy ręcznika. Zakręcam wodę po kilku minutach i wychodzę mokra spod prysznica. W pokoju w szafce znajduję jakiś koc i nakrywam się nim. Szorstki materiał ani trochę nie pomaga, ale daje choć trochę ciepła. Po krótkiej drzemce decyduję się wyjść z pokoju i zaopatrzyć się w potrzebne mi do przeżycia rzeczy. Domyślam się, że mnie szukają, więc nie oddalam się zbyt daleko od swojego schronienia. Kupuję kilka ubrań w pobliskim lumpeksie, a w sklepie jedzenie, farbę do włosów i coś do odkażenia ran, po czym wracam zmęczona do pokoju. Biorę ponownie prysznic, dezynfekuję rany i ubieram się w czyste i świeże ubrania. Teraz czuję się o wiele lepiej. Następnego dnia, kiedy czuję się na siłach, farbuję swoje ukochane blond włosy na czarne. Moje serce zaciska się z bólu, ale nie mam wyjścia. Jeżeli chcę uciec za ocean, muszę to zrobić. Więc to po prostu robię.

Kolejne dni mijają mi na oglądaniu telewizji i sporadycznym wychodzeniu z pokoju. Po tygodniu mam dość i tak jak zasugerował mój wybawca, wsiadam w pierwszą lepszą taksówkę i jadę na lotnisko. Przechodzę przez odprawę bez problemu i czuję ulgę, gdy siedzę już w samolocie na swoim miejscu. Ludzie ciągle napływają, a samolot za pół godziny ma odlecieć.

– Nie wiem co się dzieje, ale jacyś dziwni ludzie przeczesują lotnisko – mówi mężczyzna przede mną.

– Też to zauważyłem – mówi szeptem drugi.

– Chyba nie myślisz, że szukają jakiejś bomby – szepcze przejęty kobiecy głos.

– Wszystkiego można się spodziewać w tych czasach – odpowiada jeden z mężczyzn.

Odzywa się głos z głośnika, prosząc o zapięcie pasów, bo za chwilę rozpoczniemy lot. Moje ciało rozluźnia się dopiero wtedy, gdy jesteśmy już w powietrzu, a panorama LA pod nami staje się coraz mniejsza, aż całkiem znika, zlewając się w wielką kolorową plamę.

Odlatuję w spokojny sen, pierwszy od kilku ostatnich dni. Tak szczerze mówiąc, nie pamiętam kiedy ostatni raz spałam tak swobodnie. Było to chyba tej nocy, kiedy przespałam się z Damionem. Na samą myśl o tym, łzy szczypią mnie w oczy. Moje serce krwawi, ale wiem, że ból po jakimś czasie będzie słabszy. Może będzie mi dane, że uleczy się i znajdę kogoś wartego mojej miłości.

Kołujemy na lotnisku w Londynie, który jest spowity we mgle i deszczu. W porównaniu do klimatu wiecznie słonecznego LA, aura jest tutaj niezwykle ponura. Czemu właśnie tu miałam się schronić? Czy to było zaplanowane?

Z tymi myślami wychodzę z pokładu samolotu za masą innych ludzi, którzy przyjechali tu w interesach i sprawach rodzinnych.

Ja, jako jedyna chyba, nie wiem co mam robić w tym deszczowym mieście.

Jakby pojawiając się spod ziemi, staje przede mną taksówka i nie zastanawiając się, ani sekundy wskakuję do niej z moim małym plecakiem i proszę taksówkarza o zawiezienie do jakiegoś przyjemnego hotelu. Mężczyzna kiwa tylko głową i rusza. Nasza podróż odbywa się w całkowitej ciszy. On o nic nie pyta, ani ja nie zadaję żadnych pytań. Jestem nieufna i czuję się zagubiona w obcym mi mieście. Boże, jestem na zupełnie innym kontynencie, pozostawiona na pastwę losu, który jest dla mnie niewiadomy. Zatrzymujemy się dopiero pod małym pensjonatem.

– To nie hotel, ale pensjonat, a rodzina, która go prowadzi jest bardzo miła – wyjaśnia, gdy widzi moją minę. – Jak mniemam jest panienka pierwszy raz w mieście i nie zna go, więc myślę, że to najlepsze miejsce, aby zacząć zapoznawanie z nim.

– Dziękuję – odpowiadam i niepewnie otwieram drzwi.

Po tym co mnie spotkało, stałam się mniej ufna i analizuję wszystko sto razy, zanim coś zrobię. Taksówka odjeżdża, a ja stoję pod małym, szeregowym domkiem z równie małym napisem informującym o pensjonacie. Nagle drzwi otwierają się, a na ganku pojawia się kobieta z torbą na zakupy. Deszcz nadal leje, nie pozostawiając na mnie ani jednej suchej nitki.

– Boże, dziecko. – Kobieta otwiera parasolkę i pędzi do mnie. – Czemu tak tu stoisz? Jesteś sama? – Rozgląda się dookoła zaniepokojona. – Coś ci się stało? Wyglądasz jak śmierć.

– Ma pani wolny pokój? – pytam łamiącym się głosem.

– Tak – odpowiada szybko. – Lepiej ukryjmy się w środku przed tą ulewą.

Bez zastanowienia ruszam ramię w ramię z nią. Starsza, czuła kobieta wprowadza mnie do ciepłego, schludnego korytarza, po czym zamyka za nami drzwi. A ja podskakuję, gdy słyszę ich cichy trzask. Kobieta o nic nie pyta, tylko wprowadza mnie do kuchni, sadza na krześle i zabiera się za robienie czegoś ciepłego do picia. O dziwo, czuję się tu bezpieczniej niż gdziekolwiek do tej pory.