Fred
się zgubił!

Czytaj inne książki Holly Webb:

Biedna, mała Luna

Czaruś, mały uciekinier

Figa tęskni za domem

Fred się zgubił!

Gdzie jest Rudek?

Gwiazdko, gdzie jesteś?

Kora jest samotna

Kto pokocha Psotkę?

Ktoś ukradł Prążka!

Łezka, przerażona kotka

Maksio szuka domu

Mały Rubi w tarapatach

Mgiełka, porzucona kotka

Na ratunek Rufiemu!

Pusia, zagubiona kicia

Samotne święta Oskara

Smyk, uprowadzony szczeniak

Wąsik, niechciany kotek

W poszukiwaniu domu

Wróć, Alfiku!

Zagubiona w śniegu

Fred

się zgubił!

Holly Webb

Ilustracje: Sophy Williams

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla Maxa i dla psa Georgie’ego

Tytuł oryginału: The Lost Puppy

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: Bernard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2012

Illustration copyright © Sophy Williams, 2012

ISBN 978-83-7895-455-2

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

– Reniu! Wszystkiego najlepszego okazji urodzin! – ciocia Ela biegła ścieżką przez ogród, by uściskać Renię,a za nią podążała jamniczka Misia.

– Hej, Misiu, gdzie szczeniaki? –spytała Renia. Odkąd suczka urodziła szczenięta, ciągle leżała skulona przy nich w kojcu w kuchni, jakby bała się spuścić je z oka.

Ciotka pokręciła głową.

– Myślę, że zaczyna mieć ich trochę dosyć, odkąd podrosły. Ciągle na nią włażą i skubią nawzajem swoje uszy…albo uszy Misi. Nie mogą się przedostać przez deskę, którą zastawiliśmy drzwi kuch ni, ale ich mama może, więc zostawia szczenięta, żeby trochę od nich odpocząć.

– Możemy je zobaczyć? – spytała dziewczynka. Zawsze lubiła bawić się z Misią, ale szczenięta były jeszcze cudowniejsze od swojej mamy, a Renia nie widziała ich już od tygodnia. Była pewna, że się zmieniły. Skończyły już jedenaście tygodni, ale wciąż rosły bardzo szybko – dosłownie w oczach.

– Chcę pieski! – zażądała jej trzyletnia siostra Ania, krocząc ścieżką. Uwielbiała szczenięta nie mniej niż Renia. Starsza siostra zastanawiała się, czy przypadkiem Ania samej siebie nie uważa za pieska. Kładła się w kojcu niemal za każdym razem, gdy odwiedzali ciocię. Raz spróbowała nawet ich karmy, ale na szczęście jej nie posmakowała.

– Dzień dobry, Aniu – powiedziała z uśmiechem ciocia, gdy mała dziewczynka minęła ją i wbiegła do domu. Renia pobiegła za siostrzyczką. Wiedziała, że jeśli nie dogoni jej wystarcza ją co szybko, mała gotowa jest usiąść w misce z wodą.

– Masz udane urodziny? – spytała ciotka. – Nie czujesz się dziwnie, bo przyjęcie już się odbyło?

Renia obchodziła urodziny wspólnie ze swoją najlepszą przyjaciółką Basią w poprzedni weekend. Basia była od niej starsza o dwa tygodnie, więc podzieliły tę różnicę na pół.

– Nie, jest super! – Renia rozpromieniła się. – Zupełnie jakbym obchodziła urodziny dwa razy!

– W domu mam dla ciebie prezent –dziewczynka zauważyła, że ciocia ma bardzo tajemniczą minę. Poczuła ekscytację na myśl o prezencie. Obejrzała się na mamę i tatę, zastanawiając się,czy wiedzą, co to za tajemniczy prezent. Na twarzy mamy malował się dokładnie taki sam wyraz jak na twarzy cioci Eli. W sumie nic dziwnego,w końcu były siostrami. – Co to jest? –spytała z zaciekawieniem.

– Może pójdziesz zobaczyć szczeniaki, zanim otworzysz prezent? – zaproponowała ciocia. – Inaczej zaraz się okaże, że skubią stópki Ani. Już prawie pora ich obiadu.

Pieski nadal dostawały posiłki bardzo często.

– Czy to owsianka? – spytała Renia z nadzieją, przechodząc przez kuchnię. Podczas ich poprzedniej wizyty szczenięta jadły mleczną owsiankę i wszystkie moczyły w miskach swoje długie uszy,więc potem miały na nich zaschnięte mleko. Było to bardzo śmieszne!

Ciocia Ela parsknęła śmiechem.

– Nie, przykro mi, tym razem tylko krokieciki. Nuda. Ale bardzo im smakują. Teraz pieski są już wystarczająco duże,żeby iść do nowych domów, więc odzwyczajam je od mlecznych dań.

– Naprawdę mogą już zostać oddzielone od Misi? – spytała Renia, zaglądając za kuchenne drzwi, by zobaczyć kłębiącą się masę brązowo-czarnych szczeniąt, które wierciły się w kojcu. Misia zgrabnie przeskoczyła nad deską drzwiach i skierowała się do swoich dzieci. Szczenięta ją dostrzegły i wybiegły z kojca, by potruchtać do mamy. Dziewczynka zachichotała. Była niemal pewna, że widziała, jak Misia pochyliła łebek i naprężyła łapy, gdy uderzyła w nią fala szczeniąt.

Ciocia pokiwała głową.

– Kilka osób już przyszło je oglądać.

– Sześć szczeniąt – mruknęła Renia do taty i przykucnęła, by popatrzeć na nie z bliska. – A ty zawsze mówisz, że Ania i ja wam wystarczamy!

Tata skinął głową.

– Pewnie, że wystarczacie.

– Myślę, że Misia będzie za nimi tęsknić, kiedy już odejdą – powiedziała ciocia Ela. – Ale przypuszczam, że w tej chwili nie miałaby nic przeciwko temu. Poza tym zatrzymam dla siebie jedno szczenię.