Tytuł oryginału: The School for Good and Evil: A World without Princes

First published in 2014 by HarperCollins Children’s Books, USA.

Text copyright © 2014 by Soman Chainani

Illustrations copyright © 2014 by Iacopo Bruno

Polish language translation copyright © 2015 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Redakcja: Urszula Przasnek

Korekta: Aneta Szeliga

Skład i łamanie: EKART

ISBN 978-83-7686-414-3

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

Virtualo Sp. z o.o.

W PRASTAREJ PUSZCZY TRWA

AKADEMIA DOBRA I ZŁA.

BLIŹNIACZE WIEŻE JAK DWIE GŁOWY,

JEDNA DLA SZLACHETNYCH,

DRUGA DLA PODŁYCH.

UCIECZKA Z NIEJ NIEMOŻLIWA.

JEDYNA DROGA WYJŚCIA

W BAŚNI SIĘ UKRYWA.

Dla Marii Gonzalez

CZĘŚĆ 1

1
Życzenie Sofii

Gdy najlepsza przyjaciółka próbuje cię zabić, to potem wasze stosunki robią się odrobinę bardziej skomplikowane.

Agata patrzyła na górujące ponad skąpanym w słońcu rynkiem złote posągi przedstawiające ją i Sofię i starała się stłumić to dziwne uczucie.

– Nie rozumiem, dlaczego to musi być musical – powiedziała wreszcie, a potem kichnęła; wszystko przez goździki przypięte do różowej sukienki.

– Dlaczego wy się tak strasznie pocicie, przecież zniszczycie kostiumy! – warknęła Sofia do chłopca z trudem zakładającego właśnie groźnie wyglądający psi łeb, o który potykała się mała dziewczynka. Obok dwóch chłopców z przypiętymi na piersiach tabliczkami CHADDICK i RAVAN próbowało zamienić się kostiumami. Widząc to, Sofia wrzasnęła: – Nie ma zamieniania szkół!

– Ale ja chcę być zawszanem! – jęknął RAVAN, obciągając workowatą czarną tunikę.

– Peruka mnie swędzi – jojczyła BEATRYCZE i energicznie drapała się, burząc jasne pukle włosów.

– Mamusia mnie nie pozna – wtórował im chłopiec w lśniącej srebrem masce DYREKTORA AKADEMII.

– NIE MA NARZEKANIA NA ROLE! – zagrzmiała Sofia. Energicznie przypięła tabliczkę z napisem DOT córce kowala i wepchnęła jej do rąk dwa lody czekoladowe. – Do przyszłego tygodnia masz przytyć dziesięć kilo.

– Mówiłaś, że to będzie skromne przedstawienie – przypomniała Agata, obserwując chłopca chwiejącego się na drabinie i malującego na ogromnym afiszu teatralnym parę znajomych zielonych oczu. – Coś w dobrym guście z okazji rocznicy.

– Czy każdy chłopiec w tym mieście musi być tenorem? – zaskrzeczała Sofia, ignorując słowa Agaty, a jej zielone oczy uważnie lustrowały przedstawicieli płci męskiej. – Któryś chyba musiał już przejść mutację? Któryś chyba może zagrać Tedrosa, najprzystojniejszego i najbardziej czarującego księcia na…

Odwróciła się i zobaczyła wypinającego pierś rudego, szczerbatego Radleya w obcisłych bryczesach. Bez słowa przypięła mu tabliczkę HORT.

– To przecież wcale nie wygląda skromnie – oznajmiła Agata głośniej. W tym momencie dwie dziewczynki wyciągnęły zza budki biletera płótno z nadrukowanymi dwudziestoma twarzami Sofii w neonowych barwach. – I do tego nie wydaje się w dobrym gu…

– Światła! – zawołała Sofia do dwóch chłopców wiszących na linach.

Oślepiająca eksplozja sprawiła, że Agata odwróciła się pospiesznie i przez palce patrzyła na aksamitną kurtynę, na której niezliczone rozpalone do białości żarówki układały się w napis:

KLĄTWA! – widowisko musicalowe

Tekst, reżyseria i produkcja: Sofia

W roli głównej: Sofia

– Czy to nie jest trochę za skromne na finał? – zapytała Sofia, odwracając się do Agaty; ubrana była w ozdobioną złotymi listkami granatową suknię balową. Na szyi miała wisior z rubinem, a na głowie tiarę z błękitnych orchidei. – A właśnie, przypomniałam sobie: umiesz śpiewać drugim głosem?

– Czyś ty zwariowała?! – Agata napęczniała ze złości jak kleszcz. – Powiedziałaś, że to będzie upamiętnienie porwanych dzieci, a nie rewia z wesołego miasteczka! Nie umiem grać na scenie, nie umiem śpiewać, a teraz organizujemy próbę kostiumową do widowiska, które nie ma nawet scenar… A co TO ma być?

Wskazała zdobiącą suknię Sofii szarfę z napisem zrobionym z czerwonych kryształków:

Sofia popatrzyła na nią.

– Nie oczekujesz chyba, że opowiem naszą historię tak, jak się rozegrała, prawda?

Agata skrzywiła się.

– Och, Agato, jeśli same nie zadbamy o to, żeby się uczcić, to kto to zrobi? – jęknęła Sofia, patrząc na ogromny amfiteatr. – Jesteśmy Pogromczyniami Klątwy Gawaldonu! Zabójczyniami Dyrektora Akademii! Jesteśmy słynniejsze od wszystkich, bardziej legendarne od legend! A gdzie nasz pałac? Gdzie nasi niewolnicy? W rocznicę naszego porwania wszyscy w tej wstrętnej mieścinie powinni nas dosłownie uwielbiać! Powinni nas nosić na rękach! Powinni się nam kłaniać, a tymczasem paradują sobie w towarzystwie tłustych, niemodnie ubranych wdów!

Głos Sofii odbijał się echem od pustych drewnianych siedzeń. Dziewczyna odwróciła się i pochwyciła spojrzenie przyjaciółki.

– Starsi zgodzili się na to, prawda? – zapytała Agata.

Twarz Sofii pociemniała. Dziewczyna odwróciła się szybko i w milczeniu zaczęła rozdawać aktorom partytury.

– Kiedy to będzie?

Sofia nie odpowiedziała.

– Sofio, kiedy to będzie?

– Dzień po przedstawieniu – odparła Sofia, przystrajając girlandami ogromny ołtarz na scenie. – Ale to się może zmienić, kiedy tylko zobaczą, co przygotowaliśmy na bis.

– Dlaczego? Co będzie na bis?

– Nie przeszkadza mi to, Aga. Pogodziłam się z tym.

– Sofio. Co będzie na bis?

– Jest dorosły. Ma prawo podejmować własne decyzje.

– I to przedstawienie nie ma na celu niedopuszczenia do ślubu twojego ojca.

Sofia okręciła się na pięcie.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

Agata ponuro popatrzyła na tłustą, bezdomną staruchę, która przycupnęła koło ołtarza. Kobiecina miała na głowie welon, a na piersi tabliczkę HONORA.

Sofia wepchnęła przyjaciółce nuty do garści.

– Na twoim miejscu zaczęłabym się uczyć śpiewu.

Gdy dziewięć miesięcy temu powróciły z Puszczy, w mieście zapanowało ogromne poruszenie. Przez dwieście lat Dyrektor bezkarnie porywał dzieci z Gawaldonu do Akademii Dobra i Zła. Tylu malców przepadło na zawsze, tak wiele rodzin zostało rozdzielonych, a teraz dwie dziewczynki zdołały powrócić. Ludzie chcieli je całować, dotykać, wznosić im posągi, jakby były bóstwami, które zstąpiły na Ziemię. W odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne Rada Starszych zaproponowała, by Sofia i Agata spotykały się z ludźmi co tydzień po niedzielnej mszy. I zawsze padały te same pytania: „Czy byłyście torturowane?”, „Czy jesteście pewne, że klątwa została złamana?”, „Czy widziałyście mojego syna?”.

Sofia zaproponowała Agacie, że sama będzie chodzić na te spotkania, ale ku jej zaskoczeniu przyjaciółka także ich nie opuszczała. Przez pierwsze miesiące Agata udzielała też codziennych wywiadów miejskiej gazecie, pozwalała, by Sofia ubierała ją i robiła jej makijaż, a nawet znosiła adorację małych dzieci, których jej przyjaciółka nie cierpiała.

– Chodząca zaraza – mruknęła Sofia i posmarowała nozdrza sokiem z eukaliptusa, dopiero potem zanim zajęła się podpisywaniem kolejnej książki z baśniami. Kątem oka zauważyła, że Agata uśmiecha się do chłopca, któremu podpisała właśnie egzemplarz Legendy o królu Arturze.

– Od kiedy ty lubisz dzieci? – burknęła.

– Od kiedy błagają swoich rodziców, żeby to moja matka je leczyła, gdy są chore – odparła Agata, odsłaniając w uśmiechu szminkę rozmazaną na zębach. – Przez całe życie nie miała tylu pacjentów.

Jednakże z nastaniem lata tłum zaczął się przerzedzać. I wtedy Sofia wpadła na pomysł przygotowania plakatów:

Agata z otwartymi ustami patrzyła na plakat zawieszony na drzwiach kościoła.

– Pocałunek gratis?

– Na książce z baśniami – wyjaśniła Sofia i wydęła pomalowane jaskrawoczerwoną szminką wargi.

– Moim zdaniem brzmi to zdecydowanie inaczej – stwierdziła Agata, obciągając obcisłą zieloną sukienkę pożyczoną od Sofii. Różowy już dawno zniknął z jej garderoby, zapewne dlatego, że przypominał jej czasy, gdy była łysą, bezzębną wiedźmą.

– Słuchaj, już się znudziłyśmy ludziom. – Agata poprawiła ramiączka sukienki. – Powinnyśmy wrócić do zwykłego życia, tak jak wszyscy ludzie.

– Może w tym tygodniu powinnam jednak wystąpić sama? – Sofia przelotnie spojrzała w lustro. – Ludzie z pewnością wyczuwają twój brak entuzjazmu.

Ale tamtej niedzieli nie pojawił się nikt poza śmierdzącym Radleyem, podobnie było w następnym tygodniu, mimo że plakaty Sofii zapowiadały „intymny podarunek” do każdego autografu, i w kolejnym, gdy obiecała jeszcze „prywatny obiad”. Jesienią z rynku zniknęły plakaty z portretami zaginionych, dzieci pochowały książki z baśniami do szaf, a pan Deauville wywiesił w witrynie kartkę z napisem ZAMKNIĘCIE SKLEPU – WYPRZEDAŻ, ponieważ nie pojawiały się już żadne nowe baśnie, które mógłby sprzedawać. Dziewczęta były teraz ostatnimi świadectwami przebrzmiałej klątwy. Nawet ojciec Sofii przestał się już starać i w Halloween po prostu oznajmił córce, że otrzymał od Starszych pozwolenie na zawarcie małżeństwa z Honorą. Córki nie pytał o pozwolenie.

Padał gęsty, przenikliwy deszcz, gdy Sofia wracała z próby. Z niechęcią spojrzała na swój mijany posąg – niegdyś lśniący, teraz poplamiony rozmazanymi ptasimi odchodami. Tak ciężko na to pracowała: przez tydzień robiła maseczki ze ślimaczych jajeczek i piła tylko sok z ogórka, żeby rzeźbiarz mógł oddać całą jej urodę. Dziś posąg stał się toaletą dla gołębi.

Potem popatrzyła na swoją wymalowaną twarz uśmiechającą się promiennie z afisza wiszącego nad wejściem do teatru, a potem zacisnęła zęby. Przedstawienie przypomni jej ojcu, kto jest najważniejszy. Wszystkim o tym przypomni.

Człapała przez ogromne kałuże na rynku, a potem zalanymi wodą ulicami. Z kominów mijanych domów unosiły się kłęby dymu. Bez trudu potrafiłaby powiedzieć, co w którym domu będzie na obiad: u Wilhelma schabowy w panierce z sosem grzybowym, u Belli gulasz wołowy ze śmietaną, u Sabriny bekon z soczewicą i marynowane jamy… Jedzenie, jakie jej ojciec uwielbiał i jakiego z pewnością nigdy nie spróbuje. Dobrze mu tak. Jeśli o nią chodzi, ojciec może głodować.

Kiedy znalazła się na opustoszałej ulicy prowadzącej do jej domu, z zadowoleniem wciągnęła w płuca zapach zimnej, pustej kuchni, który miał przypominać jej ojcu, co stracił.

Tyle że kuchnia wcale nie pachniała pustką.

Sofia znowu wciągnęła powietrze – unosił się w nim zapach mięsa i mleka. Podbiegła do drzwi i otwarła je gwałtownie.

Honora wbiła właśnie tasak w surowe wieprzowe żeberka.

– Sofia! – wysapała, wycierając pulchne ręce. – Musiałam zamknąć sklep… Przydałaby mi się pomoc…

Sofia spojrzała na nią jak na powietrze.

– Gdzie ojciec?

Honora spróbowała przygładzić nieposłuszne, przybrudzone mąką włosy.

– Stawia namiot z chłopcami. Uznał, że będzie miło, jeśli zjemy wszyscy ra…

– Namiot? – Sofia podbiegła do drzwi prowadzące na tyły domostwa. – Teraz?

Wpadła do ogrodu, gdzie w zacinającym deszczu dwaj synkowie wdowy z trudem przytrzymywali liny mocujące tyczki namiotu, podczas gdy ojciec usiłował do trzeciej przywiązać wydymającą się białą płachtę. Gdy tylko mu się to udało, podmuch wiatru zerwał namiot, przykrywając i jego, i obu chłopców. Sofia słyszała ich zduszone śmiechy, a potem ojciec wychylił głowę spod płachty.

– Właśnie tego nam potrzeba! Czwartej osoby.

– Dlaczego rozstawiacie namiot? – zapytała lodowatym głosem Sofia. – Wesele będzie za tydzień.

Stefan wyprostował się i odchrząknął.

– Będzie jutro.

– Jutro? – Sofia pobladła jak ściana. – To znaczy, w jutrzejsze jutro? To jutro, które będzie po dzisiaj?

– Honora powiedziała, że powinniśmy to zrobić przed przedstawieniem – wyjaśnił Stefan, gładząc świeżo wyhodowaną brodę. – Nie chcemy odwracać od niego uwagi.

Sofia poczuła mdłości.

– Ale… jak możesz…

– Nie musisz się o nic martwić. Ogłosiliśmy zmianę daty w kościele, a Kuba i Adam zaraz pomogą mi rozstawić ten namiot. A jak tam próba? – zapytał, przytulając do potężnego boku uśmiechniętego sześciolatka. – Kuba mówił, że nawet z naszego ganku widać było światła.

– Ja też chcę! – powiedział ośmioletni Adam, przytulając się z drugiej strony.

Stefan czule ucałował ich głowy.

– Kto by pomyślał, że będę ojcem dwóch małych książąt? – szepnął.

Sofia obserwowała ojca i czuła, jak serce podchodzi jej do gardła.

– Chodź i opowiedz nam, o czym będzie to przedstawienie. – Stefan uśmiechnął się do córki, ale Sofię nagle kompletnie przestało obchodzić przedstawienie.

Na obiad była apetycznie wyglądająca pieczeń z idealnie ugotowanymi brokułami i mizerią, a także wykwintna jeżynowa tarta, ale Sofia niczego nie tknęła. Siedziała sztywno i ze złością patrzyła ponad zastawionym stołem na Honorę, podczas gdy wokół szczękały i dzwoniły sztućce.

– Jedz – ponaglił ją Stefan.

Siedząca obok niego Honora pocierała obwisłą skórę na szyi, starannie unikając wzroku Sofii.

– Jeśli jej nie smakuje…

– Przygotowałaś przecież to, co ona lubi – odparł Stefan, nie spuszczając oka z Sofii. – Jedz.

Sofia nie jadła. Szczękanie sztućców stopniowo ucichło.

– Mogę zjeść jej mięso? – zapytał Adam.

– Przyjaźniłaś się z moją matką, prawda? – nagle Sofia zapytała Honorę.

Wdowa zakrztusiła się. Stefan spiorunował córkę spojrzeniem i już otwierał usta, by coś odpowiedzieć, ale Honora złapała go za nadgarstek. Otarła spierzchnięte wargi brudną serwetką.

– Byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami – wychrypiała z uśmiechem i z trudem przełknęła ślinę. – Bardzo długi czas.

Sofia siedziała jak skamieniała.

– Ciekawe, co was poróżniło.

Uśmiech Honory zniknął, kobieta spuściła wzrok na talerz. Sofia nie odrywała od niej oczu.

Widelec Stefana brzęknął o stół.

– Może po szkole zaczniesz pomagać Honorze w sklepie?

Sofia czekała na odpowiedź Adama, ale nagle zorientowała się, że ojciec wymownie patrzy na nią.

– Ja? – Pobladła. – Pomagać… jej?

– Bartelby mówi, że mojej żonie przydałaby się pomoc – nalegał Stefan.

Żona. Tylko tyle usłyszała Sofia. Nie złodziejka. Nie ladacznica. Żona.

– Po ślubie i po przedstawieniu – wyjaśnił ojciec. – To ci ułatwi powrót do zwykłego życia.

Sofia odwróciła się do Honory, przekonana, że kobieta będzie tak samo zaskoczona propozycją, ale tamta jakby nigdy nic jadła ogórki.

– Ojcze, chcesz, żebym… żebym… – Sofia nie była w stanie nic więcej wykrztusić. Wreszcie – Ubijała m-m-masło?

– Będziesz wreszcie miała trochę siły w tych patykowatych rękach – oznajmił z uśmiechem ojciec pomiędzy kęsami, a Kuba i Adam zaczęli porównywać bicepsy.

– Ale ja jestem sławna! – zawołała skrzekliwie Sofia. – Mam fanów… Mam posąg! Nie mogę pracować! Nie z nią!

– W takim razie powinnaś sobie znaleźć inne miejsce do zamieszkania. – Stefan starannie ogryzł do czysta kość. – Tak długo, jak długo jesteś częścią tej rodziny, będziesz coś robić. Jeśli nie chcesz, cóż, chłopcy bardzo się ucieszą, gdy dostaną twój pokój.

Sofia aż się zachłysnęła.

– A teraz jedz! – warknął Stefan tak ostro, że po prostu musiała posłuchać.

Rozpruwacz siedział w drugim końcu pokoju i bacznie obserwował Agatę, która zakładała swą starą, workowatą czarną sukienkę. Podejrzliwie powarkiwał, ale nie przerywał ogryzania ości pstrąga.

– Widzisz? Jestem tą samą Agatą, co dawniej. – Dziewczynka zatrzasnęła kufer, do którego schowała pożyczone od Sofii sukienki, przesunęła go koło drzwi i przyklękła, by pogłaskać łysego, pomarszczonego kota. – Teraz już możesz być znowu dla mnie miły.

Rozpruwacz zasyczał.

– To ja – powtórzyła Agata i spróbowała go pogłaskać. – Nie zmieniłam się ani odrobinę.

Rozpruwacz drapnął ją znienacka i odszedł.

Agata potarła świeże ślady na ręce i położyła się na łóżku. Rozpruwacz tymczasem zwinął się w zielonym od pleśni kącie pokoju, tak daleko od niej, jak tylko mógł.

Dziewczynka przewróciła się na bok i przytuliła poduszkę.

Jestem szczęśliwa.

Słuchała deszczu tłukącego w słomianą strzechę i spływającego przez dziurę do czarnego kociołka jej matki.

Nie ma jak w domu.

Dzyń, dzyń, dzyń – dzwonił deszcz.

Sofia i ja.

Wpatrywała się w gołą, spękaną ścianę. Dzyń, dzyń, dzyń … Jak miecz w pochwie uderzający o sprzączkę od pasa. Dzyń, dzyń, dzyń. Serce zaczęło jej mocniej bić, krew zapłonęła jak lawa, a ona wiedziała, że znowu dzieje się to samo. Dzyń, dzyń, dzyń. Czerń kociołka stawała się czernią jego butów. Słoma ze strzechy stawała się złotem jego włosów. Niebo za oknem – błękitem jego oczu. Poduszka w jej ramionach nabierała opalenizny, muskulatury i ciała…

– Potrzebuję pomocy, skarbie! – zawołał głos.

Agata obudziła się, ściskając przepoconą poduszkę. Zerwała się z łóżka i otworzyła drzwi… Zobaczyła matkę z trudem ciągnącą dwa kosze, jeden przepełniony był cuchnącymi korzeniami i liśćmi, a drugi pełen zdechłych kijanek, karaluchów i jaszczurek.

– Co, na litość…

– Wreszcie będziesz mogła mnie nauczyć eliksirów, jakie warzyłaś w szkole! – zaszczebiotała wyłupiastooka Kallisa i wepchnęła Agacie kosz w objęcia. – Dzisiaj nie mam aż tylu pacjentów. Mamy więc czas, by warzyć!

– Mówiłam ci, że nie mogę już czarować – warknęła Agata, zamykając drzwi. – Nasze palce tutaj nie świecą.

– Dlaczego nie opowiesz mi wszystkiego po kolei? – zapytała matka, skubiąc przetłuszczone czarne pasma włosów. – Mogłabyś mi przynajmniej pokazać, jak się robi eliksir na kurzajki.

– Posłuchaj, to dla mnie zamknięty rozdział życia.

– Jaszczurki są najlepsze na świeżo, skarbie. Co możemy z nimi zrobić?

– Wszystko już zapomniałam…

– Popsują się…

– Przestań!!!

Matka zesztywniała.

– Proszę – błagała Agata. – Nie chcę rozmawiać o szkole.

Kallisa łagodnie wyjęła jej z rąk koszyk.

– Gdy wróciłaś do domu, byłam jak nigdy w życiu szczęśliwa. – Popatrzyła w oczy córki. – Ale jakaś cząstka mnie martwi się tym, z czego musiałaś zrezygnować.

Agata patrzyła na swoje czarne buciory, podczas gdy jej matka ciągnęła koszyk do kuchni.

– Wiesz, że nie lubię niczego marnować – westchnęła po chwili Kallisa. – Miejmy nadzieję, że nasze żołądki wytrzymają potrawkę z jaszczurek.

Agata siekała cebulę przy blasku pochodni i jak co wieczór słuchała fałszywego nucenia matki. Dawno, dawno temu uwielbiała ich cmentarne schronienie i zwyczajne życie w samotności.

Odłożyła nóż.

– Mamo, skąd wiadomo, czy się znalazło już Długo i Szczęśliwie?

– Hmmm? – zamruczała Kallisa. Kościstymi palcami wrzuciła do kociołka kilka karaluchów.

– Chodzi mi o bohaterów w baśniach.

– To powinno być wyraźnie napisane, skarbie. – Matka skinęła głową w kierunku wystającej spod łóżka Agaty otwartej książki z baśniami.

Agata popatrzyła na ostatnią stronę, na której jasnowłosy książę i kruczowłosa księżniczka całowali się na tle zaczarowanego zamku…

KONIEC

– A jeśli dwoje ludzi nie może zajrzeć do swojej książki z baśniami? – Raz jeszcze popatrzyła na księżniczkę w ramionach księcia. – Skąd mają wiedzieć, czy są szczęśliwi?

– Jeśli zadają sobie takie pytanie, to prawdopodobnie nie są szczęśliwi. – Matka dziabnęła karalucha, który nie chciał utonąć.

Agata jeszcze przez chwilę nie odrywała oczu od księcia, a potem zatrzasnęła książkę i wrzuciła ją do ognia pod kociołkiem.

– Najwyższy czas, żebyśmy się tego pozbyły, tak jak wszyscy.

Znów zajęła się siekaniem cebuli, tyle że robiła to zdecydowanie szybciej.

– Wszystko w porządku, skarbie? – zapytała Kalissa, słysząc pociąganie nosem.

Agata otarła oczy.

– To cebula.

Deszcz ustał, ale zimny jesienny wiatr smagał cmentarne drzewa i płomienie dwóch pochodni umieszczonych obok starej, pochylającej się bramy. Gdy zbliżała się do grobu, poczuła drętwienie łydek i dudniące pulsowanie w uszach, jakby organizm błagał ją, by tego nie robiła. Pot spływał jej po plecach, gdy z zamkniętymi oczami przyklękła w błocie wśród chwastów. Nigdy wcześniej na to nie patrzyła. Nigdy.

Sofia odetchnęła głęboko i otworzyła oczy. Na nagrobku ledwo widoczny wyrzeźbiony motyl unosił się ponad słowami:

Po obu stronach grobu, jakby dla towarzystwa widoczne były dwa mniejsze nagrobki, bez jakichkolwiek napisów. Palcami w białych rękawiczkach Sofia zaczęła wyskubywać ze szczelin widocznych na jednym z nich mech porastający go przez wieloletnie zaniedbania. Nagle jej zabrudzone rękawiczki natrafiły na głębsze rowki w kamieniu, wyraźnie wygładzone i nieprzypadkowe. Coś było tu wyryte. Przyjrzała się uważniej…

– Sofia?

Odwróciła się i zobaczyła Agatę w poszarpanym czarnym płaszczu, trzymającą świecę umocowaną na małym spodeczku.

– Matka zauważyła cię przez okno.

Agata przykucnęła obok przyjaciółki i postawiła świecę. Sofia przez dłuższą chwilę się nie odzywała.

– On uważał, że to jej wina – powiedziała w końcu, patrząc na dwa małe nagrobki. – Dwaj chłopcy, obaj urodzili się martwi. Jak inaczej miał to sobie tłumaczyć? – Popatrzyła na niebieskiego motyla, który wyłonił się z ciemności i przysiadł na płaskorzeźbie zdobiącej zaniedbany nagrobek jej matki.

– Wszyscy lekarze mówili, że nie może mieć więcej dzieci. Nawet twoja matka to potwierdziła. – Sofia umilkła i uśmiechnęła się blado do niebieskiego motyla. – Ale pewnego dnia to się stało. Była tak chora, dlatego nikt nie przypuszczał, że to się może udać. Ale jej brzuch ciągle rósł. Starsi mówili, że to będzie cudowne dziecko. A ojciec powiedział, że da mu na imię Filip.

Sofia popatrzyła na Agatę.

– Ale nie można przecież nazwać dziewczynki „Filip”.

Zamilkła, a po chwili jej twarz dosłownie skamieniała.

– Kochała mnie, mimo że tak bardzo ją osłabiłam. Mimo że wiele razy patrzyła, jak on idzie do domu jej przyjaciółki i znika w środku. – Sofia walczyła ze łzami tak długo, jak tylko mogła. – Jej najlepszej przyjaciółki, Agato. Jej najlepszej przyjaciółki. Jak on mógł? – Nagle zaczęła szlochać gorzko, zasłaniając twarz brudnymi rękawiczkami.

Agata w milczeniu spuściła głowę.

– Patrzyłam, jak ona umiera, Aga, zdradzona i załamana. – Sofia odwróciła się od grobu z czerwoną twarzą. – Teraz on ma wszystko, czego chciał.

– Nie możesz go powstrzymać – przypomniała Agata, dotykając ramienia przyjaciółki.

Sofia cofnęła się.

– Mam pozwolić, żeby mu to uszło na sucho?

– A jaki masz wybór?

– Naprawdę myślisz, że dojdzie do tego ślubu? – syknęła Sofia. – Tylko poczekaj!

– Sofio…

– To on powinien umrzeć! – Sofia poczerwieniała. – On i ci jego mali książęta! Wtedy byłabym szczęśliwa w tym więzieniu!

Jej twarz wyglądała tak strasznie, że Agata dosłownie zamarła. Po raz pierwszy od ich powrotu zobaczyła przebłysk śmiertelnie groźnej wiedźmy kryjącej się w jej przyjaciółce i pragnącej za wszelką cenę wyrwać się na wolność.

Sofia dostrzegła lęk w oczach Agaty.

– P-p-p-przepraszam… – wyjąkała, odwracając spojrzenie. – Ja… nie wiem, co się stało… – Na jej twarzy pojawił się wyraz wstydu. Wiedźma zniknęła. – Tęsknię za nią, Agato – wyszeptała po chwili drżącym głosem. – Wiem, że znalazłyśmy szczęśliwe zakończenie, ale ja nadal tęsknię za matką.

Agata zawahała się, po chwili jednak dotknęła ramienia przyjaciółki. Sofia nie odsunęła się, ośmielona Agata przytuliła ją i pozwoliła się wypłakać.

– Chciałabym ją znowu zobaczyć – szlochała Sofia. – Zrobiłabym wszystko. Wszystko.

Zegar na przekrzywionej wieży w mieście wybił dziesiątą, ale pomiędzy uderzeniami słychać było jakieś głośne, ponure skrzypienie. Przytulone dziewczynki patrzyły na widoczną w oddali przygarbioną sylwetkę pana Deauville’a, który minął wieżę, ciągnąc wózek z resztą książek z zamkniętego sklepu. Co kilka kroków przystawał, zmagając się z ciężarem zapomnianych książek z baśniami, aż wreszcie jego cień zniknął za rogiem, a skrzypienie ucichło w oddali.

– Nie chcę skończyć tak jak ona, samotna i… zapomniana – westchnęła Sofia.

Spojrzała na Agatę i spróbowała się uśmiechnąć.

– Ale moja matka nie miała takiej przyjaciółki jak ty, prawda? Zrezygnowałaś z księcia, żebyśmy mogły być razem. Gdy pomyślę, że mogę komuś przynieść szczęście… – Jej oczy się zamgliły. – Nie zasługuję na ciebie, Agato, naprawdę. Nie po tym wszystkim, co zrobiłam.

Agata wciąż milczała.

– Ktoś Dobry pozwoliłby na to małżeństwo, prawda? – naciskała łagodnie Sofia. – Ktoś tak Dobry jak ty.

– Już późno – odparła Agata. Wstała i wyciągnęła rękę do Sofii, która przyjęła ją bez przekonania.

– Muszę jeszcze znaleźć sukienkę na ślub.

Agata zmusiła się do uśmiechu.

– Widzisz? Mimo wszystko jesteś Dobra.

– Pozostaje mi przynajmniej wyglądać lepiej od panny młodej – oznajmiła Sofia i pomaszerowała przed siebie.

Słysząc to, Agata prychnęła, a potem sięgnęła po pochodnię z bramy.

– Zaczekaj, odprowadzę cię do domu.

– To miło z twojej strony – powiedziała Sofia, nie zatrzymując się. – Będę mogła chwilę dłużej wąchać tę zupę cebulową, którą jadłaś na obiad.

– To była zupa cebulowo-jaszczurkowa.

– Naprawdę nie wiem, dlaczego się przyjaźnimy.

Wyślizgnęły się ramię w ramię przez uchyloną skrzypiącą bramę, a światło pochodni rzucało ich długie cienie na wysokie chwasty. Gdy schodziły ze szmaragdowego wzgórza, nagły podmuch wiatru rozjaśnił płomień pozostawionej na cmentarzu świecy kapiącej na ubłoconym spodeczku, oświetlając siedzącego na grobie niebieskiego ciekawskiego motyla. Lśnił wystarczająco długo, by oświetlić dwie płaskorzeźby na małych nagrobkach. Na każdej z nich był łabędź. Jeden biały.

Drugi czarny.

Potem wiatr z rykiem smagnął ziemię pomiędzy nagrobkami i zgasił świecę.

2
Życzenie Agaty

Krew. Pachniało krwią.

Jeść.

Przedzierający się między drzewami Bestia tropił zapach, pomrukiwał i kołysał się na czworakach. Pazury i stopy dudniły o ziemię, coraz szybciej i szybciej, zrywały pnącza i łamały gałęzie. Bestia przeskakiwał nad kamieniami, aż w końcu usłyszał oddechy i zobaczył czerwone ślady. A więc jeden z nich był ranny.

Jeść.

Prześlizgnął się przez długi, ciemny, wypróchniały pień, zlizując krew i węsząc ich przerażenie. Nie spieszył się, ponieważ nie mieli gdzie uciekać. Wkrótce usłyszała ich szlochanie. Po chwili pojawili się w polu jego widzenia – sylwetki w świetle księżyca uwięzione pomiędzy końcem pnia a gęstą kępą dzikiej róży. Starszy chłopiec, ranny i pobladły, przytulał młodszego do piersi.

Bestia podniósł obu płaczących chłopców i przytulił. Usiadł pod krzewem róży i kołysał ich łagodnie, aż przestali szlochać i zrozumieli, że Bestia jest Dobry. Po chwili oddychali spokojnie na czarnej piersi Bestii, moszcząc się wygodniej w jego ramionach, które przytulały ich coraz mocniej… były coraz twardsze… bardziej kościste… aż chłopcy obudzili się z krzykiem.

I wtedy zobaczyli okrwawiony uśmiech Sofii.

Sofia zerwała się z łóżka tak gwałtownie, że zrzuciła świecę ze stolika stojącego obok, a lawendowy wosk opryskał całą ścianę. Obróciła się do lustra i ujrzała w nim swoje odbicie – łyse, bezzębne, pokryte brodawkami…

– Ratunku… – wykrztusiła i zamknęła oczy.

A gdy je otwarła, z lustra patrzyła na nią prześliczna twarzyczka.

Przerażona Sofia szukała na drżącej białej skórze najmniejszych bodaj brodawek, nerwowo ścierając zimną warstwę potu.

Jestem Dobra – uspokajała się, gdy żadnej nie znalazła.

Ale jej ręce nie przestawały się trząść, a myśli pędziły gorączkowo, niezdolne zapomnieć, że Bestia, którego zabiła w odległym świecie, nadal prześladuje ją w snach. Pomyślała o swojej furii na cmentarzu… O przerażonej twarzy Agaty…

Nigdy nie będziesz Dobra – przestrzegał ją Dyrektor Akademii.

Sofia poczuła, że zaschło jej w ustach. Będzie się uśmiechać na ślubie. Będzie pracować w sklepie Bartelby’ego. Będzie jadła gotowane przez wdowę mięso i będzie kupować zabawki jej synkom. Będzie tu szczęśliwa. Tak samo jak Agata.

Wszystko, byle nie stać się znowu wiedźmą.

– Jestem Dobra – powtórzyła w ciszy.

Dyrektor na pewno się mylił. Uratowała życie Agacie, a Agata uratowała życie jej.

Wróciły do domu razem. Zagadka została rozwiązana. Dyrektor nie żył.

Książka z baśniami została zamknięta.

Stanowczo Dobra – uspokajała się Sofia, układając się znowu na poduszce.

W ustach nadal jednak miała smak krwi.

Nocna mgła i wichura ustąpiły miejsca oślepiającemu słońcu, wyjątkowo mocno grzejącemu jak na listopad, tak że ten dzień wydawał się wręcz pobłogosławiony miłością. Każdy ślub w Gawaldonie był wydarzeniem publicznym, ale tego piątku wszystkie sklepy zostały zamknięte, a rynek opustoszał, ponieważ Stefan był powszechnie lubiany. Pod białym namiotem w ogrodzie za jego domem wszyscy mieszkańcy miasteczka rozmawiali, popijając wiśniowy poncz i śliwkowe wino, a w kącie przygrywało trzech skrzypków, zmęczonych po poprzednim wieczorze, kiedy to grali na stypie.

Agata nie była pewna, czy powyciągana czarna bluzka jest stosownym strojem na ślub, ale pasowała do jej nastroju. Obudziła się bowiem nieszczęśliwa, chociaż zupełnie nie wiedziała, dlaczego. Muszę być szczęśliwa ze względu na Sofię – powtarzała sobie, maszerując w dół wzgórza, ale gdy dołączyła do gości w ogrodzie, zmarszczka na jej czole zmieniła się w grymas niezadowolenia. Musiała się z tego otrząsnąć albo Sofia będzie jeszcze bardziej przygnębiona…

Różowa postać przemknęła przez tłum i przytuliła ją do obfitej, przybranej falbankami sukienki.

– Dziękuję, że jesteś z nami w tym wyjątkowym dniu – zagruchała radośnie Sofia.

Agata zakasłała.

– Tak bardzo cieszę się ich szczęściem, a ty? – szczebiotała Sofia, demonstracyjnie ocierając wyimaginowane łezki. – To będzie niesamowite. Będę miała nową matkę, dwóch braci i co rano będę chodzić do sklepu, żeby ubijać – lekko się zadławiła – masło.

Agata z otwartymi ustami patrzyła na Sofię ubraną w dawną ulubioną sukienkę.

– Nosisz różowy… znowu.

– Różowy jak moje kochające, dobre serduszko – westchnęła jej przyjaciółka, przygładzając warkocze ozdobione różowymi kokardami.

Agata zamrugała.

– Czy ktoś może dodał do ponczu muchomory?

– Sofia!

Obróciły się i zobaczyły Kubę, Adama i Stefana próbujących poprawić przekrzywioną girlandę z niebieskich tulipanów umocowaną nad ustawionym przed namiotem ołtarzem. Chłopcy, chcąc jej dosięgnąć, wspięli się na dynie i machali na Sofię.

– Urocze szkraby, nieprawdaż? – uśmiechnęła się Sofia. – Mogłabym ich po prostu schrupać…

W tym momencie Agata zobaczyła, że zielone oczy przyjaciółki zamglił strach, który błyskawicznie zniknął, pozostawiając tylko ciemniejsze cienie. Blizny po koszmarach. Widziała je już wcześniej na twarzy Sofii.

– Sofia, to ja – powiedziała cicho. – Nie musisz udawać.

Sofia potrząsnęła głową.

– Ty i ja, Aga. Tylko tyle potrzebuję, żeby być Dobra – oznajmiła drżącym głosem. Ścisnęła ramię Agaty i popatrzyła głęboko w ciemne oczy przyjaciółki. – Byle tylko wiedźma tkwiąca we mnie pozostawała martwa, będę w stanie znieść wszystko, wystarczy jeśli się postaram. – Ścisnęła Agatę mocniej i odwróciła się do ołtarza. – Już idę! – odkrzyknęła ze sztucznym uśmiechem i pobiegła, by pomóc swojej nowej rodzinie.

Agata wcale nie czuła się wzruszona, tylko bardziej nieszczęśliwa. Co się ze mną dzieje?

Podeszła do niej matka i podała jej szklankę ponczu, który Agata wypiła jednym haustem.

– Dorzuciłam kilka świetlików – poinformowała ją Kallisa. – Rozjaśnią trochę tę skrzywioną buzię.

Agata wypluła czerwoną fontannę.

– Naprawdę, skarbie. Wiem, że wesela to okropne uroczystości, ale postaraj się nie wyglądać aż tak wrogo. – Matka skinęła głową, pokazując gdzieś w bok. – Starsi i tak nas nie cierpią. Nie dawaj im dodatkowych powodów.

Agata spojrzała na spacerujących pomiędzy krzesłami i ściskających ludziom dłonie trzech brodatych mężczyzn w podeszłym wieku, w czarnych cylindrach i szarych płaszczach do kolan. Długość brody jakby odzwierciedlała wiek każdego z nich – u najstarszego opadała poniżej piersi.

– Dlaczego oni muszą wyrażać zgodę na każde małżeństwo? – zapytała.

– W czasach gdy trwały porwania, Starsi obarczali winą za nie kobiety takie jak ja – wyjaśniła Kalissa, strzepując z włosów odrobinę łupieżu. – Wtedy uważano, że dziewczyna, która zaraz po skończeniu szkoły nie wyszła za mąż, to wiedźma. Dlatego Starsi zmuszali do małżeństwa wszystkich kawalerów i wszystkie panny. – Uśmiechnęła się kwaśno. – Ale nie udało im się znaleźć mężczyzny, który nawet pod przymusem by mnie poślubił.

Agata pamiętała, że żaden chłopiec w szkole nie chciał z nią iść na bal. Aż do czasu…

Nagle poczuła się jeszcze bardziej przygnębiona.

– Gdy mimo to porwania nie ustawały, Starsi złagodzili swoje stanowisko i zaczęli po prostu „wyrażać zgodę” na małżeństwa. Ale nadal pamiętam te okropne aranżowane śluby. – Matka drapała się po głowie. – Stefan miał najgorzej ze wszystkich.

– Dlaczego? Co się z nim stało?

Kalissa bezwiednie opuściła rękę i patrzyła gdzieś w dal, jakby zapomniała, że córka jej słucha.

– Nic, skarbie. Nic, co miałoby jeszcze znaczenie.

– Ale powiedziałaś… – Agata usłyszała, że ktoś woła ją po imieniu, a gdy się odwróciła, zobaczyła Sofię machającą do niej z pierwszego rzędu krzeseł.

– Aga, zaraz zaczynamy!

Siedziały w pierwszym rzędzie, kilka metrów od ołtarza, i Agata w napięciu czekała, aż Sofia się rozklei. Ale z twarzy przyjaciółki nie znikał uśmiech. Przyklejony był nawet wtedy, gdy jej ojciec podszedł do księdza stojącego przy ołtarzu, skrzypkowie zagrali marsza, a Kuba i Adam, ubrani w identyczne białe garnitury, zaczęli rozrzucać róże w przejściu. Po miesiącach walki z ojcem, walki o uwagę, walki z prawdziwym życiem… Sofia się zmieniła.

Ty i ja, Aga.

Agata zawsze chciała jednego – być osobą, która wystarcza Sofii do szczęścia. Żeby Sofia potrzebowała jej tak samo, jak ona potrzebowała Sofii. Teraz wreszcie wywalczyła sobie szczęśliwe zakończenie.

Ale przecież nie czuła się ani odrobinę szczęśliwa. Coś nie dawało jej spokoju. Coś poruszało się w jej sercu. Zanim zdołała to jakoś rozgryźć, skrzypkowie zwolnili tempo, wszyscy podnieśli się z krzeseł, a Honora powoli ruszyła w kierunku ołtarza. Agata uważnie obserwowała Sofię, spodziewając się, że przyjaciółka w końcu się z czymś zdradzi, ale Sofia nie mrugnęła nawet wtedy, gdy zobaczyła utapirowany kok swojej macochy, jej pulchne siedzenie i suknię pobrudzoną czymś, co wyglądało jak lukier.

– Najdrożsi przyjaciele i bliscy – zaczął ksiądz. – Zebraliśmy się tutaj, by być świadkami połączenia tych dwóch dusz…

Stefan wziął Honorę za rękę, a Agata poczuła się jeszcze gorzej. Pochyliła się i wydęła wargi.

Siedząca po drugiej stronie przejścia Kalissa spiorunowała ją wzrokiem. Agata wyprostowała się i udawała, że się uśmiecha.

– W miłości źródłem szczęścia jest uczciwość, oddanie osobie, której potrzebujemy – ciągnął ksiądz.

Agata poczuła, że Sofia bierze ją delikatnie za rękę, jakby obie miały właśnie tutaj wszystko, czego im potrzeba.

– Oby wasza miłość była dla was spełnieniem i pozwoliła wam żyć długo i szczęśliwie…

Dłoń Agaty zaczęła się pocić.

– …ponieważ to wy wybraliście tę miłość. Wy wybraliście takie zakończenie waszej opowieści.

Jej dłoń dosłownie ociekała potem, ale Sofia nadal jej nie wypuszczała.

– Teraz to zakończenie będzie należeć do was na wieki.

Serce Agaty waliło jak młotem, jej skóra płonęła.

– Jeśli nikt nie wyraża sprzeciwu, ten związek zostaje uświęcony na zawsze…

Agata pochyliła się, czując mdłości.

– Ogłaszam was…

W tym momencie to zauważyła.

– Mężem i…

Jej palec lśnił jasnym złotem.

Zaskoczona krzyknęła. Sofia odwróciła się zdumiona.

W tym momencie coś przeleciało pomiędzy nimi i sprawiło, że obie upadły na ziemię. Nim Agata zdążyła zrobić unik, poczuła, że kolejna strzała muska jej gardło. Słyszała płacz dzieci, przewracające się krzesła, potykających się ludzi, którzy rzucili się szukać schronienia. Wokół nich śmigały tuziny złotych strzał, wyrywając dziury w namiocie. Agata obejrzała się, szukając Sofii, ale w tym momencie namiot zerwał się z palików i opadł na wrzeszczący tłum. Widziała tylko cienie poruszające się za płótnem. Bez tchu pełzła na czworakach, przelazła przez przewrócony ołtarz, zapierając się rękami i tratując girlandy. Strzały nadal lądowały wokół niej z przeszywającym świstem. Kto za tym stał? Kto chciałby popsuć ślub…

Agata zamarła. Jej palec lśnił teraz jaśniej niż wcześniej.

To niemożliwe.

Gdzieś przed sobą usłyszała dziewczęcy krzyk. Znała ten głos. Spocona i drżąca przecisnęła się pod przewróconymi krzesłami, odsunęła podarty baldachim namiotu i wyłoniła się w skąpanym w słońcu ogrodzie przed domem. Spodziewała się zastać istną masakrę… Tymczasem ludzie stali w milczeniu, nieruchomi, obserwując strzały nadlatujące ze wszystkich stron.

Strzały z Puszczy.

Przerażona Agata osłoniła się ramieniem, ale nagle uświadomiła sobie, że strzały nie były wycelowane w nią. Nie były wycelowane w nikogo z mieszkańców miasteczka. Niezależnie od tego, z jakiego miejsca były wypuszczane, tor ich lotu zakrzywiał się w ostatniej chwili, kierując je w stronę pojedynczego celu.

– Iiiiiiiiiiiik!

Sofia biegała wokół domu, robiąc uniki i odbijając strzały szklanymi pantofelkami.

– Agata! Agata, ratunku!

Nie było na to czasu, ponieważ kolejna strzała omal nie ścięła jej głowy. Sofia rzuciła się w dół wzgórza tak szybko, jak tylko mogła, cały czas ścigana przez strzały.

– Kto mógłby chcieć mojej śmierci? – skarżyła się Sofia męczennikom na witrażach i posągom świętych.

Agata siedziała koło niej w pustej kościelnej ławce. Minęły dwa tygodnie, odkąd Sofia zaczęła się ukrywać w kościele, w jedynym miejscu, gdzie nie ścigały jej strzały. Raz za razem próbowała się wydostać, ale mściwe strzały powracały, wypadając z Puszczy w towarzystwie oszczepów, toporów, sztyletów i bełtów z kuszy. Trzeciego dnia stało się jasne, że nie ma przed nimi ucieczki. Ten, kto chciał ją zabić, zamierzał czekać aż do skutku.

Początkowo Sofia nie widziała powodów do paniki. Mieszkańcy Gawaldonu przynosili jej jedzenie (pamiętali o jej „śmiertelnym uczuleniu” na pszenicę, cukier, nabiał i czerwone mięso), Agata dostarczała korzonki i zioła potrzebne do robienia kremów, a Stefan zapewniał, że nie spocznie, dopóki jego córka nie będzie mogła wrócić bezpiecznie do domu; mężczyźni bezskutecznie jednak przeczesywali las w poszukiwaniu napastników. Miejska gazeta nazwała Sofię „dzielną małą księżniczką”, która znosi dla dobra wszystkich kolejną klątwę, Starsi polecili, by jej posąg został odmalowany, dzieci znowu domagały się autografów, hymn miasteczka zmieniono na „Błogosławiona niech będzie Sofia”, a mieszkańcy na zmianę pilnowali kościoła. Mówiło się nawet o umieszczeniu na stałe w repertuarze teatru przedstawienia autorstwa Sofii, naturalnie wtedy, gdy tylko Sofia będzie bezpieczna.

– La Reine Sofia, imponujący trzygodzinny hołd dla moich osiągnięć – zachwycała się Sofia, wąchając mające podnosić ją na duchu bukiety, które wypełniały ławkę. – Odrobina kabaretu, by ożywić widzów, intermezzo cyrkowe z dzikimi lwami i akrobacjami na trapezie, oraz wzruszające wykonanie Jestem prostą kobietą na finał. Och, Agato, tak bardzo pragnę znaleźć swoje miejsce w tym gnuśnym, monotonnym mieście! Potrzebuję tylko dostatecznie wielkiej roli! – Nagle coś ją zaniepokoiło. – Jak myślisz, nie przestaną chyba dybać na moje życie? To najlepsze, co mi się kiedykolwiek przydarzyło!

Wtedy właśnie ataki stały się gorsze.

Pierwszej nocy ogniste pociski wystrzeliwane z Puszczy zniszczyły dom Belli, w efekcie cała jej rodzina została bez dachu nad głową. Drugiej nocy z drzew polał się wrzący olej, obracając w popiół całą ulicę. Za każdym razem w zgliszczach napastnicy pozostawiali wiadomość wypaloną na ziemi:

Następnego ranka, gdy Starsi udali się na rynek, by uspokoić wzburzonych mieszkańców, Stefan był już w kościele.

– Tylko w ten sposób Starsi i ja możemy cię ochronić – powiedział do córki i pokazał jej młotek i kłódki.

Agata nie chciała wyjść, więc ona także została zamknięta na klucz.

– Myślałam, że nasza baśń się zakończyła! – jęczała Sofia, podczas gdy tłum na zewnątrz skandował: „Wydać ją! Wydać ją!”. Osunęła się ciężko na oparcie. – Dlaczego nie chcą ciebie? Dlaczego to ja jestem zawsze czarnym charakterem? I dlaczego zawsze jestem gdzieś zamykana?

Siedząca obok niej Agata popatrzyła na górującego nad ołtarzem marmurowego świętego wychylonego w stronę anioła. Wyciągał muskularne ramiona i skręcał tułów, jakby zamierzał podążać za aniołem, gdziekolwiek ten pójdzie.

– Aga?

Agata otrząsnęła się i spojrzała na przyjaciółkę.

– Masz talent do robienia sobie wrogów.

– Starałam się być Dobra! – przypomniała Sofia. – Starałam się być taka jak ty!

Mdlące uczucie znowu ogarnęło Agatę – uczucie, które starała się stłumić.

– Zrób coś, Aga! – Sofia złapała ją za rękę. – Ty zawsze umiesz wszystko naprawić!

– Może nie jestem tak Dobra, jak sądzisz – mruknęła. W milczeniu, które zapadło, czuła, że Sofia na nią patrzy.

– Aga.

– Tak?

– Dlaczego twój palec zaświecił?

Mięśnie Agaty stężały.

– Co takiego?

– Widziałam to – oznajmiła cicho Sofia. – Na ślubie.

Agata rzuciła jej ponure spojrzenie.

– To pewnie złudzenie optyczne. Magia przecież tutaj nie działa.

– Jasne.

Agata wstrzymała oddech. Czuła, że Sofia się nad czymś zastanawia.

– Nauczyciele nigdy nie zablokowali naszej magii, prawda? A magia reaguje na emocje. Tak przecież nam mówili.

Agata poruszyła się niespokojnie.

– I co z tego?

– Wtedy na ślubie nie wyglądałaś na szczęśliwą – stwierdziła Sofia. – Jesteś pewna, że nic cię nie wyprowadziło z równowagi? Nie poruszyło w dostatecznym stopniu, żebyś zaczęła czarować?

Agata spojrzała jej w oczy. Sofia bacznie przyglądała się jej twarzy. Umiała ją przejrzeć na wylot.

– Przecież znam cię, Agato.

Agata ścisnęła brzeg ławki.

– Wiem, dlaczego byłaś smutna.

– Sofio, ja nie chciałam! – wybuchnęła Agata.

– Byłaś zła na mojego ojca – powiedziała Sofia. – Za to wszystko, co mnie przez niego spotkało.

Agata wybałuszyła na nią oczy, ale błyskawicznie opanowała się i skinęła głową.

– Właśnie. Uhm. Przejrzałaś mnie.

– Początkowo myślałam, że rzuciłaś zaklęcie, chcąc przerwać ślub. Ale jak się nad tym zastanowiłam, to nie miałoby sensu, prawda? To by musiało znaczyć, że nasłałaś te strzały na mnie.

Agata roześmiała się ochryple, starając się na nią nie patrzeć.

– To tylko złudzenie optyczne – westchnęła Sofia. – Tak jak powiedziałaś.

W milczeniu nasłuchiwały skandowania tłumu.

– Nie martw się o mojego ojca. On i ja poradzimy sobie – oznajmiła wreszcie Sofia. – Wiedźma nie wróci, dopóki jesteśmy przyjaciółkami.

Jej głos brzmiał bardziej bezbronnie niż kiedykolwiek wcześniej. Zdziwiona Agata podniosła głowę.

– Z tobą jestem szczęśliwa, Agato – powiedziała Sofia. – Potrzebowałam tylko dużo czasu, by to zrozumieć.

Agata spróbowała odwzajemnić jej spojrzenie, ale widziała tylko świętego nad ołtarzem, wyciągającego do niej rękę jak książę do swojej księżniczki.

– Zobaczysz. Wymyślimy jakiś plan, jak zawsze – zapewniła ją Sofia, nakładając między jednym ziewnięciem a drugim nową warstwę różowej szminki. – Może tylko najpierw mała drzemka dla urody…

Gdy Sofia zwinęła się na ławce jak kot, Agata zobaczyła, że przyjaciółka przyciska do brzucha swą ulubioną poduszkę z wyhaftowaną złotowłosą księżniczką i księciem, obejmującymi się pod napisem „Żyli długo i szczęśliwie”. Sofia wykorzystała jednak zawartość swojego koszyczka z przyborami do szycia, żeby zrobić niewielki retusz – książę miał teraz strzechę czarnych włosów, wyłupiaste ciemne oczy… i czarną sukienkę.

Agata patrzyła, jak po kilku oddechach Sofia zapada w sen, po raz pierwszy od wielu tygodni wolny od koszmarów.

Skandowanie na zewnątrz stało się głośniejsze: „Wydać ją! Wydać ją!”. Agata wpatrywała się w poduszkę, a jej żołądek skręcał się od mdlącego uczucia.

To samo czuła, gdy patrzyła w swojej kuchni na księcia w książce z baśniami. To samo czuła, patrząc na parę składającą przysięgę małżeńską. To samo uczucie towarzyszyło jej, gdy trzymała Sofię za rękę, uczucie coraz silniejsze i silniejsze, aż jej palec zapłonął od sekretu. Sekretu tak straszliwego, tak niewybaczalnego, że mógłby zniszczyć baśń.

Ponieważ w tej jednej chwili, patrząc na ślub, jaki nie stanie się jej udziałem, Agata życzyła sobie czegoś, co nigdy nie wydawało się jej możliwe.

Życzyła sobie innego zakończenia swojej baśni.

Zakończenia z kimś innym.

Wtedy właśnie strzały zaatakowały Sofię.

Strzały, które nie zamierzały odpuścić, niezależnie od tego, ile razy próbowała cofnąć swoje życzenie.

3
Okruchy chleba

Tej nocy zaczęli od zniszczenia domu Radleya głazem wystrzelony spomiędzy drzew. Następnym celem była krzywa wieża zegarowa, której dzwon jęczał rozpaczliwie, gdy wrzeszczący mieszkańcy miasteczka uciekali na rynek. Niebawem całe ulice zamieniły się w gruzowiska, a rodzice przytulali dzieci i chowali się w studniach i rowach, patrząc na głazy szybujące na tle księżyca jak meteory. Gdy o czwartej nad ranem szturm się zakończył, pozostała już tylko połowa miasta. Drżący Gawaldończycy spojrzeli na widoczny w oddali podświetlony teatr – żarówki na czerwonej kurtynie układały się w nowy napis:

SOFIA ALBO ŚMIERĆ

Sofia przespała to wszystko spokojnie, ale Agata, razem z nią uwięziona w kościele, nasłuchiwała wrzasków i odgłosów uderzeń. Jeśli prześladowcy dostaną Sofię, jej przyjaciółka zginie. Jeśli jej nie dostaną, zginie całe miasto. Wstyd palił ją w gardle. Nie wiedziała jak, ale na nowo otworzyła bramę pomiędzy światami. Tylko dla kogo? Kto chciał śmierci Sofii?

Musiał być jakiś sposób, by to naprawić. Skoro otworzyła bramę, na pewno może ją także zamknąć!

Najpierw próbowała zmusić palec, żeby zapłonął. Koncentrowała się na swoim gniewie – gniewie na napastników, gniewie na siebie samą, na głupi nieświecący się palec, jeszcze bledszy niż zazwyczaj. Potem spróbowała mimo wszystko rzucić zaklęcia mające odeprzeć napastników, co poszło jej akurat tak, jak się spodziewała. Próbowała modlić się do świętych na witrażach i wypowiedzieć życzenie do spadającej gwiazdy, pocierała każdą lampę w kościele w poszukiwaniu dżina, a gdy to wszystko okazało się kompletną klapą, wyciągnęła z palców śpiącej Sofii szminkę i na oświetlonym wschodzącym słońcem oknie napisała „WEŹCIE MNIE”. Ku swojemu zaskoczeniu natychmiast dostała odpowiedź.

„NIE” – w taki napis ułożyły się płomienie na skraju lasu.

Przez moment pomiędzy drzewami Agata zobaczyła błysk czerwieni, który zaraz jednak zniknął.

„KIM JESTEŚCIE?”.

„WYDAJCIE SOFIĘ”.

„POKAŻCIE SIĘ”.

„WYDAJCIE SOFIĘ”.

„NIE DOSTANIECIE JEJ”.

W odpowiedzi kula armatnia roztrzaskała posąg Sofii.

Nagle Sofia poruszyła się, mrucząc coś o związku pomiędzy brakiem snu i pryszczami. Pomacała w ciemności, żeby zapalić świecę, która rozjaśniła ciemne krokwie brązowawym blaskiem. Potem wykonała kilka niezdarnych ćwiczeń jogi, zjadła migdał, wtarła w twarz nasiona grejpfruta, łuski pstrąga oraz krem kakaowy, a wreszcie z sennym uśmiechem obróciła się do Agaty.

– Dzień dobry, złotko, to jaki mamy plan?

Skulona na parapecie Agata bez słów wpatrywała się w potrzaskane okienne szkło. Sofia podeszła do okna i zobaczyła zrujnowane miasto, tłumy bezdomnych grzebiących w gruzach i swój bezgłowy posąg straszący na schodach kościoła. Jej uśmiech powoli zniknął.

– Nie mamy żadnego planu, prawda?

TRZASK!

Dębowe drzwi zadygotały, gdy młotek rozbijał kłódkę.

TRZASK! TRZASK!

– Mordercy! – krzyknęła Sofia.

Agata zerwała się z przerażeniem.

– Kościół to święte miejsce!

Deski pękły, śruby poluzowały się i zadzwoniły o podłogę.

Dziewczynki wycofały się pod ołtarz.

– Schowaj się – szepnęła Agata, a Sofia zaczęła biegać wokół ambony niczym bezgłowy kurczak.

Coś metalowego wsunęło się w drzwi.

– Klucz! – pisnęła Agata. – Oni mają klucz!

Usłyszała szczęk zamka. Gdzieś za nią Sofia miotała się bez sensu.

– Natychmiast się schowaj! – krzyknęła Agata.

Drzwi otwarły się z trzaskiem. Spojrzała w kierunku pogrążonego w ciemnościach wejścia. W słabym świetle świecy do kościoła wsunął się jakiś przygarbiony cień.

Serce Agaty zamarło.

Nie…

Cień, kołysząc się w blasku świecy, prześlizgnął się nawą. Agata upadła na kolana, a serce tłukło się jej tak mocno, że nie mogła oddychać.

On nie żyje! Przecież został rozerwany na strzępy przez białego łabędzia i rozrzucony na wietrze! Jego czarne łabędzie pióra spadły na Akademię, daleko, daleko stąd! A jednak to Dyrektor skradał się do niej, i to jak najbardziej żywy. Agata z przerażonym skrzeknięciem skuliła się pod amboną.

– Sytuacja stała się krytyczna – oznajmił głos.

Głos nie należał do Dyrektora Akademii.

Agata popatrzyła przez palce na stojącego nad nią Starszego, tego z najdłuższą brodą.

– Musimy przenieść Sofię w bezpieczne miejsce – powiedział stojący za nim młodszy Starszy, zdejmując czarny cylinder.

– I to jeszcze dzisiaj w nocy – dodał najmłodszy.

– Dokąd? – spytał ochryple czyjś głos.

Starsi podnieśli głowy i zobaczyli Sofię siedzącą na marmurowym fryzie nad ołtarzem, przytuloną do nagiego świętego.