Tomasz Nalewajk

Chciałbym, żeby dzisiaj
coś się wydarzyło

WYDAWNICTWO CYRANKA

Copyright © by Tomasz Nalewajk, 2019

Wydanie I

Warszawa 2019

Dla Kasi

– No już, kochanie, już.

Przytulam Kajtka mocno, a on szarpie moje ucho. Podnoszę telefon, jest druga trzydzieści trzy. Obudził się kilka minut temu. Ze snu wyrwał mnie cichy płacz, który powoli narasta. Kajtek nieraz budzi się w nocy i najczęściej szybko zasypia, ale nie tym razem.

– Mama, do mamy – jęczy cały zgrzany.

– Syneczku, mamy nie ma. – Tulę go jeszcze mocniej i zaciskam zęby. – Jesteś tu ze mną.

– Do mamy. – Jego ciałko się wygina, odsuwa się ode mnie.

– Wiem, rozumiem, ale mamy nie ma.

Staram się być spokojny. Jeszcze mocniej łapie mnie za ucho, szarpie je, wykręca, ale wytrzymuję to.

Zapalam lampkę nocną. Kajtek ma wykrzywioną, czerwoną buzię, mokre policzki, spękane usta.

– Mama, mama, mama! – krzyczy, zaciskając powieki i piąstki.

– Kochanie, jestem ja, chodź, wszystko jest dobrze. – Chcę go przytulić, uspokoić, ale się wyrywa. Oddycham coraz szybciej. Znowu przyciągam go do siebie, Kajtek szarpie moje ucho, ciągnie je tak, jakby chciał mi je wyrwać.

– Aua! Kajtek, aua! To mnie boli!

Odkładam go gwałtownie na łóżko, skręca się wokół własnej osi, wyje. Stoję nad nim, wszystko się we mnie gotuje, mam ochotę walnąć się w twarz, ale tylko rytmicznie wciągam powietrze, aż świszczy. Zamykam oczy, żeby się uspokoić, zatykam uszy, chociaż na chwilę, słyszę, jak pulsuje mi krew, jak przetacza się w żyłach.

– Syneczku – kucam w końcu przy łóżku – wiem, że chciałbyś być teraz z mamą, wiem, ale to niemożliwe. Teraz już tak jest, proszę cię, proszę, nie płacz.

Co mam zrobić? Co mam zrobić? Czy zawsze tak już będzie? Czy od teraz będzie już zawsze uszkodzony? Będzie cierpiał przeze mnie? Przeze mnie? Co ja najlepszego zrobiłem? Znowu próbuję go przytulić, ale jest w spazmach, wtula się we mnie, a zaraz potem wyrywa. Jest purpurowy, napuchnięty. Nie mogę na to patrzeć, przytulam go mocno, łzy napływają mi do oczu, czuję kawał żelaza, który wtłacza się do klatki piersiowej, i słyszę, jak łkam, mocząc mu piżamę.

– Przepraszam, syneczku, przepraszam – szepczę w jego ramię. – Nie mogłem inaczej, nie mogłem, może to kiedyś zrozumiesz, przepraszam.

Może jednak do niej zadzwonię? Ale co ona zrobi? Przecież tu nie przybiegnie. A jeśli przybiegnie? Przecież nie chcę, żeby tu była. Jeszcze wykorzysta to przeciw mnie, że jestem złym ojcem; nie dość, że porzucił, to jeszcze nie potrafi zająć się synem. Co za masakra, zgrzytam zębami, łapie mnie skurcz w łydce, zagryzam wargę, a Kajtek cały czas wyje. Nie wiem, co mam zrobić, jak go uciszyć, więc tylko mocno go przytulam, a on się szarpie, rzuca.

– Już, już, syneczku, już, już, spokojnie, kochanie, już, już, tata cię kocha, kocham cię, kochanie, spokojnie, ciii, ciii, wszystko będzie dobrze, jakoś damy sobie radę, zobaczysz, zobaczysz, zobaczysz, kocham cię.

Tulę go jak bobasa, jak dwa lata temu, kiedy w pierwszych tygodniach życia płakał całymi nocami, bo miał kolki i bolał go brzuszek. Wtedy potrafiłem sobie z tym poradzić, wtedy wszystko miało sens.

Nie wiem, ile to trwa, sekundy są jak minuty, minuty jak godziny, tracę poczucie czasu i przestrzeni, mamroczę, tulę go, syneczku, Kajtusiu, kochanie, ciii, ciii, już dobrze, ciii, proszę, przepraszam, cii, maluszku, kochanie, aż w końcu powoli obaj przestajemy płakać. Szloch już tylko niemo szarpie jego gardłem i klatką piersiową. Wstaję, biorę go na ręce, w kuchni nalewam szklankę wody, on przeciera oczka i się przytula, wypija i głośno wzdycha. Kładziemy się, już lepiej, spokojniej, jeszcze się wzdryga, jeszcze wzdycha, ale rzadziej, już oddychamy, jesteśmy.

Budzę się po ósmej, w gardle tytoniowe gluty, ciężka głowa, pod powiekami żwir. Kajtek śpi spokojnie. Powoli sunę do toalety, patrzę tępo na żółty strumień moczu. Chciałbym jeszcze zasnąć, ale wiem, że już nie dam rady. Znowu będę obracał w głowie rozwiązania, możliwości, oskarżenia. Skręcam papierosa, dosypuję szczyptę zioła i wychodzę na balkon.

***

– Mareczku, synku, bo ja wiem, że ci tutaj tak truję, ale jesteś jeszcze młody, a wiem, jakie jest życie. Miałam ciężko, ja, trzy siostry, nie było nam łatwo. Dziadek Władek fedrował, ale potem miał nogę chorą i już nie mógł zjeżdżać na dół, stróżem został, babcia pracy nie miała, niekiedy może, przez chwilę, gdzieś tam w kiosku, ale albo się z kimś pokłóciła, albo coś, ona to nie była bardzo pracowita, nie chciało jej się, jak ja i siostry już większe byłyśmy, to wszystko się robiło, i ugotowało, i sprzątało, mama leżała, bo ją żylaki bolały, wstawała tylko, jak ojciec wracał, wtedy trzeba było stanąć przed nim w równym rządku, w cztery, i opowiedzieć, co w szkole było, a on jadł zupę. Zawsze nas pogłaskał, powiedział miłe słowo, często miał jakieś małe prezenty, czy to kawałek jabłka, czy cukierek, czy ptaszka złożonego z papieru, umiał takie ładne rzeczy zrobić, ale często też wracał pijany i się kłócili, oj, ciężko było. Często do pierwszego nie starczało, a też na półkach mało było. Cukier smażyłam siostrom na patelni, żeby cokolwiek zjeść. Nieraz głodne chodziłyśmy. Ty to nie wiesz, co to znaczy być głodnym, i teraz macie inne problemy, dzisiejsze czasy są zupełnie inne.

Siedzimy w dużym pokoju. Wpatruję się w falujące w oknach firanki i tak dobrze znane historie matki przelatują przeze mnie jak wiatr. Chciałbym już wyjść, ale wiem, że musi mi się teraz wygadać, że jak się wygada, to mi wybaczy to, o co ma do mnie pretensje, i będzie już prościej, będzie zadowolona, bo nie lubię, jak ona się martwi, chociaż to tak, jakby nie lubić, że woda gotuje się w stu stopniach.

– Chciałabym, żebyście wy mieli lepiej. My teraz biedy nie mamy ani głodu, to już się, mam nadzieję, daj Boże, nie zdarzy, ale też jest ciężko, nawet nie wiesz, jak mi jest ciężko z ojcem niekiedy, sam wiesz. Ale on was kocha, to musisz wiedzieć. Ja też was, synku, kocham, a ty musisz się uczyć, Marek, bo dzięki temu będziesz miał łatwiej, teraz to jest ważne, pójdziesz gdzieś na studia, ja nie wiem, sama nie wiedziałabym nawet, co ci doradzić, tylko dobrą szkołę jakąś żebyś zrobił, wybierzesz sobie sam, ja nigdy nie zrobiłam matury i żałuję, żałuję bardzo, ale teraz już za późno, ale ty możesz jeszcze, masz szansę, więc proszę cię, weź się w garść. My ci coś tam pieniędzy damy, nie ma dużo, wiesz, jak jest, ale na twoje studia się znajdzie, bo to musi być, żebyś ty potem miał więcej, dobrze zarabiał i się nie musiał jak my przejmować. Wiem, że ojciec cię goni, krzyczy, no ja też, ale to dla twojego dobra. Żebyś miał lepiej, spokojniej. Teraz jest inaczej niż za komuny, ty jesteś mądry chłopak i żeby ci się tylko chciało, bo przecież już za rok matura.

– Za półtora, mamo.

– No, zobaczysz, jak to szybko zleci, Mareczku. Ani się obejrzysz. Pamiętam, jak ty sam w piaskownicy nie chciałeś zostać, a teraz, zobacz, do domu nie chcesz wracać. Ja to rozumiem, tak to jest, tak ma być, ja też kiedyś byłam w twoim wieku, chociaż mnie wtedy ojciec i matka krótko trzymali, o dziewiątej musiałam zawsze być w domu. Ty już prawie dorosły jesteś, ale nie zniszcz sobie życia, Mareczku, nie pij jak ojciec, chcesz, to się napij, ale nie przesadzaj, pamiętaj, ucz się, żeby ci było łatwiej, skończysz studia, ułoży ci się. Trzeba się napracować, żeby coś potem mieć. Wiadomo, że życie też potrafi dać w kość, nawet nie wiesz kiedy, nie przewidzisz, można tylko o tym myśleć, pamiętać, żeby nie być zdziwionym potem. Studia zrobisz, zobaczysz. Ojciec też mógł studia zrobić, na kopalni mu proponowali, do Krakowa na Akademię miał jeździć w weekendy, teraz byłby już nie wiadomo gdzie, bo on inteligentny jest, ale wybrał wódkę i kolegów.

– Idę, mamo, bo się z Grześkiem umówiłem.

– Dobrze, idź. Tylko uważaj na siebie, synku. I wróć przed dziesiątą. Ojciec to nie wiem, czy będzie, mówił, że dzisiaj może później wrócić, na kopalni coś się tam dzieje, ścianę oddają, ale wiesz, jak z nim jest, czy to ściana, czy koledzy, nie wiem, nie wiem. A Grzesiek już wie, gdzie idzie do szkoły?

– Coś tam myśli. Nie wiem. Będę o tej dziesiątej. Nie martw się.

– No jak tu się nie martwić.

***

Z pracy wracam do domu pieszo. Strasznie rwą mnie nogi. Sam nie wiem, czy to z siedzenia tyle godzin, czy może ze stresu. Myślę, że spacerem to rozchodzę, ale tylko nabawiam się bólu pleców od ciężkiej torby. Zaraz po wejściu do mieszkania robię sobie kanapki i zjadam je, chodząc po moim jedynym pokoju. Aneks kuchenny jest zawalony talerzami z resztkami jedzenia, wszędzie porozrzucane są klocki i samochodziki Kajtka, moje i jego ubrania. Część z nich jest jeszcze w walizkach, które ostatnio odebrałem od Sylwii. Spodziewałem się wciśniętych wściekle koszulek, spodni, majtek, poprzetykanych moimi książkami, płytami, a dostałem poskładane w kostkę ubrania, talerze owinięte dokładnie w gazety. Robię sobie drugą kanapkę i zjadam ją, skręcając jointa. Wychodzę na balkon i zapalam. Naprzeciwko sąsiedzi, w wieku moich rodziców, oglądają telewizję, siedząc blisko siebie. Mężczyzna wyciąga rękę i obejmuje kobietę. Ona całuje go w policzek. Zaciągam się mocno i długo trzymam. Zastanawiam się, co takiego trzeba umieć, co takiego trzeba robić, żeby mieć szczęśliwe małżeństwo.

***

Stoimy z mamą w oknie. Kolejny raz czekamy na ojca. Zachód słońca odbija się w szybach wieżowców naprzeciw, na ulicy niewiele samochodów, na boisku trzech chłopaków gra w nogę. Na policzku czuję wyraźnie fakturę bluzki mamy. Przytula mnie mocno, położyła rękę na moim lewym uchu, a prawe przyciska do swojego brzucha, jakby chciała, żebym nie słyszał jej powstrzymywanego szlochu. Jej ciało jednak wyraźnie przewodzi każdy dźwięk.

Podnoszę twarz, chcę spojrzeć jej w oczy, ale zasłania się dłonią.

– Gdyby nie wy, to już bym się z nim dawno rozwiodła – mówi cicho, głos jej się załamuje. – Ale jak my sobie poradzimy, gdzie my pójdziemy?

– Przecież możemy iść do babci. – Przytulam ją mocno, głaszczę po ręce. Mam w gardle ogromną kulę strachu, ale staram się być dzielnym siedmioletnim chłopcem. Ściskam jej dłoń. – Mamo, chodź, damy sobie radę.

– Nie możemy, synku, nie możemy.

Odsuwa mnie delikatnie, głaszcze po głowie i idzie do kuchni. Ja za nią. Staje przy stole, wyciera chusteczką oczy, policzki, a potem odwija koc i wyciąga z niego garnek z ziemniakami, które czekały tam na ojca. Wyrzuca je w milczeniu do kosza na śmieci. Kilka z nich wypada na podłogę. Patrzy na nie i po chwili gwałtownie, z wściekłością je rozdeptuje, miażdży kapciem, bijąc powietrze zaciśniętymi w pięści dłońmi.

– Nienawidzę cię, nienawidzę, nienawidzę – syczy przez zaciśnięte zęby.

Stoję nieruchomo, serce mi wali. Chcę coś zrobić, ale nie wiem co. To jeszcze gorsze od tego, że ojciec wciąż nie wrócił.

***

Pamiętam, jak wielokrotnie czekaliśmy na ojca. Wybija piętnasta, potem piętnasta trzydzieści, a potem już szesnasta, a wiadomo, że jak ojciec nie wróci do szesnastej, bo wtedy właśnie ostatnie autobusy zwożą górników z pierwszej zmiany, to pije. Do piętnastej jest spokój, kolejne pół godziny to już nerwowe czekanie, przez kolejne pół jeszcze tli się nadzieja. Potem już na nic się nie czeka, bo wiadomo, że jak ojciec wróci, to będzie awantura, a w najlepszym przypadku ciężka i znacząca cisza.

Jeśli ojciec wraca pijany i jest w nastroju miłosnym, przynosi prezenty, a mama stara się robić jak najmniej rabanu, to kończy się nerwowym śmiechem i chrapaniem ojca przed telewizorem. Ale i mama bywa wojownicza. Wtedy wiele zależy od ojca. Jeśli jest spokojny, to kończy się tym, że zostaje zagoniony do sypialni, rolety idą w dół i po dłuższej chwili zaczyna dochodzić stamtąd miarowe chrapanie. Ten scenariusz ma swoją wariację, w której ojciec nie idzie do łóżka, tylko przed telewizor. Ogląda coś – cokolwiek – przez kilkanaście minut, a potem zasypia i nieraz spędza tak całą noc. Duży pokój staje się zakazanym rewirem. Najgorzej jest, kiedy oboje są nastawieni bojowo – wtedy kończy się to awanturą, on najczęściej wychodzi i wraca nad ranem. Bywa też tak, że totalnie pijany remontuje mieszkanie albo wraca z podbitym okiem czy wytarzany w błocie, albo gubi całą wypłatę.

Czekanie na niego to jak nasłuchiwanie nadchodzącej burzy. Siedzimy z bratem w pokoju, cicho, prawie bez słów, i tym razem się nie kłócimy, nie bijemy. Mama sprząta albo ogląda telewizję niewidzącym wzrokiem. Twarz pełna napięcia, nierzadko mokre oczy. Stara się odgrywać przy nas twardą, nie załamywać się, a ja udaję, że jej to wychodzi. W takich momentach coś ściska mi gardło, chce mi się płakać, ale nie pozwalam sobie na to, bo nie chcę, żeby mama i Jasiek to widzieli. Nie chcę jej dokładać jeszcze siebie, nie chcę, żeby młodszy brat się rozkleił. Kiedy długo go nie ma, mama najczęściej wybucha, krzyczy: „No i znowu pije!” i broda jej drży, oczy robią się szkliste, cieknie kilka łez. Podchodzę wtedy do niej i mówię, żeby się nie przejmowała, a ona mnie przeprasza, że nie powinna mnie tym obciążać, bierze Jaśka na ręce, a ja mówię, że przecież wszyscy w tym jesteśmy. Najczęściej jednak o tym nie rozmawiamy. Niekiedy tylko, kiedy ojciec pije prawie dzień w dzień i już nic nie pomaga, mama się rozkleja, żali się i płacze, a ja ją pocieszam. Mówię, że ma nas i że wszystko będzie dobrze. Gładzi mnie wtedy po głowie i przeprasza.

Raz ojciec wraca, ale tylko po to, żeby zabrać flaszkę z barku. Mama zaczyna krzyczeć, wyzywać go od pijaków, skurwysynów, zamykać przed nim drzwi. On na początku nic nie mówi, tylko stoi i patrzy przed siebie. Potem podchodzi do barku. Mama zaczyna szarpać go za ramię. On otwiera barek. Ona szarpie go mocniej, próbuje odciągnąć, obrzuca obelgami. On chwyta za drzwi barku i nagle, trach, urywa je. Mama zamiera bez słowa. Ojciec bierze flaszkę, trzaska drzwiami i już go nie ma. Drzwi barku trzymają się niepewnie na jednym zawiasie. Jak nasza rodzina.

Ale nie jesteśmy rodziną patologiczną. Rodzice chodzą do pracy, dzieci do szkoły, w domu jest ciepło i mamy co jeść, brudy pierze się w czterech ścianach. Zresztą wszędzie dookoła jest tak samo. Ojciec pije z kolegami, którzy mieszkają na tym samym osiedlu i mają dzieci w tym samym wieku. Kiedy jestem na podwórku, prawie codziennie widać jakiegoś ojca, który zataczając się, wraca do domu. Najgorzej, jak jest to mój ojciec. Ale nie króluje w statystykach. Inni mają gorzej. Niemcewicz z drugiej klatki to właściwie codziennie wraca na rauszu.

***

W szóstej klasie po raz pierwszy całuję się z dziewczyną. Nazywa się Magda, chodzi do równoległej klasy. To wysoka dziewczyna, jej mama pracuje w szkolnej stołówce. Odprowadzam ją dwa razy do domu. Potem mamy iść razem na urodziny Ilony, koleżanki z jej klasy.

Tydzień przed urodzinami Ilony, na szkolnej dyskotece, proszę Magdę do wolnego i przy Scorpionsach zbliżam się do niej na tyle, żeby czuć, jak jej piersi rozpłaszczają się na mojej chudej klatce. Od razu mi staje, dość boleśnie. Robię się cały czerwony i zaczynam się pocić. Na szczęście na dyskotece jest ciemno. Wokół tańczą inne pary i wszyscy spoglądają porozumiewawczo, chłopaki puszczają do siebie oko, a ja ze sterczącym fiutem patrzę w podłogę i modlę się, żeby piosenka skończyła się jak najszybciej. Mam jednocześnie ochotę uciec i przyciągnąć Magdę bliżej, ocierać się o jej udo. Wyobrażam sobie, że bierze mojego fiuta do ręki, ślini usta i patrzy na mnie lubieżnie oczami bohaterek z pornogazetek.

Bardzo się boję, że ktoś to zauważy. Nie chcę być jak Szymon, który kilka tygodni wcześniej został wywołany do tablicy i nie chciał podejść, siedział tylko z opuszczoną głową, a nauczycielka robiła się coraz bardziej zła i coraz mocniej go naciskała. Kiedy w końcu wstał, pierwsze zaczęły chichrać się dziewczyny siedzące w ławce przed nim. Jedna z nich krzyknęła na całą klasę: „Ale ma namiot!”. W sekundę po całej klasie rozniósł się szalony chichot. Ci, którzy nie mieli dobrego widoku, wstali, wyciągając szyje. A Szymon stał i tylko zasłaniał rękami krocze. Kilku chłopaków wyszło z ławek, żeby się lepiej przyjrzeć. W sali zapanował totalny chaos. Ktoś podbiegł do Szymona, próbując oderwać mu ręce od spodni.

Piosenka się kończy, mamroczę: „Dziękuję” i ukrywając erekcję, szybkim krokiem idę do toalety. Mam ochotę zwalić sobie konia w kabinie, ale w środku jest mnóstwo chłopaków, więc tylko podchodzę do umywalki i myję ręce, opłukuję twarz.

Na urodziny Ilony przychodzę punktualnie. Otwiera mi jej mama. Jest już sporo innych osób. Wręczam solenizantce prezent, zestaw trzech kaset z największymi przebojami Queen, i dosiadam się do grupki z mojej klasy.

Na imprezie są też osoby ze starszych klas, bo Ilona ma duży biust, którego się nie wstydzi. Zdarzało się, że któryś chłopak podbiegał do niej na przerwie, macał szybko jej piersi i uciekał. Albo kumpel popychał kumpla na Ilonę, a ten miał ułamek sekundy, żeby poczuć ich miękkość. Rozmawiają o tym głośno w szatni na wuefie albo na przerwie, siedząc pod kaloryferami. Ja o piersiach Ilony myślę, ale o nich nie mówię. Patrzę na nie z bezpiecznej odległości, ale nigdy nie zebrałbym się na odwagę, żeby ich dotknąć. Tym bardziej że Ilona jest wojownicza i nie boi się kopnąć chłopaka czy sprzedać mu mięśniówy. Ilona przewodzi paczce dziewczyńskiej. A Magda jest jej cichą zastępczynią, z tylko trochę mniejszym biustem. Nikt jej jednak nie dotyka, nikt się na nią nie rzuca z wyciem i dzikim śmiechem. Zawsze przecież może pobiec do kuchni przy stołówce i poskarżyć się mamie. Ale może prawdziwym powodem jest to, że Magda nie pręży klatki piersiowej jak jej najlepsza koleżanka, lecz kuli ramiona, opuszcza głowę, chowa się w przydługich swetrach. Dlatego właśnie łatwiej jest mi podejść do niej niż do głośnej Ilony. No i jako jedyny w klasie jestem od niej wyższy.

Po dwóch godzinach mama Ilony wychodzi. Ci ze starszego rocznika wyciągają z plecaków wino i piwo. Kacper i kilka innych osób z klasy podsuwają szklanki. Ja zostaję sam na sofie. Kiedy wracają, Kacper wyciąga w moim kierunku szklankę z czerwonym płynem.

– A ty co, nie pijesz? Napij się!

Magda patrzy na mnie. Ona nie pije, ale wszyscy wiedzą, że to dlatego, że jej ojciec bije ją nawet za najmniejsze przewinienia. Ma się uczyć i być grzeczna.

Do tej pory wino i wódkę podpijałem tylko z dna kieliszków, kiedy goście już wyszli po imieninach mamy i przy sprzątaniu udało mi się coś ukradkiem wypić. Piwa dostaję kiedyś od ojca na urodzinach cioci. Jest już późno. On i wszyscy wujkowie są pijani. Siedzę spięty i czekam, co się wydarzy. Matka kolejny raz mówi do ojca: „Nie pij więcej, idziemy do domu, masz już dość”, ale on zbywa ją swoim: „Emilka, nie denerwuj się, zaraz pójdziemy, tylko tu muszę skończyć” i polewa sobie i wujkom następnego. Siedzę z głową opartą na stole i w duchu błagam, żeby ojciec już skończył, żeby tym razem wstał i żebyśmy spokojnie poszli.

– Emilka, zobacz – pokazuje na mnie i śmieje się pijacko – może to Mareczek ma już dość?

Nie odzywam się, matka tylko prycha.

– Mareczek, a ty piłeś kiedyś wódkę? – artykułuje powoli wujek, starając się utrzymać w ryzach wszystkie słowa.

– Przecież on ma dwanaście lat, to jeszcze dziecko! – oburza się moja matka.

– Ja w jego wieku piłem z kumplami za garażami. – Wujek wzrusza ramionami i śmieje się chrapliwie.

– No akurat to o niczym dobrym nie zaświadcza – parska moja mama i się krzywi.

– Wódka to za dużo, jeszcze rośnie, ale piwa to mógłby się napić – włącza się ojciec do dyskusji.

– Ty już nie miej głupich pomysłów! Jakie piwo? Wystarczy, że tyś nawalony jak stodoła. – Matka aż wstaje z miejsca. – Będziesz mi tu jeszcze dziecko upijał.

– Od razu upijał! Piwa ma się napić z ojcem! Lepiej, żeby z ojcem się napił niż gdzieś z kolegami! – Mówiąc to, ojciec sięga po butelkę i nalewa mi pół szklanki. Patrzy na matkę.

– Nie waż mi się mu tego dawać. Zabraniam! – Matka wali pięścią w stół, aż brzęczą talerze i szklanki.

Robi się bardzo cicho. Ojciec powoli wypełnia szklankę do pełna i stawia ją przede mną.

– Napij się, Mareczku. Zobacz, jakie to niedobre. Ojciec się musi truć.

Wujkowie wybuchają śmiechem. Matka gwałtownym ruchem łapie talerz i rzuca nim w ojca. Ten się uchyla, talerz rozbija się z hukiem o ścianę, ale już po chwili matka trzyma w ręku szklankę.

– Emilia, przestań, Emilia, nie warto! – Siostra łapie ją za nadgarstek.

– Zabiję go, będzie mi dziecko rozpijał, pijaczyna jeden, jak jego mamusia, ja mu dam!

Zdążam opróżnić szklankę. Dobre.

– Lubię piwo – mówię cicho do Kacpra.

– Mam wino. Gorzkie, ale dobre.

Biorę od niego szklankę i upijam trochę.

– Niezłe.

– Na moje urodziny będę miał więcej. Mam takiego kolegę, który może nam kupić. Jego o dowód nigdy nie pytają. Albo zawsze można zapłacić menelowi pod sklepem, to też kupi.

Wypijam tylko pół szklanki, ale później trochę szumi mi w głowie. Cały wieczór Magda spogląda na mnie, a ja spoglądam na nią. Dziewczyny włączają muzykę i zaczynają tańczyć, ale żaden chłopak nie wychodzi na zaaranżowany w rogu pokoju parkiet. Kacper idzie palić papierosy z chłopakami ze starszej klasy, a gdy wraca, woła mnie do przedpokoju, gdzie stoi telefon.

– Będziemy dzwonić na losowe numery i mówić, że jesteśmy z elektrowni. – Klepie mnie w plecy, beka i śmieje się głośno.

– Ale ja tego nie znam – protestuję niewyraźnie.

– Spoko, pokażę ci. – Podsuwa mi książkę telefoniczną. – Wybierz numer. Zamknij oczy, otwórz na losowej stronie i wskaż numer.

Robię, jak chce, i już po chwili Kacper wykręca numer i mówi:

– Dzień dobry, dzwonię z elektrowni. Mieliśmy awarię prądu. Czy u pani jest prąd? Aha. Rozumiem. A czy jest pani pewna? Aha. Ale to nie znaczy, że jest w innych pokojach. Proszę iść do jakiegoś innego pokoju i tam włączyć światło. Tak. – Zasłania ręką słuchawkę. – Ale idiotka. Poszła. Tak. Działa? Naprawdę? No to ciekawe. Bo myślałem, że do idiotów nie dostarczamy!

Kacper śmieje się na całe gardło i rzuca słuchawką.

– No działa w każdym pokoju, proszę pana. – Kacper śmieje się głośno, przedrzeźniając kobietę, z którą przed chwilą rozmawiał. Śmieję się razem z nim i jednocześnie boję się, że zaraz będę musiał zrobić ten sam kawał. Na pewno nie wyjdzie mi tak dobrze jak jemu, a wtedy uzna, że jestem nudny, i przestanie się mną interesować. Kacper to twardy gość. Zadaje się z chłopakami z klasy specjalnej, czyli takimi, którzy nie zdali po dwa razy, którym grozi poprawczak za jakieś drobne przestępstwa, a przed lekcjami i po szkole piją tanie wina przy torach. Trochę się go boję, jest z nim dużo problemów w klasie, ale też wszyscy go lubią i znają.

Kacper przyciąga książkę telefoniczną i z zamkniętymi oczami powtarza całą procedurę. Rechocze.

– No dawaj, zobaczymy, czy u Henryka Jakubowskiego jest prąd.

W tym momencie w przedpokoju pojawia się Magda i zaczyna się ubierać. Spogląda na mnie i uśmiecha się delikatnie. Ona się zawsze uśmiecha tak, jakby było jej głupio, że się uśmiecha. Nie wiem, czy to kwestia wina, czy nagle poczułem, że to moja szansa na wywinięcie się z dzwonienia do Henryka Jakubowskiego, ale wstaję z krzesła i krzyczę na cały głos.

– Już idziesz, Magda?!

Patrzy na mnie trochę zdziwiona.

– Tak, muszę być o dziewiątej w domu.

– Oo, a która godzina? Ja muszę być o dziewiątej trzydzieści. A mam dalej.

– Za piętnaście dziewiąta.

– Kacper, muszę już iść.

Patrzy na mnie zawiedziony i wkurzony.

– No co ty? Teraz twoja kolej.

– Następnym razem. – Wzruszam ramionami i odwracam się od niego.

– Pójdę z tobą, mieszkasz po drodze do mnie – mówię do Magdy, nie patrząc jej w oczy.

Ona kiwa głową. Szybko wkładam buty.

Wychodzimy na ciepły wieczór. Do jej domu jest kilkaset metrów. Po drodze paplam coś nerwowo o Kacprze i o jego głupich żartach. Magda uśmiecha się miło. Idziemy wolno. W końcu już nie wiem, co jeszcze mógłbym powiedzieć, więc idziemy bez słowa. Ramię w ramię. Jej ramię niekiedy dotyka mojego. Jest prawie tak wysoka jak ja. Patrzę na nią kątem oka, a kiedy ona odwraca głowę w moją stronę, przez chwilę spoglądamy sobie w oczy. Docieramy pod jej klatkę w głębi osiedla. Staję naprzeciwko niej. Chcę ją pocałować, ale nie potrafię się na to zdobyć. To ona pochyla się w moją stronę i szybko dotyka ustami moich ust. Jej wargi są suche. Przechodzi mnie dreszcz, czuję gorąco i robię się czerwony. Magda opuszcza oczy i mówi: „Cześć” do podłogi. Udaje mi się tylko cicho odpowiedzieć: „Cześć”, a ona już znika.

***

– Ja pierdolę, to jest na korek, macie otwieracz?

Stoimy w trzech, ja, Siwy i Grzesiek. W krzakach, w dole tory. Pierwsza klasa liceum. Wieje niemiłosiernie, nie mam szalika, bo kto by nosił szalik? Szalik jest dla starych facetów. Zimny wiatr wdziera mi się pod kurtkę, bluzę, koszulkę. Telepie mną. Kulimy się, palimy fajki. Pod nogami gnijąca trawa, a w dole tory, po których pociągi jeżdżą średnio cztery razy na dobę, rozwożąc górników po kopalniach.

– Kto robi jabole na korek, ja pierdolę.

Papieros parzy mi usta, wypluwam go. Na rękach mam skórzane rękawiczki. Skórzane rękawiczki, które śmierdzą fajkami. Gdy wracam do domu, starzy sprawdzają, czy nie paliłem. Matka każe mi chuchnąć, wąchają mi palce. Oddech to nie problem. Ojciec sam pali ponad paczkę dziennie, więc nie czuje, zresztą wkracza rzadko i wyłącznie na wyraźne naleganie matki: „Adam, on znowu palił, chodź tutaj, powąchaj go”. Ale matka często udaje, że nic nie czuje. Patrzy wtedy na mnie z wyrzutem, ale się nie odzywa. Zresztą odpowiedni miks gumy, mentosa i jakiegoś napoju oraz powstrzymywanie się od palenia na godzinę czy półtorej przed powrotem daje dość dobre efekty. Albo tak mi się wydaje. Gorzej z dłońmi. Zapach wsiąka głęboko, zwykłe mydło nie pomoże, a przecież jak wyleję na dłonie jakieś mocne perfumy czy coś, to od razu będzie wiadomo, że kombinuję. Przynajmniej myślę, że oni tak myślą. Próbuję przez jakiś czas cytrynowego kremu do rąk, ale w połączeniu z zapachem tytoniu moje dłonie pachną jak dom szczęśliwej starości. Za palenie mam szlabany i awantury. Skórzane rękawiczki to dla mnie wybawienie. Dopóki nie przesiąkną tak, że samo ich włożenie sprawia, że całe dłonie śmierdzą mi fajkami. Ale te mam dość świeże, kupiłem je niedawno na targu. Oszczędzam je, dlatego często trzymam peta w ustach. Wciągam dym jednym kącikiem, wypuszczam drugim. Nawet spoko to wygląda, chociaż niekiedy się duszę. Palę teraz i jestem zadowolony, chociaż wino jest cały czas zamknięte.

– Daj mi to, spróbuję kluczami. – Grzesiek wyrywa mi jabola z ręki.

– Gówno nimi zrobisz.

– Zamknij się. Zaraz zobaczysz. – Grzesiek wyciąga klucze i grzebie coś tam przy korku.

– Jakieś jaranie fajnie by było załatwić, wziąłem lufę. – Siwy wyciąga fifkę z kieszeni i pokazuje ją z uśmiechem, szczerząc swoje królicze zęby.

– Kurwa, nic nie mam, pytałem wczoraj, ale nie ma – mówię.

– A Wolna? – pyta Siwy.

– Kurwa, nie chcę cały czas jej pytać, przecież nie jest dilerem, ma trzydzieści lat.

– A nie mogłaby cię poznać ze swoim dilerem? Kurwa, to jakaś paranoja, że nie można tak normalnie kupić.

– Ona też ma od koleżanki, która dopiero ma od dilera. Te, daj, opalimy lufę. – Wyrywam ją Siwemu z ręki.

– Nic tam nie ma! Zostaw, bo tylko pęknie.

– Nie pierdol, ja coś wyciągnę.

Trzymam lufę w ręce i długo i cierpliwie opalam ją na całej długości zapalniczką. Słychać ciche pykanie, czuję przez rękawiczkę, że lufa jest gorąca, unosi się z niej dym.

– Widzisz, kurwa – rzucam triumfalnie do Siwego.

Wsadzam ją do ust, ale jest za bardzo rozgrzana. Parzy mi wargi. Wypluwam ją, spada na ziemię, akurat trafiając w kamień. Słychać tylko cichy brzęk.

– No kurwa, człowieku, co ty robisz?! – Siwy krzyczy i ja go rozumiem. Taka czarna lufa to skarb; zawsze jest nadzieja, że coś z niej opalisz.

– Sorry, stary, kurwa, nie chciałem, za gorąca była. Przez rękawiczkę nie czułem.

– Kurwa. – Siwy w złości aż pluje podczas mówienia. To pewnie wina tych jego wystających siekaczy.

– Nic z tego nie będzie, ja nie mam pomysłu, jak to otworzyć. – Grzesiek skończył gmerać przy butelce i stoi zrezygnowany. Wygrzebał kluczami trochę korka, ale nie na tyle, aby coś się polało. Odpala papierosa i stoi z nim w tej swojej pozie dandysa.

– Daj, upierdolimy szyjkę. – Łapię za butelkę i walę szyjką w drzewo, niestety nie działa to tak jak na filmach. Zamiast roztrzaskanej szyjki i eleganckiego tulipana z winem, mamy butelkę z dziurą, przez którą wylewa się wino. Obracam ją i trzymam poziomo, żeby nie tracić zawartości. – O ja pierdolę, co za jebana seria porażek.

Siwy podnosi z ziemi jakiś jednorazowy kubek. Patrzę na niego z obrzydzeniem.

– No co? Masz jakiś lepszy pomysł? Opłucz jabolem, przecież tam jest siara, to wybije cały syf.

Wzruszam ramionami i robię tak, jak mówi, a potem wypijamy jabola z tego jednego kubeczka, paląc papierosy. Mamy doskonały widok na piętrowy parking, dalej pawilony handlowe na osiedlu K, bloki wszelkiego sortu. Te niskie, trzy- i czteropiętrowe, w których sąsiedzi dekorują klatki obrazkami i roślinami, strzeżone dzień i noc przez domofony i jasno świecące lampy zewnętrzne. I ogólnodostępne wieżowce z wiecznie zatkanymi zsypami, zapachem moczu, ścianami pokrytymi graffiti i windami ze stopionymi zapalniczką guzikami pięter.

Nogi robią się miękkie, wiatr jakoś mniej wieje, jabol smakuje jabłkami, siarą, etykietką z cycami i odbija mi się po nim ohydnie. Wychodzimy z krzaków wprost do centrum miasta, chociaż w Tychach nie ma za bardzo centrum, więc idziemy prosto na centralną ulicę. Śmiejemy się, a może bardziej rechoczemy. Miasto jest nasze, buzuje w nas krew, zaznaczamy swoją przestrzeń dymem papierosów i z politowaniem patrzymy na ludzi, którzy patrzą z politowaniem na nas. Co oni mogą wiedzieć? Czy warto wiedzieć coś, czego nie wiemy? Wiemy wszystko, co warto wiedzieć, a najważniejsze, że wiemy, że oni chuja wiedzą. Nasi starzy tylko czekają na okazję, aby nas pouczać i robić wykłady, a sami mają rozpierdolone życia, na nauczycieli, tych nudnych nauczycieli, szkoda słów, a na ulicy dziady kręcące głową. My teraz idziemy, właśnie teraz, i w tym, jak idziemy, jest wszystko.

Pod teatrem tłum ludzi, kolejka, wjazd na koncert pięć zeta. Wszyscy chcą tu być, bo nareszcie coś się dzieje w mieście, w którym jeśli sam nic nie zrobisz, to nic się nie zdarzy. Zatrzymujemy się przy murku, siadamy, Siwy leci po browary do sklepu.

– Słuchaj, a może Rysek gdzieś tu będzie, co? – pytam Grześka. – On ma palenie.

– Może, może.

Jaramy papierosa. Chce mi się rzygać, więc zaciągam się tylko co drugi raz. Wraca Siwy z browarami. Krzywi się.

– Pizda nie chciała mi sprzedać. Ale pod sklepem był jakiś menel.

Kiwamy głową. Odpalamy browary. Kolejka się nie zmniejsza.

– Dzisiaj mój stary wrócił do domu i pyta się mnie, jak w szkole. Ja pierdolę. Jemu się tam przypomni raz na jakiś czas i się mnie tak pyta. – Siwy patrzy na buty. – Mówię mu, że w porządku. A ten mnie pyta, jak tam dziewczyny. Ale o co ci chodzi, mówię. Jakie dziewczyny? Dziewczyny jak dziewczyny. A ten się mnie, kurwa, pyta, czy fajne mamy dziewczyny. No mówię, że różne. Kiwa głową, kiwa i potem coś zaczyna mamrotać, że pamięta, jak był w liceum i te świeżutkie dziewczyny, wszystkie takie młode. Ja pierdolę, myślę i tylko patrzę na niego. On oczywiście wstawiony, bo przecież. Pytam, że co, i patrzę na niego, a ten do mnie, że, kurwa, nic i co się gapię. Wstał i poszedł.

– W takich momentach cieszę się, że mieszkam tylko z matką – kwituje Grzesiek.

– Patrzcie, Rysek. – Pokazuję palcem zakapturzoną postać po drugiej stronie. – Ej, Rysek. Rysek!

Zatrzymuje się. Podchodzi. Cześć, cześć. Co tam, co tam. Sztama, sztama. Oczywiście ma coś. Ma też lufę. Odchodzimy kawałek dalej, za murek. Tam jest ciemniej, pod nogami walają się puszki po browarach, szkło z rozbitych małpek. Rysek mówi mi, żebym wyciągnął rękę, wystawił dłoń przed siebie, wyprostowaną, wnętrzem do góry. Zanim to zrobię, wycieram dłoń o spodnie. Rysek wydobywa z kieszeni spodni małe zawiniątko, błyszczące srebrem. Wszyscy dobrze znamy ten kod, wiemy, co kryje sreberko, nieraz wielokrotnie zwinięte, żeby zatrzymać intensywny zapach. Ja swoje zioło w domu pakuję podobnie, albo i w mały słoiczek, najlepszy jest taki po koncentracie pomidorowym, nie zajmuje dużo miejsca, a świetnie blokuje wszelkie zapachy. Rysek odpakowuje ostrożnie zawiniątko z folii aluminiowej. Wyciąga woreczek i łapie jeden koniec wargami. Folię składa pieczołowicie i chowa do kieszeni. Nikt nic nie mówi, czekamy. Patrzę na woreczek dyndający mu z ust. Trzy na cztery, zamykany na żyłkę, w domu moja matka trzyma w takich guziki. Ten jest do połowy wypełniony zielonym, towarem, gandzią. Tylko moi starzy nazywają to marihuaną. Serce mi już trochę szybciej bije, nogi już robią się miękkie, przewidując, co się za chwilę wydarzy. Rysek wyjmuje woreczek spomiędzy warg. Dobry stuff, stwierdza ze znawstwem. Wierzymy mu.

Rysek jest kilka lat starszy. W tym roku ma kończyć budowlankę, już chyba drugi raz. Jeździ na rolkach, nosi spodnie z krokiem w kolanach i wiadomo, że ma dojście do jarania. Mieszka z matką i upośledzoną siostrą. Nie zawsze chce mu się chodzić do szkoły. Zostaje wtedy w domu i ciupie na kompie w jakieś strzelanki. Można wtedy do niego przyjść, posiedzieć. Ja nigdy nie byłem, ale słyszałem. Jak jest hajs, to Rysek może zawsze jaranie załatwić, ale nie wiadomo, od kogo kołuje. Pewnie przycina przy tym trochę towaru dla siebie, ale to zrozumiałe, nikt by się nie spodziewał czego innego. Kiedy ma, to ma i częstuje. Tak zawsze jest, że jak się ma, to się częstuje, i jak człowiek zna odpowiednich ludzi, to często coś się trafia.

Teraz zanurza dwa palce w woreczku i wyciąga szczyptę zioła. Rozsypuje na mojej dłoni. Potem dokłada jeszcze dwie szczypty. Oblizuje zielone czubki palców. Dajcie szluga, tylko błagam, nie mentola, mówi. Ktoś daje. Wprawnym ruchem, obracając w prawo i w lewo i delikatnie dociskając końcówkę papierosa w palcach, dosypuje trochę tytoniu na moją dłoń. Tyle samo co zioła. Co by jeszcze kontaktować – komentuje – to mocny skun. Miesza jedno z drugim na mojej dłoni, muskając ją. To prawie erotyczne doświadczenie. Nigdy bym się do tego nie przyznał, ale lubię to. Lubię to muskanie. Może lubię dlatego, że jest muskaniem. A może dlatego, że lubię zioło. Gdy leży na mojej skórze, to tak, jakby już było we mnie, tak niewiele dzieli je od krwiobiegu. Lubię jego dotyk na skórze. Gdy już zioło jest zmieszane z tytoniem, Rysek wprawnymi ruchami bierze trochę mieszanki w dwa palce, kciuk i wskazujący, i wpycha do lufy, za każdym razem lekko ubijając.

– Ubij, ubij dobrze.

– Tylko nie za dobrze, bo się nie rozpali.

Wszyscy już czekają.

– Kto chce zacząć? – pyta nonszalancko Rysek.

Nikt się nie wyrywa, bo nie wypada. To pytanie retoryczne, bo wiadomo, że zaczyna właściciel towaru, chyba że jest zrzuta, to wtedy faktycznie można się zgłosić. Niektórzy nie lubią zaczynać, bo rozpalić lufę też trzeba umieć i może się okazać, że jak ci nie wyjdzie, to nic nie buchniesz w swojej kolejce i jeszcze inni będą narzekać. Ja zawsze lubiłem rozpalać. Warto wziąć tego pierwszego macha, bo w nim najczęściej jest najwięcej grassu. Lufa ma to do siebie, że nigdy nie ma w niej dużo jarania, więc każdy mach się liczy.

Rysek bierze szkło w usta i odpala. Zaciąga się z wprawą, palenie żarzy się pomarańczowo. Wciąga głośno powietrze i przestaje oddychać. Trzyma. Oddaje mi lufę, stoję obok po prawej. Zawsze podaje się w prawo. Zaciągam się głęboko, wiem, że chyba za głęboko jak na pierwszy mach, jest ryzyko, że przesadzę i wszystko wykaszlę, tym bardziej że gardło drapie, mocne zioło, nawet tytoń nie łagodzi efektu. Zatrzymuję oddech. Wchodzi głęboko, od razu rozluźnia mi się ciało, nie wiem, czy to taki szybki efekt palenia, czy już tak mi ciało reaguje, że mach i buch – dobrze, jest dobrze. Przekazuję lufę dalej, robi kółko. Miękko, otula, nogi uginają się w kolanach. Grześkowi leci kometa. O kurwa! Język pewnie ma sparzony, ale trzyma twardo dym w płucach. Nie można dobrego macha marnować. Szkoda tylko zioła. Już koniec, ktoś jeszcze samą lufę opala, już jaramy papierosy, popijamy browarami. Śmiejemy się, gadamy, nie wiadomo o czym. To w sumie nie ma znaczenia, bo teraz jest dobrze. Skończyło się czekanie i teraz jest dobrze. Rysek dowala jeszcze jedną lufę. Zapalamy, teraz już spokojniej, zaspokoiliśmy pierwszy głód. Wpada mi do głowy jakaś myśl i zaraz wypada. Przez chwilę tego żałuję, ale niedługo, bo zapominam. Siwy zaczyna nas poganiać. Zapalamy jeszcze fajkę i zbieramy się do środka, chuj wie dlaczego od razu, ale Siwy tak ma, że naciska i namawia, i w końcu ulegamy, bo już nie można słuchać tego jęczenia.

– No chodźcie, chłopaki, bo nie wejdziemy, koncert się zacznie, a przecież po to tu przyszyliśmy. Kaliber 44, ka-li-ber czter-dzieści cztery! Bo już dawno nasze mózgi wypełnione są marią, o, o, o, no chodźcie, ja pierdolę, kończcie te jebane fajki, dopijać browary i idziemy.

To idziemy, stajemy w tej kolejce. Jest w chuj ludzi. Pocą mi się dłonie. Widzę na bramce dwóch ochroniarzy i jestem pewien, że zorientują się, że jestem totalnie zbakany. Nie wiem, co robić, myślę, żeby się wycofać, ale jak się wycofam, to tym bardziej udowodnię, że jestem zbakany. I dokąd pójdę, przecież jest w chuj zimno, a do domu nie wrócę, bo jak teraz, z tymi przekrwionymi oczami. Stoję więc, stoję zatem, stoję na przekór i ręce mi się pocą, ale stoję, coś tam nawet gadam z Grześkiem, nie wiem o czym, półsłówka, coś tam, nucę o mózgach wypełnionych marią, podchodzi do nas ten, jak mu tam, kurwa, zapomniałem, byłem kiedyś u niego w domu, jest trochę starszy, jest didżejem i ma spodnie nisko w kroku, jak Rysek, na pewno się znają, gra pewnie z nim w strzelanki i jeździ chyba na desce, i ja bym też chciał jeździć na desce, ale nie umiem, a jak miałem chyba dziesięć lat, czy coś koło tego, to próbowałem, ale tylko sobie głowę rozjebałem. Dotykam teraz miejsca, gdzie mam bliznę, trzy czy cztery szwy, no kurwa, jak on się nazywa, kiwa głową, cześć, cześć, znamy się z jakiejś imprezy, lubimy, kto wie, kurwa, ci ochroniarze na pewno widzą, ten didżej idzie, mija nas, wita się z kolesiem, który stoi na bramce i sprawdza bilety, sztama, sztama, wchodzi, no tak, nie spodziewałbym się niczego innego, a mnie nie wpuszczą, bo się zbakałem w chuj i teraz nic z tego nie będzie.

Wpuszczają nas. Nie ma problemu. Wchodzimy na górę, po schodach, już jest mnóstwo ludzi, rozpoznajemy się z niektórymi, z niektórymi witamy, bo to małe miasto, ale ogólnie to jestem zbakany i jest mi dobrze, i jest mi źle. Ale jest mi chyba lepiej, niż jak nie jestem. Chociaż jak jestem zbakany, to chcę już nie być, a jak nie jestem, to chcę już być. Pojawia się Wolna, jeszcze ktoś, idziemy do baru i pijemy browary, chyba dwa, zanim wychodzi Kaliber na scenę, która jest częścią korytarza; ludzie ich po prostu otaczają, oni mają kilkanaście metrów kwadratowych, po których teraz chodzą i rapują; Księga już jest otwarta i wszyscy się bujamy, i palimy fajki na tym korytarzu, i krzyczymy plus czy minus, a ja jestem najebany, bo jeszcze Siwy wyciągnął małą wódkę z jakiejś bocznej kieszeni, nie bałeś się, że ci na bramce ścisną, nie bał się, pijemy, Grzesiek też. Grzesiek zawsze pije. I potem tańczy. Kocham go, znaczy jak kumpla, szczególnie teraz, kiedy nasze mózgi wypełnione są marią i uśmiechamy się jak pojebani, bo jest nienudno, a nawet coś się dzieje.

O, o, o, bo już dawno nasze mózgi wypełnione, są ma-rią

O, o, o, bo już dawno nasze mózgi wypełnione są ma-rią

A potem mnie naciąga. Bekam i czuję jak mnie naciąga. Olewam to i bujam się dalej, ale naciąga mnie znowu. Zamykam oczy i jeszcze udaję, że nie wiem, co się wydarzy. Zły pomysł. Helikoptery, gdzie podłoga, gdzie sufit, wykrzywia mi soczewki, świat w krzywym zwierciadle, wszystko zwalnia i przyspiesza, to obok się nie dzieje i to w środku też nie, ale chyba się jednak dzieje. Rozglądam się, naciąga mnie, przepycham się między korpusami, głowami, łokciami, kurwa, zejdźże z drogi, człowieku, łapię się czyjegoś ramienia, odpycham od niego, ej, stary, nie patrzę tam, patrzę pod nogi, wciągam powietrze, ostatnia prosta, krok, schył, dwa, rzygam do ogromnej paprotki, stoi w rogu, jakaś laska odwraca się z niesmakiem, a mi jest dobrze, lepiej, chociaż leci mi też przez nos, potem nagle Grzesiek, za ramię, za łokieć, drzwi do kibla, ludzie, żarówki, ciągnie, zaciąga mnie do kibla, mnie zaciąga przy umywalkach, nie zdążam, rzygam, kurwa, do umywalki, czoło, zimna porcelana, palcem przepycham resztki czegoś, spłukuję, a potem opłukuję twarz, piję, piję, wsadzam głowę pod kran, smarkam i w nosie znajduję coś, jakieś pożywienie, Grzesiek się nachyla, widzę go kątem oka, w porządku, nie, ale muszę iść, muszę być w domu, bo starzy, nie wracaj, stary, jak to nie, wracam, najebany jesteś, rzygałeś, dojdę do siebie, mam dużo czasu, ściągnę kurtkę, jest zimno, orzeźwi mnie zimno, jak chcesz, ale to pojebane, ale ja idę, mam dość, to idę, idę, niezłomny, zdecydowany, już nie chce mi się rzygać, dalej jestem najebany i zbakany, a jak jestem, to królem jestem chociaż zdetronizowanym i sponiewieranym to wiem że nim jestem ludzie idę ściano stoję poręczy trzymam dziękuję ci że jesteś schody zdradliwe ochroń mnie ramię ręka dzięki nie trzeba moja twarz jest nos zęby są dziękuję dziękuję koncert tam na górze mówię mamroczę ślina w kąciku język kołek idę dalej nogi nie idą plączą się ja i mój najebany łeb wbijam wzrok wpycham ręce kieszenie gdzie pieniądze moje zataczam się nie widać uprzejmie żegnam dobranoc pani sprzątaczko niebieski fartuchu w białe kropki co tak patrzy patrzysz spode łba spode szmaty dzieciaki gówniarze dwie sprzątaczki nie jedna dwie drzwi kurwa a klamka no co no gdzie zimno dobre zimno papieros gdzie papieros mach oj nie niedobrze kwas rzyg nie oj niedobrze stój zostań w domu ja przecież do domu słuchawki tak koncert mój ja i już.

1996 rok usłysz mój głos

człowieku

papieros no zapalam bo chcę i chuj i idę krawężniku ten mach dalej i do pionu i rzeczywistości o krzaki ups śmiej się w głos na głos sam się śmieję śmiechem się odbiję śmietniki chodniki twarze wyśmieję i zwieszę głowę przyspieszę

twój ojciec chce wyleczyć cię

on jest popierdolony

nie daj się mówię ci

on nie wie

ile znaczy muzyka dla ciebie

bo ta muzyka jest nieuleczalna

bo ta muzyka to ułamek tarcia

między naszym ziemskim wymiarem a czymś więcej a czymś dalej

zamykam oczy otwieram boję się przystanek pojawia się omijam wracam przysiadam zwał zwał zwał i nie ma autobusu i nie mam szyi brody język gąbka zwieszam oddycham oddycham w paszczy fajki rzygi wódka ja czyli kto mach wypada z rąk toczy się ty chodniku podnieść nie podnieść położyć się zimna ławka dobra zimna ławka dobra bardzo jak dobrze mi robi ta dobra zimna ławka dobra ławka ławka

1996 rok usłysz mój głos

człowieku

***

Jest już po drugiej, a ja jeszcze nie śpię. Jutro znowu do pracy, pierdolę, pójdę na dziesiątą. Jeszcze jeden joint na dobranoc. Sąsiedzi już śpią, nie ma kogo podglądać. Kajtek u Sylwii. Pada deszcz. Chowam się pod wąskim daszkiem na balkonie. Orientuję się, że palę tego jointa jak zwykłego papierosa. Zastanawiam się, co teraz. Próbowałem już być szczęśliwy na tyle sposobów. Miałem piękne mieszkania, samochód, wakacje za granicą. Zakochania, nawet ślub, małżeństwo. W końcu dziecko, krew z krwi, synek. I nic. Wszystko wyparowało. Żaden sposób nie zadziałał. Zaciągam się mocno i trzymam długo. Na terapii ostatnio stwierdziłem, że szczęście to te drobne momenty, kiedy wstajesz rano i świeci słońce albo pijesz dobrą kawę. Teraz totalnie w to nie wierzę. Nie mam pomysłu. Chce mi się tylko wyć.

***

Po tym, jak nawalony zasnąłem na przystanku, wracam do domu nadal pijany. Rodzice mają gości, a ja się wtaczam i udaję, że wszystko jest totalnie OK. Całkowicie mi to nie wychodzi. Wszyscy jednak też udają, że niczego nie widzą, więc idę do swojego pokoju i zwalam się na łóżko. Wchodzi za mną ojciec, patrzy na mnie – albo mi się tak wydaje, bo leżę odwrócony tyłem do drzwi – i mówi: „Porozmawiamy jutro”.

Rano wysłuchuję litanii matki. Dostaję szlaban, zakaz wyjścia, ale potem jakoś mogę wychodzić. Spada śnieg, ale nadal chodzę w trampkach. Trampki się ślizgają i są cały czas mokre, ale nie mam zamiaru wkładać brzydkich butów, które kupiła mi matka. W przerwach, nawet na pięciominutówkach, wybiegamy na papierosa, palimy jednego na dwóch czy nawet trzech tak szybko, aż robi się długa, rozżarzona marchewa i nawet przez filtr papieros parzy usta. Grzesiek ma aparat, czarno-biały film i pstryka nam zdjęcia. Stoimy na tych zdjęciach zgarbieni, chudzi, ja w kapturze, smutne szare oczy. W tle przyszkolny lasek, za którym są stawy, nad stawami droga, na której wypluwamy płuca, biegając na wuefie na pięć kilometrów, a za laskiem piwiarnia Bonanza, gdzie barman udaje, że nie wie, ile mamy lat. Po drodze jeszcze atrakcje, niekiedy lokalny ekshibicjonista zamacha fiutem, a raz widzimy, jak jakaś para pieprzy się przy drzewie. Zdarza się, że na przerwie odwiedza nas matematyk, zapalony ornitolog i dziwak, i robi nam zdjęcia, pokrzykując, że pokaże je rodzicom, a my za pierwszym razem wiejemy w las, a z czasem zaczynamy w zawadiackich pozach prężyć się przed obiektywem.

W piątki chodzimy do Trójkąta albo do Tawerny. Na legitymacji długopisem zmieniłem datę urodzenia i nas wpuszczają. Jak już jesteśmy w środku, nikt o nic nie pyta. Gęsto od ludzi, gęsto od dymu. Z oszczędności, bo w sklepie taniej, pijemy browary lub wino przed wejściem. Zaczynamy na żłobku. To żłobkowy plac zabaw, na którym popołudniami już nikogo nie ma, a jest tam zadaszenie, są ławeczki. Nasz namiot, obóz spotkań, arena rozgrywek towarzyskich, nudy i planów. Żywa latem, wymarła zimą. Na ścianach i suficie hasła, wyznania, swobodna sztuka pozostawiania czarnych plam za pomocą zapałek. Kiedyś z nudów piszę swoje imię. Pluję na otynkowaną ścianę i maczam koniec zapałki, ten bez siarki, w rozpuszczonym tynku, tak aby na jej końcu zebrała się kulka białego. Następnie podrzucam mocno zapałkę, ona przykleja się do sufitu, wisząc siarką w dół, podpalam ją zapalniczką i obserwuję, jak czarny dym zostawia sadzę na suficie.

W ekipie oprócz mnie są Grzesiek, Siwy, Martyna, Ula, Robert i jeszcze kilka osób. Skład jest płynny. Najbliżej mi do Grześka. Nudzimy się sporo, wałęsamy w tej nudzie, kopiąc kamienie, gadając lub milcząc, odwiedzając się nawzajem. Omawiamy przeszłe i przyszłe imprezy. Zawsze się coś na nich dzieje, a jednocześnie nie dzieje się nic, ten z tą, tamta z tamtym, zgony, miksy, afery w szkole, kłótnie w domu, brak kasy, przypływ kasy.

Mieszkam na osiedlu H, Grzesiek na osiedlu L. Po drodze jest osiedle R. Dzwonimy do siebie na stacjonarny i zazwyczaj umawiamy się w połowie drogi, przy górce na osiedlu K. Dopóki jest ciepło, można iść na żłobek, a gdy robi się zimno, szukamy otwartych klatek i tam siedzimy, dopóki ktoś się nie pojawi, albo idziemy do kogoś i siedzimy u niego. Rodzice Martyny są ginekologami i długo pracują, więc często jesteśmy u niej, wyjadamy z lodówki, palimy fajki na balkonie i gramy godzinami w Dyna Blaster. Ten czas jest jak nasza meblościanka wypakowana książkami: monotonne grzbiety, w barku czekają niespodzianki, nikomu nie chce się ścierać kurzu, a za meblami umiera mój trzeci chomik. Pierwszy umarł dlatego, że wypadł z akwarium. Po tym, jak wypadł, jeszcze żył, ale po kilku godzinach z jego uszu pociekła krew. Miałem przykrywać akwarium, żeby nie uciekł. Ale nie przykryłem. Drugi zamarzł. Miałem posprzątać akwarium, ale nie posprzątałem, powiedziałem, że zrobię to jutro, śmierdziało, to wystawiłem na balkon. W nocy przyszły przymrozki. Trzeci zaklinował się za meblami. Ale najpierw wyrwał z dywanu wszystkie frędzle. Chciał sobie zrobić piękne gniazdko.

Chodzimy też z kumplami grać w Quake’a albo Dooma. Spinamy kompy w sieć i gramy całą noc. To jednak zdarza się rzadko, bo wolę palić fajki z Grześkiem na klatkach i gadać o tym, skąd można skołować zioło, że chujowe i mało, i skąd szmal.

Więcej szmalu, nie ma szmalu!

Skąd go brać? Skąd mam brać? Nie mam jak!

***

W sobotę zawsze jest czas sprzątania. Każdy w domu ma przydzielone konkretne zadania, nad całością czuwa matka, upewniając się, że wszystko przebiega sprawnie i bez niepotrzebnych przestojów. Zawsze trzeba ogarnąć swój pokój, jakieś odkurzanie, raz na dwa tygodnie mycie garów po obiedzie, zdarza się mycie łazienki. Brat jest trzy lata młodszy i robi mniej, ojciec często w soboty zrywa się do piwnicy, żeby robić coś, co bardziej go interesuje.

Nie lubię tego sprzątania, ale po prostu je robię i tyle. Nie chcę słuchać narzekania. Nie chcę być tym, na którego się narzeka. Dobry synek.

Kiedy jestem w siódmej klasie, ojciec nie pali papierosów. Oficjalnie rzucił jakiś czas wcześniej. Nieoficjalnie pali pokątnie, w ukryciu. Zdarza mi się schodzić po niego do tej piwnicy, bo mama każe zawołać go na obiad, i wtedy już na klatce czuć dym. Pewnego dnia, nieświadom tego, że ojciec ściemnia z tym niepaleniem, schodzę tam, drzwi od piwnicy są zamknięte, i gdy krzyczę: „Tato, mama woła na obiad!”, ojciec nie odpowiada, a ja słyszę tylko, że coś tam robi, coś przesuwa. Po chwili otwiera, stojąc w chmurze papierosowego dymu. Żaden z nas się nie odzywa. Nie przychodzi mi do głowy spytać, czy pali, skąd ta chmura dymu papierosowego, bo wydaje mi się to jakieś głupie. Nic nie komentuję i wracam do mieszkania. Gdy idę po niego następnym razem, już na schodach klatki zapowiadam, że idę, pochrząkując i mówiąc swoją kwestię: „Tato, mama woła na obiad”. Nie chcę nas obu stawiać w głupiej sytuacji.

Pewnej soboty matka jedzie na zakupy, a ja i ojciec zasuwamy ze sprzątaniem. Od jakiegoś czasu coraz intensywniej myślę o tym, żeby zapalić papierosa, kusi mnie, chcę spróbować. Cały czas wraca do mnie ta myśl: zapalić, zapalić. W szkole koledzy w sumie tego nie robią, popalają jacyś goście z ósmej klasy, ale z mojej i z innych siódmych klas raczej nie. Na osiedlu podobnie, dużo starszych, to wiadomo, ale tacy w moim wieku już nie bardzo.

W tę sobotę coś się zmienia, już nie tylko myślę o tym, ale postanawiam też działać. Wiem, że ojciec pali i że ukrywa to przed matką, więc gdzieś te papierosy musi mieć. Kiedy myje podłogi, otwieram jego saszetkę, czarną, na pasku. W środku są mewy mentolowe w zielonym opakowaniu, cała paczka. Wyciągam jednego i wsuwam do majtek, bo boję się, że mi z kieszeni wypadnie. Łapię jeszcze z kuchni zapałki i mówię ojcu, że idę do kolegi i niedługo wrócę. Trochę oponuje, bo nie skończyłem sprzątać, ale obiecuję, zagaduję, przekonuję i idę. Na klatce wyciągam papierosa z majtek i wsadzam ostrożnie do kieszeni. Idę nad tory, kwadrans drogi z domu; to jedyne bezpieczne miejsce, na nieużytkach ciągnących się między osiedlami. Chowam się w krzakach. Zapalam papierosa i od razu się zaciągam. Pokasłuję może raz czy dwa, dym wchodzi bez problemu, jakby w moich płucach było na niego miejsce. Wypalam całego papierosa w kilka minut, nerwowo rozglądając się wokół. Kręci mi się w głowie, nogi robią się miękkie, szumi mi w całym ciele. Siedzę chwilę, żuję gumę dla zabicia zapachu. Wstaję i niepewnym krokiem, cały czas czując dym w głowie i płucach, wracam do domu. Coś tam pomrukuję do ojca, jestem trochę zamroczony, kładę się na łóżku i zasypiam. Śpię ponad godzinę. Gdy się budzę, ojca nie ma. Na stole znajduję kartkę, co mam jeszcze zrobić w domu.

***

Stoję przed lustrem i myję zęby. Kajtek, siedząc obok na nocniku, coś tam nawija w swoim narzeczu. Jednostajne buczenie szczoteczki elektrycznej mnie uspokaja.

Czemu nie zostałem sam przez dwanaście miesięcy, tak jak sobie wtedy obiecałem? Czemu po tylu latach związku z Niną od razu władowałem się w kolejny? Może gdybym wytrzymał w swoim postanowieniu, to lepiej bym sobie przemyślał, czego chcę? A może nie?

Myśli płyną jak woda z kranu. Kajtek klepie mnie po udzie. Jego krew płynie pod skórą. Moja krew płynie pod skórą. Ojciec i syn. Na zawsze.

Szczoteczka wibruje, dając znać, że już minutę myję zęby i jeszcze tylko drugie tyle.

Moje ciało nie zawibruje, gdy minie połowa życia.

Szczoteczka pulsuje dwa razy. Szczotkuję dalej, żeby uniknąć rzeczywistości.

***

Od tej ukradzionej ojcu mewy zaczyna się moje regularne palenie. Zbliża się koniec siódmej klasy, codziennie przychodzę przed szkołą po Jacę i Siwego. Idziemy do niej na skróty – przez garaże i tory. Tam można łatwo się ukryć.

Wieczorami podchodzę na palcach do wieszaka w przedpokoju, na którym ojciec ma zwyczaj zostawiać spodnie. Zwisają swobodnie na szlufce, a lewa kieszeń wypchana jest drobniakami. Z łomoczącym sercem zanurzam tam rękę i wybieram kilka złotych. Niekiedy muszę sięgnąć do wewnętrznej kieszeni marynarki, żeby uzbierać na fajki. Kupuję wave’y w czerwono-białym opakowaniu, bo są tanie i mocne. W kiosku pod domem kioskarka nie zadaje niepotrzebnych pytań.

Boję się nosić papierosy przy sobie, boję się zostawiać je w domu – moja matka potrafi podczas sprzątania zajrzeć do każdej dziury – więc trzymam je u Jacy. U niego w domu pali się cały czas, a rodzice nie są tak restrykcyjni i nie kontrolują go tak ostro jak mnie moi. Jaca jest niższy ode mnie o głowę, chudy, z wąską twarzą, szybkimi oczkami i ruchami. Lubię go, bo jest sprytny, odważny i można na niego liczyć. Od siódmej klasy trzymamy się razem, ja, wzorowy uczeń, i on, uczeń problematyczny. Jaca nigdy nie przejmował się za bardzo szkołą. Jego matka – tylko gdy wracała z wywiadówki; wtedy Jaca dostawał pasem. Siwy jest trochę przy kości, piegus z wystającymi zębami, którego wszystko bawi.

Ojciec Jacy ostro pije. Codziennie przed telewizorem, dwa, trzy razy w tygodniu z kolegami. Zdarza się, że Jaca znajduje go na przystanku autobusowym kilkaset metrów od domu albo na jakiejś ławce, gdzie ten leży kompletnie nieprzytomny, zaśliniony, zwiotczały, jak waleń na opuszczonej plaży. Jaca biegnie wtedy po matkę, a ta wybiega z domu w podomce i kapciach, drze się, szarpie nieprzytomnego męża, aż ten zaczyna się poruszać, coś tam mamrotać, w końcu ona wlecze go do domu. Ojciec Jacy jest wysoki i chudy jak patyk. Znacznie niższa żona chwyta go w pasie i ciągnie. W oknach pojawiają się sąsiedzi, śledzą tę scenę w milczeniu. Chłopaki, które przesiadują na ławkach, paląc fajki i plując łupinami słonecznika, śmieją się głośno i komentują: „Patrzcie, znowu stara ciągnie Świętochowicza do domu”. Jaca po takich akcjach zawsze znika z osiedla na kilka dni.

Raz na jakiś czas spotykamy się u Jacy, żeby pograć na komputerze i pooglądać pornosy jego ojca. W tapczanie w salonie wystarczyło zajrzeć pod koc, żeby znaleźć pudło, a w pudle same skarby: „Twój Weekend”, „Cats”, „Wamp”. Dwa pierwsze to pisma erotyczne, ale „Wamp” to hardcorowe zdjęcia z pornoli, a nawet komiksy o spółkowaniu. Siedzimy z wypiekami i oglądamy gazetki. Każdy ma swoją i pokazujemy sobie nawzajem co bardziej egzotyczne pozy czy fikuśne zdjęcia. „Eee, patrzcie”, „Ale ma cyce”, „Ta się nieźle rozkraczyła”. Niekiedy ojciec Jacy ma jakiegoś pornola na kasecie. Gdy już się wypełnimy pornolami, odpalamy commodore’a Jacy, którego dostał od cioci z Niemiec, i robimy turniej w Sensible Soccer.

W domu mam atari oraz opowiadania Grahama Mastertona. Kiedy dostałem atari, zmartwiłem się, bo wszyscy mieli już wtedy commodore’y. Trudniej było wyhaczyć jakąś dobrą grę. Ale mam River Raid, polskie gry z Avalona. Kręcę wytrwale śrubką, żeby ścieżka była wąska i gra się wgrała. Muszę się skupić, obserwować uważnie, czy wejdzie, czy nie wejdzie. Towarzyszą temu specyficzny pisk i chrobotanie. Niekiedy przestaje czytać kasetę pod sam koniec wgrywania. Potem jakoś wybłaguję commodore’a. Joysticki na gumki i Decathlon, w którym machając pałąkiem, biega się przez płotki, skacze wzwyż i w dal. A do tego pierwsze gry porno, w których pikselowi panowie posuwają pikselowe panie. Trzeba szybko zasuwać joyem. Mam wprawę, bo ta sama ręka marszczy freda, gdy tylko nadarzy się okazja. Gazetki też się boję trzymać w domu, żeby matka ich nie znalazła. Mam za to pod ręką Grahama Mastertona i jego Szał seksu, Moc seksu i Magia seksu, a w nich opowiadania o kogutach, łechtaczkach, wsadzaniu palców, sztywnych drągach i lizaniu cipki. Nie ma zdjęć, ale opisy wystarczają, żeby szarpać kutasa kilka razy dziennie, jeśli akurat jestem sam w domu.

Walę konia zawsze w pewnym pośpiechu, bojąc się, że zaraz ktoś wróci do domu i mnie na tym przyłapie. Albo chociaż się przekona, że drzwi wejściowe są jak nigdy zamknięte od środka. Nikt mi nie mówi, że masturbacja to zło, że będę się smażył w piekle, ale jednak wiem, że to coś wstydliwego, że nie ma się czym chwalić. Rodzice rozpoczynają i kończą moją edukację seksualną wręczeniem mi książki O chłopcach dla chłopców oraz stwierdzeniem, że jakbym miał pytania, to mam pytać. Oczywiście nie mam pytań, bo nawet jakbym je miał, to nie przeszłyby mi przez gardło. Za to gdy tylko zostaję sam, pędzę do biblioteczki starych, ostrożnie, żeby nie zaburzyć ułożenia innych książek, wyciągam ulubioną Magię seksu, otwieram na jednym z najgorętszych momentów, wsadzam rękę w majty i czytam, aż mi stanie, a wtedy przenoszę się do łazienki i walę konia, wyobrażając sobie te cipki, cycki, i ostatecznie spuszczam się do kibla. Zawsze w ciszy, bo wiem, jak od sąsiadów niesie, gdy ktoś urzęduje w ich łazience. Na dole mieszka rodzina Nawrockich: bardzo katolicka, na górze rodzina Zabulewskich – bardzo dziwna. Zaraz po spuszczeniu metodycznie sprawdzam, czy resztki spermy nie zostały czasem gdzieś na ścianie czy desce. Dokładnie myję ręce. Książkę odstawiam na miejsce, upewniając się, że grzbiety są tak samo ułożone, jak były. Potem otwieram zamek w drzwiach. Kilka razy wącham rękę, czy nie pachnie fiutem.

Gdy zaczynają się czasy wideo, dołączamy do powołanej oddolnie wypożyczalni spółdzielczej. Do zwykłego mieszkania w bloku przynosi się swoje dziesięć kaset z filmami i w zamian można raz na tydzień wypożyczyć pięć filmów. Wszystko jest skrupulatnie odnotowywane w zeszycie. Na każdej kasecie mieszczą się dwa, trzy filmy. Rambo, RoboCop, Indiana Jones. Chodzi się też z pustymi kasetami na targowisko, do panów w skórzanych kurtkach, z zeszytami pełnymi tytułów, z których wybiera się to, co się chce, i następnego dnia odbiera kasety wypełnione słodkim nektarem z Hollywood. Potem pojawiają się profesjonalne wypożyczalnie kaset z ich dusznymi zakątkami pełnymi cyców i póz. Interes ma się kręcić, więc obsługujący wypożyczalnię na pobliskim osiedlu przymyka oko na moją niepełnoletniość. Wypożyczam raz kosmitki, mają po trzy cyce, a faceci zielone długie fiuty. Śmieszne, ale nie ma jak walić do tego konia.

***

– Ale ten bieluń to nieźle ryje banię – mówię z papierosem w zębach, próbując wykrzesać ogień z neonowozielonej zapalniczki.

– Masz, odpal od fajki. – Grzesiek podaje mi peta i dodaje: – Mnie bieluń całkowicie zwolnił. Minuty trwały wieki, do tego wszystko wokół było wyostrzone.

– Powinniście, kurwa, wrzucić kwasa, ja pierdolę, to jest, kurwa, jazda. – Mrówa siedzi z nogą założoną na nogę, żuje gumę i zgniata właśnie niedopałek w popielniczce.

Ona akurat zawsze tak dogniata, żeby zgasł całkowicie i na amen. Od moich niedogaszonych petów nieraz w popielniczce zrobiła się zadyma i trzeba ją było zalewać browarem. Ale teraz jest początek wieczoru i się staram. Siedzimy w Tawernie przy stoliku na zewnątrz. Jeszcze nie ma dużo ludzi, jeszcze jesteśmy trzeźwi.

Z Mrówą poznaliśmy się na imprezie kilka tygodni temu. Jest niska, chuda, ma ostry nos. Nosi się po punkowemu, w glanach, ma łańcuch na szyi, przekłuty nos i język. Klnie, pluje na chodnik, łoi wódę i robi wszystko, co można uznać za konkretne i hardcorowe. Trochę mnie denerwuje, bo zawsze musi mieć rację, wykłóca się i drze pyska. Ale jest dwa lata starsza i potrafi zorganizować różne ciekawe wynalazki.

– A możesz ogarnąć? – Grzesiek wydaje się zainteresowany.

– No, kurwa, pewnie, ale to drogie i trochę może potrwać. Popytam. – Patrzy na mnie.

– Popytaj, pewnie, chuj tam, trzeba się bawić. Dobra, słuchajcie, kto idzie zrobić lufę? – Wstaję od stolika, patrząc na nich wymownie.

– A nie czekamy jeszcze na ludzi? – Grzesiek rozgląda się wokół. – Jeszcze parę osób miało wpaść. Siwy, Ula. Pusto jest.

– Chodź teraz, ja potem muszę się zawijać, mam, kurwa, znowu jakieś chore jazdy ze starymi. Muszę być jakoś koło dziesiątej na chacie.

– Poważnie? – dziwi się Grzesiek, choć zna historię moich rodzinnych przebojów. Tę niekończącą się serię szlabanów, które opadają ciężko i kategorycznie na moją młodość, kazań wygłaszanych w salonie przez zmartwioną matkę, procedur sprawdzających mój stan upojenia i czy spożywałem nikotynę, czy nie. Podejrzliwość przeplatana z prośbami, abym pomyślał, zastanowił się czy coś tam.

– O dziesiątej? Ja pierdolę! – Mrówa się śmieje. – No to nieźle cię trzymają, ja bym moim starym powiedziała, że ich chyba pojebało.

– Dobra, kurwa, idziemy czy nie? – rzucam zniecierpliwiony, wciskam ręce w kieszenie i wstaję.

Idziemy do lasku po drugiej stronie ulicy. W kieszeni mam już nabitą lufę. Wchodzimy między drzewa, potem głębiej. Idziemy ostrożnie, żeby uniknąć wdepnięcia w psią – albo i nie – kupę lub resztki czyjejś imprezy. Zatrzymujemy się przy skupisku trzech świerków, które dobrze zasłaniają nas od strony drogi. Wyciągam lufę i rozpalam. Każdy ściąga po dwa buchy i już jej nie ma. Nabijam jeszcze raz. Nabijamy sobie ziołem głowy, nabijamy sobie ziołem myśli, wszystko to zaczyna ulatywać w postaci słów. Śmiejemy się, przekrzykujemy. Grzesiek zaczyna naśladować moją matkę, gdy wracam do domu:

– Syneczku, chodź tutaj, daj rączki powąchać, czyś tam z kolegami papierosów nie popalał, czy może któryś znowu cię nie zmusił, żebyś mu trzymał papierosa, o, o, widzę, że dbasz o rączki, tak pięknie wysmarowane kremikiem, bardzo dobrze, musisz mieć gładkie rączki, tata twój łopatą machał bez kremiku i teraz ma takie odciski, a ty widzisz.

Mrówa trzyma się ręką drzewa, zanosi się śmiechem, cały lasek zanosi się jej śmiechem. Prawie się tarza z drzewami i krzakami w histerycznych podrygach. Ja na początku też się śmieję, ale potem już tylko się wkurzam.

– Jak będziesz smarował – podejmuje Grzesiek – to nigdy, przenigdy nie zrobią ci się odciski od lufy, super ten kremik i tak ładnie pachnie cytryną, to bardzo miły zapach.

Grzesiek robi miny, macha rękami, aktorzy na całego. Pijaczek, który wpadł do lasku spuścić z pęcherza, zapatrzył się na nas z rozdziawioną gębą.

– A weź ty mi tutaj jeszcze chuchnij, o tak, no nie bój się, trochę mocniej chuchnij, tak żebym dokładnie poczuła, bo wiesz, syneczku, że ja chcę dla ciebie tylko najlepiej, teraz masz szkołę i przecież to jest ważne, bo już za rok matura, nie możesz tak teraz życia marnować, to dla ciebie ważne, daj, mamusia pogłaszcze cię po główce…

Grzesiek próbuje mnie pogłaskać, ale odtrącam jego rękę.

– Spierdalaj – rzucam przez zaciśnięte zęby.

– Oj, syneczku, syneczku, jak ty się wyrażasz.

– Już mnie to nie śmieszy – mówię i czuję, że robię się czerwony. – Wracam.

– Przestań, stary, to przecież dla jaj, nie bądź taki sztywniak – mówi Grzesiek zwykłym głosem.

– Mnie to śmieszy! – krzyczy Mrówa, cały czas się chichrając.

Unoszę brwi i patrzę na Grześka.

– To się śmiejcie, a ja idę się napić. – Wzruszam ramionami. – Zaschło mi od tego jarania.

– Oj, nie idź – Mrówa zastawia mi drogę – zapalmy jeszcze fajkę.

– Słuchajcie – Grzesiek podnosi palec w teatralnym geście – słuchajcie, słuchajcie, słuchajcie. Zarąbałem mojej matce likierek i tak się składa, że schowałem go nieopodal.

– Co? Tutaj schowałeś? – pytam.

– No pewnie. – Grzesiek uśmiecha się szeroko. – Czy szanowni państwo mają ochotę na kropelkę likieru czekoladowego?

– Czego, kurwa? Likieru? – ryczy Mrówa, którą teraz było w stanie rozśmieszyć wszystko. – Będziemy likierek pić? Pojebało was?

Czekam tylko, aż zacznie bić się z radości po udach.

– Gdzie ten likier? – pytam, nie zważając na zanoszącą się od śmiechu Mrówę.

Grzesiek kiwa na mnie i idziemy. Wyprawa jest krótka, bo Grzesiek ukrył likier pod starym tapczanem, w niewielkim jarze między sosnami. Wyciąga butelkę spod zaświnionego materaca, miejsca schadzek okolicznych playboyów o przepitych oczach z ich wybrankami o zmęczonych głosach i trzęsących się rękach.

– Likier, a jednak całe trzydzieści pięć procent – stwierdzam z uznaniem, patrząc na butelkę.

Grzesiek sprawnym ruchem pozbywa się zakrętki i podsuwa nam pod nos butelkę do powąchania. Mrówa bierze od niego butelkę i próbuje, a potem się krzywi.

– O kurwa, jakie to mdłe.

– Jak ci nie pasuje, to nie pij. – Biorę od niej butelkę i pociągam porządny łyk, a potem podaję ją Grześkowi. – Pyszne. Słodycz. A najważniejsze, że ryje banię.

Mrówa patrzy na nas trochę zniesmaczona, trochę rozbawiona i w końcu bierze duży łyk. Stoimy jeszcze jakiś czas, paląc gorzkie papierosy do słodkiego likieru, gadając, choć już nikt nie wie o czym, dopóki butelka nie jest pusta. Wokół robi się ciemno. Mrówa opiera się o mnie, śmiejemy się co chwilę, czuję jej ciepłe ramię. Nie wiem, czy dotyka mnie, bo jest pijana, spalona, czy robi to celowo. Tak czy inaczej, jej dotyk mnie podnieca. Myślę o nim. Mrówa nie podoba mi się jakoś bardzo, ale jestem nieźle najebany, więc podoba mi się bardziej. Jej oczy się świecą, ma ładne białe ząbki. Jest strasznie chuda, do tego ta punkowa stylówa, ale jest taka rogata, ma w sobie jakąś energię, która wiele obiecuje, i gdy trochę się rozluźnia, to naprawdę dobrze się z nią gada.

– Słuchajcie, wracajmy, bo robi się tłum, a my tam browary zostawiliśmy – proponuje Grzesiek. Ruszamy.

– Ja bym jeszcze się tutaj wysikała, bo w kiblu pewnie będą kolejki. Poczekacie na mnie? – rzuca Mrówa.

– To ja już pójdę i zobaczę, co z tymi browarami, a ty poczekaj na nią, dobra? – proponuje Grzesiek.

Kiwam głową i siadam ciężko na zwalonym pniu. Drzewa wirują, w ustach czuję fajki, czekoladę, ostry smak spirytusu. Nucę jakiś nieznany kawałek. Znowu jestem zrobiony, tak mi dobrze, gdy jestem zrobiony, świat nie jest wtedy taki zły. Ten lasek mógłby stać się moim domem. Tu bym miał salon, salon pod brzozami, z wygodnym fotelem ze ściółki, sypialnię tam, gdzie ten materac, mógłbym go przeprać czy coś, przybrać sobie liśćmi, mchem, a tam, gdzie właśnie kuca Mrówa, jest świetne miejsce na kibel. Nie musiałbym się nigdzie ruszać, przyjmowałbym gości, palił lufy i zapijał likierem, który zawsze byłby pod materacem, jego zapas nigdy by się nie kończył. Rano mógłbym wyskoczyć do kiosku po gazetę, bo kiosk jest tu niedaleko, a raz na jakiś czas wykąpać się w Paprocanach. Miałbym święty spokój i naturę i byłoby przyjemnie. Śmieję się na głos do swoich myśli, a od tego śmiechu mi się odbija, likier znajduje powrotną drogę z żołądka, przez przepalone gardło prosto do ust. Wypełnia je, ale udaje mi się to przełknąć. Czuję, że jak zaraz czegoś nie zrobię, to albo się zrzygam, albo zasnę, albo jedno i drugie. Patrzę na zegarek i cieszę się, że jest dopiero po siódmej. To jeszcze spokojnie mogę lufę zapalić. Wyciągam woreczek z ziołem. Wtedy obok mnie siada Mrówa.

– Hej, o, widzę, że jeszcze palimy?

– A czemu nie?! Kto nam zabroni?! – Śmieję się, trochę ciszej, mniej gwałtownie, bo boję się, że likier ponowi atak. – Wyciągnij rękę.

Mrówa wyciąga rękę. Odwracam ją tak, żeby dłoń była skierowana ku górze, otwieram jej palce, wysypuję na dłoń zioło, dosypuję tytoniu i mieszam. Chichocze.

– Trochę łaskocze.

– Jeszcze chwila.

– Spoko. Dam radę. Kurde, wiesz, sorry, że tak się śmiałam z tego, co tam Grzesiek opowiadał, z tej parodii czy co to tam było. Kurwa, ja też mam przejebane w domu, wiem, jak to jest, tylko wiesz, on tak to śmiesznie robił, no nie mogłam, ja pierdolę.

– Luz, przecież wszyscy jaraliśmy. – Nie patrzę na nią, mieszam tytoń z ziołem na jej ręce. – A Grzesiek dobrze to robił.

– No zajebiście, ja pierdolę, kurwa, ale z tym likierem to już przesada. Najebałam się grubo.

– No ja też. Oboje trochę bełkoczemy.

Śmiejemy się. Zaczynam nabijać lufę. Zbieram zioło z dłoni Mrówy. Nic nie mówimy. Wybieram resztki, które utknęły gdzieś w załamaniach jej dłoni. Czuję, że na mnie patrzy. Podnoszę głowę i patrzę na nią. Jej twarz rozszczepia się na kilka wirujących obiektów, usta co chwilę zamieniają się miejscami z oczami, nos dryfuje od jednego do drugiego policzka. Odsuwam się trochę, żeby złapać ostrość. Niewiele to daje, więc próbuję się zbliżyć, myśląc, że to pomoże, i nagle znajduję jej język w swoich ustach. Mokry, wślizgnął się niepostrzeżenie. No, nie protestuję, czemu bym miał, jest przyjemnie, chociaż jest dość gwałtowna z tym swoim językiem i wpycha go tak, że chce mi się rzygać. Przerywamy i wypalamy lufę.

– Uważaj, kometa – mówię przy ostatnim machu. Mrówa kiwa głową i wciąga powoli, ale komety nie unika. Trochę się krztusi, na ustach zostaje jej nieco czarnego popiołu.

– O tutaj, zostało ci. – Ściągam jej to z ust, a ona łapie i przygryza mój palec. Przyciągam ją drugą ręką i znowu się całujemy, tym razem dłużej, próbuję złapać ją za cycek, ale nie jest jakoś specjalnie przekonana. To trochę burzy nastrój. Nie do końca rozumiem, co się dzieje, bo muszę dużo uwagi poświęcić temu, żeby co chwilę nie bekać, ale Mrówa wstaje, otrzepuje tyłek i wyciąga do mnie rękę.

– Chodź, idziemy tam.

Łapię jej rękę i niezdarnie wstaję. Jakoś mi się to udaje, pomocna okazuje się brzózka.

Przy stoliku z Grześkiem są jeszcze Siwy i Ula. Witamy się, Grzesiek się dziwi, że tak długo nas nie było, i patrzy na mnie, próbując coś odczytać z mojej twarzy, ale jedyne, co mu mogę dać, to najebane spojrzenie i krzywy uśmiech. Chwytam za browara, próbuję odpalić fajkę, ale oczywiście zapalniczka nie działa, Mrówa podaje mi ogień i patrzy mi przy tym głęboko w oczy. Unikam jej wzroku i wdaję się w rozmowę z nowo przybyłymi. Jest wesoło, wszyscy pijemy sobie piwka, po pewnym czasie kładę Mrówie na chwilę rękę na kolanie, a ona nie protestuje. Cofam szybko dłoń, żeby inni nie zauważyli. Po tym, jak dokańczam browara, zamawiam kolejnego, rozmowa się toczy, alkohol płynie, zapominam o czasie, który zapierdala. Pytam, która godzina, okazuje się, że już prawie dziesiąta.

– Kurwa, nie mogę w takim stanie iść do domu. Ja pierdolę, znowu będą dymy.

Zostaję. Nie dzieje się nic, dzieje się wszystko. Ktoś przychodzi, o czymś rozmawiamy, potem kolejni i z czegoś się śmiejemy. Idziemy z Grześkiem do kibla, w kolejce prosi mnie, żebym nie zostawiał go czasem samego z Ulą, bo się do niego przyczepiła po ostatniej imprezie. Śmiejemy się z tego, bo nic innego nam nie pozostaje.

Idąc w stronę stolika, zauważam, że Siwy macha na mnie nerwowo i krzywi się, próbując mi coś przekazać.

– Co się dzieje, no co się dzieje? – Śmieję się do niego i pociągam łyk piwa.

– Twój stary tu jest!

– Co?

– No kurwa, twój stary tu jest! Teraz poszedł tam. – Pokazuje palcem knajpę po drugiej stronie ulicy.

– Ja pierdolę, pewnie najebany. – Gula gniewu rośnie mi w gardle. Rozmowy przy stoliku zamierają. Wszyscy patrzą teraz na mnie, a ja czuję, że robię się cały czerwony. Czy musiał przyjść akurat tutaj?

– No nie wiem, ale nie wyglądał. Stał przez chwilę przy aucie, o tutaj. – Siwy pokazuje jego samochód. To faktycznie jego auto: ten sam kolor, model, to samo zadrapanie na bocznych drzwiach. – I rozglądał się, a potem poszedł do tamtej knajpy.

– Może cię szuka. – Grzesiek się śmieje, a ja nie. Siwy szarpie mnie za rękaw.

– Patrz tam. – Podążam za jego wzrokiem i widzę ojca w brązowej kurtce, z papierosem w jednej ręce, saszetką w drugiej. Przechodzi przez ulicę, wyraźny w świetle lamp ulicznych.

– No kurwa, szuka mnie. Ja pierdolę. Lecę schować się do kibla.

Odstawiam piwo i biegnę do toalety. Na szczęście nie ma kolejki.

***

W drugiej klasie liceum Ula robi u siebie sylwestra. Rodzice pozwalają mi zostać do czwartej nad ranem! Już o siedemnastej jestem gotowy do wyjścia. Idę po Grześka. Impreza zaczyna się o osiemnastej, ale umówiliśmy się, że przed pójściem tam zapalimy sobie jeszcze lufę. Kiedy po niego przychodzę, Grzesiek wciąż nie jest gotowy. Czekam na niego w jego pokoju, kiedy kończy zabiegi w łazience. Siedzi tam jakieś dwadzieścia minut, wychodzi z pięknie uczesanymi włosami, w błyszczącej koszuli, pachnący.

– Coś ty tam robił tyle czasu? – pytam, ale on tylko prycha.

Wychodzimy na ryneczek na osiedlu L, już słychać pierwsze wystrzały, a pod butami skrzypi nam śnieg. Chowamy się pod schodami, przy nieczynnym teraz spożywczym. Nabijam szybko lufę i wypalamy po trzy machy.

– Coś czuję, że dzisiaj będzie się działo – mówię, kiedy idziemy już szybkim krokiem w kierunku domu Uli.

– No… – Grzesiek kiwa głową. – U Uli na imprezach zawsze się dzieje.

– Ostatnio coś się między wami znowu działo, co? – dopytuję. Grzesiek jest zawsze tajemniczy w temacie swoich akcji z laskami. Wiele na niego leci, ale on jakoś nigdy nie jest do końca przekonany. Zawsze ma jakieś obiekcje. Ale na imprezach często zdarza mu się pójść z jakąś w ślinę.

– Oj tam. – Grzesiek macha ręką. – Ty mi lepiej powiedz, co to było z Anką.

– Oj tam – przedrzeźniam Grześka i też macham ręką.

– Spierdalaj.

Grzesiek się śmieje, kiedy mijamy hotel Tychy. Klepię go w plecy.

– No to może ty mi coś powiesz, a wtedy i ja ci coś powiem.

– Nie ma o czym mówić – odpowiada Grzesiek. – Po prostu trochę się lizaliśmy, ale nic z tego nie będzie.

– Czemu? – Wyciągam papierosa i zatrzymuję się, żeby go zapalić. Kieruję paczkę do Grześka i on też wyciąga jednego. – To fajna, zabawna dupa. Nie wiem, nic jej chyba nie brakuje. Przecież nie musisz się z nią od razu żenić ani nawet z nią chodzić.

– Chyba po bułki do sklepu – rzuca Grzesiek, zaciągając się papierosem.

– Mógłbyś się z nią trochę pobawić – ciągnę niezrażony. – Może nawet zaliczyłbyś jakąś dalszą bazę.

– A ty z Anką którą bazę zaliczyłeś? – Grzesiek podnosi jedną brew. Ja tak nie umiem. Robi też dzióbek.

Przypominam sobie ostatnią imprezę, u Martyny. Najpierw próbowałem się do niej dobierać, ale Martyna już któryś raz dała mi do zrozumienia, że możemy być tylko kumplami. Byłem rozochocony i gdzieś w kuchni dorwałem Ankę, koleżankę Martyny jeszcze z podstawówki, trochę pulchną i mocno wymalowaną blondynkę. Widziałem już wcześniej, że się na mnie patrzy, ale mi się nie spodobała. Wolę typ wysportowany – jak Martyna. Ale w tym punkcie wieczoru i przy takim nawaleniu po prostu sięgnąłem po to, co mogłem. Nie pamiętam dokładnie, jak to się zaczęło, ale w pewnym momencie mój język znalazł się w jej ustach, a ręka pod fiszbinowym stanikiem. Jej cycki były pełne i miękkie.

– Trochę zmacałem ją w kuchni – śmieję się – ale to była totalna pomyłka. Ona mi się nawet za bardzo nie podoba, zwyczajnie byłem grubo najebany i chciałem coś zaliczyć.

Nie mówię Grześkowi o tym, że potem zamierzałem ją zaciągnąć na górę, bo mi stanął i miałem nadzieję na coś więcej, ale ona nie była chętna. Jak na razie żadna nie była, a ja się przez to źle czułem. Waliłem konia, oglądałem pornosy, a w nocy często śniły mi się mocne sceny, ale nic poza macanką nie udawało mi się dotąd osiągnąć. Żyłem w strachu, że jak tak dalej pójdzie, zostanę osiemnastoletnim prawiczkiem.

– Ale ty nie zmieniaj tematu, tylko powiedz, co z Ulą. Która baza?

– Patrz, otwarty monopolowy – stwierdził Grzesiek, wskazując mały sklep w budzie przy Armii Krajowej.

– Ja się już zrzuciłem na wódkę, nic nie potrzebuję. A ty znowu zmieniasz temat.

– Muszę kupić fajki – mówi Grzesiek i skręca do sklepu.

Już nie wracamy do tematu i po kolejnych dziesięciu minutach spaceru w mrozie jesteśmy u Uli. Mieszka w połowie bliźniaka z garażem i ogródkiem. W salonie skórzane meble, dobry sprzęt, u góry kilka pokoi. Ula ma zawsze najlepsze płyty, markowe ciuchy. Teraz też jest totalnie wystrojona, brokat we włosach, czerwona szminka i szałowa obcisła bordowa sukienka z wycięciem na plecach.

Jest już kilka osób, nie wszystkich znam, ale wszystkich kojarzę z widzenia. Robię Krwawą Mary, palimy fajki na balkonie, schodzi się coraz więcej osób. Jest też Anka, ale jej unikam. Ula za to cały czas krąży wokół Grześka. Puszczam do niego oko, kiedy z nią gada, a on pokazuje mi fucka. W jednym z pokoi tańczy kilka osób, dołączam do nich po trzech drinkach, potem z Ulą, Martyną, Grześkiem, Siwym i jeszcze jednym kolesiem idziemy palić trawę. Jest mnóstwo śmiechu, bo Siwy udaje różne zwierzęta. Grzesiek mówi, że to głupie, i wraca do środka, ale inni długo się brechtają. Ula dostaje czkawki i to jest jeszcze bardziej komiczne. Wracam na parkiet, jestem już nieźle zrobiony, puszczam Nirvanę, na zmianę z Kelly Family, skaczemy, wydurniamy się, tarzamy.

Na parkiecie jest też wysoka dziewczyna, czarne długie włosy, duże piersi, okrągła buzia. Nie znam jej. Patrzy na mnie, widzę, że na mnie patrzy. Mijamy się przez jakiś czas na parkiecie, w drodze do kuchni, mijam ją w wąskim przedpokoju, ocieram się o nią, potem nalewam jej drinka, ona się uśmiecha, odzywam się, chociaż nie mówię już zbyt składnie, aż w końcu tańczę z nią wolny i przyciągam ją do siebie, liżę po szyi, zaczynamy się całować, łapię ją za dupę, a ona nie protestuje. Dociska się do mnie tak, jak jeszcze żadna się nie dociskała. Ma inicjatywę i to mnie strasznie kręci. Nagle ludzie wokół nas zaczynają odliczać i odsuwamy się od siebie, ona się uśmiecha i patrzę, że, hej, ona jest nawet ładna i nazywa się Wiola. Wpadam w wir składania życzeń, są krzyczane, są śpiewane, składane w kółku, w uściskach, przewracam się, ktoś robi sobie kąpiel z pianą i wskakuje do niej w ciuchach, jest afera, bo jakaś laska zamknęła się w kiblu, nawalona i załamana, bo koleś, z którym się lizała, teraz liże się z inną, a jakiś chłopak wyszedł na zewnątrz i z radości zaczął skakać po dachach samochodów, a potem uciekł, ale Ula jest spalona i ma teraz jazdę, że zaraz przyjedzie policja, kilka osób ją uspokaja, a ja rozglądam się za Wiolą, szukam jej, idę do kuchni, do salonu, do ogródka, nigdzie jej nie ma, przysiadam więc w kuchni, palę papierosa, piję z kimś wódkę i naglę ją widzę, jest, wchodzi jeszcze w kurtce i czapce do kuchni, serce bije mi mocniej, ale nie wiem, czy będzie ze mną jeszcze chciała, ale widzę też, że przeszukuje wzrokiem przestrzeń, i kiedy nasze spojrzenia się spotykają – wszystko to trwa ułamki sekundy – uśmiecha się szeroko, i idę do niej, podchodzę do niej i ją całuję, i właśnie wtedy obok przechodzi Anka, i patrzy na mnie strasznie zimnym i wściekłym wzrokiem, i widzę, że uderza łokciem Wiolę, która patrzy na nią zdziwiona, i ciągnę Wiolę do przedpokoju i tam się mocniej całujemy, a gdy się na chwilę od siebie odrywamy, mówię do niej:

– Szukałem cię.

Wsadzam jej rękę pod bluzkę i głaszczę ją po plecach. Ona się pręży.

– Byłam w bloku, tuż obok.

– A po co?

Zjeżdżam ręką niżej, do spodni, pod spodnie, pod majtki, dotykam jej tyłka. Nie protestuje.

– Chciałam złożyć siostrze życzenia. Jest tu na imprezie obok.

Kiwam głową i znowu się całujemy. Próbuję od tyłu dotknąć jej cipy, ale mam za krótką rękę, do tego jej dżinsy są za wąskie, więc wyszarpuję w końcu rękę, łapię ją za dłoń i prowadzę na górę. Uśmiecha się, wchodzimy na górę do pierwszego pokoju z prawej, to chyba sypialnia rodziców Uli, na łóżku jest tam teraz mnóstwo kurtek i płaszczy. Zrzucam je, trochę się z tym męczę, ale w końcu udaje mi się wygospodarować pół łóżka i kładę na nim Wiolę, a siebie na niej, i wciskam się między jej pełne cycki, co za cudowne cycki, a ona ściąga bluzkę, ot tak, a potem stanik, i ma ciemne sutki, i te cycki się rozlewają, a ja je łapię i ssę, ssę, ssę. Mam twardego kutasa, ona zsuwa spodnie, nie wierzę, zsuwa spodnie, więc zsuwam i swoje, jestem chyba w szoku, bo nie umiem rozpiąć guzika, ale w końcu mi się udaje i mój fiut sterczy w majtkach, a ona wsadza tam rękę, łapie go w dłoń, patrzy mi w oczy i wsuwa go do środka, i jest gorąco, gorąco, i podnoszę się, i opadam, całym ciężarem, coś mnie uderza w głowę, od środka, ruszam się góra, dół, góra, dół, i wylewa się ze mnie, i opadam na nią, opadam, opadam, i myślę, już, już, znak zapytania, i wtedy ktoś lekko otwiera drzwi, zapala światło, ups, sorry, śmiech, zaraz gasi, i ona też wybucha śmiechem, i ja też się śmieję, i ona mnie całuje, i wstajemy, ubieram się pośpiesznie, nie patrzę jej w oczy, ale ona łapie mnie za rękę i jeszcze ciągnie na łóżko, i wsadza sobie mój palec, i robię jej palcówę, i palec mi drętwieje, ale ona chyba ma orgazm, tak mi się wydaje, nie wiem, skąd mam widzieć, ale jestem znowu trochę gotowy i ona to czuje, i wsadza mi rękę w spodnie, ale znowu ktoś wchodzi i już wychodzimy.

– Idę do toalety – mówi i daje mi całusa.

Stoję na korytarzu, kręci mi się w głowie, chce mi się palić, schodzę na dół, a tam dorywa mnie Ula i ciągnie do ogródka, wychodzimy, jest zimno, pada śnieg, i wyciągam język do tego śniegu, czuję jego zimno, ale dalej jest mi gorąco. Ula wyciąga fajkę, śmieje się.

– Co tam? Jak tam z Wiolą?

– No co ma być, co ma być? – Puszczam do niej oko. – Fajna dziewczyna.

– No pewnie, że fajna. – Ula wypuszcza dym wysoko w powietrze, jest go mnóstwo, miesza się z parą z jej ust.

– Skąd ją znasz? – pytam, biorąc od niej fajkę i ściągając macha.

– Jeszcze z podstawówki. Teraz chodzi do Norwida. Podoba ci się? – Ula patrzy na mnie badawczo.

– No pewnie, przecież bym z nią nie robił, no wiesz, wszystkiego. – Plącze mi się trochę język, plączą mi się myśli.

Ula kiwa głową, smutnieje.

– Co jest, Ula? Co się dzieje? – Biorę od niej znowu fajkę.

– A wiesz, z tym Grześkiem to jest dziwnie – mówi cicho.

– No wiem, wiem, mi tego nie musisz mówić – potakuję. – A co się dzieje?

– A nie zdradzisz mu tego, co ci powiem? – pyta cicho Ula i rozgląda się wokół. – Ani nikomu?

Kiwam głową i kładę dwa palce na sercu. Odsuwamy się trochę, między tuje, z dala od ludzi, którzy stoją zaraz przy wejściu do domu i palą fajki.

– Chciałam go zabrać do swojego pokoju… – Ula zawiesza głos. – No wiesz. Mam zamek, więc mamy pewność, że nikt się nie zjawi, ale on nie chciał. Wcześniej znowu się całowaliśmy, więc wiesz, myślałam, że… no wiesz…

Ula spuszcza wzrok.

– No nie pierdol – marszczę czoło – nie chciał?

– No nie chciał.

– Ja pierdolę. Nie rozumiem. Wiesz, ja z nim próbuję coś o was gadać, ale on nie chce.

Chwilę stoimy bez słowa. Słychać krzyki, wybuchy sztucznych ogni, dudniącą muzykę.

– Teraz coś ci powiem, ale to już totalnie nie możesz nikomu powiedzieć.

Ula chwyta mnie za ramię i mocno ściska.

– Kurwa, Ula, no wiadomo – oburzam się.

– Ostatnio gadałam o tym z bratem i powiedział mi, że kiedyś spotkał Grześka i Grzesiek też może być homo, no wiesz, swój swojego czuje.

– Kurwa. – Rzucam niedopałek za płot.

– Sama nie wiem. – Ula wzrusza ramionami.

– Szczerze?

– No a jak inaczej?

– Coś w tym może być. Wiesz, te jego ruchy, no właśnie, ta niepewność z dziewczynami, wasza, twoja historia, a do tego taki z niego piękniś. – Drapię się po brodzie. – No coś w tym może być.

– Słuchaj, a on do ciebie… no wiesz… W sumie jesteście najlepszymi kumplami, przyjaciółmi.

– Kurwa, no co ty? – Odsuwam się na krok. – Nigdy w życiu, nic z tych rzeczy, on nigdy do mnie nie podbijał.

– Nie no, spoko, tak pytam, wiesz, sprawdzam wszystkie opcje.

Nagle między nas wpada Siwy.

– A wy, ptaszki, co tutaj ćwierkacie? Ćwir, ćwir, ćwir.

– Co za świr! – krzyczy Ula.

– Ćwir, świr, czy ty czujesz, że rymujesz? – Siwy śmieje się głośno i zaciera ręce. – Robimy jakąś lufę?

– A masz? Mi już wszystko wyszło – mówię.

– A pewnie, że mam! – Siwy wyciąga szybkim ruchem całą czarną lufę. – Już nabite! A na tarasie mam też popitę!

Ula się śmieje.

– Mickiewicz, kurwa.

Palimy, zaciągamy się mocno, Siwy się cały czas wydurnia, aż parskam śmiechem, opluwam Ulę, Ula, Ula, nasza Ula, wspaniała, wpada mi kometa, parzy język, gospodarz nasza, gospodyni, gospodarka, lecimy na taras, bo najlepsza na oparzony język jest wódka, twierdzi Siwy, wypijamy po dwa kieliszki, potem szampan, Siwy nabija jeszcze raz, a może to już trzeci raz, i wódka, rekord, rekord, gospodyni, nowy rok, nowy rok, ktoś przychodzi, czy to jest ona, nie, o Ula! nasza gospodarz, najlepsza jest! nie, ona chyba, nie, to nie ona, chociaż może, podobna, ta bardziej, jakby, nie wiem, na ręce ją, na ręce, nasza gospodyni, najlepsza jest, gdzie Wiola, jakby świnka, hej, dziewczyno, to ty, miga mi Wiola muszę aż się oprzeć o ścianę mi się niedobrze bardzo niedobrze robi o położę sobie rękę dużą twardą au au muszę się schylić nie spoko ej luz au zgina mnie zgina nasza au oprę się au tutaj w rogu tarasu Wiola dojdę do siebie luz mrużę oczy robi au zamykam oczy mi się niedobrze o pierdolę niedobrze już mi się zrobiło rzygać o Jezu a gdzie ta Wiola Jezu chciałem kurwa jeszcze więcej o Jezu au muszę się położyć nie szarp mnie Jezu o kurwa Jezu o kurwa Wiola ja pierdolę wstyd wstyd wstyd Ula przepraszam Grzesiek kurwa Siwy zimno w ręce w chuj w środku gorąco co to było co to było ja pytam nie no kurwa starzy przecież nie woda szklanka tak ręka dziękuję pierścionek dziękuję o Jezu nie nie zostaw zostaw zabiją mnie oni muszę zimna posadzka podłoga taka zimna wzorek wzorek wylatuje wypuszczam o Jezu o ja pierdolę jeszcze raz nie zęby o zęby przepraszam przepraszam Ula Wiola Siwy Grzesiek ty ty przepraszam przepraszam ale chujowo naprawdę nie o Jezu co to nie zostaw idź idź zostaw jeszcze nie mam czym nie mam było dziękuję nie mam zaraz mnie wyrwie o nie jeszcze starzy woda woda do środka tak boli boli trzepie rwie o nie zajebią nie szarpie na zewnątrz co co zimno zimno trzepie mnie telepie chyba umrę weź to zostaw zostaw zostaw przepraszam zajebią umrę Wiola.

Budzę się i nie wiem, gdzie jestem. Nie wiem gdzie. Rozglądam się i nadal nie wiem, gdzie jestem. Jakiś pokój, skądś go znam. Język wypełnia mi usta jak kawał szmaty, a głowa jest wielkości tego pokoju, który nie wiem, gdzie jest, ale go znam. Zamykam oczy, co, gdzie, Wiola, co się tutaj. Kaskady obrazów jak wymioty. Zamykam mocniej oczy, chciałbym zamknąć myśli, nie udaje mi się. Chowam się pod kołdrą, chcę się obrócić na drugi bok i spadam z łóżka.

– Kurwa! – krzyczę, ale nie za głośno. – Kurwa!

Mam zamknięte oczy, boku właściwie nie czuję, bo czuję tylko głowę, słyszę, że ktoś wchodzi do pokoju.

– No i co się drzesz? – Rozpoznaję ten głos! To Ula. – Co się drzesz?

– Hej, cześć, co się dzieje? – Otwieram oko i widzę Ulę w piżamie, jak stoi nade mną, uśmiecha się, chyba, nie jestem pewien, bo mi się rozmazuje. – Która godzina?

– Siódma, właśnie kładłam się spać.

– Siódma? Ja pierdolę, miałem być o czwartej na chacie. – Przecieram oczy i powoli się podnoszę, pomimo rozrywającego bólu głowy.

– Wiem. – Ula kuca przy mnie. – Wstań, leżysz na ziemi.

– Spadłem. Kurwa. – Mrużę oczy, próbując złapać ostrość. – Skąd wiesz?

– Krzyczałeś to. Krzyczałeś, że czwarta, że musisz iść.

– Ja pierdolę. I czemu nie poszedłem? – Podnoszę się powoli i opieram o kanapę. Rozglądam się po pomieszczeniu. Na podłodze śpi jeszcze kilka osób, wszędzie stoją butelki, konfetti, talerzyki z resztkami, zasłonki wiszą tylko na kilku żabkach, a w jednej jest ogromna dziura. – Niezły rozpierdol.

Ula wzrusza ramionami.

– Nie jest tak źle, bywało gorzej. A nie poszedłeś, bo nie mogłeś się ruszyć. Miałeś jakąś martwicę. To było przerażające. Leżałeś skulony na tarasie, darłeś się przeraźliwie, ale nie mogłeś się ruszyć.

Zakrywam twarz dłońmi, coś mi zaczyna świtać w głowie.

– Ula, przepraszam.

– Nie no, spoko, znaczy, wiesz, to było ciężkie, ale nie takie rzeczy już się widziało, co? – Ula wstaje i podaje mi dłoń. – Ważne, że w końcu dałeś się przetransportować tutaj i zasnąłeś.

– Ja pierdolę, jestem jeszcze pijany, zjarany. – Wstaję z pomocą Uli. – Ale muszę wracać.

– A nie możesz zadzwonić do starych i powiedzieć, że będziesz później? Może bez sensu, żeby cię widzieli w takim stanie?

– Sam nie wiem. – Idę powoli do kuchni. – Mam nadzieję, że po prostu się nie zorientują, o której wróciłem.

– Przecież twoja matka jest czujna jak ważka – mówi Ula, idąc za mną.

– No tak. Ale chuj, idę.

W łazience opłukuję twarz i palcem myję zęby. Unikam swojego widoku w lustrze. Przed wyjściem rozglądam się jeszcze po mieszkaniu, czy nie ma tu czasem gdzieś Wioli, ale nie zauważam jej na dole, a nie mam ochoty tłumaczyć się Uli, dlaczego chcę zajrzeć do pokoi na górze. Ściskam się z nią i wychodzę.

Na zewnątrz jest zimno, pusto, wokół klatek i ławek walają się butelki po szampanie, wódce, winie. W wielu miejscach na śniegu widać czarne ślady po sztucznych ogniach. Idę w rozpiętej kurtce, bez czapki. Mam nadzieję, że dzięki temu trochę się jeszcze otrzeźwię. Czuję głód, trzepie mnie z zimna, mam dojmujące poczucie bezsensu, boję się, co powiedzą starzy. Kiedy w końcu dochodzę do domu, udaje mi się cicho otworzyć drzwi, na palcach dojść do pokoju, rozebrać się do majtek i wejść do łóżka. Po drodze słyszę jakieś dźwięki dobiegające z sypialni rodziców, ktoś się przewraca w łóżku, ale nikt nie wychodzi. Zasypiam zaraz po zamknięciu oczu i już po chwili słyszę głos matki.

– Marek, wstawaj.

Podnoszę jedną powiekę, widzę jej nogi w rajstopach i kapciach.

– Co? – mamroczę.

– Marek, wstawaj, już po trzynastej, zaraz idziemy do babci na obiad noworoczny.

– Po trzynastej? Poważnie? – Podnoszę drugą powiekę i obracam się na wznak. Mama jest już przy oknie i odsłania żaluzje. Razi mnie białe światło. Zasłaniam oczy dłonią, przeciągam się.

– No tak. Spałeś jak zabity. – Mama podchodzi do mnie i nachyla się, ścisza głos. – Wiem, że wróciłeś przed ósmą, ale nic ojcu nie mówiłam, więc cicho sza. Idź tylko pod prysznic, bo śmierdzisz jak gorzelnia.

Uśmiecham się krzywo i podnoszę się do pozycji siedzącej.

– Dzięki, mamo.

Mama wychodzi, a ja mozolnie wracam do żywych. Kiwam na „cześć” ojcu i bratu, którzy leżą przed telewizorem. Ojciec ma czerwoną twarz, pewnie było wczoraj ostro pite.

– Cześć, Marek, jak się bawiłeś? – pyta zachrypniętym głosem.

– Dobrze – odpowiadam. – A wy jak?

– Też dobrze.

– Aha.

Odwracam się i idę do kuchni, gdzie łykam dwa paracetamole i popijam trzema szklankami wody, a potem idę pod prysznic, spod którego długo nie wychodzę. Słyszę pukanie do drzwi łazienki i głos matki.

– Marek, pośpiesz się. Za dziesięć minut wychodzimy.

Zakręcam wodę, szybko się wycieram i owinięty ręcznikiem idę do pokoju.

– Pośpiesz się, bo my już ubieramy buty – mówi do mnie mama z kuchni.

– To idźcie beze mnie, dojdę do was.

– Nie – mówi mama – musimy przyjść jak rodzina.

– No dobra, to już się ubieram – odpowiadam, naciągając dżinsy i jakąś pierwszą lepszą koszulkę.

– To ja już idę z Dorą. – Słyszę ojca mówiącego do mamy.

– Z psem chcesz iść? Znowu tylko problemy z nim będą – zrzędzi mama.

– Pies to też rodzina – odpowiada ojciec.

Mama prycha.

– Tego psa traktujesz lepiej niż rodzinę.

– Nie zaczynaj znowu – mówi zimno ojciec. Słyszę, jak przypina psa i wychodzi.

– To ja też już idę – mówi Jasiek.

Wkładam bluzę, skarpetki i wychodzę z pokoju.

– Synu, ale włóż koszulę – mówi mama, kiedy mnie widzi. – To obiad rodzinny.

– Mamo, no proszę cię – jęczę.

– To chociaż jakiś sweter, a nie tą powyciąganą bluzę. I koszulkę z kołnierzykiem.

Kiwam głową, wracam do pokoju i szybko się przebieram. Kiedy wchodzę do przedpokoju, mama stoi już w butach i kurtce, zapatrzona przed siebie pustym wzrokiem.

– Jak było wczoraj u cioci, mamo? Jak ojciec? – pytam cicho.

Mama ciężko wzdycha.

– Jak zawsze, jak zawsze.

– Szalał? Co robił? – dopytuję, wyjmując buty z szafki.

– Nie chciał wracać, musiałam go wołami wyciągać. – Mama patrzy na swoje stopy. – Ani po prośbie, ani po groźbie.

Wzdycham głęboko.

– Ale nie przejmuj się, syneczku. – Mama patrzy na mnie. – A ty się dobrze bawiłeś?

– Dobrze, dobrze. – Sznuruję buty i wstaję. – Ale wiesz, przejmuję się, to nie jest tak, że da się nie przejmować. Widziałem, że jest przepity, to się domyśliłem, że nie było łatwo.

– Tylko żeby teraz któryś wujek nie wymyślił poprawin, bo tego nie wytrzymam. – Mama wzdycha, otwierając drzwi.

– No tak.

Mama zatrzymuje się w pół kroku we wpół otwartych drzwiach, z ręką na klamce, i patrzy na mnie.

– A ty wczoraj nie przesadziłeś? Też nie najlepiej wyglądasz – mówi zatroskanym głosem.

– Nie no, mamuś, tańce były, duża impreza, zmęczony jestem, mało spałem, nie martw się. – Nie patrzę jej w oczy.

– Ja się martwię, synku, żebyś ty sobie życia nie zmarnował. Alkohol jest dla ludzi, ale trzeba znać umiar. A ty taki młody jeszcze jesteś. Musisz się uczyć. Całe życie przed tobą.

– Wiem, mamo, wiem. – Kiwam głową. – Chodź już, bo się spóźnimy.

Kiedy wychodzimy z klatki, podbiega do nas Dora i cieszy się jak szalona, jakby nie widziała nas tysiąc lat, a nie kilka minut.

– Ta to potrafi się z byle czego cieszyć – mówię trochę do siebie, trochę do mamy.

Mama kiwa głową. Kiedy ojciec i Jasiek nas zauważają, ruszają wolnym krokiem. Dołączamy do nich i niewiele rozmawiając, idziemy do domu babci, w którym mieszka z ciocią Kasią i wujkiem Tomkiem. Mama musi sobie coś poprawić w bucie i zostaje z tyłu. Zatrzymuję się, żeby na nią poczekać. Ojciec i Jasiek idą dalej. Kiedy mama do mnie dochodzi, pytam cicho:

– A jak tam ciocia Kasia i wujek Tomek?

– A szkoda gadać. – Mama zwalnia. – Ostatnio ciocia odkryła, że on wszędzie po mieszkaniu chowa wódkę. W łazience, w kuchni, w pokoju. I potem cały dzień chodzi i popija.

– No co ty? – Aż na sekundę przystaję.

– Chodź. – Mama łapie mnie lekko za łokieć. – Tylko nic nikomu nie mów.

– No pewnie. Ale jaja. No to z niego jest niezły alkoholik.

– Tak. A myślisz, że się przyzna? – Mama wzrusza ramionami i przyśpiesza.

– A co u reszty?

– Dobrze. Ilona cały czas w sklepie, ale Antek jej pomaga. Edyta kończy podstawówkę w tym roku, ma same piątki i zastanawia się, do jakiego iść liceum.

– A czemu ciocia Renata znowu nie przyjechała? – pytam, kiedy jesteśmy już pod blokiem babci.

– Kto to wie? – Mama wzrusza ramionami. – Wiesz, jak to z nimi jest. Mają tam swoje życie. I samolot z Chicago jest bardzo drogi. Do tego z dwójką dzieci, bez męża.

– O czym tak rozmawiacie? – pyta z uśmiechem Jasiek.

– A ty się tak nie interesuj – odpowiadam mu.

– Oj, Marek. – Mama patrzy na mnie karcąco i mówi do Jaśka: – O rodzinie, o życiu, synku.

Ojciec wchodzi już do klatki, a my za nim. Po chwili zdejmujemy buty, odwieszamy kurtki, całujemy się z ciocią Kasią, wujkiem Tomkiem, ciocią Iloną, wujkiem Antonim i kuzynką Edytą. Babcia siedzi w swoim fotelu, nie wstaje na powitanie.

– Bolą mnie nogi, oj, jak mnie rwą, to nie wstaję, tak mnie rwą – mówi, kiedy do niej podchodzimy i witamy się z nią, całując ją w policzek.

– Czego się napijecie? – pyta ciocia Kasia. – Kawy, herbaty? Do obiadu jeszcze z godzinka.

– Piwa – mówi ojciec, śmiejąc się.

– Ty już swoje wypiłeś, Majewski! – oburza się matka.

– Przecież tylko żartuję – mówi ojciec.

– Mnie to nie śmieszy – warczy matka i siada za stołem.

Ciocia Ilona opowiada, ile to pracy miała w przerwie między świętami a Nowym Rokiem, bo niektóre sklepy zamknięte i wszyscy z osiedla do niej przychodzili. A szczególnie przed sylwestrem tłumy.

– Ludzie kupują zapasów jak na tydzień, kiedy wiedzą, że jeden dzień będzie sklep zamknięty – śmieje się wujek Antoni. – Jakby się bali, że im czego braknie.

– Dla was to chyba dobrze – stwierdza ciocia Kasia. – Macie swój sklep, to macie zysk, jak jest duża sprzedaż.

– Tylko ile godzin można pracować? – wzdycha ciocia Ilona.

– A kto wam każe? – pyta szeroko uśmiechnięty wujek Tomek, jakby już coś dzisiaj pił.

– Klienci. Bo jak nie będzie u nas otwarte, to pójdą gdzie indziej i odzwyczają się chodzić do nas – tłumaczy wujek Antoni.

– A tam odzwyczają – stwierdza ojciec. – Przecież chleb każdy musi kupować.

– Popracuj trochę za ladą, Adam, to zobaczymy, czy będziesz taki mądry – mówi ciocia Ilona i wywraca oczami.

– Wystarczy mi, że na grubie pracuję – stwierdza ojciec.

– A macie jakieś postanowienia noworoczne? – zmienia temat ciocia Kasia. – Marek, może ty masz?

To pytanie wyrywa mnie gwałtownie z zamyślenia, a przez głowę przepływały mi właśnie Wiola, jej cycki, włosy, uśmiech. Skąd zdobyć jej numer telefonu?

– Ja? Sam nie wiem. Chyba nie wierzę w te postanowienia. – Wzruszam ramionami. – Czemu akurat w Nowy Rok? To jakieś sztuczne.

– Ale filozofujesz – prycha ojciec. – Ja mam postanowienie, żeby w tym roku więcej odpoczywać. Za dużo pracowałem w poprzednim.

– Ja bym chciała, żebyś miał też inne postanowienia – mruczy pod nosem mama, ale chyba tylko ja ją słyszę, bo siedzę obok.

– Ja chcę się dostać do Norwida – mówi Edyta, moja kuzynka. – To moje postanowienie.

– Na pewno ci się uda, córeczko. – Ciocia Ilona uśmiecha się do niej. – Masz takie dobre oceny.

– A czemu nie do Kruczka? – pyta mama. – Jak Marek zdawał dwa lata temu, to było najlepsze liceum w mieście.

– Teraz chyba są na równi, a do Norwida idą moje koleżanki – mówi Edyta.

– A ty jak tam w szkole, Marek? – pyta ciocia Ilona.

– Dobrze. – Kiwam głową.

– Marek ma teraz bardzo dobre oceny – dodaje mama. – Jeszcze tylko ten rosyjski został, ale wysłałam go na korepetycje i pewnie poprawi tę trójkę.

– A musimy rozmawiać o tym w przerwie świątecznej – irytuję się – kiedy akurat nie muszę myśleć o szkole?

Mama przewraca oczami, ktoś zmienia temat. Idę do pokoju babci i włączam tam telewizor. Przychodzi Jasiek i oglądamy razem. Chyba przysypiam. Wstaję, idę do przedpokoju, biorę słuchawkę telefonu bezprzewodowego i zamykam się z nim w łazience. Wykręcam numer do Uli. Odbiera dopiero po siedmiu sygnałach.

– Cześć, tu Marek. Jak tam?

– Obudziłeś mnie. – Ula jest niezadowolona.

– Sorka, nie chciałem. Słuchaj, masz numer do tej Wioli?

– Mam, a co?

– To daj. Chcę się do niej odezwać.

– Daj mi chwilę. – Ula odkłada słuchawkę. Po kilku minutach wraca. – Zapisujesz?

– Zapamiętam.

– Pewny jesteś?

– No dawaj już.

– Dwieście osiemnaście, jedenaście, pięćdziesiąt.

– Dwieście osiemnaście, jedenaście, pięćdziesiąt.

– Tak.

– Dzięki.

– A jak ze starymi? – pyta Ula.

– Spoko, matka mnie kryła, wyobraź sobie. Oczywiście słyszała, kiedy wracałem, ale przy ojcu nic nie powiedziała.

– No to miałeś szczęście. Dobra. Wracam jeszcze pospać.

– Na razie.

– Na razie.

Wybieram od razu numer do Wioli. Serce mi łomoce, ręce mam mokre od potu. Teraz dopiero zauważam, że chyba się stresuję. Kac mnie tak przytłumia, że nie czuję własnego ciała. Odbiera już po drugim sygnale, czym trochę mnie zaskakuje. Słyszę damski głos, ale to chyba nie Wiola.

– Ee, dzień dobry, tu Marek, Marek Majewski, kolega Wioli. – Odchrząkuję. – Czy mógłbym z nią rozmawiać?

– Dzień dobry. Tak. Proszę poczekać. – Słyszę odkładanie słuchawki i wołanie po drugiej stronie: „Wioluś, Wioluś, telefon do ciebie”. Po chwili słyszę jej głos, chociaż nie wiem, czybym go rozpoznał.

– Halo?

– Cześć, tu Marek. Z wczoraj, znaczy dzisiaj – czerwienię się i zacinam – no wiesz, z sylwestra u Uli. Pamiętasz?

– Cześć. Pewnie, że pamiętam. Cieszę się, że dzwonisz.

– Eeee. Co robisz? – zadaję to pytanie i kiedy słyszę, jak jest słabe, mam ochotę walnąć się w łeb.

– Nic takiego. A ty?

– Jestem na imprezie rodzinnej.

– Aha. Fajnie jest?

– Nie. Nudy. – Zawieszam głos i zbieram się w sobie. – Słuchaj, chciałabyś się spotkać?

– Tak – szybko odpowiada Wiola.

– Super. Nie wiem w sumie kiedy… Może dzisiaj? Ale to później, jakbym tu skończył – zaczynam wyrzucać z siebie słowa jak katarynka – albo jak to dla ciebie za szybko, to może jutro. Albo w weekend, to już w sumie za dwa dni, nie wiem, jakie masz plany.

– Może w piątek? – mówi Wiola spokojnie.

– Pewnie. Super. Moglibyśmy iść do kina czy coś.

– Aha. Możesz też przyjść do mnie, bo moi rodzice wychodzą gdzieś wieczorem i będę sama.

– A, OK. – Zaraz słuchawka wypadnie mi z dłoni, bo się tak spociłem. – To też fajny pomysł. Podaj mi adres, to przyjdę. O której?

– Andersa dwadzieścia pięć przez sześć. O szóstej wieczorem ci pasuje?

– Pasuje. Andersa dwadzieścia pięć przez sześć. To, no… do zobaczenia.

– Do zobaczenia.

Rozłączam się i wzdycham głęboko. Siedzę przez chwilę i wpatruję się przed siebie. Ze stuporu wyrywa mnie ruch klamki.

– Zajęte! – krzyczę i wstaję z toalety, spuszczam dla niepoznaki wodę, chowam telefon w tylnej kieszeni, myję ręce i wychodzę.

Następne dwa dni ciągną się niemiłosiernie. Czy mam kupić kwiaty? Czy to nie będzie jakoś za dużo? A może czekoladki? A jak nie lubi czekolady? Może spytam Uli? Na pewno kupię gumki. Chyba powinienem potrenować nakładanie. Chociaż w sylwestra było bez. Czy w ogóle coś będzie? No ale chyba nie zapraszałaby mnie do siebie, jakby nic nie miało być? Już nie potrafię sobie przypomnieć, jak wygląda. Chyba jest prawie tak wysoka jak ja. I te cycki. Miała naprawdę zajebiste cycki. A jak się spuszczę za szybko? To będzie źle, bardzo źle. Może powinienem tuż przed sobie zwalić, żeby napięcie spadło.

W piątek wracam szybko ze szkoły, zjadam coś, ale mam ściśnięte gardło, biorę prysznic i już po siedemnastej jestem gotowy do wyjścia.

– A gdzie ty się tak stroisz, synek? – mówi ojciec, mijając mnie w przedpokoju.

– Nigdzie.

– Randkę masz?

Nie odpowiadam.

– A kwiaty gdzie? – dalej dopytuje tata.

– Myślisz, że powinienem mieć?

Tata się uśmiecha.

– No nie wiem, czy idziesz na randkę, ale jakbyś szedł do dziewczyny, to kobiety lubią kwiaty.

– Aha. OK, to ja lecę.

– Powodzenia – mówi ojciec i klepie mnie po plecach.

Zahaczam jeszcze o kwiaciarnię. Myślę o różach, ale to takie banalne, więc kupuję tulipany. I wino w spożywczym. Jestem pod jej blokiem o siedemnastej czterdzieści. Siadam nieopodal na ławce, ale tak, żeby nie było mnie widać z żadnego okna w bloku, i palę papierosy. Jest zimno, ale to dobrze, bo jestem jakiś oszołomiony, zestresowany, cały napięty. W końcu jest osiemnasta, czekam jeszcze pięć minut i idę do klatki. Dzwonię domofonem, odchrząkuję, żeby powiedzieć, że to ja, ale nikt nic nie mówi, tylko słychać dźwięk otwierania drzwi. Ale mi dudni serce, drugie piętro, pocę się pod pachami, coś mnie ściska w dołku, pukam. Po chwili drzwi się otwierają i staje w nich Wiola. Wysoka, ale trochę niższa, niż ją zapamiętałem, czarne włosy ma spięte w kok, uśmiecha się, czerwone usta i białe zęby, obcisłe spodnie i długie nogi z mocnymi udami, biała bluzka, spod której prześwituje wypełniony cyckami koronkowy stanik.

– Cześć – mówię.

– Cześć. – Wiola się uśmiecha i gestem zaprasza mnie do środka. – Wejdź.

Wchodzę, ona zamyka drzwi, kiedy jest odwrócona, rzucam okiem na jej opięty dżinsami pełny tyłek i czuję, jak swędzą mnie jądra.

– To dla ciebie. – Wyciągam przed siebie kwiaty.

– Dziękuję – mówi Wiola i całuje mnie w policzek. Jej usta zostają na mojej skórze ułamek sekundy dłużej, niż się tego spodziewałem.

– Mam jeszcze wino – mówię, zdejmując buty.

– Chodź do kuchni, nalejemy sobie.

– OK.

Przedpokój jest cały wyłożony drewnem, a na ścianach wiszą stare fotografie, chyba rodzinne. Pytam o to Wiolę, a ona potwierdza.

– To głównie zdjęcia rodziny mojej mamy. Jej mama, moja babcia, miała siedem sióstr, a jej tata, mój dziadek, był fotografem – opowiada mi, wchodząc do kuchni. – Mamy tych zdjęć kilkanaście pudeł u babci w domu. Dziadek specjalizował się w portretach, ale mama woli pejzaże. Nie robi tego zawodowo, ale moim zdaniem nieźle jej to wychodzi. – Wiola wskazuje mi ręką ramki ze zdjęciami w kuchni: góry, zachody słońca, łąki, plaże.

– Nieźle, fajna taka pasja w rodzinie – mówię, patrząc na tyłek Wioli, kiedy wspina się na palce, żeby wyciągnąć kieliszki z górnej półki.

– Co to za wino? – pyta Wiola, wyciągając korkociąg z szafki.

– Czerwone. Chyba wytrawne.

Wiola patrzy na etykietę.

– Aha. Cabernet sauvignon.

– Znasz się na winach?

– Mój tata się zna, więc coś tam podłapałam.

– A co robi twój ojciec?

– Jest dziennikarzem w „Wyborczej”. – Wiola wprawnym ruchem otwiera wino i nalewa do kieliszków.

– Wow, nieźle. Zdarza mi się czytać „Wyborczą”.

– Ostatnio musi pisać o polityce, aferach miejskich, ale tak naprawdę najbardziej interesują go sprawy społeczne. – Wiola podaje mi kieliszek i bierze małego łyka. – Nawet dobre to wino.

Też pociągam łyk.

– Tak, daje radę.

Wiola patrzy mi w oczy, czym trochę mnie peszy. Opuszczam wzrok, wbijam spojrzenie w stopy. Przez chwilę jest cicho, słychać tylko tykanie wiszącego w kuchni drewnianego zegara.

– Mogę zapalić gdzieś papierosa? – pytam. – Palisz?

– Zdarza mi się, ale głównie na imprezach. Możesz wyjść na balkon. – Wiola prowadzi mnie do salonu, w którym cała ściana jest wypełniona książkami, na środku stoją dwie zwrócone przodem do siebie sofy, a między nimi stolik. Pod drugą ścianą – duży fotel, lampka i stolik z otwartą książką. Wskazuję na fotel.

– Czytałaś, zanim przyszedłem?

– Nie – Wiola się uśmiecha – to fotel mojego taty. Tutaj jest balkon.

Wychodzę boso na zewnątrz. Zapalam papierosa. Jest jakoś tak sztywno, a jeszcze teraz uciekłem na balkon, jak jakiś nałogowiec. Trzeba coś zmienić, zadziałać. Wypalam szybko i wracam. Wioli nie ma w salonie. Idę do kuchni. Stoi tam z kieliszkiem w dłoni, opiera się pupą o blat i patrzy przed siebie.

– Już jesteś? – Słyszę w jej głosie trochę zdziwienia.

– Tak. Zimno tam jak cholera. – Zacieram ręce. – I pomyślałem, że przyszedłem tutaj spędzić czas z tobą, a nie palić fajki na balkonie. – Uśmiecham się, podchodzę do niej trochę bliżej. – Cały czas pamiętam sylwestra.

Wiola też się uśmiecha i lekko przekrzywia głowę. Staję kilka centymetrów od niej, lewą rękę kładę na jej talii, czuję małą fałdkę tłuszczu, która wylewa się nad dżinsami, drugą dłonią dotykam jej szyi i nachylam się, całuję ją, a ona oddaje pocałunek, który najpierw jest delikatny, ale potem mocniejszy, intensywniejszy, oddechy nam przyśpieszają, mój język jest w jej ustach i tańczy z jej językiem, przyciskam się do niej, moja dłoń błądzi po jej plecach, jej dłoń przytrzymuje moją szyję.

– Podobasz mi się – szepcze Wiola, kiedy na chwilę się od siebie odrywamy.

– Ty mi też, zdecydowanie. – Uśmiecham się i znowu ją całuję.

Błądzę dłońmi w okolicy jej cycków, mam opory, żeby tak po prostu położyć na nich rękę, tutaj, w tej białej kuchni, z pejzażami jej mamy, z talerzami na suszarce, z których pewnie z mamą, tatą i siostrą jeszcze niedawno jedli obiad, więc tylko przesuwam po nich palcem. Fiut mi twardnieje, ocieram się o nią mocniej, słyszę własny cichy jęk, który mnie peszy, więc się uspokajam, całuję ją spokojniej.

Wiola odsuwa się na kilka centymetrów i patrzy na mnie.

– Masz tu gdzieś swój pokój w tym pięknym mieszkaniu? – pytam i tak jestem zdziwiony własną odwagą, że aż telepie mnie w środku.

– A co? Nie lubisz seksu w kuchni? – Puszcza do mnie oko, a ja robię się cały czerwony, czuję to, więc odwracam się szybko do niej tyłem, biorę ją za rękę.

– Prowadź do łóżka, Wiolu – mówię karykaturalnie poważnym tonem. – Zróbmy to jak należy.

Wiola się śmieje, idziemy przedpokojem, gdzie ze zdjęć patrzy na nas cała jej rodzina. Ja na nich nie patrzę, patrzę pod nogi i oddycham głęboko, żeby się trochę uspokoić, przez białe drzwi wchodzimy do pokoju. Panuje w nim półmrok, świeci się tylko mała lampka na szafce nocnej. Na środku stoi duże łóżko, równo pościelone, a nad nim okno, teraz przysłonięte granatowymi zasłonkami. Jest przytulnie, w biblioteczce prężą się książki, na ścianach kolejne zdjęcia, nie widzę teraz, czy to pejzaże, czy portrety. Tyle zdążam zauważyć, bo już po chwili leżymy z Wiolą na łóżku, bokiem, potem ja na niej, ona gwałtownie ściąga mi bluzę, ja jej koszulkę, stanik, całujemy się, liżemy, wciągamy, zasysamy, próbuję się jakoś elegancko wyplątać z dżinsów, widzę, że Wiola robi to samo, śmiejemy się i odrywamy od siebie na chwilę, żeby ściągnąć spodnie, mam okazję się jej przyjrzeć.

– Ale masz ciało, dziewczyno – mówię, a ona się uśmiecha i znowu przywieramy do siebie, jesteśmy tylko w majtkach, a po chwili ona ma rękę na moim fiucie, a ja ssę jej cycki, ściskam je, nie chcę za mocno, chociaż mam ochotę złapać je z całej siły, szarpać, rwać, ale się powstrzymuję, a ona zjeżdża w dół, zsuwa mi majtki i bierze fiuta do ust, a ja jestem tym całkowicie zaskoczony, otwieram szeroko usta, oczy, coś mi pęka w głowie, rozchodzi się jak światło i pulsuje we fiucie, dochodzę z jękiem i zamieram. A Wiola trzyma go jeszcze chwilę w ustach i podnosi się do mnie z uśmiechem.

– Sorry – mamroczę.

– Luz. Mnie to nie przeszkadza. – Leży bokiem i czuję gorąco jej ciała, opiera głowę na ramieniu. – Masz trochę gorzką spermę.

– Kurde, miałem nadzieję na, no wiesz, trochę dłużej, ale mnie totalnie, no wiesz, zaskoczyłaś. – Mówiąc to, patrzę w sufit.

– Czym? – Wiola kładzie mi rękę na klatce piersiowej, ma miękki głos.

– No wiesz, że tak go wzięłaś – jąkam się – bez ceregieli.

Wiola się śmieje, ale tak chyba przyjemnie. Mnie jest nadal głupio. Mam ochotę się czymś przykryć, czuję się nagi, wystawiony na widok, nie na miejscu. Siadam, próbuję chociaż w tej pozycji trochę się zasłonić, patrzę na mojego smętnie zwisającego fiuta. Jestem zły, przygryzam wargę. Ona nadal leży, bezpruderyjnie, leży sobie z tymi swoimi nogami, cyckami, czarnymi włosami między nogami, ma przymknięte oczy.

– Idę do toalety – mówię i wstaję.

– Drugie drzwi na lewo.

– OK.

Wychodzę, cicho zamykam drzwi, idę do łazienki, nie widzę włącznika na zewnątrz, wchodzę do środka i też nie umiem go wymacać, więc stoję tam przez chwilę, próbuję zebrać myśli, zaplanować, co dalej. W ciemności piję wodę z kranu. Wychodzę i wracam do pokoju Wioli. Ona leży, lekko przykryta jakąś chustą, widać jedną pierś i nogi.

– Znalazłeś światło? – podnosi się, kiedy wchodzę.

– Tak – odpowiadam odruchowo.

– A to dobrze. Bo jest tak dziwnie ukryte.

Kładę się obok niej, na boku, i ją całuję. Całuję ją i próbuję się rozkręcić, ją rozkręcić. Ona reaguje, jak się cieszę, że reaguje, ja też reaguję, mój fiut reaguje, zjeżdżam w dół i całuję ją między nogami, robię to delikatnie, czytałem, co i jak, nie chcę wyjść na amatora, wsłuchuję się w nią, ona reaguje, nabieram pewności, ona jęczy, rusza udami, wyciągam ręce i ściskam jej cycki, ona sama ściska swoje cycki, mocno je zgniata, ma zamknięte oczy, liżę ją, ona ściska moją głowę udami, czuję się tak, jakbym zanurzał się w wannie, nie ma niczego więcej, tylko ja i jej cipa, pachnie ciałem, ciałem i mydłem, jęczy, a po chwili rozszerza uda i mówi: „Chodź, chodź”, i idę na górę, kładę się na niej.

– Wejdź we mnie – jęczy Wiola – teraz.

– A gumki? – pytam.

– Biorę tabletki.

Staram się trafić, ale mi nie wychodzi, ona łapie mojego fiuta, naprowadza go i wsadza, a ja w nią wchodzę, wchodzę głęboko, jest gorąca, taka gorąca i nagle jest już po wszystkim. Zamieram, a potem staczam się z niej, wzdycham głośno i leżę bez słowa, wpatrując się w sufit. Mam ochotę uciec, uciec stąd jak najszybciej. Wiola się obraca, kładzie mi rękę na podbrzuszu.

– Robisz świetną minetę – szepcze.

Wzdycham głęboko.

– Wiesz co, potrzebuję sobie zapalić, pójdę na balkon, OK? – Lekko się unoszę, a Wiola się odsuwa i owija szalem.

– Pewnie. Wiesz już gdzie.

Ubieram się szybko, stojąc do niej tyłem, a potem idę na balkon i palę dwa papierosy z rzędu. Co za porażka. Tylko to przychodzi mi do głowy. Co za pierdolona porażka.

Kiedy wracam do środka, Wiola jest w salonie, ubrana, siedzi na jednej z sof, z podwiniętymi nogami i kieliszkiem wina w dłoni. Uśmiecha się, kiedy wchodzę do pokoju, a ja nie potrafię długo patrzeć jej w oczy. Siadam obok niej, biorę swój kieliszek ze stołu i pociągam porządny łyk.

– Sorry, nie tak miało być.

– Ej, jest w porządku. – Kładzie mi rękę na ramieniu.

– Tylko tak mówisz – mamroczę ze zwieszoną głową.

– Skoro tak uważasz. – Wiola cofa rękę.

– Podobało ci się? – Patrzę jej przez chwilę w oczy i dotykam jej szyi.

– No – wzdycha Wiola – tak, podobało mi się.

Wzdycham głęboko i dolewam sobie wina.

– Ale macie tu dużo książek, i to tak na wierzchu – zauważam i myślę o tym, że moja matka chowa książki do zamkniętych biblioteczek.

– Moi rodzice uwielbiają czytać. Mam to po nich. – Wiola przysuwa się do mnie.

– Fajnie, podoba mi się. A co czytasz?

– Ostatnio Dostojewskiego, Zbrodnię i karę, i Tołstoja, Annę Kareninę.

– Zbrodnię i karę czytałem, a tej Anny nie. Ciekawe?

– Mnie się bardzo podoba. To taka książka o życiu, miłości, ludziach. Powieść psychologiczna. Lubię się tak zanurzyć w czyjeś życie.

Czuję jej ciało, zaraz obok mojego, jest takie ciepłe, znowu się podniecam.

– Ja też się lubię zanurzać – nachylam się do niej i ją całuję.

Siedzimy jeszcze długo, rozmawiając o szkole, książkach, znajomych, rodzicach. Tak mi się z nią swobodnie gada. Dużo się całujemy, trochę macamy, ale boję się zrobić kolejny krok, boję się, że będzie tak samo. Przed dziesiątą wychodzę, bo jej rodzice mają niedługo wrócić. Kiedy stoję w drzwiach, Wiola mówi do mnie:

– Wiesz, myślałam, że jesteś inny.

– Hm, co masz na myśli?

– Nie wiem, wydawałeś mi się taki twardy, szalony, a widzę, że jesteś też wrażliwy. – Wiola dotyka mojego policzka. – Podoba mi się to.

– Wrażliwy? Bo czytam książki? – Śmieję się i ona też się śmieje, ale nic nie mówi.

– Zobaczymy się jeszcze? – pytam, stojąc już na klatce.

– Teraz wyjeżdżam z rodzicami na narty do Austrii, ale zadzwoń do mnie za tydzień, OK?

– Pewnie. To cześć.

Odwracam się i idę do schodów. Wiola stoi w uchylonych drzwiach.

– Cześć.

Wychodzę na zewnątrz i wciągam zimne powietrze. Co za dziewczyna. Jestem zły i jednocześnie zachwycony. Mam ochotę podskakiwać. Super nam się gadało. I chce się ze mną jeszcze zobaczyć. I powiedziała, że zrobiłem jej dobrą minetę. Chyba naprawdę to miała na myśli, chyba nie ściemniała. Zauważam, że sobie pogwizduję. Jaka szkoda, że teraz wyjeżdża, chciałbym się z nią zobaczyć choćby jutro.

Następnego dnia już sam nie jestem pewien, czy poprzedni wieczór był udany. Nawet pomijając ten seks. Jesteśmy trochę z innych światów: ona czyta Dostojewskiego i Tołstoja, do tego wszystkie te zdjęcia i książki u niej, a ja jej opowiadałem o Dicku i Tolkienie, jak jakiś gówniarz. No i ona jest naprawdę doświadczona, na pewno od razu wyczuła, że to był w sumie mój pierwszy raz, pierwszy na trzeźwo. Chyba też nie pije za dużo i nie pali.

W tygodniu łapię się z Ulą na korytarzu.

– Cześć, Ula, chciałbym z tobą pogadać. Poczekasz na mnie po szkole?

– Pewnie, a co się dzieje? – Ula patrzy na mnie badawczo.

– A nic, chciałem się poradzić.

– Dobra. Ja też w sumie mam do ciebie sprawę.

Spotykamy się przed szkołą i stwierdzam, że odprowadzę Ulę kawałek do domu, do urzędu miasta, przez park Żyrafy, to akurat pogadamy.

– Słuchaj, powiedz mi coś więcej o tej Wioli, co? – pytam bez ogródek.

– O Wioli? A co chcesz wiedzieć?

Ula zapala fajkę, robię to samo.

– Nie wiem, powiedz mi, co wiesz.

– A co się tam dzieje?

– No, spotkaliśmy się jeszcze po tym sylwku, ona teraz wyjechała i ja cały czas o niej myślę. – Sam się dziwię, że to mówię Uli.

– No tak. Słuchaj, nie wiem, co ci powiedzieć. Wiola jest superdziewczyna. Niekiedy trochę zadziera nosa, bo ona jest z rodziny z tradycjami.

Kiwam głową.

– No, te wszystkie zdjęcia w jej domu.

– Byłeś u niej w domu?

– Byłem. Ale może nie mów jej, że o tym wiesz – bąkam niepewnie.

– Czemu?

– Bo może by nie chciała, żeby wyszło, że u niej byłem.

– Dziwny jesteś, wiesz?

Szturcham ją w ramię.

– Dziwny, dziwny, gadaj, co wiesz.

Przystajemy przy pasach, przy których czeka trochę ludzi, więc na chwilę milkniemy. Przechodzimy na drugą stronę, idziemy boczną ścieżką, tak żeby mieć trochę prywatności.

– Wiola nigdy nie była jakąś moją superprzyjaciółką, ale zawsze ją lubiłam – podejmuje przerwany wątek Ula. – Nigdy jakoś grubo nie szalała na imprezach. Ale można jej ufać. Jest inteligentna. Co ci tu jeszcze powiedzieć?

– Dużo miała facetów? – wypalam.

– Ej, jakie pytania!

– No co, pytanie jak pytanie.

Ula patrzy na mnie chwilę badawczo.

– Wydaje mi się, że kilku miała. Kilku było starszych od niej, bo wiesz, ona jest wysoka, wygląda na starszą, a do tego jej rodzice są spoko, nie czepiają się jej. Ma z nimi dobre układy i chyba naprawdę się dogadują. Pamiętam, że jak w podstawówce jej mama była kiedyś z nami na wycieczce jako dodatkowa opieka, to naprawdę wydawała się spoko. Wiesz, jak to jest: większość rodziców to tylko ci każe to i tamto, a z nią można było pogadać.

Ula opowiada mi różne historie z podstawówki, rozgaduje się tak, że w końcu stwierdzam, że odprowadzę ją jeszcze dalej, aż do torów, i dalej, aż do hotelu Tychy. Przystajemy przy Baronie, centrum handlowym, które wybudowano do połowy i teraz są w nim różne sklepy z ciuchami i mój ulubiony muzyczny. A druga połowa to tylko wylany beton; niekiedy palimy tam zioło, chociaż nie lubię tego miejsca, bo dużo tam podejrzanych meneli.

– Słuchaj, to ja już lecę, dzięki za te wszystkie informacje – mówię.

– A powiesz mi coś więcej? – Ula świdruje mnie oczami.

– Nie ma co! Ale jak coś będzie, to ci powiem.

– OK. A słuchaj, Marek, jeszcze sprawa Grześka… – Ula ścisza głos. – Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy w ogrodzie na sylwku, czy byłeś już za bardzo najebany?

– Nie no, przestań, wszystko pamiętam. Chodzi o to, co powiedział twój brat, tak?

– Wiesz co, postawiłam ostatnio wszystko na jedną kartę. – Ula się rozgląda i jeszcze bardziej ścisza głos, tak że muszę się nachylić. – Bo zadzwoniłam do niego i mówię mu wprost: „Słuchaj, moich starych znowu nie ma, chata pusta, wpadaj, zrobię ci laskę”, i mówię mu tak konkretnie: „Wpadaj, będziemy się pieprzyć”. Wiesz, że ja nie boję się mówić takich rzeczy.

Otwieram szeroko oczy.

– To nieźle przywaliłaś. Z grubej rury. A on co?

– Najpierw go zatkało, a potem powiedział mi, że obiecał mamie pomóc z zakupami. – Ula teatralnie zawiesza głos.

– Nie pierdol? – Z wrażenia aż zasłaniam ręką usta. – Że mamie z zakupami?

– Tak. Wyobrażasz sobie? – Ula rozkłada ręce. – Potem jeszcze coś zaczął mówić, że go brzuch boli. Dla mnie to jest ewidentne.

– Co?

– No, że on jest homo. – Ula znowu przechodzi do najcichszego szeptu. – Tylko chyba się jeszcze sam przed sobą do tego nie przyznał.

– To ma sens.

– Słuchaj, napiszę do niego list.

Unoszę brwi.

– List? Jak to list?

– No bo nie mam odwagi mu tego powiedzieć wprost, no wiesz, że wiem, że powinien być bardziej fair, że ja to akceptuję, ale nie mam ochoty na zabawę w kotka i myszkę.

– Uff. No tak, rozumiem cię. I co, wyślesz mu ten list?

– No. Albo podrzucę sama do skrzynki.

– Myślę, że to dobry pomysł. – Patrzę Uli prosto w oczy. – I podziwiam cię za odwagę.

– Jak nie ja, to kto? – Ula się śmieje. – Słuchaj, lecę już. Pa!

– Pa! – Odwracam się na pięcie i ruszam przed siebie.

Czyli Wiola miała kilku starszych facetów. No to dużo tłumaczy. I stawia mnie trochę na straconej pozycji. Co teraz zrobić? Idę powoli, noga za nogą. Chyba to po prostu oleję. Nie ma co stawać do wyścigu, jak wiadomo, że się go nie wygra. Jednak chciała się spotkać i mówiła, że jej się podobało, że nie ma sprawy.

Wieczorem leżę w łóżku i próbuję czytać Płyńcie łzy moje, rzekł policjant, ale nie potrafię się skoncentrować. Cały czas myślę o Wioli, analizuję w kółko wieczór u niej w domu. Musi myśleć, że ze mnie straszny gówniarz. I jeszcze ją przepraszałem. Ja pierdolę. Zapalam małą lampkę przy łóżku, biorę kartkę i długopis i piszę do niej list. Piszę, skreślam, dopisuję, zmieniam. Koniec końców, na czysto powstaje dość krótki liścik, który od razu wsadzam do koperty i zaklejam, żeby mi nie przyszło do głowy coś zmieniać.

Wiolu. Nasze spotkanie było niesamowite i Ty jesteś niesamowita. Nie wiem, czy mówiłaś poważnie, że byłaś zadowolona, ale chciałem ci napisać, że ja byłem i cieszę się na nasze kolejne spotkanie. Mam nadzieję, że dasz mi jeszcze szansę. Wiesz, o czym mówię.

Marek

PS Zadzwonię do ciebie, ale chciałem to napisać, bo trudno by mi to było powiedzieć.

Rano biorę ten liścik i wrzucam jej do skrzynki.

Kolejne dni to straszliwa udręka. Nie mogę się skupić, czekam tylko, aż będzie sobota, bo Wiola wraca chyba w sobotę i będę mógł do niej zadzwonić. Zapominam o klasówce z biologii i piszę na mierny, a na rosyjskim już totalnie zawalam przy tablicy i łapię pałę. Chodzę jak w transie. W piątek chcę wyjąć list ze skrzynki, ale nie udaje mi się wsadzić tam ręki. Oddycham z ulgą, bo właściwie chcę, żeby sytuacja w końcu się wyjaśniła. Wóz albo przewóz. Czy coś z tego będzie, czy nie. Nie jesteśmy tacy sami, ale myślę, że pasujemy do siebie. Chyba przecież chodzi też o to, żeby czegoś się od tej drugiej połówki uczyć. Chciałbym poznać jej rodziców, wydają mi się super. Pewnie jej ojciec nie pije – ani Ula, ani ona o tym nie wspomniały. To trochę ewenement. No ale i ich mieszkanie wygląda całkiem inaczej niż wszystkie mieszkania, które znam.

W sobotę budzę się o ósmej rano i zastanawiam się, o której będzie w porządku zadzwonić. W końcu powstrzymuję się do dziesiątej. Dzwonię, ale nikt nie odbiera. Potem dzwonię o dziesiątej trzydzieści. Nic. O jedenastej, dwunastej – też nic. Potem wychodzę z mamą na zakupy. Gdy tylko wracam, znowu dzwonię, ale bez skutku. Pewnie jednak w niedzielę wracają.

Dzwonię znowu w niedzielę o dziesiątej. Nic. O jedenastej, dwunastej, trzynastej – nic. Dopiero o dziewiętnastej ktoś odbiera. Męski głos. Pewnie tata.

– Dzień dobry panu. Tu Marek Majewski. Czy mógłbym rozmawiać z Wiolą? – Czuję się, jakbym nawciągał się amfetaminy, aż mi się noga trzęsie.

– Dzień dobry, Wioli nie ma – odpowiada spokojny, głęboki głos.

– Jak to nie ma? – pytam spanikowany. – Przecież była z państwem na nartach i miała wrócić?

– Wróciła – odpowiada mężczyzna, trochę zaskoczony – ale wyszła.

– Aha, wyszła. – Robi mi się smutno, tak strasznie smutno. – A nie wie pan dokąd?

– Chyba do kawiarni – mówi. – Ale nie wiem właściwie, czy powinienem to mówić.

– To nic, dobrze się znamy – odpowiadam. – Dziękuję.

Do kawiarni? Zaraz po nartach? To dziwne. Do jakiej kawiarni? Niewiele myśląc, ubieram się i wychodzę. Pewnie umówiła się z jakąś koleżanką. Zrobię jej niespodziankę. W pobliżu Andersa nie ma wielu lokali. W ogóle niewiele kawiarni jest otwartych o tej porze w niedzielę. Chyba najbliżej będzie Ambasador w teatrze.

Dochodzę tam zgrzany w piętnaście minut, połowę drogi prawie biegnąc. Lecę po schodach. Uspokajam oddech na ich szczycie. Idę powoli w kierunku knajpy. O, to chyba ona. Te czarne włosy. Siedzi z kimś. Z facetem. Robi mi się gorąco. Przystaję w bezpiecznej odległości i ich obserwuję. Serce mi łomocze. Rozmawiają, śmieją się. On się nachyla i ją całuje. Ona kładzie mu rękę na kolanie. Całują się kolejny raz.

Wychodzę. Zbiegam ze schodów. Ale jestem głupi. Debil. Kretyn. Co ja sobie myślałem? Że taka dziewczyna jest dla mnie? Kurwa, ten list. Ten pierdolony list. Może uda mi się go jeszcze wyciągnąć. Biegnę na Andersa. Co za kretyn ze mnie. A ona? Jak tak mogła? Gra na dwa fronty? A może na więcej? Nie no. Nie. Tylko mnie może spotkać coś takiego. Dobiegam do jej klatki. Stoję chwilę w niewielkiej odległości, aż w końcu ktoś wychodzi, udaje mi się złapać drzwi przed samym zamknięciem. Jestem przy skrzynce. Uchylam klapkę wlotową, próbuję tam wcisnąć palce, chociaż wiem, że nic z tego nie będzie, przecież próbowałem dwa dni temu. Czuję ten swój list, ale nie dam rady go wyjąć. Wyciągam klucze z kieszeni i próbuję podważyć skrzynkę, ale mi się nie udaje. Co tu zrobić, co tu zrobić? – myślę gorączkowo. Przecież jak przeczyta ten list, to będę pośmiewiskiem. Nie wytrzymam. Co za wstyd. Ale ze mnie kretyn. Myślę chaotycznie, chce mi się palić. Palić? Może spalę ten list? Widzę gazetkę jakiegoś hipermarketu na skrzynce. Wyszarpuję dwie strony i wsadzam je do środka, kolejną szarpię na kawałki, wpycham więcej, chyba mnie pojebało, ale nie mam wyjścia, napycham jeszcze tych gazet, a potem podpalam w dwóch miejscach. Gazeta dość szybko się zajmuje, widzę, jak niebiesko-żółty płomień wpełza do środka, rozpala się tam jak w kominku, na klatce robi się siwy dym, słyszę, że ktoś u góry otwiera drzwi, zbiegam z trzech schodków, otwieram drzwi, prawie wpadam na kogoś na chodniku, ślizgam się, łapię równowagę, chwytając drzewo, i uciekam ile sił w nogach.

***

– Jaca, chodź, idziemy zobaczyć tę Fiestę Italianę.

Nudzę się. Siedzimy za garażami na zazielenionych deskach, które ktoś tu porzucił dawno temu, palimy fajki. W czerwcową sobotę czujemy się jak na wakacjach. Słońce grzeje, siódmy rok szkoły dobiega powoli końca.

– A co tam będzie? – Jaca grzebie patykiem w ziemi.

– Nie wiem, zobaczymy, pewnie jakiś koncert czy coś. – Gaszę papierosa. – Na pewno więcej niż tutaj.

– Dobra, to chodź. – Jaca wstaje i ja wstaję.

Idziemy. Przez tory, między garażami. Wolnym krokiem, plując na ziemię łuskami ze słonecznika, gadając o byle czym. Zapalamy ostatniego papierosa w cieniu garaży. Wychodzimy spomiędzy nich, mijamy boisko podstawówki, na którym chłopaki grają w piłkę. Kilku z nich kojarzę z widzenia. Jesteśmy już blisko placu, gdzie trwa Fiesta. Dudniące disco niesie się między blokami. Mijają nas całe rodziny, szczęśliwe dzieciaki z balonikami z logo Fiata. Co chwilę komuś kiwamy głową, niektórym starszym mówimy grzecznie: „Dzień dobry”. Plac jest wypełniony ludźmi. Na środku stoi niewielka scena z ogromnym logo sponsora, wokół porozrzucane stragany, jest jak na odpuście: trochę zabawek dla dzieci, słodycze, obowiązkowa wata cukrowa. Gdy wchodzimy na plac, ze sceny schodzi właśnie grupka dziewczyn i chłopaków, a na ich miejsce wskakuje uśmiechnięty łysy konferansjer.

– Szanowni państwo, to był zespół taneczny Iskra z Domu Kultury numer jeden. Jeszcze raz wielkie brawa dla nich! – Tłum klaszcze niezdecydowanie. – Tak, brawo, cudownie chłopcy i dziewczęta tańczyli nam tutaj disco! Tak dynamicznie i z energią. Tego potrzebujemy w naszym mieście! Dziękujemy! Ale to nie koniec! – Konferansjer zagląda do kartki, którą trzyma w lewej ręce. – To właściwie dopiero początek, a może środek naszej Fiesty Italiany pod patronatem firmy Fiat Polska. Zaraz wystąpi przed nami zespół taneczny Italiano z Domu Kultury numer dwa! W jego skład wchodzi jedenaście dziewczyn, które tańczą tańce, a jakże, włoskie! To trzeba zobaczyć!

– Chodź, podejdziemy bliżej, zobaczymy, co to za laski będą tańczyć – proponuje Jaca.

Kiwam głową i idę za nim.

– Ale zanim przejdziemy do tego punktu programu, mamy kolejną niespodziankę od organizatora festynu, firmy Fiat Polska – głos łysego aż kipi od sztucznej radości – która nie tylko zamówiła dla nas tę piękną pogodę, lecz także ufundowała nagrody do turnieju wiedzy o naszym wspaniałym mieście. Wielkie brawa!

Kilka osób w tłumie klaszcze, ktoś buczy. Stoimy dość blisko sceny. Mam dobry widok ponad głowami innych. Jaca jest znacznie niższy, więc musi stawać na palcach, żeby dojrzeć scenę.

– Szanowni państwo, zatem bez owijania w bawełnę przejdźmy do konkretów. Potrzebuję trzech ochotników! – Łysy wyciąga w powietrze trzy palce i wymachuje ręką. – Zachęcam, czekają wspaniałe nagrody! No, nie wstydźcie się, naprawdę nie ma potrzeby!

Z tłumu podnosi się kilka rąk. Konferansjer wyłuskuje dwie ładne dziewczyny i jednego dziadka, który sapiąc, odpowiada prawidłowo na wszystkie pytania i zgarnia reklamówkę wypełnioną słodyczami oraz katalogi samochodowe prosto z Włoch. Dziewczyny schodzą niepocieszone ze sceny, dziadek dziękuje i gdy tylko łapie siatkę, zaczyna w niej grzebać w radosnym uniesieniu.

– Brawo dla zwycięzcy! Młodość ma swoje prawa, ale starość ma swoją mądrość! To właściwie mogłoby być przysłowie! – Patrzymy na siebie z Jacą zażenowani. – Szanowni państwo, jedenaście dziewczyn już się szykuje! Gdyby to były chłopaki, to można by się spodziewać meczu piłkarskiego, ale nie, to będzie taniec! Taniec dynamiczny i pełen energii! – Łysy sam teraz porusza się, jakby chciał coś zatańczyć. – Już za chwilę zaczynamy, ale zanim zaczniemy, mam jeszcze tutaj jeden zestaw nagród od naszego sponsora, a w środku same cudowności. – Konferansjer wyjmuje kolejne elementy z błyszczącej w słońcu reklamówki. – Koszulka, piękna biała koszulka z logo Fiata, do tego długopis, o, taki pstrykający, przypinka z wizerunkiem Cinquecento produkowanym właśnie tu, u nas, w Tychach, no i trzy piękne katalogi z samochodami! Żeby dostać ten wspaniały zestaw od naszego sponsora, wystarczy odpowiedzieć na pytanie, które za chwilę zadam. I uwaga: kto zna odpowiedź, niech wykrzyczy ją jak najgłośniej! Uwaga, jesteście gotowi?! Czy naprawdę jesteście gotowi?

„Tak” z tłumu jest dość niemrawe, więc łysy przechodzi dalej.

– Dobrze. To uwaga, uwaga, uwaga. Zadaję pytanie! – Zawiesza na chwilę głos. – Pytanie to: od którego roku w naszym mieście produkowane są fiaty?

Z tłumu padają różne odpowiedzi – osiemdziesiąty drugi, siedemdziesiąty pierwszy, dziewięćdziesiąty – większość chyba liczy na łut szczęścia. Łysy teatralnie nadstawia ucha. Jaca puszcza do mnie oko i włącza się w zabawę, wykrzykując jakieś losowe lata. Konferansjer wskazuję ręką w tłum w naszej okolicy.

– Tak, zgadza się! W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym piątym roku wyprodukowano w Tychach pierwszego fiata 126p na włoskiej licencji! Chłopcze, chodź do mnie po nagrodę!

Wydaje mi się, że łysy wskazuje na mnie, ale przecież to niemożliwe. Rozglądam się dookoła.

– Tak, to ty zgadłeś, ty, chłopcze obok pani w kapeluszu! – Łysy macha ręką w moim kierunku. – Nie wstydź się, zapraszam cię po nagrodę!

Jaca się śmieje i klepie mnie na zachętę w plecy. Przeciskam się przez tłum, wchodzę po stopniach na scenę.

– Gratuluję ci wiedzy! Czy interesujesz się historią miasta i naszej fabryki? – Konferansjer podsuwa mi mikrofon.

– Trochę – dukam, a łysy chichocze. Czuję, jak oblewa mnie rumieniec, i myślę tylko o tym, czy widać to z tłumu.

– Trochę, ale wystarczająco, żeby wygrać ten oto zestaw od naszego sponsora: fabryki samochodów Fiat! – Łysy potrząsa reklamówką jak trofeum.

Ściskam jego spoconą dłoń, łapię reklamówkę i szybko schodzę ze sceny. Przy barierkach czeka na mnie Jaca i już po chwili siedzimy na murku wokół jednej z rabatek, przeglądając zawartość torby.

– Ha, ha, nieźle trafiłeś! – Jaca zgarnia katalogi i przerzuca je szybko. – Fajne te katalogi. Daj jeden.

– Czekaj, pokaż, co tam jest.

Biorę je od niego. Jestem jeszcze trochę zawstydzony tym, że musiałem wyjść na scenę, ale też zadowolony, że coś wygrałem. Przyjdę do domu i pochwalę się tacie – pewnie na początku mi nie uwierzy.

Katalogi są wydane na błyszczącym papierze, obok każdego auta wypisano kluczowe osiągi. Jaca jedną ręką przerzuca strony, a drugą strzela długopisem. Ja do koszulki przymocowałem przypinkę. Nagle dobiega mnie warknięcie:

– Dawaj, kurwa, reklamówkę!

Nad nami wyrasta trzech chłopaków. Czuję, jak przyśpiesza mi serce. Robi mi się gorąco. Znam ich ze szkoły. Chodzą do specjalnej klasy dla wyrośniętych, nierzadko mają problemy z policją. Dwóch nabitych, wysokich, ciężkich grubasów i jeden chudy, Zbyszek, ich szef. Szybki i groźny. Kiedyś wybił chłopakowi przednie zęby w autobusie, bo ten nie chciał oddać mu swojego biletu podczas kontroli. Złapał go za włosy i walnął twarzą o poręcz. Potem kopniakiem otworzył drzwi autobusu i wyskoczył w trakcie jazdy. Na osiedlu obrobili kiosk, bo skończyły im się fajki. Po prostu wykopali drzwi i weszli do środka. Oczywiście nie było dowodów, że to oni, ale wszyscy i tak to wiedzieli. W szkole zdarzało mi się widzieć ich siedzących na ławce przed pokojem dyrektorki. Czekali na oficjalną naganę. Nigdy nie wyglądali, jakby się tym przejmowali. W ich przypadku rozmowa z dyrektorką była przystankiem na drodze do kuratora. Rodziców nawet nie było po co wzywać. Kiedyś ojciec Zbyszka przyszedł pijany, przez kwadrans wyzywał wszystkich nauczycieli, że męczą jego syna, a gdy zobaczył swojego pierworodnego, zaczął go okładać pięściami i kopać. Patrzę na Zbyszka i jego kumpli i czuję, jak krople zimnego potu spływają mi wzdłuż kręgosłupa. Nie odzywam się. Jednocześnie zamieram i chcę uciekać. Czuję się jak jeden z moich chomików przed śmiercią.

– Co się, kurwa, gapisz, głuchy jesteś? – Zbyszek wysuwa szczękę i zaciska dłonie w pięści. – Dawaj, jebańcu, reklamówkę.

– Ale ja ją wygrałem – prawie szepczę. Dziwi mnie, że się w ogóle odzywam, i zaraz się za to w duchu karcę.

Nawet nie zauważam, kiedy osiłek stojący po prawej wali mnie otwartą dłonią w kark. Słychać nieprzyjemny plask.

– Dawaj, jak ci Zbysiu mówi! – cedzi osiłek przez zęby.

– Dawaj, bo będzie kolejne karczycho albo gorzej! – grozi Zbyszek.

Jaca siedzi cicho, wgapiony w swoje buty.

Miejsce uderzenia pulsuje mi równomiernie, pocę się jak mysz, czuję się jak miażdżony imadłem. Do oczu napływają mi łzy. Patrzę jeszcze raz na Zbyszka i próbuję coś powiedzieć, ale nie mogę wykrztusić słowa. Z jednego oka wypływa mi łza.

– Patrzcie go, ryczy, kurwa, nad swoją reklamówką! – Zbyszek rechocze i bez dodatkowych ceregieli wyrywa mi moją nagrodę.

– Ale ja ją wygrałem – jęczę łamiącym się głosem.

Wszyscy trzej wybuchają śmiechem. Drugi osiłek w rozbawieniu wali mnie w kark. Plask. Pali. Cały się kulę. Zbyszek otwiera reklamówkę i wskazuje głową na katalogi na moich kolanach.

– Pakuj, póki jestem miły, cioto – warczy.

Wkładam katalogi do reklamówki. Jaca bez słowa wrzuca do środka długopis.

– O, widzisz, ten to wie, co i jak. A ty odczepiaj jeszcze to – Zbyszek pokazuje na mnie, ale ja nie mogę tego widzieć, bo uparcie wpatruję się w chodnik.

Przyboczny wali mnie pięścią w ramię. Boli.

– Odpinaj, cioto, jak ci Zbysiu mówi.

– Ale co? – jęczę.

– Co? Co? Dawaj to, kurwa! – Zbyszek odpycha moje ręce, do tej pory skrzyżowane na piersi, i wyrywa mi przypinkę. Wrzuca ją do reklamówki i na pożegnanie klepie mnie po policzku. – No, dzięki, że to dla mnie wygrałeś.

Cała trójka odchodzi z rechotem.

Siedzimy kilka minut bez słowa. Po policzkach spływają mi łzy. Z całych sił staram się nie wydać żadnego dźwięku. Obok nas siada dziewczynka z mamą. Dociera do mnie słodki zapach waty cukrowej. Wycieram oczy, zbieram się w sobie.

– Ale mi się chce jarać. – Staram się mówić normalnym głosem, ale cały drżę.

Wstajemy i bez słowa idziemy w kierunku garaży.

***

Jest środek zimy. Chyba końcówka stycznia. Nasza klasa, ósma A, została wybrana. Mamy w sobotę iść do kościoła i w jednej z sal przy zakrystii uczestniczyć w pokazowej lekcji religii. Mam doskonały pretekst, żeby wyjść rano z domu i sobie zapalić. W weekendy jest zawsze najgorzej, bo wyskoczenie na piętnaście minut na papierosa nie wchodzi w grę, starzy od razu by wyczuli. Trzeba całej procedury odkażania: guma, mycie rąk, wietrzenie ciuchów. Ojciec znowu oficjalnie pali, ale matka i tak ma świetny węch. Po tym, jak ciotka mnie wydała, że palimy po szkole między garażami, nie dają mi spokoju.

Gdy wchodzę na ich osiedle, Jaca i Siwy już czekają pod klatką. Gdy tylko mijamy garaże, wyciągam z kieszeni świeżą, jeszcze nieotwartą paczkę wave’ów.

Każdy bierze po jednym i z petami w ręku idziemy dalej. Jest zimno, w nocy znowu napadało śniegu. Powoli schodzimy po skarpie, żeby przejść przez biegnące w dole tory. Nagle tracę równowagę i zjeżdżam w dół. Dalej nic nie pamiętam. Pustka. Podobno z mocnym łupnięciem przywaliłem potylicą w lód schowany pod świeżym śniegiem. Gdy jako tako doszedłem do siebie, usiadłem oszołomiony i spytałem, dokąd idziemy i po co. Pokiwałem głową i poszedłem z nimi dalej, ale po chwili znowu spytałem, dokąd i po co idziemy. Robiłem tak jeszcze kilka razy. Gdy dotarliśmy na miejsce, chłopaki poinstruowały mnie, żebym był cicho i się po prostu nie odzywał. Jaca siedział ze mną w ławce i mnie pilnował. Nie chcieli nikomu mówić, co mi się stało, bo od razu pojawiłyby się pytania, jak do tego doszło, i pewnie musieliby się przyznać, że szliśmy przez tory, a to samo już było nielegalne.

Już po lekcji chłopaki odprowadzają mnie do domu. Nie jestem pewien, dokąd mam iść, więc idą ze mną aż pod same drzwi. Na progu mieszkania czuję zapach rosołu i widzę matkę krzątającą się po kuchni. W tym momencie myśli wracają mi na swoje tory.

***

Wiosną w pierwszej klasie liceum moi starzy postanawiają się za mnie zabrać, bo jak to tak może być, że ich piątkowy syn nagle ma jakieś tróje na półrocze, a z rosyjskiego jest nawet zagrożony. Tylko te imprezy, papierosy, alkohol i chyba nawet narkotyki, chociaż ja zaprzeczam. Jestem wysoki, bezczelny, chodzę w szerokich bluzach i trochę opuszczonych spodniach. Opuściłbym bardziej, ale nie jeżdżę ani na desce, ani na rolkach. Chcę być alternatywny, ale brakuje mi pewności siebie. Chciałbym robić dużo alternatywnych rzeczy, ale nie wierzę, że potrafię. Mój ojciec pije. Mój brat ma dwanaście lat, wkurwia mnie i nie interesuje. Nareszcie mamy osobne pokoje. Kiedy wracam ze szkoły, onanizuję się z poczuciem winy, a potem długo myję rękę, żeby nie śmierdziała fiutem. Idę z psem na spacer i palę fajki, bojąc się, że zobaczą mnie sąsiedzi. A wieczorem wychodzę z Grześkiem.

Jest wiosna, robi się cieplej i mamy świetne pomysły. Rodzice Martyny są ginekologami, rozkładamy na imprezach nogi na fotelu. Przy fotelu jest szafeczka i znajduję w niej recepty. Martyna prosi, żebym je zostawił, bo rodzice się zorientują. Zostawiam, ale kilka dni później wpadam do niej i namawiam ją, żebyśmy wypisali na tych receptach valium, bo czytam My, dzieci z dworca Zoo i chciałbym spróbować. Może chciałbym też spróbować heroiny, ale po pierwsze mieszkam w Tychach, po drugie boję się śmierci, po trzecie starzy by mnie zajebali. Wypisujemy więc to valium i jesteśmy tacy podjarani, że będziemy brali valium, bo przecież jest wiosna i mamy po piętnaście lat, i musi się udać. Na recepcie piszemy moje nazwisko, z M zmienionym na N, dla zmyłki. Zmieniam także na legitymacji, bo przecież mogą sprawdzać, i idziemy do apteki, a że jesteśmy już strasznie napaleni na to valium, to wybieramy najbliższą, trzy ulice dalej.

Apteka mieści się w domku jednorodzinnym, nawet jak nikogo nie ma na miejscu, to wciska się dzwonek przy bramie i ktoś z części mieszkalnej schodzi na dół. Tym razem jest zwyczajnie otwarte, wchodzę do środka, łomocze mi serce, ręce się pocą. Mówię: „Dzień dobry” i kładę receptę na kontuar. Farmaceuta patrzy na receptę, patrzy na mnie, patrzy na receptę, patrzy na mnie, patrzy na receptę i znowu na mnie. Za każdym razem trochę dłużej na mnie. Udaję, że bardzo interesują mnie rozłożone wokół ulotki leków na hemoroidy i katar sienny. On idzie gdzieś na zaplecze, wraca po chwili i mówi, że nie ma. Aha, nie ma. Oddaje mi receptę. Biorę receptę w mokre łapy i wychodzę. Do widzenia. Do widzenia. Mówię Martynie, że nie ma i że ten farmaceuta tak coś na mnie dziwnie patrzył, i żeby do następnej apteki poszła ona. Ona mówi, że jak nie ma, że to jest jakiś w miarę normalny lek i że powinien być. Kłócimy się, bo przecież nie ściemniam, idź sama, mówię jej. Siadamy na ławce i palimy fajki. Martyna mówi, że do żadnej apteki nie pójdzie, tym bardziej że recepta jest na mnie, ja też mam dość. Wraca do domu, ja nie.

Spotykam się Grześkiem, nic mu nie mówię o akcji z Martyną, bo mi jakoś głupio, że miało być tak grubo, valium i w ogóle, a wyszło, jak wyszło. A Grzesiek ma jaranie i idziemy zajarać, ale dzisiaj jest poniedziałek i mam szlaban, ograniczone godziny i czas szybko mija, i już muszę wracać, i wracam trochę – albo i mocno – zbakany do domu.

Gdy tylko przekraczam próg, wiem, że coś jest nie tak. Matka prosi, żebym przyszedł do dużego pokoju, ojca nie ma, nie pytam, gdzie jest, siadam obok niej na sofie i ona mi opowiada, że dzwoniła matka mojej koleżanki i że do tej matki dzwonił farmaceuta, który twierdził, że ja, jej syn, niegdyś piątkowy syn, chciałem zakupić tabletki o nazwie Valium na podrobioną receptę. I co ja na to. I że ona tego nie rozumie, czemu ja takie rzeczy robię. Papierosy, alkohol, teraz to, i ona tego naprawdę nie rozumie, a ja siedzę w bezpiecznej bańce i patrzę przed siebie, bo jestem cały czas zjarany, a przede mną jest telewizor i jego nazwa to Elemis, a moja matka ma na imię Emilia, i to mnie strasznie śmieszy, i moja matka widzi, że mi się chce śmiać, i jeszcze bardziej się unosi, i krzyczy, płacze, i ja jej wtedy mówię spokojnie, jakbym to nie ja mówił, nie tutaj, nie w tym miejscu, jakbym to tylko skądś odbierał i wypuszczał swoimi spierzchniętymi ustami, mówię, że to dla kolegi, że mnie prosił, i ona jest taka zdesperowana, że w to wierzy, i oboje wiemy, że to nieprawda, ale ona chce w to wierzyć, i ja jej w to pozwalam wierzyć.

Między nami wisi nieobecność ojca. Matka mówi, że nie powie tego ojcu i że mi wierzy, że to dla kolegi. Pyta, dla którego kolegi, mówię, że nie mogę, że nie chcę. Jeszcze przez wiele minut mówimy to samo, tylko na inne sposoby, obiecuję, że nie i tak dalej.

Elemis dalej mnie śmieszy i jestem gdzieś daleko. Tam, gdzie mój ojciec siedzi obok, marszczy brwi i robi młynka kciukami.

***

W ósmej klasie odkrywam Nirvanę, Soundgarden, Faith No More. Mam koszulkę z niemowlakiem nurkującym w basenie za dolarem, worek na książki z Kurtem Cobainem i bluzę z Offspring. Nagle okazuje się, że w podstawówce jestem w awangardzie nowej mody – grunge’u. To i fakt, że jestem wysoki, w najstarszej klasie i zapuszczam włosy, zdecydowanie zwiększa moje notowania w rankingach popularności. Ale sam tego nie zauważam, bo nie pasuje mi to do tego, jak widzę samego siebie. Jestem wysoki, ale i nieporadny. Gubię się we własnym ciele, które bardzo szybko rośnie. Chowam się za długimi włosami. W nocy nie mogę spać, bo rwą mnie kolana, zdarza mi się lunatykować. Pewnej nocy śni mi się, że moja matka wciąga amfetaminę i ląduje na odwyku. Jest to tak realne, że budzę się w ciemności i idę sprawdzić, czy na pewno moja matka nie jest ćpunką.

W pierwszym tygodniu września ogłaszają w szkole wybory na przewodniczącego, przewodniczącą Rady Młodzieżowej. Można zgłaszać kandydatów, w tym samych siebie. Już pierwszego dnia z klasy przerośniętych wystawiony zostaje Karol – mały, chudy, w okularach, taka szara mysz, niezbyt rozgarnięty. Wszyscy wiedzą, że to podpucha, marionetka, że Karol będzie robił, co mu Zbyszek i inni zadymiarze powiedzą. Przez kilka dni nie ma żadnego kontrkandydata.

W piątek przychodzimy z Jacą do szkoły, a na korytarzu podchodzi do nas Ilona i mówi, że gratuluje i że będzie na mnie głosować. Dziwię się, nie wiem, o co chodzi, a ona wyjaśnia, że właśnie wywieszono mnie jako drugiego kandydata. Czuję, że się czerwienię. Ilona klepie mnie po ramieniu, śmieje się i mówi:

– Fajnie, bo ten Karolek to debil. Zobaczysz, dużo osób będzie na ciebie głosować.

Jaca też mówi, że będzie na mnie głosował. Kiwam głową i nie wiem, co powiedzieć. Ratuje mnie dzwonek na lekcję. Przez cały dzień podchodzą do mnie różni ludzie, też z innych klas, i mówią, że będą na mnie głosować.

Nie wiem, kto mnie zgłosił. Nikt się nie przyznaje i nikt nic nie wie. Na korytarzu widzę zawistny wzrok chłopaków z klasy przerośniętych. Na liście kandydatów pojawiają się nowe nazwiska, ale to nie zmienia perspektywy – jestem wrogiem Karola i tym samym całej jego bandy. Na korytarzu mija mnie Zbyszek i wpada na mnie, uderzając ramieniem.

– Uważaj, kurwa, jak chodzisz! – krzyczy za mną.

Oblewa mnie gorąco. Robię się ostrożny. Muszę uważać w kiblu. Chodzę do toalety na parterze, bo to zmniejsza szansę, że natkę się na Zbyszka. On jednak wyraźnie mnie szuka i w końcu dorywa razem ze swoją gwardią przyboczną przy sali gimnastycznej. Podchodzi bardzo blisko, tak że czuję jego papierosowy oddech.

– Nie zostaniesz tym przewodniczącym, cioto, rozumiesz?

Nic nie mówię, tylko się pocę i już oczami wyobraźni widzę, jak mi w trzech spuszczają wpierdol.

– Daruj sobie lepiej, bo cię dorwę.

Wali mnie z bani, ale uchylam się i jego czoło tylko ociera się o mój policzek. W tym momencie na korytarzu pojawia się konserwator, który przy sali gimnastycznej ma swój warsztacik, i ratuje mnie z opresji. Przepycham się między ochroną Zbyszka i prawie biegiem ruszam do sali lekcyjnej.

W nocy mam sen, że stoję naprzeciw Zbyszka i chcę go uderzyć z pięści, ale moje ręce są bardzo ciężkie i wolne. Kiedy w końcu trafiam go w twarz, jest to jak muśnięcie. W śnie Zbyszek śmieje się bezgłośnie.

Następnego dnia mówię matce, że strasznie boli mnie brzuch i zostaję w domu. Nawet bardzo nie kłamię – myśl o tym, że w szkole jest Zbyszek i może się na mnie czaić, sprawia, że nie tylko boli mnie brzuch, ale i kłuje w mostku. Po szkole przychodzi Jaca i pyta, co ze mną. Mówi mi też, że Ilona organizuje ludzi i będą robić plakaty z moim nazwiskiem, i że wszystkim opowiada, że będę robił dyskoteki i że jestem super. Przy obiedzie zastanawiam się, czy nie powiedzieć ojcu o tej sytuacji ze Zbyszkiem, ale stwierdzam, że to nic nie da, a może i zaszkodzi.

Następnego dnia matka mówi, że mam iść do szkoły, więc idę. Wchodzę do budynku od innej niż zwykle strony, bo boję się, że Zbyszek będzie czekał na mnie przed głównym wejściem. Na szczęście jednak nie ma go w szkole. Nie ma go też przez kilka kolejnych dni i mogę odetchnąć. Ilona z koleżankami faktycznie robi kilka plakatów i gada ze mną o tym, że na pewno wygram, ale dobrze by było, jakbym miał jakieś pomysły, propozycje, co chcę zrobić. Zgadzam się z tą dyskoteką, że faktycznie można by zorganizować ich więcej i mogłyby trwać dłużej. Inny postulat to, żeby latem nie trzeba było zmieniać obuwia w szkole. Mój program pojawia się na plakatach. Jestem coraz bardziej podekscytowany. Inni też mają jakieś plakaty, ale ja mam najfajniejsze.

Wygrywam wybory w cuglach. Ponad sześćdziesiąt procent głosów jest na mnie. Gratulują mi ludzie z klasy i nauczycielki. Triumfuję. Podoba mi się ten nowy status.

Tego samego dnia w kiblu dorywa mnie Zbyszek z kumplami. Jeden z nich trzyma mnie od tyłu, a Zbyszek wyzywa mnie od pedałów i pluje mi na buty. Tym razem ratuje mnie sprzątaczka, która wchodzi do kibla. Udaje mi się im wyrwać, ale krzyczą za mną, że mnie dorwą. Kiedy kończą się lekcje, proszę Jacę, żeby wyszedł pierwszy i sprawdził, czy czasem na mnie nie czekają przed szkołą. Umawiamy się, że jeśli nie wróci w ciągu dwudziestu minut, to znaczy, że czekają. Nie wraca. Uciekam ze szkoły przez okno w szatni przy sali gimnastycznej.

***

– No cześć, jestem – mówię, stając naprzeciw Grześka, który siedzi na ławce w parku Niedźwiadków.

– No w końcu. – Grzesiek wstaje, nie patrząc mi w oczy. – Chodź, idziemy stąd.

Wychodzimy z parku, ruszając w kierunku placu Baczyńskiego. Zatrzymujemy się w małym spożywczym, kupujemy wodę mineralną, a w kiosku obok papierosy. Przysiadamy na ławce między blokami, wypalamy po jednym.

Grzesiek rozgaduje się o wieloetapowych egzaminach na ASP, a ja zastanawiam się, co powie matka, jak się dowie, że nie byłem w szkole. Ostatnio po wywiadówce była taka zadowolona, bo nawet mnie Kruchowska chwaliła, ojciec też był zadowolony, poklepał mnie po plecach, uśmiechnął się, rozmawialiśmy o studiach, o Krakowie. Przy ławce zatrzymuje się duży kundel, podnosi nogę i mocnym strumieniem obsikuje rosnący obok krzak.

Nie chce mi się przerywać monologu Grześka, słucham go jednym uchem. W końcu wstajemy, sunąc między blokami, docieramy na plac Baczyńskiego, wchodzimy na chwilę do księgarni. Idę pooglądać książki z psychologii, bo odkąd zdecydowałem się na nią zdawać, coraz bardziej mnie to wciąga. Grzesiek ogląda jakieś albumy ze sztuką, z zadumaną miną. Po wyjściu znajdujemy ławkę za blokiem, zapalamy papierosa.

– Mam tu znajomą, może do niej zajrzymy?

– OK. A kto to?

– Nina.

– A coś kojarzę. Ona jest starsza?

– No. Skończyła Norwida.

– Aha. I co teraz robi?

– Sam nie wiem. Nie dostała się na ASP w tamtym roku.

Kiwam głową. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, potem zagłębiamy się między stare bloki na osiedlu B. Grzesiek wciska guzik domofonu. Z mieszkania na pierwszym piętrze dobiega ujadanie psa. Wchodzimy na drugie. Grzesiek puka, ja przeczesuję ręką włosy. Po chwili drzwi otwiera krótko obcięta brunetka, niewiele niższa ode mnie, w dżinsach i koszulce z Alice in Chains, uśmiecha się nieprzytomnie, przytrzymuje za obrożę sporego psa, który wygląda jak jakaś skundlona wersja dobermana. Coś mówi, ale nie słyszę, bo pies na nas szczeka. Zamyka na chwilę drzwi. Słyszę, jak powtarza kilkukrotnie: „Sigma, siad”. Szczekanie ustaje. Otwiera nam ponownie drzwi. Cześć, cześć, wejdźcie, wchodzimy, w mieszkaniu chyba nikogo nie ma, zdejmujemy buty w przedpokoju wyłożonym boazerią, idziemy do jej pokoju. Pod oknem łóżko ze skołtunioną pościelą, na biurku ciuchy, książki, talerze z resztkami jedzenia, jakieś szkice, rysunki. Cała jedna ściana zastawiona meblami, na ścianach przyklejone zdjęcia – Nina z jakimiś znajomymi, widoki jakby z Prowansji, obok rysunki w ramkach, chyba węglem. Podchodzę do biblioteczki za szybą i oglądam książki: cała kolekcja Lwa Tołstoja i Dostojewskiego, wielotomowa encyklopedia, a do tego dużo Musierowicz, kryminały Chmielewskiej. W naszej domowej biblioteczce są te same serie, kupowane w tych samych księgarniach za czasów komuny.

– Zerwałem się, a Marek dołączył – referuje Grzesiek. – Jak chcę iść na ASP, to ta matematyka, fizyka to strata czasu.

– No tak. – Nina wygląda na trochę nieobecną. Siedzi po turecku na łóżku, wśród pościeli, ładnie wygląda na tle niebieskiego nieba i wdzierających się przez okno promieni słonecznych.

– A co u ciebie?

– Niewiele. Chora jestem. Nie mam na nic siły. Niby mam się przygotowywać do egzaminów, ale sama nie wiem…

– Aha. Chcesz znowu spróbować?

– Chyba tak. Ale nie jestem pewna. Może na coś innego?

– O, to musisz mi powiedzieć – mówi Grzesiek. – A teraz sorry, ale muszę do toalety.

Nina kiwa głową. Grzesiek wychodzi. Ona patrzy przez okno. Ja wpatruję się w książki w biblioteczce. Nic nie mówimy. Wyciągam jakiś tytuł i przeglądam go bezmyślnie, spoglądając na nią kątem oka. Nina dotyka policzka i mruży oczy. Ja wpatruję się w Dostojewskiego. Przypomina mi się Wiola. Robię się czerwony. Ukrywam to przed Niną. Nie wiem teraz, co robi, bo stoję do niej plecami. Na szczęście po chwili wraca Grzesiek.

– Marek, a wiesz, że starzy Niny też u niej znaleźli zioło? – mówi zaraz po wejściu do pokoju.

– Ooo, masakra.

– Moja mama znalazła. Jakby ojciec znalazł, toby mnie chyba zabił.

– Ale że znalazła, to nic. Jak znalazła, to spuściła w kiblu, a do woreczka wsadziła majeranek. – Grzesiek się śmieje.

– Naprawdę? Majeranek? – Też się śmieję, a Nina się tylko uśmiecha, wiatr wpada przez okno i rozwiewa jej włosy.

– Ale po co to zrobiła? – dopytuję.

– Myślę, że nie chciała, żebym się zorientowała, że grzebała mi w rzeczach – mówi Nina.

– Dziwaczne – komentuję.

– Nina była w Holandii i przywiozła sporo towaru. Ile tego było? – dodaje Grzesiek.

– Dwadzieścia gram.

Otwieram szeroko oczy.

– Wow, no to faktycznie. – A potem pytam: – Matka nic ci nie powiedziała, jak to znalazła?

– Nic.

– I wszystko ci wyrzuciła?

– No, miałam jeszcze trochę w innym miejscu.

– O, chociaż tyle.

– A masz coś jeszcze? – pyta Grzesiek.

– Trochę – przyznaje Nina. Nadal siedzi na łóżku, ugniata w palcach róg pościeli, nie patrzy na nas, patrzy na swoje dłonie. Słońce sprawia, że nad głową ma błyszczącą aureolę, na policzkach cienie. Ma długie, szczupłe palce, na rękach jasne włoski, taki meszek.

– Fajnie by było zapalić – mówi Grzesiek.

– To możemy iść na spacer z psem. – Nina patrzy na Grześka, nie patrzy na mnie. – Już nie palę w domu.

– Super, to chodźmy. – Grzesiek wstaje gwałtownie.

Nina zbiera się bez słowa. Mówi nam, żebyśmy poczekali na dole, a ona tam do nas dołączy. Zbiegam po schodach, jestem podekscytowany perspektywą jarania tak w środku dnia, w środku miasta.

– Gdzie pójdziemy? – pytam Grześka.

– Nad rzeczkę, tu niedaleko. – Grzesiek pokazuje palcem w kierunku Teatru Małego. – Już tam kiedyś paliłem z Niną.

– Fajna ta Nina. Chyba na ciebie leci – mówię.

– No co ty? To moja przyjaciółka.

– Aha, przyjaciółka.

– No pewnie, przestań, może ty na nią lecisz? Bo tak na nią patrzyłeś.

– Jak patrzyłem?

Grzesiek się śmieje.

– No, przypatrywałeś się, przypatrywałeś.

Wyciągam papierosa.

– Nie pal tutaj, bo jej sąsiedzi będą potem gadać. A ona ma przejebanego ojca.

– OK, OK. – Chowam papierosa. – A kto nie ma przejebanego ojca? – Grzesiek odwraca wzrok. – Znaczy, no wiesz, jak się ma ojca, znaczy, każdy ma, ale jak ten ojciec jest na co dzień.

Grzesiek nic nie mówi. Nigdy mi nie powiedział, co się właściwie stało z jego ojcem. Czy odszedł, czy matka go wyrzuciła, jaki był, czemu się z nimi nie kontaktuje. Chyba żyje, tyle się domyślam. To nie jest temat, o którym się rozmawia. Drzwi klatki się otwierają i wychodzi Nina. Przebrała się w zwiewną niebieską sukienkę, włożyła kapelusz z rondem. Wygląda oryginalnie i niecodziennie. Sigma w kagańcu i na smyczy jest spokojna.

– Idziemy tam, gdzie ostatnio? – pyta Grzesiek.

Nina kiwa głową. Grzesiek zaczyna opowiadać o swoim rysowaniu, pyta Ninę o jakieś rady. Ja się wyłączam, idę sobie po prostu i się cieszę, że sobie zapalę. Myślę o Ninie, o jej włoskach na rękach i o szczupłych palcach. Ma bardzo małe piersi, ale sutki rysują się wyraźnie pod sukienką, raczej nie ma stanika. Jest szczupła, prawie chuda, wysoka i ma w sobie grację, jakąś zwiewność, dziewczęcość, jakby miała trzynaście lat.

Dochodzimy do strumyka, na małą polankę schowaną w cieniu zwalonego budynku. Właściwie jesteśmy tu i ukryci, i na widoku, bo z miejsca, w którym siadamy, rozciąga się widok na ryneczek starego miasta z górującym nad nim kościołem Marii Magdaleny i ktokolwiek przystanąłby na ryneczku i spojrzał w naszą stronę, dojrzałby nas bez trudu, ale pewnie już nie rozpoznałby, kim jesteśmy i co robimy.

Grzesiek wyciąga lufę, a Nina mały woreczek.

– O, niedużo ci zostało.

– No.

Grzesiek nabija lufę. Wypalamy po dwa machy. Potem jeszcze jedna lufa i jeszcze po machu. Wstajemy i idziemy dalej, wzdłuż potoku, trzymając się cienia. Siadamy na ławce, w parku. Nina puszcza Sigmę, która z nosem przy ziemi zaczyna krążyć wokół drzew. Patrzę na to, jakbym widział to pierwszy raz w życiu, przyglądam się, jak pies działa, wiedziony instynktem robi to, co tysiące psów robiło przed nim i tysiące psów będzie robiło, gdy tego już nie będzie. Grzesiek złapał gadkę i cały czas nawija, a Nina siedzi ze spuszczoną głową, bez ruchu, tylko jej długie palce bawią się kółkiem przy smyczy.

– Wszystko w porządku? – pytam.

– Tak, tylko jak zapalę, to często łapię doły. – Nina się trochę prostuje.

– O, wiem, o co chodzi. Mnie też się zdarza. Jakiś rok temu miałem przejebaną akcję, wymiotowałem krwią, załapałem totalną schizę. – Robię pauzę, patrzę na nią. – A mogę coś teraz dla ciebie zrobić?

– Nie, dzięki, chyba nie.

Grzesiek słyszy naszą rozmowę i przestaje monologować.

– Hej, ho, to chodźmy dalej, ruch to zdrowie. – Wstaje i rozciąga się komicznie.

– Ja bym chyba chciała wrócić do domu – mówi Nina i wstaje powoli.

– No co ty? – Grzesiek łapie Ninę za ręce i próbuje nią zakręcić. – Chodź, będziemy tańczyć.

Nina się śmieje, słabo, cicho, ale się śmieje, daje się Grześkowi obrócić, jeden raz i drugi, a za trzecim traci równowagę i prawie się przewraca, w ostatniej chwili łapie się drzewa. Sigma przybiega zaniepokojona i poszczekuje. Grzesiek przeprasza i upewnia się, że wszystko OK, Nina uspokaja psa, a ja patrzę na liście na drzewach, na ich zielony kolor, tak zielony na tle spękanej brązowej kory. Ten kolor mnie wciąga, jestem w tym kolorze, jestem w życiu, które jest tym kolorem, myślę o chlorofilu, chloroformie, fotosyntezie, wpatruję się w zielone żyły drzewa, w delikatne struktury, tak łatwe do rozerwania, ale przecież są ich tysiące, setki tysięcy, miliony w całym lesie i czuję miarowe uderzenie w ramię.

– Marek, idziemy, no chodź, stary, nieźle się zwiesiłeś. – Dociera do mnie, że to Grzesiek klepie mnie wyciągniętym palcem, jak jakiś jastrząb czy Baba-Jaga.

– Sorry, kurde, dobre to zioło – mamroczę. – Z Niną wszystko OK?

– Tak, tak, ale chcę już wracać – odpowiada ona.

– Wiadomo, idziemy – rzuca rześko Grzesiek.

Odprowadzamy ją pod klatkę, żegnają się z Grześkiem pocałunkami w policzek, ja wyciągam rękę, ale w połowie tego wyciągnięcia zmieniam zdanie i przybliżam się do jej policzka, ona się w tym gubi i całuję ją jakoś między czołem a uchem.

***

Krzychu odwiedza mnie w mojej kawalerce. Gramy w Fifę. Jaramy lolki. Pijemy browary.

– Stary, to jest totalnie, totalnie bez sensu – mówię między jednym meczem a drugim. – Związki są przereklamowane, szczególnie małżeństwa, ja się z tego wypisuję. Wchodzisz w to, dajesz siebie i chuj, nic z tego nie ma, tylko kłótnie, problemy, stresy. Pierdolę, teraz będę totalnie sam.

– Kurwa, stary, jakbym słyszał cię kilka lat temu, jak skończyłeś z tą swoją Niną i miałeś być kawalerem. – Krzychu wzdycha. – Weź nie pierdol, tylko grajmy.

– Wiem, wiem, ale teraz to była totalna nauczka. Już naprawdę nigdy więcej. Nie rok, tylko życie kawalera. – Wyjmuję tytoń, otwieram worek z ziołem. – Czekaj z tym meczem, zapalimy.

– Chwila – Krzychu odkłada pada i patrzy na mnie poważnie – to ty już zdecydowałeś, że nic z tego nie będzie? Z Sylwią? Że to koniec?

Przez dłuższą chwilę nic nie mówię, tylko skręcam lolka.

– Nie wiem, stary, chyba nie. – Robi mi się bardzo smutno. – Znaczy, wiesz, jest we mnie jeszcze jakaś iskierka nadziei, kurwa, nie wiem, jakieś dziesięć procent, może dwadzieścia, ale coś by się musiało zmienić, albo ja, albo ona, a czy to jest w ogóle możliwe? Nie wiem. Nie mam pojęcia. Może i się chujowo teraz czuję, ale mniej chujowo, niż jak z nią byłem, jak były te wszystkie akcje, walenie głową w mur, wiesz.

– Stary, ale masz dziecko, no nie wiem, nie możecie się jakoś dogadać? Mówiłeś, że idziecie jeszcze do tego… na terapię par?

– Wiem, stary, no idziemy, ale kurwa, wiesz, dziecko dzieckiem, ale ja w końcu chcę być szczęśliwy. – Odpalam lolka i zaciągam się mocno. – Chcę się w końcu zająć sobą.

– Ja pierdolę, gadasz jak nawiedzony.

– I chuj! – Wyciągam lolka w stronę Krzycha. – Trzymaj i nie pierdol.

– Nie no, kurwa, Mareczku, zrobisz, co tam chcesz, ale wiesz…

– Wiem – przerywam mu. – Albo i nie wiem.

***

Wracamy z Grześkiem do domu okrężną drogą, przez park. To pierwszy ciepły wiosenny dzień, na ławkach żulki wystawiają blade twarze do słońca: przymrużone napuchnięte oczy, spękane wargi rozciągnięte w błogim uśmiechu. Siedzą grupkami, skupieni wokół butelek z tanim winem. Między nimi spacerują matki z dziećmi, niektóre jeszcze w kurtkach, inne odważnie w krótkich rękawkach, chociaż wieje zimny wiatr. Ich mężowie teraz fedrują, kopią czarne złoto, albo śpią po nocnej zmianie. Tutaj tempo życia odmierzają szychty.

Siadamy z Grześkiem na ławce, z daleka od głównych alejek. Wyciągam papierosy i go częstuję. Grzesiek swoim firmowym ruchem najpierw ugniata chwilę papierosa, a potem dopiero wsadza go do ust i odpala. Patrzę na niego z ukosa.

– Nie kumam, czemu tak robisz.

Grzesiek wzdycha.

– Przecież już ci tłumaczyłem: luzuję tytoń i wtedy się lepiej pali.

– To jakieś pierdolenie. Robisz tak, bo to dobrze wygląda.

Grzesiek się nadyma i odwraca wzrok. Siedzimy w ciszy, słychać tylko ptaki i śmiech żuli.

– Pójdziesz ze mną do fryzjera? – pytam.

– Do fryzjera? A po co? – Grzesiek patrzy na mnie z ukosa.

– Muszę iść, stary wczoraj mnie znowu zdybał, że jarałem, i muszę teraz ściąć włosy.

– No nie pierdol, że to zrobisz! – Grzesiek odwraca się gwałtownie w moją stronę. – Przecież to jest totalnie bez sensu. Co za idiotyzm!

– No, taka była umowa, znaczy, on sobie tak postanowił, tak mi powiedział ostatnio, no i wczoraj znowu matka wyczuła i szlus. Pierdolę to, ścinam.

– Ale że co? Zaciągnie cię do tego fryzjera? Po co sam chcesz iść? Głupi jesteś? – Grzesiek puka się w czoło palcem i wybałusza oczy.

– Spierdalaj! Idę, bo nie chcę słuchać od niego, że mam iść.

– To bez sensu.

– Sam jesteś, kurwa, bez sensu.

Obok nas przechodzi kilkoro ludzi ze szkoły. Grzesiek kiwa jednej dziewczynie i mówi jej: „Cześć”.

– Kto to?

– A taka Sylwia. – Grzesiek zaciąga się papierosem i powoli wypuszcza dym. – Klasę niżej od nas.

– Fajna dupa. Skąd ją znasz?

– Byłem z nią na jednej imprezie.

– Na jakiej imprezie? Kiedy? – Jestem już trochę zirytowany, bo zawsze muszę wszystko od Grześka wyciągać.

– Jakoś niedawno, na urodzinach kumpla z osiedla.

– Aha. Znam go?

– Nie, to mój kumpel jeszcze z podstawówki. – Znowu długie zaciągnięcie i wypuszczenie dymu. – Paliliśmy jointy, ona miała, nawet spoko.

Uśmiecham się.

– Jointy czy ona?

Grzesiek parska i nie odpowiada.

– Ty to się potrafisz wkręcić na imprezy – mówię z nutką pretensji. – Nie mogłeś mnie ściągnąć?

– Jakoś tak wyszło.

– Mogłeś do mnie zadzwonić.

– Wszyscy się nieźle najebali, ona to nawet tańczyła na stole. Potem musiałem zwiewać, bo ktoś rzucał butelkami z okna i sąsiedzi wezwali policję.

– Nieźle. Czemu mi nie dałeś znać o tej imprezie?

– To było na ostatnią chwilę. I tak pewnie by ci starzy nie pozwolili. – Grzesiek patrzy na mnie przez dym zmrużonymi oczami.

– Bardzo śmieszne.

Odpalam drugiego papierosa.

– Idę.

– Aha. Do tego fryzjera?

– No.

– Jesteś pojebany.

– Sam jesteś pojebany.

– Zamknij się.

Wstaję i idę.

– Czekaj, to idziemy w tę samą stronę! – krzyczy po chwili Grzesiek.

Idziemy alejkami parku, potem przez skrzyżowanie przy supersamie i dalej między blokami osiedla C.

– A co właściwie z Ulą?

– Nic.

– Jak to nic? – Patrzę na Grześka. – Przecież ona na ciebie leci, mógłbyś właściwie z nią wszystko, a nie nic.

– Ale po co? – bąka Grzesiek.

– Po co? Po co? – Wzruszam ramionami. – Nie wiem. Musisz wiedzieć po co? Ale wiesz, jak jest: jak dają, to nie pytaj, tylko bierz. A ona tak na ciebie leci, że aż żal tego nie wykorzystać.

Dochodzimy do wiaduktu niedaleko hotelu Tychy.

– Skręcę tutaj – mówi Grzesiek. – Zajrzę jeszcze do matki do pracy, ma mi dać pieniądze na farby.

– Aha. Będziesz malował?

– No pewnie. – Grzesiek patrzy na mnie jak na kretyna.

– Co się znowu oburzasz? – podnoszę głos. – Nic mi nie mówiłeś.

– A co, mam ci wszystko mówić? Pomyślałem ostatnio, żeby może jednak zmienić szkołę i iść do liceum plastycznego od kolejnego roku.

– Poważnie? – Robi mi się smutno.

– Ten mat.-fiz. to była pomyłka. Kruchowska uwali mnie z matmy, jak tak dalej pójdzie.

– No co ty? Na ostatniej klasówie połowę spisałeś ode mnie, dostaniesz trzy albo nawet cztery i będziesz uratowany.

– Ona się na mnie uwzięła, to nie ma sensu – mówi Grzesiek, patrząc gdzieś za mnie.

– No mówię ci, będzie dobrze. Nie przejmuj się.

– I jeszcze fizyka, tam też mam przesrane.

– No co ty, Łopuchowska cię uwielbia! – Klepię Grześka w ramię. – Wystarczy, że coś jej miłego powiesz, zamrugasz rzęsami i masz mierny.

– No teraz mam poprawiać ostatnią klasówkę.

Śmieję się.

– Zobaczysz, nie ma szans, żebyś tutaj oblał, jak będzie trzeba, to sama za ciebie te zadania rozwiąże.

– Zobaczymy. – Grzesiek wzrusza ramionami. – Dobra, to na razie.

Odwraca się i idzie w drugą stronę. Stoję jeszcze chwilę i patrzę za nim. Potem ruszam w drugą stronę.

Niedaleko domu wchodzę do fryzjera. Nie ma kolejki. Fryzjerka się dziwi, że chcę ściąć takie długie, mocne włosy, ale robi to szybko i sprawnie. Po niecałej godzinie wychodzę obcięty na pazia, z przedziałkiem pośrodku. Wyglądam okropnie i pławię się w tym okropieństwie jak resztki papieru toaletowego w kiblu. Nie mam ochoty wracać do domu. Jest już późno i zastanawiam się, czy ojciec jest w domu, a jeśli jest, to w jakim stanie. Pod blokiem nie widzę auta sąsiada. W tym tygodniu wypada jego kolej bycia kierowcą. Jeżdżą w czterech. Każdy ma swoje auto i w każdym tygodniu jeden wozi wszystkich. Dzięki temu nie wychodzi tak drogo i mogą te pół godziny dłużej pospać; kiedy ojciec jeździł na kopalnię autobusem, musiał wstawać o czwartej trzydzieści, teraz wystarczy piąta. Auta nie ma, czyli albo coś się stało na dole, jakaś awaria, albo – co bardziej prawdopodobne – piją. Albo to i to.

Wchodzę do domu i już wiem, że go nie ma. Matka przycupnęła na krzesełku w kuchni i patrzy przez okno. Na podłodze w przedpokoju widać mokre smugi po myciu.

– Cześć, mamo.

– Cześć, synku. – Mama nawet się do mnie nie odwraca.

– Myłaś podłogę? Przecież rano zrobiłem to przed wyjściem do szkoły.

– Naniosło się.

– Taty nie ma?

– Nie ma. – Jej głos jest matowy, wyżęty jak szmata, nie patrzy na mnie. – Znowu go nie ma. To już trzeci raz w tym tygodniu. A obiecał.

Z pokoju wychodzi Jasiek. Kiedy widzi moją nową fryzurę, szeroko otwiera oczy i się śmieje.

– Ale wyglądasz!

– O co ci chodzi? – warczę na niego.

– Masz głupią fryzurę! – krzyczy Jasiek i śmieje się głośno.

Matka się odwraca i patrzy na mnie, marszcząc brwi.

– Co ty zrobiłeś? – pyta zaskoczona.

– Jak to co? Obciąłem włosy. Tak jak on mi kazał.

– Ale głupio wyglądasz! – Jasiek wciąż się śmieje.

– Synku – matka wstaje i załamuje ręce – przecież nie musiałeś, mogłeś z nim porozmawiać.

– Nie będę z nim rozmawiał.

– Ale głupia fryzura! – Jasiek stoi między mną a matką i cały czas rży.

– Nie śmiej się! Zamknij się! – Odpycham go i Jasiek się przewraca.

– Marek, co ty robisz?! – Matka podnosi głos. – Przecież jesteś starszy i silniejszy. Powinieneś być mądrzejszy.

– Ale on się ze mnie wyśmiewa, gówniarz – syczę przez zaciśnięte zęby.

– Nie mów tak. A ty się nie śmiej! – Matka już krzyczy. – Nie kłóćcie się, przynajmniej teraz, nie mam na to siły, nie teraz. – Głos jej się załamuje.

Oboje z Jaśkiem nic nie mówimy.

– Musicie się wspierać, pomagać sobie, a nie się kłócić.

– Przepraszam, mamo – szepczę.

– Przepraszam, mamo – szepcze Jasiek.

– Kocham was, chłopcy. – Matka mocno nas przytula, a potem idzie do łazienki.

Jasiek idzie do swojego pokoju, a ja robię sobie kanapkę i staję z nią w oknie. Czekam na ojca i nienawidzę tego, że na niego czekam. Chcę, żeby wrócił, i nie chcę, żeby wrócił. Z łazienki wychodzi mama.

– Weź talerzyk, bo nakruszysz, a przecież przed chwilą myłam podłogę.

Idę do kuchni po talerzyk.

***

Przyjeżdżam w piątek wieczorem do rodziców i dzwonię do Grześka. Odbiera jego matka i mówi, że go nie ma. Umawialiśmy się, że będzie i wyjdziemy na piwo czy coś, a jego nie ma. Idę poszukać go na mieście. W małych miastach dobre jest to, że jest naprawdę niewiele miejsc, w których można być wieczorem. Jest marzec, ale zimno jak w lutym. Jeszcze wczoraj padał śnieg. Czekam na przystanku, paląc fajkę. Od mrozu pęka mi skóra na dłoniach. Kiedy w końcu podjeżdża trolejbus, siadam na końcu.

W drodze do Tawerny mijam same znane miejsca. Osiedle R, na którym kupowałem towar, osiedle L, gdzie mieszka Grzesiek, w oknach mieszkania cioci na Piłsudskiego pali się światło. Trolejbus buja miarowo i bzyczy jak bąk, z gracją przelatuje przez miasto. Tramwaje w Krakowie w sumie też na prąd, ale jednak są całkiem inne. Agresywnie stukoczą, dzwonią na skrzyżowaniach, wytrząsają pasażerów, przebijając się przez miasto. Kołyszę się razem z trolejbusem na dziurach i zakrętach, prawie zasypiam z czołem przyklejonym do zimnej szyby. Gdy dojeżdżamy na końcowy przystanek, przez chwilę zastanawiam się, czy nie zostać w środku na rundę wokół miasta. Ale kierowca zniecierpliwionym tonem każe wszystkim wysiąść. Chowam szyję w kołnierz kurtki, a ręce w kieszeniach i szybkim krokiem idę do Tawerny.

W środku jest trochę ludzi, siedzą na metalowych krzesłach przy ciężkich stołach. Przed nimi kufle, w powietrzu wisi chmura dymu papierosowego. Przechodzę przez główną salę, rozglądając się, docieram do baru, ale nie natykam się na nikogo znajomego. To dziwne uczucie. Jeszcze półtora roku temu, gdy kończyłem liceum, zawsze spotykałem tu kogoś, do kogo mogłem się dosiąść, zamienić parę słów. Teraz większość wyjechała, a ci, którzy zostali, są pewnie gdzie indziej albo po prostu przestali wychodzić.

Kiwam na barmana i dostaję piwo. Wypijam je w kilka minut, wypalając dwa papierosy. Nie wiem, czy szukać dalej Grześka, nie chce mi się błąkać w tym zimnie. Ale do domu też nie chcę wracać. W domu nic mnie nie czeka. Ojciec poszedł na karczmę piwną, na której kilkuset chłopa siedzi za długimi ławami, pije litry piwa, śpiewa chóralnie pieśni górnicze i je tłuste golonki, maczając je w musztardzie i chrzanie. Jest nawet program artystyczny – kiedyś słyszałem, jak ojciec opowiadał wujkom o striptizerce i połykaczu ognia. To jedno z ważniejszych wydarzeń w kalendarzu górnika, ojciec wspomina o nim kilka razy, zanim w końcu nadejdzie ten dzień. Najpierw informuje matkę o możliwych datach, potem potwierdza tę ostateczną, jeszcze trochę się zastanawia, czy iść, czy może nie, ale co roku udaje, że się waha, a w końcu i tak idzie. Karczma to kultowa impreza. Ojciec ubiera się na nią w strój galowy – marynarka górnicza zapinana na dziewięć złotych guzików, ze stojącym aksamitnym kołnierzem, czapka zwano czako, z białym pióropuszem. Do tego czarne spodnie, białe rękawiczki. To wszystko wisi cały rok w specjalnym pokrowcu w szafie i tylko na karczmę i na Barbórkę opuszcza swoje plastikowe mieszkanie. Z każdej karczmy ojciec wraca z kuflem. Ich kolekcja stoi na szczycie mebli, prężą się tam w równym rządku. Każdy z nich jest inny, ale wszystkie jakoś podobne: duże, ciężkie, litrowe, z okuciami, zdobieniami, grawerami.

Wychodzę z Tawerny na mróz, szybkim krokiem idę na przystanek i w ostatniej chwili wskakuję do trolejbusu. Wysiadam pod Trójkątem, gdzie spotykam Ulę z koleżankami, które skądś znam, ale nie wiem skąd i nie na tyle dobrze, żeby pamiętać ich imiona. Zostawiamy je przy stoliku i idziemy z Ulą do baru pogadać. Opowiada mi o studiach medycznych, o tym, że musi dużo zakuwać, opowiada soczyście, ze szczegółami, trochę jej słucham, a trochę nie, ale przyjemnie się z nią spotkać, razem się napić. Piję browara, a Ula jakiegoś frymuśnego drinka.

– A wiesz co z Grześkiem? – pytam.

– No, jestem z nim dzisiaj umówiona, idziemy do Raju, no i jeszcze kilka osób. Idziesz? – rzuca Ula.

– Do Raju? – Krzywię się i zaciskam dłonie w pięści, zły na Grześka, bo przecież byliśmy umówieni.

– Chodź! Będzie jazda! – Ula śmieje się szeroko.

Kiwam głową, ale jest dopiero wpół do dziesiątej, a w Raju, tej huczącej dyskotece pod lasem, pełnej stroboskopów i loży do rezerwacji, imprezy rozkręcają się koło jedenastej, dwunastej. Chodzi się tam trochę ironicznie, ale zawsze kończy się szalonymi tańcami i grubą najebką.

– A jak tam z Grześkiem, co? – dopytuję, unosząc brwi.

– A przestań, to już totalnie stare dzieje. – Ula zaciska usta. – Teraz to jest po prostu moim kumplem. Wiesz, jaki jest Grzesiek.

Znowu kiwam głową. Gadamy jeszcze o Krakowie, o studiach, o ludziach i imprezach. Roztaczam przed nią wizję artystycznych knajp, niespodziewanych imprez, nocnych włóczęg. Trochę zmyślam, na pewno koloryzuję, zwiększam częstotliwość swoich alkoholowych ekscesów, a z Roberta i Piotrka robię supermodnych kolesi, z którymi prawie jesteśmy królami Krakowa, a nie po prostu kolegami z roku, z którymi raz na jakiś czas wyjdę na piwo. Gdy tak siebie słucham, to prawie wierzę, że mi w tym Krakowie dobrze, że nie tęsknię tak naprawdę za małymi Tychami, za czasami liceum, w których wokół było tylu ludzi i chyba nawet tego wtedy nie doceniałem, tak teraz myślę. Ula mi zazdrości, narzeka, że została w Tychach, że wybrała medycynę w Katowicach i teraz mieszka ze starymi. Ale dostała od nich auto, toyotę yaris, nówka sztuka, więc sobie śmiga na uczelnię. Teraz ja jej zazdroszczę.

– Ja muszę liczyć każdy grosz – narzekam. – Chociaż nie jest tak źle, bo dostałem cztery stówki stypendium naukowego, na coś się przydało to całe zakuwanie.

Wypijam jeszcze dwa piwa, już mi szumi w głowie, robi się dobry podkład na imprezę. Wsiadamy w taksówkę, Ula, ja i jej dwie koleżanki, które już wiem, że nazywają się Elka i Majka. Majka ma duże cycki i duży dekolt i nie mogę przestać się na nie gapić, ale mówi coś o swoim chłopaku i rozumiem, że mogę tylko popatrzeć. Elka nie przyciąga mojej uwagi żadną częścią ciała. Może dzisiaj coś się będzie działo. Myślę o Grześku i czuję się niepotrzebny. Dojeżdżamy do Raju, wychodzimy z taksówki na mróz, para bucha przy każdym oddechu, narzekamy na marzec. Ula płaci i mówi, że nie musimy się zrzucać, mnie to na rękę i przecież wiem, że Ula ma, nie zbiednieje.

Zaglądamy do Raju, ale tam impreza jeszcze w powijakach, na parkiecie buja się kilka lasek w wysokich szpilkach, obok nich przecinają powietrze dłońmi wyżelowane chłopaki z mechanika, ale jeszcze nie ma tłumu, jeszcze nie ma seksu w powietrzu. Nie zawsze jest, często to po prostu dyskoteka, ale jak jest, to można się w tym seksie zanurzyć, poczuć pierwotny popęd, prosto z trzewi, połączyć się, zjednoczyć z ciałami na parkiecie, z ciałami obmacującymi się w lożach, z nawalonymi ciałami łojącymi wódę przy barze.

Ale teraz wciąż wieje nudą, więc idziemy do knajpy na górze, żeby czegoś się jeszcze napić, poczekać, aż wszystko się rozkręci. Wchodzimy w dym papierosowy, gwar głosów niosących się po całym pomieszczeniu zapchanym okrągłymi stolikami. Z daleka widzę Grześka, śmieje się przy barze. Podchodzimy do niego, witamy się, cieszy się, że mnie widzi. „Fajnie, że jesteście” – mówi. Nie wspomina ani słowem, że byliśmy umówieni. Ma wąskie oczka, były jointy, widzę to od razu i od razu myślę, czy jeszcze są, ale nie pytam, żeby nie wyszło, że się napalam i że myślę tylko o jaraniu.

Zamawiamy szoty, zapalamy papierosy, gadamy, przekrzykujemy się z Ulą, z Elką, z Mają, z kimś tam jeszcze. Pojawiają się dalsi i bliżsi znajomi, przy barze i przy stoliku, jest już po dwudziestej trzeciej, niedługo mamy się zbierać na dół, do bram Raju. Grzesiek mówi, że jeszcze czekamy na Ninę, pytam, którą Ninę, czy tę samą Ninę, pamiętam ją, kiedy to było, na wagarach, miała taki zaspany uśmiech, bardzo miękki, wręcz słodki, i długimi palcami gniotła kołdrę. Potem widziałem ją jeszcze kilka razy, a teraz Grzesiek mówi, że studiuje filozofię w Krakowie.

Nina przychodzi, witamy się wszyscy, całujemy w policzki, widzę, że mnie rozpoznaje, że mnie zauważa, wymieniamy się spojrzeniami. Ma teraz trochę dłuższe włosy, sięgają jej za ucho. Chyba zafarbowała je na czarno, błyszczą w świetle, wygląda trochę jak Mia z Pulp Fiction.

– Dawno się nie widzieliśmy – mówię do niej, gdy Ula, która siedzi między nami, wstaje do baru.

Nina się uśmiecha i coś odpowiada, ale nic nie słyszę. Przesiadam się na miejsce obok niej i proszę, żeby powtórzyła.

– Słyszałam, że mieszkasz w Krakowie.

– Tak. Studiuję psychologię.

– Ja zaczęłam filozofię – mówi to bez większego entuzjazmu.

– Myślałem, że chcesz się dostać na ASP. Grzesiek mi mówił.

– Dwa razy próbowałam i już więcej nie będę. Filozofia jest OK.

Wraca Ula z drinkami, więc siadam na swoim miejscu, ale co chwilę popatruję na Ninę. Ma fascynujące oczy, jej źrenice gubią się w niemal czarnych tęczówkach. Prawie się nie maluje, ma tylko jakiś podkład, żeby zamaskować kilka pryszczy, które i tak spod niego widać. Trójkątna twarz z ostrym podbródkiem i małym nosem, półprzymknięte powieki. Jej długie palce cały czas delikatnie skubią serwetkę.

Nina nie zajmuje dużo miejsca, nie tak jak Ula, która gdziekolwiek wchodzi, od razu wypełnia przestrzeń swoim śmiechem, dykteryjkami, i nie tak jak Grzesiek ze swoimi opowieściami i rozważaniami o sztuce i o tym, że to nie tak.

Nina nie bryluje w towarzystwie. Gdy mówi tylko ona, to mówi szybko, niekiedy się zatnie, jakby peszyła ją uwaga innych, jakby dużo ją to kosztowało, że patrzą, patrzymy, słuchamy. Ktoś pyta, jak podoba jej się na studiach, a Nina odpowiada cicho, tak że wszyscy muszą nastawić ucha.

– Jest fajnie, ale męcząco. Mam więcej do nauki, niż myślałam, i kosztuje mnie to dużo energii.

– To trochę jak u mnie – kiwam głową – jesteśmy w sumie na tym samym wydziale.

– A ty, Marek, już prześwietlasz ludzi wzrokiem? – pyta Maja, trochę już bełkocząc.

Mrużę oczy i patrzę na nią.

– Twój ojciec ma problemy z alkoholem, a ty masz problemy z pewnością siebie.

Zapada na chwilę cisza. Potem wszyscy wybuchają jeszcze głośniejszym śmiechem.

– Skąd wiesz, że jej ojciec pije? – pyta Elka, gdy śmiechy trochę ucichają.

– Bo większość ojców pije. – Wzruszam ramionami.

– No to napijmy się za to – przerywa nam Grzesiek i wszyscy znowu się śmieją.

Pijemy drinki, pijemy szybko, Grzesiek nas dopinguje, Nina nadgania, przy szotach się krzywi, ale wymyślamy jägermeistery z sokiem malinowym, to wchodzi lepiej. Wykorzystuję okazję i siadam obok niej.

– Ja też myślałem o filozofii, ale bałem się, że to będzie za mało praktyczne, że nie znajdę po tym pracy – zagajam ją.

Nina patrzy na mnie tymi swoimi prawie czarnymi oczami.

– No, ja o tym jeszcze nie myślę. Mamy teraz fajne zajęcia z epistemologii, dużo ciekawych dyskusji o tym, co wiemy, czego nie wiemy, jak możemy dowiedzieć się, że coś wiemy. Wciąga mnie to – mówi, grzebiąc delikatnie w skórkach przy paznokciach.

– O, to fajne. My na poznawczej mamy sporo o schematach, o tym, że widzimy świat taki, jakim nauczyliśmy się go widzieć. To trochę podobne, bo też w sumie nie poznajemy, tylko klasyfikujemy.

Jestem już dość pijany, rozmowa o filozofii i psychologii przychodzi mi z trudem, ale podoba mi się, że Nina potrafi i chce o tym rozmawiać, że mamy punkt zaczepienia. Rozmawiamy jeszcze chwilę, próbuję sobie przypomnieć wszystko, czego uczyłem się na pierwszym roku na filozofii i co przeczytałem w Świecie Zofii, ale musimy kończyć, bo już Grzesiek nas zbiera, już nas pogania, bo trzeba iść, ruszać się, więc schodzimy do Raju, ale jeszcze przed wejściem okazuje się, że jednak ktoś ma jaranie, ku mojej uciesze lufa wchodzi w ruch, widzę, że Nina nie pali, ale nie pytam jej dlaczego, spytam potem Grześka, ściągamy parę machów, o jak dobrze, to palenie rozchodzi się po ciele, czas się cofnął, znowu jesteśmy w liceum, idziemy do Raju, a przed nami matura, przytulamy się i krzyczymy, świat należy do nas, i niech to pierdolone Tychy usłyszą, ktoś się potyka na śliskim chodniku, ktoś musi wrócić, bo zapomniał kurtki, w końcu docieramy, wchodzimy, w środku jest dużo ludzi, jest gęsto od ciał na parkiecie, pełne stoliki, ale my mamy rezerwację, oczywiście, jesteśmy z Ulą, Ula zrobiła rezerwację, więc wtaczamy się do naszej loży, naszej wielkiej loży, zamawiamy alkohole, morze alkoholu, bo już nie ma wyjścia, teraz to już musimy pić, ale zanim, to przecież parkiet, muzyka. Pierwszy jak zawsze Grzesiek, za nim Ula, dziewczyny, Nina trochę zostaje z tyłu, ale Grzesiek ją wyciąga, macha na mnie, ja pokazuję na fajkę w dłoni, że tylko wypalę, rozsiadam się w loży, zatapiam w niej, przymykam oczy, ale zaraz szeroko je otwieram, bo wszystko mi wiruje, wszystko się skrzy, odbija mi się drinkami, sokiem malinowym, browarem, robi mi się niedobrze, więc wstaję, ruszam się. Podchodzę na brzeg parkietu, pod stopami kolorami tęczy pulsują kwadratowe panele, nad głowami ogromne kule disco rozrzucają świetlne konfetti, z głośników dudni Y.M.C.A., wszędzie pot, feromony i seks.

Obserwuję laski w obcisłych sukienkach, to nie nasza klika, nie nasza liga, nie nasz styl, ale pooglądać można, a wokół nich lowelasy w obcisłych koszulkach polo na napiętych mięśniach. Lubię być obserwatorem, stać trochę z boku, odnajdywać unikatowe egzemplarze w roju tego samego. Na przykład ta brunetka w sukience z cekinów, która tańczy ze swoim odbiciem w lustrze, rozstawiając szeroko nogi. Nie zwraca na nikogo uwagi, jest tylko ona i jej odbicie, i poważna twarz, poważne spojrzenie, jakby robiła coś, od czego zależy los całego świata. Albo ten tyczkowaty blondyn w marmurkowych dżinsach i koszuli w paski, który tak się zatacza, że właściwie znalazł w tym zataczaniu własny rytm, własny taniec, własne życie, a jego partnerką jest kufel piwa. Zamykam oczy i odpływam w disco, w like a virgin, touched for the very first time, ale zaraz muszę je otworzyć, bo czuję, że tracę równowagę, że jeszcze chwila i runę. Grzesiek wywija dzikie tańce, rozpycha się łokciami, wznosi ręce do nieba, odbija się od ludzi, prawie przewraca, łapie się słupa, jeszcze bardziej napycha się energią, ale mityguje go szybciutko ochroniarz, a ja, kiedy to widzę, chojrak najebany, podchodzę, wyprostowany, całe moje siedemdziesiąt kilo przy metrze dziewięćdziesięciu, naprężony, że nie ma problemu, czy jest problem, ale luz, ochroniarz kulturalny, prosi tylko o spokój, wie, że jesteśmy klienci lożowi, takie rzeczy się wie, jak się jest ochroniarzem w Raju. Wracamy do loży, wypalamy po papierosie, do połowy, bo już o tej porze nie wchodzą, ale parkiet wzywa, bo przecież you can dance, you can jive, having the time of your life, a na parkiecie są i nasze dziewczęta, Ula wpada na Grześka, Grzesiek wpada na Ulę, jak kiedyś, a ja widzę Ninę, jak tańczy z zamkniętymi oczami, tańczy wolniej, jakby do dwa razy wolniejszego rytmu, jest sama na parkiecie w tym tańcu, chociaż wszędzie tak pełno wszystkiego. Stoję i patrzę, chcę do niej podejść, ale się boję, więc tylko wgapiam się i widzę, że Grzesiek mnie widzi i się śmieje, i czuję impuls, i ruszam za nim. Podchodzę do niej, trochę tańczę obok, niedaleko, ale trzymam się na dystans. Ona otwiera oczy, patrzy na mnie i się uśmiecha, nie patrzy mi w oczy, ale krok po kroku zaczynamy tańczyć razem, zbliżamy się, czuję jej ciało, bujam się w jej rytmie, łapię ją za talię, nie za mocno, ona wydaje mi się taka delikatna, jakaś zwiewna, efemeryczna pośród tego jazgotu, tego natłoku, wtula mi się w ramię, chowa tam głowę i tak tańczymy, na przekór bujającym się wokół ciałom, na przekór temu, że zmieniają się piosenki, że zmienia się rytm, my mamy swój. Głaszczę ją po włosach, po uchu, po szyi. Ona obejmuje mnie trochę mocniej, robi mi się gorąco, przyciągam jej twarz do siebie i przez chwilę się całujemy, ale ona to przerywa i ciągnie mnie delikatnie za rękę, wychodzimy na zewnątrz, jest cholernie zimno, jestem spocony i wiatr chłoszcze mnie po plecach, po brzuchu, po klatce piersiowej, mokre włosy zaraz zamienią mi się w lód, ale nie interesuje mnie to, interesuje mnie ona.

– No i co teraz? – Wpatruje się we mnie.

– No a co ma być? – Uśmiecham się do niej, trochę mi się plącze język. – Jest przecież fajnie.

– Tak?

– No pewnie. – Przybliżam się do niej. – A nie?

Patrzy na mnie, a ja się uśmiecham, a właściwie to się szczerzę. Cieszę się, że jestem pijany, bo inaczej pewnie byłbym bardzo speszony.

– Wiesz, cieszę się, że cię dzisiaj spotkałem – dodaję, patrząc jej w oczy. – Myślałem o tobie.

– Aha, myślałeś o mnie?

– Tak. Odkąd wtedy się widzieliśmy, u ciebie w domu. – Chcę ją pocałować, ale ona się trochę odsuwa.

– To strasznie długo myślałeś.

– Ha, ha, ha, w sumie tak. Wiesz, nie wiedziałem, że jesteś w Krakowie. Moglibyśmy się spotkać.

– Chciałbyś?

– No pewnie. A ty?

Nina przekręca głowę i chyba potakuje. Zbliżam się do niej jeszcze bardziej, przypieram ją do ściany i całuję, zatapiam w niej język, ona się poddaje, angażuje się w to, czuję to, wsadzam jej zimną rękę pod koszulkę, dotykam jej brzucha, miękkiego na wierzchu, twardego głębiej, wzdryga się trochę, penetruję językiem jej ucho i potem wracam do ust, jej oddech przyśpiesza i mój też, a potem próbuję wjechać ręką wyżej, dotknąć jej cycków, ale wtedy ona mnie lekko odpycha, poprawia koszulkę, uśmiecha się tym swoim ulotnym uśmiechem i bierze za rękę, prowadząc do środka.

***

Mam siedem lat i idziemy w góry. Tylko ja i tata. Jest początek lata, mocno świeci słońce. Nigdy jeszcze nie byłem w górach. Będziemy wspinać się na Babią Górę.

Jedziemy pociągiem, mamy kanapki z serem, do tego jajka i pomidory.

– Zjedz, synku, żebyś miał dużo siły – mówi tata.

Kiwam głową. Zjadam dwie kanapki, jajko i pomidora jeszcze w pociągu. Są pyszne. Pomidor kapie mi po brodzie i wycieram się rękawem, a potem chusteczką, którą daje mi tata.

– Ale będziemy mogli sobie robić przystanki na jedzenie? – pytam.

– Oczywiście. – Tata kiwa głową. – Bez tego nie dalibyśmy rady.

– Ty na pewno dałbyś radę. Jesteś silny.

Tata uśmiecha się szeroko. Ma specjalne buty do wspinania się po górach, brązowe, z długimi sznurówkami. Ja takich nie mam, ale tata powiedział, że w trampkach też dam radę, a jak będzie kałuża, to mnie przeniesie.

– Ale nie pada deszcz – mówię, patrząc przez okno na przesuwający się krajobraz.

– Kto wie, czy nie padał w górach – stwierdza tata. – W górach pogoda jest zmienna.

Dojeżdżamy pociągiem do Suchej Beskidzkiej.

– Marek, a wiesz, gdzie jest kicek? – pyta tata.

– Nie. – Nie wiem, o co mu chodzi.

Tata się śmieje.

– To taki żart, synku: Sucha Beskidzka. Sucha bez kicka.

Śmieję się głośno.

Wsiadamy do autobusu i jedziemy do Zawoi, skąd zaczyna się nasza wspinaczka. Już się nie mogę doczekać tych gór i gdy dojeżdżamy, czuję się trochę rozczarowany, bo jesteśmy w lesie, na dużym parkingu.

– Tato, a gdzie są góry? – pytam.

– Wokół nas – mówi tata. – Chodź. Im szybciej wejdziemy, tym szybciej zobaczysz piękne widoki.

Na początku wspinam się prędko, ale potem są takie wysokie schody zrobione z nierównych kamieni i bardzo się męczę. Dużo czasu idziemy w lesie, trochę łąką. Mijamy sporo ludzi, jak ktoś schodzi, to mówimy „dzień dobry”. Co jakiś czas tata zarządza postój. Pijemy wtedy herbatę z termosu, którą zrobiła nam mama, jemy kanapki albo ciasteczka. Tata pali w milczeniu papierosa, patrząc przed siebie.

– Tato, a czemu mama i Jasiek z nami nie pojechali? – pytam, grzebiąc patykiem w ziemi.

– Mama nie lubi chodzić po górach, a Jasiek jest jeszcze za mały – mówi tata, patrząc na mnie przez zmrużone oczy, bo razi go słońce.

– Ja lubię chodzić! – zapewniam tatę.

– Fajnie. To będziemy może częściej wędrować – mówi tata, wstaje i zakłada plecak. – A teraz ruszajmy.

– A może mama też polubi i jak Jasiek będzie większy, to będzie chciał też z nami iść? – dopytuję.

– Może, może. Kto wie? – odpowiada tata i rusza przed siebie.

Kiedy wstaję, nagle w trawie coś się rusza.

– Tato, co to?! – krzyczę przestraszony.

– Co? – pyta tata i patrzy tam, gdzie wskazuję palcem.

– Coś się tu ruszyło. – Trochę chce mi się płakać.

– To mogła być żmija, Mareczku – tłumaczy tata. – Nie ma się czego bać, to one się nas bardziej boją. Dlatego ta uciekła, jak się poruszyłeś.

Tata bierze mnie za rękę i ruszamy. Docieramy do otwartej łąki i tata mi mówi, że to przełęcz. Ale stąd jest widok! Tyle gór.

– Tato, daleko jeszcze?

– Zobacz tutaj, synku, na ten znak. – Tata wskazuje mi palcem białą tabliczkę z czerwonymi elementami. – Ile tu jest napisane?

– Babia Góra – czytam powoli – jeden godzin i zero zero minut. To już nie tak daleko!

Teraz już nie idziemy lasem, tata zachwyca się widokami i trzyma mnie za rękę. Wspinamy się i wspinamy, i już mam ciężkie nogi.

– Tato, zmęczyłem się – mówię cicho.

– Tak? – Zatrzymujemy się. – To może wezmę cię na trochę na barana?

Aż podskakuję z radości.

– Tak! Tak!

Już po chwili siedzę dumny na ramionach taty i jestem najwyższy, wysoki jak drzewo. Ostatni odcinek pokonuję na własnych nogach. Tata wyciąga dla nas kurtki, bo robi się coraz zimniej. Wokół nas są tylko kamienie.

– Jest taka legenda – mówi tata – że Babia Góra to kupa kamieni, którą przed swoją chatą wysypała baba-olbrzymka.

– To musiała być wielka olbrzymka!

Tata się śmieje i czochra mi włosy. Lubię, jak tak robi. Już widać szczyt. Biegnę szybko i docieram tam pierwszy. Na samej górze tata wyciąga swojego zenita i robi mi zdjęcia, prosi też starszego pana w zielonej kurtce i ten pan robi zdjęcie nam obu. Tata trzyma mnie na rękach, a za nami stoi znak informujący, że jesteśmy na szczycie. Siedzimy jeszcze chwilę na górze, oglądając widoki. Pokazuję tacie kolejne góry.

– Zobacz, tato, może tutaj kiedyś pójdziemy? – Zadzieram głowę, żeby spojrzeć na jego twarz.

– Może, kto wie? – Tata kiwa głową i kładzie mi rękę na ramieniu. Jest bardzo ciepła. – Chodź, teraz schodzimy.

– Jestem znowu zmęczony, tato – mówię.

– Schodzi się łatwiej. Zobaczysz.

Wierzę tacie i faktycznie jest o wiele łatwiej. Tata wygłupia się, że jest kozicą, i śmiesznie skacze. Skaczę razem z nim, trzymam go za rękę, nawet jakbym się potknął, to mnie utrzyma. Śmiejemy się bardzo głośno. W pociągu zasypiam z głową na jego kolanach. Budzi mnie dopiero, kiedy dojeżdżamy do stacji Tychy.

***

– Marek, ty to jesteś teraz wzorowy uczeń. – Grzesiek się śmieje i bierze łyk piwa. – Będziesz miał pasek?

Jest piątek, koniec maja, naprawdę ciepły wieczór. Siedzimy w trójkę, jeszcze z Martyną, na zewnątrz Trójkąta, na ciężkich drewnianych krzesłach. Palimy papierosy, pijemy piwo.

– Nie wiem. Może tak. – Wzruszam ramionami. – Chcę iść na jakieś dobre studia. Wyjechać z tych Tychów.

– Mi na ASP dobre oceny z matematyki nie są potrzebne – stwierdza Grzesiek.

– To już się zdecydowałeś na ASP? – pyta go Martyna.

– Tak. Właśnie zacząłem robić teczkę. Mam plan na wakacje – Grzesiek poprawia się na krześle – żeby porobić zdjęcia, rysunki. A od września idę na kurs przygotowawczy.

– A nie miałeś już w tym roku mieć skompletowanej teczki? – pytam trochę złośliwie, wypuszczając dym wysoko nad siebie. – Pamiętam, że chyba coś takiego mówiłeś.

– Oj tam, zamknij się! – Grzesiek zaciąga się mocno papierosem, mruży oczy w słońcu. – A ty, Martyna? Medycyna?

– No – kiwa głową – nawet mi nie mów. Mam wątpliwości, czy dam radę, jest tyle tego zakuwania, z biologii, chemii.

– Kurwa, ja też powinienem może uczyć się biologii. Sprawdzałem ostatnio i na większości psychologii trzeba zdawać biologię. – Wzdycham. – Tylko że mnie to totalnie nie kręci. Już naprawdę wolę matematykę. Nie trzeba chociaż zakuwać na pamięć, tylko jest w tym jakaś logika, reguły.

– Dla mnie te reguły są jakieś pojebane – stwierdza Martyna – a na medycynę też chcą matematyki. W biologii chociaż wiadomo, że uczysz się o czymś, co istnieje, jedno z drugiego wynika.

– Jak kupa z dupy. – Śmieję się, ale Martyna i Grzesiek tylko na mnie patrzą z politowaniem.

– A ty, Grzesiek? – pyta Martyna.

– Co ja? – Grzesiek kręci papierosem w ręce.

– No, co będziesz zdawał na maturze, stary? – dopowiadam. – Przecież o tym cały czas rozmawiamy.

– Przez twój głupi żart straciłem wątek.

Przewracam oczami.

– No to jak? Co będziesz zdawał? – dopytuję.

– Nie wiem, chyba historię – mówi powoli Grzesiek. – Albo matematykę.

– No to spora różnica. – Martyna się śmieje.

– Weź historię, Zabłocka cię uwielbia – radzę Grześkowi. – A z matmy to musiałbyś sporo nadrobić.

– A co? Myślisz, że tylko ty możesz nadrobić oceny? – zaperza się Grzesiek.

– Nie no, nie o to mi chodziło.

– To daj mi spokój. – Grzesiek odwraca się do mnie bokiem. – Zresztą mam jeszcze rok, żeby zdecydować.

– Rok? – dziwię się. – No co ty? Właściwie to już warto by wiedzieć. Kurwa, przecież wiesz o tym, to nie wiem, po co teraz tak gadasz.

– Dobra, chłopaki, bo czuję jakieś napięcie – wtrąca się Martyna. – Proponuję zmianę tematu: co robimy dzisiaj?

– Ja chyba nic – mówi Grzesiek. – Dopijam i wracam do domu.

– Oj, Grzesiek, weź nie pierdol – klepię go w ramię – piątek jest. Mieliśmy jechać do Katosów na techno.

– Nie wiem, czy mi się chce – mówi smętnie Grzesiek.

– Martyna, jedziesz z nami? – pytam.

– A co to za impreza? – dopytuje Martyna, nachylając się nad stołem.

– Wiesz co, w jakimś nowym miejscu, coś tam industrialnego, jakaś fabryka czy coś. To Grzesiek wynalazł, ale on jest teraz, jak widać, obrażony – pokazuję ręką na Grześka, który ostentacyjnie milczy i tylko pali fajkę – więc nic się nie dowiemy. Mogę tylko powiedzieć, że jestem tutaj umówiony z Ryskiem za jakieś – patrzę na zegarek – pół godziny. Ma mi coś przynieść.

– Amfę? – Martyna ścisza głos.

– Nie – odpowiadam zdziwiony tym pytaniem. – Jaranie.

– A, myślałam, że jak na imprezę techno, to amfę. Ale jaranie też spoko – stwierdza Martyna i opiera się wygodnie na krześle.

– No! Więc tutaj sobie zaczniemy, a tam się dobijemy! – Śmieję się i zacieram ręce.

– Dobrze, że valium nie próbowałeś załatwić – prycha Grzesiek.

– Oj, kurwa, musisz wracać do starych historii? – Zakładam nogę na nogę i pochylam się do niego, dotykam jego ramienia. – Coś dzisiaj, stary, spięty jesteś. Chcesz nam coś powiedzieć?

– Patrz go – zwraca się Grzesiek do Martyny – psycholog się znalazł.

– Kurwa, chciałem być miły! – Odsuwam się gwałtownie, aż krzesło szura metalowymi nogami po betonie, zgrzytając, aż uszy więdną.

– To nie chciej. – Grzesiek, nie patrząc na nas, wstaje i idzie do środka Trójkąta.

Patrzymy po sobie z Martyną. Przez chwilę panuje cisza.

– O co mu właściwie chodzi? – pyta Martyna.

– A sam nie wiem, od kilku dni jest jakiś totalnie obrażalski.

– Kurwa, przecież jesteś jego najlepszym kumplem. To kto ma wiedzieć, jak nie ty?

Wzruszam ramionami.

– Zmieńmy temat, bo tylko się wkurwiam – proponuję.

Martyna wypytuje jeszcze o imprezę. Mówię jej, że kupiliśmy nawet białe rękawiczki, żeby zrobić sobie takie konkretne techno party. Śmiejemy się. Trochę to cliché, ale zawsze chciałem iść na taką prawdziwą podziemną imprezę, jak w takim dokumencie o ravie, który ostatnio widziałem. Mija jakiś czas i nadchodzi Rysek. Przybijamy piątkę, podczas której mały pakunek zmienia właściciela, zamieniamy kilka zdań i znowu piątka, podczas której tym razem kasa zmienia właściciela. Podchodzę do Martyny, patrzę na nią wymownie, ona wstaje. Idziemy do środka. Grzesiek siedzi przy barze, gada z barmanem i pije coś, co z daleka wygląda jak drink.

– Weź ty idź do niego, bo jeszcze znowu się obrazi – mówię Martynie, a ona kiwa głową. – Pójdę do kibla i nabiję lufę.

– Weź moją. – Martyna daje mi małe drewniane pudełko. – Kupiłam ostatnio w Paryżu.

– Światowo, ho, ho. Dobra, do zobaczenia.

Martyna rusza do Grześka, ja do kibla. W kabinie wyciągam lufę Martyny. Jest drewniana, zdobiona, wykwintna. Ma duży cybuch. Wypełniam go dokładnie. Od Ryska jest zawsze dobre jaranie. Niektórzy z grama robią półtora, chrzcząc zioło jakimś majerankiem, ale nie on. Wychodzę z kibla, Grześka nie ma już przy barze, wychodzę na zewnątrz, stoją i palą papierosy. Kiwam głową, idziemy między domki, przystajemy przy śmietnikach. Zapalamy. Robi mi się błogo. Grzesiek już coś nawija o tej imprezie. Jakby nic się nie stało. Macham na to w myślach ręką. Dobrze, że jest dobrze. Ale towar. Opowiadam historię o tym, jak to techno zostało stworzone z potrzeby serca, bo oddaje tempo bicia serca podczas orgazmu. Totalnie zmyślam, ale oboje mi wierzą. Łapiemy autobus i jedziemy. W autobusie dużo ludzi, bo w Tychach mało się dzieje, trzeba wyjechać, żeby coś zobaczyć. Autobus to stary jelcz z siedzeniami z poszarpaną tapicerką i tagami wymalowanymi markerem na szybach. Rzuca nami na każdej dziurze i zakręcie. Ludzie wpadają na siebie i się śmieją. Większość jest już trochę zrobiona. Grzesiek siada z tyłu, wyciąga marker i coś tam rysuje. My gadamy z Martyną albo gapimy się w okno. Kiedy Martyna nie patrzy, ja patrzę na jej cycki, krągłe, niewielkie, takie do ręki. Wyobrażam sobie, jakie muszą być jędrne. Już ze trzy razy próbowałem uderzać do Martyny i nigdy nic z tego nie wychodziło. Ale pomarzyć można.

Dojeżdżamy do centrum, wychodzimy i idziemy z buta. Okazuje się, że to prawie pół godziny, po drodze błądzimy, ale też palimy. Impreza jest w niedokończonym magazynie. Nie ma żadnych znaków, ostatni odcinek pokonujemy, nasłuchując, skąd dochodzi muzyka. W środku jest biało, pachnie tynkiem i farbą, pod ścianami stoją drabiny. Jest trochę osób, ale to nie jest tłum, którego się spodziewałem. Są dwie sale. W każdej techno, w jednej szybsze, w drugiej takie z głębszym basem. Ludzie głównie stoją, kiwają głowami. Na środku jest pięć osób w jednej sali, a w drugiej może z dziesięć, z czego żadna nie ma białych rękawiczek. Jestem zawiedziony. Kupujemy browary i wychodzimy na zewnątrz. Nabijamy jeszcze lufę.

– Ej, myślałem, że będzie znacznie więcej ludzi – mówię między machami.

– Jesteśmy wcześnie – mówi Martyna – nie schizuj.

– Jak wcześnie? Już prawie jedenasta. – Patrzę na zegarek.

– Marek, no mówiłem ci, że takie imprezy to się po północy zaczynają, a najlepiej jest jeszcze później. A co? Musisz do domu? – Grzesiek wzdycha i uśmiecha się ironicznie.

– Kurwa, Grzesiek, co ty taki chuj jesteś dzisiaj? – wybucham. – Cały czas coś ci nie pasuje. Nawet jaranie ci już nie pomaga?

– Nie wiem. – Grzesiek jest spokojny, jakiś smutny.

– Musimy załatwić amfę, mówię ci – twierdzi Martyna.

Nic nie odpowiadam. Ja amfy nie biorę. O pierwszej pięćdziesiąt jest pociąg do Tychów i muszę się na niego złapać. Boję się amfy. Boję się, że jak wezmę, to już będę chciał brać cały czas. Boję się też, że dostanę zawału. Boję się, że mam w sobie gen uzależnienia, który krąży w rodzinie i w końcu mnie dorwie.

– Co wy na to? – dopytuje Martyna. – Na pewno ktoś tu ma. Najczęściej didżej sprzedaje.

– A didżej to nie powinien grać? – pytam zaciekawiony.

– No gra, ale przecież to jest puszczenie kawałka i między jednym a drugim można pół sali zaopatrzyć, bo niektóre to trwają i kilkanaście minut – mówi Martyna.

– E, przecież oni miksują na żywo – stwierdzam.

– Naprawdę dobrzy tak robią, ale ci tutaj to chyba nie. Co ty myślisz, Grzesiek?

– Myślę, że proszek można by załatwić – odpowiada Grzesiek.

– Będziesz brał? – dziwię się.

– No chyba. Po to się kupuje, co nie? – mówi Grzesiek.

– Nie no, zdziwiłem się, nie gadaliśmy o tym.

– No nie, i co z tego?

Wzruszam ramionami, nie odpowiadam, tylko zapalam papierosa. Zbiera się coraz więcej ludzi.

– Poczekajcie tu na mnie, OK? – mówi Martyna. – Załatwię i wracam.

Kiwamy głową. Stoimy chwilę w milczeniu.

– Co tam, Grzesiek? – pytam.

– Nic – odpowiada cicho.

– Widzę, że jesteś nie w sosie. Coś w domu czy coś? Możesz mi powiedzieć, stary. Wiesz, niekiedy warto się wygadać.

Grzesiek patrzy na mnie.

– Trochę jestem rozjebany, ale nie chcę o tym gadać, OK?

– Nie no, OK. Ale wiesz, jakbyś chciał…

– Dobra. Ale nie chcę.

Po jakimś kwadransie wraca Martyna. Porozumiewawczo patrzy na Grześka.

– To ja rozejrzę się w środku i spotkamy się w tej dużej sali przy didżejce, OK? – mówię.

Martyna kiwa głową, bierze Grześka pod ramię i odchodzą.

W środku robi się tłumek. Ubrani na biało, odblaskowo, czarno ludzie mienią się w ruchu. Na parkiecie robi się tłoczno, tańczących cały czas przybywa. Zbliża się północ. Widzę kilka postaci w białych rękawiczkach i z gwizdkami. Staję pod ścianą i obserwuję, co się dzieje. Trochę się bujam, trawa mnie buja, ale jestem za spokojny, żeby teraz wyjść, bo to techno jest mocne, wwierca mi się w brzuch, pulsuje mi w skroniach. Grześka i Martyny nie ma już chyba z kwadrans. Patrzę na zegarek i decyduję, że jak ich nie będzie kolejne siedem minut, to idę ich szukać. Niedaleko mnie tańczy krótko obcięta dziewczyna z krwistoczerwonymi ustami, w srebrnej mini jakby z łusek i w czymś, co jest trochę topem, trochę stanikiem. Chyba coś brała, bo jest jak w transie. Jest gorąca, jest sexy, ma pępek, który wygląda jak cipa, wyobrażam ją sobie w różnych pozach, swędzą mnie jaja, patrzę na zegarek. Mija czas, który sobie wyznaczyłem, wychodzę na zewnątrz, plączę się tam kilka minut, krążę między ludźmi palącymi fajki, zioło, gadającymi, śmiejącymi się, ale nigdzie ich nie ma, ani Martyny, ani Grześka, wracam do środka, nie widzę ich na parkiecie, zaglądam do kibla, nie ma Martyny w kolejce, a Grześka w męskim, wracam do środka, wchodzę między ludzi i widzę Grześka, wariat w białych rękawiczkach, tnie powietrze, a obok niego Martyna, oboje szeroko uśmiechnięci, witają mnie, śmieją się, no to nieźle się zrobili, konkretnie, tańczę z nimi, rytm i bas wciągają, ump, ump, dży, dży, dży, ump, ump, ump, Grzesiek daje mi moje rękawiczki, wkładam je, trochę się wygłupiamy, a potem idziemy na zewnątrz, palimy papierosy, oni się strasznie śmieją i szybko mówią, staram się nadążyć, ale trochę chce mi się spać, jest już prawie pierwsza, zaraz będę musiał iść.

– Nie no, przestań, Marek, jest jeszcze pociąg o trzeciej, mówię ci, ja nim ostatnio jechałam, totalnie jest, zostań z nami jeszcze, tu się dopiero rozkręca, jak często jesteś w Katowicach, co? – nawija Martyna. – Sam Grześka namawiałeś, a teraz pójdziesz, nie bądź taki, zostań z nami, co?

– No, Marek, nie odpierdalaj cyrków, tylko zostań – wspiera ją Grzesiek i aż mi się robi miło, i stwierdzam, że OK, zostaję, kupuję sobie wódkę z red bullem, to mnie postawi na nogi, a potem jeszcze samego red bulla, ale już mnie tak nie wciąga ta muza, już mi się chce spać, siedzę od jakiegoś czas na pufie w korytarzu, jest za dwadzieścia druga, posiedzę do drugiej dziesięć i idę na pociąg. Po dziesięciu minutach wstaję i idę poszukać Martyny i Grześka, żeby im powiedzieć, że już lecę. Ostatnio byli w drugiej sali. W okolicy didżejki widzę Martynę, która tańczy z jakimś wysokim i chudym kolesiem, to już nie jest techno, on ją obejmuje od tyłu, ona tyłkiem ociera się o niego, stwierdzam, że może nie będę przeszkadzał, idę dalej, szukam Grześka, ale nigdzie go nie widzę, idę do drugiej sali, do kibla, nie ma go. Kiedy już się zbieram do wyjścia, zauważam go na parkiecie, w tłumie, jak się z kimś całuje, przyglądam się przez chwilę i wtedy do mnie dociera, że całuje się z jakimś facetem, chłopakiem właściwie, niższym od niego o głowę, chudym, w białym obcisłym T-shircie. Robię wielkie oczy i śmieję się, i cieszę z tego, co widzę. Nie całują się długo, to trwa chwilę i Grzesiek się odsuwa, rozgląda wokół, ja przykucam, żeby czasem mnie nie zauważył, i się wycofuję, wychodzę, idę szybkim krokiem na stację, śmiejąc się na głos, co za wieczór, co za jazda. Na dworcu kręci się trochę osób. Sprawdzam rozkład jazdy i okazuje się, że faktycznie jest ten pociąg o trzeciej. Przysiadam na ławce w środku, śmierdzi sikami, więc wychodzę na peron, palę fajki na samym jego końcu, bo oficjalnie nie można palić na peronie, ale na końcu już można.

***

W tym roku ojciec postanowił wyprawić urodziny. Mama mi powiedziała, że stwierdził, że czterdzieści pięć lat to prawie okrągła rocznica, i zaprosił ciotki, wujków, znajomych. Wszyscy zebrali się w dużym pokoju, kilkanaście osób, już jest po pierwszym gorącym daniu, czyli czas na zimną płytę. Pomagam mamie w kuchni, rozkładam wędliny na ozdobnym talerzu, Jasiek wyciąga marynowane grzybki do miseczek, jest też tutaj ciocia Kasia, która kroi i rozkłada pomidory i ogórki.

– Nie zdążyłam wszystkiego przygotować – żali się mama znad zlewozmywaka. – Wczoraj Adam miał mi pomóc, ale zrobił sobie urodziny z kolegami i wrócił w środku nocy, jeszcze mam oczy spuchnięte.

– Nie przejmuj się, Emilka – ciocia Kasia stara się być radosna – zaraz tu wszystko przygotujemy, zobacz, jakich masz świetnych synów.

– Myślałam, że Marek wcześniej przyjedzie z Krakowa – wzdycha mama – ale był dopiero o drugiej.

– Oj, mamo, przecież ci mówiłem, że nie dam rady wcześniej – odpowiadam.

– No tak, tak.

Z pokrojonymi wędlinami idę do pokoju, gdzie równolegle toczą się trzy rozmowy, przepraszam ciocię Ilonę, nad której głową muszę się pochylić, znajduję miejsce na pełnym stole i wciskam w nie talerz.

– Przynieś jeszcze chleba – słyszę głos ojca.

– Przecież wiem – odpowiadam, nie patrząc w jego stronę.

– Wiem, że wiesz, tylko mówię, żebyś na pewno wiedział.

Ojciec się śmieje i w tym śmiechu towarzyszy mu któryś z wujków. Zaciskam zęby i wracam do kuchni.

Rozkładam maszynkę do krojenia, podłączam ją do prądu.

– Tylko uważaj na palce – słyszę matkę.

– Wiem, wiem.

– Żebyś nie wrócił na studia jako kaleka – dorzuca Jasiek.

– Mówisz, że już jeden wystarczy w rodzinie?

– Dobra, dobra, nie bądź taki mądry, pamiętam, jak sobie kiedyś siekierą walnąłeś w palec u nogi – odgryza się mi brat.

– Ja pamiętam, jak nie zdałeś do liceum – mówię, nie patrząc na niego.

– Ale jesteś wredny – warczy Jasiek i wychodzi. Wzruszam tylko ramionami.

Idę z chlebem do pokoju, siadam przy stole i robię sobie kanapki, nakładam sałatkę.

– Marek, jak tam na studiach? – pyta ciocia Ilona z lampką wina w ręku.

– Dobrze – odpowiadam, smarując chleb masłem.

– Będziesz leczył psycholi? – rzuca wujek Antoni i rechocze.

– Przestań, Antoni, to są poważne sprawy – uspokaja go ciocia Ilona i przewraca oczami.

– Jak Marek szedł na studia, to się właśnie zastanawialiśmy, czy po to, żeby pomagać innym, czy sobie – dorzuca z drugiego końca stołu ojciec.

– Co ty tam, Adam, za głupoty gadasz? Sobie miałby pomóc? A po co mu to niby? – dołącza się do dyskusji moja matka, która szuka na stole miejsca na dzbanek z herbatą i filiżanki.

– No przecież tak się mówi, co nie, synku? – Ojciec puszcza do mnie oko.

Patrzę na niego przez chwilę, milczę.

– No, może jesteś psychol – wtrąca się Jasiek. – Pamiętam, jak w nocy wstawałeś i lunatykowałeś.

– Może jestem – mówię cicho.

– No co ty mówisz? – Mama marszczy brwi.

– Wiesz, jak się ma ojca alkoholika, to łatwo mieć problemy psychiczne.

Na chwilę ruch przy stole zamiera, nie słychać postukiwania sztućców, cichną odgłosy jedzenia. Nie mam odwagi podnieść wzroku nad stół, mocno zaciskam zęby i pięści.

– Ty uważaj, Marek, co mówisz – rzuca ojciec.

Wstaję od stołu.

– Gdzie idziesz, synku? – pyta szybko mama.

– Zapalić.

***

W śmigus-dyngus w szóstej klasie po osiedlu wałęsa się kilka grup chłopaków. Szeregowcy uzbrojeni są w półtoralitrowe plastikowe butelki z dziurą w nakrętce, a niektóre starsze chłopaki nie certolą się i chodzą po osiedlu z wiadrami pełnymi wody. Mnie rodzice na wiadro nie pozwolili, ale mam butelkę. Udaje mi się przyłączyć do jednej z band, w sumie takiej najlepszej, w której jest dużo starszych chłopaków, a ja znam brata jednego z nich. Już po pierwszej mszy zaczajamy się na drodze, która prowadzi z kościoła na osiedle. Z tłumu udaje nam się wyłapać kilka wystrojonych koleżanek i uderzyć w nie konkretną siłą rażenia. Na nic zdają się ich piski. Nawet ojcowie nie mogą pomóc, bo gdy dziewczyny próbują się za nimi chować, i im się dostaje. Wściekli wymachują w naszym kierunku pięściami i grożą, że pójdą do rodziców. Szybko kończy nam się amunicja w wiadrach i butelkach, a korowód wiernych ciągnie się dalej. Biegniemy do pobliskiego stawu i nie zważając na wątpliwą jakość wody i jej wyraźny smród, tankujemy do pełna. Czuję się cudownie wśród tej rozkrzyczanej ekipy, która przeżywa przeprowadzony przed chwilą atak, przypomina sobie wyjątkowo trafne uderzenia. Wszyscy poklepują się po plecach i pomagają sobie w uzupełnianiu płynnej amunicji. Nie znam dobrze większości tych chłopaków, ale teraz czuję się jak członek wielkiej rodziny.

Zanim udaje nam się wrócić na pole bitwy, z tłumu już niewiele zostaje, po osiedlu chodzą tylko zmoczone panny, które oberwały albo od nas, albo od konkurencyjnych grup, i niby pomstują, niby śpieszą się do domu, ale jednocześnie obnoszą się ze swoim zmoczeniem, z tym, że tylu pokwapiło się poświęcić im swoją uwagę i wodę. Wracają do domu, gdzie się przebierają, i po jakimś czasie znowu widać je między blokami, niby że do koleżanki muszą iść, ale my wiemy, że to dla nas. Ale pod koniec dnia już nie wychodzą. My nadal plączemy się po osiedlu, nie ma jednak już kogo polewać.

W desperacji jedna z grup zaczyna chodzić po domach. Wchodzą do klatki, kilku chowa się z wiadrami i butelkami na wyższym piętrze, a jeden, nieuzbrojony, puka do drzwi. Kiedy w progu pojawia się cel, chłopaki z góry zbiegają z rykiem i chlust, wodę na pannę i na cały przedpokój i w długą z klatki, w asyście krzyków dziewczyny i jej rodziny. Moja grupa nie podejmuje się tej ryzykownej rozrywki (mówiono, że w tamtym roku dwóch chłopaczków musiało po takim zalaniu odmalowywać komuś przedpokój), więc tylko szwendamy się po osiedlu, licząc, że jeszcze któraś dziewczyna wyjdzie, że coś się wydarzy. Robi się coraz zimniej, słońce już zachodzi. W pewnym momencie pozostali mnie otaczają. Zaczynają się śmiać, że na kogoś trzeba zużyć tę wodę, bo nie wrócą z pełnymi wiadrami do domu. Zimna, śmierdząca woda ze stawu chluszcze na mnie z każdej strony. Wracam do domu ze zwieszoną głową, pustą butelką i łzami w oczach.

***

Dzień po imprezie w Raju budzę się skacowany i jednocześnie pobudzony. Dora wita mnie, liżąc po ręce. Zwlekam się z łóżka, robię przed matką dobrą minę do złej gry. W łazience chłepczę wodę prosto z kranu, a potem dzwonię do Grześka, żeby dał mi adres mailowy Niny.

– A po co ci?

– Potrzebuję.

– Będziesz do niej pisał – właściwie stwierdza, a nie pyta Grzesiek.

– Nie, będę na niego patrzył.

– A co będziesz pisał?

– Dajesz czy nie?

– No co będziesz pisał?

– Dajesz czy nie? – cedzę przez zaciśnięte zęby.

Grzesiek zwodzi mnie jeszcze, pytając, czy chcę jej numer komórkowy, ale ja nie chcę z nią rozmawiać, wolę napisać, a mail jest mniej poważny niż esemes, mniej zobowiązujący, będzie mogła się zastanowić, jakby co, albo nawet udać, że mail jej umknął. W końcu Grzesiek daje mi to, czego od niego chcę, nawet życzy mi powodzenia i chyba mówi to na serio. Siadam do komputera w sypialni rodziców, ojciec zrobił taką wnękę w meblach, z wysuwaną klawiaturą i krzesłem na kółkach. Można tu się poczuć prawie intymnie, ale jak ktoś stoi za plecami, to da się wszystko przeczytać, więc zamykam drzwi do pokoju.

Cześć Nina,

fajnie cię było wczoraj zobaczyć. Chętnie bym to powtórzył. Może spotkamy się w Krakowie? Kiedy ci pasuje?

Marek

Patrzę na tego maila i staram się wczuć w nią, która go czyta. „Fajnie cię było wczoraj zobaczyć” – jakbyśmy widzieli się na dwie minuty i potem każde poszło w swoją stronę. „Chętnie bym to powtórzył” – ale o co mu chodzi? O to spotkanie czy o to, co się działo na tej imprezie? Nie rozumiem go. I jeszcze nie zaproponował żadnego terminu, teraz ja mam proponować, co to za facet? I ani pozdrawiam, ani nic.

Piszę drugą wersję:

Cześć Nina,

dobrze się wczoraj z tobą bawiłem i to był niesamowity wieczór. Chętnie bym się z tobą spotkał w Krakowie. Może w środę wieczorem gdzieś przy Rynku?

Pozdrawiam Cię

Marek

No, już chyba lepiej. Chociaż czy z tym niesamowitym wieczorem to trochę nie przesada? Ona była trochę wycofana na końcu i właściwie po tym naszym tête-à-tête na zewnątrz dość szybko się zmyła. Ale pocałowaliśmy się na pożegnanie, tak dłużej, z języczkiem i w ogóle, były w tym emocje. Przejeżdżam językiem po zębach, czując na nich resztki wczorajszego wieczoru, i piszę kolejną wersję.

Reszta tekstu dostępna w regularnej sprzedaży.

Projekt okładki Plakiat, Maks Bereski

Projekt typograficzny Robert Oleś / d2d.pl

Redakcja Grzegorz Krzymianowski

Korekta d2d.pl

Skład Alicja Listwan / d2d.pl

Skład wersji elektronicznej d2d.pl

ISBN 978-83-952847-5-5

sprzedaż: marysia@wydawnictwocyranka.pl

redakcja: konrad@wydawnictwocyranka.pl

Wydawnictwo Cyranka

ul. L. Nabielaka 15/1A, 00-743 Warszawa

wydawnictwocyranka.pl