Grażyna A. Adamska

Bractwo Dusz #1

Księgi 1-3

© Grażyna A. Adamska, 2020

Grace w swoje szesnaste urodziny dowiaduje się, że jest jedną z sześciu osób, których wyjątkowe zdolności przejmowania władzy nad żywiołami Wszechświata, mogą uratować ludzkość przed mrocznymi mocami. Dziewczyna dołącza do grupy rówieśników, aby razem zmierzyć się z potężną energią, która pochodzi spoza tego świata. Jednak, wbrew pozorom, pokonanie demonicznej siły wcale nie jest takie oczywiste.

Czy w świecie, w którym niebezpieczeństwo jest codziennością, jest jeszcze miejsce na miłość?

ISBN 978-83-8221-469-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Bractwo dusz, księga 1

Bractwo

Rozdział 1

— No, nie — odetchnęła głęboko Grace. — Znowu ten sam sen — powiedziała do siebie szeptem, budząc się o świcie w dniu swoich szesnastych urodzin. Rozmarzyła się na samą myśl o tym, jaki prezent rodzice kupili jej tydzień wcześniej. Był nim czarny, metaliczny Jeep Liberty, o którym marzyła, odkąd skończyła dwanaście lat.

— Cześć, mamuś! — krzyknęła, wbiegając do kuchni. — Tata już wyjechał? — zapytała, chwytając bułkę z miodem, która leżała na jej talerzu.

— Niestety, kochanie — robiąc smutną minę, odpowiedziała ciemnowłosa, wysoka kobieta, ubrana w czerwony szlafrok. — Wyjechał w delegację na kilka dni. — Ale po chwili, już z uśmiechem na twarzy, dodała: — To nam jednak nie zepsuje świętowania twoich urodzin. — I dosiadając się do córki, posmarowała sobie bułkę masłem. — Co chciałabyś dziś robić? — zapytała.

— Hmm… — zamyśliła się Grace. — Jeździć moim nowym autkiem — odparła dziewczyna o długich czarnych włosach i ciemnoniebieskich dużych oczach. Matka przytaknęła głową ze zrozumieniem, a dziewczyna głośno ziewnęła.

— Nie wyspałaś się? — zapytała zaskoczona kobieta o imieniu Anna.

— Troszeczkę — odpowiedziała Grace, przecierając zaspane oczy. — Znowu miałam ten sam sen.

Matka spojrzała na nią z lekkim niepokojem, czekając na szczegóły.

— Od trzech dni śni mi się ta sama twarz — wyjaśniła, ubrana w krótkie spodenki i letnią koszulkę w kolorze niebieskim, młoda dziewczyna, przypominając sobie rysy chłopaka ze snu.

Anna zbladła i z bardzo poważną miną zapytała:

— Czy śni ci się jeden i ten sam chłopak?

— Skąd wiesz, że to chłopak? — zdziwiła się Grace. — Przecież nic takiego nie powiedziałam — dodała lekko poirytowana. — Poza tym, nie martw się, nie znam go i nawet nie wiem, czy istnieje — próbowała uspokoić matkę. — To tylko głupi sen, mamo — uśmiechnęła się.

Jednak kobieta, nie reagując na uspokajający ton córki, wstała szybko od stołu i gorączkowo sprzątając talerze ze stołu, powiedziała:

— Spakuj rzeczy na tydzień, za godzinę wyjeżdżamy.

— Co? — zapytała zdziwiona Grace, odsuwając kanapkę od ust — Jak to? — Jednak matka bez słowa zniknęła z kuchni. Dziewczyna ruszyła za nią, zarzucając ją setką pytań: — A co z twoją pracą? Co z moimi warsztatami tanecznymi? Przepadną mi świetne lekcje! Dlaczego? Gdzie chcesz jechać? A co na to tata?

Kobieta nie reagowała, tylko w milczeniu szybko ubierała się i wrzucała rzeczy do walizki.

— Mamo! — krzyknęła nagle Grace. Kobieta stanęła jak zamurowana. Spojrzała na córkę ze łzami w oczach i przytuliła ją mocno.

— Pośpiesz się — powiedziała już spokojniej — w drodze wszystko ci wytłumaczę.

Grace nieco zdezorientowana posłuchała matki.

Jechały już od dwóch godzin, a matka nie odezwała się ani słowem. Grace początkowo próbowała zasnąć, ale ciekawość nie pozwalała jej się rozluźnić. Wierciła się i wierciła, aż nie wytrzymując napięcia, zapytała:

— Powiesz mi, gdzie jedziemy?

Kobieta wyrwana z zamyślenia, zerkając ukradkiem na córkę, przygryzła górną wargę i powiedziała:

— Nigdy nie opowiadałam ci o babci, o jej śmierci i o twoich narodzinach.

— Mówiłaś tylko, że umarła w dniu moich urodzin i dlatego wyjechaliście z tatą z Sun City — przerwała jej Grace.

— Zgadza się — potwierdziła Anna. — Mówiłam też, że babcia należała do Bractwa Dusz.

— Tak, ale nigdzie nie znalazłam żadnych informacji o tym Bractwie — wtrąciła dziewczyna.

— I nie znajdziesz — odparła kobieta. — Na pewno nie w internecie — dodała z zatroskaną mina. — Historia Bractwa sięga czasów starożytnych, a swoimi korzeniami ociera się nawet o początek świata.

Grace spojrzała zaciekawiona.

— Początek świata? — zapytała.

— Kiedyś poznasz ich historię — odpowiedziała krótko matka. — W tej chwili to nieistotne — dodała. — Teraz najważniejsze jest to, że co jakiś czas Bractwu udaje się sprowadzić na ziemię wyjątkowe dusze…

— Co zrobić? — przerwała jej dziewczyna. — Co to znaczy sprowadzić wyjątkowe dusze? — dodała. — Chyba w to nie wierzysz? — spojrzała na Annę zaniepokojona.

— Do dzisiejszego ranka myślałam, że tym razem im się nie udało, ale gdy powiedziałaś mi o swoim śnie…

— A co ma do tego mój sen? — przerwała jej lekko poirytowana Grace.

— Kochanie, za chwilę będziemy na miejscu i gdy tylko się upewnię, że twój sen nic nie znaczy, wrócimy do domu. Obiecuję, dobrze? — dodała troskliwie kobieta.

Grace spojrzała na matkę. Czuła złość. Odwróciła wzrok w stronę okna i zaczęła wpatrywać się w krajobraz. W jej głowie kłębiły się myśli, nie wiedziała, co o tym wszystkim sądzić i czekała z niecierpliwością aż dojadą.

— Jesteśmy na miejscu — powiedziała Anna po pół godzinie, wjeżdżając na podjazd starego, ale eleganckiego i zadbanego domu, otoczonego kwiatami i dużymi dębami.

Wysiadły z samochodu. Kobieta ruszyła do wejścia, a Grace, stojąc obok auta, rozejrzała się po okolicy. Nadal czuła złość na matkę, że wyciągnęła ją tyle kilometrów od domu i że straciła lekcje tańca, na które czekała przez cały rok.

Nagle w wejściu pojawiła się starsza kobieta, bardzo elegancka, z szarym kotem na rękach. Matka Grace weszła do środka, nawet nie oglądając się na córkę. Ta została przy samochodzie.

Wtem dziewczyna usłyszała jakiś hałas dochodzący z garażu znajdującego się obok domu. Ciekawość zaprowadziła ją do środka pomieszczenia.

— Ale bałagan — powiedziała do siebie z obrzydzeniem, patrząc na porozrzucane narzędzia, cieknący kran, szmaty leżące, gdzie popadnie, motor w kącie i rozgrzebany silnik w samochodzie stojącym pośrodku.

Nagle usłyszała ponury głos dobiegający spod auta:

— Podaj klucz nasadowy albo spadaj!

Spojrzała na wystające spod samochodu nogi i gdy znalazła narzędzie, rzuciła je obok, odzywając się równie nieuprzejmie.

— Proszę! — I odwracając się w stronę wyjścia, dodała ciszej: — Co za gbur!

W tym samym momencie spod auta szybko wysunął się chłopak i równie szybko podniósł się, stając przed nią. Wysoki, wysportowany, o ciemnych oczach, ubrany w ogrodniczki, z szelkami wiszącymi wzdłuż nóg. Był bardzo brudny, widać, że spędził trochę czasu pod autem.

Grace, mierząc go wzrokiem od góry do dołu, aż otworzyła usta ze zdumienia. Stał przed nią chłopak z jej snów.

— Czego tutaj szukasz? — zapytał ponuro trochę zaskoczony chłopak. Grace początkowo się zmieszała, jednak była wciąż zła; zacisnęła zęby i odwracając się bez słowa, ruszyła w stronę wyjścia.

Chłopak krzyknął za nią, gdy już prawie była na zewnątrz:

— Mowę ci odjęło?!

Grace aż zakipiała ze złości. Odwróciła się na pięcie i ze wściekłą miną odpowiedziała dość głośno:

— Za sekundę mnie tutaj nie będzie i mam nadzieję, że już się nigdy nie spotkamy — spojrzała na silnik samochodu — Jak chcesz, żeby auto odpaliło, radzę ci podłączyć zasilanie, bo sam klucz nasadowy nic nie zdziała.

Chłopak popatrzył na nią zdziwiony, po czym zajrzał pod maskę auta, gdzie dostrzegł porozłączane kable od silnika. Grace zniknęła za drzwiami garażu. Ciemnowłosy chłopak klepnął się w czoło i ruszył za dziewczyną.

— Jedziemy już?! — krzyknęła Grace, idąc szybkim, prężnym krokiem w stronę auta, gdy zobaczyła wychodzącą matkę w towarzystwie staruszki.

Obie spojrzały najpierw na dziewczynę, potem na chłopaka. Grace odwróciła się, biegnąc za ich wzrokiem, w stronę garażu. Zmarszczyła brwi ze złości i wsiadła do auta. Chłopak rzucił szmatę na ziemię i też odwrócił się, aby wejść ponownie do garażu. Matka Grace i starsza kobieta popatrzyły na siebie.

— Mówiłam ci, on taki jest od czasu swoich szesnastych urodzin. Cały czas zły, niemiły, ciągle ładuje się w jakieś kłopoty — powiedziała smutno, ubrana w ciemnozieloną garsonkę, kobieta.

— To co mam teraz zrobić? — zapytała ze łzami w oczach Anna. — Pozostał mi tylko tydzień, a potem ją stracę?

Starsza kobieta spojrzała na nią zatroskana i bezradna:

— Jedźcie do Beatrice, może ona znajdzie jakieś wyjście.

Po czym przytuliła młodszą kobietę i dodała szeptem:

— Musisz być silna i wierzyć.

Wsiadając do samochodu, Anna oznajmiła:

— Zajrzymy jeszcze do cioci Beatrice.

Grace zrobiła zrezygnowaną minę i odwróciła wzrok od matki.

Po chwili kobieta już parkowała na podjeździe starego domu, otoczonego pięknym ogrodem i wysokimi brzozami. Drzewa okalały budynek, tworząc jakby kopułę ochronną. Całość robiła zniewalające wrażenie.

— Chodź, poznasz ciocię — powiedziała Anna, uśmiechając się lekko do zniechęconej dziewczyny.

— Ale potem wracamy do domu, tak? — zapytała Grace i spojrzała na matkę błagalnym wzrokiem. Ta nic nie odrzekła, patrzyła tylko z troską na córkę.

Wysiadły z samochodu. Nagle z domu wybiegła do nich siwa staruszka o krępej budowie ciała. Wyglądała jak typowa babcia, wesoła i pełna energii. Grace uśmiechnęła się mimowolnie, czując,

że złość powoli ją opuszcza. Staruszka uściskała obie kobiety i mocno je obejmując, zaprowadziła do domu. Wszędzie roznosił się zapach świeżo upieczonych bułeczek. Salon był duży, znajdowało się w nim pełno książek i wiszących wietrznych dzwoneczków, które co jakiś czas wydawały przyjemny i delikatny dźwięk. Kobiety usiadły w pięknie udekorowanych antycznych fotelach, stojących pod oknem, wokół szklanego stołu. Salon został urządzony w starym stylu, ale meble wyglądały jak nowe.

Kobiety siedziały w ciszy, popijając ziołową herbatę i zajadając babkę cynamonową.

W końcu staruszka, spoglądając na dziewczynę, zapytała:

— Miałaś sen, Grace?

Zaskoczona dziewczyna spojrzała najpierw na matkę, potem na staruszkę i popijając herbatę, odpowiedziała najdelikatniej jak potrafiła, nie chcąc urazić starszej kobiety:

— Tak. Ale to już nieważne — dodała szybko. — Widziałam go i nie lubimy się. Uważam temat za zamknięty.

Ciotka spojrzała na nią poważnie, potem przeniosła wzrok na Annę, która siedziała zatroskana, wpatrując się w córkę.

— Widziałaś go… — Staruszka pokiwała głową, tak jakby spodziewała się takiej odpowiedzi. Grace spojrzała na matkę, oczekując jakiejkolwiek reakcji z jej strony.

Zamiast tego odezwała się ponownie starsza kobieta:

— Chciałabym, abyś teraz mnie uważnie wysłuchała.

— Czy potem będziemy mogły wracać do domu? — przerwała jej dziewczyna, spoglądając na matkę. Ta zwróciła oczy w stronę ciotki Beatrice.

— Wysłuchaj mnie, a potem zdecydujecie — odpowiedziała spokojnie starsza pani.

Grace odetchnęła głęboko z ulgą i skupiła uwagę na cioci.

— Ponad dwadzieścia lat temu w Sun City zebrała się pewna grupa ludzi, aby przeprowadzić rytuał Powracających Dusz. W większości była to Starszyzna Bractwa Dusz mająca za zadanie chronić Energię Ziemi. Od początku istnienia świata przekazuje ona Naszej Planecie połączone Energie Ognia, Powietrza, Wody, Ziemi i Ducha, aby ta była silna i utrzymywała kontakt z Energią Kosmosu. Kiedyś nie byli to ludzie. Na początku taką energią zasilały Ziemię rośliny, potem zwierzęta. Dopiero od kilkuset lat robią to ludzie o szczególnych mocach. Niedługo się sama przekonasz, że wszystko wokół nas jest Energią, że wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni i że możemy czerpać z tego tyle dobra, ile chcemy — opowiadała staruszka, co jakiś czas obserwując reakcje Grace. Ta siedziała spokojnie i słuchała uważnie.

— W 1990 roku, widząc, że Energia Ziemi wciąż maleje, a Starszyzna ma za mało siły, aby sama ją mogła wspierać, ludzie poprosili o pomoc Naszą Planetę i Kosmos. W ostatni dzień roku kalendarza gregoriańskiego otrzymali oni siedem Energii w postaci Dusz Największych Bogów Wszechświata. Są to: Dusza Gai — greckiej Matki Ziemi, Dusza Uranosa — greckiego Boga Nieba, Dusza Afrodyty — bogini miłości, Dusza Aresa — boga wojny, Dusza Księżniczki Andromachy i Dusza Księcia Hectora — bohaterów wojny trojańskiej oraz Dusza Artemidy — bogini wojowników. Te Energie otrzymało siedmioro dzieci — cztery dziewczynki i trzech chłopców. Niestety, ofiara, jaką musiała ponieść Starszyzna, okazała się dość bolesna. Równocześnie, gdy rodziły się „cudowne dzieci”, umierali członkowie Bractwa bezpośrednio związani z maluchami. I tak, w 1994 roku straciliśmy czterech członków, w 1995 i 1996 kolejnych dwóch. Najboleśniej Bractwo odczuło stratę Senseja, czyli naszego Przywódcy. Od tego czasu czekamy na to, aż Energie Dusz „cudownych dzieci” osiągną pełną dojrzałość i będziemy mogli odbudować Bractwo i dalej wspierać Energię Ziemi i Kosmosu. — Przerwała na chwilę, biorąc głębszy oddech.

Grace słuchała z poważną miną.

— Rytuał Powracających Dusz był przeprowadzony w Roku Planety Wenus, patronki miłości, stąd na Ziemię przywędrowały trzy pary Bratnich Dusz reprezentujące trzy podstawowe aspekty miłości: czystość uczucia, rodzicielstwa — to Bratnie Dusze Gai i Uranosa, namiętności — to Afrodyta i Ares oraz przyjaźni i wierności — to Andromacha i Hector. Dusze te muszą się spotkać na Ziemi i pokochać, w przeciwnym razie wrócą do nieba. — Kobieta spojrzała na Grace, a ta uważnie wpatrywała się w ciotkę. — „Cudowne dzieci” wychowywały się w większości pod okiem Bractwa. Staraliśmy się zapewnić im wszystko, choć w przypadku chłopczyka, który ma Duszę Uranosa, nie było to łatwe. Podczas porodu matka i ojciec musieli oddać mu całą swoją Energię Życia i oboje umarli. Został pod opieką babci i pozostałych członków Starszyzny. Nigdy się nie uskarżał, ale też nigdy nie widzieliśmy go w pełni szczęśliwego. Najpierw miał smutne oczy, które potem zrobiły się ponure i złe. Do tego dziewczynka, mająca Duszę Artemidy, bogini bojowników, ciągle go buntuje i chłopak ładuje się wiecznie w kłopoty. Namówiła go na Rytuał Oczyszczenia z Energii, co może mieć poważne konsekwencje — może się okazać, że chłopak nigdy nie uzyska pełni swoich mocy energetycznych. Dodatkowo od tamtej pory całkowicie zamknął się w sobie, zawsze było mu brak matczynej i ojcowskiej miłości, której tak potrzebują dzieci. Teraz czekamy, aż wszystkie Dusze osiągną dojrzałość i połączą się, aby wspólnie aktywować Energię Ziemi i Kosmosu.

Kończąc swoją opowieść, staruszka spojrzała na Grace. Ta siedziała wpatrzona w stół i myślami była przy tym małym chłopcu bez rodziców, bez nikogo na świecie — zrobiło się jej bardzo smutno.

— Może zrobię jeszcze herbaty? — przerwała ciszę ciocia Beatrice. Grace i Anna spojrzały na nią i obie przytaknęły.

— Kiedy te Dusze się połączą? — zapytała Grace ciocię krzątającą się w kuchni.

— Dwie pary już są razem — odkrzyknęła z kuchni staruszka. — Teraz czekamy na ostatnią — dodała, wchodząc do pokoju z herbatami.

— A skąd wiedzą, że są tymi Bratnimi Duszami? — pytała dalej Grace.

Ciocia spojrzała na Annę, ta na staruszkę.

— Gdy kończą szesnaście lat, śni im się wybranek — uśmiechając się, powiedziała kobieta.

Grace spojrzała z niedowierzaniem.

— Chcecie powiedzieć, że ja jestem jednym z tych „cudownych dzieci”? — zapytała z ironicznym wyrazem twarzy. Ciocia i matka nic nie odpowiedziały, tylko patrzyły uważnie na reakcje dziewczyny. — I może ten gbur z garażu to moja bratnia dusza? — przypominając sobie chłopaka ze snu, dodała Grace. Kobiety dalej tylko się przyglądały. — Przywiozłaś mnie tutaj, abym się z nim połączyła? — Grace szukała przez chwilę potwierdzenia u matki, po czym wstała. — Jedźmy do domu, mamo — dodała poważnie.

Anna spojrzała rozpaczliwie na ciocię, a ta uśmiechnęła się i powiedziała:

— Wiem, że wydaje ci się to mało prawdopodobne, ale posłuchaj mnie jeszcze przez chwilę — poprosiła staruszka.

Grace usiadła zła z powrotem w fotelu i spojrzała ponuro na kobietę.

— Udowodnię ci, że jesteś wyjątkowym dzieckiem

Grace usiadła zła z powrotem w fotelu i spojrzała ponuro na kobietę.

— Udowodnię ci, że jesteś wyjątkowym dzieckiem — zaczęła.

— Lubisz przyrodę, najlepiej odpoczywasz, przebywając w lesie lub na plaży. Czujesz wibracje, gdy siedzisz bezpośrednio na ziemi, tak jakby Ziemia przekazywała ci Energię. Gdy jest pełnia, czujesz się w swoim żywiole, pełna wigoru, chęci do działania. Lubisz ruch i towarzystwo, ale medytujesz w samotności. Pomaga ci to w wyciszeniu umysłu. Często miewasz sny. Czasem dobre, a czasem przykre, ale są to ostrzeżenia. Pewnie jeszcze nie umiesz ich dokładnie interpretować, ale zauważasz pewne zbieżności. A gdy przyśnił ci się ten chłopak, spowijała go biało-fioletowa poświata — powiedziała staruszka jednym tchem, a Grace aż otworzyła buzię ze zdziwienia.

— Zgadza się? — zapytała po chwili ciocia Beatrice.

— Tak, ale…

— Zostańcie u mnie kilka dni. Jeśli nic szczególnego się nie wydarzy, wrócicie spokojnie do domu, dobrze? — nie dała dojść do słowa dziewczynie.

Anna spojrzała pytająco na córkę.

— No dobrze — zrezygnowana Grace westchnęła, po czym szybko dodała: — Ale nie liczcie, że zaprzyjaźnię się z tym ponurym, aroganckim, nieuprzejmym, niegrzecznym i wkurzającym gościem z garażu. Nie ma za grosz kultury, jest strasznym bałaganiarzem, na dodatek roztargnionym i mało spostrzegawczym. — Nie wiedziała, skąd nagle wziął się u niej taki potok słów, ale chciała jak najszybciej wyrzucić to z siebie.

Kobiety patrzyły na nią uważnie, a gdy skończyła, ciocia podsumowała:

— Dużo o nim wiesz, jak na pierwszy rzut oka. — Po czym wstała i pokazała im, gdzie mogą się rozgościć.

Rozdział 2

Z samego rana Grace pojechała do centrum słonecznego miasta w poszukiwaniu miejsca z internetem, którego ciocia nie miała w domu. Położyła mapę Sun City na kolanach i kierując się głównymi ulicami, zmierzała w głąb miasteczka. Muzyka rozbrzmiewała w radiu, dziewczyna lekko kołysała się w jej rytm. W głębi duszy cieszyła się, że udało jej się namówić mamę, żeby pojechały do Sun City jej nowym jeepem. W końcu Grace zauważyła kafejkę internetową i parkując niedaleko auto, weszła do pomieszczenia, gdzie stało kilka komputerów. Usiadła przy tym, który znajdował się najbliżej okna, i zaczęła szukać w internecie jakichkolwiek informacji potwierdzających słowa cioci.

Nagle ktoś ją zagadnął.

— Cześć, jesteś nowa w mieście? — zapytał przystojny blondyn o niebieskich oczach, ubrany w jasną koszulę i jasne spodnie. Grace spojrzała na chłopaka. — Jestem Peter — powiedział, wyciągając do niej rękę.

Grace odwzajemniła gest.

— Szukasz czegoś konkretnego? — zapytał, siadając przy sąsiednim stanowisku komputerowym.

— Nie, właściwie to nie — odpowiedziała dziewczyna. Nie chciała wypaść na idiotkę, mówiąc o tym, że poszukuje informacji o Duszach Bogów, które krążą w tym mieście.

— Na długo przyjechałaś? — spytał po chwili Peter.

— Mam nadzieję, że nie — odparła. Ale po chwili zorientowała się, że mogła urazić nowo poznanego chłopaka, i dodała, uśmiechając się przyjaźnie: — To znaczy, myślę, że na kilka dni.

Peter spojrzał na nią czujnie, po czym odwrócił się do swojego komputera. Gdy Grace nic konkretnego nie znalazła w internecie, wstała od stanowiska i odchodząc, pożegnała się z Peterem:

— No to trzymaj się, cześć!

— Cześć! — odparł grzecznie chłopak, patrząc w ślad za nią.

Grace ruszyła w stronę swojego auta, trzymając mapę w ręce. Tymczasem Peter wyszedł przed kafejkę i dał sygnał dwóm chłopakom po przeciwnej stronie ulicy, pokazując odchodzącą dziewczynę. Chłopcy spojrzeli najpierw na niego, potem na Grace wsiadającą do jeepa i w końcu na siebie, po czym bez entuzjazmu zajęli się swoją pracą. Pakowali stare skrzynie po napojach do bagażnika furgonetki. Wysoki, muskularnie zbudowany chłopak o czarnych, lekko potarganych, dłuższych włosach, spoglądając na drugiego, ciemnego blondyna o ciemnej karnacji, zapytał z ciekawością w oczach:

— Jaka ona jest?

— A skąd mam wiedzieć? — odparł lekceważąco blondyn.

— David, daj spokój — zaprotestował Peter, dołączając do kolegów.

— Przecież gadałeś z nią w garażu! — wtrącił drugi chłopak.

David zamykając bagażnik auta, dodał tylko:

— Jest zbyt pewna siebie. — Po czym wsiadł za kierownicę i włączył silnik.

— Ale to ona, tak? — zapytał ponownie czarnowłosy chłopak, poprawiając opadające mu na oczy włosy.

— Bo powiedziała, że za kilka dni stąd znika? — wtrącił Peter.

— Czy to ważne? — odparł David, dalej sprawiając wrażenie, jakby go to nie obchodziło, po czym kiwnął chłopakom na pożegnanie i odjechał. Ci spojrzeli po sobie, a następnie na odjeżdżający samochód kolegi.

— Myślisz, że wyciągnie go z tego? — zapytał poważnie Peter.

— Nie mam pojęcia — odparł zielonooki chłopak ubrany w luźne jeansy i koszulę w kratę. — Ale nie mamy dużo czasu — dodał.

Po chwili obaj siedzieli w terenowym jeepie Arthura i z piskiem opon ruszyli w przeciwnym kierunku niż David.

Grace dojechała do świateł i stanęła, spoglądając na mapę.

Obok zatrzymała się furgonetka Davida.

— No i gdzie teraz? — mówiła do siebie.

— Dokąd chcesz jechać? — usłyszała nagle z samochodu stojącego obok.

Spojrzała na kierowcę i ciarki jej przeszły po plecach, ale zrobiła obojętną minę i odpowiedziała szorstko:

— Dam sobie radę. Dziękuję! — zaakcentowała.

Ale chłopak nie dawał za wygraną:

— Wiem, że dasz sobie radę, ale będzie szybciej, jak pokażę ci drogę — powiedział David, wskazując mapę, którą trzymała na kierownicy.

Grace spojrzała na niego i nadal trochę poirytowana odpowiedziała:

— Chcę dojechać na plażę.

— Na drugich światłach w prawo — odpowiedział David i skręcił w lewo, gdy zapaliło się zielone światło na jego pasie.

— Dzięki! — krzyknęła Grace, po czym sama włączyła się do ruchu. — Wow — powiedziała, uśmiechając się do siebie, gdy ujrzała piękną przystań otoczoną skalnym wysypiskiem i zielonymi drzewami. — Chociaż tutaj jest bajecznie — dodała, wysiadając z auta.

Most prowadził na skraj skarpy. Na końcu Grace zauważyła siedzącego i medytującego starszego pana. Odczekała kilka minut i gdy ten się poruszył, zapytała grzecznie szeptem:

— Przepraszam, mogę się dołączyć?

Staruszek spojrzał na nią i skinął dłonią, aby się dosiadła. Grace przyjęła pozycję do medytacji, wyprostowała kręgosłup i zagłębiła się w swojej podświadomości.

Tymczasem obok przystani przejeżdżali Arthur i Peter.

— Patrz, to jej auto! — krzyknął Peter i wyskoczył z jeepa, rozglądając się za dziewczyną. Drugi chłopak zaparkował. Po chwili dołączył do nich David. Musiał zapakować na furgonetkę całą stertę worków ze śmieciami, które czekały na wywiezienie.

— Twoja dama gdzieś zniknęła — wtrącił Arthur, gdy David wysiadał z auta.

Peter obejrzał się na chłopaków i wskazał palcem na koniec skarpy.

— Tam jest.

— Czy ona medytuje w towarzystwie Starego Pana Wu? — zapytał zdziwiony czarnowłosy chłopak. — Przecież on nie znosi towarzystwa, zwłaszcza naszego — dodał.

Peter spojrzał na Davida, ten tylko wzruszył ramionami i dalej pakował worki, sprawiając wrażenie obojętnego.

— Dobra, znikamy — powiedział Arthur i gdy Peter wskoczył do jeepa, odjechali. David zajął się swoją pracą, starając się nie zwracać uwagi na medytujące na skarpie osoby.

***

Po trzydziestu minutach starszy pan wstał i odwrócił się w stronę Grace. Ta także się podniosła i pochylając głowę, podziękowała za wspólną medytację. Staruszek odpowiedział tym samym gestem, po czym zapytał:

— Nie widziałem ciebie tutaj wcześniej…

Grace podniosła bluzę od dresu, na której siedziała podczas medytacji, i odpowiedziała:

— Przyjechałam w odwiedziny do cioci. — Po chwili dodała:

— Jeśli nie przeszkadza to Panu, chciałabym tutaj medytować codziennie rano, po południu i przed zachodem słońca.

Staruszek, lekko przygarbiony, ubrany w czarną koszulkę i czarne bojówki, ucieszył się.

— Widzę, że intensywnie nad czymś pracujesz.

— Lubię często obcować ze swoją podświadomością. Pozwala mi spojrzeć na niektóre sprawy z innego punktu widzenia — odpowiedziała dziewczyna. I dodała: — Jestem Grace. — Wyciągając rękę, spojrzała na staruszka.

— Chang Wu, miło mi — odpowiedział starszy pan i podając rękę Grace, ukłonił się.

Dziewczyna uśmiechnęła się.

— To do wieczora — dodała i pobiegła w stronę samochodu. Pan Wu jeszcze przez chwilę przyglądał się jej, po czym wsiadł do swojej motorówki i odpłynął w stronę małej wyspy na morzu.

Podchodząc do swojego jeepa, Grace zauważyła znajomą furgonetkę. Po chwili pojawił się David; wrzucił worek ze śmieciami do bagażnika. Chłopak spojrzał na nią. Ona popatrzyła nieśmiało i zapytała:

— Śledzisz mnie?

Miał już odpowiedzieć, gdy nadjechał radiowóz.

— Jakieś problemy z Duxem? — zapytał policjant dziewczynę.

David spojrzał w ziemię i nie odwracając się w stronę radiowozu, oparł ręce na furgonetce. Sprawiał wrażenie wkurzonego. Po chwili zatrzasnął bagażnik i odwrócił się w stronę policjanta. Wyglądał, jakby chciał odpowiedzieć mu coś niecenzuralnego. Wtedy wtrąciła się Grace.

— Wszystko w porządku — powiedziała spokojnie. — Pytałam tylko o drogę do centrum — dodała radośnie.

David spojrzał na nią z lekkim zdziwieniem, ale i z wdzięcznością. Policjant uspokojony pokiwał głową i odjechał. Grace odwróciła się w stronę swojego auta.

— Dzięki — usłyszała nagle za plecami. Spojrzała przez ramię na Davida, a ten dodał: — Nie śledzę cię, odpracowuję karę sądową. — I wsiadł do swojego auta.

Grace obejrzała się jeszcze raz na chłopaka.

— To cześć! — krzyknęła i odjechała.

— Cześć — odpowiedział do siebie David, śledząc oddalający się samochód dziewczyny.

Wieczorem, na godzinę przed zachodem słońca, Grace wzięła odtwarzacz mp3 i pobiegła na plażę. Po drodze mijała dom Davida, ale nie widziała nikogo. Na skarpie siedział już Pan Wu. Popatrzył z zadowoleniem na nią i rozpoczęli medytację. Gdy słońce sięgało już morza, Grace wstała, pożegnała się i ruszyła w stronę domu cioci.

Przebiegając obok garażu Davida, musiała szybko odskoczyć; chłopak w niebieskim terenowym jeepie omal jej nie rozjechał.

Wyciągnęła słuchawki z uszu i już miała się na niego wydrzeć, gdy ten uprzejmie i grzecznie, powiedział:

— Bardzo przepraszam, że cię wystraszyłem. — Po czym dodał: — Jestem Arthur.

Grace spojrzała na wyskakującego z auta chłopaka i podając mu rękę, odpowiedziała:

— Grace.

Już chciała biec w stronę domu, gdy usłyszała za plecami:

— Jesteś nowa?

Grace odwróciła się i zobaczyła szczupłą blondynkę o ciemnoniebieskich oczach, ubraną w minispódniczkę, szpilki i kusą letnią bluzeczkę. Wyglądała seksownie i elegancko, ale nie biło od niej nic przyjaznego.

— Cześć Diana — wtrącił nagle Arthur. — Czego tutaj chcesz? — dodał bardzo szorstko.

Sprawiali wrażenie, jakby za sobą nie przepadali.

— Pytam twoją nową koleżankę, nie ciebie — odpowiedziała ze złością dziewczyna.

Arthur wyglądał jak wojownik szykujący się do walki. Grace usłyszała też, jak ktoś staje za jej plecami. Poczuła się tak, jakby stała gdzieś w środku jakiejś niemej bitwy i postanowiła się odezwać.

— Przyjechałam na kilka dni do cioci — odpowiedziała Dianie, gdy ta celowała wzrokiem w Arthura.

Blondynka spojrzała na nią i dodała złośliwie:

— Nie boisz się tak po zmierzchu biegać samotnie po ulicy?

— A ty nie boisz się chodzić o tej porze w takim stroju? — odparła również złośliwie Grace.

Arthur spojrzał na Davida, który wcześniej stanął za plecami Grace, i podniósł brwi do niego na znak dumy, że dziewczyna jest twarda i odważna.

Diana spojrzała na Grace, podeszła do niej bliżej. Grace nawet nie drgnęła, tylko patrzyła jej prosto w oczy, nie dając za wygraną.

— Uważaj na siebie — szepnęła Diana, ale Grace nie spuszczała z niej oczu. Czuła się mocna i nie bała się. Nie wiedziała, czy brało się to stąd, że ma za sobą chłopaków, czy sama była taka pewna siebie.

— Daj spokój — wtrącił nagle David.

Diana odsunęła się od dziewczyny. Spojrzała na chłopaka i całkowicie zmieniając wyraz twarzy, z seksapilem i pełna wdzięku, odpowiedziała:

— Jak sobie życzysz, kochanie. — Po czym odwróciła się i przebiegła na drugą stronę ulicy.

Grace wyminęła sprawnie samochód i rzucając od niechcenia „Cześć”, pobiegła w stronę domu. Nie spojrzała na Davida, była zmęczona i myślała tylko o tym, aby wziąć prysznic i położyć się spać.

Chłopcy tymczasem przez chwilę śledzili wzrokiem oddalającą się dziewczynę:

— Twarda jest — powiedział Arthur.

David spojrzał na niego i dodał, chowając ręce do kieszeni:

— Lepiej, żeby nie zadzierała z Dianą.

Po czym obaj weszli do garażu, gdzie zajęli się pucowaniem motorów.

Rozdział 3

Ciotka Beatrice zajmowała się renowacją starych mebli. Odkąd przyjechały do Sun City, Anna, mama Grace, cały czas pomagała staruszce w pracy.

— Może chciałabyś się przyłączyć? — zapytała starsza kobieta, gdy Grace przeglądała kolejną książkę z jej biblioteczki.

— Czemu nie? — odparła dziewczyna. — I tak przejrzałam już prawie wszystkie książki — dodała wesoło.

— Co mam robić? — zapytała Grace, wychodząc do ogrodu, gdzie siedziały kobiety i starannie malowały stare, pięknie zdobione krzesło.

— Najpierw podjedź do mojej przyjaciółki Apolliny po dwie bramy. Gdy je przywieziesz, pokażę ci, co masz robić.

Grace wzięła kluczyki od jeepa i pojechała pod wskazany adres. Zawahała się, gdy okazało się, że to dom chłopaka ze snów. Zatrzymała auto na podjeździe i podeszła do drzwi. W myślach prosiła, aby tylko nie on otworzył. Gdy zobaczyła staruszkę, odetchnęła z ulgą i powiedziała grzecznie i miło.

— Dzień dobry. Ciocia Beatrice przysłała mnie po bramę do renowacji.

Staruszka odpowiedziała uprzejmie:

— Dzień dobry. Brama jest w garażu. — I krzyknęła: — David, chodź, pomożesz załadować bramę do auta.

Grace nie zdążyła się odezwać, tylko przygryzła górną wargę. Chłopak spojrzał odrobinę zdziwiony w stronę drzwi, po czym rzucił w kąt czasopismo, które wcześniej przeglądał, i ruszył w stronę Grace.

Poszli w kierunku garażu, nie odzywając się do siebie. Jak zawsze, garaż stał otwarty. Grace zajrzała do środka i się zdziwiła, po czym bezwiednie powiedziała:

— O! Posprzątałeś.

Gdy David spojrzał na nią, zorientowała się, że wymówiła te słowa na głos. Chłopak wskazał bramę. Miała ogromne rozmiary, składała się z dwóch skrzydeł, na każdym były powytłaczane jakieś postaci. Dopiero gdy Grace podeszła i przyjrzała się bliżej, zauważyła, że są to boginie i bogowie greccy.

— Wow! — powiedziała do siebie.

Delikatnie dotknęła części bramy, która przedstawiała boginie.

— Pięknie wykonana. — Zamyśliła się.

David obserwował ją przez chwilę, po czym przerwał milczenie, pytając:

— Załadować ci je na jeepa?

Grace wróciła myślami na ziemię i odpowiedziała:

— Tak, na jeepa.

Potem się odsunęła, a David zabrał się za ładowanie obu skrzydeł bramy na bagażnik auta. Dziś wyglądał inaczej. Był ubrany w jasny T-shirt i ciemnoniebieskie jeansy, pachniał męskimi perfumami, był czysty, ogolony i wypoczęty. T-shirt podkreślał jego muskularną budowę. Okazał się przystojny, a opalona skóra podkreślała jeszcze jego urodę. Grace obserwowała go i nawet zaczęła się łapać na tym, że chłopak zaczyna się jej podobać.

Gdy tak stała zamyślona, David skończył ładować części bramy i powiedział:

— Pojadę z tobą i wyładuję je u twojej ciotki, bo możecie mieć problem.

Po czym, zanim Grace zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, wskoczył do jeepa na siedzenie obok kierowcy.

Jechali w milczeniu. Gdy parkowała na podjeździe u cioci, David zdążył wysiąść, a gdy tylko silnik zgasł, chłopak zabrał się za wyładowywanie bramy. Ciocia Beatrice, która właśnie pojawiła się w furtce prowadzącej do ogrodu, wskazała chłopakowi miejsce, gdzie ma odłożyć oba skrzydła.

Grace wbiegła do domu, rzuciła kluczyki na półkę i skierowała się do ogrodu.

Gdy David poszedł po drugie skrzydło, dziewczyna zapytała ciocię:

— To co mam robić?

Ciotka podała Grace papier ścierny i rękawice, po czym pokazała jej, jak ma czyścić bramę.

— Będziesz umiała? — spytała w momencie, gdy David wnosił skrzydło. Grace pokiwała twierdząco głową i zabrała się do pracy.

Starsza pani obejrzała się na chłopaka i zapytała:

— David, może też pomożesz?

Chłopak zawahał się, spojrzał na Grace, a ta na niego. Oboje byli zaskoczeni tą propozycją. David pokręcił przecząco głową, nie potrafił jednak odmówić wpatrującej się w niego ciotce Beatrice.

— Ok, mam trochę czasu do obiadu — odpowiedział i zdjął koszulkę, pokazując opalony tors, po czym założył rękawice do pracy.

Grace spuściła wzrok na bramę i zabrała się do skrobania rdzy i starej farby. David uklęknął po drugiej stronie bramy i też wziął się do pracy. Ciotka i matka siedziały dalej przy starym krześle i malowały jego poszczególne elementy. Co jakiś czas kobiety spoglądały na siebie i potem na zajętych przy bramie Grace i Davida. Ci pracowali, starając się na siebie nie patrzeć, nie wchodzić sobie w drogę i się nie odzywać.

— Auć — zajęczała w pewnym momencie Grace. Zdjęła rękawice i zobaczyła, że kostki na palcach ma podrapane do krwi.

David spojrzał na jej rękę i doradził:

— Staraj się trzymać palce prosto, gdy trzesz papierem. Wtedy się nie skaleczysz.

Grace spojrzała na niego z bólem w oczach i w podziękowaniu za radę niemrawo się uśmiechnęła. Po czym obłożyła chusteczką poranione palce i ponownie założyła rękawice. Spojrzała na ręce Davida, żeby podpatrzeć, jak on to robi, i zabrała się do pracy. Dalej czyścili bramę w milczeniu.

Po dwóch godzinach ciszę przerwała ciotka Beatrice.

— Napijemy się czegoś zimnego, strasznie dziś gorąco — powiedziała i obie kobiety wstały, by udać się do kuchni.

Zbliżała się pora obiadowa. Gdy ciotka przyniosła zimne napoje, oboje przerwali pracę i wstali, aby się napić.

— Na teraz koniec pracy. Robi się upalnie — powiedziała Anna, po czym zebrała farby i wniosła je do domu. Starsza pani poszła za nią.

Grace delikatnie zdjęła rękawice z bolących palców, potem z jękiem oderwała chusteczkę od ran. David spojrzał na odrapane kostki i powiedział:

— Musisz to przemyć wodą utlenioną, żeby zdezynfekować.

— Nie ma mowy — zaprotestowała Grace. — Wystarczy, że przeżyłam oderwanie chusteczki — dodała.

— Chodź ze mną — powiedział David, idąc w kierunku schowka gospodarczego, gdzie zauważył apteczkę. Grace posłuchała go.

— Daj rękę — poprosił. Dziewczyna się zawahała się.

David spojrzał jej w oczy i powiedział:

— Obiecuję, że nie będzie bolało.

Grace podała mu dłoń i zacisnęła mocno oczy. Liczyła, że w ten sposób nie poczuje bólu. David spojrzał na nią, przechylił buteleczkę z wodą utlenioną i w momencie, gdy zaczął polewać jej rany, pocałował ją. Grace zamurowało, ale nie przerwała pocałunku. W jej głowie pojawiła się totalna pustka. Poczuła tylko, jak serce zaczyna jej szybciej bić, jak dreszczyk emocji przechodzi od stóp do głowy i te przyjemnie łaskoczące „motylki” w brzuchu. Nie czuła bólu. David powoli się odsunął. Grace delikatnie otworzyła oczy i spojrzała na chłopaka.

Ten lekko uśmiechnął się i powiedział:

— Pójdę już.

Po czym odłożył buteleczkę z wodą, odwrócił się i zabierając koszulkę z krzesła, poszedł w stronę furtki do ogrodu. Grace patrzyła za nim, aż zniknął, ale nie potrafiła ani się odezwać, ani ruszyć z miejsca.

Po chwili poczuła ból.

— Auuuu — powiedziała cicho, gdy wreszcie szczypanie dotarło do jej mózgu.

Pozbierała się i pobiegła na plażę, na umówioną medytację z Panem Wu.

***

Medytacja nie była odprężająca. Grace cały czas w głowie miała ostatnie wydarzenie. Nie potrafiła o niczym innym myśleć, jak tylko o pocałunku i bolących palcach.

Starszy pan wyczuł brak skupienia Grace i zapytał:

— Coś cię boli?

Dziewczyna otworzyła oczy i pokazała mu rękę.

— Pomagałam dziś cioci w renowacji bramy i starłam sobie skórę z palców. Strasznie boli — dodała z wykrzywioną z bólu miną.

Staruszek wziął rękę Grace w jedną dłoń, drugą przykrył jej palce, pochylił się i zamknął oczy. Po chwili dziewczyna poczuła napływ gorąca do palców i ból ustał. Chińczyk podniósł wzrok i cofnął swoje dłonie. Grace spojrzała na palce zaskoczona. Nie było na nich ani śladu po ranach. Popatrzyła z niedowierzaniem i przytuliła pana Wu. Ten lekko zaskoczony, odwzajemnił uścisk. Potem pożegnali się i Grace pobiegła do domu. Co jakiś czas spoglądała na rękę, aby sprawdzić, czy na pewno rany zniknęły, i czuła się szczęśliwa. Przebiegając obok domu Davida, zerknęła na garaż, licząc, że zobaczy tam chłopaka, ale wszędzie było pusto.

Gdy dotarła do domu, zauważyła na podjeździe auto ojca. Szybko wbiegła do środka i gdy zobaczyła w kuchni stojącego tatę, rzuciła mu się na szyję. Ojciec mocno przytulił córkę. Potem usiedli przy stole, a ciotka podała jabłecznik. Rozmawiali długo, trochę w kuchni, potem w salonie, a jak się ochłodziło, przenieśli się do ogrodu.

Gdy po zachodzie słońca Grace wracała z wieczornej medytacji, zauważyła światło w garażu u Davida. Uśmiechnęła się i przebiegając obok, zatrzymała się i zajrzała do środka. Zobaczyła chłopaka stojącego w towarzystwie blondwłosej dziewczyny, która wcześniej zaczepiła ją na ulicy. Rozmawiali o czymś intensywnie, a dziewczyna głaskała Davida po twarzy i brodzie. Zachowywała się bardzo wyzywająco, a chłopak sprawiał wrażenie, że mu się podoba taka adoracja. Grace poczuła wściekłość. Szybko ruszyła w stronę domu, nie chcąc, aby ją zauważyli. Gdy dobiegła do domu, nie miała już ochoty na wieczorną rozmowę z rodzicami, wbiegła do pokoju, zamknęła za sobą drzwi i poszła wziąć prysznic.

Położyła się i zasnęła. Śnił jej się kolorowy kamień. Ktoś wyciągał go ze ściany i potem chował. Pomieszczenie było ciemne, ponure i zimne. Nie potrafiła zidentyfikować osoby, ale czuła strach. Bała się, że ten ktoś ją zobaczy. Nagle, wzdrygając się, otworzyła oczy. Usiadła na łóżku i zobaczyła poruszający się za oknem cień.

Spojrzała na otwarte drzwi od balkonu i wstała, żeby je zamknąć, gdy nagle wyrósł przed nią, jak spod ziemi, David.

Opierał się o futrynę.

— Hej — powitał ją cicho.

— Co tutaj robisz? — zapytała oschle i założyła bluzę od dresu.

— Chodź — szepnął — chcę ci coś pokazać.

I odwrócił się, chcąc zejść z balkonu po kwietniku, ale zatrzymał się, słysząc Grace.

— Chcę spać, a nie włóczyć się po nocy– powiedziała zła.

Ale David nie dawał za wygraną i spoglądając przez ramię, dodał, robiąc błagalną minę:

— Proszę.

Jego oczy wydawały się być szczere i już było w nich widać złości. Patrzyły inaczej, łagodniej, niż Grace zapamiętała z wcześniejszych spotkań.

— Dobra — odparła mało przekonana i na odczepnego.

Wciągnęła spodnie od dresu, potem adidasy. Przeczesała włosy, wiążąc je w kok, i przymykając za sobą drzwi balkonowe, zeszła po kwietniku na ziemię.

David czekał na nią, siedząc na motorze. Podał jej kask i jak tylko za nim usiadła, ruszył szybko, starając się nie robić zbyt wiele hałasu.

Jechali wzdłuż wybrzeża, aż do skalnego uskoku. Tam się zatrzymali, zdjęli kaski i David zaprowadził ją na skałki. Wspięli się na niewielki uskok, przeszli przez wydrążoną w skale dziuplę i znaleźli się na polanie pełnej zielonej trawy i płaczącej wierzby. Gdy lekko powiewał wiatr, liście drzewa rozchylały się i widać było morze. Widok niesamowity. Grace była zauroczona. Stała w miejscu i przyglądała się. Noc była ciepła, wiatr kołysał liście na drzewach.

David usiadł na trawie obok stojącej dziewczyny i zapytał:

— I co? Podoba ci się?

Grace spojrzała na niego z góry i głęboko wzdychając, potwierdziła. David ucieszył się. Jego twarz była zupełnie odmieniona. Grace przyglądała mu się przez chwilę, po czym przycupnęła obok.

David zapytał:

— Jak ręka?

Grace pokazała palce, na których nie było ani śladu po zadrapaniu. Spojrzał zaskoczony, a ona, z zadowoleniem na twarzy, opowiedziała o Panu Wu i jego magicznym dotyku.

David słuchał z zaciekawieniem, a gdy skończyła, spoglądając na morze, stwierdził.

— Hm, stary Pan Wu się z tobą zaprzyjaźnił.

— Znasz go? — zapytała Grace.

Chłopak potwierdził i spoglądając ponownie na dziewczynę, dodał:

— On z nikim nigdy nie rozmawia, a już szczególnie z nami.

— I po chwili zaskoczonym głosem dodał: — A z tobą się zaprzyjaźnił.

Pokiwał głową, uśmiechając się szerzej pod nosem.

— Z nami? — ciągnęła Grace.

A chłopak już nieco poważniej odparł:

— Z rodzinami z Bractwa.

Dziewczyna spojrzała podejrzliwie na Davida. Ten trochę się zmieszał; nie był pewien, czy Grace wie, dlaczego matka ją tutaj przywiozła. Tymczasem Grace była zmieszana, bo nie sądziła, że David będzie tak otwarcie mówi o Bractwie, skoro poddał się Rytuałowi Oczyszczania z Energii, by zamanifestować swój buntu przeciw Starostwu.

Zapadła chwila niezręcznej ciszy, aż chłopak w końcu spytał:

— Wiesz o Bractwie Dusz, prawda?

— Tak — odpowiedziała niepewnie Grace. — Ale nie sądziłam, że Bractwo ciebie obchodzi, skoro poddałeś się Oczyszczaniu z Energii? — dodała, nie ukrywając zaskoczenia.

David też był zdziwiony, że dziewczyna posiada takie informacje:

— Nie poddałem się Oczyszczaniu z Energii. — A widząc duże zaskoczenie dziewczyny, dodał: — To znaczy, nie do końca i nie na trzeźwo. — Po czym zawstydzony spuścił głowę.

— Co to znaczy „nie na trzeźwo”? — drążyła Grace.

— To znaczy, że upiliśmy się tego wieczoru z Arthurem i niewiele pamiętam z samego oczyszczania. Wiem, że rytuał nie został dokończony, bo zasnąłem — powiedział, nie patrząc dziewczynie w oczy.

Grace wysłuchała spokojnie i zapytała:

— Dlaczego nikt o tym nie wie?

David spojrzał na nią i z poważną miną odparł:

— Wie kilka zaufanych osób. — Spoglądając w stronę morza, dodał: — No i teraz wiesz ty.

Grace także spojrzała w tym kierunku i pytała dalej:

— Czy Diana wie?

David wyprostował się nagle.

— Diana? — zapytał, spoglądając na Grace zaskoczony i stał się jeszcze bardziej poważny.

No chyba jest twoją dziewczyną? — zapytała niepewnie i cicho Grace. — Przynajmniej takie sprawia wrażenie — dodała głośniej, przełykając ślinę.

David uśmiechnął się, patrząc na minę Grace. Wyczuł nutkę zazdrości w jej zachowaniu, chociaż bardzo starała się to ukryć.

Oparł się na łokciach w pozycji leżącej i odpowiedział:

— Nie jest moją dziewczyną. Nic mnie z nią nie łączy.

Grace odetchnęła głębiej. Poczuła jakby ulgę, ale nadal nie potrafiła spojrzeć Davidowi w oczy. Ten nagle wrócił do poprzedniej pozycji i wpatrując się w profil dziewczyny, dodał ciszej:

— To właśnie przed Dianą musimy wszystko ukrywać.

Grace spojrzała na Davida, opierając twarz na swoich ramionach, które leżały na kolanach. Chłopak powoli zaczął przybliżać się do Grace, a ona do niego. Oboje poczuli, jak serca zaczynają im szybciej bić, gdy w końcu ich usta się spotkały. Grace znowu przeszły ciarki od stóp do głowy. Poczuła miękki i ciepły dotyk jego ust, potem rękę lekko masującą jej włosy i głowę. David delikatnie położył Grace na trawę, nie przestając jej całować. Dziewczyna nie oponowała. Gdy przerwali, otworzyła oczy. David przejechał palcem po jej twarzy, odgarniając włosy z policzków. Widać było zadowolenie na jego twarzy. Grace nieśmiało dotknęła jego ciemnych włosów, a ten znowu ją pocałował. Teraz bardziej namiętnie i śmielej. Grace wydawało się, że świat zaczął wirować i marzyła, żeby ta chwila trwała wiecznie.

Gdy oboje przerwali, Grace zapytała:

— Co zrobiłeś, że musisz odpracowywać karę sądową?

David się zmieszał. Nie lubił mówić o swojej nie najlepszej przeszłości. Odsunął się od dziewczyny i położył obok na trawie, a Grace podniosła się lekko i opierając się na łokciach, spoglądała na Davida, czekając na odpowiedź.

— Trochę przesadziliśmy z alkoholem i rozbiliśmy kilka samochodów i wystaw sklepowych i naubliżaliśmy policji — odpowiedział zawstydzony. I dodał: — To tak w skrócie.

— My? — dopytywała dziewczyna.

— Ja i Arthur — powiedział, a Grace potwierdziła głową, że wie o kogo chodzi.

— Artur nie dostał wyroku? — pytała dalej Grace.

— Dostał, ale tylko miesiąc, bo był trzeźwiejszy — odpowiedział David, obserwując kątem oka reakcję Grace. Dziewczyna sprawiała wrażenie, jakby co innego zaprzątało jej myśli.

— O co chodzi? — spytał po chwili David.

Grace spojrzała na niego i w końcu zebrała się na odwagę:

— Wierzysz w rytuał Przywoływania Dusz?

David wyprostował się, siadając obok Grace, która zdążyła już oprzeć się łokciami o kolana.

— Chcesz wiedzieć, czy wierzę, że siedzi we mnie Dusza Uranosa? — zapytał chłopak, spoglądając uważnie na dziewczynę.

Grace przytaknęła, patrząc w oczy Davidowi.

— Nie wiem — odpowiedział David niepewnie.

Spojrzał w dal na morze i dodał:

— A ty wierzysz, że masz w sobie Duszę Gai?

Skierował wzrok na wpatrującą się w niego Grace.

Ta, biorąc głębszy oddech, odpowiedziała:

— Gdybyś zapytał mnie o to jeszcze dziś rano, powiedziałabym, że nie.

Po czym spojrzała w kierunku morza i dodała:

— Ale po tym, jak Pan Wu uzdrowił moją rękę… — Przerwała, spoglądając uważnie na Davida. — Zaczynam się zastanawiać…

Chłopak wpatrywał się w nią uważnie, a ona, nie opuszczając wzroku, dodała:

— Odkąd tu przyjechałyśmy, mam ciągle dziwne uczucie więzi z ziemią, drzewami, mam wrażenie, jakby zwierzęta się mi się przyglądały i czekały na coś, jakbym miała im coś powiedzieć, przekazać… — Przerwała, czekając na reakcję Davida.

Ten słuchał z zainteresowaniem, aż skończyła.

— Gaja jest Matką Ziemi. Boginią skał, lasów i gór. Według mitów wydała na świat mnóstwo stworzeń. To chyba nic dziwnego, że czujesz z tym wszystkim więź — powiedział i spojrzał na nią.

Grace popatrzyła uważnie. Siedzieli jeszcze przez kilka minut, wpatrując się w morze, po czym wstali i ruszyli w kierunku stojącego obok skarpy motoru. Zza horyzontu zaczęło wschodzić słońce. Gdy podjechali do przystani, David zatrzymał się i zsiadł z motoru, opierając się o niego. Grace ściągnęła kask i przesuwając się bliżej środka siedzenia, oparła się na ramieniu chłopaka. Razem obejrzeli wschód słońca, potem David odwiózł Grace pod dom. Poczekał, aż wdrapie się na balkon i kiwając ręką na pożegnanie, odjechał.

Grace weszła wesoła do pokoju. Wiedziała, że na pewno nie zaśnie, dlatego poszła wziąć szybki prysznic i w ciągu pół godziny była gotowa do biegu na skarpę, na miejsce medytacji.

Rozdział 4

— Dzień dobry — powiedziała Grace, wbiegając na skarpę.

— Dzień dobry — odparł zadowolony pan Wu. — Jak ręka? — zapytał.

Grace spojrzała na zdrowe palce i odpowiedziała z wesoło:

— Znakomicie.

— To dobrze — ucieszył się staruszek. — I dodał: — To zaczynajmy.

Grace skinęła głową i razem usiedli, pogrążając się w medytacji. Dziewczyna ponownie miała wizję kolorowego kamienia; była to dokładnie taka sama sytuacja, jak we śnie, i obleciał ją ten sam strach. Ocknęła się po chwili.

Pan Wu spojrzał na nią i zapytał trochę zaniepokojony:

— Wszystko w porządku?

Grace postanowiła opowiedzieć mu o tym, co pojawia się w jej głowie. Staruszek wysłuchał uważnie i po chwili zastanowienia zapytał:

— Znasz kogoś, kogo chroni taki kamień?

— Co to znaczy chroni?

Staruszek wyjaśnił, że każdy ma swój Runiczny Kamień Serca, który pomaga w pokonywaniu trudności życiowych. Po czym ponownie zapytał, czy zna kogoś takiego.

— Nie wiem, wcześniej nie miałam do czynienia z magiczną mocą kamieni. Nie wiedziałam, że mogą kogoś chronić.

— Nie wszyscy przywiązują do tego uwagę. Chyba, że Bractwo… — powiedział ciszej staruszek.

— Bractwo? — zapytała zaskoczona Grace.

Pamiętała, co jej powiedział David o sceptycznym i negatywnym stosunku starego Chińczyka do Bractwa, ale postanowiła drążyć temat:

— Czy wie Pan coś o Rytuale Powracających Dusz lub Oczyszczaniu z Energii?

Staruszek zatrwożył się i ze złością w głosie odparł:

— Gdzie słyszałaś o tym rytuale? — I dodał pospiesznie: — Kim jesteś?

— Moją ciocią jest Beatrice Elm, a ja jestem wnuczką Violet Elm.

Pan Wu spojrzał na nią z przerażeniem i wściekłością w oczach, po czym wszedł pospiesznie do swojej motorówki. Grace próbowała go zatrzymać.

— Panie Wu, proszę mi wyjaśnić, co się stało? Co takiego niestosownego powiedziałam? To pan rozpoczął rozmowę na temat Bractwa — krzyknęła, zanim zdążył odpalić silnik.

Staruszek spojrzał na nią piorunującym wzrokiem i odparł, odpalając silnik:

— Oczyszczanie z Energii to Czarna Magia! Trzymaj się od tego z daleka! Czarna Magia zawsze pociąga za sobą ofiary, zawsze musisz coś poświęcić!

Zanim odpalił silnik, Grace zdążyła jeszcze dopytać.

— A gdy nie jest się świadomym podczas oczyszczania? Gdy na przykład jest się pijanym i oczyszczanie nie zostanie dokończone? — krzyknęła do odpływającego staruszka.

— Zawsze jest ofiara! — usłyszała z oddali.

Patrzyła za nim jeszcze przez chwilę, po czym podniosła bluzę, włączyła odtwarzacz mp3 i truchtem ruszyła w stronę domu. Gdy przebiegała obok domu Davida, ktoś szarpnął ją za rękaw podkoszulka.

— Hej! — zareagowała ze złością, gdy poczuła ból. Zobaczyła blondwłosą dziewczynę ubraną w czerwoną, obcisłą, krótką sukienkę. — Czego chcesz? — zapytała ponuro Grace.

— Znowu paradujesz przed domem Davida? — odparła Diana, robiąc złośliwą minę.

— Nigdzie nie paraduję! — odrzekła Grace i odwróciła się, chcąc kontynuować bieg, ale Diana zastąpiła jej drogę. Dziewczyna spojrzała na nią, nie okazując strachu, tylko wściekłość. Założyła ręce na boki i czekała na atak.

— Nie zadzieraj ze mną! — ostrzegła Diana, patrząc jej prosto w oczy.

Grace nie dawała za wygraną.

— Bo co!

Diana zamachnęła się, jakby chciała ją popchnąć, gdy podjechał z piskiem opon jeep z Arthurem i Peterem.

— Grace, jakiś problem? — zapytał chłopak za kierownicą.

Dziewczyna spojrzała wściekła na chłopaków, a Diana wycofała się i spoglądając na Grace, dodała cicho:

— Jeszcze nie skończyłyśmy tej rozmowy. — Po czym odwróciła się i przebiegła przez ulicę.

— Oczywiście, że nie! — krzyknęła za nią Grace. I odwracając się w stronę chłopaków, dodała:

— Nie potrzebuję ochrony. — Po czym ruszyła biegiem do domu.

Całą scenę oglądał z okna David. Gdy Grace odbiegła, pozostawiając chłopaków w osłupieniu, wyszedł do nich.

— Do cholery, dlaczego nic nie zrobiłeś?! Prawie się pobiły! — krzyknął Peter, a Arthur spojrzał na niego pytająco.

David właśnie przełykał bułkę ze śniadania i odpowiedział z wielkim spokojem:

— Grace dałaby sobie radę.

— Odbiło ci! — dodał Peter. — A jakby Diana jej coś zrobiła?

— Albo rzuciła na nią jakiś czar? — wtrącił Arthur.

— Nie rzuciłaby — odparł spokojnie David.

— Stary, mogłeś chociaż stanąć w naszej obronie — powiedział potulnie Arthur, nie dowierzając, że oberwało mu się od dziewczyny, którą próbował bronić.

— Taa — pokiwał głową David — Mnie też by się oberwało — dodał.

Chłopcy spojrzeli na niego, zdziwieni jego humorem, a wysiadający z auta Arthur powiedział, spoglądając na kolegę:

— Ostatni raz nadstawiam za ciebie karku!

I cała trójka poszła w stronę domu. Gdy wchodzili do środka, babcia Davida wyjrzała z kuchni.

— Za piętnaście minut masz jechać do Beatrice pomóc z drugim skrzydłem bramy. — I widząc wchodzących za wnukiem kolegów, dodała: — Wy też jedźcie pomóc.

— Co? — wtrącił zniechęcony Arthur, a Peter spojrzał na staruszkę błagająco.

— Bez dyskusji — odparła stanowczo kobieta i chłopcy, jak potulne baranki, wrócili do jeepa Arthura.

Parkując pod domem ciotki Beatrice, zrezygnowany Arthur powiedział:

— Świetnie, teraz jeszcze mi się oberwie, że przyjechałem pomóc.

Chłopcy uśmiechnęli się do siebie. David poklepał troskliwie kolegę po plecach i we trójkę ruszyli w stronę furtki ogrodowej.

— Hej! — usłyszeli nagle z nadjeżdżającego samochodu. — Gdzie się wybieracie?

Arthur poczuł się szczęśliwy na widok dwóch pięknych dziewczyn i podbiegł szybko, by przywitać się z niższą blondynką o niebieskich oczach.

— Cześć, kochanie — powiedział cicho, dając jej buziaka w policzek.

— Hej — rzekł za nim Peter, z zadowoleniem patrząc na drugą z dziewczyn, szatynki o zielonych oczach.

David tylko kiwnął ręką na powitanie.

— Ratuj mnie, Lilii — dodał błagająco Arthur, opierając głowę na kolanach długowłosej dziewczyny o delikatnych rysach, ubranej w lekko różową sukienkę.

Ta pogłaskała go po głowie i gestem zapytała pozostałą dwójkę, o co chodzi.

— Dostali burę od dziewczyny za to, że chcieli jej pomóc — odparł złośliwie David.

— Od twojej dziewczyny — dodał z akcentem na „twojej” Arthur.

— A teraz mamy tam iść i zgłosić się jako chętni do pomocy w renowacji bramy — dorzucił zrezygnowany Peter.

— I pewnie znowu nam się oberwie — wtrącił płaczliwym głosem Arthur.

Dziewczyny uśmiechnęły się do siebie, a Maya zapytała, spoglądając na Petera:

— Mamy iść z wami?

Arthur podniósł w ekspresowym tempie głowę z kolan Lidii i z ogromną radością odparł:

— Super, będziecie robiły za tarcze obronne.

Cała piątka parsknęła śmiechem. Dziewczyny zaparkowały samochód i razem ruszyli w stronę ogrodu.

Tymczasem Grace wypytywała rodziców o ich życie w Sun City, zanim się urodziła.

— Znałaś rodziców Davida? — zapytała, klęcząc przy matce siedzącej i malującej jedno odnowione skrzydło.

Kobieta spojrzała na męża i odpowiedziała:

— Oboje ich znaliśmy.

— Byliśmy przyjaciółmi — wtrącił ojciec dziewczyny.

— Jacy byli? — dopytywała się Grace.

— Mama Davida była szczupłą, proporcjonalnie zbudowaną dziewczyną. David ma jej oczy. A tata był muskularny i zawsze opalony — powiedziała z rozrzewnieniem, spoglądając na męża.

— Ale jacy byli z charakteru? — chciała wiedzieć dziewczyna, nie słysząc wchodzących do ogrodu gości.

Rodzice także nie zauważyli towarzystwa i matka zaczęła opowiadać:

— Mama Davida była wesoła, zawsze szczęśliwa…

— …i skora do wygłupów — przerwał jej mąż.

Arthur, Peter i David z dziewczynami stanęli cicho niedaleko stołu i wsłuchiwali się we wspomnienia rodziców Grace.

David pierwszy raz słyszał te szczegóły z życia swoich rodziców.

— Kevin był potężnym facetem — mówił Dany, ojciec Grace — i bardzo odpowiedzialnym. Pamiętam, jak kiedyś dziewczyny wymyśliły, że wykąpią się w nocy toples. — Grace zaczęła chichotać, a jej mama przytakiwała. — Mnie to nie przeszkadzało i wskoczyłem do nich, a Kev twardo stał na brzegu z ręcznikiem i czekał, aż Alex wyjdzie z wody — zaczął się śmiać.

— Tak, pamiętam tę noc — wtrąciła, głośno rechocząc, mama Grace, po czym dodała: — Ale Alex nie chciała wyjść z wody i gonił ją po całej plaży z tym ręcznikiem. Prawie utopiłam się ze śmiechu.

— Niezłą miałeś mamę — usłyszeli nagle za plecami i wszyscy odwrócili się.

Grace podniosła się z ziemi, potem wstali rodzice. Ciocia Beatrice poczuła się w obowiązku przedstawić wszystkich.

Ojciec dziewczyny, witając się z Davidem, powiedział:

— Miałeś świetnych rodziców.

David spojrzał na niego dumnie.

Mama Grace poklepała chłopaka po ramieniu i dodała.

— Jakbyś kiedyś chciał jeszcze usłyszeć jakieś historie o swoich rodzicach, to proś śmiało. Jest co wspominać. — Uśmiechnęła się i wróciła do malowania bramy.

Tymczasem chłopcy zabrali się za czyszczenie drugiego skrzydła, a dziewczyny pomagały rodzicom Grace malować pierwszą część bramy. Ciotka Beatrice odnawiała klamki. Wszyscy pracowali w skupieniu, co jakiś czas słychać było, jak chłopcy przerywali ścieranie.

Wreszcie praca zaczęła zbliżać się ku końcowi. Drugie skrzydło zostało spryskane płynem antykorozyjnym, a dziewczyny obmywały ręce pod kranem ogrodowym. Wtedy tata Grace omyłkowo włączył wodę, która popłynęła wężem leżącym obok dziewczyn, mocząc je do suchej nitki. Chłopcy roześmiali się.

— Ach tak! — powiedziała złowieszczo Grace i chwytając wąż tryskający lodowatą wodą, skierowała go w stronę taty, a potem śmiejących się chłopaków.

— Hej! — krzyknął David i ruszył w stronę Grace, aby odebrać jej wąż.

Tymczasem Maya wylała całe wiadro wody na Arthura, który zaczął piszczeć jak dziewczyna. Rozpętała się wodna wojna. Wszyscy gonili się po ogródku i lali wodą. Sucho z opresji wyszły tylko ciocia Beatrice i Anna, które zawczasu wbiegły do domu. Nie ucierpiały też pomalowane bramy, bo stały dość daleko od pola bitwy. Ojciec Grace dał za wygraną, gdy wylądował w beczce z deszczówką, a chłopcy musieli się poddać, bo Arthur skomlał niczym zraniony pies i jako pierwszy skapitulował. Wszyscy roześmiani zaczęli wykręcać ubrania.

— Dziewczynki, idźcie się przebrać do pokoju Grace — zasugerowała starsza kobieta. — A wy wyschniecie szybko na słońcu — powiedziała do reszty, wskazując leżaki, gdzie mogli usiąść i odpocząć.

— Jak mogłeś tak szybko się poddać? — powiedział Peter do Arthura, a David cały czas rechotał. — Wrzeszczałeś jak baba! — dodał po chwili i obaj parsknęli śmiechem.

— Wiecie, że nie znoszę lodowatej wody — odpowiedział, broniąc się, Arthur. Chłopcy spojrzeli na siebie.

— Bóg Wojny — zachichotał Peter.

A David dodał:

— I jego żywioł to woda! — Już żaden z nich nie potrafił powstrzymać się od śmiechu.

Tymczasem Grace zaprowadziła dziewczyny do pokoju i pokazała, gdzie mogą się wysuszyć. Szczęśliwym trafem, obie miały na zmianę sukienki, bo wcześniej wybierały się na plażę.

— David nigdy nie był tak wyluzowany i szczęśliwy — powiedziała nagle Maya, zakładając zieloną sukienkę i zielone japonki; spojrzała najpierw znacząco na Lidię, a potem na Grace. Ta przebierała właśnie bluzkę, tylko popatrzyła na koleżanki.

— Na długo przyjechałaś? — zapytała po chwili Lidia.

— Na kilka dni — odpowiedziała bez wahania Grace, choć pierwszy raz pomyślała o wyjeździe ze smutkiem.

Dziewczyny spojrzały po sobie trochę nerwowo, po czym Maya dodała beznamiętnie:

— Szkoda, myślałam, że zapiszesz się z nami na kurs tańca u Lorenza. — I zaczęła składać ręcznik.

Grace spojrzała na nią podekscytowana.

— Tego Lorenza? — zapytała, wierząc, że dziewczyny zrozumieją, że chodzi o jednego z najlepszych trenerów tańca na kontynencie, z którym rozpoczynała swoją przygodę z tańcem.

— Tak, u tego Lorenza — potwierdziła Lidia.

— Przyjedzie tu? Kiedy? Na jak długo? Ile będzie trwał ten kurs? Można się jeszcze zapisać? — Grace wręcz zasypała dziewczyny pytaniami.

— Jestem organizatorką, mam jeszcze dwa wolne miejsca — zachęcała Maya. — Kurs zaczyna się w ten weekend i potrwa do końca sierpnia.

Grace słuchała i gorączkowo zastanawiała się, co może wymyślić, żeby rodzice pozwolili jej zostać w Sun City na tak długo.

— Ale ty wyjeżdżasz za kilka dni, więc… — powiedziała Lidia.

Grace przerwała jej.

— A jeśli uda mi się namówić rodziców, żebym została, to zaklepiesz mi miejsce?

— Jasne — odparła zadowolona Maya.

Grace wyszła szybko na korytarz i zbiegła po schodach. Dziewczyny spojrzały na siebie i przybiły „żółwika”.

— Jest — szepnęła cicho Lidia, gdy nagle w drzwiach pojawiła się Grace.

Obie spojrzały na nią pytająco.

— Ile to kosztuje? — zapytała dziewczyna.

Maya odparła:

— Nic. — I uśmiechając się, dodała: — To w ramach szkolnych warsztatów.

Grace pomknęła szybko do salonu, mijając w korytarzu czekających na dziewczyny chłopaków. Ci spojrzeli na siebie zdziwieni, potem na zadowolone Mayę i Lidię, schodzące po schodach. Dziewczyny położyły palce na ustach, dając im znać, żeby byli cicho i wszyscy słuchali rozmowy Grace z rodzicami.

— Mamo, Tato, czy mogłabym zostać tutaj do końca wakacji? — zapytała cicho dziewczyna.

— Co? — zapytała zaskoczona kobieta, spoglądając na męża. — Przecież codziennie odliczasz dni do powrotu — dodała.

— Tak, ale w weekend zaczyna się tutaj kurs tańca z Lorenzo i jest wolne miejsce — wyjaśniła błagalnym głosem Grace.

Maya, stając obok Davida, szepnęła:

— Stawiasz mi ogromny deser lodowy z podwójną porcją malin. — Wyszczerzyła zęby i dodała: — ...gdy okaże się, że zostanie do końca wakacji.

Potem zajrzała do kuchni, gdzie krzątała się ciotka Beatrice. Obie kiwnęły do siebie głowami, a Lidia pokazała kciuk na znak udanej akcji. Ciotka Beatrice odetchnęła szczęśliwie, po czym usłyszała z salonu głos Danego.

— No dobrze, jeśli ciocia nie będzie miała nic przeciwko, to ja nie widzę problemu — odpowiedział ojciec po tym, jak mama zgodziła się.

Grace weszła do kuchni, gdzie stała ciocia, i grzecznie spytała, czy nie będzie jej przeszkadzało towarzystwo dziewczyny. Ta ucieszyła się i przytuliła Grace, a stojące w kuchni Maya i Lidia ucieszyły się razem z nią. Chłopcy już stali przy drzwiach wyjściowych.

— Dzięki — powiedziała z ulgą Grace do cioci, a spoglądając na dziewczyny, podziękowała im gestem głowy.

— Nie ma problemu — odpowiedziała Maya i ruszyła w stronę drzwi. Grace poszła wszystkich odprowadzić. Ostatni wychodził David. Nagle Maya odwróciła się i krzyknęła do nich:

— Acha, musisz mieć parę. — Spojrzała zawadiacko na Davida. — Taki jest warunek uczestnictwa w kursie — dodała.

— Co? — zapytała zaskoczona Grace, po czym zwróciła się do Davida. Ten zmieszał się i zaczął kręcić głową, po okazji zmierzył Mayę piorunującym spojrzeniem. Reszta przyglądała się wesoło.

— Masz przesrane — wtrącił Arthur, patrząc na Davida.

Grace spojrzała błagalnie na chłopaka, a ten, z niepewną miną zaczął zaprzeczać głową.

— Nie patrz tak na mnie — powiedział zakłopotany.

— Proszę — odrzekła Grace.

— Ja nienawidzę tańczyć, nie lubię, nie chcę — próbował się bronić David, ale Grace nie dawała za wygraną.

— Proszę — drążyła.

Pozostali z rozbawieniem obserwowali całą sytuację.

— Stawiam stówkę, że jej się nie uda — powiedział cicho Arthur do Petera.

— Stoi — przyjął zakład chłopak, przybijając „piątkę”.

— Naprawdę nie dam rady, do końca sierpnia jestem uziemiony — dalej starał się bronić David.

— Proszę — nie poddawała się Grace i gdy kolejny raz chłopak chciał coś powiedzieć, zamknęła mu usta pocałunkiem, po czym odpychając się od drzwi, zamknęła je od wewnątrz i zostali sami w przedsionku.

Pozostali spojrzeli na siebie wesoło, a Arthur wtrącił:

— Wyciągnęła najcięższą artylerię.

I zaczął ładować się do auta.

David odwzajemnił pocałunek i przyparł Grace do drzwi, opierając się nad nią rękami. Gdy dziewczyna się odsunęła i patrzyła na niego dalej tym samym błagalnym wzrokiem, chłopak się poddał.

— Dobra, pójdę z tobą na ten kurs — odpowiedział z uśmiechem. Gdy zobaczył, jak podskoczyła z radości, dodał: — Ale pod jednym warunkiem…

Grace spojrzała na niego uważnie i czekała aż dokończy.

— Nie będziesz sama włóczyła się po zmierzchu po plaży. — Gdy ta otworzyła usta, aby się odezwać, nie pozwolił jej i dodał: — Dotyczy to również powrotu z wieczornej medytacji.

Grace spojrzała na niego poważnie, nie odzywając się.

— Obiecujesz? — zapytał.

— Dobrze — odpowiedziała.

— Na pewno? — Oczekiwał potwierdzenia obietnicy.

— Tak — powtórzyła dobitniej dziewczyna.

David uśmiechnął się i powiedział:

— Muszę iść, czekają na mnie.

Otworzył drzwi, lekko odsuwając blokującą je Grace, po czym dał jej buziaka w policzek i poszedł w stronę jeepa Arthura. Grace zamknęła za nim drzwi i podskakując z radości, pobiegła na obiad.

Tymczasem David wsiadł do auta, gdzie zaciekawieni chłopcy czekali na wiadomości, czyje argumenty zwyciężyły.

David spojrzał na samochód Mai i powiedział do dziewczyny:

— Masz szczęście, że to prywatny kurs!

— Wygrałem — powiedział uradowany Peter. — Dawaj stówkę — zwrócił się do Arthura.

Ten, sięgając po portfel, spojrzał na Davida i z załamaniem w głosie powiedział:

— Ty mięczaku.

David odwrócił się w stronę kumpla i odpowiedział:

— I kto to mówi!

Obaj spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać. Potem auta wyjechały z podjazdu.

Rozdział 5

Rano następnego dnia Maya i Lidia przyjechały do Grace z propozycją:

— Płyniemy dziś na wyspę, może chciałabyś popłynąć z nami? — Grace niepewnie spojrzała i zanim zdążyła coś odpowiedzieć, Lidia dodała wesoło.

— Chłopcy przyjadą około południa, jak uporają się z pracami społecznymi.

— Wszyscy? — zapytała zdziwiona Grace.

— Pomagają Davidowi, żeby szybciej skończył, i wtedy do nas dołączą — wyjaśniła Maya.

— Aaa… — Grace nie zdążyła powiedzieć nic więcej, bo Lidia dodała:

— To co, płyniesz?

I obie, patrząc na Grace, czekały na odpowiedź.

Po chwili zastanowienia dziewczyna potwierdziła, uśmiechając się nieśmiało:

— Ok.

— Coś mam zabrać ze sobą? — spytała.

— Strój kąpielowy– odparła Maya.

— I dobry humor — dodała Lidia.

Obie radośnie potwierdziły.

Na wyspę dziewczyny popłynęły motorówką Arthura. Gdy zbliżały się do urwiska, Grace otworzyła usta ze zdziwienia. Zobaczyła przed sobą piękny dom, wybudowany na skałach, otoczony lasem od strony wyspy, a pomost prowadził wprost do morza. Widok był bajeczny.

Maya, widząc minę dziewczyny, wyjaśniła:

— To posiadłość Bractwa.

— Cała wyspa należy do Bractwa — dodała Lidia.

A Maya opowiadała dalej:

— Dom wybudowali rodzice Arthura, a gdy ich nie ma…

— …a nie ma ich prawie cały rok… — wtrąciła ponownie wesoło Lidia.

— … spędzamy tutaj prawie każdy weekend. Chłopcy surfują albo ścigają się na skuterach, a my opalamy się albo wygrzewamy w jacuzzi — dokończyła Maya.

Grace słuchała z niedowierzaniem i zachwytem.

— Chodź, oprowadzę cię — powiedziała Lidia, gdy dopłynęły na miejsce.

Idąc pomostem, Grace miała wrażenie, że stoi na środku morza, a dom pływa przy wyspie. Potem przeszły przez ogromny taras z małym, okrągłym basenem pośrodku. Barierki były pięknie zdobione w kolorowe kwiaty, ale wszędzie biła w oczy przewaga bieli. Wyglądało to tak, jakby była to posiadłość bogów na Olimpie.

— To jest salon — wyjaśniła Lidia.

Grace rozejrzała się. Znajdował się tam stół bilardowy, wygodne fotele, kino domowe, stereo, cały regał płyt, kominek, przed którym leżał ogromny dywan w kształcie głowy tygrysa. Wszystko było urządzone w nowoczesny sposób, bardzo odbiegający od domu cioci Beatrice. Potem dziewczyny pokazały jej kuchnię, łazienkę z wanną z masażem, sześć sypialni, które mieściły się na piętrze, aż wreszcie dotarły na górny taras, gdzie na środku znajdowało się jacuzzi z bulgoczącą gorącą wodą.

Gdy się rozgościły, przebrały i wygodnie ułożyły do opalania, usłyszały ryk silników.

— O! — Lidia podniosła się z leżaka. — Chłopcy jadą.

Wszystkie na chwilę spojrzały w stronę nadjeżdżających skuterów wodnych, po czym dalej rozkoszowały się promieniami słonecznymi. Chłopcy zaparkowali przy tarasie.

— Jest coś do jedzenia? — zapytał Arthur natychmiast po pojawieniu się, po czym spojrzał na dziewczyny i ładnie się przywitał. Wszyscy trzej ubrani byli w czarne pianki, bo woda na środku morza miała dość niską temperaturę. Potem Peter podszedł do Mai, witając się z nią buziakiem, i zaczął zdejmować kombinezon. David szedł za nim, już rozpięty, górna część ubrania wisiała na jego pasie. Nachylił się do Grace i dotknął jej kolana.

— Hej! — Dziewczyna się odsunęła. — Masz lodowate ręce — dodała szybko i poczuła gęsią skórkę na ciele. David mrugnął do niej okiem. Potem poszedł zdjąć piankę i razem z Arthurem zjeść kawałek pizzy.

— Czy na tamtej wyspie mieszka Pan Wu? — zapytała Grace, wskazując palcem wyspę, która znajdowała się po przeciwnej stronie wyspy Bractwa.

— Tak — odpowiedział jej Peter siedzący obok i smarujący się olejkiem do opalania. — Ale nikt nie ma tam wstępu — dodał.

— Dlaczego? — zapytała zdziwiona dziewczyna.

— Dokładnie nie wiadomo — powiedział Arthur, wchodząc z butelką wody mineralnej do małego basenu.

— To ma coś wspólnego z Bractwem i wydarzyło się w czasach, gdy nasi dziadkowie byli jeszcze młodzi. — kontynuował Peter.

— To znaczy? — dopytywała się Grace.

Teraz odpowiedział jej David, opierający się o barierkę tarasu i także popijający wodę mineralną z butelki.

— Zdaje się, że poszło o dziewczynę — powiedział, mrugając do niej okiem.

— Tak — dodała entuzjastycznie Lidia. — Podobno chodziło o zakazaną miłość — i rozmarzyła się.

Grace patrzyła kolejno na opowiadających.

— Mama kiedyś wspominała, że chcieli, żeby Pan Wu wstąpił do Bractwa, ale się nie zgodził i dlatego wymusili na nim, żeby przeniósł się na wyspę — dodał Arthur.

— I od tamtej pory mieszka tam sam, raz w tygodniu robi zakupy w miasteczku — dokończyła Maya.

— I medytuje trzy razy dziennie razem z Grace — wtrącił zadowolony David, zanim wziął kolejny łyk.

Pozostali spojrzeli na nią ze zdziwieniem.

— Już nie — odpowiedziała smutno Grace, patrząc na chłopaka.

David spojrzał na nią znad butelki i wzniósł ramiona pytająco.

— Wtrącił coś o Bractwie, a gdy zaczęłam ciągnąć go za język, zezłościł się i od wczoraj już nie przypływa — wyjaśniła zrezygnowana.

— Szkoda — wtrąciła Lidia. — Wygląda na bardzo sympatycznego staruszka — dodała, po czym wszyscy rozłożyli się leniwie, a David wskoczył do basenu, siadając obok Arthura.

— Czy na tej wyspie ktoś mieszka? — zapytała nagle Grace.

— Nie, tylko my tu jesteśmy — odparł Peter, nie podnosząc głowy z leżaka.

Grace poderwała się, a Arthur, dalej wygodnie rozłożony w basenie, zapytał:

— A ty dokąd?

David odwrócił się i spojrzał na nią. Dziewczyna odpowiedziała:

— Chcę trochę połazić po brzegu.

— Idę z tobą — odpowiedział David i szybko wyskoczył z basenu. Pozostali nie zareagowali.

Gdy Grace narzucała na siebie, krótką niebieską sukienkę, a David zakładał koszulkę, usłyszeli:

— Tylko nie świntuszcie za dużo! — powiedział Arthur i wszyscy parsknęli śmiechem.

David sięgając do lodówki turystycznej po kolejną butelkę wody, spojrzał spod oka na Grace, ta się trochę zawstydziła, po czym razem zeszli po drewnianych schodach na ląd.

Szli brzegiem, nie odzywając się do siebie. David z rękami w kieszeniach spodenek, a Grace trzymając butelkę z wodą.

Gdy doszli do małej wysepki, Grace zatrzymała się, a David ją wyprzedził. Zapytała:

— Arthur to Ares, a Peter to Hector, tak?

David odwrócił się do niej z uśmiechem:

— Podobno.

Grace pokręciła wesoło głową.

— Co? — zapytał David, nie rozumiejąc tego gestu.

— Bóg wojny, a tak panicznie boi się zimnej wody — odpowiedziała, nie mogąc powstrzymać śmiechu na wspomnienie wodnej wojny w ogrodzie.

— Właśnie — dodał David, też rechocząc, po czym wziął od Grace łyka wody i zachęcił ją gestem, aby weszli na wysepkę. Widok był piorunujący. Błękitne, bijące czystością morze, a na samym środku trzy niewielkie wyspy.

— Wow… — szepnęła Grace, patrząc z zachwytem.

David stanął za nią, obejmując ją w pasie. Oparła się na nim, kładąc ręce na jego dłoniach. Chłopak zaczął delikatnie wodzić ustami po szyi dziewczyny, co sprawiało jej ogromną przyjemność. Potem powoli odwróciła się do niego. Patrząc sobie głęboko w oczy, pocałowali się. Grace poczuła lekki dreszcz przeszywający jej ciało, po czym odsunęli się, bo zadzwoniła komórka.

David odebrał telefon, patrząc jej cały czas w oczy, trzymając ją w pasie jedną ręką.

— Co jest? — zapytał.

— Słodki podwieczorek — usłyszeli w odpowiedzi od Arthura. Oboje spojrzeli w stronę domu, a Peter z Arthurem kiwali do nich, trzymając w dłoniach ogromne puchary z deserem lodowym i owocami.

Grace i David uśmiechnęli się, po czym patrząc Grace w oczy, chłopak powiedział:

— Musimy przełożyć to na później.

Włożył telefon do kieszeni, chwycił ją za rękę i wrócili do willi.

Po podwieczorku padła propozycja zwiedzenia wyspy skuterami. Na trzech skuterach usiadły trzy pary i ruszyli dookoła wyspy. Zatrzymali się w małej zatoczce, gdzie wszyscy wskoczyli do wody, żeby trochę popływać, po czym ruszyli dalej. Po drodze rozdzielili się, bo Arthur chciał przy brzegu połowić ryby, a Peter i dziewczyny pozrywać owoce z drzew.

Grace i David zatrzymali się niedaleko kolejnej wysepki. David usiadł przodem do Grace i przysunął ją do siebie delikatnie, żeby skuter się nie przewrócił.

— To na czym skończyliśmy? — zapytał, patrząc zawadiacko i przysuwając się do pocałunku. Grace spojrzała wesoło, po czym zatrzymała chłopaka, kładąc mu rękę na ustach.

— Co? — zapytał uśmiechnięty David.

— Opowiedz mi jeszcze coś o Bractwie — grzecznie poprosiła.

— A co chcesz wiedzieć? — odsunął się trochę chłopak, czekając na pytania.

— Na czym polega Inicjacja Pięciu Energii?

— Wszyscy połączeni jesteśmy jedną, wspólną Energią, która pochodzi z Kosmosu. Kiedyś, gdy ludzie zajmowali się głównie pracą na polu i obcowali z przyrodą, odczuwali tę Energię codziennie i wzajemnie się nią ładowali. Teraz cywilizacja doprowadziła do tego, że pozostała tylko niewielka garstka członków Bractwa, którzy żyją w zgodzie z Energią Ziemi i Kosmosu i stoją na jej straży. Problem w tym, że ich Energia jest słaba i nie pozwala ciągnąć Jej z Kosmosu dostatecznie dużo, aby chronić Naszą Planetę. Dlatego dwadzieścia jeden lat temu Bractwo Dusz sprowadziło na Ziemię potężną Energię, która stworzyła Niebo i Ziemię. Zeszła ona na Ziemię w postaci Dusz, ale to już wiesz — wtrącił. — Gdy Dusze osiągną dojrzałość, nastąpi jakby aktywacja pięciu Energii, kolejno Wody, Ognia, Powietrza, Ziemi i Ducha poprzez stworzenie kanału łączącego Energię Kosmosu z Energią Ziemi. Dzięki temu Ziemia zostanie naładowana Energią Kosmosu — dokończył David. Po czym dodał: — Tak przynajmniej ja to rozumiem.

— A skąd wiadomo, którą z pięciu Energii się ma? — dopytywała Grace, gdy chłopak podjął kolejną próbę pocałowania jej.

— Wiesz to z Energii swojej Runy Urodzeniowej. Ja mam Energię Ducha, czyli połączoną Energię Wody, Powietrza, Ognia i Ziemi — odparł David, oczekując kolejnego pytania.

— A jest coś takiego jak Energia Uzdrawiania? — zapytała dziewczyna.

Chłopak zdziwił się.

— Uzdrawiania? — spytał. — Jest, ale nie ma nic wspólnego z Inicjacją Pięciu Energii Żywiołów — dodał. — Nie spotkałem się z taką Energią wśród osób z Bractwa. Chyba że mówimy o zdolnościach Pana Wu — podsumował, spoglądając tajemniczo na dziewczynę.

— Rozumiem — powiedziała, przysuwając się do Davida i pocałowała go. Chłopak zamruczał szczęśliwy, podniósł ją i zgrabnie posadził na swoich kolanach. Całowali się coraz bardziej namiętnie, nie czując upływu czasu. Nagle jednak David wycofał się, zdejmując ręce Grace ze swojej szyi. Dziewczyna spojrzała zaskoczona, a on zaproponował, uśmiechając się:

— Przystopujmy trochę.

Grace odsunęła się trochę zdezorientowana.

A chłopak dodał szeptem:

— Nie tutaj.

Grace zawstydziła się. W tym momencie nadjechała reszta przyjaciół.

— Jedziemy na kolację? — zapytał Peter. David przytaknął chłopakowi, po czym spojrzał pytająco na Grace, ta potwierdziła. Odwrócił się, ruszając za kolegami.

Wchodząc na taras, Arthur przeciął sobie nogę i jak przystało na twardego mężczyznę, zaczął jęczeć z bólu jak dziecko.

— Mogę zobaczyć? — zapytała Grace.

Pozostali odsunęli się, dając miejsce dziewczynie. Grace ukucnęła przy zranionym kolanie i dotknęła go dokładnie w ten sam sposób, jak zrobił to Stary Pan Wu, gdy leczył jej rękę. Zamknęła oczy i poczuła, jak Energia przepływa z niej do nogi chłopaka. Pozostali patrzyli na nią zaskoczeni. Po chwili zdjęła ręce z kolana i okazało się, że po ranie nie ma śladu. Arthur szeroko otworzył oczy ze zdziwienia.

— Ej! Jak to zrobiłaś? — Pozostali spojrzeli na nią, również nie ukrywając podziwu.

— Nie wiem — odpowiedziała zmieszana — tak samo wyleczył mi rękę Pan Wu, chyba nauczyłam się tego jakoś. — Wzruszyła ramionami.

— Tego nie da się nauczyć — powiedział David, a reszta mu przytaknęła.

— Dlatego pytałam ciebie o Energię Uzdrawiania — wyjaśniła Grace, patrząc na chłopaka.

— Od kiedy to umiesz? — zapytał Peter.

— Zauważyłam rano, gdy przecięłam się podczas krojenia pomidora. Chwyciłam palec, żeby zatamować krew, wtedy poczułam ciepło, po czym okazało się, że nie ma śladu po ranie — opowiedziała Grace. Reszta słuchała z niedowierzaniem.

— Jak to jest — zaczął nagle Arthur — że my, mieszkając tu od urodzenia, znając swoje Energie, nie potrafimy ich aktywować — Spojrzał na Grace. — A ona, będąc niecały tydzień, przejęła Energię Uzdrawiania i się nią bez problemów posługuje? — dokończył zrezygnowany.

Pozostali patrzyli z politowaniem na żalącego się chłopaka.

— Teraz chyba już wierzysz, że masz Duszę Gai, najpotężniejszej Bogini, Matki Ziemi — wtrąciła Lidia i uśmiechnęła się szczerze.

— Robimy kolację? — zapytała po chwili i wszyscy zaczęli się zbierać.

Na tarasie zostali tylko David i Grace, stojący naprzeciw siebie. Chłopak uśmiechnął się do niej, gdy spojrzała na niego, trochę niepewna tego, czy dobrze zrobiła, prezentując, co potrafi. Ten przytulił ją mocno i chwytając za rękę, zaprowadził do stołu, gdzie dziewczyny rozkładały jedzenie.

Po powrocie z wyspy Grace, jak co wieczór, udała się na medytację. W drodze powrotnej, gdy przebiegała obok domu Davida, poczuła, że ktoś ją łapie w pasie i wciąga za drzewo rosnące przed domem. Był to David.

Całując ją na powitanie, zaproponował:

— Babcia siedzi u was i gra w karty, wejdziesz?

Grace chwilę się zawahała, ale nie zdążyła nic odpowiedzieć, gdy ten wprowadził ją do domu i dalej do swojego pokoju na piętrze.

Zamknął za nią drzwi i zaczęli się całować. Grace zastopowała go, gdy próbował zdjąć jej bluzę.

— Jestem spocona — powiedziała do Davida, a ten, odsuwając się wolno, kazał jej zamknąć oczy i zaprowadził ją do łazienki.

Tymczasem sytuację obserwowała z naprzeciwka mama Diany, Katherina. Należała ona do Bractwa za życia swojego męża, ojca Diany i najpotężniejszego w tamtych czasach Senseja Bractwa Dusz. Gdy ten umarł, nie przekazując jej swojej mocy, zajęła się praktykowaniem Czarnej Magii, do której wciągnęła też swoją córkę, Dianę.

— Ty kretynko! — powiedziała do córki, wchodząc do jej pokoju i chwytając ją boleśnie za ramię. Ta, nie wiedząc o co chodzi, spojrzała na nią zdziwiona.

— Mówiłaś, że David nie zwraca uwagi na żadne dziewczyny i że jest pod twoim urokiem, a tymczasem nowa dziewczyna zawróciła mu w głowie — dodała wściekła.

— On nie zwraca na nią uwagi! — odparła atak dziewczyna, wyrywając rękę z uścisku matki i masując sobie ramię.

— Tak! To spójrz! — Wskazała okno chłopaka, w którym obie zobaczyły całujących się przy drzwiach Grace i Davida. Diana spojrzała zaskoczona.

— Zrób coś z tym do jutra! — krzyknęła matka i wyszła wściekła z pokoju Diany. Ta przez chwilę przyglądała się, jak David prowadzi Grace do łazienki, po czym, gdy zniknęli jej z oczu, wściekła zrzuciła książki z biurka.

— Ty wredna zdziro! — powiedziała do siebie i postanowiła poczekać, obserwując, kiedy chłopak będzie odprowadzał Grace do domu.

***

Łazienka wyglądała bajecznie. Była pięknie oświetlona blaskiem świec, a w powietrzu unosił się zapach konwalii. Przy ścianie w rogu stała ogromna wanna, wypełniona wodą z mnóstwem piany, a brzegi miała obsypane płatkami czerwonych róż.

Grace otworzyła buzię ze zdumienia i spojrzała na Davida z zachwytem, po czym zdjęła dres i w bieliźnie wskoczyła do wanny, leniwie opierając się o chłodny brzeg. David wszedł za nią i usiadł naprzeciw. Chwilę patrzyli na siebie, po czym oboje podnieśli się i przysuwając do siebie, zaczęli się całować. Grace położyła delikatnie ręce na gołym torsie Davida i zaczęła je przesuwać w stronę szyi. Chłopak przysunął ją bliżej siebie, tak że dzieliła ich tylko minimalna przestrzeń i zaczął muskać ustami jej szyję. Grace czuła narastające podniecenie. Jej oddech przyspieszył i wiedziała, że już nic nie powstrzyma ich pożądania. Oboje poddali się całkowicie namiętności i miłości.

Zrobiło się późno, gdy David i Grace schodzili po schodach do drzwi wyjściowych. Grace oparła się o ścianę, aby poprawić buty. Wtem oboje usłyszeli pukanie do drzwi. David zajrzał przez boczne okno i zrobił wkurzoną minę, po czym wskazał Grace, aby się nie ujawniała. Otworzył drzwi i zobaczył skąpo odzianą Dianę.

Zmierzył ją wzrokiem od góry do dołu i zapytał:

— Czego chcesz?

— Oj, misio ma zły humor — powiedziała pieszczotliwie dziewczyna i przybliżając się do Davida, zaczęła masować ręką jego ramię. Grace obserwowała to z ukrycia i czuła, jak narasta w niej złość. Chłopak zrobił krok w tył, chcąc uwolnić się z uchwytu, jednocześnie nie ujawniając, kto stoi po drugiej stronie drzwi. Ale Diana nie dawała za wygraną. Zrobiła krok do przodu i położyła rękę na policzku Davida.

— Już zapomniałeś, jak było nam dobrze razem?

— Przestań, Diana — powiedział chłopak zły i zdjął jej rękę ze swojej twarzy. Grace stała jak zamurowana.

— A podobno jestem świetna w łóżku i całuję jak bogini… — kontynuowała dziewczyna, gdy David próbował się jej pozbyć. — Pamiętasz nasz pierwszy raz? I kolejny, i kolejny?… — mówiła Diana, gdy Grace wyrwała się zza drzwi i wybiegła wściekła z domu.

— Grace! — krzyknął za nią David, próbując ją zatrzymać, rzucił przy tym piorunujące spojrzenie Dianie, która obróciła się na pięcie i poszła w stronę domu.

Tymczasem Grace się zatrzymała i odwróciła w stronę odchodzącej dziewczyny:

— Wiesz co, Diana? Weź go, jest cały twój!

Dziewczyna uśmiechnęła się szyderczo do Grace i w tym momencie podbiegł David, chwytając zdenerwowaną dziewczynę za rękę.

— Przestań, co ty mówisz — powiedział poważnie.

Grace wyrwała się i ze łzami w oczach odpowiedziała:

— Nic cię z nią nie łączy, tak? — Przełykając łzy, patrzyła na reakcję chłopaka.

— To było, zanim się spotkaliśmy. Ja nie… — próbował tłumaczyć się David i położył rękę na jej policzku.

— Nie dotykaj mnie! — krzyknęła dziewczyna, odpychając go. — Okłamałeś mnie! — mówiła, szlochając.

— Wiem, ale pozwól mi wyjaśnić — starał się mówić spokojnie David.

Grace odsuwała się od niego i kręciła głową.

— Spałeś z nią? — zapytała Grace, pociągając nosem.

David spoważniał:

— Tak — powiedział, patrząc dziewczynie w oczy.

— Tylko raz? — pytała dalej Grace, nie mogąc powstrzymać łez.

— Nie — odparł.

— Ktoś cię do tego zmuszał? Byłeś nieprzytomny? — kontynuowała z płaczem wywiad.

— Nie — odpowiadał szczerze David.

— Tak myślałam — powiedziała Grace i zaczęła biec w stronę domu.

David ruszył za nią, zabiegając jej drogę i próbując ją zatrzymać.

— Pozwól mi wyjaśnić, proszę… — Mówił spokojnie, ale Grace nie dawała za wygraną i nie patrząc mu w oczy, próbowała go ominąć. Łzy płynęły jej po policzkach, a płacz nie pozwalał swobodnie oddychać.

David zatrzymał ją, chwytając za ramiona, i powiedział:

— To nic nie znaczyło, rozumiesz, nic. — Patrzył jej w oczy, ale widział tylko smutek i wściekłość. — Kocham cię — powiedział najszczerzej jak tylko potrafił.

Grace odsunęła się, wysuwając z jego rąk ramiona i wpadła do domu cioci. David za nią.

— Grace, proszę! — krzyknął zrezygnowany, patrząc jak dziewczyna wbiega po schodach w stronę swojego pokoju, po czym spojrzał na stojącą w drzwiach swoją babcię i ciotkę Beatrice.

— Co się stało? — zapytała przerażona mama Grace.

David zrezygnowany odpowiedział:

— Diana powiedziała jej… — Nie zdążył dokończyć, gdy Grace cofnęła się.

— Jutro wyjeżdżam z wami do domu. — Spojrzała na rodziców i chciała wrócić do pokoju, gdy odezwał się ojciec.

— Nie wracasz z nami — powiedział stanowczo.

Kobiety były przerażone całą sytuacją.

— Co? — zapytała, płacząc Grace.

David patrzył na nią ze smutkiem.

— Kochanie — wtrąciła matka — musisz tutaj zostać i przejść Inicjację.

— Nie chcę przechodzić żadnej Inicjacji! — krzyknęła Grace. — Chcę wracać do domu! — dodała płacząc.

W tym samym czasie do domu ciotki Beatrice wbiegli przerażeni Peter z Mayą.

— Co się stało? — zapytała wystraszona babcia Davida.

Wszyscy spojrzeli na stojącą w drzwiach parę, a Peter, nie bardzo orientując się, co się wydarzyło w domu, szybko odpowiedział:

— Matka Diany z całą resztą jest na plaży i odprawia jakiś Rytuał!

Starsze kobiety spojrzały na siebie przerażone, po czym ciotka Beatrice, patrząc na płaczącą Grace, powiedziała:

— Nie możesz stąd wyjechać, nie przyjmując Inicjacji, bo umrzesz ty, a potem David.

Grace spojrzała na nią przerażona, a chłopak spytał:

— Co?

I popatrzył zaskoczony na staruszkę.

— Nie mogliśmy wam powiedzieć wcześniej… — próbowała wyjaśnić babcia Apollina. — Prawo Bractwa wyraźnie mówi, że dopóki nie połączy was czyste uczucie, nie możecie poznać prawdy. W przeciwnym razie miłość byłaby kierowana strachem. — Po czym, próbując ratować sytuację, zwróciła się do Grace: — To ja kazałam Davidowi spotykać się z Dianą i ją uwieść. Dzięki temu zyskaliśmy na czasie i możemy Inicjować Energię Ziemi.

Grace słuchała z niedowierzaniem wyjaśnień babci Apolliny. Nagle poczuła, jak przeszywa ją ogromny ból w klatce piersiowej i traci grunt pod nogami. Zemdlała.

Rozdział 6

David zdążył wbiec na schody i przytrzymać osuwającą się po poręczy dziewczynę. Wszyscy spojrzeli przerażeni.

— Grace? — spytał David, kładąc ją delikatnie na swoich kolanach. — Grace? Co ci jest?

Spojrzał wystraszony na babcię.

— Ona przestaje oddychać — powiedział, a starsze kobiety popatrzyły na siebie.

Ciotka Beatrice, wskazując na kuchnię, wydała komendę.

— Szybko, połóż ją na stół. — W tym momencie wbiegła Lidia i Arthur. Starsza pani spojrzała na nich i kontynuowała: — Dzieciaki, do kuchni.

Wszyscy pospiesznie ruszyli w stronę stołu, gdzie David delikatnie kładł nieprzytomną Grace.

— Apollino, przynieść wodę, Anno, poodsuwaj wszystkie krzesła od stołu, a ty, Dany, przynieść koc z góry.

Potem, spoglądając na Davida, Lidię, Mayę, Arthura i Petera powiedziała:

— Teraz uważnie mnie posłuchajcie… — Patrzyła na nich poważnie. — David, ty szczególnie — zwróciła uwagę chłopakowi, który stał nad nieprzytomną dziewczyną. — Aktywuję teraz Wasze Energie, a wy nie przerywajcie połączenia! To jest bardzo ważne, abyście nie przerwali połączenia! — powtórzyła głośniej, patrząc każdemu po kolei w oczy. — Przekażecie Energię Grace. Rozumiecie? — powiedziała jeszcze głośniej, czekając na potwierdzenie.

— Co jej jest? — zapytał zdenerwowany Arthur.

— Prawdopodobnie Katherina próbuje przejąć Duszę Gai — wyjaśniła Beatrice. Wszyscy spojrzeli po sobie, a mama dziewczyny chwyciła się za usta i zaczęła szlochać. — Musimy działać szybko! — dodała Beatrice. — Musicie dać jej Energię, żeby nie poddała się i nie zachorowała!

Wszyscy potwierdzili swą gotowość, a Arthur jeszcze nieśmiało dodał:

— A może uzdrowi się sama?

— Co? — zapytała zdziwiona ciotka.

— Tak! — dodała Lidia, potakując głową, co zresztą zrobiła też Maya. — Grace przejęła Energię Uzdrawiania od Pana Wu — wytłumaczyła dziewczyna. — Rano uleczyła ranę Arthura, a wcześniej skaleczyła się nożem i po sekundzie nie było śladu nacięcia.

— To niemożliwe! — zaprotestowała ciotka Beatrice. — Ta Energia jest przekazywana poprzez więzy krwi, tylko ktoś, kto jest z nim spokrewniony, mógłby… — Nagle przerwała, spoglądając na stojące na kominku zdjęcie siostry. — Chyba, że… — dodała z taką miną, jakby nagle na coś wpadła i szykując się do wyjścia, rzuciła do wchodzących do kuchni Apolliny i Danego: — Apollino, podaj wodę dzieciakom, niech wypiją, ile się da, będą potrzebowały dużo Energii. A ty, Dany, weź kluczyki i chodź ze mną.

Dany szybko podał koc Annie, która przykryła nim Grace, i zabrał z korytarza kluczyki, idąc za ciotką. Ta krzyknęła jeszcze przy drzwiach:

— Arthur, kluczyki do motorówki są w schowku?

— Tak — odpowiedział i usłyszeli tylko trzask drzwi, a potem pisk opon odjeżdżającego auta.

Ciotka Apollina stanęła nad głową Grace. Od jej lewej strony, naokoło stołu ustawili się David, Lidia, Peter, Maya i Arthur.

— Chwyćcie się za ręce — powiedziała. — David i Arthur, dotknijcie głowy Grace. — Wszyscy wykonali polecenie. — Teraz powtarzajcie za mną:

Energio Wody — jesteśmy twoimi sługami — daj nam siłę.

Energio Ognia — jesteśmy twoimi sługami — daj nam siłę.

Energio Ziemi — jesteśmy twoimi sługami — daj nam siłę.

Energio Powietrza — jesteśmy twoimi sługami — daj nam siłę.

Energio Ducha — jesteśmy twoimi sługami — daj nam siłę.

Energio Kosmosu, która jesteś wodą i ogniem, ziemią i powietrzem oraz duchem — daj nam siłę!

Gdy skończyli mówić, poczuli, jak otula ich biała poświata i przeszywając ich ręce, przenika do głowy Grace. Gdy stali nieruchomo, skupiając się na swoich Energiach Mocy Żywiołów, stara kobieta powtarzała od początku zaklęcie.

Tymczasem ciotka Beatrice dojechała z ojcem Grace do przystani i wsiadając do motorówki Arthura, wskazała Danemu wyspę, gdzie mieszkał Chang Wu.

— Płyń tam!

Mężczyzna odpalił silnik i w kilka minut byli na miejscu.

Wysiadając na pomoście prowadzącym do domu starego Chińczyka, kobieta krzyknęła głośno:

— Chang, jesteś tam?!

Po chwili zobaczyli wychodzącego przed dom mężczyznę.

— Czego chcesz, Beatrice?

— Musisz nam pomóc i uzdrowić wnuczkę Violet — powiedziała stanowczo do staruszka.

— Nie chcę się w nic mieszać — odpowiedział Wu i zaczął się cofać do domu.

— Przekazałeś jej Energię Uzdrawiania? — zapytała Beatrice poważnym tonem.

— Co? — odwrócił się zaskoczony mężczyzna. — Energii nie można przekazać, ot tak sobie — dodał urażony. — Ona jest przekazywana z pokolenia na pokolenie poprzez więzy krwi — wytłumaczył trochę zdenerwowany.

— W takim razie Grace jest twoją wnuczką — powiedziała dobitnie Beatrice.

— Co? — zapytał zszokowany Wu.

— Co? — szepnął do siebie ojciec dziewczyny i obaj spojrzeli na staruszkę.

Ta, nie spuszczając oczu z Changa, wytłumaczyła:

— Dzisiaj w sekundzie wyleczyła ranę koledze. Powiedziała mu, że nauczyła się tego od ciebie.

— Powiedziałem ci, że tego nie można się nauczyć… — wtrącił Wu.

Kobieta mu przerwała:

— Czy przekazałeś jej Energię? — powiedziała stanowczo.

— Tylko wyleczyłem jej poranioną rękę — odpowiedział, marszcząc brwi, staruszek. — Nie przekazywałem jej Energii.

— Więc jest tylko jedno na to wytłumaczenie — odparła Beatrice. — Aktywowałeś w niej Energię Uzdrawiania. Łączą was więc więzy krwi i to jest twoja wnuczka, a Anna jest twoją córką. — Mężczyźni spojrzeli na siebie zdziwieni, a staruszka powiedziała: — Teraz nie mamy czasu! Musimy jechać. Katherina chce wyssać z niej Duszę, dzieciaki przekazują Grace Energię. Wiem, że im się uda, ale potem ktoś musi wejść do jej głowy i sprowadzić ją z powrotem — dodała, patrząc na Wu, który dalej stał nieruchomo i próbował poukładać wszystko w głowie. — Pomożesz nam? — spytała zatroskana.

Pan Wu wziął kurtkę i odparł:

— Chodźmy szybko — po czym cała trójka wsiadła do motorówki.

***

W domu David, Maya, Peter, Lidia i Arthur stali cały czas nad Grace i przekazywali jej Energię. Było widać, ile ich to kosztuje. Po czołach spływały im kropelki potu, czasem któreś się zachwiało, ale wtedy mocniej chwytali się za ręce i dawali z siebie wszystko. Starsza kobieta cały czas powtarzała zaklęcie, a mama Grace stała i patrzyła, jak córka powoli odzyskuje kolory.

— Jesteśmy — powiedziała Beatrice, wchodząc do domu, a za nią Pan Wu i Dany.

Ojciec Grace podszedł szybko do Anny i przytulił ją, po czym uważnie zaczęli się przyglądać temu, co robi Pan Wu. Dzieciaki dalej przekazywały Energię, a Apollina wypowiadała zaklęcie.

Staruszek obszedł krąg dookoła i stanął pochylony u wezgłowia Grace, odsuwając Apollinę. Położył ręce na głowie dziewczyny i powiedział po chwili:

— Możecie przestać.

Wszyscy się odsunęli, puszczając ręce; płomień Energii przechwycony przez Pana Wu przeniknął do głowy Grace. Lidia i Maya usiadły na krzesłach, ciężko oddychając, chłopcy wycierali czoła ręcznikiem, który podała im mama Grace. Wszyscy obserwowali Pana Wu i nieprzytomną dziewczynę.

— Grace, to ja, Chang Wu, widzisz mnie? — mówił w myślach, obserwując dziewczynę stojącą przy ognisku i przyglądająca się rytuałowi.

Grace odwróciła się i uśmiechnęła do Pana Wu. Zapytała:

— Co oni robią?

Pan Wu podszedł do niej powoli i odpowiedział:

— Przeprowadzają Rytuał Przejęcia Twojej Duszy.

— Co? — odpowiedziała zdenerwowana. — Dlaczego? — dopytywała.

— Bo jesteś dla nich zagrożeniem — odpowiedział spokojnie.

Grace rozejrzała się po osobach, które stały wokół ogniska. Nagle wzrok jej zatrzymał się na twarzy Diany.

— To ona! To wszystko przez nią! — powiedziała zdenerwowana.

Pan Wu spojrzał na dziewczynę, którą Grace wskazała, i powiedział cicho, chwytając Grace za rękę:

— Wiem, że cię skrzywdziła, ale teraz chodź ze mną.

Grace spojrzała na jego spokojną i opanowaną twarz, i zapominając o wściekłości, która gromadziła się w jej głowie, poszła razem z Panem Wu.

Staruszek nagle odsunął się od głowy Grace i pogłaskał ją, lekko się uśmiechając. Grace wyglądała na spokojną, jakby spała. Wszyscy spojrzeli na Pana Wu, a ten podnosząc oczy, powiedział:

— Niech się wyśpi. Rano nie będzie niczego pamiętała. Pewnie wstanie i pobiegnie medytować na plażę. Będę tam na nią czekał.

Powiedziawszy to pokiwał głową i ruszył w stronę wyjścia.

— Dziękuję — powiedziała Anna, rzucając mu się na szyję.

Beatrice odetchnęła z ulgą.

Ojciec Grace wziął śpiącą dziewczynę na ręce i zaniósł do pokoju na piętrze, za nim po chwili poszła Anna.

— Co to znaczy, że nie będzie niczego pamiętała? — zapytał po chwili David, który jako jedyny nie był zbyt zmęczony.

Pan Wu spojrzał na chłopaka, a widząc smutek w jego oczach, wyjaśnił:

— Ostatnim wspomnieniem będzie to, co się wydarzyło przed omdleniem.

David opuścił wzrok na ziemię, bo poczuł, jak łzy napływają mu do oczu.

— Nie możecie w tym miesiącu przystąpić do Inicjacji, bo wykorzystaliście dzisiaj za dużo Energii — dodał nagle staruszek. Dzieciaki spojrzały na niego, potem na siebie. — Musicie poczekać do kolejnej pełni — dodał. — To ty poddałeś się Oczyszczaniu z Energii? — zapytał, spoglądając na Davida.

Chłopak podniósł wzrok i spojrzał na babcię Apollinę. Ta zdenerwowana powiedziała:

— To ja mu kazałam, ale był pijany i nie dokończono rytuału.

Pan Wu wysłuchał staruszki, potem spojrzał na Davida.

— Wiedziałeś, że każdy Rytuał Czarnej Magii bierze ofiarę?

David spojrzał na niego zdziwiony, potem na babcię.

— Ofiarę? — zapytał.

— Ale nie dokończono Rytuału, więc… — Apollina próbowała szybko wytłumaczyć, ale Pan Wu jej przerwał podniesionym tonem.

— Ofiarę składa się przed Rytuałem i czy się on odbędzie w całości, czy nie, ofiara zawsze jest składana.

— Nie rozumiem? — wtrącił David, spoglądając to na babcię, to na Chińczyka.

— W dniu, kiedy przeprowadzono oczyszczanie, kończyłeś 16 lat, tak? — zapytał staruszek. Chłopak mu przytaknął. Wszyscy słuchali uważnie. — Na dwa, trzy dni przed musisz złożyć ofiarę, czyli poświęcić coś — mówił dalej Wu. — Czy tego dnia też byłeś pijany?

— Tak — wtrącił Arthur. — Opijaliśmy wtedy cały tydzień jego urodziny — dodał. Staruszek spojrzał raz na jednego, potem na drugiego chłopaka.

— Wiedziałeś, że w te dni miała przyśnić ci się Bratnia Dusza?

— Tak — odpowiedział David, nie rozumiejąc do czego zmierza Chińczyk. — Ale co to ma wspólnego?…

— Złożyłeś w ofierze Grace — wyjaśnił Pan Wu.

— Co?! — zapytał David przerażony. Wszyscy spojrzeli zaniepokojeni. — To niemożliwe — dodał chłopak, opierając się ciężko o ścianę.

— Czy ktoś mówił ci, że masz myśleć o ofierze?

— Nie — odpowiedział nieprzytomnie David, analizując wszystko, co wtedy usłyszał. — Nie wiem — zaprzeczył głową.

— Tak — wtrącił znowu Arthur. Wszyscy spojrzeli na chłopaka. — Diana, wychodząc od ciebie, powiedziała coś o ofierze… — dodał, spoglądając najpierw na Davida, potem na Pana Wu — że masz śnić o swojej ofierze.

— Ta wredna… — powiedziała nagle Maya. — Wszystko sobie ukartowała! — dodała.

Staruszek spojrzał na Davida, a ten ze smutkiem zapytał:

— Czy ona umrze?

— Nie sądzę — odparł Wu. — Jest silną dziewczyną, ma Duszę Matki Ziemi i Energię Uzdrawiania. Jesteście potężną bronią do walki z Czarną Magią — powiedział, patrząc kolejno na dzieciaki. Po czym, zatrzymując wzrok na smutnym Davidzie, dodał: — Musisz jej dać czas.

— A dlaczego David i Grace nie umarli? — spytała nagle Lidia. — Przecież po trzech dniach powinni się spotkać, inaczej Bratnie Dusze opuszczają ciało, czy tak? — dodała pytająco.

— Być może Rytuał jednak zadziałał i Energia opuściła Davida do czasu, aż nie przyśnił się Grace — odpowiedział staruszek Lidii, po czym zwrócił się w stronę Davida, który zapytał, co teraz będzie. — Połączyło was potężne uczucie — odparł. — Na Ziemi spotkały się Bratnie Dusze Gai i Uranosa, nie znam potężniejszej Energii. Być może przełamaliście tamto zaklęcie — powiedział i doszedł do drzwi wyjściowych.

— Podrzucę pana na wyspę — zaofiarował się Arthur. Staruszek podziękował gestem za propozycję. Wszyscy zaczęli się żegnać i rozchodzić do swoich domów.

Inicjacja

Rozdział 1

Całą noc padało.

Grace obudziła się około piątej trzydzieści. Było jasno. Przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest i co się stało, ale zaraz potem obrazy z wieczora zaczęły wracać lawinowo. Łzy gromadziły się w jej oczach, czuła na przemian złość i smutek. Poczuła, że musi biec na skarpę, bo tam na pewno czeka na nią Pan Wu. Powiedział jej to we śnie. Szybko ogarnęła się, przebrała w świeże rzeczy i zbiegła po schodach.

W salonie czekała na nią ubrana ciotka Beatrice. Grace spojrzała z poważną miną; nie miała ochoty z nikim rozmawiać, czuła się oszukana przez ciotkę i rodziców, że tak długo ukrywali przed nią prawdę, że to wszystko było zaplanowane i przygotowywane, zanim się jeszcze urodziła.

Kobieta spojrzała na nią i powiedziała stanowczo:

— Chcę iść z tobą. Muszę porozmawiać z Changiem.

Grace trochę się zdziwiła, skąd staruszka wie, czy dziś Chińczyk będzie na skarpie. Ale zaraz potem przeszło jej przez myśl, że może to też było zaplanowane. Obie wyszły. Tym razem Grace wybrała inną drogę. Nie chciała mijać domu Davida. Gdy dotarły na przystań, na skarpie już siedział medytujący Pan Wu. Ciotka spojrzała na dziewczynę i powiedziała:

— Zajmę mu tylko kilka minut.

Grace stanęła z rękami założonymi na piersi i oparła się o barierkę na przystani.

Ciotka rozmawiała ze staruszkiem dziesięć minut, po czym przytulili się i pożegnali. Gdy ciocia mijała dziewczynę, była wzruszona, ale nie spojrzała na Grace. Ta zwróciła się w stronę Pana Wu, który zaprosił ją gestem na medytację.

Medytowali około dwudziestu minut, ale staruszek czuł brak skupienia u Grace. Dziewczyna siedziała wpatrzona w morze i łzy płynęły jej po policzkach. Odwrócił się do niej. Spojrzała na niego i zaczęła szlochać. Mężczyzna, nic nie mówiąc, objął ją ramieniem; siedzieli tak przez kilka minut, aż Grace poczuła, że smutek ustępuje. Odsunęła się od pana Wu i powiedziała:

— Wczoraj…

— Wiem — przerwał jej staruszek — wczoraj straciłaś przytomność. — Grace spojrzała na niego zdziwiona. — Pamiętasz, co się potem działo? — zapytał.

— Pamiętam, jak rodzice powiedzieli, że nie mogę z nimi wracać, bo umrę, a potem… — Próbowała poszukać w myślach jakichś obrazów, wspomnień, ale nic się nie pojawiało. –Nie wiem, jak się znalazłam w łóżku — dodała.

Staruszek opowiedział jej o wszystkim, co się wydarzyło poprzedniej nocy. Potem Pan Wu powiedział o rozmowie z ciotką.

— Beatrice zaproponowała, abym przygotował was do Inicjacji Pięciu Energii. Chciałaby też, abyś została u mnie na wyspie przez kilka dni dla twojego bezpieczeństwa — powiedział.

— Dobrze — odpowiedziała Grace. Cały czas myślała, co robić, aby nie spotkać Davida, skoro musi tutaj zostać, i ta propozycja wydała jej się dobrym rozwiązaniem. — Chcę tylko pożegnać się z rodzicami, bo dziś wyjeżdżają.

Staruszek przytaknął i umówili się, że przypłynie po nią po południu.

Wracając, Grace zapomniała się i pobiegła starą trasą. Zwolniła, zbliżając się do domu Davida, ale nie patrząc w stronę domu, szybko przebiegła obok.

Niebo było zachmurzone, cały czas siąpił deszcz.

David zamknął się w pokoju i nie wychodził cały dzień. Apollina siedziała w salonie zatroskana. Donosiła mu jedzenie, ale po godzinie odbierała spod drzwi nieruszone posiłki. David wyłączył komórkę, nie reagował na żadne prośby ze strony babci ani Arthura, który próbował namówić go do wyjścia z domu. Wieczorem poczuł się spragniony i wszedł do łazienki, gdzie zobaczył wannę dalej udekorowaną płatkami róż. Przypomniał mu się poprzedni wieczór. Usiadł w kącie i chowając głowę w ramionach, zasnął.

Rano Grace wstała wcześniej, nie spała dobrze. Rozejrzała się po domu starego Chińczyka. Był skromny, bardzo zadbany i czysty. Miał dwa piętra i ogromne pokoje. Na parterze znajdował się ogromny salon połączony z kuchnią. Wszędzie można było spotkać różnego rodzaju egzotyczne rośliny. Dom był bardzo przytulny i ciepły.

Dziewczyna wyszła na taras i widząc staruszka siedzącego na pomoście i medytującego, dołączyła do niego.

— Dzisiaj poćwiczymy trochę z Twoją Energią Ognia — powiedział, gdy skończyli medytować. Grace spojrzała zdziwiona na niego. Oboje wstali i poszli do domu. Usiedli przy stole.

Pan Wu postawił na środku świeczkę i powiedział:

— Skup się na ogniu i spróbuj ją zapalić.

Grace zamknęła oczy i w myślach zobaczyła, jak zapala świeczkę, po czym otworzyła oczy i dumnie spojrzała.

— Super — powiedział staruszek. Potem wyznaczył jej trudniejsze zadania, które nie były bezpośrednio związane z ćwiczeniem samej Energii, a raczej silnej woli, cierpliwości i zręczności. Grace zapomniała na jakiś czas o złości i smutku.

Gdy zbliżała się pora obiadowa, usiadła na pomoście i zaczęła wpatrywać się w morze. Staruszek przysiadł się do niej. Uśmiechnęła się, ale widział w jej oczach ogromny smutek.

— Miałem kiedyś przyjaciela — zaczął nagle opowiadać. — Byliśmy jak bracia, choć nie łączyły nas więzy krwi. Dorastaliśmy razem. Nasze rodziny się lubiły i spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę — wspominał. — Gdy skończyliśmy po szesnaście lat i osiągnęliśmy dojrzałość energetyczną, zaczęliśmy też inaczej patrzeć na dziewczyny, zwłaszcza jedną… — Staruszek urwał, spoglądając znacząco na Grace. Ta patrzyła na niego z zaciekawieniem. — Była bardzo podobna do ciebie — dodał wesoło. — Miała kruczoczarne włosy, piwne oczy i przepiękny spojrzenie. Obaj się w niej zakochaliśmy, ale zawarliśmy przymierze, że obojętnie, kogo ona wybierze, dalej będziemy przyjaciółmi. Staraliśmy się o jej względy, ale ona nie podejmowała żadnej decyzji. Kiedyś zapytaliśmy ją, dlaczego nie umie się zdecydować. Odpowiedziała, że kocha nas obu i nigdy nie zrobi niczego, co mogłoby zepsuć naszą przyjaźń. Dała nam do zrozumienia, że będziemy tylko trójką przyjaciół. I tak było ponad dwadzieścia lat. W końcu pojawiła się inna kobieta, w której zadurzył się mój przyjaciel. Pomyślałem, że może to szansa dla mnie, dla nas… — opowiadał z rozmarzeniem staruszek. — I gdy dostaliśmy od przyjaciela przyzwolenie, oboje byliśmy szczęśliwi. — Zamyślił się. — Jednak mój przyjaciel nie był całkiem szczery i… — nagle spoważniał, Grace spojrzała z niepokojem — dowiedziałem się, że oboje mnie zdradzili. Mimo prób tłumaczeń ze strony ukochanej, odepchnąłem ją od siebie, nie mogłem się z tym pogodzić, nie umiałem przebaczyć. Kierowała mną urażona duma i złamane serce. Wyniosłem się na wyspę, zrywając z nimi całkowicie kontakty. — Spojrzał w dół na swoje ręce. — On poślubił dużo młodszą od siebie kobietę, porzucając moją ukochaną, a ona nigdy nie wyszła za mąż. Kilka miesięcy po naszym zerwaniu urodziła córeczkę, ale nigdy nie ujawniła, kto jest jej ojcem. Wychowywała dziewczynkę sama. Mojemu przyjacielowi też urodziła się córka, ale dopiero po siedemnastu latach po ślubie. Teraz ani moja ukochana, ani mój przyjaciel już nie żyją, a ja zostałem sam na tej wyspie. — Skończywszy, spojrzał na Grace i po chwili dodał: — Opowiedziałem ci swoją historię, abyś zrozumiała, że ludzie popełniają błędy, za które czasami płacą całe życie… Byłem głupcem — Staruszek pokiwał z rezygnacją głową. — Duma nie pozwoliła mi być z kobietą mojego życia. Nie potrafiłem przebaczyć — skończył i się zamyślił.

Grace spojrzała na morze ze smutkiem, domyślając się, co chce jej przekazać Chińczyk.

Po czym staruszek, wstając i spoglądając na dziewczynę, dodał:

— Nie pozwól, by przeszłość zniszczyła to, co jest teraz piękne i wartościowe. Każdy z nas ma jakieś przeżycia za sobą, czasem dobre, czasem złe.

Odwrócił się i udał do domu. Grace siedziała jeszcze przez jakiś czas na pomoście i w ciszy słuchała bicia swojego serca.

Wieczorem Arthur, Maya, Lidia i Peter przyjechali po Davida.

— Stary, wyłaź! — krzyknął wysoki ciemnowłosy chłopak, uderzając donośnie w drzwi pokoju chłopaka. Pozostali stali obok i czekali. — Jedziemy na wyspę do Pana Wu, mamy tam zostać do końca wakacji — dodał.

A Lidia wtrąciła:

Ciocia Beatrice załatwiła, że resztę kary odpracujesz u staruszka.

Zapadła cisza, wszyscy czekali na reakcję Davida. Po kilku minutach braku odzewu Peter powiedział spokojnie:

— Grace już tam jest.

Potem Maya, która miała dość wybuchowy charakterek, krzyknęła, kopiąc w futrynę:

— Rusz wreszcie swój tyłek! Chyba nie chcesz, żeby Diana wygrała!?

Nagle drzwi się otworzyły i stanął w nich David.

— Jak ty wyglądasz! — powiedziała Maya i wpychając go do pokoju, wyjęła torbę i zaczęła go pakować.

— Idź się ogol i weź prysznic — dodała Lidia, pomagając koleżance.

Chłopcy stali przed drzwiami i czekali. Dziewczyny spakowały to, co najważniejsze, gdy David się ogarnął i przebrał.

— Ok! — powiedziała Maya do Lidii. — Jedziemy! — dodała, pchając chłopaka w stronę drzwi.

Dojechali na przystań, skąd popłynęli motorówką Arthura na wyspę. Było już ciemno. Pan Wu czekał na nich na pomoście. Przywitał ich i zaprosił do domu. Poszli wszyscy, oprócz Davida, który nie miał ochoty na towarzystwo i został na zewnątrz.

Gdy weszli do domu, Grace właśnie szykowała talerze do kolacji. Dziewczyny podeszły do niej i uściskały ją.

— Wszytko z tobą ok? — zapytała troskliwie Lidia. Grace przytaknęła głową. Potem przywitała się z pozostałymi. Dziewczyna spojrzała pytająco na drzwi, w których właśnie stanął Pan Wu.

— Nie najlepiej z nim — powiedziała nagle Lidia, patrząc na Grace. — Od dwóch dni nie wychodził z pokoju, nic nie jadł.

— Jest zły. Wini siebie za wszystko — dodał poważnie Arthur.

Staruszek wysłuchał uważnie wszystkich i zasugerował.

— Grace, idź po niego. A wy — powiedział, wskazując na pozostałych — siadajcie do kolacji.

David siedział na pomoście i wpatrywał się w morze. Krople deszczu spływały mu po twarzy. Poczuł, że ktoś zmierza w jego kierunku i siada obok, ale nie odwrócił się. Po kilku dłuższych chwilach milczenia usłyszał:

— Nie zjesz z nami kolacji?

Obejrzał się zaskoczony, gdy rozpoznał głos Grace. Siedziała obok i wpatrywała się w morze. Nic nie odpowiedział. Po chwili dziewczyna spojrzała mu w oczy, czekając na odpowiedź. Patrzyli na siebie przez moment, po czym David wrócił wzrokiem w stronę wody. Grace widziała smutek w jego oczach. Przysunęła się bliżej i położyła głowę na jego ramieniu.

— Przepraszam — powiedział po chwili chłopak. Dziewczyna podniosła głowę i spojrzeli na siebie. — Nie chciałem cię okłamywać — dodał.

Grace po chwili milczenia odpowiedziała:

— Obiecaj mi, że zawsze będziemy mówić sobie prawdę. Nawet gdyby miało to któreś z nas zranić.

David słuchał uważnie i przez chwilę się zawahał, ale spoglądając w kierunku morza, odparł jednak:

— Obiecuję.

— Na pewno? — dopytała się Grace. Chłopak spojrzał na nią i potwierdził.

— Tak — Grace odpowiedziała nieśmiałym uśmiechem. Potem przysunęła usta do Davida i pocałowali się.

Odsuwając się, chłopak szepnął:

— Kocham cię.

Grace uśmiechnęła się do niego.

— Ja ciebie też — odpowiedziała, patrząc mu głęboko w oczy, które nagle zaczęły nabierać blasku i zmieniać wygląd. Już nie były spięte, obce i smutne, stawały się spokojne, błyszczące i zadowolone.

Grace podniosła się z pomostu i wyciągając rękę do Davida, zapytała:

— Idziemy coś zjeść?

David obserwował każdy jej krok, po czym wstał i mocnym uściskiem chwycił jej rękę. Ruszyli w stronę domu. Przed wejściem Grace wtrąciła jeszcze:

— Mam nadzieję, że Arthur wszystkiego nam nie zjadł.

Uśmiechając się, otworzyła drzwi. Wszyscy spojrzeli na nich.

— No wreszcie, stary — powiedział Arthur, przełykając kolejny kęs. — Żarcie jest wyśmienite — dodał, a Grace i David uśmiechnęli się do siebie.

— Siadajcie — wskazał Pan Wu i podał im miski z chińską potrawą z ryżu.

— Panie Wu — zapytał nagle Arthur z pełną buzią — co my jemy?

— „Taszu lijenti” — odpowiedział staruszek.

— Czyli? — dopytywał się chłopak

— Szczur w panierce — wytłumaczył po chwili Chińczyk.

Wszyscy spoważnieli i powoli z niesmakiem przełknęli to, co mieli w ustach. Po czym Grace i Pan Wu zaczęli się śmiać. Pozostali spojrzeli pytająco.

— To jest kurczak — odpowiedziała Grace. — Sama dziś kroiłam mięso — dodała, gdy zobaczyła, że goście są mało przekonani.

— Tak myślałem — odpowiedział Arthur, ale już bez entuzjazmu zjadł kolejny kawałek.

Gdy skończyli kolację, Pan Wu postawił na środku stołu świeczkę i powiedział:

— Jesteście tutaj, abym nauczył was kontrolowania Waszych Energii. Ale najpierw zobaczymy, co potraficie. — Spojrzał po kolei po wszystkich, a oni na siebie ze zdziwieniem.

— Ale Panie Wu — wtrącił Peter — nasze Energie ujawnią się dopiero po Inicjacji.

— Wasze Energie zostały aktywowane w noc, kiedy walczyliście o Duszę Grace.

Wszyscy spojrzeli na dziewczynę, a ta się uśmiechnęła:

— Patrzcie — powiedziała, wskazując na świeczkę. Po czym zamknęła oczy i gdy je otworzyła, wszyscy spojrzeli zaskoczeni na płomień.

Arthur rozłożył się na krześle i spoglądając na staruszka, zapytał:

— Dowiedziała się o swojej Energii kilka dni temu i jako pierwsza umie z niej korzystać. Gdzie tu sprawiedliwość?

Wszyscy się uśmiechnęli. Chińczyk wskazał na Arthura i stawiając przed nim szklankę z wodą, powiedział:

— Spróbuj zgasić świeczkę wodą z tej szklanki.

Chłopak wyprostował się, skupił na wodzie w szklance i po chwili woda wytrysnęła jak fontanna na stół. Wszyscy odskoczyli, a świeczka paliła się nadal.

— Chyba nie wyszło — powiedział chłopak, robiąc głupią minę.

— Teraz ja — wtrąciła Maya i zamykając oczy, szepnęła „Iugum”. Wszyscy poczuli za plecami wiatr, który okrążył stół i przelatując przez środek, zgasił świeczkę.

Maya otworzyła oczy i spoglądając na Pana Wu, zapytała:

— I jak?

— Bardzo dobrze — odparł z dumą staruszek.

— Moja kolej — wtrąciła Lidia, po czym wstała i podeszła do wypełnionej ziemią doniczki, która stała na oknie.

— Mogę? — Spojrzała na Chińczyka, ten przytaknął głową. Lidia dotknęła ziemi, po chwili podniosła rękę i podeszła do stołu, pokazując doniczkę.

— Kamień Księżycowy — powiedziała zaskoczona Grace. — Zamieniłaś ziemię w kamień, super — dodała dziewczyna.

— Ok, teraz ja — wtrącił Peter. Zamknął oczy i po sekundzie wszyscy widzieli, jak rozlana wcześniej przez Arthura woda wraca do szklanki. Chłopak otworzył oczy i wesoło popatrzył na przyjaciół.

— Teraz kolej na Davida — dodał Pan Wu.

David spojrzał na niego i powiedział zrezygnowany:

— Ja chyba nie wyczuwam…

— Może zaczniesz od deszczu — przerwał mu Chińczyk.

— Co? — zdziwił się chłopak.

— Od dwóch dni pada, może czas już to zakończyć? — Spojrzał pytająco na Davida.

— Chce pan powiedzieć, że to on jest odpowiedzialny za taką pogodę? — zapytał zaskoczony Arthur.

— Faktycznie, w Sun City nigdy nie pada o tej porze roku — dodała Lidia, podchodząc do okna.

— Więc? — dopytywał się staruszek. David pomyślał przez chwilę, po czym usłyszeli.

— Wow… Chodźcie szybko na dwór — krzyknęła Lidia, wybiegając z domu. Wszyscy ruszyli za nią.

Gdy wyszli, niebo nie było już zachmurzone, nie padał deszcz. Widać było księżyc w pełni, a gwiazdy oświetlały niebo. Po chwili wszyscy ujrzeli lawinę spadających gwiazd.

Rozdział 2

— Ty to robisz? — zapytała zafascynowana widokiem Grace.

— Nie –uśmiechnął się do niej David. — To one robią to dla nas — dodał, podchodząc do dziewczyny i obejmując ją w pasie. Ona oparła się plecami o niego. Wszyscy stali i podziwiali noc spadających gwiazd.

Kolejne trzy dni były czasem intensywnej pracy z Energiami. W dzień skupiali się na wsłuchiwaniu w przyrodę, rozpoznawaniu zachowań zwierząt i roślin, medytacji, a wieczorami wszyscy siadali przy ognisku i wysłuchiwali historii o Bractwie Dusz.

— Dlaczego właśnie w 1990 roku przeprowadzono Rytuał Powracających Dusz? — spytał stojący przy ognisku i piekący kiełbaski na kiju Arthur.

Pan Wu rozsiadł się wygodnie w fotelu i wyjaśnił.

— W astrologii klasycznej każdemu rocznemu cyklowi astronomicznemu patronuje jedno z ciał Układu Słonecznego. Kolejno, najdalej położony Saturn, potem Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury i Księżyc. W 1990 roku, tak jak i w tym, panuje nam miłościwa Wenus, której władztwo zawsze następuje po Słońcu. Bractwo zdecydowało, że to będzie najlepszy rok na ten rytuał, bo skupi się na miłości. Kolejną wytyczną było to, że właśnie w tym roku pełnia przypadała na 31 grudnia, czyli ostatniego dnia roku kalendarza gregoriańskiego. Dawniej tradycje określały Wenus jako planetę żeńską, magnetyczną, ciepłą i wilgotną, wprowadzającą w życie harmonię, piękno i zgodę. Uosabiała ona Wielką Matkę, bóstwo kobiece, „Małe Szczęście” i dlatego ceniło się jej wpływ w sprawach dotyczących związku, rodziny, poczucia bezpieczeństwa. Choć Wenus przede wszystkim czuwa nad uczuciami, spokojem w domu i wygodą, w obronie tych wartości potrafi być także wojownicza, nigdy jednak agresywna. Broni jedynie tych, których kocha. Gaja i Uranos symbolizują kochającą się rodzinę, Afrodyta i Ares to namiętność, a Andromacha i Hector patronują wierności. Niestety, na Ziemię wprosiła się także Energia samotnej wojowniczki Artemidy — rzekł poważnie staruszek.

— Ale Afrodyta nie była żoną Aresa — zauważyła nagle Lidia.

— Zgadza się — odpowiedział staruszek — ale połączyła ją z Aresem namiętność tak potężna, że zdradziła swojego męża. Myślę, że ta Energia była potężniejsza niż miłość Afrodyty do męża. Poza tym, Bogowie od zawsze zazdrościli uczuć ludziom i to może być kolejny powód, dlaczego przybyli w postaci Dusz na Ziemię.

— Mówił pan, że to Czarna Magia wymaga ofiary. To dlaczego po Rytuale Powracających Dusz umarli nasi bliscy? — wtrąciła Maya.

— Musieli przekazać jak najwięcej swojej Energii przy waszych narodzinach. A że nie mieli jej dostatecznie dużo, umierali — odpowiedział poważnie Chang.

— Wiedzieli o tym, że mogą umrzeć? — zapytał David.

— Tak — odpowiedział staruszek i po chwili kontynuował — Senseja Bractwa Dusz, ojciec Diany, miał wizję. Wiedział, że sprowadzenie tak potężnych Energii wiąże się z poświęceniem. Ale nie mieli wyboru, bo Energia Ziemi zanika, a Czarna Magia rośnie w siłę. Wszyscy wiedzieli, że robią to w słusznej sprawie. Dlatego tak ważne jest, abyście przeszli Inicjację i połączyli Energię Ziemi z Energią Kosmosu. Będziecie wtedy łącznikami Pięciu Energii z Ziemią i Kosmosem.

— Dlaczego nie w każdej rodzinie ktoś umarł? — pytał dalej David.

— Myślę, że im potężniejsza Energia, tym ofiara jest większa — odparł Chińczyk.

— Skoro aktywowaliśmy już swoje Energie, to po co nam Inicjacja? Nie możemy sami połączyć Energii Ziemi z Kosmosem? — spytał Peter.

— Inicjacja Pięciu Energii sprawi, że Energia Ognia, Wody, Powietrza, Ziemi i Ducha będą tworzyły z wami jedność. Wy będziecie tymi Energiami. W tej chwili tylko z nich korzystacie, nie macie nad nimi władzy — wytłumaczył staruszek. I dodał po chwili: — Poza tym, Inicjacja ma też głębsze znaczenie. Jest to połączenie się Energii Wszystkich Planet: Słońca — symbolu ducha i Księżyca — symbolu duszy, Wenus — ducha, który góruje nad materią, i Marsa — materii, która góruje nad duchem, Jowisza — duszy, która góruje nad materią i Saturna — materii, która góruje nad duszą, a także Urana — świadomości, Merkurego — umysłu, Neptuna — energii kosmicznej jedności i Plutona — energii transformacji i przeobrażeń. To jest połączenie Yin i Yang, elementu żeńskiego i męskiego, w celu utrzymania równowagi. Można powiedzieć, że to tak, jakbyście zawierali pomiędzy sobą związki małżeńskie.

— Tak jak mąż i żona? — zapytał z uśmiechem Arthur. Wszyscy spojrzeli na siebie zdziwieni.

— Tak — odpowiedział z uśmiechem staruszek. — Wasze Bratnie Dusze połączą się ze sobą, a razem połączycie się z Energią Ziemi i Kosmosu.

Pary spojrzały na siebie, uśmiechając się.

— A dlaczego akurat w wieku szesnastu lat mamy sen o swojej wybrance czy też wybranku? — spytała Lidia.

— Myślę, że wtedy Dusza osiąga dojrzałość i dlatego pokazuje się we śnie twarz waszej drugiej połówki. W waszym przypadku — wyjaśnił, spoglądając na wszystkich, oprócz Grace — było to proste, bo mieszkacie w Sun City od dzieciństwa i Bractwo podejrzewało, kto z kim będzie. W przypadku Grace okazało się to trochę bardziej skomplikowane — dodał, spoglądając na nią i Davida.

— Ciocia Beatrice powiedziała, że jeśli nie przyjechałabym tego trzeciego dnia po śnie, to byśmy umarli — wtrąciła dziewczyna.

— Te trzy dni to tylko taka umowa w Bractwie. Podejrzewam, że ustalili tę datę właśnie w przypadku, gdyby ktoś wyjechał — odparł staruszek. — Najważniejszy jest kolejny tydzień, musicie poczuć do siebie czyste uczucie miłości, w przeciwnym razie Dusza opuściłaby ciało, a wraz z nią odeszłaby jej Bratnia Dusza. Umarlibyście.

— To dlatego moja mama była taka przerażona, wychodząc z twojego domu — powiedziała uśmiechnięta Grace, spoglądając na Davida.

— Przerażona? — spytał zaskoczony Pan Wu.

— David przez ostatni rok nie był sobą — wtrąciła Lidia.

— To mało powiedziane! — oburzyła się Maya.

— Hej — próbował tłumaczyć się David. — Możemy do tego nie wracać? — dodał z błagalną miną.

Pan Wu spojrzał pytająco na Grace, a ta odpowiedziała.

— Nasze pierwsze spotkania były dość… — Zawiesiła głos na chwilę, szukając odpowiednio delikatnego określenia –...nieprzyjemne — dopowiedziała, spoglądając z przymrużonymi oczami na chłopaka. Po czym dodała: — Był arogancki, niemiły, wredny, niegrzeczny…

— …zaborczy — wtrąciła Lidia.

–...wszechwiedzący — dodała Maya.

— Dobra! Zejdźcie z niego! — próbował bronić kolegi Arthur. Pan Wu przysłuchiwał się całej rozmowie. — Nie wiedzieliśmy, czy David został Oczyszczony z Energii, czy nie — tłumaczył chłopak, patrząc na staruszka.

— Rozumiem — powiedział Pan Wu. — Jednak uważam, że potęga uczucia Bratnich Dusz jest na tyle mocna, że nawet gdyby oczyścili ciebie z Energii, ona powróciłaby z uczuciem do Grace. — Spojrzał z uśmiechem na chłopaka, potem na dziewczynę.

— Skoro jest taka potężna, to dlaczego Grace i David się pokłócili? — zapytała Lidia.

Staruszek odpowiedział:

— To, że łączy was tak potężna miłość, nie znaczy, że jesteście obojętni na wszelkie próby zranienia. Zawsze będziecie o siebie zazdrośni, czasami podejrzliwi, nie zawsze będziecie się ze sobą zgadzać, zdarzy się, że będziecie popełniać błędy. Ale jeśli tylko będziecie słuchać swojego serca, zawsze znajdziecie drogę do zgody. Poza tym — dodał po chwili — musicie wiedzieć, że te same Energie się przyciągają i na pewno wykorzysta to Katherina.

— To znaczy? — zapytał David.

— Żeby stworzyć Czystą Energię Ziemi i Kosmosu, musisz mieć połączenie Pięciu Energii, czyli pięciu osób o Energii Wody, Powietrza, Ziemi, Ognia i Ducha.

— Diana, Energia Ducha — wtrąciła Maya, spoglądając na Davida.

— Właśnie –staruszek potwierdził słowa dziewczyny. — Są jeszcze Nina Vidicta — Energia Wody, Tamara Odium — Energia Ziemi, Timon Sanguis — Energia Powietrza i najbardziej niebezpieczny, Mark Anguis — Energia Ognia — dodał, spoglądając na Grace z poważną miną; podobnie zrobił David.

Grace spojrzała najpierw na jednego, potem na drugiego i zapytała:

— Ale co to znaczy, że się przyciągają?

— To zależy, jak to wykorzysta Katherina — odparł Chińczyk. — Myślę, że zrobi to w najgorszy z możliwych sposób. Będzie próbowała was skłócić.

— Skłócić? Ale jak? — zapytał Arthur.

— Poprzez zazdrość — powiedział David, spoglądając na Grace.

A Lidia dodała:

— W moim przypadku to też nie będzie trudne.

Wszyscy spojrzeli na nią, a ona na Arthura.

— W końcu rzuciłeś Tamarę dla mnie — powiedziała.

— Dlatego musicie być czujni i nie dawać się podpuścić — wtrącił Pan Wu. — Każda kłótnia pomiędzy wami osłabia waszą Energię. To dlatego Katherinie prawie udało się przeprowadzić Rytuał Przejęcia Duszy, bo Energia pomiędzy Grace i Davidem została osłabiona. Grace uratowało to, że posiada Energię Uzdrawiania i że Energia Davida jest tak potężna.

Wszyscy spojrzeli na Davida, on także był zdziwiony.

— Potężna? — zapytał.

— Tak — odparł staruszek. — Po przekazaniu Energii Grace wszyscy, oprócz ciebie, byli wykończeni. Ty nie odczułeś nawet zmęczenia, a przekazałeś jej największą ilość swojej, dopiero co aktywowanej, Energii.

— Tak, ale to dzięki panu Grace żyje — wtrącił chłopak.

— To ty powinieneś wejść do snu Grace i ją z tego wyprowadzić — odparł staruszek. — Zrobiłem to tylko dlatego, że wiedziałem, że z tobą nie będzie chciała iść.

— Chce pan powiedzieć, że mogę wchodzić do jej snów? — zapytał zaskoczony David. Reszta, również zdziwiona, obserwowała Pana Wu.

— Po Inicjacji będziesz mógł to robić bez problemów.

— Wow! Super! — powiedział zadowolony Arthur. Reszta też się do siebie uśmiechnęła.

— No, na dziś to już koniec — powiedział Chińczyk, odetchnął głęboko, wstał i poszedł do domu. Pozostali siedzieli na dworze aż do wygaśnięcia ogniska.

W weekend miały rozpocząć się zajęcia z tańca z Lorenzem. Udało się namówić Pana Wu, żeby kurs odbywał się na jego wyspie.

— Są już! — powiedziała Maya, wychodząc z domu na pomost, gdy podpłynęła motorówka z gościem. Pozostali powoli ruszyli za nią. Najbardziej ociągał się David. Arthur pomagał wyjść przystojnemu Latynosowi o kruczoczarnych włosach.

— Witaj Lorenzo! — krzyknęła dziewczyna, podchodząc do młodego mężczyzny. Ten uśmiechnął się do niej, objął ją i przytulił.

— Witaj, piękna Mayo — powiedział lekko ochrypniętym głosem, przeciągając wyrazy na sposób typowy dla obcojęzycznego artysty. Po czym spojrzał na podchodzących do niego Lidię i Petera.

— Zapewne panna Lidia i pan Peter — dodał, podając rękę obojgu.

Dalej zobaczył Grace, która podchodziła powoli z wesołą miną.

— Witaj Grace, ile to lat minęło? — zamyślił się Lorenzo. — Jak zawsze piękna i seksowna — dodał. Pozostali spojrzeli na nich zaskoczeni. Artur stojący za Lorenzem wykonał porozumiewawczy gest w stronę Davida. Ten stał uśmiechnięty, ale i lekko zdziwiony.

— Cześć Lorenzo — odpowiedziała Grace i wyciągnęła do niego rękę, a ten przytulił ją mocno i głęboko westchnął, wdychając zapach jej długich czarnych włosów.

— Znacie się? — wtrąciła po chwili Maya. Lorenzo odsunął Grace, nie puszczając jej, i patrząc w jej oczy, odpowiedział.

— Jakżeby inaczej. Moja pierwsza, niespełniona miłość. — powiedział z rozmarzeniem.

Wpatrywał się w nią, nie puszczając, choć dziewczyna próbowała się delikatnie i uprzejmie wysunąć z jego objęć. Z pomocą przyszedł David, wyciągając do mężczyzny rękę.

— Jestem David — powiedział, ale mężczyzna dalej nie reagował, wpatrując się w dziewczynę. — Chłopak Grace — dodał szybko. Wtedy Lorenzo wypuścił dziewczynę z objęć.

— Oł — powiedział zaskoczony, patrząc jednocześnie trochę zazdrośnie na chłopaka. — Cześć — odparł, podając mu rękę.

David ścisnął jego dłoń nieco mocniej niż planował. Mężczyzna szybko uwolnił się z uchwytu, a Maya zaproponowała, żeby udali się do salonu na kawę i ciasto. Lorenzo ruszył przodem z Mayą i Peterem. Za nimi David i Arthur, a na końcu Lidia i Grace. Chłopcy szli dość wolno, więc dziewczyny ich wyminęły.

Gdy Grace przechodziła obok Davida, ten szepnął jej do ucha:

— Piękna i seksowna — powiedział zaczepnie.

Ta dała mu kuksańca łokciem w brzuch:

— Przestań.

Potem wszyscy weszli do domu.

Przy stole Lorenzo przedstawił wszystkim plan kursu, pokazał rysunki kroków, zaprezentował podkład muzyczny. Co jakiś czas spoglądał na Grace i mrugał do niej tajemniczo. Pozostali zauważyli, że mężczyzna nadal darzył dziewczynę uczuciem, i co jakiś czas spoglądali na siebie, uśmiechając się porozumiewawczo. Grace siedziała obok Davida i trzymała rękę na jego kolanie. Chciała dać do zrozumienia Lorenzowi, że nie ma u niej szans. David przyglądał się całej scenie, ale nie reagował. Potem dziewczyny poszły się przebrać w wygodne ubrania do tańca, a chłopcy wyszli przed dom z Lorenzem. Pan Wu zostawił młodych, udając się do ogrodu na medytację.

— On na ciebie leci — powiedziała szeptem Lidia do Grace.

— Przestań — odpowiedziała zakłopotana dziewczyna.

— Nie przeszkadza mu nawet obecność Davida — dodała Maya, przebierając bluzkę. Grace zmieniała spodnie, a Lidia spinała włosy w koka.

— Chodziłaś z nim? — zapytała po chwili blondynka.

— Co? — odparła zaskoczona Grace. — Nie! — zaprzeczyła.

Lidia i Maya spojrzały na nią zdziwione. Przecież mężczyzna należał do przystojniaków, był Latynosem, odniósł ogromny sukces. Grace, widząc ich zdezorientowane miny, próbowała im to wyjaśnić, pokazując przez okno na stojących chłopaków:

— Lidia, jak patrzysz na Arthura, to kogo widzisz?

Lidia spojrzała na chłopaka i odpowiedziała:

— Hm, wysokiego, dobrze zbudowanego, muskularnego faceta.

— A ty? — zwróciła się z pytaniem do Mai. — Jak odbierasz Petera?

— Dobrze zbudowany, wysportowany — odparła Maya, dalej nie rozumiejąc, do czego zmierza koleżanka.

— David daje mi wsparcie, opiekę i bezpieczeństwo. Wiem, że zasłoni mnie przed atakiem, przytuli, gdy będę się bała, albo sprowadzi na ziemię, gdy za bardzo odpłynę… — Przewróciła oczami. — Jest w stu procentach facetem, na którym wiem, że mogę polegać — powiedziała do dziewczyn. — Tak jak wy na chłopakach — dodała.

— A Lorenzo nie jest facetem? — spytała Lidia, patrząc z okna na przystojnego mężczyznę.

— On jest artystą — wyjaśniła dobitnie Grace. Obie spojrzały na nią, nadal nie do końca rozumiejąc, o co chodzi. — To jego trzeba przytulić, gdy ma doła, to on potrzebuje wsparcia, gdy ktoś go skrytykuje, i to on liczy na to, że zapewnisz mu bezpieczeństwo, gdy rzucą się na niego hieny paparazzi lub krytycy — wytłumaczyła Grace. Dziewczyny spojrzały na siebie zaskoczone takim podsumowaniem tancerza. — Zresztą zobaczycie same — skończyła i zbiegła po schodach. Dziewczyny spojrzały na siebie, wzruszyły ramionami i dogoniły koleżankę.

Za domem znajdował się mały plac, gdzie udało się podprowadzić prąd i umieścić sprzęt z muzyką.

Lorenzo rozpoczął zajęcia od sprawdzenia, kto ile potrafi. Najpierw wziął za rękę Grace. Ta obejrzała się błagalnie na dziewczyny, a te tylko uśmiechnęły się do siebie. David stał z rękami założonymi na piersi i obserwował sytuację, podobnie Arthur i Peter.

Lorenzo wziął Grace w obroty. Arthur puścił muzykę i wszyscy zobaczyli taniec w wykonaniu mistrza i jego muzy. Dziewczyny były zachwycone, a chłopcy nie mogli się nadziwić umiejętnościom tanecznym Grace. Gdy utwór się skończył, trochę zasapana dziewczyna, odsunęła Lorenza, który zanadto się spoufalał i podziękowała mu grzecznie, a następnie podeszła do Davida.

Latynos spoglądał za nią rozmarzony, aż natrafił na piorunujący wzrok chłopaka i się zmieszał.

— Kto następny? — zapytał mężczyzna. — Maya? — dodał.

Maya chętnie wyrwała się do tańca, ale Peter zdążył jej jeszcze szepnąć:

— Tylko nie przeginaj.

Ta spojrzała na niego zza ramienia i uśmiechnęła się uroczo.

Na końcu tańczyła Lidia, a po niej tancerz rozpoczął zajęcia. Najpierw chłopcy po kolei powtarzali ruchy po Lorenzie, a potem dziewczyny. Mimo, że ani Grace, ani Lidia, a tym bardziej Maya, nie dawały chłopakom powodów do zazdrości, napięcie było wyczuwalne. Lorenzo widocznie adorował Grace i do tego pozwalał sobie na bardzo dużo w stosunku do pozostałych dziewczyn.

— Chyba mu zaraz przywalę, jeśli jeszcze raz położy łapę na pośladku Lidii — szepnął wściekły Arthur do Davida. David nic nie odpowiedział, tylko obserwował Lorenza z poważną miną i dobitnym wzrokiem. W końcu minęły dwie godziny i Latynos ogłosił koniec zajęć na dziś. Chłopcy głośno odetchnęli z ulgą i wszyscy zaczęli się zbierać.

Nagle dobiegł ich dźwięk przypominający wycie wilka.

— Co to? — spojrzał przerażony Lorenzo, chwytając się stojącego najbliżej Arthura. Pozostali spojrzeli na niego zdziwieni, a najbardziej wysoki brunet.

— Pewnie wiatr — odparł Peter, a Arthur z obrzydzeniem wysunął ramię z objęcia Latynosa. Po chwili dźwięk się powtórzył. Lorenzo podskoczył i ponownie przywarł do Arthura. Ten spojrzał wkurzony w niebo, dziewczyny popatrzyły na siebie, a David i Peter nie wiedzieli, czy mają śmiać się, czy płakać.

— To chyba wilki — dodał na wpół poważnie David i odwrócił się, aby Latynos nie widział jego roześmianej buzi. Peter mu przytaknął.

— Pewnie tak, ale nie bój się, za dnia nie podchodzą pod dom — dodał.

Lorenzo, trzymając się kurczowo Arthura i nie pozwalając mu się wyrwać z objęć, szedł obok, aż weszli do domu. Tam puścił chłopaka, szybko spakował swoje rzeczy i ruszył w stronę motorówki, gdzie czekał na niego pan Wu. Staruszek płynął po zapasy do miasta.

Pozostali patrzyli na odchodzącego szybkim krokiem Lorenza, a David jeszcze za nim krzyknął:

— To do jutra!

Kolejne dni mijały na medytacjach z Energiami, pracy w ogrodzie, dwugodzinnych treningach tanecznych i wieczornych ogniskach. Pan Wu uczył dziewczyny odróżniać zioła, tłumaczył znaczenie i moc kamieni i magii drzew. Kazał obserwować chłopakom zachowanie zwierząt i uczyć się rozpoznawać niebezpieczeństwo. W wolnym czasie Maya i Peter grali w szachy, Lidia i Arthur odpoczywali na polanie, a Grace i David przesiadywali na pomoście. Tak minęły dwa tygodnie.

Rozdział 3

Ostatni weekend wakacji, za zgodą Pana Wu, cała szóstka spędziła na wyspie Bractwa.

Rano Grace obudziła się wcześnie, przerażona i spocona. David otworzył oczy i usiadł obok.

— Co jest? — zapytał zaniepokojony.

— Znowu miałam ten sam sen — odpowiedziała Grace, głęboko oddychając, gdy David masował ją uspokajająco po plecach. — Jestem w ciemnym, zimnym pomieszczeniu, ktoś stoi przede mną i wyciąga coś ze ściany. Potem widzę przez jego ramię kamień, opal, i jakiś znak na kamieniu. Czuję strach i się wycofuję, wpadając na jakieś gałęzie. Czuję, jak ten ktoś ma się odwrócić, to jest przerażające. — Potrząsnęła głową na samo wspomnienie. — Muszę się napić — dodała po chwili i zaczęła wstawać.

— Iść z tobą? — zapytał chłopak.

— Nie — odpowiedziała, zakładając klapki i wychodząc cicho z pokoju. Zeszła po schodach do salonu. Powoli zaczynało robić się widno. Nalała sobie wody do szklanki i usiadła przy stole w kuchni. Wzięła kartkę i narysowała to, co widziała we śnie. Symbol koła, a w środku mniejsze. Potem zaznaczyła obok znak „X”, również w kółku, aby podkreślić, że symbol ten znajduje się na kamieniu. Następnie naszkicowała liść z gałęzi, który widziała we śnie. Dopisała jeszcze słowo, które się przewijało: „ODYN”. Gdy tak siedziała i zastanawiała się nad rysunkiem, do kuchni wszedł Peter.

— Nie śpisz? — spytał.

— Znowu miałam sen — odpowiedziała, gdy ten wyciągał szklankę i nalewał do niej wody.

Spojrzał po chwili na rysunek Grace i wskazując na większe koło z mniejszym w środku, powiedział:

— To jest znak Słońca. Symbolizuje Ducha — dodał. — A to jest chyba liść wiązu — powiedział, przyglądając się uważniej. Grace podpisywała rozpoznane symbole.

Wtedy wszedł David. Podszedł do Grace i przeczesując jej włosy, powiedział:

— Długo nie wracałaś. — I spojrzał na kartkę z symbolami.

— To wygląda jak gabo — wtrącił, wskazując na X w kółku, po czym wziął szklankę soku i usiadł naprzeciw Grace.

— Runa gabo? — dopytała się dziewczyna.

David popijając, przytaknął i zapytał:

— Dlaczego w kółku?

Grace spojrzała na rysunek i szybko wytłumaczyła:

— To nie kółko, tylko kamień. Ta runa jest na kamieniu.

— Tak jak Runy Urodzeniowe Bractwa — powiedział Peter, spoglądając na Davida, który potwierdził głową.

— To znaczy? — zapytała Grace, nie rozumiejąc chłopaków.

— Każdy z nas w dniu Inicjacji dostanie swoją Runę Urodzeniową na Kamieniu Mocy, od tej chwili będą nas chronić — odpowiedział Peter, a David wyjaśnił:

— Runa Urodzeniowa to runa, która panuje w dniu twoich urodzin.

Grace przytaknęła ze zrozumieniem i spoglądając na rysunek, zaczęła powtarzać:

— Słońce, symbol Ducha, runa gabo na kamieniu i wiąz.

Chłopcy słuchali, David spojrzał uważniej.

— Hej! To są właściwości mojej Runy Urodzeniowej.

Grace i Peter spojrzeli na niego.

— No tak! — powiedział i wskazując po kolei znaki na rysunku, kontynuował: — Gabo — runa miłości, kamień — opal, drzewo — wiąz, żywioł — duch. — Po czym stanął na nazwie napisanej dużymi literami: — A to, co to jest?

— Odyn — wyjaśniła Grace — to słyszałam cały czas w głowie.

— Odyn? — zdziwił się David.

— Najwyższy z Bogów Nordyckich z Dynastii Azów, Bóg Wojny i Wojowników, Bóstwo Mądrości, Poezji i Magii — wyjaśnił Peter.

Grace i David spojrzeli na niego zaskoczeni. Ten, kończąc pić wodę, spojrzał znad szklanki. Po czym ją odstawił i odparł:

— No, co? — Uśmiechnął się. — Lubię historię.

Grace i David spojrzeli na siebie z zachwytem, wyrażając w ten sposób uznanie dla Petera. W tym momencie do kuchni weszła Lidia i Maya, a za nimi zaspany Arthur.

— Ludzie, nie wiecie, że w nocy się śpi? — powiedział chłopak, ziewając. Dziewczyny wstawiły czajnik z wodą na herbatę.

— Co robicie? — zapytała Maya, witając buziakiem Petera.

— Grace miała znowu sen i rozgryzamy symbole — odpowiedział Peter.

I co macie? — zapytała Lidia, siadając obok dziewczyny. Arthur rzucił się na materac leżący niedaleko stołu. Grace pokazała Lidii rysunek z objaśnieniem symboli.

Ta spojrzała na imię Odyn i zapytała:

— Czy ojciec Diany nie miał na imię Odyn? — spojrzała na Mayę. Ta usiadła obok Lidii i przytaknęła.

— Tak, miał — wszyscy spojrzeli po sobie zdziwieni.

— Myślicie, że to on przychodzi we śnie do Grace? — zapytała nagle Lidia.

— Po co miałby to robić? — odpowiedział Arthur. Leżał na materacu i zakrywał rękami oczy. — Przecież nawet go nie znała.

— No i nie mieszkała tutaj — dodał Peter.

— Nikt z nas go nie znał — odpowiedziała poważnie Lidia.

— Myślę, że prędzej nawiedzałby swoją niezrównoważoną żonę lub wredną córkę — wtrącił Arthur i uśmiechnął się do Davida.

— Przestań, Arthur! — strofowała go Lidia. — Wiesz, że Diana nie zawsze była wredna — dodała po chwili. Grace spojrzała zaskoczona na Lidię, a ta wyjaśniła z niepewną miną. — Kiedyś przyjaźniliśmy się.

— Lidia, przestań! — przerwał jej Arthur.

— Ale taka jest prawda — dodała zdenerwowana dziewczyna.

Grace spojrzała na Davida, który wpatrywał się w szklankę z sokiem.

— Jak byliśmy mali, to cały czas spędzaliśmy razem. Bractwo organizowało często wspólne wyjazdy. — Wszyscy słuchali. — Szkoda, że jej wtedy nie znałaś, była zupełnie inna…

— Lidia, daj spokój — wtrąciła Maya.

— Przecież byłyście najlepszymi przyjaciółkami! — dodała Lidia. Grace spojrzała na Mayę jeszcze bardziej zaskoczona. — A teraz wszyscy na nią naskakujecie…

— Prawie zabiła Grace — przerwała jej Maya.

— Wiem — powiedziała, spoglądając na Grace — i jej nie usprawiedliwiam. — Po czym dodała:

— Chodzi o to, dlaczego tak zaczęła się zachowywać?

Nagle zapadła cisza. Grace spojrzała po kolei na wszystkich, ale każdy miał spuszczoną głowę.

— Więc dlaczego zaczęła się tak zachowywać? — zapytała zaciekawiona Grace.

— Bo jako przyjaciele ją zawiedliśmy — odpowiedziała Lidia. — Widzisz, Diana od zawsze była zakochana w Davidzie — wyjaśniała, spoglądając na chłopaka, ten zaś patrzył na Grace. — Zrobiłaby dla niego wszystko. — Dalej patrzyli sobie prosto w oczy. — Pamiętam, jaka szczęśliwa była, gdy wychodziła od niego rano albo gdy się do niej czasem uśmiechał. Cała tryskała energią.

— Dobra, skończ już! — powiedział stanowczo Arthur, wstając z materaca.

Lidia się zdenerwowała.

— Co to znaczy, skończ?! — odparła głośniej. — Wykorzystaliśmy ją. Najpierw dostała cios od Mai, potem od Davida, a my tak po prostu się od niej odsunęliśmy! — powiedziała zdenerwowana.

— Cios od Mai? — zapytała Grace. Maya spojrzała poważnie na Davida, ten na nią i odpowiedziała, mimo błagalnej miny chłopaka.

— Wiedziałam, że Diana kocha się w Davidzie, wszyscy to wiedzieliśmy, i kiedyś po imprezie, gdy się upiliśmy, przespaliśmy się ze sobą.

— Co?! — zapytała totalnie zaskoczona Grace, opierając się o krzesło. David spojrzał na Grace, próbując się bronić.

— Ale to nic nie znaczyło — tłumaczyła od razu Maya, widząc nieciekawą minę dziewczyny. — To była czysta ciekawość i byliśmy tak pijani, że niewiele z tego pamiętamy.

Grace cały czas poważnie patrzyła w oczy Davidowi.

— Grace, posłuchaj! — powiedziała znowu głośniej Maya, chcąc, aby ta spojrzała na nią. Gdy tak się stało, dodała: — Każdy z nas ma jakąś przeszłość. Jedni lepszą, drudzy gorszą. W moim przypadku ma miejsce ta druga i nie masz pojęcia, jak bardzo żałuję, że Peter nie był moim pierwszym chłopakiem. Ale przeszłości nie da się zmienić, trzeba żyć z nią i się z nią pogodzić.

Grace spojrzała na Davida i zapytała:

— A ty jak zraniłeś Dianę?

— Skończmy już ten temat — powiedział wyraźnie zdenerwowany Arthur.

Grace czekała na odpowiedź Davida. Ten spojrzał na szklankę z sokiem, którą nerwowo obracał w dłoniach, i odparł:

— Po jej pierwszym razie ze mną powiedziałem jej, że to było dla zabawy, bo się nudziłem.

— Aha — podsumowała poważnie Grace, po czym wstała i ruszyła w stronę pokoju.

— Grace, poczekaj — zawołał David i szybko pobiegł za nią. Zatrzymał ją na schodach. — Wiem, że źle zrobiłem. — Grace patrzyła na niego poważnie. — Potem też postępowałem nieuczciwie, godząc się na seks, mimo że za każdym razem uprzedzałem ją, że nic z tego nie będzie. — Gdy się tłumaczył, pozostali stanęli niedaleko i obserwowali całą sytuację.

— A potem pojawiłam się ja i zabrałam jej ciebie sprzed nosa w kilka dni — powiedziała bardzo poważnie i dobitnie.

— Daj spokój, Grace — wtrącił się Arthur. — Teraz zaczniemy jej żałować! — dodał zły, spoglądając na pozostałych.

— Nie mamy wielkiego wpływu na miłość, szczególnie w naszym przypadku — odpowiedziała Lidia.

— Więc może nasi dziadkowie popełnili błąd? — odpowiedziała Grace. Wszyscy patrzyli na nią uważnie. — Gdyby nie sprowadzili Dusz…

— Co ty mówisz? — przerwał jej Arthur.

— I co? — wtrąciła Maya. — Żałujesz, że jesteś z Davidem? — zapytała poważnie.

Grace spojrzała na chłopaka, zaprzeczyła głową i dokończyła swoją myśl.

–...może, gdybym nie przyjechała i nie łączyły nas Bratnie Dusze, to David byłby szczęśliwy z Dianą? — Spojrzała na Mayę.

— Albo — wtrącił Peter — …w ogóle byś nie wyjechała i od początku Diana nie miałaby szans u Davida. — Grace spojrzała na niego uważniej, bo taka opcja nie przyszła jej wcześniej do głowy.

— Ej! Ale o czym my w ogóle gadamy? — powiedział nagle Arthur. — Przecież ona próbowała cię zabić!

— Was — uzupełniła Maya. Wszyscy spojrzeli na dziewczynę, czekając na wyjaśnienia. — Tak mówił Pan Wu. Jeśli Dusza opuści ciało, to jej Bratnia Dusza podąży za nią, więc umarlibyście oboje — powiedziała do Grace.

— Albo będziesz mój, albo umieraj — podsumował rozmowę Artur.

Pozostali spoglądali jeszcze przez chwilę po sobie, po czym rozeszli się po pokojach, uznając temat za zamknięty.

Susząc ręcznikiem włosy, Grace usiadła na łóżku. Spoglądając na ubierającego się w piankę Davida, zapytała:

— Z iloma dziewczynami spałeś? — Ten spojrzał na nią z widocznym zakłopotaniem na twarzy.

— Co? — I dodał po chwili. — A ty z iloma chłopakami?

Grace spojrzała na niego, czekając na odpowiedź.

— Nie pytam, ile razy, tylko z iloma — domagała się dziewczyna. Chłopak zasunął zamek pod szyję i opierając się o szafkę plecami, odpowiedział, lekko uśmiechając się:

— Z pięcioma.

Grace spuściła wzrok na ziemię, a David przyglądał się jej z założonymi rękami na piersi.

— Wszystkie chodzą z tobą do szkoły? — zapytała po chwili, delikatnie unosząc wzrok.

— Nie — odpowiedział bez wahania David, po czym ruszył w stronę schodów.

Grace poszła za nim i na schodach pytała dalej:

— To znaczy?

— Dwie już skończyły liceum — odpowiedział, oglądając się na nią i skacząc z ostatniego schodka. Grace szła krok w krok za nim.

— A piąta? — zapytała, gdy w głowie przeliczyła ilość.

David odwrócił się, zatrzymując przed drzwiami do kuchni, i nabierając głęboko powietrze, odpowiedział:

— Jeszcze nie wiem, na razie zostaje w Sun City do końca wakacji. — Odepchnął drzwi do kuchni i weszli tam razem.

— Co wam tak wesoło? — przywitał ich Arthur, również ubrany w piankę i gotowy na wyścig na skuterach.

— Grace wypytuje mnie, z iloma dziewczynami spałem — odpowiedział David, chichocząc pod nosem.

Arthur podniósł wzrok, patrząc zawadiacko, i siadając na krześle przy stole, wtrącił:

— Bardzo lubię rozmowy o seksie.

Pozostali spojrzeli na Arthura, potem na Grace i także się uśmiechnęli. Lidia właśnie rozczesywała włosy, a Maya pomagała Peterowi zapiąć piankę.

— Ja miałam dwóch chłopaków przed Arthurem — zaczęła Lidia. Wszyscy spojrzeli na nią, czekając na szczegóły. — Pierwszy był pomyłką, a drugi jeszcze większą — powiedziała z niesmakiem. Pozostali patrzyli na nią, a ona bez skrępowania dodała: — Mój pierwszy raz był totalną porażką. Chłopak przez pół godziny zakładał prezerwatywę. To był koszmar. — Pokręciła głową. Chłopcy popatrzyli na siebie radośnie. — A drugi miał takiego małego, że gdy on już kończył, ja jeszcze nawet nie zdążyłam się podniecić. Totalna katastrofa — powiedziała, robiąc rozpaczliwą minę do reszty.

— Ja miałem sześć dziewczyn — zaczął Arthur. — Ale żadnej nie warto wspominać. — Spojrzał na Mayę. — Oczywiście, bez urazy — zaznaczył. Po czym, patrząc na Lidię, dodał: — Siódemka jest moją szczęśliwą liczbą. — I puścił oczko do dziewczyny, a ta się uśmiechnęła.

Grace spojrzała zaskoczona na Mayę, ta na nią i powiedziała:

— Uprzedzałam, że byłam bardzo niegrzeczną dziewczynką.

Po czym dodała:

— Ale od lutego w moim sercu gości tylko jeden facet i nie mam zamiaru tego zmieniać. — Po czym spojrzała Peterowi głęboko w oczy i namiętnie go pocałowała.

Grace spojrzała na szczęśliwą parę.

Arthur powiedział:

— Peter ma największe szczęście spośród nas. Bo uchował się tylko dla Mai — dodał, z dumą, ale i z nutką zazdrości, patrząc na kolegę.

Wszyscy spojrzeli na Petera, a Maya z uśmiechem wtrąciła:

— Mój wierny i bohaterski Hector.

— A ty? — przerwał Arthur i wszyscy spojrzeli na Grace.

Ta się uśmiechnęła i odpowiedziała:

— Miałam trzech chłopaków. — Spojrzała na Lidię i dodała: — I mój pierwszy raz też był porażką — zrobiła krzywą minę. — Przyjaźniliśmy się od przedszkola i pod koniec podstawówki myśleliśmy, że coś między nami zaiskrzyło, ale więcej było nerwów niż przyjemności. Krótko potem stwierdziliśmy, że lepiej będzie, jak pozostaniemy przyjaciółmi — odetchnęła i kontynuowała, gdy pozostali patrzyli na nią, uważnie słuchając: — Drugi chłopak był kapitanem drużyny piłkarskiej w naszym liceum. Przystojny, wysportowany. Ja należałam do sekcji tanecznej. Właściwie nie pamiętam, jak się zaczęło, ale cały nasz pseudo związek był raczej na pokaz. Nie łączyło nas żadne uczucie. Potem, gdy wpadłam na niego i moją koleżankę całujących się w łazience, ulżyło mi, że to już koniec. Rozstaliśmy się w przyjaźni — skończyła.

— No, a ten trzeci? — dopytywał się Arthur. — Nie mów, że to był Lorenzo?! — dodał nagle.

— Nie! — krzyknęła Grace. — Oszalałeś!

— No, nie mów, że nie próbował się do ciebie dostawiać? — pytał nieprzekonany Arthur. Pozostali patrzyli na Grace.

— Nie raz — potwierdziła dziewczyna. — Ale on nie jest facetem — dodała z niesmakiem. Dziewczyny spojrzały na siebie i roześmiały się.

— To jaki był ten trzeci? — spytała nagle Lidia, która bardzo lubiła opowieści o miłości.

— Hm — westchnęła Grace i spojrzała na Davida. Ten, patrzył jej głęboko w oczy. — Trzeci to przystojny, męski, troskliwy, czuły, kochający, namiętny, dobrze zbudowany, wysportowany, odważny facet, który potrafi wzbudzić pożądanie i nie ma problemów z wielkością swojej męskości — podkreśliła, spoglądając na Lidię.

Dziewczyny domyśliły się, o kogo chodzi i uśmiechnęły się do siebie. Arthur słuchał z otwartą buzią, a gdy Grace przerwała, spytał:

— I gdzie on teraz jest?

— Siedzi obok ciebie — odpowiedziała, patrząc radośnie na Davida.

Arthur spojrzał zaskoczony na Davida, potem na Grace, znowu na Davida, i powiedział:

— Jeszcze niedawno byłeś arogancki, niemiły, wredny i niegrzeczny. — David spojrzał na niego, a ten, przeciągając się na krześle i dając chłopakowi kuksańca w ramię, dodał: — Chodź popływać, ty przystojniaku z dużym przyrodzeniem.

Chłopcy wstali od stołu. David podszedł jeszcze do Grace i dając jej dużego buziaka, szepnął:

— Niedługo wrócimy. — Ta potwierdziła machnęła ręką na pożegnanie.

Jeszcze tego popołudnia cała szóstka przyjaciół wróciła z wyspy do miasteczka. Rozjechali się do swoich domów.

Rozdział 4

Gdy Grace dotarła pod dom cioci Beatrice, zobaczyła stojący na podjeździe samochód rodziców. Szybko wbiegła do środka i zastając ich w salonie razem ze staruszką, rzuciła się na szyję mamie, potem tacie.

— Co tutaj robicie? — zapytała trochę z niepokojem, gdyż przeszło jej przez myśl, że kończą się wakacje i trzeba będzie wyjechać z Sun City.

— Chcieliśmy ci coś zaproponować — powiedział ojciec, siadając do stołu. Pozostali również usiedli. Grace kładąc ręce na stole, spojrzała zaciekawiona na ojca, potem na matkę.

— Pomyśleliśmy, że skoro i tak musisz poczekać tutaj na Inicjację — spojrzał na matkę, ta się uśmiechnęła do niego — to może zapiszemy ciebie do tutejszego liceum na ten rok?

Oboje spojrzeli na Grace, a ta najpierw na nich, potem na ciotkę. Starsza kobieta dodała:

— Co ty na to, żeby pomieszkać trochę ze starą i zrzędliwą ciotką? — Grace rzuciła na szyję Beatrice.

— Kochaną i szalenie miłą ciotką — szepnęła jej do ucha. Potem uściskała też rodziców i umówili się, że kolejnego dnia razem pojadą załatwić formalności w liceum.

Przed snem Grace zadzwoniła do Davida.

— Hej — powiedziała, gdy po drugiej stronie usłyszała głos jego głos.

— Hej — odpowiedział chłopak, wyraźnie zadowolony z telefonu.

— Rodzice przyjechali — powiedziała poważnie i wyczuła, że David też spoważniał. Chłopak po chwili milczenia spytał:

— I co?

— Zaproponowali, że zapiszą mnie do liceum w Sun City, mam się tutaj uczyć przez ten rok — dodała, czekając na reakcję Davida, ale ten dalej milczał. — Jesteś tam? — spytała.

— Hm — odparł po chwili, dalej poważny — będę musiał uprzedzić moje byłe — powiedział i czekał na jej reakcję.

— Jakie byłe? — wtrąciła Grace poirytowana. — Mówiłeś, że…

— Żartuję — przerwał jej David, śmiejąc się. — Cieszę się, że zostajesz — dodał spokojniej. Grace uśmiechnęła się do słuchawki.

— Widzimy się jutro? — zapytał po chwili David.

— Ciotka Beatrice urządza jutro grilla — odpowiedziała.

— O! — zaakcentował David. — To Arthur nie przepuści takiej okazji — dodał, śmiejąc się.

— To do jutra — powiedziała Grace.

— To do jutra — odpowiedział David, wyłączając telefon.

Chłopak siedział na łóżku, oparty o poduszkę. Nagle w uchylonych drzwiach pojawiła się babcia Apollina.

— Mogę wejść? — zapytała ostrożnie, bo jej relacje z Davidem nie były ostatnimi czasy najlepsze.

— Jasne — odpowiedział spokojnie David.

Staruszka usiadła na łóżku, podała mu małe pudełeczko.

Chłopak spojrzał zdziwiony:

— Co to jest?

— Otwórz. — Babcia wskazała na pudełko. Chłopak delikatnie podniósł wieczko i zobaczył srebrny pierścionek z pięknie błyszczącym wiśniowym kamieniem. — To Agat Wiśniowy — dodała staruszka. — Zapewnia trwałe uczucie, rozpala wewnętrzny ogień miłości. — Uśmiechnęła się. — Należał do twojej mamy. Dostała go od twojego taty w dniu Inicjacji.

David patrzył to na babcię, to na pierścionek.

— Myślę, że nadszedł czas, aby przyniósł szczęście tobie i Grace — dokończyła.

David spojrzał na nią zadowolony.

— Dziękuję — powiedział z prawdziwą wdzięcznością. Babcia pogłaskała go czule po głowie.

Następnego dnia do wieczora wszyscy mieli jakieś pilne sprawy do załatwienia. Peter pomagał dziadkowi sprzątać strych, Lidia i Maya robiły zakupy przed rozpoczęciem roku szkolnego, David pomagał babci w ogrodzie, a Arthur grzebał w silniku swojego jeepa.

Wieczorem wysoki, ciemnowłosy chłopak pojawił się u Davida.

— Co to? — zapytał, wskazując na małe czerwone pudełeczko stojące na stoliku obok łóżka. David spojrzał na pudełko i odpowiedział:

— To jest rodzinna pamiątka po mojej mamie.

— Pierścionek — powiedział nagle bez zaskoczenia Arthur.

David spojrzał na niego trochę zdziwiony.

— Też dostałem od mamy taką pamiątkę. Dam ją Lidii w dniu Inicjacji — odpowiedział, patrząc na zegarek, bo zbliżała się pora grillowania u ciotki Beatrice.

— Myślisz, że Peter też dostał?…

— Kto jak kto, ale on na pewno jest przygotowany — przerwał mu przyjaciel, po czym ruszył w stronę drzwi. — Chodź, spadamy! Jestem głodny — dodał, odwracając się przez ramię. David z uśmiechem ruszył za kolegą.

Ciotka Beatrice właśnie szykowała w kuchni szaszłyki, gdy weszła Grace.

— Ciociu, wiesz może, kiedy urodził się Odyn, ojciec Diany?

— Kto? — zapytała zaskoczona kobieta. — Czy coś się stało? — dodała.

Grace pokazała cioci kartkę z symbolami, które udało się rozszyfrować i opowiedziała o swoich snach. Ciocia wysłuchała jej uważnie, po czym obie poszły do salonu, a kobieta ze schowka pod dywanem wyciągnęła ogromny zwój papieru i rozłożyła go na stole.

— Co to jest? — zapytała Grace, obserwując zachowanie Beatrice.

— To jest Drzewo Genealogiczne Bractwa Dusz.

Dziewczyna otworzyła szeroko oczy, bo zwój był potężny. Wyglądał, jakby zapisywano go od setek lat. Ciocia rozłożyła końcówkę i zaczęła się przyglądać. W tym czasie weszli David i Arthur.

— Hmmm… jak ładnie pachnie — powiedział w wejściu Artur i podszedł do stołu. — Co to? — zapytał.

— To jest Drzewo Genealogiczne Bractwa — powtórzyła staruszka. Chłopcy otworzyli szerzej oczy, a staruszka, odnajdując coś na zwoju, chrząknęła.

— Aha! Mam — powiedziała, spoglądając na Grace. — Odyn urodził się dziesiątego września — dodała po chwili.

— Czyli patronuje mu runa gabo, tak jak mi — wtrącił David, potwierdzając swoje wcześniejsze spostrzeżenia.

W tym momencie weszli rodzice Grace, którzy wrócili z zakupów na wieczornego grilla, a za nimi Peter z dziewczynami. Chłopak od drzwi chciał wszystkim koniecznie coś ważnego powiedzieć, ale zobaczył zwój i stanął oczarowany.

— Drzewo Genealogiczne Bractwa Dusz — powiedział zafascynowany. Pozostali spojrzeli na niego zdziwieni, a Peter lekko dotknął papieru. — Zrobiony z pierwszego drzewa, jakie pojawiło się na świecie i posiadający Energię Ziemi i Kosmosu — dodał, uśmiechając się do pozostałych.

Lidia spojrzała na niego.

— Co to znaczy?

Ciocia Beatrice wytłumaczyła:

— Zwój ten sam żyje i uzupełnia na bieżąco kolejne pokolenia.

— Jak to, sam żyje? — nie rozumiał Arthur.

— Popatrzcie… — Wskazała na koniec zwoju.

Wszyscy spojrzeli na papier i zobaczyli tam swoje imiona połączone w pary. Spojrzeli po sobie, potem na ciocie, a Maya zapytała:

— To oznacza…

— Wasze małżeństwa — wyjaśniła ciocia.

Grace spojrzała zadowolona na Davida, a ten na nią.

— A te odnogi niżej? — spytała nagle, przyglądając się trzem kreskom odchodzącym od ich nazwisk.

— Kolejne pokolenie — uśmiechnęła się ciocia.

Pozostali spojrzeli pod swoje nazwiska. Pod Lidią i Arthurem były dwie odnogi, a Maya i Peter mieli cztery.

— Czyli nasze dzieci? — zapytała Lidia, a ciotka przytaknęła.

— Kiedy pojawiły się tutaj nasze imiona? — zaciekawiła się Maya.

— Gdy skończyliście szesnaście lat i się pokochaliście — wyjaśniła ciocia.

— Zwój już teraz wie, jaka będzie nasza wspólna przyszłość? — zapytała Grace, wskazując na siebie i stojącego obok Davida.

— I tak i nie — odpowiedziała ciocia. — Zwój zawsze spisuje obecny stan, to, jak widzi przyszłość z teraźniejszej perspektywy — wytłumaczyła.

— To znaczy, że coś może się jeszcze zmienić? — wtrąciła Lidia.

— Nie znamy potęgi naszych uczuć, może się kiedyś okazać, że przyciąganie pomiędzy tymi samymi Energiami będzie na tyle potężne, że pokochacie kogoś innego — wyjaśniła staruszka. — Chociaż to mało prawdopodobne w przypadku Bratnich Dusz. — Uśmiechnęła się i spojrzała na Petera. — Wchodząc, chciałeś coś powiedzieć?

Chłopak ocknął się z zamyślenia i kładąc starą zakurzoną księgę na stół, powiedział:

— Sprzątałem dziś strych z dziadkiem i znaleźliśmy Księgę Bractwa mojej babci. — Ciocia Beatrice wzięła ją do ręki i ostrożnie zaczęła ją przeglądać, a pozostali patrzyli na chłopaka. — Przejrzałem ją i natknąłem się na coś ciekawego o snach — mówił, patrząc po kolei na wszystkich, kończąc na Grace.

— O snach? –powtórzyła za nim zaskoczona dziewczyna.

— Podobno Dusza Zmarłego może ostrzec żywych przed nadchodzącym niebezpieczeństwem poprzez symbole w snach. Tak jak jest to w przypadku Grace — skończył, spoglądając na staruszkę.

Ta chwilę się zamyśliła, po czym potwierdziła:

— Zgadza się, ale może to zrobić tylko osobom spokrewnionym lub mającym otwarte połączenie — dodała.

— Pan Wu aktywował u Grace Energię Uzdrawiania, a nie jest z nim spokrewniona, więc może ma takie otwarte połączenie? — próbował wytłumaczyć to Peter.

Wszyscy się zamyślili, a Arthur zapytał:

— Ale dlaczego ją straszy?

Spojrzeli na siebie, potem na ciotkę.

— I po co te symbole? — dodała Maya.

— Zaraz, zaraz — wtrąciła nagle staruszka, wyciągając z półki swoją starą Księgę Bractwa.

Grace spojrzała na nią zdziwiona:

— Trzymasz to tutaj? — Ciotka uśmiechnęła się.

— Właśnie dlatego, że jest na widoku, nikt po nią nie sięga — odpowiedziała. — Przeczytałaś całą moją biblioteczkę, a na tę Księgę nie trafiłaś — dodała, a dziewczyna potwierdziła. Staruszka przewertowała kilka kartek.

— Mam. — Spojrzała na wszystkich. — Symbole we śnie. Dusza zmarłego w obliczu niebezpieczeństwa, które jej grozi, może zwrócić się o pomoc do żyjących. Niebezpieczeństwem może być zakłócenie jej spokoju, próba jej przywołania przez osoby niepożądane lub chęć przejęcia jej Energii. Posługuje się wtedy symbolami. Tyle — skończyła, zamykając Księgę.

— Przejęcia Energii? — zapytał Peter. — Myślałem, że po śmierci Dusza nie ma już Energii, dlatego przekazuje się ją żonie lub dzieciom, zanim się umrze — dodał.

— I tak jest — odpowiedziała ciocia — ale Odyn nie przekazał swojej Energii żonie ani córce. — Spojrzeli na ciocię zdziwieni.

— Odyn wiedział, że po jego śmierci Katherina zajmie się Czarną Magią i że otrzymując jego Energię Ducha, zrobi wszystko, aby nie dopuścić do waszej Inicjacji i połączenia Energii Ziemi i Kosmosu. Dlatego ukrył swój Runiczny Kamień Serca i nikomu nie powiedział, gdzie rośnie jego Drzewo Życia.

— A teraz Katherina chce go przywołać i przejąć jego Energię! — zawołał Peter, zadowolony, że sam wpadł na ten pomysł. Pozostali spojrzeli najpierw na chłopaka, potem znowu na ciocię.

— Na szczęście dla nas, to nie jest takie łatwe — uspokoiła staruszka. — Dusza może, ale nie musi się zgodzić na oddanie swojej Energii. A w przypadku Katheriny, Odyn na pewno się nie zgodzi. Do tego potrzebuje ona jego Runicznego Kamienia Serca, gałązki z Drzewa Życia i Energii Ducha. O ile udałoby się jej znaleźć przedmioty, to Duszę do oddania mocy może zmusić jedynie jakiś Anioł, a te nie współpracują z siłami posługującymi się Czarną Magią — wyjaśniła, uśmiechając się niepewnie.

— Z tego, co wiem, to ma taką samą Energię, co Odyn — wtrącił David.

— Ale nie ma jeszcze Kamienia i Drzewa — dodała Grace, spoglądając na pozostałych. — We śnie widzę jego kamień w jakiejś piwnicy, schowany gdzieś w murze, a gałęzie obijają się, jakby drzewo rosło gdzieś głęboko w lesie — opowiedziała dziewczyna.

— Kiedy może przejąć tę Energię? — zapytał Arthur.

— Rytuał musi być wykonany podczas Pełni Bobrzego Księżyca — powiedziała kobieta.

— A w tym roku przypada to… — zapytała Maya, spoglądając na Petera.

— Dziesiątego listopada — odparł pewnie, bez wahania, a pozostałych już nie dziwiło, skąd chłopak o tym wie.

— To mamy czas do dziesiątego listopada, aby znaleźć Kamień i Drzewo przed nią — podsumował David i wszyscy spojrzeli po kolei na siebie.

— Tymczasem zapraszam na grilla — przerywając rozmowę, powiedział ojciec Grace, który już rozpalił ogień i upiekł pierwsze szaszłyki. Na grillu pojawił się też Pan Wu. Gdy dowiedział się o planie Katheriny, bardzo się zaniepokoił. Wyjaśnił też wszystkim, że nie mogą dać się sprowokować do walki na Energie.

— Katherina myśli, że w sierpniu przeszliście już Inicjację Pięciu Energii. Nie udało się jej przejąć Duszy Grace, bo nie wie, że można aktywować Energię jeszcze przed Inicjacją. Dlatego będzie chciała sprawdzić, na ile was stać — mówił, siedząc w fotelu nieopodal grilla. Pozostali porozsadzani byli na krzesłach i leżakach naokoło stołu.

— Ale nie mamy pełnej władzy nad swoimi Energiami — powiedziała zaniepokojona Lidia.

— Jeśli zachowacie czysty umysł, posłużą wam — wyjaśnił Pan Wu. — Ale nie może wami kierować żadne inne uczucie, oprócz miłości — dodał, spoglądając na każdego po kolei.

— Nie mamy przecież pełnej mocy. Skąd pewność, że damy im radę? — zapytał poważnie Arthur.

— Dlatego lepiej nie igrajcie z losem i nie dajcie się sprowokować — odpowiedział stanowczo staruszek.

Rozdział 5

Pierwszego dnia szkoły Grace pojawiła się tam nieco wcześniej niż pozostali. Musiała donieść do sekretariatu brakujące dokumenty i odebrać plan zajęć. Zobaczyła, że jest w klasie z Mayą i Peterem.

Szybko też znalazła swoją szafkę. Gdy wypakowywała się, poczuła, jak ktoś staje za jej plecami. Zamknęła szafkę i odwróciła się powoli. Wyczuła bijącą jej w plecy Energię Ognia, stąd podejrzewała, że to ktoś z Kręgu Czarnej Magii.

— Cześć, maleńka! Jestem Marck — powiedział wysoki, czarnowłosy chłopak z niebezpiecznym uśmiechem na twarzy. Obok stał jego kolega, ciemny blondyn. Obaj ubrani na czarno.

Grace spojrzała na drugiego chłopaka, a ten powiedział poważnie, nie spuszczając oczu z jej twarzy:

— Jestem Timon.

— Wiem, kim jesteście — odparła odważnie Grace.

Chłopcy popatrzyli na siebie, a Marck przybliżył się do Grace i chwytając delikatnie jej podbródek, powiedział:

— I nie boisz się?

Szczerząc się, patrzył jej prosto w oczy. Grace nie odsunęła się, nie chcąc dać chłopakowi satysfakcji i odpowiedziała stanowczo:

— Nie!

Chłopak zmierzył ją wzrokiem od góry do dołu.

— A powinnaś!

I gdy ten powoli zaczął zjeżdżać palcami z jej brody w stronę bluzki, usłyszeli trzask szafki.

— Czego tutaj szukasz, Anguis? — Grace poznała po głosie Arthura, ale nie spuszczała wzroku z Marcka ani on z niej.

Po chwili usłyszeli trzaśnięcie szafki z drugiej strony i wtedy ciemnowłosy chłopak odwrócił wzrok, spoglądając na Davida. Ten stał z założonymi rękami na piersi i patrzył na Marcka wrogo.

— Oho! — odezwał się nagle czarnowłosy chłopak. Popatrzył na Grace, dodał: — Twoje pieski się pojawiły. — Powiedział to i odsuwając się od dziewczyny, zaśmiał się szyderczo, a potem ruszył w stronę sali lekcyjnej. Timon poszedł za nim, także złośliwie się uśmiechając.

David i Arthur odprowadzili ich wzrokiem, po czym David spojrzał na Grace poważnie i zapytał:

— Wszystko ok?

— Poradziłabym sobie — odpowiedziała dziewczyna ze złością w głosie. Chłopcy spojrzeli na siebie zdziwieni, a Arthur zrobił gest zaskoczonego i jednocześnie wkurzonego.

Grace minęła Davida i bez słowa poszła w stronę sali. Chłopak obejrzał się na nią trochę poirytowany, gdy obok przeszła Diana.

— Kłopoty w raju? — zapytała szyderczo.

Chłopak spojrzał na nią z pogardą i odparł:

— Trzymajcie się od niej z daleka.

Dziewczyna uśmiechnęła się. David odwrócił się i ruszył za odchodzącym Arthurem.

— Moje podziękowania byłyby przyjemniejsze — odparła, otwierając swoją szafkę.

David cofnął się do niej, trzasnął drzwiczkami, aż dziewczyna podskoczyła. W tym czasie Arthur zatrzymał się i spojrzał na kolegę. Nina i Tamara stanęły murem za Dianą, a David, przybliżając się do dziewczyny, z wściekłością na twarzy powiedział:

— Wiesz, dlaczego zawsze, gdy uprawialiśmy seks, byłem pijany? — Dziewczyna patrzyła na niego poważnie. — Bo na trzeźwo czuję tylko obrzydzenie — dokończył, po czym obrócił się i poszedł w stronę sali. Arthur spojrzał pogardliwie na Dianę i ruszył w ślad za Davidem.

Diana uderzyła pięścią w szafkę i zaczęła szybko oddychać z wściekłości.

— Pożałujesz tego — szepnęła do siebie.

A Nina dodała:

— Wszyscy tego pożałują.

Lekcje mijały szybko i nawet przyjemnie. Okazało się, że większość materiału Grace miała już przepracowane w poprzedniej szkole, więc mogła sobie trochę pofolgować. Nauczyciele witali ją przyjaźnie, a gdy zgłaszała się do odpowiedzi, zwracali uwagę, że stała się konkurencją dla Petera. Marck i Timon siedzieli z tyłu sali. Grace cały czas czuła wzrok Marcka na swoich plecach, tak jakby próbował ją przyciągnąć Energią, ale nie czuła strachu przed nim.

W porze lunchu Maya i Peter zaprowadzili Grace do stołówki. Lidia, Arthur i David już tam siedzieli przy stoliku z drużyną koszykarską. Gdy podeszli, Maya przedstawiła wszystkim Grace. Chłopcy z drużyny patrzyli na nią zachwyceni. Dziewczyna znała te spojrzenia. Grace dzięki przynależności do sekcji tanecznej miała bardzo zgrabną sylwetkę, co zawsze podkreślała strojem i do tego była bardzo ładna. Wesoło, usiadła pomiędzy Davidem a Peterem. Nie spojrzała na ciemnego blondyna, a i on nie patrzył w jej stronę. Arthur siedział naprzeciw, obok Dominica, wysokiego bruneta, kapitana drużyny.

— Słyszałam, że miałaś przyjemność poznać Marcka i Timona — zapytała Lidia.

Grace spojrzała na Lidię, potem na Arthura, który siedział zły, i na Davida, który bawił się szklanką od napoju, i kiwnęła twierdząco głową do dziewczyny.

Chłopcy z drużyny rozmawiali między sobą o jakiejś akcji pod koszem, tylko Dominic wyczuwał napiętą atmosferę między Grace a chłopakami.

— Facet jest niebezpieczny — wtrącił nagle.

— Nie boję się go — odpowiedziała cicho dziewczyna.

— A powinnaś — ostrzegł poważnym głosem Peter.

Wtedy Grace nie wytrzymała i powiedziała trochę rozzłoszczona:

— Nie mogę mu pokazać, że jestem słaba — spojrzała na Arthura, który patrzył na nią dalej zagniewany, a potem na Davida, który lekko podniósł na nią wzrok. — Będą to wykorzystywać — dodała.

— Zgadzam się z Grace — wtrąciła nagle Maya, a Arthur, spoglądając na nią wściekły, rzucił:

— Daj spokój, Maya!

— Ale ona ma rację — kontynuowała dziewczyna, broniąc Grace. — Jak będziecie obchodzić się z nią, jak z jajkiem, to oni będą właśnie ją atakować — dodała, spoglądając na Davida.

— Sami stworzycie słaby punkt — dopowiedziała Lidia.

Arthur spojrzał na nią zrezygnowany:

— Ty też?

Lidia popatrzyła na chłopaka z zatroskaną miną, ten jeszcze bardziej zrezygnowany spojrzał na Davida:

— A ty się nie odezwiesz?

Chłopak, patrząc na Grace już trochę łagodniejszym wzrokiem, odpowiedział:

— Dobrze, odpuścimy. — Grace się uśmiechnęła i zbliżyła, żeby dać mu buziaka w policzek. — Ale — dodał, powstrzymując ją ręką — nie oznacza to, że mi się to podoba. — Grace w końcu pocałowała Davida, po czym zwróciła się do Artura i wskazując palcem, aby się zbliżył, przysunęła się do niego i też dała mu buziaka w policzek. Chłopak automatycznie odzyskał dobry humor, a Grace powiedziała cicho:

— Dziękuję, jesteście moimi bohaterami. — I zadowolona, z powrotem usiadła na krześle. Arthur odchrząknął z dumy, a pozostali zaczęli się śmiać.

Widząc to, siedzący obok Davida chłopak z drużyny, nadstawił Grace policzek, tuż przed nosem Davida, i zapytał wesoło:

— Ja też dostanę?

— A ty za co? — wzburzył się Arthur. Pozostali dalej się śmiali, a David odsunął się, robiąc miejsce Grace.

— Za ładny uśmiech — odparł chłopak, czekając na reakcję dziewczyny. Grace przybliżyła usta do twarzy chłopaka i prawie miała go pocałować, po czym szepnęła mu do ucha:

— Za krótko się znamy. — I odsunęła się, puszczając oczko do Davida.

— AAAA — było słychać z końca stołu.

W tym samym momencie do stołówki weszła Diana z resztą bandy. Grace spojrzała na nią poważnym wzrokiem, a ta z szyderczą miną i nie zatrzymując się, poszła w stronę wolnego stolika. Za nią dumnie kroczyła Nina i Tamara, a na końcu Marck i Timon. Czarnowłosy chłopak spojrzał na Grace i mrugnął do niej okiem. David obserwował całą sytuację i czuł, jak rośnie w nim złość.

Grace lekko chwyciła chłopaka lekko za kolano i powiedziała spokojnie:

Nie daj się prowokować.

David, nie spuszczając oczu z Marcka, odprowadził go wzrokiem do stolika, po czym przysunął się do Grace i zaczął masować jej plecy.

— Jak tu trafiłaś? — zapytał nagle Dominic, spoglądając na dziewczynę.

— Bardzo magicznie — odparła z rozmarzeniem Grace, spoglądając na pozostałych.

A Lidia dodała:

— Przyśnił jej się David, no i do niego przyjechała — Grace spojrzała na dziewczynę trochę onieśmielona, a Dominic, uśmiechając się, zapytał:

— Jesteś wnuczką Violet Elm? — Dziewczyna zaskoczona pokiwała twierdząco głową. — No to jesteście w komplecie — dodał, zadowolony patrząc na pozostałych.

— W komplecie — potwierdził David i spojrzał na Grace, a ta na niego.

Kolejny dzień w szkole minął w spokojnej atmosferze. Wszyscy szykowali się do corocznej weekendowej imprezy organizowanej przez Arthura w jego domku na plaży. Wieczorem Grace siedziała u Davida i słuchali muzyki.

— Masz ogromną kolekcję płyt — powiedziała, przeglądając kolejną okładkę. David siedział na łóżku i przeglądał gazetę motoryzacyjną.

— Lubię dobrą muzę — powiedział, przerywając lekturę i spoglądając na dziewczynę.

— I nie lubisz tańczyć? — zapytała zdziwiona, nie odwracając wzroku od regału z płytami.

— No nie — odpowiedział, wracając do czytania.

— Ale jutro na imprezie zatańczysz ze mną? — zapytała Grace, odwracając się do chłopaka.

Ten z nosem w gazecie odpowiedział bez entuzjazmu:

— Może.

— Co? — zapytała głośniej, wskakując do łóżka. Objęła go w pasie i położyła mu głowę na ramieniu. — Proszę — powiedziała błagalnym tonem, po czym pocałowała go w szyję, potem drugi raz i trzeci, aż David uśmiechnął się i odwrócił do niej.

— To zależy, co dostanę w zamian — powiedział, rzucając gazetę na podłogę i przysuwając się do dziewczyny, chcąc ją pocałować.

Grace pozwoliła na jeden pocałunek w szyję, potem drugi i trzeci, po czym odsunęła się i zatrzymując chłopaka na łóżku, odpowiedziała prowokująco:

— Jutro zobaczymy, co dostaniesz w zamian… — i założyła bluzę. David, popatrzył smutno, usiadł zrezygnowany na łóżku. — Odprowadzisz mnie? — zapytała, stając w drzwiach.

Chłopak bez wahania podniósł się z łóżka i wyszli.

— Czy wszyscy w Sun City wiedzą o Bractwie? — zapytała Grace, gdy szli w stronę domu ciotki Beatrice.

— Myślę, że większość — odpowiedział, spoglądając raz pod nogi, raz na Grace.

— I jak są do tego nastawieni? — pytała dalej dziewczyna.

— To zależy — odparł chłopak. — Bractwo traktowane jest dość poważnie przez miejscowych. Mamy swoje zwyczaje i tradycje. Kiedyś ludzie byli bardziej otwarci, ale wszystko się zmieniło, gdy matka Diany zaczęła werbować dzieciaki do Kręgu Czarnej Magii.

— Werbować? — zapytała zdziwiona Grace.

David spojrzał na nią i wyjaśnił:

— Bractwo dba o to, aby utrzymywać Energię Ziemi i Kosmosu, dlatego w większości kojarzy pary w wewnątrz struktury. Oczywiście, nie przeciwstawia się, gdy ktoś wybierze inną drogę, ale powoduje to, że drzewo genealogiczne się kurczy i osób mogących wspierać Ziemię swoją Energią istnieje coraz mniej. Katherina, posługując się Księgą Czarnej Magii, może wyzwolić pewną ilość Energii w tych, u których ktoś z rodziny kiedyś posiadał taką Energię, czyli należał do Bractwa. Wiąże się to jednak z ogromnym ryzykiem, bo gdy taka osoba nie jest dość silna, aby przejąć tę Energię, popada w śpiączkę lub umiera.

— Chcesz powiedzieć, że Katherina zabiła jakieś dzieciaki, tworząc swoją „armię”? –dociekała, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy.

— Niestety, tak — powiedział smutno David. — Kilka miesięcy temu umarło pięcioro dzieciaków, a dwójka do dziś jest w śpiączce. — Grace patrzyła na chłopaka z przerażeniem w oczach. — Rodziny te obwiniają za wszystko Bractwo — kontynuował David — pamiętają, że ojciec Diany obiecał im, że Bractwo będzie ich bronić przed Czarną Magia, a tymczasem…

–...nikt im nie pomógł — dokończyła zamyślona Grace.

— Dlatego Dominic ucieszył się, gdy dowiedział się, kim jesteś. Zna historię Rytuału Powracających Dusz z opowiadań i wierzy, że pokonamy Katherinę — powiedział, stając na schodach pod drzwiami domu ciotki Beatrice.

Grace spojrzała na niego wesoła i całując go mocno, pożegnała. Odwróciła się jeszcze, żeby zobaczyć, jak odchodzi, po czym weszła do domu.

Ciotka siedziała przy nocnej lampce i czytała książkę, gdy Grace weszła do salonu. Uśmiechnęły się do siebie i dziewczyna, siadając wygodnie w fotelu, zapytała:

— Ciociu, dlaczego na drzewie genealogicznym Bractwa przy babci nie widnieje żadne nazwisko mężczyzny?

Staruszka spojrzała uważnie na dziewczynę i odkładając książkę, powiedziała:

— Zwój czasami chroni pewne osoby, nie ujawniając ich nazwisk. Poza tym, sama nie wiem, kim był twój dziadek. — Grace spojrzała zaskoczona, a kobieta mówiła dalej: — Gdy okazało się, że masz Energię Uzdrawiania, byłam pewna, że Chang jest twoim dziadkiem — Grace słuchała uważnie — Ale po rozmowie z nim wiem, że na pewno nim nie jest.

Grace przypomniała sobie opowieść pana Wu o jego miłości i przeszło jej przez myśl, że może to babcia była tą kobietą, którą tak kochał.

— A z kim przyjaźnił się Pan Wu? — wtrąciła nagle Grace, przerywając cioci.

— Słucham? — zapytała zaskoczona staruszka.

— Czy ciocia zna jego przyjaciela z tamtych lat? — powtórzyła Grace.

— Niestety, nie znam — odparła kobieta. — Jak przyjechałam do Sun City, to Chang mieszkał już na wyspie i nie pojawiał się tutaj zbyt często. Violet często go wspominała, bardzo go lubiła i chyba cierpiała, że przestał przyjeżdżać do miasta. Wiedziałam tylko, że posiada Energię Uzdrawiania, a w naszej linii nikt nie miał takich zdolności, więc pomyślałam, że może on jest ojcem Anny… Ale, niestety, nie — odpowiedziała zrezygnowana ciocia.

— Skoro w zwoju są uwzględnieni ludzie posiadający Energię Żywiołów, to znaczy, że dziadek też pochodził z Bractwa. — Ciotka Beatrice spojrzała uważnie na Grace. — Stąd Pan Wu nie może być moim dziadkiem — zakończyła dziewczyna.

— Na to nie wpadłam — powiedziała kobieta, po czym się zamyśliła.

Rozdział 6

— Wow! — powiedział mile zaskoczony David, gdy zobaczył Grace wychodzącą ze swojego pokoju z rozpuszczonymi długimi czarnymi włosami, ubraną w seksowną, trochę rozkloszowaną, niebieską mini sukienkę z dłuższym rękawem i długie do kolan niebieskie kozaczki. Dziewczyna się uśmiechnęła i podchodząc do chłopaka, dała mu całusa.

— Miłej zabawy! — krzyknęła z salonu ciocia, a para zgodnym chórem podziękowała i wyszła z domu.

David przyjechał motorem. Ubrany był w ciemnoniebieskie jeansy, co świetnie komponowało się z niebieską sukienką Grace, i jasną koszulę rozpiętą pod szyją. Wsiedli na motor i zajechali pod dom Arthura. Słychać było unoszącą się dookoła muzykę. Weszli od strony tarasu. Nikogo jeszcze nie było, impreza miała zacząć się dopiero za godzinę.

— Wow! — powiedział mile zaskoczony Arthur, widząc wchodzącą Grace. Ta popatrzyła zalotnie i poszła przywitać się z Lidią, która właśnie przeglądała płyty.

Lidia ubrana była w różową minispódniczkę i bluzeczkę z głębokim dekoltem na plecach. Wyglądała bardzo elegancko i kobieco. Potem podbiegła do nich Maya w króciutkich spodenkach, z prawie widocznymi pośladkami i kusej koszulce na ramiączkach. Dziewczyny zaczęły podrygiwać w rytmie muzyki.

Chłopcy stali na tarasie, oparci o barierkę i popijając wodę mineralną z butelek, obserwowali swoje damy.

— Zapowiada się gorąca noc — powiedział wesoło Arthur, poprawiając koszulę pod szyją. Chłopcy spojrzeli na niego i zaczęli się śmiać.

Grace wyszukała utwór, przy którym tańczyli na kursie u Lorenza, i po włączeniu płyty pobiegła wyciągnąć Davida na parkiet. Ten trochę się opierał, ale w końcu dał się namówić. Potem dołączyli pozostali. Tańczyli tak, nie zauważając, jak zaczęli się schodzić goście. Arthur wybiegł z parkietu do konsoli, zawsze był DJ-em na swoich imprezach, i witał przychodzących gości, zachęcając ich do zabawy na parkiecie.

Wszyscy przychodzący, zwłaszcza chłopcy, zwracali uwagę na trzy seksowne tancerki pośrodku i zaskoczeni przyglądali się Davidowi, który pląsał pomiędzy nimi.

— A podobno nienawidzi tańczyć — wchodząc na taras, powiedziała Nina do Diany, gdy zauważyła na środku parkietu tańczącego Davida. Diana spojrzała w jego stronę i poczuła ogarniającą ją złość.

Za dziewczynami weszli Marck i Timon. Czarnowłosy chłopak od razu zauważył Grace.

— Nieźle się porusza — uśmiechając się do Timona, wskazał również na tańczącą obok Mayę. Po czym podeszli bliżej, tak by dziewczyny zauważyły, że je obserwują.

Gdy kolejny utwór się skończył, David z Peterem poszli po napoje, zostawiając swoje partnerki na parkiecie. Podchodząc do stolika z napojami, chłopak spotkał się ze spojrzeniem stojącej tam Diany. Oboje chwilę patrzyli na siebie z pogardą w oczach, po czym chłopcy poszli dotrzymać towarzystwa Arthurowi. Ten świetnie się bawił, komentując każdy utwór i widząc pełen ludzi parkiet. Peter szturchnął Davida i pokazał mu gapiących się na dziewczyny Marcka i Timona. Chłopcy wymienili między sobą zabójcze spojrzenia, a Grace, Lidia i Maya właśnie schodziły z parkietu, aby napić się czegoś chłodnego. Czarnowłosa dziewczyna, widząc poważną minę Davida wpatrzonego w tłum, delikatnie objęła go od strony pleców, całując go w ramię. Ten chwycił obejmujące go ręce i trochę się rozluźnił. Podobnie zrobiła Maya z Peterem. Lidia natomiast dała długiego buziaka Arthurowi i uśmiechnęła się wesoło. Stali tak przez chwilę.

— Uwaga, za chwilę zwalniamy tempo i zapraszam wszystkie pary na parkiet — powiedział Arthur i spojrzał na kolegów. Ci zabrali swoje dziewczyny na parkiet, a DJ, włączając wolną muzykę, objął Lidię i tańczył z nią przy konsoli.

David przysunął Grace mocno do siebie i zaczęli się kołysać w rytmie muzyki. Po chwili David pocałował delikatnie dziewczynę, a ta wtuliła się w niego i tak tańczyli do końca utworu.

— Idziemy na górę? — szepnął jej do ucha, gdy rozpoczął się kolejny wolny utwór. Grace bez oporu się zgodziła, weszli szybko po schodach na taras, po czym zatrzymali się w kącie i zaczęli się namiętnie całować. Całą sytuację obserwował uważnie Marck.

Nagle rozległ się przeraźliwy krzyk. Arthur wyłączył muzykę i wszyscy zbiegli się do stołu z napojami. Gdy przepchnął się przez tłum, zobaczył leżącego i dławiącego się śliną chłopaka. Jego dziewczyna klęczała przy nim i krzyczała.

— Co mu jest? — zapytał Arthur. Dziewczyna mówiła z płaczem:

— On ma padaczkę, nie może pić alkoholu, bo dostaje ataków i może umrzeć.

Arthur spojrzał na nią i powiedział:

— Tutaj nie ma alkoholu… — W tym momencie dobiegli Grace i David. Dziewczyna kucnęła przy chorym chłopaku i kazała odsunąć się jego dziewczynie.

Ta, podnosząc się, wskazała na Marcka oskarżycielsko:

— To ty mu coś wlałeś!

— Daj spokój — odparł, uśmiechając się chamsko chłopak — sam prosił o odrobinę whisky.

Wtedy David nie wytrzymał i rzucił się w stronę Marcka.

— No chodź! — zachęcił go gestem tamten i zaczęli się bić. Grace spojrzała na Arthura.

— Powstrzymaj ich. — Po czym skupiła się na przekazaniu Energii duszącemu się chłopakowi.

Gdy Arthur podbiegał do Davida, Marck narysował w powietrzu koło i przed Arthurem wyrósł mur ognia. Razem z Peterem postawili ścianę wody z morza, ale nie udało im się zalać ognia, bo Tamara, Energią Ziemi, stworzyła przepaść między wodą a okręgiem z ognia. Lidia próbowała powstrzymać dziewczynę, tworząc ruchome piaski, które zaczęły wciągać Tamarę. Maya wywołała trąbę powietrzną, chcąc ugasić ogień, jednak natrafiła na kontratak ze strony Timona.

Gdy trwała bitwa na Energie, Grace właśnie kończyła uzdrawiać chłopaka i gdy ten otworzył oczy, oddychając swobodnie, pobiegła pomóc reszcie. Szybko poradziła sobie z okręgiem z ognia i podbiegła do bijących się chłopaków, próbując ich rozdzielić.

W tym samym czasie pojawiła się Katherina.

— Co się tutaj dzieje!? — krzyknęła, patrząc na leżącego Marcka. David podniósł się szybko, a za nim wstał drugi chłopak. Obaj mieli krwawiące wargi.

— Nic — odparł po chwili Marck, wycierając krew z wargi.

David patrzył na niego gotowy do dalszej konfrontacji. Kobieta spojrzała na jednych i drugich, i kazała Kręgowi Czarnej Magii opuścić plażę. Wszyscy zgodnie poszli za nią bez słowa. Diana, która nie brała udziału w walce, dołączyła przy wyjściu.

— Nic ci nie jest? — zapytała Grace, chwytając Davida za ramię. Ten przytaknął głową i wytarł ręką krew z ust. Grace dotknęła chorego miejsca i po chwili rany już nie było.

— To chyba się udało — powiedział nagle Arthur, oddychając głęboko. Grace i David spojrzeli na niego, a potem na tłum ludzi gapiących się na nich.

Nagle z tłumu wyłonił się chłopak, któremu przed sekundą Grace uratowała życie.

— Dziękuję — powiedział z wdzięcznością.

Grace uśmiechnęła się, a David pomasował ją po plecach. Za nim pojawił się Dominic.

— Więc to prawda — powiedział zadowolony — Energia Ziemi i Kosmosu odradza się. — Spojrzał na Davida i poważnym głosem dodał: — Obiecaj mi, że ją zabijecie — David patrzył poważnie na chłopaka. — Przez Katherinę moja siostra od dwóch miesięcy leży w śpiączce. Matka się załamała, a ojciec w ogóle się nie odzywa. Większość z nas — wskazał na tłum — ma kogoś bliskiego, kto przez te czarownice umarł lub leży w szpitalu nieprzytomny. Obiecaj, że pomścisz naszych bliskich.

David spojrzał na Grace, potem na pozostałych i potwierdził głową.

Dominic podziękował mu, podając rękę, po czym spoglądając na Grace, powiedział:

— Wyglądasz bardzo seksownie w tej sukience. — Uśmiechnęli się do siebie i chłopak odwrócił się, zbierając się do wyjścia. Pozostali goście zaczęli wychodzić za nim.

— No i po imprezie — powiedział zrezygnowany Arthur.

Pozostali popatrzyli ze smutkiem, a David, obejmując Grace, pocałował ją. Potem wszyscy wzięli się za sprzątanie. Po godzinie plaża i dom świeciły czystością. Zaczęło robić się widno i towarzystwo rozeszło się do spania w domku na plaży.

Gdy Grace wchodziła do pokoju, David zatrzasnął za nią drzwi i przyparł ją do nich.

— Czy teraz dokończymy to, co nam przerwano? — zapytał, zawadiacko.

Dziewczyna popchnęła go na łóżko, po czym, niczym striptizerka, ściągnęła kozaki, potem powoli zsunęła sukienkę i usiadła na kolanach Davida, rozpinając mu koszulę. Ten nie wytrzymał i przerzucił ją na łóżko. Oboje wybuchnęli śmiechem i zaczęli się namiętnie całować.

Rozdział 7

Przed lekcjami Grace i Maya rozmawiały na temat zakupów. Planowały wypad do miasta po sukienki na Inicjację. Wszyscy podchodzili bardzo poważnie do tego rytuału, chociażby z tego powodu, że mieli złożyć przysięgi małżeńskie. Nagle Maya szturchnęła Grace i wskazała na podchodzącą do Petera Ninę.

— Czego ona od niego chce? — zapytała widocznie zła dziewczyna.

Grace spojrzała z podejrzliwością. Potem, natykając wzrok Marcka, który jak zawsze wpatrywał się w nią i niepokojąco się uśmiechał, odpowiedziała:

Próbuje cię sprowokować.

Wzięła koleżankę pod rękę, idąc do sali. Marck zagrodził im wejście. Maya nie zauważyła tego, gdyż cały czas śledziła zachowanie Niny i Petera.

Grace spojrzała Marckowi prosto w oczy, stali tak przez chwilę, aż pojawiła się nauczycielka:

Marck, masz jakąś sprawę do dziewczyn?

Ten spojrzał automatycznie na kobietę i ustępując miejsca, zrobił szarmancki gest ręką. Grace i Maya weszły do sali, a nauczycielka, rozglądając się jeszcze po korytarzu, powiedziała:

— Zapraszam do sali. — I zachęciła Petera, czekając, aż wejdzie do klasy. Nina pożegnała chłopaka prowokującym spojrzeniem. Nauczycielka zamknęła za sobą drzwi.

Maya zapytała siadającego w ławce Petera:

— Czego chciała? — chłopak spojrzał na nią i odpowiedział:

— Chce, żebym pomógł jej w matmie.

— Przecież jest rok wyżej — stwierdziła zdziwiona i zarazem zła szatynka. — I zgodziłeś się, tak? — zapytała cicho po chwili. Peter usiadł przed Mayą i nic nie odpowiedział. Do końca lekcji dziewczyna siedziała naburmuszona.

W czasie lunchu Maya usiadła z dala od Petera. Arthur spojrzał na Grace i gestem głowy zapytał ją, o co chodzi.

— Peter ma udzielać korepetycji z matmy Ninie — powiedziała, a Arthur i David z niepokojem spojrzeli na chłopaka.

— Odbiło ci? — powiedział Arthur.

Ten spojrzał na niego i wyjaśnił:

— Nie mogłem odmówić, ma prośbę od dyrektora. — Spojrzał na chłopaków, potem na Mayę, która siedziała wkurzona, z założonymi rękami i wpatrywała się w stół.

— Idź do dyra i powiedz, że nie masz czasu — szepnął David.

Peter spojrzał na niego i odpowiedział, próbując uspokoić pozostałych:

— Dam sobie radę.

Arthur przerwał mu:

— Jak chcesz dać sobie z nią radę, skoro ma taką samą Energię jak ty?

— Ty też masz tę samą Energię i jakoś ciebie nie rusza, prawda? — powiedział na odczepnego do Arthura. Ten, odsuwając się na krześle, przyjął cios bez komentarza.

— To niebezpieczne — wtrąciła Grace.

A Maya wściekła, wstając od stolika, dodała:

— Ale pan uprzejmy, nie potrafi odmówić kobiecie. — I wyszła ze stołówki.

— Daj spokój Maya — próbował ją zatrzymać zrezygnowany Peter. Po czym spojrzał na pozostałych.

Lidia wstając od stołu, powiedziała:

— Ona ma rację, powinieneś odmówić. — I poszła za Mayą.

Grace spoglądając na Davida i dając mu buziaka, też wyszła ze stołówki. Chłopak spojrzał na Arthura, potem obaj na Petera. Ten wpatrywał się w kanapkę i sprawiał wrażenie zamyślonego.

— Dasz sobie z nią radę? — zapytał po chwili David.

Peter spojrzał na chłopaków i opierając się na stole, odpowiedział, patrząc Davidowi w oczy:

— Ty jakoś dałeś sobie radę z Dianą.

Chłopak oparł się na krześle i spoglądając na Arthura, odpowiedział:

— Ok, niech będzie.

— Ale jak zacznie się coś dziać… — zaczął Arthur.

— Tak, wiem — nie pozwolił mu dokończyć Peter. — Dam wam znać. — Wstał i wyszedł ze stołówki.

David spojrzał na Arthura, obaj nie byli przekonani co do tego, czy dobrze zrobili, pozwalając mu na samodzielne działanie.

Peter był bardzo poukładanym, grzecznym, kulturalnym facetem. Wychowywanym w kulcie ogromnego szacunku dla kobiet. To były jego główne zalet, ale przez to stawał się też świetnym celem do wykorzystywania. Maya pokochała go właśnie za to, że przy nim zawsze czuła się jak królowa, czego wcześniej nie doznała ze strony żadnego z chłopaków. Przy Peterze Maya nauczyła się siebie szanować, zbudowała od nowa poczucie własnej wartości i pewności siebie. Pokochała swoją kobiecość. Przy Peterze każda dziewczyna czuła się jak dama.

Zajęcia gimnastyczne wszystkie grupy wiekowe miały w tym samym czasie na boisku. Chłopcy byli podzieleni na kilka sekcji — koszykarską, piłkarską i aikido, dziewczyny uprawiały gimnastykę, trenowały siatkówkę i taniec. Lidia ćwiczyła gimnastykę, była bardzo rozciągnięta, Maya i Grace, oczywiście, taniec. Peter grał w piłkę, a David i Arthur w koszykówkę. Diana i Nina należały do sekcji siatkarskiej, Tamara — gimnastycznej, a Marck i Timon — piłki nożnej.

Pierwsze zajęcia z tańca skupiły się głównie na omówieniu planu na najbliższy rok. Grace słuchała i starała się go zapamiętywać. Maya siedziała obok na trawniku, ale była nieobecna myślami. Lidia ćwiczyła niedaleko na równoważni. Chłopcy rozgrywali mecz w kosza, a sekcja Petera miała rozgrzewkę. Gdy zadzwonił dzwonek, wszyscy ruszyli w stronę szatni. Dziewczyny szły przodem.

Marck wykorzystał sytuację i przebiegając obok Grace, lekko ją szturchnął. Ta spojrzała wściekła na niego, a on puszczając oczko powiedział:

— Seksownie ci w tym stroju.

Maya, widząc to, krzyknęła do chłopaka:

— Dupek!

Całą sytuację obserwował z daleka David i ściskał coraz mocniej piłkę do kosza. Zauważył to Dominic, podszedł do niego i odbierając mu piłkę z rąk, powiedział:

— Da sobie radę — po czym dodał — jest twardą babką. — Obaj uśmiechnęli się do siebie i skierowali w stronę szatni.

Wchodząc do szatni, Nina popchnęła Mayę, wciskając się przed nią. Ta nie wytrzymała i jej oddała. Zaczęły się przepychanki między nimi, aż musiała zareagować nauczycielka. Gdy je rozdzieliła i dała ostrzeżenie, dziewczyny rozeszły się do swoich szafek.

— Dobrze się czujesz? — zapytała czule Lidia. Grace stała obok i także czekała na odpowiedź. Maya już nie była zła, wyglądała jednak, jakby miała się za chwilę rozpłakać. Ale szybko się pozbierała, bo podeszły do nich Diana, Tamara i Nina.

— Jeszcze nie skończyłyśmy — powiedziała szeptem Nina, nachylając się do Mai.

— Odczep się! — powiedziała stanowczo Grace.

Diana spojrzała na nią piorunującym wzrokiem i przysuwając się do niej, wtrąciła:

— Lepiej uważaj na siebie.

Grace przybliżyła się do twarzy dziewczyny i odpowiedziała, cedząc przez zęby:

— Bo co? Naślesz na mnie swoje pieski? — Diana i Nina odsunęły się.

— Nie bądź taka pewna siebie — wtrąciła blondwłosa dziewczyna, po czym Tamara chwyciła za ramię koleżankę i powiedziała, spoglądając na Lidię:

— Zostaw te złodziejki facetów. — I wyszły z szatni.

Lidia i Grace odetchnęły z ulgą, a Mai puściły nerwy i się rozpłakała. Dziewczyny ją przytuliły.

— Co mam teraz zrobić? — mówiła szlochając. — A jeśli mi go odbierze? — pociągała nosem.

— Nie odbierze — powiedziała zatroskana Grace.

— Peter ciebie bardzo kocha — dodała czule Lidia. — Poza tym za kilka dni będziecie jakby małżeństwem — uzupełniła po chwili, lekko się uśmiechając. Siedziały tak jeszcze przez chwilę, a potem zabrały swoje rzeczy i wyszły ze szkoły.

***

Wieczorem Grace siedziała w salonie z Davidem. Odrabiali lekcje, a ciocia Beatrice pichciła coś w kuchni. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Grace poszła otworzyć i zobaczyła Petera.

— Cześć — powiedział niepewnie, dziewczyna popatrzyła uważnie. — Pomożesz mi? — zapytał. Grace spoważniała.

— Coś się stało? — zapytała. Słysząc to, David podszedł do drzwi.

— Chcę pogodzić się z Mayą, ale potrzebuję waszej pomocy.

Grace uśmiechnęła się i spojrzała na wesoło patrzącego na nią Davida.

— Co mamy zrobić? — zapytał nagle chłopak Grace.

Plan był taki, aby zwabić Mayę do domu Arthura, gdzie on i Lidia pomogli Peterowi przygotować romantyczną kolację we dwoje. Grace wymyśliła, że pojedzie po Mayę i namówi ją, aby udały się do Arthura. Wiedziała, że Maya nie będzie chciała spotkać się z Peterem, więc powiedziała jej, że chłopcy poszli na skutery, a one pojadą tylko po Lidię i gdzieś się ulotnią. Artur wyszedł z domu, zanim przyjechała Maya z Grace.

Lidia dokończyła szykowanie kolacji i poprawiając jeszcze koszulę Peterowi, westchnęła:

— Jak tu pięknie. — Rozejrzała po tarasie. Cały był udekorowany czerwonymi, białymi i niebieskimi różami. Pośrodku stał pięknie nakryty stół. Gdzieniegdzie paliła się świeca, dzięki czemu panował romantyczny półmrok. W tle słychać było spokojną muzykę. Peter odetchnął głęboko, gdy Lidia dostała sygnał, że dziewczyny już są.

— Zapomniałam torebki z auta — powiedziała przy drzwiach Grace. Maya spojrzała na nią i chciała się z nią wrócić, ale przyjaciółka ją zatrzymała. — Wejdź już i idź do Lidii, zaraz wrócę. — Po czym odwróciła się i powoli szła w stronę auta, nasłuchując, czy Maya weszła do domu. Potem pobiegła pod drzewo, gdzie w jeepie Arthura czekali na nią chłopcy.

— Lidia! — krzyknęła Maya, wchodząc do domu.

— Idź na taras, zaraz przyjdę — odpowiedziała Lidia z kuchni, a gdy ta zniknęła jej z oczu, cicho wyszła z domu. Pobiegła do samochodu, gdzie czekała reszta towarzystwa. Cofnęli trochę auto, aby zobaczyć, co się dzieje na tarasie.

Maya weszła do salonu, który prowadził na taras. Usłyszała muzykę i zobaczyła rozsypane płatki róż prowadzące na zewnątrz. Zdziwiona poszła w stronę tarasu. Wchodząc, zaskoczona otworzyła szeroko oczy.

Za nią pojawił się Peter i szepnął jej do ucha:

Spędzisz ze mną wieczór?

Maya odwróciła się i zobaczyła ubranego w białą koszulę i eleganckie białe spodnie chłopaka z czerwoną różą w dłoni. Peter, patrząc poważnie, wręczył jej kwiatek. Maya ze łzami w oczach rzuciła mu się na szyję.

Obserwowali to z zewnątrz przyjaciele. Lidia i Grace spojrzały na siebie z rozmarzonym uśmiechem i głęboko westchnęły. David i Arthur tylko się uśmiechnęli i pokiwali głowami.

— Kobiety i ich romantyzm — podsumował Arthur, odpalając silnik, po czym dostał kuksańca od Lidii.

— Auuu! — krzyknął — Za co?

Pozostali zaczęli chichotać. Potem ruszyli, nie oglądając się za siebie.

Nadszedł dzień Inicjacji. Grace obudziła się podekscytowana. Usłyszała głosy w salonie i poszła sprawdzić, kto przyszedł.

— Mama, tata! — krzyknęła szczęśliwa, gdy zobaczyła ich w korytarzu. Przytulili się mocno. — Co tutaj robicie?

— Nie moglibyśmy przegapić twojej Inicjacji — powiedział dumnie ojciec.

— No i bądź co bądź, ślubu — dodała z troską matka. Dziewczyna wtuliła się w mamę. Bardzo się ucieszyła, że rodzice będą z nią w tym dniu.

Cała szóstka nie poszła dziś do szkoły. Dzień mijał na przygotowaniach, powtarzaniu regułek i tego, co po kolei każdy ma robić.

Gdy zapadł zmierzch i pełnia księżyca oświetlała plażę, wszyscy pojawili się na wyspie Bractwa. Bose dziewczyny ubrane były w białe sukienki, dopasowane do figury, miały srebrne diademy na głowach, w które powplatane były liście z ich Drzew Życia. Chłopcy natomiast przybyli w białych koszulach i białych spodniach. Wszyscy wyglądali jak anioły.

Krótko przed rozpoczęciem rytuału Starszyzna założyła każdemu na szyję Runiczny Kamień Serca: ciocia Beatrice włożyła Grace agat ze znakiem fehu, babcia Apollina — Davidowi opal z runą gabo, babcia Iris — Arthurowi kryształ górski z isa, dziadek Amon — Peterowi akwamaryn z perdo, babcia Selena — Lidii rubin z othala i dziadek Eol — Mai koral z tiwaz.

Na uroczystości byli wszyscy rodzice. Nawet rodzice Arthura, którzy zazwyczaj zjeżdżają do domu tylko dwa razy w roku — na urodziny syna i w święto Samahain — tym razem nie mogli przegapić tak ważnej uroczystości. Pojawił się też pan Wu, co poprawiło bardzo humor inicjowanym i poczuli się pewniejsi.

Ciocia Beatrice namalowała na środku symbol TAO, czyli stanu Wszechświata po rozdzieleniu się Yin i Yang. Potem Yin zasypała ciemną ziemią. Znak ten jest symbolem ładu kosmicznego i kosmicznej harmonii. Równowagi Wszechświata.

Yin i Yang to dwie przeciwstawne, ale dopełniające się siły, z których współdziałania wynika całe istnienie. Yin symbolizuje pierwiastek kobiecy, chłód, cień, bierność, wilgoć, Yang przeciwieństwo tego. Mówi nam to, że nie chodzi o spór i walkę między światłem a mrokiem, lecz o współdziałanie i uzupełnianie się.

TAO symbolizuje idealną harmonię i współpracę Wszechświata, Kosmosu, wszystkiego.

Dalej w samym centrum znaku narysowała Symbol Słońca i wskazała na Davida, aby tam stanął. Potem po czterech stronach świata nakreśliła kolejno znaki Merkurego, Urana, Neptuna i Plutona. Zrobiła kilka kroków i wyznaczyła pentagram, gdzie na końcu poszczególnych ramion rysowała kolejno: w miejscu ognia — symbol Księżyca, ziemi — Wenus, powietrza — Jowisza, wody — Marsa i (ducha) wody — Saturna. Jednocześnie, rysując znaki, wskazywała kolejno, kto ma gdzie stanąć. Potem narysowała za nimi zamknięte koło i rozpaliła pięć ognisk dookoła.

Starszyzna stanęła za swoimi podopiecznymi, oprócz babci Davida, który stał w samym centrum. Grace, Lidia, Arthur, Peter i Maya odwrócili się do swoich opiekunów i po chwili ciocia Beatrice, wręczając Grace zapaloną świecę, powiedziała:

— Przekazuję tobie Ogień.

Dziewczyna wzięła świecę z rąk kobiety i odwracając się w stronę środka, podeszła do Davida. Uśmiechając się, podała mu świecę, mówiąc:

— Oto jestem ja, Grace, która reprezentuje Energię Ognia.

David odebrał od niej symbol ognia i kładąc go wewnątrz Yin Yang mówił:

— Ogień jest żywotnością, namiętnością, siłą i transformacją. — Grace odwróciła się i odeszła na swoje miejsce.

Potem Lidia dostała od babci kamienną miseczkę z ryżem — symbol Ziemi. Podeszła do Davida i podając mu miseczkę, powiedziała:

— Oto jestem ja, Lidia, która reprezentuje Energię Ziemi.

David odebrał od niej symbol ziemi i kładąc go wewnątrz Yin Yang, powiedział:

— Ziemia jest formą, siłą, postawą, wytrzymałością i umocnieniem. — Lidia wróciła na swoje miejsce.

Kolejna była Maya. Odbierając od dziadka tlące się kadzidełko, podeszła do Davida, mówiąc:

— Oto jestem ja, Maya, która reprezentuje Energię Powietrza. — I oddała symbol w ręce Davida.

Ten kładąc kadzidełko wewnątrz koła, mówił:

— Powietrze jest ruchem, przepływem, ekspansją i wyzwoleniem.

Potem Arthur, podchodząc do środka koła, powiedział:

— Oto jestem ja, Arthur, który reprezentuje Energię Wody. — I kładąc miseczkę z wodą na rękach Davida, patrzył, jak ten, odstawiając ją na ziemię, mówi.

— Woda jest przepływem, adaptacją, oczyszczeniem i magnetyzmem.

Na końcu był Peter, także reprezentujący Energię Wody.

Gdy chłopak wrócił na swoje miejsce, David stanął na symbolu Słońca wyrysowanym w samym centrum Yin Yang i powiedział, patrząc w niebo:

— Oto jestem ja, David, który reprezentuje Energię Ducha. Duch jest wodą, powietrzem, ogniem i ziemią. Jest jednością, Wszechświatem, nieskończonością, boskością.

Gdy to powiedział, wszyscy spojrzeli w górę, gdzie ujrzeli, jak z Davida w stronę nieba wybuchła białofioletowa poświata — symbolizująca ducha, potem z Grace czerwona — symbol ognia, z Lidii — zieleń, z Mai — srebrnoszary kolor powietrza, a z chłopaków — niebieski kolor wody. I tak powstała nad nimi tęcza, symbol połączenia z Energią Kosmicznej Jedności.

Potem chłopcy weszli do wnętrza pentagramu, dziewczyny stanęły przed nimi. Najpierw David ukucnął, narysował przed sobą symbol Słońca i wstając, powiedział do stojącej przed nim Grace:

— Solis — symbol ducha.

Dziewczyna kucnęła i narysowała symbol Księżyca:

— Lunam — symbol duszy.

Obok stali Arthur i Lidia.

Chłopak, rysując znak Marsa, powiedział:

— Mars — materia góruje nad duchem.

Potem Lidia, wyznaczając znak Wenus:

— Wenus — duch góruje nad materią.

Z drugiej strony Davida i Grace stali Maya i Peter. Chłopak, rysując znak Saturna, powiedział:

— Saturn — materia góruje nad duszą.

Następnie Maya, wyznaczając symbol Jowisza:

— Jupiter — dusza góruje nad materią.

Potem David, wskazując kolejno narysowane wcześniej przez ciocię Beatrice symbole Merkurego, Urana, Neptuna i Plutona, dopowiedział:

— Mercuri — umysł, Uranium — świadomość, Neptunium — energia kosmiczej jedności, Plutonium — energia transformacji i przeobrażen. Od teraz stanowimy jedność ze Wszechświatem — dokończył, patrząc w oczy Grace.

Biała poświata okrążyła pary, tworząc obręcz. W tym momencie chłopcy wyciągnęli z kieszeni pierścionki. Dziewczyny otworzyły szeroko oczy ze zdziwienia.

David uśmiechnął się ładnie do Grace i zakładając pierścionek na jej palec serdeczny prawej ręki, powiedział:

— Niech to będzie symbol naszej jedności.

Pozostali chłopcy postąpili dokładnie tak samo.

Rodzice obserwujący wszystko z boku byli wzruszeni. Babcia Davida popłakała się.

A młodzi pocałowali się i po chwili naokoło każdej pary wytworzyła się biała smuga, okrążając ich od stóp do głów, zamykając ich w kokonach. Potem wszystko się rozprysło w stronę nieba, niczym sztuczne ognie. Widok zapierał dech w piersiach.

Starszyzna i rodzice ruszyli w stronę domu, gdzie czekała uroczysta kolacja na tarasie, a pary jeszcze chwilę zostały na plaży.

David, obejmując Grace, uśmiechnął się, a ona przytuliła się do niego.

— Spójrz — powiedziała dziewczyna i wskazała palcem w stronę jednego z ognisk — wtedy ogień przestał się palić. Grace spojrzała zadowolona, a David wyraził uznanie, po czym zapalił ognisko z powrotem.

— Hej — wzburzyła się lekko Grace, ale już po chwili uśmiechnęła się znowu.

— Patrzcie na to — wtrącił nagle Arthur i formując wodę z morza w kształt pięści, chciał zalać ognisko, ale z boku uderzyła go podobna pięść wody. Spojrzał na Davida ze złością.

— Hej!

David zawołał w obronie:

— To nie ja.

Po czym wszyscy spojrzeli na Petera.

— Nie zadzieraj ze mną! — powiedział poważnie Arthur i uśmiechnął się.

Wtedy Maya stworzyła małe trąby powietrzne, które tańczyły między ich nogami, a Lidia wydobywając kamyki z ziemi, poukładała je w kształcie serduszek.

Stali jeszcze tak przez chwilę, po czym poszli w stronę domu.

Stół ustawiony został w kwadracie. Każda z par miała zarezerwowany środek jednego z boków. I tak, David i Grace po swojej lewej stronie mieli Lidię z Arthurem, a po prawej Mayę i Petera, pozostali goście siedzieli pomiędzy nimi. Naprzeciw Grace miała swoich rodziców. Wszyscy wesoło gawędzili, opowiadali i wspominali.

— Ach — westchnęła z rozrzewnieniem babcia Davida — a dopiero co byliście tacy mali…

— Tak — wtrąciła mama Arthura. — Tyle było z wami zabawy i radości — dodała.

Wszyscy się uśmiechnęli, a David szepnął pod nosem:

— Zaczyna się. — Po czym spojrzał ze zrezygnowaną miną na Grace, a ona uważnie na niego, nie bardzo rozumiejąc, o czym mówi.

— Pamiętacie, jak Peter miał roczek i ciągle gryzł Arthura? A ten biegał do wszystkich i płakał, wskazując na biednego bobasa i krzyczał „on, on”, bo nie potrafił wymówić imienia Peter? — Chłopcy schowali ze wstydu twarze w dłoniach. Dziewczyny zaczęły się śmiać.

— A pamiętacie, jak Maya i Lidia się pobiły? — wtrąciła nagle mama Lidii.

— Przestań, mamo — powiedziała zawstydzona dziewczyna.

— Dlaczego? — zaoponowała matka. — Pobiłyście się wtedy o lalkę, bo każda myślała, że druga jej zabrała, a potem się okazało, że Peter zrobił sobie pędzel z jej włosów do malowania. — Wszyscy prawie płakali ze śmiechu.

— Ale najlepsze było wtedy, gdy Arthur i David bawili się w malarzy — wtrąciła babcia Apollina.

— Babciu, nie przy jedzeniu — zatrwożył się chłopak, a Arthur położył zrezygnowany głowę na stole.

— Dla nas są to piękne wspomnienia — wtrąciła, strofując Davida, matka Arthura i zaczęła opowiadać, patrząc na Grace.

— Chłopcy, gdy mieli po dwa lub trzy latka, często przesiadywali na plaży. Siedzieli wtedy w turystycznym łóżeczku i bawili się, a my wtedy się opalałyśmy. — Gdy to mówiła, David też schował głowę w rękach, kładąc się na stole, i zaczął uderzać głową o stół na znak załamania i zawstydzenia. — Któregoś dnia podchodzimy do łóżeczka i widzimy, że chłopcy wymalowali całe łóżeczko swoimi kupami — powiedziała i wybuchnęła śmiechem.

Arthur nie wytrzymał i powiedział błagalnie:

— Mamo!!!

Ta pokiwała tylko głową, a wszyscy głośno się śmiali. Gdy atmosfera się trochę uspokoiła, ciocia Beatrice spytała:

— A Grace, jakim była dzieckiem?

Arthur podniósł szybko głowę, uradowany, że temat kupy się skończył. Podobnie David, który spojrzał na dziewczynę. Powoli chichot ucichł i odezwała się Anna.

— Grace była spokojnym dzieckiem. — Dziewczyna się uśmiechnęła. — I miała zawsze ogromne powodzenie — dodała, spoglądając na Davida.

— Ma do teraz — wtrącił Arthur, puszczając oko do Grace.

— W szkole podstawowej nauczycielka powiedziała nam — kontynuował ojciec — że mogłaby ją posadzić pośrodku sali i wszystkich chłopców naokoło, tak byli w nią wpatrzeni. — Spojrzał na dziewczynę, ta się zawstydziła. David spoglądał co jakiś czas na nią, uśmiechając się.

— A dużo miała chłopaków? — zapytał ciekawski Arthur. Mama spojrzała na chłopaka, potem na Grace.

— Przyjaźniła się od dzieciństwa z Chrisem — wspominała. — Byliście chyba parą przez krótki czas — powiedziała, oczekując na potwierdzenie ze strony dziewczyny. — Ale coś nie wyszło i zostali przyjaciółmi.

Grace spojrzała na Lidię, a ta na nią.

— Potem zakochała się w tańcu — wtrącił ojciec.

— O, tak — potwierdziła Anna — i zapisała się do sekcji tanecznej. — Ale chyba po roku się przeniosłaś, prawda? — Grace pokiwała głową. — Uciekłaś przed chłopakiem… Jak mu było… — Anna spojrzała na męża, ten nie mógł sobie przypomnieć, ale na ratunek przyszedł mu Arthur.

— Lorenzo — powiedział.

— Tak, Lorenzo — potwierdziła Anna, trochę zaskoczona, że chłopak go zna.

Grace, widząc minę matki, wytłumaczyła:

— On nas ostatniego lata uczył tańca.

— To ten sam Lorenzo? — zapytała zaskoczona.

— I nie przeszło mu — dodał Arthur.

— Naprawdę? — zdziwiła się matka.

— On był koszmarny — dodał poważnie ojciec Grace. — Jak Grace dała mu kosza, to przyłaził do nas przez tydzień i wypłakiwał się na ramieniu Anny. — Mama Grace potwierdzała, kiwając głową i wpatrując się w stół, a Grace spojrzała znacząco na Mayę i Lidię, aby potwierdzić swoje wcześniejsze słowa. — Był taki… — nagle zawiesił głos.

— …kobiecy — wtrąciła Lidia.

–...mało męski — dodała Maya.

–...bez jaj — podsumowała Grace.

— …właśnie — dopowiedział Dany.

— A miała jakieś wpadki? — zapytał nagle David. Pozostali spojrzeli na rodziców dziewczyny.

— Jedną — wtrącił ojciec dziewczyny. — Wyrzucili ją i jej koleżankę z kolonii — dodał.

— Co? — zapytał zaskoczony, ale i pełen uznania Arthur. Grace spojrzała na rodziców, robiąc niepewną minę.

— Za co? — zaciekawił się Peter.

— Wychowawczyni określiła je jako nierządnice.

— Co? — David rozsiadł się wygodnie na krześle. — No, robi się ciekawie — dodał wesoło.

Grace spojrzała na niego, ale jej ust nie opuszczał uśmiech. Ojciec spojrzał na Grace i powiedział:

— No, wytłumacz się.

— Ty zacząłeś — odbiła piłeczkę dziewczyna.

— W skrócie: grały z dziesięcioma chłopakami w rozbieranego tysiąca i zostały przyłapane.

— Ha! Nie mogę! — krzyknął Arthur. — Umiesz grać w tysiąca? — zapytał, spoglądając na dziewczynę.

— Jest najlepsza — wtrącił Dany.

— Przyłapali was nago? — zapytała zaciekawiona Lidia, spoglądając na Grace.

— Nie nas, tylko wszystkich chłopaków.

— Ha ha! — zaśmiali się wszyscy głośno. — Ograłaś ich wszystkich? — zapytał szeptem David.

Grace spojrzała na niego i uśmiechając się, odpowiedziała:

— Przegrałam tylko skarpetkę.

— A jak was przyłapali? — zapytał nagle Peter.

— Zachowywaliśmy się za głośno i zapomnieliśmy zamknąć na klucz drzwi. Wparowała wychowawczyni i wszyscy wstaliśmy wystraszeni. No i możecie sobie wyobrazić jej minę, gdy zobaczyła dwie dziewczyny pomiędzy dziesięcioma chłopakami bez majtek — dokończyła, a reszta śmiała się głośno.

— A jak się wytłumaczyłaś rodzicom? — zapytała nagle Maya.

— Jak to jak? Powiedziałam prawdę — odpowiedziała bez ogródek Grace i spojrzała na rodziców.

— Nie dostała kary — powiedział ojciec, spoglądając na Mayę. — Byłem z niej dumny, że położyła na łopatki dziesięciu chłopa — odetchnął zadowolony Dany.

— To kiedy gramy? — zapytał widocznie napalony Arthur, spoglądając na Grace.

— Chciałbyś — odpowiedziała.

— Z nami nie wygrasz — wtrącił Peter.

— Nie lekceważ wroga — powiedziała ostrzegawczo Grace.

— Dziewczyny kontra faceci — podłapał temat David.

Dziewczyna spojrzała na niego zaskoczona.

— Wiesz o tym, że przegracie? — zapytała pewnie.

David, przyjmując rzuconą rękawicę, odpowiedział szyderczo:

— Jesteś pewna?

Dalej kolacja mijała na rozmowach o Bractwie, wyspie, czasem wracano wspomnieniami do nieżyjących. Po północy Starszyzna i rodzice rozjechali się do domów.

Plan Odyna

Rozdział 1

„Odyn, Odyn, Odyn” — słyszała we śnie Grace. Znowu znajdowała w ciemnej piwnicy, stała za jakimś ogromnym cieniem, czuła strach. W plecy uderzały ją gałęzie wiązu. Pchały ją do przodu. Ręce się jej trzęsły. Nagle cień zaczął się odwracać, zobaczyła straszne oczy zbliżające się do jej twarzy. Chciała zacząć krzyczeć, gdy nagle poczuła, że ktoś ją obejmuje i usłyszała głos Davida.

— Jestem tutaj — szepnął uspokajająco. Oczy spojrzały na twarz chłopaka i zniknęły, pozostawiając opadające płatki fioletowych kwiatków.

— Fiołki — powiedziała Grace, rozpoznając rośliny.

I podskoczyła na łóżku, budząc się.

Za nią podniósł się David. Dziewczyna oddychała ciężko i spoglądając na chłopaka, spytała:

— Skąd wiedziałeś?

— Zaczęłaś się rzucać na łóżku — odpowiedział.

— Rozpoznałeś te oczy?

David zaprzeczył.

— Ale mamy kolejny trop — dodał.

— Fiołki — potwierdziła dziewczyna.

Położyła się, przytulając mocno do Davida.

— Chyba się ciebie wystraszył — powiedziała, gdy trochę się uspokoiła.

— Ciekawe, że sen powtarza się, gdy jesteśmy na wyspie. Tak jakby Dusza była z nią powiązana — zastanawiał się głośno chłopak.

— Fiolek po angielsku to Violet, imię mojej babci — powiedziała po chwili Grace.

— Myślisz, że ich coś łączyło? — zapytał David.

Grace się podniosła i patrząc poważnie na chłopaka, odpowiedziała:

— Zanim przyjechaliście na wyspę Pana Wu, opowiedział mi on krótką historię swojej wielkiej miłości. Opowiadał, że razem z najlepszym przyjacielem kochali jedną i tę samą kobietę. Potem coś się wydarzyło i on zerwał znajomość i przyjaźń. Poza tym, ciocia Beatrice mówiła, że babcia bardzo się przyjaźniła z Panem Wu i cierpiała, gdy ten zamknął się na swojej wyspie. Powiedziała też, że myślała, że Chang jest moim dziadkiem, bo tylko poprzez więzy krwi można przekazać Energię Uzdrawiania.

— Myślała? To znaczy, że Chińczyk nie jest twoim dziadkiem? — wtrącił David.

— Powiedziała, że na pewno nie, ale jeśli to ona była jego wielką miłością, a tym przyjacielem był… — zawiesiła głos, a chłopak dokończył:

— Odyn. — Po czym stwierdził: — Czyli twoim dziadkiem jest ojciec Diany. — Grace spojrzała na niego z nieciekawą miną, a ten dorzucił jeszcze: — To wyjaśniałoby, dlaczego masz te sny i dlaczego do ciebie się zwróciła jego Dusza.

— Chodź — powiedziała Grace — pojedziemy przepytać ciocię i mamę.

— Co? — wykrzywił się David. — Jest piąta rano. — Po czym przysunął się do dziewczyny i szepnął: — To nasza noc poślubna. — Grace się uśmiechnęła.

— Dobrze — wsunęła się z powrotem w objęcia Davida — ale o siódmej wstajemy i popłyniemy do miasta, ok? — poprosiła. David spojrzał na dziewczynę z błagalną miną, bo nie podobał mu się pomysł wstawania o tak wczesnej porze, i rzucił się plecami na łóżko.

Grace położyła się obok i spoglądając na pierścionek, spytała:

— Skąd wziąłeś wiśniowy agat?

David spojrzał na nią zaskoczony, że wie, co to za kamień, i odpowiedział:

— To pierścionek zaręczynowy mojej mamy.

Grace podniosła się szybko i spojrzała na niego poważnie.

— Twojej mamy?

— Tak — odpowiedział — to pamiątka rodzinna, babcia mi go dała kilka dni temu. Powiedziała, że na pewno przyniesie nam szczęście — dodał.

Grace pocałowała Davida. Nagle usłyszeli szum na korytarzu.

— Chyba ktoś jeszcze się obudził — powiedziała Grace, odsuwając się od Davida i wstając z łóżka, mimo jego oporów, narzuciła na siebie dres.

— Idę coś zjeść — powiedziała, a David patrzył na nią zrezygnowanym wzrokiem. Posłała mu buziaka przy wyjściu i zbiegła po schodach.

Maya i Peter penetrowali lodówkę w kuchni. Grace opowiedziała im o śnie i o wnioskach, do jakich doszli z Davidem. Para patrzyła na nią zaskoczona.

— Jeśli to prawda, to Diana jest twoją ciotką — powiedziała z niewyraźną miną Maya.

— Mnie też się to nie podoba — odpowiedziała Grace.

Do kuchni wszedł Arthur.

— Ludzie, o tej porze się śpi! — powiedział, przeciągając się.

— O ósmej mamy lekcje — wtrącił Peter, po czym skrótowo opowiedzieli mu sen Grace.

— He! — podsumował Arthur — Skurczybyk umie włazić do snów? — Uśmiechnął się chłopak, myśląc o Davidzie. I krzyknął do niego, uchylając drzwi od kuchni:

— Wejdź do mojego snu, na pewno jest dużo przyjemniejszy niż sen Grace.

Wszyscy popatrzyli wesoło, a Maya szepnęła z politowaniem:

— Temu to tylko jedno w głowie. — Arthur puścił do niej oko.

— Uważaj, bo skorzystam z zaproszenia — usłyszeli nagle dobiegający z góry głos Davida. Arthur zawadiacko spojrzał na Grace, potakując głową na znak, że umówił się z kumplem.

Peter, przerywając zabawę słowną, powiedział do dziewczyny:

— Jeśli to, co mówisz, okaże się prawdą, to podpytaj ciocię, czy twoja babcia nie miała jakiegoś tajemniczego schowka na strychu. — Spojrzał na Mayę i dodał: — Ja właśnie w takim miejscu znalazłem Księgę Bractwa mojej babci.

Oboje spojrzeli na Grace. Ta pokiwała twierdząco głową i pobiegła się

szykować do powrotu do miasta.

Wchodząc do domu, Grace miała jeszcze godzinę czasu przed szkołą. Wbiegła do kuchni, gdzie zazwyczaj o tej porze można było spotkać ciocię, i zagadnęła:

— Ciociu, znowu miałam ten sen.

Ciocia spojrzała na nią zaciekawiona. W tym samym czasie weszła do kuchni mama. We trójkę usiadły do stołu, a Grace opowiedziała wszystko dokładnie, nie pomijając swoich wniosków. Kobiety słuchały uważnie, a ciocia, bardzo skupiona, analizowała każde słowo.

— Chcesz przez to powiedzieć, że Odyn był moim ojcem? — zapytała zdziwiona Anna.

Grace spojrzała na nią i wzruszyła ramionami.

— Połączyłam tylko niektóre fakty — odpowiedziała i obie spojrzały na ciocię.

Ta siedziała zamyślona.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.