Strona redakcyjna

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Anna Makarewicz

a_makarewicz@o2.pl

Okładka: Michał Jagiełło

m.jagiello90@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-03-7

Wydanie 1.

Warszawa, grudzień 2012

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Publikację elektroniczną przygotował:

Od redakcji:

Horrory w odcinkach z biblijnymi opowieściami w tle, z duchem pojawiającym się w pociągu, zamku czy w nieczynnej elektrowni, z niezrozumiałym zachowaniem ptaka, pojawiającego się znienacka w ciemną grudniową noc w pokoju szlachcica. Do tego okropieństwo wspomnień przeżyć w sierocińcu. Włos jeży się momentami na głowie przy czytaniu niniejszego zbiorku. Autor ma specyficzny język, którym chciał nawiązać do tematyki i mrocznych czasów w przedstawionych przez siebie historyjkach. Mroczność przeżyć wypływa każdą cząstką emocji z niniejszego woluminu. Mroczność, krwiożerczość i tajemniczość. Nie ma tu opowiedzianych zdarzeń całkowicie i do końca. Trzeba trochę się natrudzić, by dopowiedzieć sobie jeszcze coś na koniec każdej z przedstawionych tu historii.

Autor dał nam lekcję całkowitej apokalipsy dobroci i znanych nam aksjomatów tejże dobroci, jak chociażby Bóg czy miłość. Ciekawie przedstawił swoją wersję Apokalipsy, odniósł się do wiersza Edgara Allana Poe zatytułowanego „Kruk”, a znaną nam wszystkim historię o braciach Kainie i Ablu przedstawił jak dialog A. z Bogiem, który nie do końca jest tu kochającym, dobrotliwym ojcem wszystkich. Jest tu mnóstwo czarnej, toksycznej miłości, a kochanki bywają złymi demonami.

Wszystko przedstawione na opak, a życie poddano wiwisekcji, akcentując śmierć i ból.

Fragment utworu

W końcu — kiedyś musiał przecież nadejść ten moment — znalazłem się w rozwidleniu korytarza; zastanawiające było, że z zewnątrz elektrownia nie wyglądała tak okazale, jak od środka. Nie było teraz czasu na analizę konstrukcji, jako że przed sobą nie widziałem niczego, co w jakikolwiek sposób dałoby choć cień wskazówki co do kierunku dalszej wędrówki. Skręciłem z myślą, iż natrafię na miejsce, w którym odnajdę coś, dzięki czemu uwolnię się z wyspy — może przyjaciół, a może najprostszy środek komunikacji z cywilizacją. Niestety, znalazłem się w ślepym zaułku, który ostatecznie prowadził do niskich, obitych drewnem drzwi, niepodobnych do pozostałych, które mijałem w korytarzu. Z lekkim wahaniem i uczuciem przypływu negatywnych emocji, otworzyłem je; niespodziewanie poczułem ogromne, buchające mi prosto w twarz ciepło, dobywające się ze środka, które omal nie zmusiło mnie do rejterady. Zaświeciłem przed siebie delikatnym promieniem latarki i powoli wszedłem — znowu to paraliżujące, atakujące i wszechogarniające przerażenie, na granicy paniki. Latarka, chociaż przy pełnej mocy baterii silnym strumieniem oświetlała korytarz, teraz okazała się bezskuteczna; na co mi bowiem był przedmiot, który dawał możliwość zobaczenia niewyraźnie obrazu z odległości równej jednego metra? Wilgotność pomieszczenia wynosiła grubo ponad osiemdziesiąt procent, co przecież nie jest normalne w takim miejscu. Doznałem czegoś na wzór szoku termicznego, wkroczywszy w zupełnie inne warunki z temperaturą podwyższoną o kilka stopni i z wysoką, mocno odczuwalną wilgotnością. Powinienem wycofać się, biorąc pod uwagę wpływ nowych warunków na mój organizm, ale w sytuacji, kiedy ważny jest ratunek, nie myśli się o tak mało istotnych rzeczach, jak dostosowanie czy wygoda przebywania w nowym miejscu.

Dotykając ścian, aby nie stracić równowagi — któż to bowiem wiedział, co mogło znajdować się na podłodze — natrafiłem na skrzynię, która — jak się chwilę później okazało — odpowiedzialna była za pobór prądu i oświetlenie pomieszczenia. Jak ogromne było moje zdziwienie, gdy przesunąłem przełącznik od oświetlenia, a ten okazał się działać! Mimo temperatury panującej na zewnątrz, mimo upływu tak wielu lat i katastrofy, którą był z całą pewnością pożar, co w konsekwencji doprowadziło do zamknięcia elektrowni — pokój nagle rozjaśniał! Znalazłem się w jakiejś małej stołówce, po środku której znajdował się duży, przykryty czystym obrusem, zastawiony, okrągły stół, wokół którego w schludnym ułożeniu stały bezbarwnie opasane krzesła. Wszystko oczywiście byłoby w jak najlepszym porządku, gdyby nie fakt, iż na jednej ze ścian na wprost wejścia zobaczyłem dosyć pokaźne ślady czerwonej cieczy, która w swojej barwie i potworności przypominała... krew. Serce ponownie stanęło mi w gardle, a umysł zamilkł w przerażeniu, gdy kątem oka dostrzeglem w rogu pomieszczenia coś, co przypominało człowieka.

Diametralnie zmienił się mój sposób postrzegania rzeczywistości. Cofnąłem się z potwornym krzykiem. Gdy obserwowałem przez chwilę pomieszczenie, dostrzegłem nienaturalne wychudzenie osoby siedzącej martwo niczym zwłoki skostniałe przy ścianie obok stojącej szafki. Opuszczoną na ręce twarz pokrywały czarne, długie włosy, które skołtuniły się od brudu panującego w całej elektrowni. Z wolna, starając się zapanować nad ogromnym impulsem przerażenia, zmierzałem ku postaci i liczyłem na nieopisany cud, który byłby w stanie uwolnić mnie z tego okropnego miejsca.

Gdy stanąłem niecałe pół metra przed tajemniczą osobą, ta lekko uniosła trupiobladą głowę. Ujrzałem w jej twarzy martwe, żółte ślepia, pozbawione tęczówki i sączącą się z nosa krew w otoczeniu bladej, mglistej wręcz, cery. Nie wiedząc, co czynić z tak dla mnie nową sytuacją, w obojętności, skrywając niczym bohater emocje, spoglądałem na — prawdopodobnie — kobietę i z każdą kolejną sekundą uświadamiałem sobie, iż w przeszłości wydarzyło się tutaj coś naprawdę potwornego. Istota prezentowała się niczym zwłoki wyjęte niedawno z grobowca; była skrajnie wychudzona, pozbawiona choćby cienia umięśnienia i tłuszczu. Nienaturalna, zwierzęca, wręcz irracjonalna... Kobieta nie wydusiła ani jednego słowa. Badała tylko martwym, pozbawionym uczuć wzrokiem moją osobę, by po chwili tej wspólnej obserwacji... rozpłynąć się, jak we śnie, niczym duch z filmowego koszmaru.

Tak potworne, tak żałosne uczucie rozbudziło się we mnie, tak potężnie poskromione negatywne emocje zaatakowały ponownie wymęczone zaistniałą sytuacją ciało, że musiałem usiąść i otrzeć łzy — normalny sposób walki ze stresem, zdenerwowaniem i przerażeniem organizmu. Musiałem się opanować, uspokoić wariujące myśli i powstrzymać przed całkowitym upadkiem psychicznym. Byłem świadkiem rzeczy irracjonalnych, niemożliwych do zrozumienia przez naukę. To był raczej motyw rodem ze znanych fantastycznych opowieści, mitów czy legend — to było coś, co nie miało prawa bytu, a mimo to... istniało naprawdę. Na pewno też nie było wytworem mojej wyobraźni.

W miejscu, w którym spoczywał duch, dostrzegłem kartki, które wyglądem przypominały te znalezione w pokoju narad. Jak się okazało, były to pozostałości po wpisach z pamiętnika, które czytałem wcześniej. Toteż, chcąc na moment zahamować mocne bicie serca i obniżyć ciśnienie, kucnąłem i począłem zapoznawać się z treścią.

24 kwietnia 1988 roku, godzina 16:43

Reaktor przestaje działać w sposób kompatybilny z pozostałymi. Pompy generowały zbyt dużą moc. Gessner nic nie mówi, nie zwraca uwagi na pytania. Czy ma coś z tym wspólnego?

25 kwietnia 1988 roku, godzina 8:54

Gessner mówi, że z reaktorem wszystko jest okej, ale nie można go obsługiwać. Nie wierzę mu. Po pewnym czasie znika na cały dzień i nikt nie jest w stanie go odnaleźć. W pomieszczeniu mieszkalnym pozostawia po sobie tylko pościelone łóżko. Coś jest dziwnego z tym miejscem.

Tutaj kończy się wpis autora, natomiast pojawiają się inne notatki, które wniosły dosyć dużo do całego obrazu:

Dzisiaj wybuchł pożar, dokładnie o godzinie 13:23 przy reaktorze numer 1 od strony laboratorium pracowniczego. Ewakuowaliśmy wszystkich pracowników z tego segmentu. Na szczęście nic nikomu się nie stało. Naprawa trwała kilkanaście minut (co wydaje się dosyć dziwne), ale wszystko wróciło do normy. Niestety, zaginął gdzieś inżynier Michael Gessner, który odpowiada za bezpieczeństwo i stabilne działanie reaktora numer 1.

Wszczynamy poszukiwania.

V.

Czuję się niczym niedźwiedź rozbudzony zgłębokiego zimowego snu. Nie pamiętam, co wydarzyło się przed momentem, ale gdy otworzyłem oczy, wydawało mi się, iż ponownie padłem niczym zabite zwierzę na podłogę i oddałem się w objęcia Morfeusza. Czy to powietrze tak działa, ciśnienie, temperatura? A może ciemność spowita powiewem chłodnego wiatru, która po prostu powoduje zwiększone zmęczenie organizmu? Nie jestem tego pewien, nie znam odpowiedzi.

Ocknąwszy się już w pełni świadomości, powstałem — światło w pomieszczeniu zostało wyłączone (naprawdę, nie chcę wiedzieć dlaczego), toteż znowu zdany wyłącznie na niezawodne działanie latarki i własne — w pełni okraszone dozą zgrozy — zmysły, ruszyłem ku wyjściu. Okazało się jednak, że drzwi, będące moją ostatnią deską ratunku w chwili najdziwniejszych wydarzeń, zostały zamknięte. Strach rósł w siłę, gdy umysł podpowiadał emocjom, że istnieje prawdopodobieństwo obecności istoty podobnej do mnie; bo przecież, cóż mógłbym myśleć, gdy obudziwszy się ze snu, zostałem zamknięty jak więzień w najokropniejszych lochach opuszczonego przez Boga zamku? Na szczęście drzwi nie były zaryglowane, ani zamknięte na kłódkę. Gdy otworzyłem je powoli, a dosyć trudno było wprowadzić je w ruch (najprawdopodobniej ktoś chciał mnie uwięzić w tym pomieszczeniu, co, jak widać, na całe szczęście się nie udało), oczom moim ukazał się korytarz w pełnej okazałości, który w niczym nie przypominał poprzednich, którymi resztkami sił uciekałem. Skłamałbym, mówiąc, że nie czułem żadnej duszności atakującej moją psychikę, ani nie odczułem nutki ogarniającego całe moje ciało przerażenia, gdy ujrzałem potężne, napływające do zaślepionych oczu światło, dobywające się z końca korytarza, które w swoim dziwnym, tajemniczym ruchu przypominało sposób poruszania się istoty oświetlającej miejsce, w którym właśnie się znajduję.

Światło stawało się coraz intensywniejsze. Pomyślałem, że osobnik kieruje się w moją stronę. Bacznie więc obserwując otoczenie wokół, bez chwili namysłu — co okazało się zgubne — wychyliłem się, przez co stałem się lepiej widoczny i narażony na większe niebezpieczeństwo — po czym z jakąś dozą nieśmiałości, ale zupełnie nie przemyślawszy swojego zachowania, zawołałem do istoty.

Postać, dostrzegłszy mnie z oddali, ruszyła żwawym, energicznym krokiem. Każdemu ruchowi towarzyszył ciężki, rozprzestrzeniający się w całym półmroku korytarza oddech, który wskazywał na zmęczenie osobnika (a może coś w rodzaju „głodu”?). Dodatkowo — zapewne na moje nieszczęście — pomiędzy głuchą, wszechogarniającą martwą ciszą a dźwiękiem stawianej potężnej stopy, moje zmysły zarejestrowały, że postać mówi coś w niezrozumiałym dla mnie języku, jęcząc przy tym i nienaturalnie nisko warcząc, niczym oszołomiony i rozwścieczony zwierz. Wyszedłem w ostateczności na korytarz, oświetliłem go wraz ze zbliżającym się stworem latarką — dostrzegłem osobę odzianą w szarozielony płaszcz przeciwchemiczny, z maską gazową z ogromnymi czarnymi ślepiami, chlebakiem wiszącym na ramieniu oraz... dosyć dziwnym wykrzywieniem ciała w prawą stronę w samym pasie, jakby była pozbawiona kilku żeber, innych kości czy organów. Postać wydawała się w związku z tym nienaturalnie wygięta — kulała na jedną, równie niefortunnie zdeformowaną, nogę. Przyjrzawszy się uważniej, zobaczyłem na starym, szarzejącym od upływu lat odzieniu dosyć pokaźne czerwone plamy, jakby ślady krwi, które rozlewały się od samej stopy aż po maskę gazową.

Serce znowu podeszło mi pod gardło, gdy dojrzalem z oddali, jak mężczyzna przystanął; z dłoni wyślizgnęła mu się latarka, która poturlała się pod ścianę i przestała oświetlać drogę. W okamgnieniu dostrzegłem, jak osobnik ruszył nerwowym krokiem w moją stronę, niemalże biegnąc na kulawych nogach i wydając z siebie iście zwierzęce odgłosy. W przerażeniu połączonym z głęboką paniką pobiegłem przed siebie co sił w nogach, w miejsce jeszcze nie poznane, okryte najobszerniejszym z cieni. Jednocześnie nerwowo odwracałem głowę, by zobaczyć, czy dziwny osobnik goni mnie — tak, z nieludzką wręcz prędkością! Biegłem najszybciej, jak mogłem, mijając porozrzucane na podłodze papiery, jakieś pudła, resztki szkła czy kałuże (nie chciałem wiedzieć z czego powstały). Aż dotarłem do jedynego otwartego pomieszczenia, do którego bez namysłu wtargnąłem i gwałtownie zamknąłem za sobą drzwi — od razu też dosyć masywną szafką stojącą obok nich resztkami sił zastawiłem je. W rogu pomieszczenia zauważyłem przewrócony stół, obok którego stały siedziska, więc szybko i dokładnie schowałem się za nim, wziąwszy jedno krzesło w dłonie, jako narzędzie w przypadku konieczności walki. Starałem się być niewidoczny dla ewentualnego intruza w tym pomieszczeniu. Czułem się oderwany od rzeczywistości przez natłok negatywnych odczuć. Strach niemalże sparaliżował mnie od stóp do głów. Nie potrafiłem zahamować łomotu swojego serca, który diametralnie powiększył moje ciśnienie. Mój przyspieszony oddech zapewne słychać było również na końcu korytarza i na zewnątrz ogromnej lokacji, gdyż przedzierał się pomiędzy wichurą a płaszczem pokrywy śnieżnej.

Wciąż słyszałem równomierne, energiczne kroki. Mężczyzna dotarł do „moich” drzwi, próbował je otworzyć, wydając przy tym dziwny krzyk i zwierzęcy warkot. Ulga była tylko chwilowa, gdyż w sekundę osobnikowi udało się sforsować moją skromną barykadę jednym szybkim ruchem przewracającym szafkę. Nie opuszczający mnie strach znowu zwiększył swoją moc i zaatakował ciało; natłok myśli zahipnotyzowanych owym zdarzeniem, uświadomił mi, jak potężna jest ta piekielna, obudzona z samego dna Ziemi postać, będąca w stanie jednym delikatnym choćby ruchem zabić mnie, rozszarpując ciało na kawałki, jak mięso na rzeźnickim stole.

Starałem się ze wszystkich sił uspokoić nierównomierny oddech. Musiałem zapanować nad biciem serca i własnym strachem, który doprowadzil mnie do takiego stanu, w którym nie potrafiłem nie tylko poruszać ciałem, lecz także, co najgorsze, racjonalne spojrzeć na własne położenie i w porę prawidłowo zareagować. Postać w okamgnieniu weszła do środka z latarką w dłoni (prawdopodobnie wróciła po nią) i poczęła oświetlać uważnie opustoszałe, pozostawione w chaosie miejsce. Oglądalem z niesłychaną zgrozą w oczach, jak nikły promień światła ślizga się po bokach i nad moją kryjówką, by w końcu wycelować w wywrócony na bok stół, w moją lichą kryjówkę, a potem powędrować w krzywej linii, raz opadając na podłogę, chwilę później energicznym ruchem pojawiając się na suficie, i zatrzymać na kilka sekund. Wyglądało to tak, jakby mężczyzna myślał nad czymś; dochodził bowiem do moich uszu odgłos mruczenia i niespokojnego, zgłodniałego oddechu. W chwili największego ataku paniki widziałem, jak postać o milimetry mija miejsce mojego ukrycia. Czułem, jak ciśnienie z każdym przyspieszonym oddechem rośnie, gdy kroki dochodziły coraz wyraźniej do mnie. Strach osiągał granicę krytyczną, a serce poczęło bić jeszcze potężniej, gdy dostrzegłem, że przybysz stoi tuż nade mną i z wolna oświetla stół. Starałem się zachować resztki spokoju, uniosłem wzrok, by ocenić swoje położenie — i zrozumiałem w jakże niemiłym, i w jakże niebezpiecznym położeniu się znalazłem. Przybysz stał w bezruchu, czarnymi ślepiami maski wpatrywał się w ścianę i nerwowo wentylował przez maskę swój oddech. Te kilka sekund wydało mi się niekończącymi się godzinami cierpienia. W końcu odszedł, skierował swe ogromne i zdeformowane ciało gdzieś w głąb przerażającego, ciemnego niczym noc korytarza.

Minęło dobrych kilkanaście minut, nim udało mi się wrócić do psychofizycznej stabilności. Strach powoli łagodniał, a serce uspokajało się. Nie miałem zamiaru jeszcze przez jakiś czas opuszczać bezpiecznego schronienia, bo nie chciałem ponownie trafić na kogoś podobnego i przeżywać znowu tego stanu, w którym o krok uniknąłem śmierci. Musiałem odpocząć.

Kilka chwil później, po zregenerowaniu energii, dostrzegłem na podłodze jakieś tajemnicze ślady cieczy; jakby ten potworny osobnik zostawiał dziwne, ohydne plamy za sobą, oddalając się w sobie tylko znane rejony. Oświetliwszy je dokładniej, dostrzegłem, że dosyć intensywnie parują, pozostawiając po sobie głęboką, mglistą zawiesinę, unoszącą się w lekkim, prawie niewyczuwalnym przeciągu. Chcąc poczuć zapach owej pary, zbliżyłem się ostrożnie ku miejscu parowania. Poczułem swąd żrącego, stężonego kwasu siarkowego, atakującego tak samo lica, jak i nozdrza, paraliżującego i duszącego mój układ oddechowy.

VI.

Dziś o godzinie 2:40 nastąpił wybuch reaktora numer 1 w laboratorium, za które odpowiadał inżynier Gessner oraz inżynier Maskow. Dzień wcześniej pożar od strony zewnętrznej został szybko powstrzymany, a wszelkie działania prowadzone w maszynach i komputerach zostały zawieszone w celu zwiększenia bezpieczeństwa i uniknięcia dalszych komplikacji. Niestety, ktoś nie dostosował się do wytycznych i obsługiwał jednak wspomniane urządzenia dedykowane do obsługi reaktora numer 1, przez co dzisiejszego dnia doszło do wybuchu. Ewakuacja objęła cały personel. Nie udało nam się odnaleźć kilku pracowników, w tym obsługujących laboratorium. Gdy ustabilizujemy się i ocenimy stan zniszczeń, a służby ratownicze nie zdołają wydobyć zaginionych, wtedy wkroczy wojsko i pomoże w szukaniu ich.

Znalazłem ten wpis w jednym z notatników, po którym poza twardą, skórzaną okładką pozostały resztki w postaci dwóch stron, bardzo czytelnie i dokładnie naznaczonych cyrylicą. Mimo moich największych chęci jednej nie udało się dokładnie odczytać — był to bowiem rysunek techniczny urządzenia, przypominający ogólny zarys działania reaktora, o którym wiedziałem tyle, ile humanista o zjawiskach termodynamicznych. Przeczesując uważnie korytarze, nawet najmniejszy zakamarek, w celu odnalezienia czegoś, dzięki czemu uwolnię się z wyspy (nie liczyłem już bowiem, że odnajdę swoich przyjaciół), natrafiłem na schody prowadzące do piwnic elektrowni. Okazało się, iż znajdowały się tam dosyć cenne przyrządy, które jakimś cudem nie zdążyły opuścić budynku po katastrofie. Nie dziwny byłby fakt, że ktoś sprowadził je tutaj, aby uchronić przed wałęsającym się po pożarze wojskiem lub dla własnej korzyści. Nasuwało się pytanie, czy był to ten mężczyzna, który gonił mnie kilkanaście chwil wcześniej i omal nie pozbawił ostatniego tchu?

Koniec wersji demonstracyjnej