Dla Stelli Samaras
za kawę i dobre słowo

– Och nie, znowu? – Tim Baker przyglądał się, jak model tratwy zanurza się coraz głębiej i uderza o dno wanny. Włożył rękę do wody i wyciągnął ociekającą łódkę, by obejrzeć ją z każdej strony. Zatonęła po raz dziesiąty. Próbował już wszystkiego: zmieniał długość gałązek, ich grubość oraz sposób wiązania, a także rodzaj sznurka. Nic nie działało. Nieważne, co robił – ta głupia łajba i tak szła na dno. A Tim naprawdę nie potrzebował już żadnej jedynki.

Marszcząc brwi, uklęknął przy wannie. Może gdyby Leo zechciał się zjawić, mógłby mu jakoś pomóc. Mieli robić ten projekt wspólnie. Wcale nie chcieli być w parze, ale pani Omiros zmusiła ich do współpracy.

Było późne niedzielne popołudnie. Projekt miał być oddany jutro, a Tim męczył się z nim przez cały dzień. Leo pewnie oczekiwał, że Tim wykona za niego całą pracę, a na niego spłynie chwała.

JAK ZWYKLE!

Tylko że… żadnej chwały nie będzie. Tratwa tonęła i Tim nie miał pojęcia, jak ją naprawić.

Skrzywił się, bo znów zabolała go szczęka. Ząb zaczął mu dokuczać już kilka dni temu – najpierw czuł w nim lekkie kłucie, a teraz ból narastał i pojawiał się coraz częściej. Wiedział, że powinien powiedzieć o tym mamie, ale ona zmusiłaby go do wizyty u dentysty. Nie ma mowy.

Tim wyładowywał swą złość na tratwie, jakby to była jej wina. Odłożył ją na podłogę i z trudem powstrzymywał się, by jej nie kopnąć. Wtedy rozległ się dzwonek do drzwi. Usłyszał, że mama otwiera. Po chwili zawołała:

– Tim, przyszedł twój przyjaciel!

Miała na myśli Ajaya? Tim od razu poczuł się lepiej i szybko zbiegł po schodach. Pewnie Ajay już skończył tratwę i może będzie mógł udzielić mu kilku wskazówek. Ale to, co Tim zobaczył na dole, zatrzymało go w pół kroku.

W drzwiach stał Leo i jakaś zdenerwowana kobieta. Tim rozpoznał, że to babcia łobuza. Siwe włosy miała zaczesane w koczek równie surowy co jej spojrzenie. Położyła pomarszczone dłonie na ramionach Leo i chłopak wyglądał jak w szponach orła.

– Przywitaj się i zajmij swoim projektem – warknęła kobieta, wpychając go przez próg. – Nie wracaj do domu, zanim nie skończysz, albo dam ci nauczkę!

– Tak, babciu – powiedział Leo z opuszczoną głową.

Miał czerwone policzki i gapił się w ziemię. Poczłapał za Timem na górę, do łazienki.

Tim czuł się zakłopotany i nie odezwał się ani słowem. Widział, że Leo jest przybity. Miał czerwone i podpuchnięte oczy. Czy dlatego, że płakał? Ale to było raczej mało prawdopodobne – w końcu zawsze zgrywał twardziela. I co powiedziała jego babcia? „Dam ci nauczkę”? W ten sposób Leo zawsze straszył Tima.

– Hm – Tim odezwał się w końcu, chcąc przerwać krępującą ciszę. Oderwał wzrok od twarzy gościa. – Nie umiem sobie poradzić z tą tratwą. Ciągle tonie.

Leo wzruszył szerokimi ramionami.

– A co ja mogę na to poradzić?

– Wiesz może, jak to poprawić? – Tim postanowił zignorować agresję w głosie kolegi.

– Niby skąd?

– Myślałem, że może masz jakiś pomysł. Spytałem mamy, ale ona nie wiedziała. – Tim mógł poradzić się chłopaka mamy, Larry’ego, który był nauczycielem matematyki w ich szkole, ale chciał mu udowodnić, że sam da sobie z tym radę. – A twoi rodzice? Może twoja mama albo tata wiedzą, co zrobić?

– NIE.

Odpowiedź Leo była bardzo krótka.

– A pytałeś ich?

Chłopak zacisnął pięści.

– Nie.

– Dlaczego? – Tim się nie poddawał. – Może nie zaszkodzi sprawdzić? Co gdybyś teraz do nich zadzwonił…

– Ja nie mam rodziców – Leo wycedził przez zaciśnięte zęby. – Zadowolony?

– Przepraszam – wymamrotał Tim, czując, że czerwienieją mu policzki. Nie chciał drążyć tematu, ale dotarło do niego, że rodzinne życie Leo wcale nie było szczęśliwe. Teraz trochę lepiej go rozumiał. Tim został wcześnie osierocony przez ojca, ale mama nigdy nie pozwoliła, żeby czuł się niekochany. Poza tym był wdzięczny za przyjaźń z herosem Herkulesem. Mimo że superbohater mieszkał w starożytnej Grecji, Tim mógł go odwiedzać, kiedy tylko zechciał.

Tim po raz pierwszy spotkał Herkulesa, kiedy niechcący stłukł starą grecką wazę, w której uwięziony był superbohater. Chłopiec posklejał amforę i rozwiązał umieszczoną na niej zagadkę, dzięki czemu pomógł herosowi wrócić do domu. Od tego czasu waza służyła Timowi do podróży w czasie do antycznej Grecji. Zaprzyjaźnił się tam z córką Herkulesa, Zoe. Przeżywali wspólnie wiele przygód, spotykali niebezpieczne stworzenia i uciekali przed groźną boginią Herą.

Tim poznał tam również wiele ciekawych i nietuzinkowych osób. Na przykład Tezeusza o próżnym sercu, Perseusza, wielbiciela kwiatów, oraz Jazona, konstruktora łodzi.

JAZON!

Dlaczego wcześniej o nim nie pomyślał? Jazon mógł mu pomóc w budowie tratwy. Dla niego to żaden problem! Kiedy ostatnio spotkał tego roztargnionego herosa, budował akurat nową łódź – miała zastąpić Argo, czyli statek, którym popłynął po złote runo. Zwykła tratwa to będzie dla niego pestka!

– Mam pomysł. – Tim podniósł swoją konstrukcję i spojrzał na Leo. – Zostań tu, zaraz wrócę – powiedział, wybiegając z łazienki.

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10.

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Hopeless Heroes: Jason’s Wild Winds

Copyright: © Sweet Cherry Publishing Limited [2020]

Licensor: Sweet Cherry Publishing Limited United Kingdom [2020]

Copyright for this edition © 2020 by Wydawnictwo Tandem

Ilustracje: Nick Roberts

Projekt okładki: Nick Roberts i Rhiannon Izard

Autor tekstu: Stella Tarakson

Tłumaczenie: Marta Szelichowska

Przygotowanie tekstu: Positive Studio

Redakcja i korekta: Ewa Binda/Centrum Korekty

Korekta techniczna: Positive Studio

Wydanie I

ISBN 978-83-8233-186-8

Wydawnictwo Tandem

www.wydawnictwo-tandem.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com