© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Paula Tarnacka, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Magdalena Białek

Korekta: Anna Szcześniak, Marta Akuszewska

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-569-2

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

SPIS TREŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

ROZDZIAŁ 1

Życie bywa zaskakujące i bardzo nieprzewidywalne. Zwykła, prosta dziewczyna z marzeniami stała się głównym tematem chicagowskich tabloidów. Niczym celebrytka, którą nigdy nie była ani nie chciała się stać. Obdarta z godności. Przez niektórych uznana za oszustkę, a przez jeszcze innych za kogoś, kto chciał się bardzo szybko dorobić. Nikt nie widział w niej tego, co zauważyła starsza pani… Plotkom nie było końca. Kolejne kolorowe czasopisma lądowały w koszu na śmieci. Dziewczyna królowała nie tylko w gazetach. Mówiono o niej w polskich mediach – w telewizji i radiu, a nawet i w amerykańskich brukowcach przewijały się mylne informacje o młodej Polce, która właśnie odziedziczyła fortunę znanej staruszki, u której pracowała, a do tego poderwała jej wnuczka. Momentami bała się wychodzić z domu w obawie, że gdzieś za drzewem czają się żądni sensacji paparazzi, którym się wydaje, że nagle zobaczą ją w wyzywających strojach, bogatych autach i drogich dodatkach. Myśleli, że na ich widok będzie obsypywać się brokatem, rozdawać autografy na lewo i prawo oraz opowiadać we wszystkich wywiadach, jak odniosła taki sukces – przecież w większości ludzie myśleli, że tylko na tym jej zależało. Tymczasem realia wyglądały całkiem inaczej.

– Córciu, co ty dalej zamierzasz? Będziesz się tu tak ukrywać? Tak sobie wyobrażałaś swoje życie? Po to tutaj przyleciałaś? – zagadnęła matka do zapatrzonej w sufit córki, która od kilku tygodni przemieszczała się po pokojach rodziców jak cień, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. – Od razu mówiłam, że ta praca nie była dla ciebie… z tego będą same problemy… Już są… a to dopiero początek. Jesteśmy już tym z ojcem bardzo zmęczeni! – przeżywała kobieta.

Nie zdążyła odpowiedzieć na zarzuty matki, bo w tym samym momencie zadzwonił telefon. Zerknęła na ekran urządzenia i zobaczyła numer, na który czekała już bardzo długo. Poderwała się z kanapy w przerażeniu, jakby co najmniej zobaczyła ducha, i zniknęła na schodach prowadzących do jej części mieszkalnej w domu rodziców.

– Tak, słucham – odebrała pospiesznie, zbiegając na dół, a serce waliło jej jak oszalałe. Już dawno nie czuła takiego podenerwowania.

– Dzień dobry, pani Karolino. Chyba nie muszę się przedstawiać? – powiedział bardzo dostojny męski głos po drugiej stronie słuchawki.

– Dzień dobry. Poznaję pana, jest pan adwokatem pani Lyndy… – odpowiedziała już spokojniejszym głosem.

Wyczekiwała tego telefonu od czasu pogrzebu. Adwokat obiecał, że przekaże jej wkrótce dalsze informacje, więc czekała, zupełnie nie wiedząc, co ma dalej robić. Rozbita na tysiące kawałków ukrywała się w czterech ścianach rodzinnego domu. Nigdzie nie wychodziła, z nikim się nie widywała. Zaczynało być to bardzo przytłaczające, nie tylko dla niej, ale również i jej rodziców, którzy w tych wszystkich szaleństwach swojej córki chcieli żyć normalnym życiem. Czas upływał, mijał tydzień za tygodniem, a ona nadal czekała, wierząc, że już niebawem jej życie w jakiś sposób się odmieni i wyjaśnią się te wszystkie niewiadome, które kłębiły się w jej głowie. Jaki będzie kolejny krok, co będzie dalej? Kiedy to wszystko się w końcu ułoży? Kiedy zacznie normalnie żyć? W obecnej sytuacji określenie „normalnie” już dawno straciło swoją wartość, ale te i inne zapytania nie pozwalały zasnąć, nie pozwalały funkcjonować tak jak kiedyś. Nic nie było tak jak kiedyś.

– Świetną ma pani pamięć! A więc na pewno domyśla się pani, w jakim celu dzwonię.

– Tak… domyślam się… – odpowiedziała spokojnym, jednak bardzo niecierpliwym tonem. – Czekałam na pana telefon – dodała, po czym usiadła wygodnie w fotelu. Założyła nogę na nogę i zaczęła nerwowo przygryzać paznokcie.

– Pani Karolino, nareszcie wszystkie dokumenty są gotowe! – zatryumfował adwokat. – Kiedy chciałaby pani to wszystko podpisać? Muszę przyznać, że nazbierało się tej papierkowej roboty, sam już myślałem, że to się nigdy nie skończy! – dodał, a po chwili zastanowienia, nie usłyszawszy żadnej odpowiedzi dziewczyny, zapytał dyskretnie: – Bo chyba zdecydowała się pani przyjąć spadek? Prawda? – W jego tonie można było wyczuć lekką niepewność.

Zazwyczaj, gdy dzwonił do klientów przekazać tak ważne informacje, słyszał okrzyki radości, a przynajmniej trochę więcej entuzjazmu. Teraz nie słyszał nic. Ona sama nie wiedziała, co to miało oznaczać. Jak miałoby dalej wyglądać jej życie? Przyjąć spadek? Przez ostatnie tygodnie brała pod uwagę wszelkie możliwości. Cokolwiek miało to być, chciała mieć to już za sobą. Tylko te dręczące pytania: „Jak? Co dalej? Co powinnam zrobić?” nie pozwalały jej na podjęcie żadnej racjonalnej decyzji. Czy w ogóle można było nazwać taką decyzję racjonalną? Przed jakimi wyborami została postawiona? Ma rzucić swoje dotychczasowe życie, rodziców, szkołę? Żyć z dala od tego, co dopiero stworzyła, i to według czyichś oczekiwań? Według czyichś schematów? I to ma być dla niej lepsze? Cóż miała począć, kiedy nikt nie potrafił pomóc jej w dokonaniu tak ważnego życiowego wyboru?

– Nie… to znaczy tak… Nie wiem, chyba jeszcze nie wiem – zaplątała się w swojej odpowiedzi, wzdychając z niepewności. Jąkała się, nie wiedziała, jak tę swoją niepewność ubrać w słowa tak, by nikogo nie urazić.

Przecież każdy na to czekał, nie tylko ona. Losy wielu ludzi były uzależnione od tego, co zdecyduje. To wywierało na nią dodatkową presję, z którą wyraźnie sobie nie radziła. W jaki sposób miała być odpowiedzialna za tych wszystkich ludzi? Każdy wyczekiwał tego dnia tak samo, jak i ona… Pokojówki, Marina, kierowca Alex… Sebastian… Ostatni czas przyniósł wiele wątpliwości, a decyzja o przyjęciu tak ogromnego majątku, obowiązku i odpowiedzialności, która się z tym wiązała, nie należała do łatwych. Rodzice jej nie pomagali w tej sytuacji, która spędzała jej sen z powiek. Od samego początku nie byli zachwyceni ani jej pracą, ani jej relacjami z Sebastianem, którego kompletnie nie akceptowali, ani tym bardziej spadkiem wartym miliony dolarów. Od zawsze uważali, że pieniądze szczęścia nie dają, a już na pewno nie takie stawki. Stawki, o których w życiu nawet nie śnili, chociaż nikt nie wiedział, o jakich sumach jest mowa. Niby jak ich córka miałaby nagle tym wszystkim zarządzać? Jak miałaby się w tym odnaleźć? Była zbyt młoda i bez doświadczenia, by poprowadzić tak ogromną firmę, dom i wszystko inne, co zostało jej zapisane. To nie był jej świat ani jej życie, tylko czyjeś, na które ona nie była całkowicie gotowa. Oczywiście byli z niej dumni, z jej pracy, z tego, że miała być asystentką pani Lyndy.

To był jej sukces, a nie to, że stara kobieta, niespełna rozumu, przepisała jej część swoich udziałów. Co ona sobie w ogóle myślała?! Wstrętne babsko nie radziło sobie już ze swoimi wymysłami i majątkiem, to postanowiło obarczyć odpowiedzialnością ich jedyną córkę, która dopiero układała sobie życie w Stanach. Zaczęła się odnajdywać, żyć i to nie był dla niej czas na takie obowiązki. Młode dziewczyny w jej wieku kończyły szkoły, korzystały z życia, znajdowały mężów, zakładały rodziny, a nie bawiły się w kobiety biznesu, mając niecałe dwadzieścia cztery lata. Od zawsze widzieli ją w tym standardowym schemacie życia, który ktoś, gdzieś i kiedyś ustalił z góry, za nią, i za wiele innych kobiet, i nie rozumieli, dlaczego ona chce inaczej. Dlaczego tak bardzo się upiera i nad tym zastanawia? Przecież to mężczyźni są od zarabiania pieniędzy i robienia kariery. Kobieta powinna mieć tyle, żeby pomóc mężowi, a nie żeby to ona miała na głowie biznes i wszelkie związane z nim problemy. Gdzie w tym będzie czas dla rodziny, dzieci, na sprzątanie domu, gotowanie i te wszystkie inne standardowe czynności, które też ktoś przypisał tym biednym kobietom na czele z Karoliną? Przecież to było takie oczywiste.

Dziwiła się podejściu rodziców. Jeszcze w Polsce pchali ją do najlepszych szkół, zapisywali na kursy językowe, wymyślali kariery, mierzyli bardzo wysoko, a teraz najlepiej już zrobiliby z niej kurę domową. Sama myśl o tym, że ona i Sebastian mogliby coś razem, przyprawiała jej mamę o dreszcze. Nie był Polakiem, a to już stanowiło dodatkowy problem. Związek z mężczyzną innej narodowości okazał się dla nich twardym orzechem do zgryzienia. Inny język, inne tradycje, inne zachowania. W ogóle wszystko inne. To na dłuższą metę nie mogło się udać. Do tego Sebastian był już dorosłym mężczyzną. Te parę lat różnicy również jawiło się jako problem. Ona zaś według nich nadal była dopiero dojrzewającą kobietką. Skrywali w sobie tak wiele sprzeczności. Myślała, że ludzie, którzy sami od lat mieszkają za granicą, są otwarci na znajomości wielonarodowościowe.

Rodzice jednak wyimaginowali sobie innego wymarzonego zięcia. Miał to być skromny, delikatny chłopak, ambitny tak jak ich córka, ale spokojny. Taki, który ujarzmiłby dzikie żądze Karoliny i wprowadził więcej harmonii do jej nieokiełznanego życia. Te jej energiczność, ciekawość świata i chęć odkrywania kolejnych tajników życia wpędzały ją ciągle w tarapaty, wywracając również ich codzienność do góry nogami – przynajmniej oni tak uważali. Oni chcieli spokoju i dla niej, i dla siebie. Tylko czy kiedykolwiek dali jej wybór? Właśnie przez to, że ograniczali ją we wszystkim, buntowała się i robiła zupełnie na odwrót. Nie chciała ich krzywdzić, mieli świetne relacje, jednak zbyt wielu rodziców chce mieć pełną kontrolę nad życiem swoich dzieci. Dorosłych dzieci. Zapominając, że to oni kreują swój świat, mają swoją wizję, której wypadałoby wysłuchać, zrozumieć ją, a przede wszystkim uszanować. Pomóc, podpowiedzieć, ale nie stawać przed nimi murem z zakazami.

– Halo? Pani Karolino? – Adwokat przerwał długą ciszę.

– Przepraszam, ale potrzebuję więcej czasu. Niebawem się do pana odezwę – odparła przekonująco.

Chciała, by jej uwierzył, że to tylko czas, a nie wątpliwość gra tutaj główną rolę. Tak długo na to czekała, a teraz ogarniały ją strach i panika. Jak można podjąć taką decyzję? Nie był to już wyjazd do Stanów, ale sprawa, która miałaby ogromny wpływ na jej przyszłe życie, zawodowe i personalne. Prawie rzuciła słuchawką, jednak mężczyzna po drugiej stronie miał jeszcze coś do powiedzenia.

– Pani Karolino – zaczął jeszcze raz, powoli i spokojnie. – Oczywiście jest to pani sprawa, ma pani prawo zrobić to, co uważa, jednak decyzja Lyndy nie była pochopna i nieprzemyślana. Wierzę, tak jak i ona wierzyła, że świetnie sobie pani ze wszystkim poradzi! Nauczy się pani wszystkiego! Pani Karolino! Ten spadek może odmienić życie nie tylko pani, ale i pani rodziców! Planuje pani mieć kiedyś w przyszłości dzieci, prawda? Niech pani pomyśli dalej o przyszłości, nie tylko o teraźniejszości! – przekonywał mężczyzna. – Niech się pani spieszy! Będę czekał! – zapewnił.

Czyli jednak domyślił się jej obaw.

– Ma pan w zupełności rację! Obiecuję, że wkrótce do pana oddzwonię. Do widzenia – odpowiedziała zmienionym głosem, tak by mężczyzna nie podejrzewał niczego więcej.

Odłożyła telefon z boku kanapy, na której siedziała.

– I co ją mam z tym wszystkim zrobić? – zapytała samą siebie.

Zdawała sobie sprawę z tego, że wiele osób chciałoby być na jej miejscu. Wiele osób również już ją przekreśliło. Adwokat miał rację – taka fortuna mogłaby zmienić życie nie tylko jej, ale również jej rodziców i babci, bo przecież od razu zabrałaby ją do siebie.

– A może lepiej byłoby to wszystko zostawić? Może znalazłabym dobrą pracę, skończyła szkołę i zaczęła wszystko od nowa? Bez tych majątków… tak jak sugerują mi rodzice. Przecież są tu od lat, nie chcą mnie skrzywdzić. Chcą mojego dobra, znają ten kraj, poznali ludzi dużo lepiej niż ja… Tylko pani Lynda… – kontynuowała monolog Karolina.

Zastygła nieruchomo na fotelu jeszcze przez dobrą chwilę. Ta starsza kobieta, jej gładka uśmiechnięta twarz i ciepłe ramiona, którymi przywitała ją już pierwszego dnia. Była inna niż ci wszyscy ludzie, o których słyszała, o których opowiadali jej rodzice. Od pierwszego dnia traktowała ją wyjątkowo dobrze, po przyjacielsku, z szacunkiem. To ona pokazała jej, że może być kimś, że jest kimś. Że znalazła się na tym świecie z jakiegoś powodu i że cały świat stoi przed nią otworem, że niezależnie od tego, ile ma pieniędzy i z jakiego wywodzi się środowiska, to jest kimś. Kimś wartościowym, kimś, kto zasługuje na szacunek, uznanie, aprobatę, komplementy. Jeszcze nikt w życiu nie okazał jej tyle zainteresowania, jeszcze nikt nigdy w nią tak nie uwierzył, jak ona… nawet rodzice. Przyszedł czas, by stawiła temu czoła. To był jej czas i zamierzała go wykorzystać… dla Lyndy.

– Dla Lyndy – powiedziała sama do siebie.

Od ostatnich kilku miesięcy mało wychodziła z domu. Przemykała do małych osiedlowych sklepików po poranną prasę i przekąski. Czasem to siedzenie w domu sprawiało, że czuła się jakaś chora, trędowata i gorsza. Unikała ludzi, czekała, aż sprawy ucichną, ale one wręcz przeciwnie – nabierały nowego tempa. Ludzie nie dawali za wygraną. Chcieli wiedzieć, jak wygląda teraz życie młodej milionerki. Czy przeprowadziła się już do rezydencji, czy lata na ekskluzywne wycieczki u boku nowego mężczyzny, czy te miliony odmieniły jej życie? I wiele, wiele innych bredni, które czytała w nagłówkach gazet. Czasem pod domem jej rodziców pojawiały się nieznane samochody z młodymi ludźmi w środku, którzy wyczekiwali, by zobaczyć, jak wygląda ta słynna dziewczyna. Czy faktycznie jest taka ładna? Co ona ma w sobie takiego, co tak zauroczyło tych bogatych ludzi? Każdy chciał wiedzieć, jak ona to zrobiła! Oczywiście najwięcej było pogłosek o tym, że zaciągnęła do łóżka wnuczka milionerki, no i teraz może wynikła z tego jakaś niespodzianka, czyli dziecko. Nikt nawet nie przypuszczał, jak bardzo jej życie różni się od tego, które plotkarskie pismaki wykreowały, by jak najlepiej sprzedać swoje materiały.

Z Sebastianem spotkała się raz, i to po kryjomu. Tak myślała, że po kryjomu, dopóki jej matka nie znalazła ich zdjęcia na pierwszej stronie polskiego dziennika. Była wściekła. Zdjęcie przedstawiało Karolinę z Sebastianem siedzących w aucie. Niby zwykłe zdjęcie, nic nadzwyczajnego, jednak rozjuszyło to tylko i tak bardzo zaciekawioną Polonię. Jej rodzice mieli dość takiego życia. W sklepach byli wytykani palcami, oczywiście nie bezpośrednio, jednak plotkom nie było końca. Nieraz w kolejce docierały do nich szepty: „Patrz, to rodzice tej małolaty, co wyrwała tego milionera na kasę i jeszcze jego babkę przekręciła! Podobno całą rodzinę przechytrzyła! Nieźle sobie wychowali córeczkę! Teraz sami będą pławili się w luksusach za czyjeś miliony!”.

Cały proces przejęcia spadku i firmy nie był ani łatwy, ani szybki. Wszystko okropnie przedłużało się w czasie, dokumentów przybywało, a codziennie dochodziło coś nowego. Karolina obiecała rodzicom, że pozostanie w cieniu, dopóki nie podejmie jakiejś decyzji. Telefon od adwokata w końcu zmotywował ją do działania, chociażby z ich powodu zasługiwali na spokój. Sama też była już tym zmęczona. Brakowało jej bliskości Sebastiana i wolności, którą miała wcześniej. Rozmawiali od czasu do czasu przez telefon, jednak to nie było to samo. Wspierał ją, chociaż sam potrzebował wsparcia bardziej niż ona. Ona miała kochającą i pomimo wszystko wspierającą rodzinę, chociaż nie zawsze to okazywali. On został sam z wieloma problemami na głowie, których rozwiązanie wcale nie było takie łatwe. Nagle musiał stanąć na wysokości zadania i po prostu to ogarnąć. Ich relacje zamarzły, zastygły w czasie. Nawet nie mieli kiedy się spotkać i porozmawiać na spokojnie, bo tabloidy ciągle szukały nowych sensacji.

Niedługo po odczytaniu testamentu jego rodzice wraz z Georgią i jej rodziną powrócili do Kalifornii. Od tamtej pory z nimi nie rozmawiała. Sprawy firmy oficjalnie przestały ich interesować, i syn chyba też. Przed opuszczeniem domu pani Lyndy rzucili Sebastianowi złowrogie spojrzenie i zaznaczyli, że dopóki Karolina będzie częścią firmy i domu, nigdy więcej tam nie wrócą. Tego akurat nie żałowała ani ona, ani on, chociaż nieraz było mu najzwyczajniej przykro, ale jako „twardy facet” starał się tego nie okazywać. Rodzice Sebastiana nie wnosili w życie swojego syna niczego pozytywnego. Karolina przestała łudzić się nadzieją, że może kiedyś się zmienią i zaczną traktować Sebastiana z należytym szacunkiem i miłością. Jednak po części nawet ich rozumiała.

Zawsze starała się każdego wytłumaczyć, nawet z tych złych zachowań. To była dla nich wszystkich ogromna zmiana, a przede wszystkim zaskoczenie. Nikt przecież nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Kto mógłby przypuszczać, że obca dziewczyna zostanie częścią tak potężnego spadku. Już prawie udało im się odsunąć Karolinę od Sebastiana, a tu nagle ta cała sprawa. To była prawda, została postawiona dużo wyżej od innych członków rodziny, mimo że sama nie miała o tym pojęcia. Mieli prawo jej nienawidzić, była bajkowym Kopciuszkiem, który pochodził z malutkiej wioski pod Wrocławiem i przemienił się na ich oczach w księżniczkę. To nic, że jej korona była dawno pobita i podeptana, a suknie zamieniła na wyciągnięte dresy. Dla rodziny Sebastiana była największym wrogiem. Zaakceptowała ten stan rzeczy.

Podniosła leżący na kanapie telefon i wybrała numer Mariny. Znajoma Hiszpanka odebrała radośnie:

– Kochanie! Jak miło, że dzwonisz! Co u ciebie słychać? – dopytywała. – Już myślałam, że się nigdy nie odezwiesz! Tak się za tobą stęskniłam!

– Chciałabym z tobą porozmawiać. Planuję przyjechać dzisiaj wieczorem, chciałam się tylko upewnić, że będziesz w domu. – Od momentu odczytania spadku pracownicy Lyndy coraz częściej się nudzili, a ich dotychczasowe obowiązki były nic niewarte, gdy dom stał opustoszały.

– Oczywiście, a gdzież indziej mogłabym być! Przyjeżdżaj, kiedy chcesz! – odpowiedziała szczęśliwa kobieta. Dom pani W. był jak jej drugi dom i nie wyobrażała sobie, że mogłoby jej tam już nie być. – My tu wszyscy na ciebie, dziecko, czekamy! Czy mam wysłać po ciebie Alexa? On się tak ucieszy na twój widok! – szczebiotała szczęśliwa kobieta.

– Nie! To znaczy nie… dziękuję… przyjadę sama.

Ostatnie, czego jej było trzeba, to szofer pod domem. Sąsiedzi mieliby kolejne tematy do rozmów, a rodzice chybaby już całkiem oszaleli od kolejnych plotek. Chociaż, jeżeli jej życie miało w jakikolwiek sposób się zmienić, musieli zaakceptować ten stan rzeczy i zwyczajnie przeczekać, aż ludziom znudzi się rozpowiadanie głupot.

Stęskniła się za nimi. Od czasu pogrzebu pani Lyndy nie widziała się z nikim: ani z Mariną, ani z resztą pracowników. Czasem dzwoniły do niej pracownice Julii, które, zaciekawione jej dalszym losem, wypytywały o każdy szczegół prywatnego życia. Nie przeszkadzało jej to, ponieważ wiedziały, jak ją przy tym rozbawić i wnieść więcej dystansu oraz pozytywnej energii do jakże skomplikowanego ostatnio życia. Chciała Ameryki, przygody, romansów, to dokładnie to dostała. Kiedyś to ona na starej, wygniecionej kanapie z paczką chipsów śledziła losy ulubionych bohaterek Seksu w wielkim mieście, dzisiaj to o niej można byłoby nakręcić podobny serial. Seks się zgadzał, wielkie miasto też, tylko cała reszta dodatkowych dramatów i rozterek była trochę niezaplanowana. I o tym właśnie musiała porozmawiać z Mariną. To ona jako jedyna znała panią Lyndę najdłużej, była najbliżej Sebastiana od jego najmłodszych lat. Doskonale zna firmę, dom i wszystkie jego zakamarki. Nikt inny nie będzie umiał lepiej jej doradzić w sprawach, które zaczęły ją samą przerastać.

Wrzuciła na siebie wyciągnięte dresy i przetarte trampki, a roztrzepane włosy związała w nierównego koka. Przez ramię przełożyła sportową torebkę, do której wsadziła mały portfel wraz z telefonem. Pospiesznie w drodze do auta skropiła się ulubionymi perfumami od Dolce & Gabbana, po czym wskoczyła w samochód, patrząc nerwowo dookoła. Powoli przyzwyczajała się do życia uciekającej celebrytki. Również wyglądem zaczęła przypominać Amerykanki, które nie zawsze przykładają dużą wagę do codziennego wizerunku. W Ameryce nie budzi zdziwienia wyjście do sklepu zarówno w piżamie, jak i sukni balowej. Trochę się jej to podobało. Nie czuła presji otoczenia. Nie musiała się nikomu podobać ani dla nikogo stroić. A przynajmniej do czasu, gdy sama nie stała się „uciekającą celebrytką”, sztucznie wykreowaną. Miała nadzieję, że nikogo poza Mariną dzisiaj nie spotka. Przypuszczała, że Sebastian pracuje do późna. Z tego, co opowiadali jej inni, codziennie wracał do domu po nocach.

Nacisnęła pewnie na gaz i wyjechała spod domu z piskiem opon, zaciskając nerwowo zęby. Wyszeptała szybkie „ups”, tak jakby ukradkiem chciała przeprosić mieszkańców za hałas. Nikogo nie było, nikt jej nie śledził, nie podglądał ani przed nikim nie musiała uciekać. Dostawała chyba lekkiej paranoi. Dawała się ponieść wyobraźni rodziców, którzy sami donosili jej codziennie różne ciekawostki ze świata plotkarskiego. W dodatku na jej temat. Niby się denerwowali, niby narzekali, ale chyba trochę byli dumni, że to akurat ich córka jest w centrum uwagi. Przecież nie zrobiła nic złego. Niczego nikomu nie ukradła. To prawda, pani Lynda bardzo ją wyróżniła, jak dla nich aż za bardzo, jednak nie zmieniało to faktu, że sama na to zapracowała. To była jej pierwsza praca w Stanach. Nie wierzyła w przypadki. To, że poznała Julię i że znalazła się w tym domu, to było przeznaczenie. Wszystkie zbiegi okoliczności zgrywały się w jedną całość. Lynda sobie ją wymarzyła. Tak jej kiedyś opowiadała Marina.

Lynda od zawsze marzyła o kimś, kto byłby godny przejęcia dorobku jej życia. Sebastian nie zawsze potrafił przekonać ją, że się do tego nadaje. Jego podejście do życia, i Georgii też, nie było wystarczająco dobre, by starsza kobieta mogła spać spokojnie. Nie wiedziała, co stało się z dalszą rodziną kobiety, i nigdy o to nie dopytywała. W salonie i w wejściu do domu wisiały przeróżne fotografie, połowy tych osób nie widziała na oczy, jednak nigdy nie miała odwagi o nich zapytać. Widocznie nie byli na tyle ważni, bo nikt więcej z rodziny nie pojawił się na pogrzebie, a przynajmniej ona nic takiego nie słyszała.

Mijała poznane wcześniej uliczki, wspominając wszystko, co wydarzyło się w ostatnim czasie. Jak wiele się wydarzyło…

Wyleciała z Polski jako młoda, niedoświadczona dziewczyna, z głową pełną marzeń, a teraz poczuła się prawdziwą kobietą. Dorosłą kobietą, która zaczęła być w pełni odpowiedzialna za swoje życie, decyzje i postępowanie. Tak całkiem niedawno stała na chicagowskim lotnisku O’Hare, z wypełnionymi po brzegi walizkami. Sama, bez nikogo, bez niczyjej pomocy. Stała na jednym z największych lotnisk świata, gotowa spełniać marzenia. No i właśnie je spełniała.

Gdy tak wspominała minione miesiące, na jej twarzy pojawił się lekki uśmiech, a w radiu poleciała piosenka zatytułowana Ready for love, która idealnie opisywała jej obecną sytuację. Lubiła tędy jeździć. Lubiła swoją pracę i tak bardzo tęskniła za starszą panią.

Podjechała pod bramę domu, wzięła głęboki oddech i wystawiwszy rękę z samochodu, wystukała kod, po którym wielka żeliwna brama zaczęła się powoli przesuwać. Serce zaczęło szybciej bić. Poczuła, jak zaczyna się pocić. Stres atakował ją wtedy, kiedy najmniej jego potrzebowała.

Rezydencja wyglądała majestatycznie. Ten widok nigdy jej się nie nudził i za każdym razem tak samo zapierał dech w piersi. Ogromny dom otoczony przepięknym ogrodem wyglądał jak z pocztówki. Trochę niepewnie, delikatnie nacisnęła na gaz, auto zaczęło się toczyć, a Karolina rozglądać na boki. Poczuła, jak ściska jej się żołądek. Łzy stanęły w oczach. Pomimo że była ogromnie zdenerwowana, otoczenie napawało ją spokojem. Pani W. niestety już nie było, ale jej spokój i energia unosiły się w powietrzu.

– Tyle wspomnień – szepnęła Karolina.

Nigdy nie przypuszczała, że śmierć kobiety, dla której pracowała, aż tak bardzo na nią wpłynie. To tak, jakby jakaś maleńka cząstka jej odeszła na zawsze.

Zaparkowała auto pod garażem dla pracowników. Wyszła i zaczerpnęła świeżego powietrza. Nie była tu od tak dawna, to harmonijne miejsce dawało jej tyle radości. Perfekcyjnie przystrzyżone krzaczki, idealnie skoszona trawa, kwiaty i ogród, do którego kiedyś poszła na spacer z Sebastianem – to wszystko dodawało jej otuchy i spokoju. Tak jakby była w jakimś magicznym miejscu, w którym czuła, że nagle wszystkie problemy znikają, a ona czuje się tak lekko i błogo. Było jej przykro, że tamto życie dobiegło już końca. Dopiero co się zaczęło, a już się skończyło. Nie zdążyła się nacieszyć ani Lyndą, ani nowym stanowiskiem, ani Sebastianem… Była ciekawa nowego, jednak jak już zdążyła się nauczyć, z nowym przychodziła też seria problemów i niespodzianek, na które nie wiedziała, czy jest gotowa. Niby taka odważna, przebojowa. Wydawało się jej, że jest gotowa podbić świat, ale ten świat okazywał się nieco bardziej skomplikowany. Przeraził ją, był to ten moment, gdy traciła kontrolę, a grunt osuwał się pod nogami. Nie miała planu, dostawała ataku paniki i chaotycznie szukała rozwiązania. Pani Lynda tyle ją nauczyła. Chciała z tego skorzystać, musiała znaleźć złoty środek, perfekcyjne rozwiązanie, punkt zaczepienia. Tylko Marina mogła jej w tym momencie pomóc. A raczej upewnić w tym, co od jakiegoś czasu snuło się jej po głowie. Sama nie miała odwagi podjąć ostatecznej decyzji. Weszła do środka tym samym wejściem, którego używała, pracując tam – boczne wejście od kuchni dla pracowników. Marina na jej widok ze szczęścia aż podskoczyła do góry.

– Moje dziecko! Jak dobrze cię w końcu zobaczyć! – Kobieta zerwała z siebie fartuszek kucharski, podbiegła do Karoliny i nie mówiąc nic więcej, zaczęła ją ściskać, całować i przytulać.

Karolina odwzajemniła jej entuzjazm.

– Siadaj, kochanie! Siadaj i opowiadaj! Wszystko po kolei – mówiła jak nakręcona zniecierpliwiona kobieta.

Tak dawno nie rozmawiały. Marina również przyzwyczaiła się do obecności Karoliny w domu. Od kiedy starsza pani odeszła, brakowało w nim szczerego uśmiechu, radości i energii.

Karolina odsunęła krzesło przy kuchennej wyspie i siadła, podparła głowę rękoma, dokładnie tak, jak to robiła wcześniej, kiedy wpadała do Mariny na pogaduszki lub z jakimś męczącym problemem.

– No mów, dziecko moje! Przecież już przez telefon słyszałam, że coś cię trapi! – kontynuowała uprzejmie Marina.

Ta ciepła starsza kobieta miała w sobie ogromne pokłady miłości i zrozumienia. Każdy, kto z nią pracował, miał w niej przyjaciela. Dla Karoliny była nieraz jak matka i babcia, i najlepsza przyjaciółka. Lata doświadczenia, szczególnie w domu pani Lyndy, zrobiły z niej idealnego doradcę i powiernicę ostatnio piętrzących się problemów.

– Chciałam się ciebie poradzić – zaczęła nieśmiało dziewczyna.

Głos jej się łamał. Wiedziała, że ma przed sobą najlepszego rozmówcę, jednak to wszystko nadal wzbudzało w niej ogrom emocji. Marina postawiła przed nią świeżo zaparzoną herbatkę.

– Wypij, to meliska. Świeżutka, z naszego ogrodu. Pomoże ci – dodała kobieta, chociaż tak naprawdę sama nie wiedziała, na co ma jej pomóc.

Karolina jeszcze nie zdążyła jej nic powiedzieć, ale widać było, że coś ją trapi. A jak są zmartwienia, to najlepiej je najpierw uspokoić, a dopiero później o nich rozmawiać.

– Ten spadek… – Karolina zaczęła tak ogólnikowo, że na twarzy starszej kobiety można było dostrzec wyraźny grymas.

Była tam dla niej, gotowa podjąć każdą rozmowę, jednak ciągnięcie jej za język nie było ani w jej planie, ani czymś, co chciałaby robić. Wychodziła z założenia, że jak ktoś ma coś do powiedzenia, to powinien to powiedzieć, nawet jeżeli czasem są to ciężkie rozmowy.

– No bo ja nie wiem, co mam zrobić z tym spadkiem! – dodała Karolina po namyśle, a raczej po odczytaniu z twarzy swojej rozmówczyni niezadowolenia.

Zauważyła jednak, że Marina, mimo powtórzenia problemu, który ją trapi, nie do końca zrozumiała, o co jej chodzi. Kobieta nadal tkwiła w ciszy, wpatrując się w Karolinę jak w obrazek.

– Rodzice uważają, że powinnam odrzucić spadek. To, co zostało mi zapisane, powinnam przekazać Sebastianowi jako jedynej osobie, której ten majątek się należy. – Tym razem zaczęła mówić z sensem. – Mówią, że jestem za młoda, żeby poprowadzić tak prężną firmę. To jest zbyt duży obowiązek i odpowiedzialność, a ja nie jestem jeszcze na to gotowa. Przyniesie mi to więcej problemów niż radości. Jestem młoda, mam przed sobą całe życie, po co mi czyjaś firma, czyjś dom i to całe bogactwo. Ja jestem z innego świata – dodała.

– Jeżeli dobrze pamiętam, to w wielu sprawach twoi rodzice się z tobą nie zgadzali, a jednak zawsze świetnie sobie radziłaś – rzuciła Marina trochę przekornie. – Absolutnie nie uważam też, że nie mają racji. Mają mnóstwo racji. Powiedziałabym, że mają rację w stu procentach, ale życie nigdzie i nigdy nie będzie ani łatwe, ani proste, ani bezproblemowe. – Kobieta złapała dłoń Karoliny i kontynuowała swoją myśl: – Zawsze na drodze naszego życia będziemy napotykać problemy. Tak już jest i tak będzie zawsze, jednak to, jak z nimi będziemy sobie radzić, zależy tylko od nas. Nie jestem materialistką i nigdy nią nie byłam. Zawsze z boku patrzyłam na ten bogaty świat. Nigdy niczego nikomu nie zazdrościłam, byłam tu i widziałam wiele i mogę powiedzieć ci tylko jedno: inaczej się cierpi i przeżywa porażki, problemy, jeżeli nie trzeba martwić się o zaplecze finansowe. Wiem, że dzisiaj może ci się wydawać, że nie potrzebujesz czyjegoś bogactwa, możesz być dumna, honorowa, ale czas leci szybko. Jesteś już dorosła, będziesz miała niedługo swoją rodzinę, swoje dzieci i będziesz chciała dać im tak dużo, ile tylko będziesz w stanie. Wiele kobiet nie ma nawet możliwości, by wychować swoje dzieci, spędzić z nimi czas, bo ledwo wiążą koniec z końcem i muszą pracować od rana do wieczora. Mówisz o swoich rodzicach, o tym, co oni uważają, że powinnaś zrobić, a co ty myślisz?

– Zawsze wiedziałam, czego chcę, lubiłam nowe wyzwania, a każdą porażkę traktowałam jak nową lekcję – odpowiedziała Karolina.

– No więc czego się boisz, co ci zależy spróbować? – zapytała jeszcze raz Marina tym swoim cichym, jednak bardzo uprzejmym głosem.

Karolina się uśmiechnęła i już chciała coś odpowiedzieć, gdy drzwi do kuchni się otworzyły i weszły pokojówki. Nie przepadały za Karoliną, zresztą z wzajemnością. Udały, że jej nie widzą, i od razu poszły na górę. Nawet jej to odpowiadało, nie musiała się im z niczego tłumaczyć. W zasadzie to nawet trochę ją to zdziwiło, takie plotkary jak one i zero zainteresowania. Przecież wiedziały, że Lynda zapisała jej udziały w firmie. Dziwne to było, jednak Karolina przestała się nad tym zastanawiać i już miała odpowiedzieć na zadane pytanie, kiedy drzwi do kuchni otworzyły się po raz kolejny. Stanął w nich Sebastian.

Spojrzał na nią i zamarł w bezruchu. Był równie zaskoczony jej obecnością, jak i ona jego nagłym pojawieniem się. Chwilę wpatrywali się w siebie. Obydwoje nie wiedzieli, jak się zachować ani co powiedzieć. Od czasu pogrzebu nie rozmawiali o „nich” i o tym, co będzie dalej. Karolina nie chciała nowych sensacji ani plotek do czasu zakończenia przekazania spadku. Patrzyła na niego tak samo jak wtedy, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy. Wyglądał też tak samo. Tylko wtedy myślała, że stoi przed nią jeden z ogrodników pani W., dzisiaj już patrzyła na niego zupełnie inaczej. Był boski. Jego śniada karnacja aż błyszczała w blasku kuchennych lamp. Czarne jak węgiel oczy krążyły po pomieszczeniu, jakby szukał punktu zaczepienia. Bał się wpatrywać w nią, zagryzał lekko wargę, jakby z lekką złością, że nie może do niej podbiec i wziąć ją w ramiona. Znowu między nimi był ten ogień pożądania. Opierał się ręką o futrynę drzwi tak, że koszula opięta na jego muskularnych ramionach wyglądała, jakby miała zaraz pęknąć. Próbował coś powiedzieć, ale nie zdołał wydusić z siebie ani słowa. Zauważyła to gosposia, która nie omieszkała skomentować zaistniałej sytuacji.

– Obydwoje wyglądacie, jakbyście zobaczyli ducha. Myślałam, że już ze sobą rozmawialiście od czasu pogrzebu. Myślałam, że już wszystko sobie wyjaśniliście – zainteresowała się kobieta.

Faktycznie, nigdy nie miała okazji porozmawiać z Karoliną na temat tego, co się wtedy wydarzyło. Sebastian coś tam jej wspominał, ale nigdy nie zagłębiała się w szczegóły. Jej pamięć też już nie była najlepsza i coraz częściej mieszało jej się wszystko. Jednak wydawało się jej, że relacje tych dwojga znacznie się poprawiły.

– Tak, rozmawialiśmy – odpowiedziała Karolina, spoglądając raz na kobietę, raz na mężczyznę swojego życia.

– Dobrze, to może ja was tu zostawię samych. Na pewno macie jeszcze dużo do uzgodnienia. – Twarz Hiszpanki pokryła się delikatnym uśmiechem. Spojrzała jeszcze raz na Karolinę i dodała: – Przemyśl, proszę, to, co ci powiedziałam. Jak się nie ma nic, to cóż można stracić? – Kobieta się pożegnała, odwróciła i zniknęła w klatce schodowej prowadzącej na górę, do części mieszkalnej pracowników.

Sebastian wziął krzesło i postawił po przeciwnej stronie wysepki. Usiadł, oparł łokcie na blacie i spojrzał głęboko w oczy zmieszanej dziewczyny.

– Nie spodziewałem się ciebie tutaj.

– Musiałam porozmawiać z Mariną.

– A o czym rozmawiałyście?

– A czy to jest przesłuchanie? – zagadnęła żartobliwie, gdy on, siedząc naprzeciwko, wpatrywał się w nią, jakby naprawdę miała coś do ukrycia.

– Miło, że przyjechałaś, chociaż milej by było, jakbym o tym wiedział.

– Myślałam, że cię nie będzie, a jak już wspomniałam, miałam sprawę do Mariny. – Trochę się zawstydziła.

On taki elegancki, ona w wyciągniętych dresach i roztrzepanych włosach. Inaczej rozmawiało się z nim przez telefon, a inaczej na żywo. Jeszcze inaczej było, gdy spotkali się po pogrzebie jego babci. Mieli sobie wszystko wyjaśnić, jednak i wtedy byli ograniczeni zarówno czasem, jak i tą całą sytuacją ze spadkiem, wścibskimi ludźmi i portalami plotkarskimi. Więc tak naprawdę dopiero teraz, po tych kilku, a może nawet i kilkunastu tygodniach, zobaczyli się pierwszy raz.

– A czy mogę wiedzieć, co to była za sprawa? – Nie dawał za wygraną.

– Nic takiego, po prostu musiałam się coś poradzić, a Marina jest do tego idealną osobą. – Nie chciała zdradzać mu całej rozmowy, jednak nigdy wcześniej przed nim nie kryła, że ma wiele wątpliwości co do firmy, domu, spadku i tego, jak by to wszystko miało wyglądać.

Robiło się już późno. Telefon urywał się od nieodebranych połączeń od rodziców. Ostatnio przecież nigdzie nie wychodziła, a tu nagle nie było jej pół wieczoru. Przeprosiła i odeszła w drugi kąt kuchni. Wybrała numer matki i wytłumaczyła, że dzisiaj wróci później. Powiedziała, gdzie jest i w jakim celu tu przyjechała. Nie liczyła na niczyją aprobatę, była dorosła i czas najwyższy, żeby wzięła sprawy w swoje ręce i stawiła czoła temu, co się jej przytrafiło. Nie wiedziała jeszcze jak, ale od czegoś musiała zacząć. Rozmowa zarówno z Mariną, jak i z adwokatem dała jej wiele do myślenia. Teraz, kiedy przed nią pojawił się Sebastian, spojrzała na to z jeszcze innej perspektywy. Wszystko powoli nabierało sensu. Odłożyła telefon i odwróciła się w jego stronę. Zapatrzony również w swój telefon nawet nie zauważył, że skończyła rozmowę. Nie tylko ona miała głowę pełną problemów. On nie miał jak się wycofać, zrezygnować lub nie przyjąć spadku. Był pierwszą osobą, w której babcia pokładała największe nadzieje. Nie mógł jej zawieść, nie chciał tego zrobić. Był jej to winien.

– Przepraszam, nie zauważyłem, że skończyłaś już rozmawiać. Sprawy w firmie piętrzą się i w sumie to bardzo brakuje mi twojej pomocy – powiedział wyraźnie zmęczonym głosem. – Chodźmy stąd. Nie będziemy siedzieć w kuchni. – Podszedł i wziął ją za rękę, po czym powiedział, że przyjemniej będzie się rozmawiało, siedząc przy kominku na wygodnej kanapie, a nie na twardych, kuchennych stołkach.

Szli pustymi, ciemnymi korytarzami. Bez pani Lyndy nic nie było już takie samo. W bibliotece paliło się delikatne światło. Przechodząc obok, zerknęła do środka. Nie było jej tam, nie pracowała do późna, nie siedziała przy biurku. Oczy zaszły Karolinie łzami. Brakowało w tym domu życia. Życia, energii i radości, którą wnosiła pani Lynda. Doszli do salonu z fortepianem. Już tam kiedyś rozmawiali. Jednak nigdy tej rozmowy nie skończyli, ponieważ wtedy przerwał im adwokat. Karolina usiadła wygodnie na kanapie, rozglądając się dookoła. Czuła się totalnie obco, tak jakby zimny podmuch przeszywał jej ciało. Obco i nieswojo, lecz jednak jakoś dziwnie spokojnie. Panowały głucha cisza i spokój. Uspokajało ją to i dawało dziwne poczucie bezpieczeństwa. I na pewno nie była to zasługa Sebastiana. Tak jakby duch Lyndy czuwał nad nią, by nie działa się jej krzywda, by była opanowana i spokojna.

– Napijesz się czegoś? – zapytał mężczyzna, siadając obok i wpatrując się w nią jak w obrazek.

– Nie, dziękuję. Nie będę siedzieć długo, jestem już zmęczona i chciałabym jak najszybciej wrócić do domu.

– Dzwonił do mnie adwokat, wszystko jest już gotowe do podpisania, powiedział jednak, że ty jeszcze nie jesteś gotowa. Czy to prawda? – przeszedł od razu do konkretów.

Zaskoczyło to Karolinę, nie była przygotowana na taką bezpośredniość z jego strony. Zrozumiała jednak, że nie może więcej przed tym uciekać. Każdy był zmęczony tą niepewnością i czekaniem. Ale czy tylko na tym mu zależało?

– Tak, to prawda. Potrzebowałam więcej czasu – odpowiedziała bez zastanowienia.

– Oczywiście, jeżeli o mnie chodzi, to dostaniesz tyle, ile będziesz chciała. Miesiąc, dwa? – Sebastian przybliżył się i delikatnym ruchem ręki zaczął ją gładzić po policzku – Już ci to mówiłem, że nikt cię do niczego nie zmusza – wyszeptał tym swoim delikatnym głosem, który za każdym razem rozkładał ją na łopatki.

Delikatnie odsunęła jego rękę. To nie był dobry moment na takie czułości.

– Nie ma takiej potrzeby, ja już podjęłam decyzję. Chciałam się tylko upewnić, że robię dobrze i że później niczego nie będę żałować. – Odwzajemniła jego uśmiech i obydwoje zastygli w ciszy, patrząc się sobie głęboko w oczy.

Było w nich coś magicznego. Takie relacje pomiędzy ludźmi oglądało się tylko w filmach. Ogień, który wytwarzał się między nimi, był wręcz nie do opisania. Czy była to miłość, czy pożądanie – sami nie wiedzieli. Każda bliskość doprowadzała ich ciała do drżenia, jednak Karolina nadal utrzymywała dystans. Może nie potrafiła tak po prostu rzucić mu się w ramiona, mimo że bardzo tego chciała. Powoli zaczynał układać się w jej głowie kolejny plan. Sebastian przybliżył się jeszcze bardziej i swoimi ustami dotknął jej warg. Delikatnie odsunęła głowę i wyszeptała:

– Przyjmę udziały firmy, poprowadzę ją razem z tobą i przeprowadzę się tutaj, ale mam parę warunków.

– Zrobię wszystko, co tylko będziesz chciała, spełnię każdy twój warunek, żebyś tylko dała nam jeszcze jedną szansę.

Już teraz nie mogła się od niego odsunąć. Złapał jej chudziutką szyję w swoją dużą dłoń i zaczął całować jej delikatne usta. Tym razem się nie opierała. Poddała się tej cudownej chwili, na którą tak długo czekała. Nawet jeżeli miał być to tylko jeden krótki moment…

ROZDZIAŁ 2

Już sama myśl o wspólnym zamieszkaniu sprawiła mu radość, której również i jemu ostatnio brakowało. Nieważne były żadne warunki, był gotów zrobić wiele, by tylko ich życie się ożywiło. Obydwoje sporo przeszli i zasługiwali na kawałek normalności. Ostatnio żył tylko pracą, a wszelkie spotkania towarzyskie odłożył na bok. Dziwiło to jego znajomych, nie poznawali go. Zarzucali mu, że ta „nowa Polka” za bardzo mu namieszała w głowie. Jeszcze do niedawna sam inicjował wyjścia, imprezy, wyjazdy, a teraz jedyne miejsce, w którym można było go spotkać, to był pokój biurowy w firmie, która ostatnio była jak jego drugi dom.

Od śmierci Lyndy wszystkim brakowało energii i motywacji. Pracownicy domu bez celu błąkali się po pustych pomieszczeniach. Ogrodnicy co tydzień wnosili świeże kwiaty, których nawet nikt nie oglądał. Pokojówki sprzątały nieużywane łazienki i sypialnie, a kucharz gotował potrawy, których samotny mężczyzna nie był w stanie zjeść. Tak więc gotował dla pracowników domu. Sebastian uciekał z domu do pracy i spędzał tam tyle czasu, ile tylko było to możliwe. Powroty do pustego domu, który pozostawiła mu babcia, nie należały do najprzyjemniejszych. Rodzice czasem dzwonili do niego, ciekawsi sytuacji spadkowej niż jego życia. Teraz mogło być inaczej. Karolina i jej pozytywne usposobienie, energia, którą rozsiewała wokół, mogły wszystko odmienić. I nieważne były jej oczekiwania, był gotów dać jej wszystko, czego potrzebuje, byle tylko była. Razem z nim – razem w firmie i razem w domu. Zawodowo tworzyli dobry team. W końcu mieli już okazję wspólnie pracować i szło im całkiem nieźle.

Miał nadzieję, że i prywatnie im się ułoży. Tego najbardziej pragnęła staruszka – szczęśliwego wnuka u boku pięknej, mądrej i eleganckiej kobiety. Nie jakiejś sztucznej modelki, która od kiedy się urodziła, miała wszystko gotowe i podane na tacy. Taka nie miała pojęcia o życiu. Nie była nauczona szacunku ani do ludzi, ani do pieniędzy. Jednak takich kobiet kręciło się wokół niego najwięcej. Nawet nie musiał się za bardzo starać. Przystojny, bogaty, młody mężczyzna zawsze wzbudzał zainteresowanie kobiet. Dopiero kiedy trafił na Karolinę i jej zupełnie inny charakter oraz odmienne usposobienie, zainteresował się nią bardziej. Imponowała mu pod każdym względem. Była dużo młodsza, jednak wychowana zupełnie inaczej niż większość Amerykanek, które miał przyjemność poznać w swoim życiu. Pani W. również to zauważyła. Od pierwszego dnia, od pierwszej rozmowy wiedziała, że Karolina to ktoś więcej niż tylko kobieta. To wulkan energii i osobowości. Kochająca, opiekuńcza, pomocna, a zarazem tak bardzo niezależna i twardo stąpająca po ziemi. Tylko czy on, wieczny marzyciel i łamacz kobiecych serc, zmienił się na tyle, by ją przy sobie zatrzymać i stworzyć szczęśliwy związek, założyć rodzinę? Czy był na to gotowy? Czy będzie umiał sprostać jej oczekiwaniom? Oczekiwaniom swojej babci? Nawet nie wiedział, z czym będzie się mierzył, jednak wydawało mu się, że jest gotowy na to wszystko. Pani Lynda wiedziała doskonale, co robi, dając młodym rok na naprawienie swoich relacji. Znała swojego wnuczka i wiedziała, że jak na czymś mu zależy, to wskoczy za tym w ogień. Karolinę zaś poznała na tyle, by wiedzieć, że wysoko postawi poprzeczkę. To był idealny test na sprawdzenie tych dwojga.

Rodzice Karoliny z wielkim niezadowoleniem pomagali jej pakować rzeczy. Nadal uważali, że robi wielki błąd, przeprowadzając się do rezydencji pani W. Bycie asystentką wśród doświadczonych ludzi, możliwość rozwoju, stopniowej i spokojnej nauki od najlepszych to coś zupełnie innego niż bycie współwłaścicielką tak ogromnej firmy i zamieszkanie w czyimś domu, otoczonym z każdej strony służbą i luksusem. Nie miała kompletnie żadnego doświadczenia. Oni wiedzieli, jaki ten świat może być okrutny dla takiej nowicjuszki. Młoda Polka, o której było głośno, na pewno nie zostałaby miło przyjęta przez wszystkich pracowników. Żyjąc tyle lat na obczyźnie, sami przecież nieraz tego doświadczyli – zazdrości, zawiści, sztucznej przyjaźni. Karolina często opowiadała, że pani Lynda nie otaczała się takimi ludźmi, ale prawda była taka, że z firmą już dawno sobie nie radziła, więc co mogła wiedzieć o swoich pracownikach. W każdym starała się widzieć dobro. Sebastian, młody, przystojny mężczyzna, zwracał na siebie uwagę każdej kobiety, na pewno nie był obiektywny w ocenie pracowników. Wiedzieli też, jaka jest ambitna, bali się, że nadmiar pracy i obowiązków wpędzi ją w problemy… poważne problemy. Z drugiej strony ostatnie kilkanaście miesięcy pokazało im, że lepiej jest ją wspierać niż się jej przeciwstawiać. Oni jako rodzice mieli zbyt wiele do stracenia – relacje z jedyną córką.

– Dobrze! Rozumiem, że chcesz spróbować swoich sił w tej firmie! Zawsze byłaś ambitna i musimy to z ojcem zaakceptować, ale po co od razu się tam przeprowadzasz?! – mówiła rozgoryczona matka, podając Karolinie kolejne wieszaki z jej ubraniami, które ta wkładała do przygotowanych wcześniej kartonów. – Dziecko! Na co ci ten dom i ta cała służba?! Jeszcze ci się w głowie pomiesza od tego całego bogactwa, a przecież nie to jest w życiu ważne! – kontynuowała matka. – Przecież możesz zacząć pracę w firmie i mieszkać nadal tutaj. Ten cały Sebastian tak ci zawrócił w głowie? Przecież nawet go nie znasz!

– To nie jest żadna służba, tylko normalni ludzie, którzy wykonują swoją pracę i chcą ją mieć, tak samo jak i ja – wtrąciła Karolina, przekładając kolejne ubrania. – I właśnie po to się tam przeprowadzam! Taka była wola pani W. Dzięki temu, że ja tam zamieszkam, oni będą mieć zapewnioną pracę… Mamo! Proszę cię, nie martw się! Przecież będę do was przyjeżdżać. I wy do mnie też! – tłumaczyła z troską.

– Ooo nie, kochana! My tam z ojcem przyjeżdżać nie będziemy! Wystarczy nam już plotek sąsiadów!

– Nie przejmuj się, jest tam wystarczająco miejsca dla nas wszystkich. Sprzedacie dom, zamieszkacie razem z tatą ze mną… a plotki kiedyś w końcu ucichną – zażartowała, jednak jej matka nie widziała w tym nic zabawnego.

– Nie wiem, jak może cię to bawić – wtrącił się ojciec, który miał też pomagać, jednak siedzenie na kanapie wychodziło mu znacznie lepiej. – Te ich miliony chyba bardzo ci zaimponowały! Nie tak cię z mamą wychowaliśmy! Będziesz mieszkać z obcym chłopakiem, którego nawet dobrze nie znasz!

Ojciec i matka wydawali się mówić racjonalnie. Przecież tak naprawdę Karolina i Sebastian nigdy nie byli w żadnym związku, oficjalnie nie byli nawet parą. Nie znali się, byli z dwóch zupełnie innych światów. Dziewczyna sama nie wiedziała, kim dla siebie są i co ich łączy. W większości znała go właśnie z pracy, no i tych krótkich momentów, o których rodzice nic nie wiedzieli.

– Nie będziemy mieszkać razem – wtrąciła. – To znaczy będziemy mieszkać w jednym domu, ale nie razem. Ten dom jest tak duży, że pewnie więcej będziemy się w nim mijać niż widywać. – Starała się choć trochę wybrnąć z tej jakże zagmatwanej sytuacji, ale chyba i to jej zbyt dobrze nie wyszło.

Dzień wcześniej zadzwoniła do Mariny i poprosiła o przygotowanie sypialni gościnnej, która znajdowała się obok sypialni pani Lyndy. Powiedziała, że na razie tam będzie mieszkać. Chciała jeszcze porozmawiać z rodzicami i przedstawić im swój plan, ale zadzwonił dzwonek, a pod drzwiami stała Sandra, przyjaciółka, z którą nie widziała się już jakiś czas. Obiecała, że przyjedzie pomóc z przeprowadzką. Miały też dużo zaległości, jako że Sandra spędziła ostatnie parę tygodni za granicą na wyjeździe firmowym. Dziewczyny rzuciły się sobie w ramiona.

– No jak tam, moja gwiazdo?! Opowiadaj wszystko! – Sandra witała koleżankę z wielkim podekscytowaniem i ciekawością. Nie miały kiedy nadrobić braków i tego wszystkiego, co wydarzyło się w ostatnim czasie.

– Chodźmy do auta, opowiem ci wszystko po drodze – odpowiedziała Karolina i machnęła przed nosem koleżanki kluczykami od swojego jeepa. – No chodź! Chodź! – zawołała pospiesznie. Złapała worki z rzeczami i zapakowała je do uruchomionego wcześniej auta.

– Co ty się tak spieszysz? Nawet nie przywitałam się z twoimi rodzicami! – Sandra wyglądała zza otwartego bagażnika, patrząc, jak jej przyjaciółka biegnie po kolejne worki i kartony wypchane ubraniami.

– Nie masz czego żałować! Na pewno prosiliby cię, żebyś przekonała mnie, bym się nie wyprowadzała! – Odwróciła się przez ramię i odpowiedziała półszeptem.

– A mam cię przekonywać? A właściwie… no właśnie… miałaś się nie przeprowadzać? – Sandra zamknęła za sobą drzwi, obserwując, jak Karolina siada za kierownicą wypakowanego po sam sufit samochodu.

Odjechały spod domu i wyraźnie dało się zauważyć, że Karolina troszkę się uspokoiła. Jeszcze przed minutą wyglądała jak wielki balon, który po jeszcze jednym, malutkim dmuchnięciu powietrza wystrzeli z wielkim hukiem. Teraz zaś wyglądała jak balon, z którego uszło powietrze przez przypadkowo zrobioną dziurę.

– No dawaj! Co z tobą? Opowiadaj, co się dzieje, bo widzę, że chyba nie wiesz, od czego zacząć! To w końcu jesteście razem? – niecierpliwiła się przyjaciółka.

Sandra wpatrywała się w Karolinę, oczekując wyjaśnień i odpowiedzi. Tak dawno się nie widziały, że nawet nie wiedziała, od czego zacząć i co ją w zasadzie ominęło. Przebywając w Europie, miały ograniczony czas na rozmowy. Nie pozwalały na to różne godziny i kiedy Sandra mogła gadać, to Karolina już smacznie spała, a kiedy Karolina była wolna, Sandra siedziała w pracy lub na spotkaniach biznesowych. Tak więc mijały się każdego dnia i obydwie z niecierpliwością wyczekiwały dnia spotkania, by wreszcie bez żadnych ograniczeń móc się nagadać.

– Nie jesteśmy, w sumie to sama nie wiem – westchnęła Karolina. – Na razie jest dobrze tak, jak jest – odpowiedziała.

– A jak jest?

– Tego właśnie jeszcze nie wiem i po to się przeprowadzam.

– Karola! Ja nic z tego nie rozumiem! Przeprowadzasz się do domu chłopaka, z którym nie wiesz, czy jesteś, po to, żeby zobaczyć, co jest między wami? – Sandra wyglądała na bardzo zaskoczoną. Był to przecież bardzo duży krok, a wyglądało na to, że Karolina nie ma na niego kompletnie żadnego planu. Nie chciała, by jej przyjaciółka kierowała się jakimiś marzeniami bądź nierealnymi oczekiwaniami.

– Teoretycznie to tak jakby też jest mój dom… – dopowiedziała Karola, ale w jej głosie można było wyczytać więcej sarkazmu niż chęci do prawdziwej rozmowy i wyjaśnień.

Nie podobało się to jej przyjaciółce.

– Czyli przyjęłaś spadek? – Ten brak oczywistości w ich dzisiejszej rozmowie doprowadzał Sandrę do szału. Nie dość, że musiała ciągnąć przyjaciółkę za język, to jeszcze połowę sama sobie dopowiadała.

– I tak, i nie. To znaczy tak, ale mam pewne warunki.