Sarah J. Maas

ZABÓJCZYNI I PODZIEMNY ŚWIAT

Przekład: Marcin Mortka

Tytuł oryginału: The Assassin and the Underworld

Copyright © Sarah Maas 2011

This translation of The Assassin and the Desert is published by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o. by arrangement with Bloomsbury Publishing Plc.

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIV

Copyright © for the Polish translation by Marcin Mortka, MMXIV

Wydanie I

Warszawa

Rozdział pierwszy

W ogromnej, przypominającej jaskinię sali głównej Twierdzy Zabójców panowała cisza. Celaena Sardothien bezszelestnie sunęła po marmurowej posadzce, ściskając list w dłoni. Przy ogromnych drzwiach z dębowego drewna powitał ją jedynie odźwierny, który wziął od niej mokry od deszczu płaszcz, a dostrzegłszy krzywy uśmiech dziewczyny, postanowił, że lepiej nie odzywać się ani słowem.

Drzwi do gabinetu Arobynna Hamela, znajdujące się po przeciwnej stronie sali, były zatrzaśnięte, ale zabójczyni wiedziała, że Arobynn przebywa w środku. Na zewnątrz stał bowiem na straży jego służący Wesley. W ciemnych oczach nie było ani śladu emocji, gdy patrzył na zbliżającą się Celaenę. Nie był zabójcą, ale dziewczyna była pewna, że nie nosił tylu sztyletów dla ozdoby i w razie potrzeby potrafił z nich zrobić użytek z perfekcyjną skutecznością.

Nie miała również wątpliwości, że Arobynn ma swoich ludzi przy każdej bramie miasta. Wiedziała, że poinformowano go o jej powrocie w chwili, gdy znalazła się na jego ulicach. Mokre, zabłocone buty zostawiały ślady, gdy szła w stronę drzwi gabinetu. I Wesleya.

Od pamiętnej nocy, gdy Arobynn pobił Celaenę do nieprzytomności, upłynęły trzy miesiące. Ukarał ją w ten sposób za udaremnienie jego umowy handlowej z Władcą Piratów, kapitanem Rolfem, dzięki której Arobynn chciał się wzbogacić na sprzedaży niewolników. Trzy miesiące upłynęły również od chwili, gdy wysłał ją na Czerwoną Pustynię, gdzie miała nauczyć się posłuszeństwa i dyscypliny, a także zasłużyć na aprobatę Niemego Mistrza Milczących Zabójców.

List, który ściskała w dłoni, był dowodem na to, że jej się powiodło. Świadectwem, że Arobynn nie zdołał jej owej nocy złamać.

Nie mogła się doczekać miny, którą z pewnością zrobi, gdy będzie mu wręczać pismo. Ciekawe też, jak zareaguje na trzy kufry ze złotem, które ze sobą przywiozła. W tej chwili wnoszono je do jej pokoju. W kilku słowach mogła mu wyjaśnić, że dług został już spłacony i mogła opuścić Twierdzę, by wprowadzić się do kupionego niedawno mieszkania. Mogła mu powiedzieć, że wreszcie się od niego uwolniła.

Wesley zastąpił jej drogę. Miał mniej więcej tyle lat co Arobynn, a cienkie blizny na twarzy i dłoniach zdradzały, że życie u boku Króla Zabójców nie było łatwe. Dziewczyna przypuszczała, że jego strój zakrywał więcej szram, być może potworniejszych.

– Jest zajęty – powiedział Wesley.

Jego dłonie zwisały luźno, gotowe w każdej sekundzie sięgnąć po broń. Celaena może i była protegowaną Arobynna, ale Wesley nigdy nie taił, że jeśli kiedykolwiek stanie się zagrożeniem dla jego mistrza, zgładzi ją bez wahania. I bez walki z nim Celaena podejrzewała, że przyboczny Króla byłby ciekawym przeciwnikiem. Przypuszczała, że właśnie z tego powodu ćwiczy na osobności i trzyma swą przeszłość w tajemnicy. Wesley miał świadomość, że im mniej Celaena o nim wiedziała, tym większą miałby przewagę podczas ich ewentualnego starcia. Wesley mądrze to zaplanował, a jego strategia pochlebiała jej.

– Ja też się cieszę, że cię widzę, Wesley – powiedziała i uśmiechnęła się promiennie.

Napiął mięśnie, ale nie zatrzymywał jej, gdy minęła go i otworzyła drzwi do gabinetu Arobynna.

Król Zabójców siedział przy pięknie zdobionym biurku i pochylał się nad stosami papierów. Celaena nawet się nie przywitała. Podeszła do biurka i cisnęła list na lśniący, drewniany blat. Otworzyła usta, gotowa zabrać głos, ale Arobynn jedynie uniósł palec, uśmiechnął się lekko i powrócił do studiowania dokumentu. Wesley zatrzasnął za nią drzwi.

Zabójczyni zamarła. Arobynn przewrócił stronę, nadal pochłonięty lekturą, i wykonał ledwie zauważalny gest dłonią.

„Siadaj”.

Nadal skupiony na czytanym dokumencie, Arobynn podniósł list od Niemego Mistrza i ułożył go na najbliższym stosiku. Dziewczyna mrugnęła raz, a potem drugi. Król nawet na nią nie spojrzał. Wciąż czytał. Przekaz był jasny. Miała czekać, aż skończy. Do tego momentu, nawet gdyby zaczęła wrzeszczeć ze wszystkich sił, nie zarejestruje jej obecności.

Tak więc Celaena usiadła.

Krople deszczu uderzały o okna gabinetu. Mijały sekundy, potem minuty. Cisza pochłonęła jej plan wygłoszenia dumnego przemówienia, tu i ówdzie zaakcentowanego zamaszystymi gestami. Arobynn najpierw zapoznał się z treścią trzech innych dokumentów, zanim w ogóle ujął list od Niemego Mistrza.

A gdy go czytał, Celaena nie mogła myśleć o niczym innym niż o chwili, gdy po raz ostatni siedziała na tym krześle.

Spojrzała na drogi, czerwony dywan pod swoimi stopami. Ktoś wykonał świetną robotę, czyszcząc wszystkie plamy krwi. Ile krwi na dywanie należało do niej, a ile spłynęło z ran Sama Cortlanda, jej rywala, a zarazem współspiskowca w planie zniweczenia układów Arobynna? Nadal nie miała pojęcia, co Arobynn z nim zrobił tej nocy. Jak dotąd nigdzie nie widziała Sama, ale z drugiej strony nie spotkała też żadnego innego zabójcy, który mieszkał w Twierdzy. A więc może Sam był teraz czymś zajęty? Miała wielką nadzieję, że tak. Oznaczałoby to, że przynajmniej żyje.

Arobynn w końcu spojrzał na nią i odłożył na bok list Niemego Mistrza, jakby był to jedynie niewiele znaczący świstek. Celaena siedziała prosto z dumnie zadartym podbródkiem, wytrzymując badawcze spojrzenie srebrnych oczu Króla. Ten taksował wzrokiem jej ciało cal po calu, aż zatrzymał się na wąskiej, różowej bliźnie z boku szyi, tuż obok szczęki i ucha.

– Cóż – rzekł w końcu. – Myślałem, że się bardziej opalisz.

Miała ochotę wybuchnąć śmiechem, ale panowała nad emocjami.

– Nosiłam szaty zakrywające całe ciało – wyjaśniła.

Jej słowa zabrzmiały ciszej i słabiej, niż chciała. Były to pierwsze słowa, które wypowiedziała do niego od chwili, gdy pobił ją do nieprzytomności. Nie to chciała mu rzec.

– Aha – odparł.

Obracał złoty pierścień na palcu wskazującym.

Wciągnęła powietrze przez nos, przypominając sobie wszystko to, co tak bardzo pragnęła mu powiedzieć przez ostatnich kilka miesięcy i podczas podróży powrotnej do Rifthold. Wystarczyłoby kilka zdań. Wystarczyłaby krótka mowa i góra złota, by na zawsze zakończyć okres ponad ośmiu lat u jego boku.

Gotowała się, by zacząć, ale Arobynn ją wyprzedził.

– Przepraszam – rzekł.

Przygotowana mowa znów uleciała w niepamięć.

Przestał bawić się pierścieniem i patrzył jej teraz intensywnie w oczy.

– Gdybym mógł coś zrobić, by nigdy nie doszło do tej pamiętnej nocy, Celaeno, nie zawahałbym się – rzekł i pochylił się nad krawędzią biurka.

Zacisnął dłonie w pięści. Gdy dziewczyna widziała je po raz ostatni, były zbrukane jej własną krwią.

– Przykro mi – powtórzył Arobynn.

Był starszy od niej o jakieś dwadzieścia lat, ale choć rude włosy tu i ówdzie przyprószyła siwizna, jego twarz nadal była młoda. Szlachetne, ostre rysy, błyszczące szare oczy… Być może nie był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek poznała, ale z pewnością najbardziej pociągającym.

– Każdego dnia – mówił. – Każdego dnia po twoim wyjeździe udawałem się do świątyni Divy, by błagać o wybaczenie.

Wyobrażenie Króla Zabójców, klękającego przed posągiem bogini pokuty, było dość zabawne i Celaena parsknęłaby szyderczo, gdyby nie surowość jego słów. Czy to możliwe, że on naprawdę żałował tego, co zrobił?

– Nie powinienem był ulegać emocjom. Nie powinienem był cię odesłać.

– To dlaczego po mnie nie posłałeś? – wypaliła bez zastanowienia.

Arobynn przymknął lekko powieki. Przez jego twarz przemknął ledwie zauważalny grymas. Celaena przypuszczała, że na większy pokaz uczuć Król Zabójców nigdy by sobie nie pozwolił.

– Przypuszczalnie wyruszyłabyś w drogę powrotną, nim którykolwiek z posłańców by cię znalazł. Zabrałoby im to sporo czasu.

Zacisnęła szczęki. Łatwa wymówka.

Arobynn odczytał gniew i niedowierzanie w jej oczach.

– Pozwól, że ci to wynagrodzę – rzekł.

Podniósł się z obitego skórą krzesła i obszedł biurko. Dzięki długim nogom i latom treningu poruszał się z niewymuszoną gracją. Złapał pudełko leżące na skraju biurka i przyklęknął przed nią. Ich twarze znalazły się na tej samej wysokości. Już zapomniała, jaki był wysoki.

Wręczył jej dar. Wyłożona masą perłową szkatułka była dziełem sztuki sama w sobie, ale Celaena bez emocji patrzyła, jak Arobynn unosi wieko.

Szmaragdowo-złota brosza zamigotała w szarym blasku popołudnia. Była przepiękna i z pewnością wykonał ją wspaniały artysta. Celaena w myślach odruchowo dobrała do niej odpowiednie suknie i tuniki. Kupił ją dla niej, bo znał jej garderobę i gust. Wiedział o niej wszystko. Tylko Arobynn znał całą prawdę o niej. On i nikt inny na świecie.

– To dla ciebie – rzekł. – Pierwszy z wielu.

Bacznie śledziła wszystkie jego ruchy i błyskawicznie przygotowała się na najgorsze, gdy uniósł dłoń i ostrożnie dotknął jej twarzy. Przesunął palec od jej skroni aż po wypukłość kości policzkowej.

– Przepraszam – szepnął raz jeszcze, a Celaena spojrzała mu w oczy.

Nigdy oficjalnie nie określił swej roli w jej życiu. Nigdy nie nazwał się jej ojcem, bratem czy kochankiem. Cóż, na pewno nie kochankiem, choć być może doszłoby między nimi do romansu, gdyby Celaena miała inną naturę, a Arobynn wychował ją w odmienny sposób. Kochał ją jak członka rodziny, a mimo to stawiał ją w bardzo niebezpiecznych sytuacjach. Wychowywał ją i kształcił, ale jednocześnie odebrał jej niewinność w chwili, gdy zlecił jej pierwsze zabójstwo. Dał jej wszystko, ale jednocześnie wszystko odebrał. Łatwiej byłoby jej zliczyć gwiazdy na niebie niż określić uczucia wobec Króla Zabójców.

Celaena odwróciła twarz, a Arobynn wstał. Oparł się o krawędź biurka i uśmiechał do niej blado.

– Mam jeszcze jeden dar, jeśli go zechcesz.

Tak długo marzyła o tym, by go opuścić i spłacić wszystkie długi… Dlaczego nie mogła otworzyć ust i po prostu wyrzucić tego z siebie?

– Benzo Doneval przybywa do Rifthold – rzekł Arobynn.

Celaena przechyliła głowę. Słyszała co nieco o Donevalu, który był niezwykle potężnym i wpływowym człowiekiem interesu z Melisande. Ten leżący na południowym zachodzie kraj niedawno został podbity przez Adarlan.

– Dlaczego? – spytała cicho i ostrożnie.

– Jedzie w wielkim konwoju, który Leighfer Bardingale prowadzi do stolicy. Leighfer to dobra przyjaciółka byłej królowej Melisande, która ubłagała ją, by pojechała do Rifthold i poprosiła króla o łaskę.

Celaena przypomniała sobie, że w Melisande, w przeciwieństwie do wielu innych podbitych królestw, oszczędzono rodzinę królewską. Władcy tego kraju oddali swe korony w ręce króla Adarlanu i poprzysięgli wierność je-mu i jego zwycięskim armiom. Dziewczyna nie miała pojęcia, co jest gorsze – szybkie ścięcie czy poddanie się woli króla.

– Wygląda na to – ciągnął Arobynn – że zadaniem owego konwoju będzie zademonstrowanie, co Melisande ma do zaoferowania, jeśli chodzi o kulturę, dobra i bogactwa. Chcą w ten sposób przekonać króla do wyrażenia zgody na wybudowanie drogi i wyasygnowanie odpowiednich materiałów na ten cel. Zważywszy na to, że była królowa Melisande jest w chwili obecnej jedynie figurantką, przyznam, że podziwiam jej ambicję, a także tupet.

Celaena przygryzła wargę, wyobrażając sobie mapę kontynentu.

– Droga łącząca Melisande z Fenharrow i Adarlanem?

Przez wiele lat kontakty handlowe z Melisande były utrudnione ze względu na położenie geograficzne królestwa. Otoczone niemalże nieprzebytymi górami oraz bezmiarem Dębowej Puszczy państwo było skazane na korzystanie z portów morskich. Trakt handlowy mógł to zmienić. Trakt mógł sprawić, że Melisande wzbogaci się i nabierze znaczenia.

Arobynn pokiwał głową.

– Konwój spędzi tu tydzień. Zaplanowano rozmaite przyjęcia oraz targi, a za trzy dni odbędzie się gala ku czci Jesiennej Równonocy. Być może, jeśli obywatelom Rifthold przypadną do gustu przywiezione towary, król potraktuje delegację poważnie.

– A co takiego Doneval ma wspólnego z tą drogą?

Arobynn wzruszył ramionami.

– Ma omówić układy handlowe w Rifthold i przypuszczalnie podważyć pozycję swej byłej żony Leighfer. Chce również dogadać jedną konkretną umowę. Na jego nieszczęście jest ona również ważna dla Leighfer. Do tego stopnia, że postanowiła się Donevala pozbyć.

Celaena uniosła brwi. Arobynn wymówił słowo: „dar”.

– Doneval przewozi niezwykle ważne dokumenty – powiedział Król Zabójców tak cicho, że bębnienie deszczu o szyby niemalże zagłuszyło jego słowa. – Twoim zadaniem będzie nie tylko wyeliminowanie Donevala. Będziesz musiała również je przejąć.

– Co to za dokumenty?

Srebrne oczy Arobynna rozbłysły.

– Doneval chce rozbudować handel niewolnikami, opierając się na jakimś pośredniku w Rifthold. Jeśli trakt zostanie zaaprobowany i zbudowany, pragnie wzbogacić się na imporcie i eksporcie niewolników jako pierwszy w Melisande. Owe dokumenty najprawdopodobniej zawierają dowody na to, że niektórzy wpływowi Melisandczycy w Adarlanie są temu przeciwni. Zważywszy na wysiłki, jakie podejmuje król Adarlanu w celu ukarania tych, którzy krytykują jego posunięcia… Cóż, wiedza o tym, kto nie zgadza się z jego polityką w kwestii niewolników, tym bardziej że oponenci przypuszczalnie planują ich uwolnienie, może być dla króla niezwykle ważna. Doneval oraz jego nowy partner w interesach w Rifthold zamierzają szantażować tych ludzi i zmusić ich, by zmienili zdanie. Chcą, by przestali mnożyć przeszkody i zainwestowali w rozbudowę handlu niewolnikami w Melisande. Jeśli odmówią, Leighfer jest przekonana, że jej były mąż zaniesie listę królowi.

Celaena z trudem przełknęła ślinę. Czy Arobynn próbował właśnie zaproponować jej rozejm? Czy jego słowa oznaczały, że zmienił zdanie w sprawie handlu niewolnikami i wybaczył jej to, co zrobiła w Zatoce Czaszek?

Ale na samą myśl, że miałaby się znów wplątać w tego typu sprawy, robiło jej się niedobrze.

– No i o co chodzi z tą Bardingale? – spytała ostrożnie. – Dlaczego zostaliśmy wynajęci, by zabić Donevala?

– Ponieważ Leighfer nie wierzy w niewolnictwo i chce chronić ludzi, których nazwiska znalazły się na liście, tych samych ludzi, którzy przygotowują się, by podjąć konieczne kroki w celu ograniczenia niewolnictwa w Melisande. Ba, chyba są nawet gotowi, by przemycić ich gdzieś, gdzie odzyskają wolność.

Arobynn mówił o Leighfer Bardingale tak, jakby znał ją osobiście. Jakby byli czymś więcej niż tylko partnerami w interesach.

– A ów wspólnik Donevala w Rifthold? Któż to taki? – zapytała.

Przed wyrażeniem zgody musiała poznać każdy aspekt sprawy i dobrze się zastanowić.

– Leighfer nie ma pojęcia. Jej źródła nie były w stanie odnaleźć nazwiska w szyfrowanej korespondencji Donevala. Ustaliła tylko to, że Doneval przekaże dokumenty wspólnikowi za sześć dni w wynajmowanym przez niego domu. Nie wie, jakie dokumenty zostaną przyniesione przez owego wspólnika, ale jest gotowa się założyć, że to lista wysoko sytuowanych przeciwników niewolnictwa w Rifthold. Mówi, że do wymiany dojdzie w jakimś zacisznym pokoju w domu, przypuszczalnie w niewielkim gabinecie na piętrze lub innym pomieszczeniu tego typu. Nie ma co do tego wątpliwości.

Celaena zaczyna się domyślać, o co chodzi w tym zamieszaniu. Doneval został praktycznie podany jej na tacy. Musiała się jedynie dowiedzieć, kiedy ma dojść do spotkania, przejrzeć jego ochronę i znaleźć sposób, by się przez nią prześlizgnąć.

– A więc nie chodzi tylko o to, by zdmuchnąć Donevala. Mam również zaczekać na koniec wymiany i przejąć zarówno jego listę, jak i wszystkie dokumenty przyniesione przez owego wspólnika?

Arobynn uśmiechnął się lekko.

– A co z owym wspólnikiem? Jego też mam załatwić?

Usta Króla Zabójców stały się cienką kreską.

– Nie wiemy, z kim Doneval prowadzi interesy, a więc jak dotąd nie było mowy o kolejnych zleceniach. Ale dano mi wyraźnie do zrozumienia, że Leighfer oraz jej sprzymierzeńcy życzą sobie, by ten człowiek również zginął. Niewykluczone, że zapłacą ci wówczas więcej.

Dziewczyna przyjrzała się szmaragdowej broszy leżącej na kolanie.

– A ile w ogóle dostanę?

– Niezwykle dużo – odparł. Usłyszała rozbawienie w jego głosie, ale skupiła całą uwagę na wspaniałej, zielonej ozdobie. – A ja nie wezmę działki. Możesz zatrzymać wszystko.

Uniosła głowę, słysząc te słowa. W jego oczach błysnęła prośba. Może naprawdę było mu przykro z powodu tego, co zrobił. Niewykluczone, że wziął to zlecenie wyłącznie ze względu na nią – by na swój sposób pokazać jej, że zrozumiał, dlaczego uwolniła tych niewolników w Zatoce Czaszek.

– Trzeba założyć, że Doneval jest dobrze strzeżony?

– Bardzo dobrze. – Arobynn wziął jakiś list z biurka za sobą. – Czeka z zawarciem umowy do dnia po zabawach w całym mieście, by nazajutrz móc pospiesznie wrócić do domu.

Celaena zerknęła na sufit, jakby była w stanie przeniknąć wzrokiem drewniane belki i zajrzeć do swego pokoju na piętrze, gdzie stały teraz kufry ze skarbami. Nie potrzebowała właściwie pieniędzy, ale wiedziała, że po spłaceniu długów Arobynnowi nie zostanie jej wiele. Co więcej, to zadanie nie miało polegać wyłącznie na zabijaniu. Pomoże w ten sposób innym ludziom. Ilu niewolników straci życie, jeśli Celaena nie załatwi Donevala razem z tym drugim i nie odzyska owych cennych dokumentów?

Arobynn znów do niej podszedł. Wstała z krzesła, a wtedy on odsunął jej włosy z twarzy.

– Tęskniłem za tobą – rzekł.

Rozłożył ramiona, ale nie podszedł bliżej, by ją objąć. Niemy Mistrz powiedział jej, że każdy człowiek inaczej radzi sobie z bólem. Niektórzy usiłują go utopić, inni zaczynają go kochać, a jeszcze inni pozwalają, by przekształcił się w furię. Bez najmniejszych wyrzutów sumienia uwolniła dwustu niewolników z Zatoki Czaszek, ale zdradziła w ten sposób Arobynna. Być może wyrządzenie jej krzywdy było dla niego jedynym sposobem na uporanie się z bólem.

Jego czynu nie można było w żaden sposób usprawied-liwić, ale Celaena wiedziała, że Arobynn był dla niej wszystkim. Ich wspólną przeszłość, mroczną, zagmatwaną oraz pełną tajemnic, wykuło coś więcej niż tylko złoto. Gdyby go opuściła, gdyby spłaciła swe długi i nigdy go już nie ujrzała…

Cofnęła się o krok, a Arobynn po prostu opuścił ramiona, jakby jej gest nie zrobił na nim żadnego wrażenia.

– Przemyślę sobie to wszystko – powiedziała.

Nie było to kłamstwo. Zawsze zastanawiała się, czy przyjąć zlecenie. Arobynn zresztą sam ją do tego zachęcał.

– Przepraszam – powtórzył.

Celaena obrzuciła go kolejnym długim spojrzeniem, a potem wyszła.

Jej zmęczenie wzięło górę w chwili, gdy rozpoczęła wędrówkę po wypolerowanych marmurowych stopniach wielkich schodów. Miała za sobą miesiąc ciężkiej podróży, a wcześniej cztery tygodnie wyczerpującego treningu i rozterek. Za każdym razem, gdy widziała bliznę na szyi, dotykała jej, a nawet muskała o nią ubraniem, serce Celaeny przeszywał ból wywołany zdradą Ansel. Z początku wierzyła, że znalazła prawdziwą, serdeczną przyjaciółkę na całe życie, ale okazało się, że jej żądza zemsty przewyższała wszelkie inne pragnienia. Mimo to Celaena miała nadzieję, że Ansel mogła wreszcie zmierzyć się z koszmarem, który prześladował ją od tak dawna.

Minął ją jakiś służący, który ukłonił się, odwracając wzrok. Wszyscy ludzie pracujący w Twierdzy wiedzieli mniej więcej, kim była, ale za zdradzenie tego sekretu groziła śmieć. Teraz jednak, gdy wszyscy Milczący Zabójcy bez trudu mogli ją zidentyfikować, nie miało to już większego sensu.

Celaena z trudem nabrała tchu i przeczesała dłonią włosy. Przed wjazdem do miasta zatrzymała się w gospodzie tuż pod Rifthold, by się wykąpać, wyprać brudne ubrania i nałożyć nieco kosmetyków. Nie chciała wkroczyć do Twierdzy, wyglądając jak szczur z rynsztoka, ale nadal czuła się brudna.

Minęła salony na piętrze i uniosła brwi, gdy usłyszała dobiegającą ze środka muzykę pianina i śmiech ludzi. Skoro Arobynn miał gości, to dlaczego przesiadywał w swoim gabinecie i tak ciężko pracował w chwili jej przybycia?

Celaena mocno zwarła szczęki. Po co zmusił ją do czekania, aż skończy pracę? Cóż to za nonsens?

Zacisnęła pięści. Już miała się odwrócić i zbiec po schodach, by oznajmić Arobynnowi, że nie stanowi już jego własności i opuszcza go na dobre, gdy ktoś wyszedł na korytarz.

Zamarła, gdy ujrzała Sama Cortlanda.

Stał jak wryty z szeroko otwartymi brązowymi oczami. Z zauważalnym wysiłkiem zamknął drzwi do toalety, z której wychodził, i ruszył w jej kierunku. Minął aksamitne zasłony, opadające od sufitu aż po podłogę, obrazy na ścianach, z każdym krokiem był coraz bliżej. Celaena zaś stała nieruchomo i uważnie taksowała jego ciało, póki nie zatrzymał się kilka metrów przed nią.

Nie brakowało mu żadnej kończyny. Nie utykał i nic nie wskazywało na to, że cokolwiek mu dolega. Jego kasztanowe włosy były nieco dłuższe, ale było mu w takiej fryzurze do twarzy. Był też wspaniale opalony, jakby spędził całe lato na słońcu. Czyżby Arobynn w ogóle go nie ukarał?

– Wróciłaś – stwierdził w końcu Sam, jak gdyby nie wierzył, że Celaena stoi przed nim.

Zabójczyni uniosła podbródek i wepchnęła dłonie w kieszenie.

– Najwyraźniej.

Sam przechylił nieco głowę i spytał:

– Jak było na pustyni?

Nigdzie nie widziała ani śladu draśnięcia. Rany na jej twarzy też się przecież zagoiły, ale…

– Gorąco – odparła.

Sam zachichotał cicho.

Bynajmniej nie złościła się o to, że nic mu się nie stało. Wręcz przeciwnie, przepełniała ją taka ulga, że gotowa była zwrócić zawartość żołądka. Po prostu nigdy nie przyszło jej do głowy, że na jego widok zrobi się jej tak… Tak dziwnie. Czy po tym, co przeszła z Ansel, mogła szczerze przyznać, że nadal mu ufa?

Zza otwartych drzwi, prowadzących do salonu, dobiegł przenikliwy, kobiecy śmiech. Jak to możliwe, że miała aż tyle pytań i tak niewiele do powiedzenia?

Wzrok Sama ześlizgnął się w dół na jej szyję. Jego brwi ściągnęły się na chwilę, gdy ujrzał nową bliznę.

– Co się stało?

– Ktoś trzymał mnie na ostrzu miecza.

Jego oczy pociemniały, ale Celaena nie miała ochoty przytaczać tej długiej, nieszczęsnej historii. Nie chciała rozmawiać o Ansel, a już na pewno nie miała ochoty mówić o tym, co się wydarzyło tej nocy po ich powrocie znad Zatoki Czaszek.

– Zostałaś ranna? – spytał cicho Sam i podszedł o krok.

Dopiero po chwili uświadomiła sobie, że zapewne wyobraził sobie o wiele mroczniejsze i bardziej niebezpieczne okoliczności niż te, w których się znalazła.

– Nie – rzekła. – Nie w tym sensie.

– A więc o co chodzi? – Sam przyglądał się jej o wiele uważniej.

Wpatrywał się w niemal niewidoczną białą linię biegnącą przez jej policzek – kolejną pamiątkę po Ansel – w jej dłonie, we wszystko. Jego szczupłe, umięśnione ciało wydawało się spięte. Klatka piersiowa zabójcy sprawiała wrażenie szerszej niż przed wyjazdem Celaeny.

– Pilnuj swego nosa – odparła.

– Powiedz mi, co się stało – wycedził.

Obdarzyła go jednym z tych drobnych uśmieszków, których tak bardzo nienawidził. Od wydarzeń nad Zatoką Czaszek nie układało się między nimi źle, ale po tylu latach znęcania się nad nim nie bardzo wiedziała, jak ma odszukać w sobie nić porozumienia, którą niedawno nawiązali.

– A niby dlaczego miałabym ci cokolwiek opowiadać?

– Ponieważ – syknął, zbliżając się o kolejny krok – gdy się ostatni raz spotkaliśmy, Celaeno, leżałaś nieprzytomna na dywanie Arobynna tak zakrwawiona, że nie widziałem twojej cholernej twarzy!

Stał teraz tak blisko, że mogła go dotknąć. O okna w korytarzu nadal tłukł deszcz, co mgliście przypominało jej, że naokoło nadal istniał świat.

– Opowiedz – powtórzył.

„Zabiję cię!” – wrzeszczał Sam do Króla Zabójców, gdy ten ją bił. Wywrzaskiwał to ze wszystkich sił. Trudna do sprecyzowania więź, która powstała między nią i Samem, nie pękła podczas tych straszliwych chwil. Sam nie był już lojalny wobec Króla. Wybrał ją. Chciał stać przy niej i walczyć o nią, a to odróżniało go od Ansel. Sam mógł ją zranić bądź zdradzić w wielu sytuacjach, ale nigdy żadnej z nich nie wykorzystał.

W kąciku jej ust pojawił się lekki uśmiech. Tęskniła za nim. Widząc wyraz jej twarzy, Sam skrzywił się, nieco zdumiony. Celaena przełknęła ślinę, czując narastającą ochotę, by powiedzieć „Tęskniłam za tobą”, gdy nagle drzwi do salonu stanęły otworem.

– Sam! – zawołała jakaś ciemnowłosa, zielonooka kobieta, wciąż roześmiana. – O, tu jesteś…

Nagle dostrzegła Celaenę. Zabójczyni rozpoznała ją i uśmiech znikł jej z twarzy.

Na uroczym obliczu kobiety pojawił się koci uśmiech, a potem wyślizgnęła się na korytarz i podeszła do nich. Celaena bacznie się jej przyglądała, rejestrując wzrokiem ruchy jej bioder, szlachetne ułożenie dłoni i elegancką, głęboko wyciętą suknię, odsłaniającą bujny biust.

– Celaena – zagruchała i zatrzymała się tuż obok Sama, zbyt blisko jak na zwykłą znajomość.

Sam przyjrzał się obu dziewczynom czujnie.

– Lysandra – odparła zabójczyni, naśladując jej ton.

Poznały się, gdy miały po dziesięć lat, a przez następne siedem nie było ani jednego dnia, w którym Celaena nie miałaby ochoty walnąć jej w twarz cegłą, wypchnąć z okna albo zastosować którąkolwiek z wielu sztuczek pokazanych jej przez Arobynna.

Nie pomogło jej wcale to, że sam Arobynn finansowo wsparł rozwój Lysandry od zwykłej ulicznej sieroty do jednej z najsłynniejszych kurtyzan w historii Rifthold. Przyjaźnił się z jej madame i od lat dbał o jej dobro. Lysandra oraz jej madame były jedynymi kurtyzanami, które wiedziały, że dziewczyna, zwana przez niego „siostrzenicą”, była tak naprawdę jego protegowaną. Celaena nigdy się nie dowiedziała, dlaczego Arobynn im to wyjawił, ale za każdym razem, gdy skarżyła się Królowi, że Lysandra może zdradzić jej tożsamość, wydawał się pewien, że ta tego nie uczyni. Zabójczyni raczej w to nie wierzyła, ale być może ostrzeżenie Króla Zabójców wystarczało, by wygadana, pyskata Lysandra wolała trzymać język za zębami.

– Myślałam, że się spakowałaś i wyjechałaś na pustynię – powiedziała Lysandra i otaksowała wzrokiem strój Celaeny. Ta podziękowała w duchu Wyrdowi za to, że przebrała się w tawernie. – Czy to możliwe, że lato w tym roku minęło tak szybko? Cóż, tak to już bywa, gdy ktoś bawi się tak dobrze…

Celaenę ogarnął śmiertelnie niebezpieczny spokój. Zaatakowała kiedyś Lysandrę, gdy obie miały po trzynaście lat. Kurtyzana wyrwała zabójczyni z ręki piękny, koronkowy wachlarz. Ich starcie zwieńczyło wspólne stoczenie się po schodach, a Celaena w ramach kary musiała spędzić noc w lochach Twierdzy. W trakcie walki udało jej się bowiem wyrwać rywalce wachlarz i zrobić nim kilka pręg na jej twarzy.

Usiłowała nie zwracać uwagi na niewielką odległość dzielącą Lysandrę od Sama. Zawsze zachowywał się uprzejmie wobec kurtyzan, a te wprost go uwielbiały. Matka Sama była niegdyś jedną z nich i poprosiła Arobynna, który również był jej patronem, by zajął się synkiem. Sam miał zaledwie sześć lat, gdy jego matka została zamordowana przez zazdrosnego klienta. Celaena skrzyżowała ramiona.

– Czy powinno mnie w ogóle obchodzić to, co tu robisz?

Lysandra obdarzyła ją uśmiechem dla wtajemniczonych.

– Och, Arobynn – mruknęła takim tonem, jakby był to jeden z jej najbliższych przyjaciół – wydał niewielkie przyjęcie, by uświetnić mą nadchodzącą Aukcję.

„Jasne”.

– Zaprosił twych przyszłych klientów tutaj?

– Skądże znowu. – Lysandra zachichotała. – To przyjęcie tylko dla mnie i dziewcząt. No i oczywiście Clarisse.

Imię jej madame Lysandra również wykorzystywała jako broń. Słowo to kruszyło zdecydowanie, pozwalało przejąć inicjatywę i szeptało: „Jestem o wiele ważniejsza od ciebie. Mam większe znaczenie. Ja jestem wszystkim, a ty niczym”.

– Cudownie – odparła Celaena.

Sam nadal nie powiedział ani słowa.

Lysandra uniosła podbródek i z pogardą zerknęła na nos Celaeny, tu i ówdzie obsypany delikatnymi piegami.

– Aukcja odbędzie się za sześć dni. Spodziewają się, że pobiję wszelkie rekordy.

Celaena widziała już Aukcje kilku młodych kurtyzan. Szkolono je do czasu, gdy kończyły siedemnaście lat, a potem ich dziewictwo trafiało do tego, kto zaoferował największą sumę.

– Sam był niezwykle pomocny w przygotowaniach do mojej Aukcji – rzekła Lysandra i ułożyła kształtną dłoń na jego ramieniu.

Celaena z zaskoczeniem skonstatowała, że chłopak ma ogromną ochotę oderwać jej dłoń przy nadgarstku. To, że współczuła kurtyzanom i solidaryzowała się z nimi, nie o-znaczało, że ma się z nimi przyjaźnić!

Sam odkaszlnął i wyprostował się.

– Nie pomogłem aż tak bardzo. Arobynn chciał tylko mieć pewność, że zamówiono wszystko to, co należy.

– Ważnych klientów trzeba rozpieszczać – szczebiotała Lysandra. – Bardzo chciałabym ci powiedzieć, kogo zaproszono, ale Clarisse by mnie zabiła. Przyjęcie jest supertajne i nie dla byle kogo.

Celaena miała już dosyć. Czuła, że jeśli usłyszy jeszcze jedno słowo z ust kurtyzany, to rzuci się jej do gardła. Przechyliła głowę i zacisnęła pięści. Sam rozpoznał jej wyraz twarzy i strząsnął dłoń Lysandry.

– Wracaj na przyjęcie – polecił.

Lysandra obdarzyła Celaenę kolejnym ze swoich uśmiechów, a potem, wciąż rozpromieniona, spojrzała na Sama.

– A kiedy ty wracasz? – spytała, wydymając czerwone usteczka.

„Dość, dość, dość”.

Celaena odwróciła się na pięcie.

– Baw się dobrze – rzuciła przez ramię. – Towarzystwo masz przecież na poziomie.

– Celaeno – odezwał się Sam.

Zabójczyni nie miała jednak zamiaru się odwracać, nawet po tym, jak usłyszała chichot Lysandry i kilka wyszeptanych przez nią słów, nawet mimo tego, że pragnęła tylko złapać za sztylet i rzucić nim z całej siły w sam środek niezwykle pięknej twarzy Lysandry.

„Od zawsze jej nienawidziłam – powtórzyła w myślach. – Zawsze. To, że dotykała Sama i mówiła do niego w ten sposób, niczego nie zmieniało. Ale…”.

Dziewictwo Lysandry było nie do podważenia – nie było innej opcji – ale istnieje wiele innych rzeczy, które mogła robić. Rzeczy, które mogła robić z Samem…

Było jej niedobrze, czuła się wściekła i wzgardzona. Wpadła do sypialni i trzasnęła drzwiami tak mocno, że zalane deszczem szyby zadrżały.

Przekład: Marcin Mortka

Redaktor inicjujący: Piotr Kucharski

Redakcja: Katarzyna Derdulska

Korekta: Ilona Siwak, Artur Kaniewski

Cover illustration © Alex Taini

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7881-377-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aneta Rawska / Virtualo Sp. z o.o.