Spis treści

Karta tytułowa

Seria z Kate Daniels

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Epilog

Ilona Andrews

Karta redakcyjna

Okładka

Seria z Kate Daniels:

1. Magia kąsa

2. Magia parzy

3. Magia uderza

4. Magia krwawi

5. Magia zabija

Rozdział 1

Telefon zadzwonił w środku nocy. W miasto właśnie uderzyła fala magii, więc teoretycznie nie powinien działać, ale działał. Zadzwonił drugi, trzeci raz, jakby oburzony, że go ignoruję, i dzwonił tak, dopóki nie sięgnęłam po słuchawkę.

– Taaak? – spytałam, ziewając.

– Mamy nowy dzień, Kate – usłyszałam miły głos, co mogło sugerować, że po drugiej stronie kabla znajduje się szarmancki, kulturalny, przystojny mężczyzna, czyli ktoś, kim na pewno nie był Jim. A przynajmniej nie w swojej ludzkiej postaci.

Przetarłam oczy, starając się dojrzeć wskazówki zegara wiszącego na ścianie.

– Jest druga w nocy, Jim – oznajmiłam. – Jakbyś nie wiedział, to niektórzy ludzie śpią o tej porze.

– Mam zlecenie.

Słowa Jima sprawiły, że natychmiast usiadłam na łóżku, całkiem rozbudzona. To była dobra wiadomość – potrzebowałam pieniędzy.

– Forsą dzielimy się po połowie – stwierdziłam tonem, który wyraźnie sugerował, że nie dopuszczam innej możliwości.

– Dostaniesz jedną trzecią – negocjował Jim.

– Połowę – powtórzyłam spokojnie.

– Trzydzieści pięć procent – głos Jima przestał być łagodny i miły.

– Połowę – nie ustępowałam.

Po drugiej stronie zapadło milczenie. Widać mój były partner z Gildii mocno się nad czymś głowił, aż w końcu usłyszałam:

– No dobra, czterdzieści.

Gdy odłożyłam słuchawkę, w sypialni zrobiło się cicho. Nie zasunęłam zasłon, więc przez metalowe kraty chroniące okno od zewnątrz wpadało do pokoju rozproszone światło księżyca. Księżycowa poświata działała jak katalizator i kraty błyszczały niebieskawą patyną w miejscach, gdzie srebro wchodziło w reakcję z zaklęciami ochronnymi. Za tymi kratami spało miasto niczym wielka, ociężała, legendarna bestia; było ciemne i zadziwiająco spokojne. Kiedy magia odpłynie, co oczywiście prędzej czy później nastąpi, bestia obudzi się eksplozją elektrycznych świateł i przy akompaniamencie wystrzałów z broni palnej.

Co prawda moje zaklęcia ochronne nie zatrzymywały kul z pistoletu, ale doskonale chroniły sypialnię przed magią, a to mi w zupełności wystarczało.

Ponownie rozległ się dźwięk telefonu. Pozwoliłam, by zadzwonił po raz drugi, zanim podniosłam słuchawkę.

– Wygrałaś – powiedział Jim. Z jego gardła wydobywał się dźwięk przypominający ciche warczenie. – Dostaniesz połowę.

– Gdzie jesteś? – spytałam.

– Na parkingu tuż pod twoim oknem, Kate.

Dzwonił z telefonu w budce, który również nie powinien działać. Sięgnęłam po ubranie przyszykowane obok łóżka właśnie na takie okazje, jak dzisiejsza.

– Co to za robota? – spytałam jeszcze.

– Jakiś szajbnięty podpalacz.

Czterdzieści pięć minut później schodziłam w dół krętymi korytarzami podziemnego garażu, który wskazał Jim. Ponieważ nie działało żadne oświetlenie, bez pomocy latarki widziałam na odległość mniej więcej pięciu centymetrów. Oczywiście do momentu, kiedy z ciemnych czeluści nie wyłoniła się ognista kula pędząca wprost na mnie. Była ogromna i mieniła się na przemian jaskrawą żółcią i czerwienią. Uskoczyłam za betonowy słup, czując, jak ręce, w których trzymałam nóż do rzucania, wilgotnieją od potu. Owionęła mnie fala gorąca. Przez chwilę nie mogłam nawet oddychać, a potem ściana ognia przetoczyła się obok i eksplodowała iskrami na przeciwległej ścianie.

W tej samej chwili usłyszałam, jak gdzieś z głębi garażu dobiega piskliwy rechot. Wychyliłam się ostrożnie, oparta o słup i zerknęłam w kierunku, z którego dochodził śmiech. Nie zobaczyłam nic prócz ciemności. Dlaczego, do cholery, uderzenie techniki nie może nigdy następować wtedy, kiedy najbardziej go potrzeba?

Dokładnie naprzeciwko mnie, za następnym rzędem betonowych słupów podpierających strop, Jim podniósł rękę i kilka razy dotknął palcami kciuka, jakby pokazywał otwierający się i zamykający dziób. Negocjacje. Chciał, żebym skupiła na sobie uwagę szaleńca, który właśnie zamienił czterech ludzi w smażone steki? Dobra. Mogę to zrobić.

– W porządku, Jeremy! – krzyknęłam w ciemność. – Daj mi salamandrę, a w zamian ja nie odetnę ci głowy!

Kątem oka widziałam, jak Jim zasłania usta i zaczyna się trząść. Prawdopodobnie śmiał się z tego, co powiedziałam, ale nie mogłam być pewna. W przeciwieństwie do niego, nie miałam zdolności widzenia w ciemnościach jak kot.

Rechot Jerem’ego stawał się coraz bardziej donośny i histeryczny.

– Głupia suka! – zawołał i nie miałam żadnych wątpliwości, że chodzi mu o mnie.

Jim wyszedł ostrożnie zza słupa i wtopił się w ciemność, podążając w kierunku, z którego dochodził głos. Co prawda widział w obecnych warunkach znacznie lepiej niż ja, ale nawet on nie potrafił przeniknąć wzrokiem ciemności tak absolutnych. Tym razem musiał wytropić „zwierzynę” po dźwiękach, które wydawała, co oznaczało, że przez cały czas musiałam rozmawiać z Jeremym. Sytuacja stawała się dość paradoksalna, bowiem w czasie, kiedy Jim skradał się w stronę Jeremy’ego, Jeremy podkradał się do mnie.

W zasadzie nie było się czym przejmować – przecież to tylko niebezpieczny piroman uzbrojony w salamandrę w kuli z magicznego szkła, który zamierzał puścić całą Atlantę z dymem. W tej sytuacji najważniejszą rzeczą było odebranie mu kuli, bo gdyby celowo czy przypadkiem została rozbita, z pewnością zyskałabym większą sławę niż krowa niejakiej pani O’Leary[1].

– Do licha, Jeremy, powinieneś popracować nad zasobem słów – kontynuowałam wymianę zdań. – Zdzira, franca, stara torba, kurwa, szmata, dziwka, a to tylko kilka z tysiąca innych, których mógłbyś użyć. Popatrz sam, tyle wspaniałych określeń, a ciebie stać co najwyżej na „sukę”. Wiesz co, Jeremy, daj mi lepiej tę salamandrę, zanim zrobisz sobie krzywdę.

– Mogę ci co najwyżej dać obciągnąć druta... dziwko! – syknął Jeremy.

Po mojej lewej rozbłysła nagle iskra. Dostrzegłam pulsujący punkt, który oświetlał pokryty łuskami pysk salamandry i ręce Jeremy’ego. Jeremy uderzył w szklaną kulę pięścią. Szkło pękło i z wnętrza wydobyła się kolejna iskra. W powietrze wystrzelił niewielki ładunek energii, który eksplodował światłem.

Zdążyłam umknąć za słup dokładnie w chwili, kiedy uderzył w niego ogień. Języki płomieni liznęły mnie z obu stron. W nozdrza wdarł się ostry fetor siarki.

– Chybiłeś o jakiś kilometr, Jeremy! – zadrwiłam. – Strzelasz panu Bogu w okno, i ta salamandra także.

– Zamknij się i zdychaj! – wrzasnął rozwścieczony Jeremy.

Pomyślałam, że Jim podszedł już wystarczająco blisko. Wychyliłam się zza słupa.

– No już, chodź do mnie, ty nieudaczniku z gównem zamiast mózgu. Czy ty w ogóle potrafisz zrobić coś dobrze?

Nagle zobaczyłam płomienie. Uskoczyłam w bok i przetoczyłam się po podłodze. Tuż nad moją głową przemknęła fala ognia, wyjąc jak rozwścieczone zwierzę. Rękojeść noża sparzyła mi palce. Powietrze w płucach stało się niewyobrażalnie gorące, a oczy zaczęły łzawić. Przycisnęłam twarz do pokrytego kurzem betonu, modląc się w duchu, by nie zrobiło się jeszcze goręcej. Widocznie ktoś wysłuchał moich błagań, bo nagle wszystko zamarło.

Niech to szlag, zaklęłam pod nosem. Skoczyłam na równe nogi i ruszyłam w kierunku Jeremy’ego.

Salamandra w kuli rozbłysła jaskrawym światłem. W jej blasku zobaczyłam drwiący uśmiech Jeremy’ego, który raptem zniknął, gdy na gardle mężczyzny zacisnęły się ciemne dłonie Jima. Podpalacz znieruchomiał i zwiotczał w uścisku mojego partnera jak bezwładna szmaciana lalka, a kula ze szkła wysunęła mu się z dłoni...

Skoczyłam jak szalona i złapałam ją jakieś dziesięć centymetrów nad podłogą. W tej samej chwili znalazłam się twarzą w twarz z salamandrą. Rubinowo-czerwone oczy patrzyły na mnie z zaciekawieniem. Potem stworzenie rozchyliło czarne wargi, a z jego pyszczka wysunął się długi, przypominający włókno pajęczej sieci język, który dotknął kuli w miejscu, gdzie na szkle widoczne było odbicie mojego nosa. To było jak coś w rodzaju pocałunku. Hej, ja też cię kocham!

Podniosłam się ostrożnie na kolana, a następnie na nogi. Wyraźnie czułam obecność salamandry w moim umyśle; była jak kociak spragniony pieszczot, który natarczywie wygina grzbiet, domagając się głaskania. Zamajaczyła przede mną wizja płomieni i gorącego powietrza. Spalmy coś razem, usłyszałam szept. Natychmiast zamknęłam salamandrze dostęp do mojego umysłu. Raczej nie, moja droga, wyszeptałam bezgłośnie.

Jim rozluźnił uścisk, w którym trzymał Jeremy’ego, i ciało mężczyzny osunęło się na beton jak ciężki, mokry koc. Zastygłe białka oczu gapiące się nieruchomo w sufit z martwej maski twarzy świadczyły, że śmierć zupełnie go zaskoczyła. Nie było nawet po co sprawdzać pulsu. Cholera. I po premii.

– Mówiłeś, że za żywego dostaniemy więcej – wymruczałam do Jima. Oczywiście za trupa również mieliśmy zgarnąć sporą sumę, ale w tej sytuacji mogliśmy pomachać na do widzenia jakiejś jednej trzeciej nagrody. Byłam zła na mojego partnera.

– To nie ja – wyjaśnił Jim, odwracając ciało Jeremy’ego, by pokazać mi jego plecy. Dokładnie spomiędzy łopatek wystawał stalowy pocisk zakończony trzema czarnymi piórami. Zanim w pełni do mnie dotarło, na co właśnie patrzę, uskoczyłam na podłogę za filar, starając się chronić salamandrę. Nie wiem jakim sposobem, ale Jim już tam był.

Zaczęliśmy wpatrywać się w mrok. Nic, tylko ciemność i cisza.

Ktoś zastrzelił naszą ofiarę z kuszy. Z równą łatwością mógłby zastrzelić również nas – staliśmy przy ciele Jeremy’ego jakieś cztery sekundy, a to przecież wystarczająco dużo czasu na oddanie dwóch strzałów. Dotknęłam ramienia Jima, a potem swojego nosa. Skinął głową na znak, że zrozumiał. Przy takim smrodzie siarki prawdopodobnie nie byłby w stanie nic poczuć, nawet gdyby skunks opryskał mu twarz. Leżałam nieruchomo i starałam się oddychać w miarę bezgłośnie. Najlepszym i jedynym rozwiązaniem było teraz nasłuchiwanie.

Minuty przeciągały się w nieskończoność. W końcu Jim podniósł się i przykucnął, a następnie skinął głową w lewo. Miałam niewyraźne przeczucie, że drzwi znajdują się raczej na prawo, ale w absolutnych ciemnościach, skrywających przyczajonego kusznika, wolałam raczej zaufać zmysłom Jima niż własnej intuicji.

Jim przerzucił sobie zwłoki Jeremy’ego przez ramię i mocno pochyleni ruszyliśmy truchtem przed siebie, Jim pierwszy, a ja, na wpół ślepa, w pewnej odległości za nim. Mijaliśmy betonowe słupy, jeden, drugi, trzeci, czwarty... I w tym właśnie momencie nastąpiło uderzenie techniki. Dosłownie zanim zdążyłam opuścić uniesioną w biegu nogę, magia odpłynęła ze świata, pozwalając, by sponiewierana technologia przebudziła się do życia. Jarzeniówki na suficie zamrugały, po czym, bucząc i brzęcząc, zalały garaż słabym sztucznym światłem. Jakieś trzy metry przed nami zamajaczył czarny prostokąt wyjścia. Jim zanurkował do środka. Ja nie byłam dość blisko, więc uskoczyłam w lewo, za jeden ze słupów. Salamandra w kuli przestała błyszczeć i zapadła w coś w rodzaju drzemki. Wyglądała teraz jak nieszkodliwa jaszczurka. A zatem nie mogłam liczyć na broń o dużym zasięgu.

Odłożyłam kulę na podłogę i wysunęłam Zabójcę z futerału. Salamandra okazała się jednak przereklamowana.

– Już go tu nie ma – powiedział stojący w wyjściu Jim. Wskazał coś za mną.

Obróciłam się. W oddali zobaczyłam zburzoną betonową ścianę, za którą znajdował się wąski tunel prowadzący prawdopodobnie na górę, do ulicy. Jim miał rację, jeśli kusznik rzeczywiście chciał nas pozabijać, miał na to aż nadto czasu.

– A więc zastrzelił z ukrycia nasz cel, a potem uciekł? – spytałam zdziwiona.

– Wygląda na to, że właśnie tak było – stwierdził w zamyśleniu Jim.

– Nie kapuję. – Wzruszyłam ramionami.

Jim potrząsnął głową, jakby usiłował pozbyć się jakichś myśli.

– Nad tobą ciąży cholerne fatum – rzucił.

– Przypominam ci, że to było twoje zlecenie, nie moje.

W chwili, gdy to powiedziałam, znad drzwi poleciał na podłogę snop iskier – zielony napis wyjście właśnie „powrócił do życia”. Jim gapił się na niego przez chwilę, a rysy jego twarzy zaczęły nabierać wyraźnie kocich cech, gdy wstręt i poczucie nieuchronności zlały się w jedno. Jeszcze raz potrząsnął głową.

– Zaklepuję strzałę z jego pleców! – zawołałam.

– Na zdrowie.

Odezwał się pager Jima. Sprawdził go i w tym samym momencie skrzywił się w dobrze mi znany sposób.

– O nie, nie możesz tego zrobić – zaprotestowałam, dokładnie wiedząc, co ten grymas wróży. – Nie poniosę go sama!

– Sprawy Gromady – rzucił, ruszając w kierunku wyjścia.

– Jim! – spróbowałam raz jeszcze, powstrzymując się przed rzuceniem w niego czymś ciężkim. Zasadniczo dość skutecznie wyszukiwał dla nas zlecenia, a w dodatku należał do Rady Gromady. Zresztą nie chodzi o to, że uważałam Jima za złego przyjaciela. Po prostu był zmiennokształtnym i na skali od jednego do dziesięciu Gromada niezmiennie dostawała jedenaście punktów, a wszyscy pozostali – jeden. Interesy Gromady miały pierwszeństwo zawsze i wszędzie, bez względu na okoliczności.

Gapiłam się bezmyślnie na ciało Jeremy’ego, leżące na podłodze bezwładnie jak worek ziemniaków. Miałam przed sobą jakieś siedemdziesiąt pięć kilo martwej wagi. Nie było takiej opcji, żeby nieść jednocześnie zwłoki i salamandrę. Nie brałam też pod uwagę pozostawienia salamandry bez opieki. Magia mogła uderzyć ponownie w każdej chwili i moja mała, niewinna jaszczurka znów przeistoczyłaby się w ognistą bestię. No i oczywiście nasz tajemniczy kusznik mógł wciąż tu krążyć, pomimo zapewnień Jima. Musiałam wydostać się z garażu, i to niewątpliwie jak najszybciej.

Niestety to naprawdę nie było takie proste. Miałam przed sobą Jeremy’ego i salamandrę, każde warte ze cztery kawałki. Ostatnio nie pracowałam zbyt często dla Gildii, a już na pewno nie zdarzały mi się zlecenia o tej wartości. Nawet po podzieleniu całej sumy na pół otrzymałabym kwotę, dzięki której spłaciłabym raty kredytu hipotecznego za kolejne dwa miesiące. Właśnie dlatego myśl, że miałabym zostawić te cztery patole na podłodze garażu, sprawiała, że czułam niemal psychiczny ból.

Jeszcze raz spojrzałam na Jeremy’ego, a potem na salamandrę i zaczęłam powtarzać w myślach: Wybór, musisz dokonać wyboru.

Urzędnik Gildii Najemników odpowiedzialny za wypłacanie honorariów, niewysoki, zadbany mężczyzna, gapił się ze zdziwieniem na głowę Jeremy’ego leżącą na blacie.

– A gdzie reszta? – spytał po chwili.

– Miałam drobny problem logistyczny – wyjaśniłam zdawkowo, nie wdając się w szczegóły.

Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

– To Jim nagrał tę robotę, a potem cię zostawił, nieprawdaż? A więc będzie jeden czek do wypłaty?

– Dwa – poprawiłam go ze spokojem. Jim mógł być dupkiem, ale jeśli chodzi o kwestię podziału forsy za zlecenia, nie śmiałabym sobie z nim pogrywać. Dostanie ode mnie czek upoważniający do odbioru połowy nagrody.

– Kate, robisz z siebie popychadło... – stwierdził urzędnik.

Wychyliłam się przez ladę i, posyłając mu najlepszy z moich uśmiechów, wycedziłam słodko:

– A może chcesz mnie popchnąć i sprawdzić, czy się przewrócę?

– Nie, dziękuję – wycofał się szybko i klepnął dłonią w stos formularzy, który położył na kontuarze. – Wypełnij.

Jakieś dwa centymetry druczków – wyglądało na to, że spędzę nad nimi ładną godzinę. Gildia kierowała się dość luźnymi zasadami (była organizacją najemników, których interesowały zyski i niewiele więcej), ale każdy zgon musiała zgłaszać policji, co wymagało wprowadzenia pewnej dozy biurokracji. W konsekwencji i tak niewiele znaczące życie Jeremy’ego zostało sprowadzone do ceny za jego głowę i mnóstwa starannie wyrysowanych, czystych rubryk na papierze.

Spojrzałam zaczepnie na formularz leżący na samym wierzchu.

– Nie muszę wypełniać R20.

– Masz rację – zgodził się urzędnik bez słowa sprzeciwu. – Pracujesz teraz dla Zakonu. – Odliczył z góry osiem kartek i wręczył mi resztę stosu. – Ten jest dla ciebie. Specjalne traktowanie VIP-ów.

– Jasne – mruknęłam i zgarnęłam papiery.

– Hej, Kate – usłyszałam w tej samej chwili. – Czy mogę ci zadać jedno pytanie?

Nie powiem, żebym była zachwycona dodatkowym zainteresowaniem. Chciałam szybko wypełnić te cholerne formularze, wrócić do domu i się zdrzemnąć, więc sama nie wiem, czemu wyrwało mi się:

– No dobra, wal.

Urzędnik przeszedł pod ladą. Gildia Najemników zajmowała obecnie dawny budynek Hotelu Sheraton na rogu Buckhead i w poprzednim życiu kontuar służył jako bar. Facet wyciągnął skądś ciemnobrązową butelkę i postawił ją obok wypolerowanych szklanek.

– Raczej nie zamierzam pić twojego tajemniczego eliksiru miłości – zażartowałam.

Zarechotał.

– To Hennessy. Dobra rzecz. Zapłacę za informacje.

– Dziękuję, ale nie piję – odmówiłam. Przynajmniej na razie nie, choć obiecywałam sobie, że nigdy więcej. Co prawda nadal trzymałam w gabinecie butelkę sangrii, ale na naprawdę wyjątkowe i awaryjne okazje. Mocny trunek zupełnie nie wchodził w grę. – Jakie masz pytanie?

– Jak to jest pracować dla Zakonu? – wypalił urzędnik.

– Myślisz o wstąpieniu?

– Nie, nie! – uśmiechnął się. – Jestem tu szczęśliwy. Ale mam siostrzeńca, który chce zostać rycerzem Zakonu.

– Ile ma lat?

– Szesnaście.

Doskonale. Zakon lubił młodych kandydatów. Łatwiej zrobić im pranie mózgu. Przyciągnęłam sobie krzesło.

– Dasz mi szklankę wody? – poprosiłam.

Kiedy urzędnik przyniósł wodę, zaczęłam ją popijać małymi łyczkami.

– Zasadniczo Zakon robi dokładnie to samo, co my: likwiduje niebezpieczne zagrożenia magiczne – zaczęłam. – Załóżmy, że po przejściu fali magii widzisz na drzewie w swoim ogrodzie harpię. Co robisz? Najpierw powinieneś zadzwonić na policję.

– Jeśli jesteś głupi i naiwny – wszedł mi w słowo urzędnik, uśmiechając się drwiąco.

Wzruszyłam ramionami.

– Policja informuje cię, że są teraz bardzo zajęci łapaniem olbrzymiego robaka, który próbuje połknąć budynek sądu federalnego, pouczają cię, że powinieneś trzymać się z daleka od harpii i obiecują, że przyjadą, kiedy tylko będą mogli. Jak zwykle. Co zatem robisz? Dzwonisz do Gildii. Po co czekać na policję, skoro za trzysta zielonych para najemników upora się z harpią bez zbędnego zamieszania, a po wszystkim twoje dziecko dostanie nawet od nich śliczne pióro z ogona harpii do ozdoby kapelusza? Zgadza się?

– Zgadza.

– A teraz wyobraź sobie, że nie masz trzystu zielonych na zbyciu. Albo twoja sprawa ma kod dwanaście – zbyt duży kłopot, by Gildia zechciała się nim zainteresować. Harpia nadal siedzi na drzewie w ogródku, a ty chcesz się jej pozbyć. Co robisz? Dzwonisz do Zakonu, bo słyszałeś, że oni aż tyle nie biorą. Przedstawiciel Zakonu zaprasza cię do siedziby, gdzie rozmawia z tobą uprzejmy rycerz. Tak naprawdę na podstawie tej rozmowy szacuje twój dochód, a potem przekazuje ci dobrą wiadomość: usunięcie harpii będzie cię kosztowało pięćdziesiąt zielonych, ponieważ to wszystko, na co cię stać. Kismet[2].

Urzędnik przyjrzał mi się uważnie, po czym spytał bez owijania w bawełnę:

– Gdzie jest haczyk?

– Już mówię. Dają ci kawałek papieru do podpisania, na którym znajduje się twoja prośba o pomoc skierowana do Zakonu. Na tej umowie, dużymi literami, wypisane jest, że zgadzasz się na wszelkie działania Zakonu mające na celu usunięcie zagrożenia dla ludzkości, które mogą powstać w związku z przedstawionym przez ciebie przypadkiem.

Zakon Rycerzy Miłosiernej Pomocy nie mógł wybrać sobie lepszej nazwy. Zwykle „pomagał”, używając mieczy lub broni palnej. Problem polegał na tym, że czasami klient otrzymywał więcej „pomocy”, niż sobie życzył.

– Powiedzmy, że podpisałeś prośbę o pomoc – ciągnęłam. – Rycerze przychodzą i obserwują harpię. W tym samym czasie zauważasz, że za każdym razem, kiedy pojawia się ten przeklęty stwór, znika twoja zniedołężniała ciocia. Zaczynasz obserwować starszą panią i nabierasz pewności, że uderzenie magii obdarzyło ją mocą zmieniania się w harpię. Mówisz rycerzom, że chcesz odwołać całą sprawę – kochasz ciocię i to, że posiedzi sobie na drzewie, z pewnością nie stanowi dla nikogo żadnego zagrożenia. Rycerze słuchają, a potem odpowiadają, że pięć procent harpii przenosi na pazurach zarazki śmiertelnych chorób, w związku z czym zmuszeni są uznać twoją ciocię-harpię za zagrożenie dla ludzkości. Robisz się zły, zaczynasz na nich wrzeszczeć, potem wzywasz policję, ale oczywiście policja informuje cię, że wszystko odbywa się zgodnie z prawem i oni nic nie mogą zrobić, a poza tym Zakon jest jednym z państwowych organów egzekwowania prawa. Obiecujesz więc, że zamkniesz ciocię i będziesz trzymał ją pod kluczem. Próbujesz przekupić rycerzy. Przyprowadzasz dzieci i usiłujesz przekonać przedstawicieli zakonu, że bardzo kochają starszą panią i że są do niej bardzo przywiązane. Płaczesz. Błagasz. Ale i tak wszystko na nic. Wyrok już zapadł.

Wypiłam resztę wody.

– I na tym właśnie polega praca dla Zakonu.

Urzędnik nalał sobie setkę i wypił ją jednym haustem.

– Czy to naprawdę się zdarzyło? – spytał z niedowierzaniem.

– Owszem.

– Zabili tę starszą panią?

– Tak jest.

– Jezu!

– Jeśli twój siostrzeniec jest w stanie robić takie rzeczy, to możesz mu spokojnie powiedzieć, żeby zgłosił się do Akademii. Osiągnął wymagany wiek. Co prawda będzie mu dość ciężko pod względem fizycznym, no i dojdzie mu sporo nauki, ale jeżeli tylko się postara, to sobie poradzi.

– Skąd możesz to wiedzieć?

Uderzyłam z rozmachem w stos formularzy.

– Z doświadczenia. Kiedy byłam dzieckiem, zapisał mnie tam mój opiekun. Rycerz-wróżbita.

– Nie żartuj! – mój rozmówca wydawał się zupełnie zaskoczony. – Jak długo tam wytrzymałaś?

– Dwa lata. Radziłam sobie ze wszystkim całkiem dobrze. Niestety mieli problemy z moim mentalnym uwarunkowaniem. Mam wrodzony wstręt do autorytetów i władzy. – Uznałam rozmowę za zakończoną. Podniosłam formularze i ruszyłam do jednego ze stolików w drugiej części pomieszczenia.

Prawda była taka, że nie radziłam sobie całkiem dobrze. Radziłam sobie wspaniale, co potwierdzały wyniki testów. Otrzymałam stopień czeladnika-wybrańca. Kłopot w tym, że nienawidziłam tego wszystkiego. Zakon wymagał całkowitego poświęcenia się służbie, a ja miałam własne priorytety. Chciałam zabić człowieka dysponującego największą mocą na świecie, a to zadanie wymagało zaangażowania, więc tak naprawdę niewiele pozostawało mi czasu i ochoty na cokolwiek innego. Rzuciłam służbę dla Zakonu i zaczęłam pracować dla Gildii Najemników, wbijając tym samym Gregowi nóż w samo serce.

Greg był naprawdę wspaniałym opiekunem, wręcz fanatycznym w swej determinacji, by mnie ochraniać. Zakon stanowił miejsce, w którym, według niego, byłam najbezpieczniejsza. Gdyby bowiem ten, którego szukałam, dowiedział się o moim istnieniu, z całą pewnością próbowałby mnie zabić i ani Greg, ani ja nie mielibyśmy wystarczającej mocy, by go powstrzymać. W każdym razie jeszcze nie wtedy. Gdybym została w Zakonie, każdy z rycerzy broniłby mnie do ostatnich sił. Uznałam jednak, że zapewnienie sobie w ten sposób bezpieczeństwa wymaga z mojej strony zbyt wielkiego poświęcenia. Nienawidziłam tej roboty, więc pewnego dnia zdecydowałam, że nasze drogi – moja i Zakonu – muszą się rozejść. Odeszłam i nie żałowałam tego kroku.

A potem Greg został zamordowany. Żeby odnaleźć zabójcę, wróciłam do Zakonu i zostałam wmanipulowana w ich śledztwo. Znalazłam mordercę i zabiłam go. Cała ta sprawa była makabryczna i do dziś mam dreszcze, kiedy ją wspominam. Przeszła do historii jako przypadek Maniaka z Czerwonego Punktu. Podczas wspomnianej sprawy wyszło również na jaw, że Zakon bardzo chciałby mnie z powrotem. Nie silili się zresztą na subtelności, by mnie o tym poinformować.

Zaproponowali mi pracę w charakterze pośrednika pomiędzy Zakonem a Gildią Najemników, obiecali biuro po Gregu, jego akta, możliwość załatwiania spraw mniejszej wagi oraz stałe dochody. Zgodziłam się. Po części dlatego, że czułam się winna – unikałam kontaktów z Gregiem po rzuceniu Akademii. Po części dlatego, że miałam w tym interes – ciążyły na mnie dwie hipoteki, jedna na dom mojego ojca w pobliżu Savannah, druga na apartament Grega tu w Atlancie. Gdybym musiała zrezygnować z któregoś z tych miejsc, czułabym się, jakby ktoś wyrwał mi kawałek ciała. Gildia płaciła dobrze, ale zlecenia obejmowały niewielki teren w pobliżu Savannah, w związku z czym naprawdę poważna i dobrze płatna robota zdarzała się może raz na pół roku. No cóż, pokusa dużych pieniędzy okazała się zbyt silna, bym mogła odmówić.

Wiedziałam, że mój związek z Zakonem nie będzie trwać wiecznie, ale jak na razie okazywał się korzystny dla obu stron. Jeszcze mi się nie zdarzyło zalegać ze spłatą kredytu, a gdy tylko wypełnię te formularze, będę ustawiona na kolejny miesiąc lub nawet dwa.

Po wpisaniu numeru identyfikacyjnego w wymaganych rubrykach na dziesięciu kolejnych formularzach, musiałam jeszcze odpowiedzieć na pytania kwestionariusza kontrolnego (zaznacz „tak” lub „nie”). Tak, działałam w samoobronie. Nie, nie sądzę, by siła, której użyłam wobec osoby podejrzanej, była niewspółmierna do zagrożenia, które ta osoba stwarzała. Tak, uznałam, że osoba podejrzana może być bardzo niebezpieczna zarówno dla mnie, jak i dla innych osób. Kiedy dotarłam do pytania: „Jakie były w twojej ocenie zamiary osoby podejrzanej”, wpisałam: „Zamierzała puścić z dymem całe miasto wskutek kompletnego szaleństwa”.

Kiedy w końcu wyszłam z budynku Gildii Najemników, zamykając za sobą ciężkie, wzmocnione stalą drzwi, niebo przybierało ten charakterystyczny szary odcień zapowiadający wschód słońca. Przynajmniej miałam strzałę z pleców Jeremy’ego, no i stałam się bogatsza o trzysta zielonych, bo na resztę pieniędzy musiałam niestety zaczekać do momentu, aż policja uzna zabicie podpalacza za bezwzględną konieczność. Zdawałam sobie sprawę, że niekoniecznie nastąpi to szybko i musiałam przeznaczyć całą zaliczkę na rachunki. Ale póki co rozkoszowałam się szelestem czterech pięćdziesięciodolarówek i pięciu dwudziestodolarówek spoczywających w mojej kieszeni. I właśnie to było Wielką Tajemnicą Wszechświata – bo niby wciąż miałam te pieniądze, a jednocześnie już ich wcale nie miałam.

Dwie godziny później z mętnym, zaspanym wzrokiem wchodziłam do budynku Oddziału Zakonu w Atlancie. Byłam uzbrojona w ogromny kubek kawy oraz tajemniczy bełt z kuszy owinięty w brązową, papierową torbę, którą sprytnie schowałam w rękawie po wewnętrznej stronie przedramienia. Jak zwykle przywitała mnie feeria barw: szary dywan ciągnący się przez długi korytarz, szare ściany i szaro świecące żarówki. Po prostu euforia!

Kiedy tylko weszłam do budynku, nastąpiło uderzenie magii. Elektryczne światła zgasły, a w ich miejsce łagodny niebieskawy blask roztoczyły owalne latarnie, których działanie polegało na tym, że zgromadzone wewnątrz powietrze wchodziło w reakcję z magią.

Trzecia fala magii w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Magia w ogóle szalała przez ostatnie kilka dni. To napływała, to się znów wycofywała, jakby nie mogła się zdecydować.

Z wnęki sekretariatu znajdującego się tuż przy drzwiach biura Mistrza Zakonu dochodził cichy klekot wiekowej maszyny do pisania, rozlegający się echem w pustym korytarzu. Dzień dobry, Maxine, pozdrowiłam sekretarkę w myślach.

– Dzień dobry, Kate – odpowiedział głos Maxine w mojej głowie. – Ciężka noc?

– Można tak powiedzieć – stwierdziłam już normalnym głosem.

Otworzyłam drzwi prowadzące do mojego biura. Oddział Zakonu w Atlancie czynił niemałe starania, żeby ludziom z zewnątrz prezentować się tak niepozornie i skromnie, jak to tylko możliwe, ale moje biuro było małe nawet jak na ich ogólne normy. Na przestrzeni niewiele większej od sześcianu o wymiarach metr na metr ledwie mieściło się biurko, dwa krzesła, rząd szafek na akta i półki na książki. Ściany biura (cóż za zaskoczenie!) pokrywała szara farba, tyle że w nieco innym odcieniu.

Zatrzymałam się w drzwiach w pół kroku. Odziedziczyłam to biuro po Gregu. Niebawem upłyną cztery miesiące od jego śmierci.

Powinnam była się z tym pogodzić, ale czasami, tak jak dziś rano, po prostu... trudno mi było zrobić kolejny krok i wejść do środka. Pamięć podpowiadała mi, że kiedy wejdę do biura, jak zwykle zastanę w nim Grega. Będzie stał z książką w ręce i spojrzy na mnie wzrokiem pełnym wyrzutu, jednak bez cienia wrogości, jak zawsze gotowy wyciągnąć mnie z każdej opresji i z każdych kłopotów, w jakie sama się wpakowałam. Ale pamięć okrutnie mnie zwodziła. Greg nie żył. Najpierw przeżyłam śmierć matki, potem ojca, a w końcu Grega. Każdy, na kim mi zależało, ginął okrutną śmiercią, umierał w bólu i cierpieniu. Gdybym chciała wyrazić swój żal i znalazła choć chwilę, by oddać się rozpaczy, musiałabym wyć jak wilki z Gromady podczas pełni księżyca.

Zamknęłam oczy, próbując oczyścić pamięć ze wspomnień o biurze i Gregu. Niestety, obraz Grega stał się przez to jeszcze bardziej wyraźny i żywy.

Nie pozostawało mi nic innego, jak obrócić się o sto osiemdziesiąt stopni i ruszyć korytarzem do zbrojowni. Tak, przyznaję się, jestem tchórzem. Możecie mnie za to skazać.

Andrea siedziała na ławce i czyściła rewolwer. Była raczej niska, dobrze zbudowana i miała ten rodzaj sympatycznej twarzy, dzięki której ludzie czuli się przy niej, jakby rozmawiali przez telefon zaufania i koniecznie chcieli opowiedzieć jej historię swojego życia. Ponadto Andrea znała od A do Z Statut Zakonu i mogła wyrecytować wszystkie mało zrozumiałe rozporządzenia ot tak, prosto z głowy. Jej krótkofalówka zawsze działała, magiczny skaner był zawsze na chodzie, a jeśli ktoś przyniósł Andrei zepsute urządzenie, mógł mieć stuprocentową pewność, że otrzyma je następnego dnia w pełni sprawne i na dodatek wyczyszczone.

Kiedy weszłam do zbrojowni, dziewczyna uniosła głowę i przesłała mi dłonią pozdrowienie. Poruszyłam lekko ramionami, chcąc poczuć na plecach dodający otuchy ciężar Zabójcy, miecza, który odpoczywał teraz w zawieszonym między barkami futerale. Doskonale rozumiałam, co znaczy uzależnienie od broni. Po przygodach, które mnie ostatnio spotykały i które sprawiły, że wylądowałam w tej branży, bardzo niechętnie rozstawałam się z Zabójcą. Już po pięciu minutach bez miecza zaczynałam się robić mocno poirytowana.

Andrea zauważyła, że się jej przyglądam.

– Potrzebujesz czegoś? – spytała życzliwie.

– Owszem. Mam do zidentyfikowania pocisk z kuszy.

Wyciągnęła rękę i skinęła palcami.

– Dawaj go tu.

Podałam jej moją zdobycz. Wyciągnęła bełt z papierowej torby i aż zagwizdała z uznaniem na jego widok.

– Ładny – stwierdziła.

Miał krwistoczerwony kolor, na oko jakieś pół metra długości i był zakończony trzema czarnymi piórami. Tuż przed piórami na promieniu widniały czarne linie o długości jakichś siedmiu centymetrów. W sumie takich linii było dziewięć.

– Węglowy promień – stwierdziła Andrea i dodała: – Nie do zgięcia. Bardzo wytrzymała i droga rzecz. Wygląda jak 2216, bełt zaprojektowany do polowań na średnią zwierzynę, na przykład jelenie, niektóre niedźwiedzie...

– I człowieka – weszłam jej w słowo.

– Owszem – zgodziła się Andrea. – Odpowiednia siła uderzenia, dobra trajektoria lotu bez znaczących strat prędkości. Tak, może służyć do zabijania ludzi – powtórzyła. – Spójrz na grot – niewielki, trzy ostrza o wadze około stu gram. Podobny do wielu grotów z serii „Osa”. Niektórzy ludzie wolą groty otwierające się w sposób mechaniczny, ale przy dobrej kuszy i tym grocie przyspieszenie jest tak nagłe, że ostrza otwierają się w locie i trafiają precyzyjnie tam, gdzie chcesz. Jeśli miałabym wybierać grot, wybrałabym właśnie taki. – Andrea zakończyła wywód i pokręciła bełtem, pozwalając, by światło padające z okna zatańczyło na ostrzach grotu. – Ręcznie ostrzone – zauważyła z podziwem. – Skąd je masz?

Nie miałam powodu, by cokolwiek przed nią ukrywać. Kiedy skończyłam opowiadać, zmarszczyła brwi.

– Fakt, że nie słyszałaś strzału, świadczy prawdopodobnie o tym, że to kusza wygięta. Kusze bloczkowe wydają charakterystyczny brzdęk przy wypuszczaniu bełtu. Mogę nim strzelić? – Andrea wskazała ruchem głowy papierową sylwetkę człowieka przymocowaną do przeciwległej ściany, którą pokrywało kilka warstw tablic korkowych.

– Jasne.

Włożyła rękawiczki, by ograniczyć wpływ pozostałości magii do minimum, po czym wyciągnęła zza ławki małą kuszę, załadowała bełt, naciągnęła cięciwę i wystrzeliła tak szybko, że nie mogło być mowy o celowaniu. Bełt ze świstem przeciął powietrze i wbił się w środek czoła papierowej sylwetki. Sokole oko, przebiegło mi przez myśl. No cóż, nie było o czym mówić, ja sama nie trafiłabym w krowę z dziesięciu metrów. I to z pistoletu.

Magiczne latarnie najpierw zamigotały, a potem ich światło przybladło i zgasło. W ich miejsce rozbłysły przykurzone elektryczne lampy, dające jasne, żółte światło. Fala magii odpłynęła i świat znowu przeszedł metamorfozę – z magicznego stał się techniczny. Spojrzałyśmy na siebie. Nikt nie był w stanie przewidzieć, jak długo będzie trwała kolejna zmiana: magia przychodziła i odchodziła wedle własnego widzimisię. Z reguły jednak fale rzadko utrzymywały się krócej niż godzinę, a ostatnia trwała zaledwie piętnaście minut, może mniej.

– Tylko mi się wydaje, czy przesunięcia magii są ostatnio częstsze niż zwykle? – spytałam, chcąc potwierdzić swoje obawy.

– Niestety, nie wydaje ci się. – Na twarzy Andrei pojawił się wyraz zmartwienia. – Czy chcesz, żebym zeskanowała to pod kątem obecności magii? – Wskazała bełt.

– Jeśli to nie będzie dla ciebie zbyt duży problem... – Magia charakteryzowała się dość kłopotliwą skłonnością do rozpraszania się wraz z upływem czasu. Im szybciej poddawało się dowód skanowaniu, tym większe były szanse uzyskania na wydruku wykresu mocy.

– Problem? – Andrea odwróciła się do mnie. – Już od dwóch miesięcy nie miałam z czymś takim do czynienia. To mnie zabija. Czuję, jak mój mózg pokrywa się pajęczyną. – Mówiąc to, przytknęła palec do dolnej powieki i pociągnęła ją w dół. – Sama zobacz.

Roześmiałam się. Andrea pracowała wcześniej w zachodnim oddziale Zakonu, ale wpadła w jakieś kłopoty w związku ze sprawą bandy loupów napadających na hodowle bydła. Loupy, obłąkane umysłowo istoty zmiennokształtne żywiące się ludzkim mięsem, które przegrały wewnętrzną walkę ze swoim człowieczeństwem, zabijały, gwałciły, rabowały... Krótko mówiąc, popełniały jedno okrucieństwo za drugim, póki ktoś nie położył kresu ich nędznej egzystencji.

Na nieszczęście wirus wywołujący chorobę był niezwykle agresywny, a sama choroba bardzo zaraźliwa. Pech chciał, że zaraziła się również partnerka Andrei. Skończyła z dwunastoma kulami w mózgu, strzelała zaś sama Andrea. Nawet zmiennokształtni mieli ograniczenia, jeśli chodzi o regenerację ciała, a Andrea była snajperem. Po wszystkim Zakon przeniósł ją do Atlanty, chociaż w jej krwi nie było śladu wirusa Lycos i nie istniało żadne niebezpieczeństwo, że nagle pokryje się sierścią i wyrosną jej szpony. Mistrz Zakonu, Ted, widocznie wolał mieć ją na oku.

Andrea podniosła szklaną osłonę skanera magii i położyła bełt na ceramicznym podajniku, po czym przykryła go sześcianem skanującym i pociągnęła za dźwignię. Sześcian zajął właściwe miejsce i m-skaner rozpoczął pracę.

– Andrea?

– Tak?

– Zdaje mi się, że technika ma teraz przewagę – powiedziałam i poczułam się dość głupio.

Andrea skrzywiła się.

– Chryste! Najprawdopodobniej nic z tego nie wyjdzie. Chociaż nigdy nic nie wiadomo. Czasami można uzyskać choćby jakieś magiczne odbicia nawet podczas uderzenia techniki – powiedziała tak, jakby sama siebie chciała przekonać.

Wpatrywałyśmy się w sześcian, doskonale zdając sobie sprawę, że nic z tego nie będzie. Musiałybyśmy skanować coś naprawdę mocno nasyconego magią, by podczas dominacji techniki uzyskać konkretny wynik. Działanie m-skanera polegało na analizowaniu śladów magii, które pozostawiał na przedmiocie jego właściciel. Po zakończeniu skanowania otrzymywało się wydruk określonego koloru. Każdy z kolorów określał, od kogo pochodziła magia, i tak: niebieski wydruk oznaczał człowieka, zielony – zmiennokształtnego, purpurowy – wampira. Ton i żywość kolorów wskazywały na różne typy magii, więc prawidłowe odczytywanie wydruku m-skanera często stanowiło sztukę samą w sobie. Ślady magii na bełcie, prawdopodobnie trzymanym przez strzelca bardzo krótko, były z pewnością słabe. Znałam tylko jednego człowieka w tym mieście, który miał na tyle szybki skaner, by je odczytać, i to w dodatku podczas przesilenia techniki. Ten człowiek nazywał się Saiman. Problem polegał jednak na tym, że skorzystanie z jego usług kosztowałoby mnie fortunę, którą nie dysponowałam.

Zapiszczała drukarka skanera. Andrea wyciągnęła wydruk i odwróciła się do mnie. Jej twarz pobladła. Kartkę przecinał szeroki, srebrzysto-niebieski pas, co oznaczało: człowiek-bóstwo. Nie było w tym nic nadzwyczajnego. Każdego, kto czerpał moc bezpośrednio od bóstwa lub z wiary w jakieś bóstwo, m-skaner zidentyfikowałby jako człowieka-bóstwo. Problem polegał na tym, że na wydruku nie powinno być niczego. To, co się stało, nie miało prawa się zdarzyć.

– Co to znaczy? – Nie mogłam uwierzyć. – Jak to możliwe, że pozostałości magii są aż tak silne?

Andrea potrząsnęła głową, jakby próbowała się obudzić.

– Ostatnio przypływy magii były naprawdę dziwne... – zdołała tylko wykrztusić.

Obie wiedziałyśmy, co oznaczają błyskawiczne uderzenia fal. Wybuch. Wybuch był mi teraz równie potrzebny, jak dziura w moście.

Masz interesanta, rozległ się w mojej głowie głos Maxine. Nie pozostawało mi nic innego, jak tylko zabrać m-skan i wrócić do biura.

1 Katarzyna O’Leary (1827-1895) – irlandzka imigrantka mieszkająca w Chicago posądzona o spowodowanie wielkiego pożaru Chicago 8 października 1871 r. Według pogłoski trwający dwadzieścia pięć godzin pożar miała spowodować krowa pani O’Leary, która kopnęła pozostawioną w oborze lampę naftową (przyp. tłum.).

2 Kismet – tureckie słowo oznaczające los, przeznaczenie w sensie fatum (przyp. tłum.).

Rozdział 2

Usiadłam za biurkiem. Zbliżał się wybuch. Jeśli normalne przesunięcie określano jako falę magii, to wybuch był czymś w rodzaju tsunami. Zaczynał się jako seria niegroźnych wahnięć, szybko odchodzących i powracających fal. Podczas tych krótkich uderzeń magia nigdy zupełnie nie znikała. Powracała coraz silniejsza i silniejsza, by w końcu zatopić nas w ogromnym przypływie.

Według teorii magia i technika zwykle koegzystowały w równowadze. Jak wahadło w zegarze dziadka, które zaledwie się porusza – jeżeli w ogóle. Nastąpił jednak Wiek Człowieka i ludzkość wkroczyła na drogę postępu. Zaczęto rozwijać magię, przesuwając wahadło coraz dalej i dalej, aż w końcu osiągnęło punkt krytyczny i ruszyło w drugą stronę, w kierunku techniki. I tym razem, jak poprzednio, człowiek przesadził. Doprowadził do przesycenia świata techniką, w związku z czym wahadło znów osiągnęło maksymalne wychylenie i zmieniło kierunek na przeciwny, tym razem ruszając w stronę magii. Poprzednie przesunięcie odbyło się gdzieś w początkach epoki żelaza. Obecne rozpoczęło się trzydzieści lat temu od pojedynczego wybuchu, a z każdym kolejnym coraz większa część naszego świata poddawała się działaniu magii.

Podczas wybuchów zdarzały się naprawdę niesamowite rzeczy. Choć magia utrzymywała się przez ostatnie dwa, trzy dni, to były one po prostu zabójcze. Przez chwilę żałowałam, że nie jestem zwykłym najemnikiem. Mogłabym wtedy pójść do domu i zaczekać, aż to całe szaleństwo się skończy.

Kiedy tak rozmyślałam, w drzwiach biura stanęła kobieta – szczupła, elegancka i wiotka w ten charakterystyczny dla wysokich ludzi sposób. Nie była zwyczajnie atrakcyjna, była po prostu cudowna. Miała piękne, skośne oczy, idealną cerę, pełne usta i proste kruczoczarne włosy, które spływały lśniącymi kaskadami na ramiona. Nosiła czarną, obcisłą sukienkę, a na widok jej butów po prostu opadła mi szczęka.

Jakby tego wszystkiego było mało, dałabym głowę, że znam tę piękność, tyle że za żadne skarby świata nie mogłam sobie przypomnieć skąd.

– Kate Daniels? – spytała kobieta.

– Tak?

– Myong Williams – przedstawiła się, wyciągając dłoń.

Potrząsnęłam nią niezgrabnie i wskazałam kobiecie krzesło.

– Proszę usiąść.

Usiadła po drugiej stronie biurka, szeleszcząc sukienką. Natychmiast założyła nogę na nogę.

– W czym mogę pomóc?

Zawahała się, nieświadomie poruszając nogami, by lepiej je wyeksponować.

– Przyszłam prosić panią o przysługę – powiedziała w końcu.

– Jakiej natury?

– Osobistej.

Wypowiedziawszy to słowo, zamilkła. Przez chwilę panowała kłopotliwa cisza.

Wtedy w mojej głowie otworzyła się jakaś szufladka i nareszcie przypomniałam sobie, skąd ją znam.

– Pamiętam, gdzie cię widziałam – zaczęłam. – Z Curranem. Jesteś dla niego... – cholera, no właśnie, kim? Kochanką, panią serca, króliczkiem? – ...ważną osobą. – Dobry Boże, jaki interes może mieć do mnie konkubina Władcy Bestii?

– Już nie jesteśmy razem – przerwała mój potok myśli Myong.

Nie była już z Curranem. To dobrze. Świetnie. Co ja mówię, fantastycznie! Im większy dystans dzielił mnie od Władcy Bestii, tym lepiej. Pracowaliśmy razem przy sprawie Maniaka z Czerwonego Punktu i o mało się nie pozabijaliśmy.

Myong poprawiła się na krześle. Obciągnęła sukienkę i przymrużyła perfekcyjnie pomalowane oczy.

– Ty i Max... – zaczęła.

Kiedy wymówiła to imię, odczułam lekki niepokój, choć sądziłam, że tamta sprawa należy już do przeszłości. Spotkaliśmy się z Maxem podczas dochodzenia w sprawie śmierci Grega. Max był przystojny, inteligentny, czasami nawet uprzejmy i bardzo mną zainteresowany. Natomiast ja chciałam... No właśnie, sama, do cholery, nie jestem pewna, czego chciałam. Bliskości? Seksu? Żeby ktoś czekał na mnie w domu? Nasz związek nie skończył się zbyt dobrze. Raczej bardzo źle. Cóż, prawdopodobnie Max mnie znienawidził.

– Max i ja również nie jesteśmy już razem – uspokoiłam ją.

Myong przytaknęła.

– Wiem o tym. Zaręczyliśmy się.

– Kto? – nie zrozumiałam w pierwszej chwili.

– Ja i Max Grzebyk – wyjaśniła spokojnie. – Jesteśmy zaręczeni i mamy zamiar się pobrać.

Świat przez chwilę wirował i w końcu stanął na głowie.

– Pozwól, że sobie to poukładam – poprosiłam. – A więc ty i mój... – określenie „były facet” nie wydawało się właściwe, bo formalnie rzecz ujmując, nigdy nie byliśmy parą. „Ty i facet, który mógł zostać moim chłopakiem” brzmiało co najmniej głupio. – Ty i Max jesteście razem?

– Tak.

„Niezręcznie” byłoby chyba zbyt łagodnym słowem na określenie tego, jak się właśnie poczułam. Nie, nie chodziło o zazdrość – po prostu rozmowa z Myong wprawiała mnie w zakłopotanie, choć sama nie wiedziałam dlaczego. Przywołałam na twarz wymuszony uśmiech i odchylając się na krześle, powiedziałam:

– W takim razie gratuluję. Ale czego chcesz ode mnie? To znaczy – poprawiłam się – co ja mam z tym wspólnego?

Myong wyglądała na skrępowaną.

– Zgodnie z tradycją i prawem muszę uzyskać pozwolenie Currana.

– Chodzi ci o to, że Curran musi wyrazić zgodę na twoje małżeństwo z Grzebykiem? – spytałam nieco zdziwiona. – Mimo że nie jesteście już razem?

– Tak – przyznała dziewczyna. – Należę do Gromady, a takie jest jej prawo.

No tak, ostatnie zdanie wyjaśniało wszystko. Curran rządził Gromadą żelazną ręką. Każdy zmiennokształtny na Południowym Wschodzie nazywał go Władcą. Chyba że był loupem – wówczas raczej nie miał szansy zwrócić się do niego w jakikolwiek sposób. Wątpię, by w jego obecności zdążył się odezwać, bo Władca Bestii natychmiast rozerwałby go na strzępy. Przyjrzałam się uważnie kobiecie.

– Lis? – spytałam, mając na myśli zwierzę, w które się zmienia.

Myong westchnęła smutnie.

– Wszyscy tak uważają. No cóż, zmieniam się tylko w norkę.

Spróbowałam wyobrazić sobie „norkołaka”, ale nie dałam rady. Najwidoczniej Grzebyk potrafił.

– Nadal nie powiedziałaś mi, dlaczego tu przyszłaś – wróciłam do meritum sprawy.

– Prosiłam już Currana... – wyznała cicho Myong.

– I odmówił?

– Nie. On po prostu nic nie powiedział. Jego milczenie trwa już dwa miesiące. – Pochyliła się i złożyła ręce. – Mój alfa odmówił, gdy go poprosiłam, by spytał za mnie Currana. Miałam nadzieję, że ty mi nie odmówisz i wstawisz się za mną u mojego Pana.

– JA?! – Musiałam wyglądać głupio z całkowitym zaskoczeniem malującym się na twarzy.

– Wiem, że masz na niego pewien wpływ – ciągnęła Myong z przekonaniem. – Uratowałaś mu przecież życie.

A zatem moja piękność chciała, żebym poprosiła jej byłego kochanka – niebezpiecznego zmiennokształtnego, który wzbudzał we mnie cholerne przerażenie – o zgodę na ślub z „facetem, który mógł zostać moim chłopakiem”? Wolne żarty!

– Sądzę, że przeceniasz moje możliwości.

– Proszę.

Myong przygryzła wargę. Palcami lewej ręki chwyciła prawą dłoń i zaczęła ją lekko wykręcać. Dostrzegłam niewielkie, postrzępione szramy na nadgarstku. Jest leworęczna, przemknęło mi przez myśl. Podcinała sobie żyły, prawdopodobnie srebrnym ostrzem – dramatyczne, ale zupełnie bezsensowne posunięcie. Rana musiałaby mieć ponad sześć, siedem centymetrów głębokości, żeby zmiennokształtny się wykrwawił. Dziewczyna patrzyła na mnie, najwyraźniej nieświadoma tego, co zrobiła ze swoimi dłońmi.

– Max mówił, że zrozumiesz – wyszeptała w końcu.

Do diabła! Twierdził, że zrozumiem, ale sam nie przyszedł!

Spojrzałam na Myong. Wyglądała, jakby za chwilę miała stracić równowagę; jakby grunt uciekł jej spod nóg, choć jeszcze nie upadła. Dokładnie taki sam wyraz twarzy widziałam u niej już wcześniej, trzy miesiące temu. Zdarzyło się to dokładnie po tym, jak Maniak z Czerwonego Punktu zadzwonił do Twierdzy Gromady. Curran i ja w końcu odkryliśmy jego tożsamość, a on nie był zadowolony z takiego obrotu sprawy. Trzymał słuchawkę przy ustach uprowadzonej kobiety, więc Curran słyszał dokładnie każdy jęk, krzyk, łkanie... Stał się niemym świadkiem niewyobrażalnego cierpienia dziewczyny, której ciało było rozrywane na części aż do momentu, gdy umarła z bólu. Ta kobieta była jedną z kochanek Currana. Uczestniczyłam w tym zdarzeniu, słyszałam wszystko równie dobrze jak Curran. Kiedy umarła, chciałam szybko wrócić do swojego pokoju, żeby nie rozpłakać się przy wszystkich. Właśnie wtedy zobaczyłam Myong. Stała w otwartych drzwiach, obejmowała się ramionami, a na twarzy miała ten sam wyraz kompletnej bezradności, który ujrzałam przed chwilą.

Razem ze wspomnieniami powróciły uczucia: że jestem zbyt głupia, by zobaczyć to, co mam pod nosem, że jestem przestraszona, prześladowana i samotna, że ukrywam się w oblężonym mieście, popełniając jeden błąd za drugim, podczas gdy wokół giną ludzie. To wspomnienie ścisnęło mnie za gardło. Mój puls przyśpieszył. Przypomniałam sobie, że to ja byłam powodem tych wszystkich okrutnych zbrodni. I kiedy spadałam jak kamień na dno, Grzebyk wyciągnął do mnie rękę, a ja nieomal nie pociągnęłam go ze sobą. Zasłużył na to, by być szczęśliwym. Beze mnie.

– Zapytam go – powiedziałam zdecydowanym tonem.

Myong przez chwilę zachowywała się tak, jakby nie zrozumiała tych dwóch krótkich słów, a potem wyszeptała:

– Dziękuję.

– Nie wiem, czy przekonam Currana – zastrzegłam, nie chcąc robić dziewczynie nadziei. – Twój Pan i ja mamy dziwną skłonność do działania sobie na nerwy. – I za każdym razem, kiedy się spotykamy, dodałam w myślach, coś się wali, psuje lub łamie. Na przykład mój dach, mój młot, moje żebra...

Na szczęście Myong nie była telepatką i nie usłyszała ostatniej części zdania, więc zawołała tylko głosem pełnym radości:

– Wiem, że ci się uda! Tak bardzo ci dziękuję! Jesteśmy ci tak wdzięczni!

– Ktoś nadchodzi – rozległ się w moim umyśle głos Maxine.

W drzwiach stanęła dobrze mi znana, koścista postać. Mężczyzna miał około metra siedemdziesiąt pięć wzrostu, nosił wytarte dżinsy i jasną koszulkę. Na inne cechy charakterystyczne składały się: bardzo krótko przycięte brązowe włosy, pozbawiona zarostu twarz o gładkiej cerze oraz aksamitnie brązowe oczy obramowane zadziwiająco długimi rzęsami. Gdyby nie szczęka, która, robiąc się coraz bardziej kwadratowa, zapowiadała męską twarz, można by z powodzeniem nazwać tego chłopaka „ślicznotką”. Z drugiej strony (co należało zaliczyć na plus), gdyby przyszło mu przedzierać się przez pokój pełen walczących o niego nastolatek, kilka jego przelotnych spojrzeń wystarczyłoby, żeby wszystkie bez wyjątku padły zemdlone.

Urocza powierzchowność i uwodzicielskie spojrzenie mogły się jednak w tym przypadku okazać cholernie mylące. Derek był zabójcą. Przez osiemnaście lat na tym padole naoglądał się więcej cierpienia i okrucieństw niż niektórzy ludzie przez całe życie, co uczyniło go nieufnym, powściągliwym i zawziętym. Nie widziałam go od wydarzeń w Czerwonym Punkcie, kiedy to, z powodu mojej niewyparzonej gęby, musiał złożyć przysięgę krwi, która nakazywała mu ochraniać mnie nawet za cenę własnego życia. Po tamtych dramatycznych dniach Curran zwolnił go z przysięgi, ale zobowiązanie przypieczętowane czyjąś krwią nigdy tak po prostu nie znikało, jego moc była w zasadzie wieczna. Podczas tamtego incydentu pierwszy i ostatni raz ośmieliłam się zakpić z hierarchii obowiązującej w Gromadzie.

– Cześć, Kate – pozdrowił mnie chłopak, a potem odwrócił się do mojej rozmówczyni. – Myong? Co ty tutaj robisz?

Na dźwięk jego głosu Myong najpierw podskoczyła, a potem skuliła się na krześle. Zgarbiła ramiona, jakby spodziewała się ciosu, opuściła głowę i podciągnęła kolana. Gapiła się w podłogę, jakby nie śmiała podnieść wzroku. Byłam prawie pewna, że w swojej zwierzęcej formie zsikałaby się teraz ze strachu.

Aha, powiedziałam do siebie, chyba już wiem, która z tych dwóch osób stoi wyżej w hierarchii.

– Nie musisz mu odpowiadać – powiedziałam szybko. – Informacje przekazywane reprezentantowi Zakonu są poufne, chyba że wezwie cię Sąd i nakaże ci ich ujawnienie.

Myong nadal się nie poruszała, wpatrzona w podłogę. Miałam tego dość.

– Możesz odejść – poleciłam jej.

Po tych słowach po prostu wyleciała z biura. Sekundę później usłyszałam, jak zatrzaskują się za nią drzwi prowadzące na główny korytarz. Poszłabym o zakład, że zbiega już po schodach do wyjścia i miałam tylko nadzieję, że nie połamie sobie nóg w tych swoich zabójczych szpilkach. Jej kości potrzebowałyby całych dwóch tygodni, by się zrosnąć i całkowicie zregenerować.

– Mogę wejść? – spytał Derek.

Wskazałam jedno z krzeseł.

– Dlaczego Myong tak się ciebie wystraszyła?

Wzruszył ramionami, siadając.

– Mogę tylko zgadywać.

– Więc zrób to, proszę.

– Teraz pracuję dla Currana. Prawdopodobnie boi się, że ją zakapuję, ponieważ domyślam się, dlaczego tu przyszła.

– A zrobisz to?

Znowu wzruszył ramionami.

– Dopóki nie planuje niczego, co mogłoby działać na szkodę Gromady, to nie mój interes. Swoją drogą, przyjście tutaj nie było jej pomysłem. Należy do osób, którymi trzeba kierować, sama nic nie zrobi.

– O?

Przytaknął skinieniem głowy, a potem dodał:

– To ten dupek kazał jej tu przyjść. Zawsze mówiłem, że jest pozbawioną moralności kanalią.

– Twoja opinia zostanie wzięta pod uwagę – powiedziałam z przekąsem. Dzięki ci, śliczny chłopcze, za takie podsumowanie „faceta, który mógł zostać moim chłopakiem”. Co ja bym zrobiła bez takiego znawcy moralności, jak mój nastoletni wilkołak?

– Dlaczego nie przyszedł osobiście? – kontynuował Derek. – Dlaczego się tu nie pojawił i nie powiedział otwarcie: „Hej, wiem, że się między nami nie ułożyło, ale potrzebuję twojej pomocy”? Ale nie, ucierpiałoby na tym jego ego. Woli wysłać obecną narzeczoną, by błagała byłą dziewczynę, by ta z kolei pomogła mu załatwić pozwolenie na jego własny ślub. Jak trzeba być słabym, żeby się posunąć do czegoś takiego?

Bardzo słabym, pomyślałam, ale głośno powiedziałam:

– Ani słowa więcej.

Derek wyprostował się na krześle. Jego oczy na moment przybrały żółty odcień. To nie było normalne.

Wyciągnęłam Zabójcę z futerału i przesunęłam palcami wzdłuż ostrza. Czułam, jak nieprzezroczysty, niemal biały metal szczypie mnie słabymi magicznymi iskierkami. Kolejny wpływ magii – zmiennokształtni mieli problemy z kontrolowaniem emocji podczas wybuchów. Świetnie, po prostu świetnie. Może dotyczy to też Currana i w słodkim zapomnieniu bez najmniejszego sprzeciwu zgodzi się na ślub Myong? Aha! Marzenia!

– Dobrze wyglądasz – powiedziałam.

– Dzięki – rzucił Derek.

– Do tej pory nigdy mnie nie odwiedzałeś. Masz jakiś problem?

– Nie – zaprzeczył zdecydowanie, a potem ściszonym głosem spytał: – Czy w tym pokoju można bezpiecznie rozmawiać?

– Jesteś w Oddziale Zakonu. Znasz bezpieczniejsze miejsce?

Derek podszedł do drzwi i ostrożnie je zamknął.

– Przyszedłem tu, żeby złożyć petycję od Gromady.

Nie chcę pracować z Curranem, nie chcę pracować z Curranem, nie chcę pracować z Curranem, tłukło mi się po głowie.

– Przepraszam, ale nie wiem, czy dobrze usłyszałam. Czyżby Gromada potrzebowała mojej pomocy?

– Tak – potwierdził Derek, a w jego oczach zabłysło rozbawienie. – Ktoś nas zerżnął, a nawet nie dostaliśmy buzi.

– O, to bardzo nieładnie z jego strony. A kim jest ten nietaktowny ktoś?

– Nie jesteśmy pewni. Ale masz na biurku jego bełt.

Co?! Aż się pochyliłam w stronę chłopaka.

– Mów dalej.

– Powiedzmy, że dziś rano jeden z naszych zespołów został zaskoczony przez człowieka, który używał tych specyficznych bełtów. Ten człowiek skradł również własność Gromady, a my chcemy ją odzyskać.

– Rozumiem. Ale dlaczego zwracacie się z tym do mnie? – Według moich ostatnich danych Gromada wolała sama rozwiązywać swoje problemy. Do diabła, na zewnątrz mało kto wiedział, że w ogóle miała jakiekolwiek problemy!

– Ponieważ dysponujesz kontaktami i dojściami, którymi my nie dysponujemy. – Derek pozwolił sobie na lekki uśmiech. – A także dlatego, że gdybyśmy sami zaczęli wywracać miasto na drugą stronę, szukając tej osoby, pewni ludzie zaczęliby się zastanawiać, dlaczego to robimy, a wtedy dość delikatna i wstydliwa sprawa kradzieży wyszłaby na jaw. Nie chcemy prać brudów publicznie. Zakon zawsze pomagał nam bez zbytniego rozgłosu.

Świetnie. A więc przegrałam tę bitwę. Greg był jedynym reprezentantem Zakonu, który zasłużył sobie na zaufanie Gromady. Teraz, kiedy mój opiekun nie żył, a ja zyskałam miano przyjaciela Gromady, to zaufanie oczywiście przeszło na mnie. Wiedziałam też, że Zakon chce mieć oko na Gromadę. Coś mi podpowiadało, że rycerze mogliby potraktować prośbę Dereka jako świetny pretekst, by się przyjrzeć zmiennokształtnym.

– Co zabrał kusznik? – spytałam.

Derek zawahał się.

– Posłuchaj – zaczęłam zdecydowanym tonem. – Nie będę nikogo szukać ani na niego polować, dopóki nie dowiem się, co mam odzyskać. A więc co ukradł?

– Ten człowiek zaskoczył zespół obserwacyjno-kontrolny i zabrał mapy.

Zagwizdałabym z wrażenia, gdyby nie fakt, że mój ojciec Rosjanin pewnie wstałby z grobu i spuścił mi łomot za gwizdanie w miejscu publicznym. Mapy Gromady – legendarna jakość, nienaganna aktualność. Były na nich wyraźnie oznaczone nie tylko nowe okolice i strefy wpływów, ale też każda najwęższa ścieżka i każde interesujące miejsce. Poszłabym o zakład, że tysiące facetów oddałoby lewe jajo za szansę zrobienia fotokopii tego cholernego majstersztyku.

– Ten złodziej musi mieć jaja ze stali... – mruknęłam do siebie.

– Wyglądał na faceta.

– Coś więcej?

– Bardzo szybki.

– To wszystko? Tylko tyle masz mi do powiedzenia?

– Bardzo dobry strzelec.

Westchnęłam.

– A do kogo strzelał?

– Do Jima.

O cholera.

– Wszystko z nim w porządku?

– Strzelił do niego cztery razy w czasie krótszym niż dwie sekundy. Oczywiście Jim nie jest szczęśliwy z tego powodu. Ma swoje czułe punkty. Ale generalnie wszystko z nim w porządku.

Mój mózg zaczął intensywnie pracować, aż w końcu udało mi się poskładać rozsypane części układanki.

– Po tym, jak kusznik zastrzelił nasz cel, Jim miał telefon od zespołu obserwacyjno-kontrolnego. Kusznik śledził Jima, wyprzedził go, obezwładnił członków zespołu i ukradł mapy.

Na twarzy Dereka pojawił się uśmiech, jaki miewają ludzie po ugryzieniu cytryny.

Cholerny sztukmistrz, dobrze kombinował z tym śledzeniem mojego byłego partnera.

– Tak z ciekawości – spytałam jeszcze – ile osób liczył wasz zespół?

– Cztery.

Czyli pięć z Jimem.

– I pozwoliliście mu odejść z tymi mapami? – Jakoś nie mogłam w to uwierzyć.

– On po prostu zniknął.

– Rozumiem, że zmysł węchu nie należy do tych, których najczęściej używacie – zauważyłam złośliwie.

– Nie, Kate, nie rozumiesz. On naprawdę zniknął. W jednej chwili tam był, a potem przepadł jak kamień w wodę.

Podkusiło mnie, żeby dopiec Derekowi raz jeszcze:

– Albo jak kamfora. Rozwiał się jak dym.

– Właśnie tak.

– Więc chcesz, żebym wytropiła nadnaturalnie szybkiego snajpera, który może rozpłynąć się w powietrzu, odzyskała wasze mapy i na dodatek zrobiła to w taki sposób, by nikt się nie dowiedział, co i dlaczego robię?

– Dokładnie – stwierdził z rozbrajającym uśmiechem Derek.

Westchnęłam.

– Załatwmy robotę papierkową.

Rozdział 3

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 14

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 15

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 16

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 17

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 18

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 19

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 20

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 21

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 22

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 23

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 24

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 25

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Epilog

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Ilona Andrews

To pseudonim, którego używa małżeństwo pisarzy. Ilona jest z pochodzenia Rosjanką. Gordon służył w armii Stanów Zjednoczonych. Wbrew powszechnemu mniemaniu Gordon nigdy nie był oficerem wywiadu z licencją na zabijanie, a Ilona nie była tajemniczą rosyjską kobietą szpiegiem, która go uwiodła. Spotkali się w szkole, na zajęciach z podstaw pisania, które Ilona ukończyła z wyższą oceną (czego Gordon wciąż nie może przeboleć).

Mieszkali w różnych regionach Stanów Zjednoczonych i imali się różnych zajęć. Aktualnie wraz z dwiema córkami, trzema psami i trzema kotami osiedli w Georgii i poświęcili się pisaniu na pełen etat.

Wspólnie stworzyli dwa cykle powieściowe – świetnie sprzedającą się urban fantasy o Kate Daniels i romantyczną urban fantasy The Edge. Aktualnie pracują nad kolejnymi tomami obu serii.

copyright © 2008 by Andrew Gordon and Ilona Gordon
copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., lublin 2010
copyright © for translation by Anna Czapla

tytuł oryginału Magic Burns

wydanie i

isbn 978-83-7574-234-3

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

projekt i adiustacja autorska wydania Eryk Górski, Robert Łakuta

projekt okładki Łukasz Ćwiek, Magdalena Zawadzka

grafika na okładce Chad Michael Ward

redakcja Łukasz Małecki

korekta Małgorzata Kazańska-Piłat, Magdalena Grela

skład „Grafficon” Konrad Kućmiński

skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com

sprzedaż internetowa

zamówienia hurtowe
Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. sp.j.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
tel./faks: 22 721 30 00
www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

wydawnictwo
Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl
www.facebook.com/fabryka