Tytuł oryginału: Twisted games

Copyright © Ana Huang, 2021

Copyright © for the Polish translation by Emilia Skowrońska, 2023

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2023

Redaktorka inicjująca: Paulina Surniak

Redaktorka prowadząca: Andżelika Stasiłowicz

Marketing i promocja: Aleksandra Wróblewska

Redakcja: Marta Tyczyńska-Lewicka

Korekta: Patryk Białczak, Katarzyna Dragan

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Oryginalny projekt okładki: © E. James Design

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Magda Bloch

Fotografia na okładce: © tomertu | iStockphoto.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67616-76-8

Niniejsza praca jest dziełem fikcji. Wszelkie nazwy, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób prawdziwych jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla wszystkich dziewczyn, które mówią: „Pieprzyć księcia z bajki!

Dajcie mi ponaznaczanego bliznami rycerza!”

–––––––––––––––

PLAYLISTA

“Queen” — Loren Gray

“Castle” — Halsey

“Arcade” — Duncan Laurence

“You Should See Me in a Crown” — Billie Eilish

”Telepatia” — Kali Uchis**

“Stay” — Rihanna

“Uncover” — Zara Larsson

“Secret Love Song” — Little Mix

“They Don’t Know About Us” — One Direction

“Mine_elds” — Faouzia & John Legend

“Wildest Dreams” — Taylor Swift

“Princesses Don’t Cry” — Aviva

“Fairytale” (Slowed Version) — Alexander Rybak

“I Guess I’m in Love” — Clinton Kane

**Dla rozdziału 18 ważniejszy klimat niż tekst piosenki

UWAGA DLA CZYTELNIKA:

Historia ta rozgrywa się na przestrzeni czterech lat i zawiera kilka przeskoków czasowych, szczególnie w części I, tak by doprowadzić nas do teraźniejszości. Linie czasowe tej książki nakładają się na opowieść z pierwszego tomu serii.

Część I rozgrywa się w trakcie epilogu pierwszego tomu (przeszłość); część II ma miejsce potem (teraźniejszość).

Zalecam – chociaż nie jest to konieczne – najpierw przeczytać tom pierwszy, tak by zrozumieć, co się dzieje.

CZĘŚĆ I

1

–––––––––––––

BRIDGET

– DAJ MI KLAPSA! Daj mi klapsa, panie!

Stłumiłam śmiech na widok miny mojego ochroniarza Bootha, gdy papuga Skóra zaczęła krzyczeć w swojej klatce. Imię papugi mówiło wszystko, co trzeba było wiedzieć o życiu seksualnym jej poprzedniej właścicielki, i podczas gdy niektórzy uznawali zachowanie ptaka za zabawne, Booth był odmiennego zdania. Nienawidził ptaków. Mówił, że przypominają mu gigantyczne latające szczury.

– Pewnego dnia on i Skóra się dogadają. – Emma, dyrektorka Wags & Whiskers, mlasnęła językiem. – Biedny Booth.

Znowu musiałam powstrzymać się od śmiechu, choć jednocześnie poczułam delikatne ukłucie w sercu.

– Prawdopodobnie nie. Booth wkrótce odchodzi.

Starałam się o tym nie myśleć. Mój ochroniarz był ze mną od czterech lat, ale w przyszłym tygodniu zaczynał urlop ojcowski i zostawał w Eldorrze, by być z żoną i ich nowo narodzonym dzieckiem. Cieszyłam się, że ułożył sobie życie, wiedziałam jednak, że będę za nim tęsknić. Był nie tylko moim ochroniarzem, lecz także przyjacielem i mogłam jedynie mieć nadzieję, że z jego następcą złapię taki sam kontakt.

– Ach tak, zapomniałam. – Twarz Emmy złagodniała. Była po sześćdziesiątce, miała krótkie, przyprószone siwizną włosy i ciepłe brązowe oczy. – Moja droga, w tak krótkim czasie czeka cię sporo zmian.

Wiedziała, jak bardzo nienawidzę pożegnań.

Do Wags & Whiskers, lokalnego schroniska dla zwierząt, zaczęłam przychodzić w ramach wolontariatu już na drugim roku studiów, a Emma stała się moją bliską przyjaciółką i mentorką. Niestety, ona również odchodziła. Nie wyprowadzała się z Hazelburga, ale przechodziła na emeryturę, co oznaczało, że nie będziemy się już co tydzień widywać.

– Jedno z tych wydarzeń wcale nie musi mieć miejsca – powiedziałam, żartując tylko w połowie. – Możesz zostać.

Pokręciła głową.

– Prowadziłam schronisko przez prawie dekadę i nadszedł czas na świeżą krew. Na kogoś, kto będzie mógł czyścić klatki i kojce bez ryzyka, że nagle wysiądą mu plecy i biodra.

– Po to właśnie są wolontariusze. – Wskazałam na siebie.

Bagatelizowałam sprawę, ale nie mogłam się powstrzymać. Pomiędzy odejściem Emmy i Bootha a moim zbliżającym się ukończeniem Thayer’s University, gdzie – jak przystało na księżniczkę – studiowałam stosunki międzynarodowe, czekało mnie tyle pożegnań, że wystarczyłoby mi na kolejne pięć lat.

– Kochana jesteś. Nie mów innym, ale… – Zniżyła głos do konspiracyjnego szeptu. – Jesteś moją ulubioną wolontariuszką. Rzadko można spotkać kogoś o twojej randze, kto działa charytatywnie, bo chce, a nie dlatego, by zrobić show przed kamerami.

Pod wpływem tego komplementu oblałam się rumieńcem.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Uwielbiam zwierzęta. – Przejęłam to po matce. Tak niewiele mi po niej zostało.

W innym życiu zostałabym weterynarką, ale w tym? Moja przyszłość została zaplanowana, jeszcze zanim się urodziłam.

– Będziesz wspaniałą królową. – Emma odsunęła się na bok, by umożliwić przejście pracownikowi niosącemu szarpiącego się szczeniaka. – Naprawdę.

Zaśmiałam się na samą myśl o tym.

– Dziękuję, ale nie jestem zainteresowana tą funkcją. A nawet jeśli, to i tak miałabym kiepskie szanse.

Jako księżniczka Eldorry, małego europejskiego królestwa, zbliżyłam się do rządzenia bardziej niż większość ludzi. Moi rodzice zmarli, gdy byłam dzieckiem – matka przy porodzie, ojciec w wypadku samochodowym kilka lat później – byłam więc druga w kolejce do tronu. Mój o cztery lata starszy brat Nikolai już od najmłodszych lat intensywnie się szkolił, by w przyszłości zastąpić na tronie naszego dziadka Edvarda. Kiedy Nikolai zostanie ojcem, w kolejce do tronu zajmę miejsce po jego dzieciach, co w ogóle mi nie przeszkadzało. Pragnęłam być królową mniej więcej tak samo, jak pragnęłam wykąpać się w kadzi z kwasem.

Rozczarowana Emma ściągnęła brwi.

– Ach, no cóż, i tak nie zmienię zdania.

– Emmo! – zawołał jeden z pracowników. – Mamy tu problem z kotami.

Westchnęła.

– Jak zawsze tylko z kotami – mruknęła. – Tak czy inaczej, chciałam powiedzieć ci o mojej emeryturze, zanim usłyszysz o niej od kogoś innego. Będę tu jeszcze do końca przyszłego tygodnia, więc widzimy się we wtorek.

– Okej. – Uścisnęłam ją na pożegnanie i patrzyłam, jak szybko wychodzi, by rozdzielić walczące ze sobą koty. Ból w mojej piersi stawał się coraz silniejszy.

Cieszyłam się, że Emma powiedziała mi o swoim odejściu dopiero pod koniec mojej zmiany, bo inaczej cały czas siedziałoby mi to w głowie.

– Gotowa, Wasza Wysokość? – spytał Booth, który najwyraźniej chciał jak najszybciej oddalić się od Skóry.

– Tak. Chodźmy.

– Tak, chodźmy! – zaskrzeczała za nami papuga. – Daj mi klapsa!

Na widok miny mojego ochroniarza wreszcie wybuchłam śmiechem.

– Będę za tobą tęsknić, tak samo jak Skóra. – Schowałam ręce w kieszeniach płaszcza, by chronić je przed ostrym jesiennym chłodem. – Opowiedz mi o tym nowym ochroniarzu. Jaki on jest?

Liście szeleściły pod butami, gdy szliśmy w kierunku mojego domu, który znajdował się poza kampusem, zaledwie piętnaście minut drogi od schroniska. Uwielbiałam jesień i wszystko, co się z nią wiązało – ciepłe ubrania, bogactwo ziemistych kolorów na drzewach, nuty cynamonu i dymu w powietrzu.

W Athenbergu nie mogłabym przejść ulicą, bo od razu otoczyliby mnie ludzie, ale w Thayer’s sytuacja wyglądała zupełnie inaczej – i to było wspaniałe! Tutejsza populacja studentów szczyciła się tak wieloma królewskimi potomkami i dziećmi sław, że nikt zbytnio nie zainteresował się księżniczką. Mogłam żyć jak w miarę normalna dziewczyna z college’u.

– Niewiele o nim wiem – przyznał Booth. – Jest na prywatnej umowie.

Uniosłam brwi.

– Naprawdę?

Korona czasami wynajmowała prywatnych wykonawców usług ochroniarskich do służby u boku Gwardii Królewskiej, ale zdarzało się to dość rzadko. W ciągu tych dwudziestu jeden lat nigdy nie miałam takiego ochroniarza.

– Podobno jest najlepszy – zaczął uspokajać mnie Booth, bo wziął moje zaskoczenie za niepewność. – Były żołnierz sił specjalnych amerykańskiej marynarki, najlepsze rekomendacje, doświadczenie w ochronie wysoko postawionych osobistości. Jest najbardziej poszukiwanym fachowcem w swojej firmie.

– Hmm. – Amerykański ochroniarz. Interesujące. – Mam nadzieję, że jakoś się dogadamy.

Było to bardzo ważne, gdy dwoje ludzi musiało spędzać ze sobą czas dwadzieścia cztery na siedem. Szalenie ważne. Znałam ludzi, którzy nigdy nie złapali kontaktu ze swoją ochroną, i takie układy nigdy nie trwały zbyt długo.

– Na pewno się dogadacie. Łatwo się z tobą dogadać, Wasza Wysokość.

– Mówisz tak tylko dlatego, że jestem twoją szefową.

Wyszczerzył zęby.

– Technicznie rzecz biorąc, moim szefem jest kierownik Gwardii Królewskiej.

Pogroziłam mu żartobliwie palcem.

– Już się odszczekujesz? Rozczarowujesz mnie.

Zaśmiał się. Mimo jego nalegań, by nazywać mnie Waszą Wysokością, przez te lata połączyła nas koleżeńska więź, którą bardzo doceniałam. Nadmierna formalność zawsze mnie męczyła.

Przez resztę spaceru rozmawialiśmy o zbliżających się narodzinach dziecka Bootha i o jego powrocie do Eldorry. Niemal pękał z dumy z powodu ojcostwa, a ja nie potrafiłam powstrzymać lekkiego ukłucia zazdrości. Nie byłam jeszcze gotowa na małżeństwo i dzieci, jednak pragnęłam tego, co mieli mój ochroniarz i jego żona.

Miłości. Namiętności. Wyboru. Rzeczy, których nie da się kupić za żadne pieniądze.

Uśmiechnęłam się złośliwie. Gdyby ktokolwiek mógł usłyszeć moje myśli, bez wątpienia wziąłby mnie za rozpuszczonego bachora. Wystarczyło, że pstryknęłam palcami, a dostawałam każdą możliwą materialną rzecz – a ja jęczałam, że pragnę miłości.

Ale ludzie byli ludźmi, bez względu na tytuł, a niektóre pragnienia były uniwersalne. Ja niestety nie miałam możliwości ich spełnienia.

Może w przyszłości zakocham się po uszy w jakimś powalającym księciu, jednak szczerze w to wątpiłam. Najprawdopodobniej skończę w nudnym, społecznie akceptowalnym małżeństwie z nudnym, społecznie akceptowalnym mężczyzną, który uprawia seks tylko w pozycji misjonarskiej i spędza urlopy w tych samych dwóch miejscach każdego roku.

Odepchnęłam od siebie te przygnębiające myśli. Do jakiegokolwiek małżeństwa miałam jeszcze bardzo długą drogę.

Wreszcie zobaczyłam swój dom, a moją uwagę przykuło jakieś obce czarne bmw stojące na podjeździe. Założyłam, że należy ono do mojego nowego ochroniarza.

– Jest wcześniej. – Zaskoczony Booth uniósł brew. – Miał przyjechać na piątą.

– Wydaje mi się, że punktualność to dobry znak. – Chociaż pół godziny wcześniej to może być przesada.

Drzwi samochodu otworzyły się, na podjeździe pojawił się duży czarny but. Sekundę później z pojazdu wysiadł największy mężczyzna, jakiego w życiu widziałam. Momentalnie poczułam suchość w ustach.

Ożeż. Ale ciacho.

Mój nowy ochroniarz musiał mieć co najmniej metr dziewięćdziesiąt, może nawet metr dziewięćdziesiąt pięć, a solidne, wyrzeźbione mięśnie były upakowane na każdym centymetrze kwadratowym jego silnego ciała. Długie, czarne włosy sięgały mu do kołnierza, opadając z boku na szare jak stal oko, a jego nogi były tak długie, że odległość między nami pokonał w trzech krokach.

Jak na kogoś tak dużego, poruszał się z zaskakującą szybkością. Gdybym na niego nie patrzyła, w ogóle nie zauważyłabym, że się zbliża.

Przysięgam, że kiedy się przede mną zatrzymał, moje ciało pochyliło się do przodu o centymetr, bo nie potrafiło oprzeć się jego przyciąganiu. Odczułam też dziwną pokusę, by przejechać dłonią po jego gęstych, ciemnych włosach. Większość weteranów zachowuje krótkie fryzury w stylu wojskowym nawet po zakończeniu służby, ale najwyraźniej on nie był jednym z nich.

– Rhys Larsen.

Jego głęboki, chrapliwy głos przetoczył się po moim ciele jak aksamitna pieszczota. Teraz, gdy stał bliżej, dostrzegłam cienką bliznę przecinającą jego lewą brew, dodającą nutkę groźby do jego mrocznego uroku. Na szczęce widniał ciemny zarost, spod obu rękawów koszuli wystawały tatuaże.

Był przeciwieństwem eleganckich, gładko ogolonych typów, których zwykle wybierałam, ale to nie powstrzymało stada motyli przed rozpoczęciem szalonego lotu w moim podbrzuszu.

Tak bardzo zdenerwowałam się ich pojawieniem, że zapomniałam języka w gębie. Wreszcie Booth cicho zakasłał.

– Jestem Bridget. Miło mi pana poznać. – Miałam nadzieję, że żaden z mężczyzn nie zauważył rumieńca, który pojawił się na moich policzkach.

Celowo pominęłam podawanie swojego tytułu. Wydawał mi się zbyt pretensjonalny podczas takiej prywatnej rozmowy.

Zauważyłam jednak, że Rhys nie zwracał się do mnie per „Wasza Wysokość”, tak jak robił to Booth. Nie miałam nic przeciwko – od lat starałam się, by Booth mówił do mnie po imieniu – ale to był kolejny znak, że mój nowy ochroniarz będzie zupełnie inny niż stary.

– Musisz się przeprowadzić.

Zamrugałam gwałtownie.

– Słucham?

– Twój dom. – Kiwnął głową w stronę mojego dużego, ale przytulnego domu z dwiema sypialniami. – To koszmar dla ochrony. Nie wiem, kto zgodził się na tę lokalizację, ale musisz się przeprowadzić.

Motyle natychmiast przestały trzepotać skrzydłami.

Poznaliśmy się niecałe dwie minuty temu, a on już mi rozkazywał – tak jakby to on był moim szefem! Za kogo on się uważa?

– Mieszkam tu od dwóch lat. Nigdy nie było żadnych problemów.

– Wystarczy jeden raz.

– Nie ruszę się stąd. – Podkreśliłam każdą sylabę z ostrością, której rzadko używałam, ale protekcjonalny ton Rhysa zaczął działać mi na nerwy.

Wszelkie przyciąganie, jakie do niego poczułam, natychmiast zniknęło; zmarło najszybszą śmiercią w historii moich relacji z płcią przeciwną.

Nie żeby to miało jakiekolwiek szanse. Był w końcu moim ochroniarzem, ale miło byłoby mieć jakąś radość dla oczu, nie mając jednocześnie ochoty zasadzić jej kopa w zad.

Ech, mężczyźni. Gdy tylko otwierali usta, zawsze wszystko psuli.

– Jesteś ekspertem od spraw bezpieczeństwa – dodałam chłodno. – Tak przynajmniej zakładam.

Spojrzał na mnie groźnie spod swoich gęstych, ciemnych brwi. Nie pamiętałam już, kiedy ostatni raz ktoś tak na mnie patrzył.

– Tak, Wasza Wysokość. – Akcent na ostatnie dwa słowa był tak jawnie drwiący, że natychmiast poczułam oburzenie.

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć – nie wiedziałam jeszcze co, bo przecież nie okazał mi jawnej wrogości – ale Booth przerwał mi, zanim palnęłam coś, czego mogłabym później żałować.

– Może wejdziemy do środka? Chyba zaraz zacznie padać – wtrącił szybko.

Rhys i ja spojrzeliśmy w górę. Na bezchmurne, błękitne niebo.

Booth odchrząknął.

– Nigdy nic nie wiadomo. Ulewy pojawiają się znikąd – mruknął. – Wasza Wysokość, proszę przodem.

Weszliśmy do domu w milczeniu.

Zdjęłam płaszcz i powiesiłam go na mosiężnym wieszaku w kształcie drzewa przy drzwiach. Następnie znów spróbowałam być grzeczna.

– Chce się pan czegoś napić?

Wciąż odczuwałam irytację, ale nie znosiłam konfrontacji, a nie chciałam, żeby moje relacje z nowym ochroniarzem kiepsko się zaczęły.

– Nie. – Rhys rozejrzał się po salonie, który urządziłam w odcieniach jadeitowej zieleni i kremu. Dwa razy w tygodniu przychodziła gosposia i robiła gruntowne porządki, ale najczęściej sprzątałam sama.

– Może powinniśmy się lepiej poznać? – spytał Booth radośnie i zbyt głośno. – To znaczy mam na myśli ciebie i Rhysa, Wasza Wysokość. Możemy porozmawiać o potrzebach, oczekiwaniach, harmonogramach…

– Rewelacyjny pomysł. – Zdobyłam się na sztuczny uśmiech i gestem wskazałam Rhysowi kanapę. – Proszę usiąść.

Przez następne czterdzieści pięć minut omawialiśmy logistykę zmiany ochrony. Booth miał zostać moim ochroniarzem do poniedziałku, ale Rhys miał do tego czasu pracować z nim, żeby zorientować się, co i jak.

– Zgadzam się na wszystkie ustalenia. – Rhys zamknął teczkę zawierającą szczegółowy rozkład moich zajęć i tygodniowych planów, nadchodzących publicznych wydarzeń oraz przewidzianych podróży. – Księżniczko Bridget, będę szczery. Nie jesteś moim pierwszym ani nie będziesz ostatnim członkiem rodziny królewskiej, o którego bezpieczeństwo dbam. Pracuję z Harper Security od pięciu lat i nigdy nie zdarzyło mi się, żeby znajdujący się pod moją ochroną doznał jakiegokolwiek uszczerbku. Chcesz wiedzieć dlaczego?

– Niech no zgadnę. Pański nieodparty urok oszołomił niedoszłych napastników, którzy nagle stali się nieświadomi czyhającego na nich niebezpieczeństwa – odparłam.

Booth zaczął się śmiać i natychmiast zamienił to w kaszel.

Usta Rhysa nawet nie drgnęły. Oczywiście, że nie. Mój żart nie był godny Comedy Central, ale zdążyłam już dojść do wniosku, że znalezienie wodospadu na Saharze będzie łatwiejsze niż odnalezienie choćby odrobiny poczucia humoru w tym wielkim, irytująco pięknie wyrzeźbionym ciele.

– Istnieją dwa powody takiego stanu rzeczy – powiedział spokojnie Rhys, jakbym w ogóle się nie odezwała. – Po pierwsze, nie angażuję się w życie osobiste moich klientów. Jestem tu, by chronić cię przed fizyczną krzywdą. To wszystko. Nie jestem tu po to, by być twoim przyjacielem, powiernikiem czy kimkolwiek innym. Dzięki temu moja zdolność do osądu sytuacji pozostaje nienaruszona. Po drugie, jeśli moi klienci mają być bezpieczni, muszą rozumieć sposób, w jaki to wszystko działa.

– Czyli? – Mój uprzejmy uśmiech zawierał ostrzeżenie, którego on albo nie zauważył, albo je zignorował.

– Gdy chodzi o kwestie bezpieczeństwa, zawsze robią to, co im każę. – Spojrzał na mnie tymi stalowoszarymi oczami. Poczułam się, jakbym patrzyła na zimną stalową ścianę. – Rozumiesz, Wasza Wysokość?

Zapomnij o miłości i namiętności. Najbardziej chciałam spoliczkować tę jego arogancką twarz i kopnąć go w klejnoty rodowe.

Zamiast tego wbiłam palce w uda i zmusiłam się do policzenia do trzech. Dopiero potem odpowiedziałam.

Gdy ponownie się odezwałam, mój głos był tak oziębły, że Antarktyda mogłaby wydawać się rajską plażą.

– Tak. – Uśmiechnęłam się groźnie. – Na szczęście dla nas obojga, panie Larsen, nie jestem zainteresowana byciem pańską przyjaciółką, powierniczką czy „kimkolwiek innym”.

Nie odniosłam się do drugiej części jego wypowiedzi. Nie byłam idiotką. Zawsze słuchałam rad Bootha dotyczących bezpieczeństwa, ale niech mnie diabli wezmą, jeśli będę akceptować nadmuchane ego Rhysa.

– Dobrze. – Wstał. Strasznie nie podobało mi się to, jaki był wysoki. Jego obecność przyćmiewała wszystko inne w pobliżu i stawał się jedynym, na czym byłam w stanie się skupić. – Ocenię dom, a potem omówimy kolejne kroki, w tym modernizację systemu bezpieczeństwa. W tej chwili każdy nastolatek z dostępem do tutoriali na YouTube może wyłączyć alarm w tym budynku. – Rzucił mi spojrzenie pełne dezaprobaty, a następnie zniknął w kuchni.

Opadła mi szczęka.

– On… ty… – wydukałam, bo nagle odebrało mi mowę, co należało do rzadkości. – No nie mogę! – Odwróciłam się do Bootha, który próbował wtopić się w gigantyczną roślinę doniczkową przy drzwiach wejściowych. – Nigdzie nie odejdziesz. Zakazuję ci.

Rhys nie mógł zostać moim ochroniarzem. Zamordowałabym go, a moja gospodyni zamordowałaby mnie za poplamienie dywanu krwią.

– To jego pierwszy dzień, pewnie ma tremę. – Booth wyglądał równie niepewnie, jak brzmiał. – Po okresie przejściowym z pewnością będziecie się dobrze dogadywać, Wasza Wysokość.

Być może… O ile oboje ten okres przeżyjemy.

– Racja.

Przycisnęłam palce do skroni i wzięłam głęboki oddech. Dam radę. Miałam już do czynienia z trudnymi ludźmi. Mój kuzyn Andreas był pomiotem szatana, a pewien brytyjski lord próbował mnie kiedyś obmacać pod stołem na Balu Róży w Monako. Przestał dopiero po tym, jak – przypadkowo – dźgnęłam jego rękę widelcem.

Czym był jeden surowy ochroniarz w porównaniu z noszącymi tytuły arystokratami, wścibskimi dziennikarzami i nikczemnymi członkami rodziny?

Rhys wrócił. O, no proszę, nadal miał groźną minę, co za niespodzianka.

– Wykryłem sześć luk w zabezpieczeniach, którymi musimy się natychmiast zająć – powiedział. – Zacznijmy od numeru jeden: okna.

– Które? – Zachowaj spokój. I zdrowy rozsądek.

– Wszystkie.

Booth zakrył twarz rękami, podczas gdy ja rozważałam przekształcenie mojej spinki do włosów w narzędzie zbrodni.

Któreś z nas z pewnością nie przetrwa tego okresu przejściowego.

2

––––––––

RHYS

KSIĘŻNICZKA BRIDGET VON ASCHEBERG z Eldorry mnie wykończy. Jeśli nie dosłownie, to z pewnością wykończy moją cierpliwość i zdrowy rozsądek. Byłem tego pewien, a przecież pracowaliśmy ze sobą dopiero od dwóch tygodni.

Nigdy żaden klient nie doprowadzał mnie do takiej wściekłości jak ona. Jasne, była piękna (co wcale nie jest fajne, gdy jest się na moim miejscu) i urocza (dla wszystkich oprócz mnie), ale była też królewskim wrzodem na tyłku. Kiedy mówiłem „w prawo”, ona szła w lewo; kiedy mówiłem „wyjdź”, ona zostawała. Upierała się na spontaniczne uczestnictwo w wydarzeniach w zatłoczonych miejscach, zanim zdążyłem odpowiednio się przygotować, a moje obawy o bezpieczeństwo traktowała tak, jakby były tylko jakimiś wydumanymi problemami.

Bridget powiedziała, że tak właśnie pracowała z Boothem i przecież nic jej się nie stało. Odparłem, że ja nie jestem Boothem, więc nie obchodzi mnie, co robiła lub czego nie robiła, gdy dla niej pracował. Teraz to ja tutaj dowodziłem.

Kiepsko to przyjęła, ale miałem to w dupie. Nie byłem tu po to, by odgrywać rolę Pana Sympatycznego. Ale po to, by utrzymać ją przy życiu.

Dziś wieczorem wymyśliła sobie najbardziej zatłoczony bar w Hazelburgu.

Połowa Thayera przyszła na piątkową promocję w The Crypt i byłem pewien, że do lokalu nie da się już wcisnąć nawet szpilki.

Głośna muzyka, głośni ludzie. Nie lubiłem takich miejsc, ale Bridget najwyraźniej bardzo się tu podobało, jeśli wziąć pod uwagę, jak bardzo chciała tu przyjechać.

– No dobrze. – Jej rudowłosa przyjaciółka Jules rzuciła mi spojrzenie znad swojej szklanki. – Byłeś w siłach specjalnych marynarki, co?

– Tak. – Nie dałem się zwieść jej zalotnemu głosowi ani imprezowemu usposobieniu. Tuż po przyjęciu tej pracy sprawdziłem wszystkich przyjaciół Bridget i wiedziałem, że Jules Ambrose jest bardziej niebezpieczna, niż mogłoby się wydawać. Ale nie stanowiła zagrożenia dla Bridget, więc nie wspominałem o tym, co zrobiła w Ohio. To nie moja sprawa.

– Uwielbiam wojskowych – zamruczała.

– To były wojskowy, J. – Bridget dopiła drinka, nie zaszczyciwszy mnie ani jednym spojrzeniem. – Poza tym on jest dla ciebie za stary.

To była jedna z niewielu rzeczy, w których się z nią zgadzałem. Miałem zaledwie trzydzieści jeden lat, więc w żadnym razie nie byłem staruszkiem, ale zrobiłem i widziałem w życiu wystarczająco dużo gówna, by się tak czuć, zwłaszcza w porównaniu ze świeżo upieczonymi studentkami college’u, które jeszcze nigdy nie pracowały.

Nie miałem młodzieńczego wyglądu nawet jako dziecko. Wychowałem się w brudzie i piachu.

Tymczasem Bridget siedziała naprzeciwko mnie i wyglądała jak księżniczka z bajki, była nią. Duże niebieskie oczy i pełne różowe usta na twarzy w kształcie serca, idealna alabastrowa skóra, złote włosy opadające luźnymi falami na plecy. Czarny top odsłaniał gładkie ramiona, w uszach błyszczały drobne diamenty.

Młoda, bogata i królewska. Moje przeciwieństwo pod każdym względem.

– Pudło. Uwielbiam starszych mężczyzn. – Jules uśmiechnęła się jeszcze szerzej i ponownie na mnie zerknęła. – Poza tym jesteś seksowny.

Nie odwzajemniłem uśmiechu. Nie byłem na tyle głupi, by wiązać się z przyjaciółką klientki. Z Bridget i tak miałem już pełne ręce roboty.

W przenośni.

– Zostawcie go w spokoju. – Stella się zaśmiała. Studentka projektowania mody i łączności. Córka prawnika zajmującego się ochroną środowiska i szefa personelu sekretarza rady ministrów. Gwiazda mediów społecznościowych. Gdy robiła zdjęcie swojego drinka przed wzięciem łyka, przypomniałem sobie wszystko, co o niej wiedziałem. – Znajdź kogoś w swoim wieku.

– Faceci w moim wieku są nudni. Wiem o tym. Spotykałam się z wieloma z nich. – Jules szturchnęła Avę, ostatnią członkinię paczki Bridget. Pomijając niestosowne prowokacje ze strony Jules, były dość porządną grupką. Z pewnością były o wiele lepsze niż przyjaciółki pewnej hollywoodzkiej gwiazdy, której pilnowałem przez trzy okropne miesiące, widziałem wówczas więcej „przypadkowych” przebłysków genitaliów niż podczas reszty życia. – À propos starszych mężczyzn, gdzie twój kochaś?

Ava oblała się rumieńcem.

– Nie dał rady. Ma telekonferencję z kilkoma partnerami biznesowymi z Japonii.

– Och, z pewnością da radę – wtrąciła Jules, przeciągając samogłoski. – Jesteś w barze, otoczona przez pijanych, napalonych kolesi z uczelni… Dziwne, że nie dał… Och. O wilku mowa. Oto i on.

Razem z nią popatrzyłem w miejsce, w którym wysoki, ciemnowłosy mężczyzna przeciskał się przez tłum wspomnianych pijanych, napalonych kolesi z uczelni.

Zielone oczy, szyte na miarę designerskie ubrania i lodowaty wyraz twarzy, który sprawiał, że mroźna tundra Grenlandii wyglądała jak tropikalne wyspy.

Alex Volkov.

Znałem to nazwisko i reputację tego faceta, nawet jeśli wcześniej nie miałem okazji go poznać osobiście. W pewnych kręgach był legendą.

Alex, de facto prezes największej w kraju firmy deweloperskiej, miał wystarczająco dużo koneksji i materiałów do szantażu, by obalić połowę Kongresu i Fortune 500.

Nie ufałem mu, ale umawiał się z jedną z najlepszych przyjaciółek Bridget, co oznaczało, że nie dało się uniknąć jego obecności.

Na jego widok Ava natychmiast się rozpromieniła.

– Alex! Myślałam, że masz telekonferencję.

– Skończyła się wcześniej, pomyślałem więc, że wpadnę. – Musnął ustami jej usta.

– Uwielbiam sytuacje, w których mam rację, co dzieje się praktycznie zawsze. – Jules rzuciła Alexowi chytre spojrzenie. – Alex Volkov w uczelnianej knajpie? W życiu bym nie pomyślała, że dożyję tego dnia.

Zignorował ją.

Muzyka zmieniła się ze stonowanego R&B na remiks najnowszego radiowego hitu i goście w barze oszaleli. Jules i Stella poderwały się z miejsc, by popędzić na parkiet, Bridget ruszyła za nimi, ale Ava pozostała na miejscu.

– Idźcie sobie. Ja tutaj zostanę. – Ziewnęła. – Jestem trochę zmęczona.

Jules zrobiła przerażoną minę.

– Jest dopiero jedenasta! – Odwróciła się do mnie. – Rhys, zatańcz z nami. Musisz nadrobić to… bluźnierstwo. – Wskazała Avę, która siedziała skulona u boku swojego chłopaka, ochronnym gestem obejmującego jej ramiona.

Ava się skrzywiła, wyraz twarzy Alexa praktycznie się nie zmienił. Widywałem już lód okazujący o wiele więcej emocji niż on.

Zostałem na miejscu.

– Nie tańczę.

– Ty nie tańczysz. Alex nie śpiewa. Normalnie same dusze towarzystwa – mruknęła Jules. – Bridge, zrób coś.

Księżniczka zerknęła na mnie, a potem odwróciła wzrok.

– On jest w pracy. No chodź – droczyła się. – Stella i ja już ci nie wystarczamy?

Jules westchnęła z ogromną dezaprobatą.

– Chyba wystarczacie. Próbujesz wpędzić mnie w poczucie winy.

– Nauczyłam się subtelnej sztuki wpędzania w poczucie winy w szkole dla księżniczek. – Bridget pociągnęła przyjaciółki na parkiet. – Chodźmy.

Nikt się nie zdziwił, gdy niedługo potem Ava i Alex się pożegnali, a ja zostałem sam przy stoliku, jednym okiem obserwując dziewczyny, a drugim całą resztę. A przynajmniej próbowałem. Coraz częściej zerkałem na Bridget i tylko Bridget, co bardzo mnie niepokoiło. Patrzyłem na nią nie tylko dlatego, że była moją klientką.

Wiedziałem, że ona sprawi mi mnóstwo kłopotów, gdy tylko Christian powiedział mi o moim nowym zleceniu. Poinformował, a nie poprosił mnie o jego wykonanie, bo Christian Harper zajmował się wydawaniem rozkazów, a nie prośbami. Ale między nami wydarzyło się za dużo, żebym mógł ewentualnie odrzucić to zlecenie – a naprawdę, kurwa, tego pragnąłem. Ja pilnujący księżniczki Eldorry, choć nie chciałem mieć nic wspólnego z Eldorrą? To najgorszy pomysł w historii złych pomysłów.

A potem spojrzałem na zdjęcie Bridget i zobaczyłem w jej oczach coś, co mnie ujęło. Może to była nutka samotności albo bezbronności, którą starała się ukryć. Cokolwiek to było, wystarczyło, bym niechętnie się na to zgodził.

A teraz utknąłem z podopieczną, która ledwo mnie tolerowała – i na odwrót.

Larsen, jesteś cholernym idiotą.

Mimo że Bridget wydawała mi się niezwykle irytująca, muszę przyznać, że dziś równie mocno mi się podobała. Szeroki uśmiech, promienna twarz, oczy skrzące się od śmiechu i złośliwości. Żadnej samotności, którą dostrzegłem na zdjęciu od Christiana.

Wyrzuciła ręce w powietrze i kołysała biodrami w rytm muzyki. Przez chwilę patrzyłem na jej nagie, długie i gładkie nogi, aż wreszcie oderwałem od nich wzrok i zacisnąłem szczękę.

Pilnowałem już wielu pięknych kobiet, ale kiedy po raz pierwszy zobaczyłem Bridget na żywo, zareagowałem w zupełnie inny sposób niż w przypadku poprzednich klientek. Krew mi zawrzała, kutas stwardniał, a palce zaświerzbiły, by sprawdzić, jak to by było, gdybym złapał ją za te złote włosy. Było to zachowanie instynktowne, niespodziewane i niemal wystarczające, bym odszedł z pracy, jeszcze zanim ją zacząłem, bo pożądanie klientki mogło skończyć się wyłącznie katastrofą.

Jednak moja duma zwyciężyła i zostałem. Miałam tylko nadzieję, że nie będę tego żałować.

Jules i Stella powiedziały coś do Bridget, która skinęła głową. Potem odeszły, jak przypuszczałem, do łazienki. Nie było ich zaledwie dwie minuty, kiedy typ wyglądający jak chłopaczek z bractwa, ubrany w różową koszulkę polo, podszedł do Bridget ze zdecydowanym wyrazem twarzy.

Moje ramiona natychmiast się spięły.

Wstałem z krzesła dokładnie w chwili, gdy dopadł on do Bridget i szepnął jej coś do ucha. Pokręciła głową, ale wciąż nie odpuszczał.

W moim żołądku odezwało się coś mrocznego. Jeśli istniało coś, czego nienawidziłem, to byli to faceci, którzy nie rozumieli, co się do nich mówi.

Chłopaczek z Bractwa wyciągnął rękę do Bridget. Cofnęła swoją, zanim zdążył nawiązać kontakt, i powiedziała coś jeszcze, tym razem z surowszą miną. Na jego twarzy pojawił się brzydki grymas. Znowu wyciągnął rękę, ale zanim zdążył jej dotknąć, wkroczyłem między nich i ją zasłoniłem.

– Jakiś problem? – Spojrzałem na niego z góry.

Od Chłopaczka z Bractwa biły uprawnienia kogoś, kto za sprawą pieniędzy tatusia nie przywykł do słyszenia „nie”. Dodatkowo był albo zbyt głupi, albo zbyt arogancki, by zdać sobie sprawę, że dzieliły mnie dwie sekundy od zmiany układu jego twarzy do tego stopnia, że żaden chirurg plastyczny nie byłby w stanie jej zrekonstruować.

– Nie ma żadnego problemu. Po prostu poprosiłem ją do tańca. – Chłopaczek z Bractwa patrzył na mnie, jakby chciał wyzwać mnie do walki.

Co zdecydowanie było głupie.

– Nie chcę tańczyć. – Bridget obeszła mnie i na niego spojrzała. – Mówiłam ci to już dwa razy. Nie każ mi powtarzać tego po raz trzeci. To, co się wtedy stanie, z pewnością ci się nie spodoba.

Czasami mogłem zapomnieć, że Bridget jest księżniczką – jak wtedy, gdy fałszowała pod prysznicem i myślała, że jej nie słyszę, albo gdy przez całą noc uczyła się przy kuchennym stole.

Teraz jednak było zupełnie inaczej. Lodowatość promieniowała z każdego pora jej ciała, a na moich ustach pojawił się nieznaczny, pełen podziwu uśmiech, który natychmiast stłumiłem.

Chłopaczek z Bractwa cały czas miał brzydki wyraz twarzy, ale nas było więcej i doskonale o tym wiedział. Oddalił się, mrucząc pod nosem: „Głupia pizda”.

Policzki Bridget natychmiast się zaróżowiły, więc chyba go usłyszała. Na nieszczęście dla niego – ja też go słyszałem.

Nie zdążył przejść półtora metra, gdy złapałem go na tyle mocno, że krzyknął. Jeden strategiczny skręt nadgarstka i mogłem mu złamać rękę, ale miał farta, bo nie chciałem robić scen.

Przynajmniej na razie.

– Co powiedziałeś? – W moim głosie pojawił się niebezpieczny ton.

Bridget i ja nie przepadaliśmy za sobą, ale to nie oznaczało, że mogłem pozwolić, by ktokolwiek ją znieważał. Nie na mojej zmianie.

To była kwestia zasad i podstawowej pieprzonej przyzwoitości.

– N-nic. – Mały móżdżek Chłopaczka w końcu połapał się w sytuacji. Gość poczerwieniał z przerażenia.

– Nie wydaje mi się, żeby to było nic. – Ścisnąłem mocniej, a on zaskomlał z bólu. – Wydaje mi się, że użyłeś brzydkiego słowa i obraziłeś tę damę tutaj. – Znowu ścisnąłem, usłyszałem kolejny skowyt. – I chyba będzie lepiej, jeśli ją przeprosisz, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Nie sądzisz?

Nie musiałem wyjaśniać, co mam na myśli.

– Przepraszam – wymamrotał Chłopaczek do Bridget, która znów rzuciła mu lodowate spojrzenie. Nic nie odpowiedziała.

– Nie słyszałem cię – rzekłem.

W jego oczach błysnęła nienawiść, ale nie był na tyle głupi, by się ze mną kłócić.

– Przepraszam – powiedział głośniej.

– Za co?

– Za nazwanie cię… – Spojrzał na mnie przerażony. – Za to, że brzydko cię nazwałem.

– No i? – ponagliłem.

Zdumiony uniósł brwi.

Uśmiechnąłem się groźnie.

– Powiedz: „Przepraszam za to, że jestem nieszanującym kobiet idiotą o wiotkim kutasinie”.

Wydawało mi się, że słyszę, jak Bridget tłumi śmiech, ale skupiłem się na reakcji Chłopaczka. Wyglądał tak, jakby pragnął uderzyć mnie wolną ręką, i prawie sobie tego życzyłem. Patrzenie, jak próbuje dosięgnąć mojej twarzy, z pewnością byłoby zabawne. Przewyższałem go o dobre dwadzieścia centymetrów, poza tym miał bardzo wątłe barki.

– Przepraszam za to, że jestem nieszanującym kobiet idiotą o wiotkim kutasinie. – Gniew wylewał się z niego falami.

– Przyjmujesz jego przeprosiny? – spytałem Bridget. – Bo jeśli nie, mogę wyjść z nim na zewnątrz.

Chłopaczek pobladł.

Bridget przekrzywiła głowę i zrobiła zamyśloną minę, a na moich ustach pojawił się kolejny cień uśmiechu. Dobra jest.

– Przypuszczam – powiedziała w końcu tonem kogoś, kto wyświadcza komuś innemu ogromną przysługę – że nie ma sensu marnować więcej naszego czasu na kogoś tak nieistotnego.

Rozbawienie trochę złagodziło gniew pędzący w moich żyłach po wcześniejszym komentarzu Chłopaczka.

– Masz szczęście. – Puściłem go. – Jeśli jeszcze raz zobaczę, że zaczepiasz ją lub inną kobietę… – zniżyłem głos – to będziesz musiał nauczyć się robić wszystko lewą ręką, bo prawa przestanie działać. Na zawsze. A teraz wynocha stąd.

Nie musiałem mu tego powtarzać. Rzucił się do ucieczki, jego różowa koszulka migotała w tłumie, aż wreszcie zniknął w drzwiach.

Krzyż na drogę.

– Dziękuję – powiedziała Bridget. – Doceniam, że sobie pan z nim poradził, chociaż to frustrujące, że zanim do niego dotarło, musiał zainterweniować ktoś jeszcze. Moje słowa mu nie wystarczyły. – Poirytowana uniosła brew.

– Niektórzy ludzie to idioci, a inni to kompletne dupki. – Odsunąłem się, by przepuścić grupę chichoczących imprezowiczów. – I tak się złożyło, że wpadłaś na kogoś, kto był i jednym, i drugim.

W nagrodę dostałem nieznaczny uśmiech.

– Panie Larsen, wydaje mi się, że prowadzimy w miarę cywilizowaną rozmowę.

– Czyżby? Niech ktoś sprawdzi pogodę w piekle, bo chyba zamarzło – odparłem ze śmiertelną powagą.

Uśmiech Bridget się zwiększył, a ja poczułem, że jestem przeklęty, bo moje krocze natychmiast się szarpnęło.

– Co powie pan na drinka? – Kiwnęła w stronę baru. – Ja stawiam.

Pokręciłem głową.

– Jestem w pracy, poza tym nie piję alkoholu.

Na jej twarzy pojawił się wyraz zaskoczenia.

– Nigdy?

– Nigdy. – Żadnych narkotyków, żadnego alkoholu, żadnego palenia. Widziałem, jakie spustoszenie mogą spowodować, i nie miałem zamiaru trafić do kolejnej statystyki. – To nie w moim stylu.

Po wyrazie jej twarzy widziałem, że podejrzewa, iż kryło się za tym coś więcej, ale nie naciskała ani nie dopytywała i bardzo to doceniłem. Niektórzy ludzie byli zbyt wścibscy.

– Przepraszamy, że tak długo to trwało! – Wróciły Jules i Stella. – Kolejka do kibla była strasznie długa. – Spojrzała na Bridget, potem na mnie. – Wszystko w porządku?

– Tak. Pod waszą nieobecność pan Larsen dotrzymywał mi towarzystwa – odparła natychmiast Bridget.

– Naprawdę? – Jules uniosła brew. – Jak to miło z jego strony.

Ani Bridget, ani ja nie daliśmy się złapać na przynętę.

– Uspokój się, J. – Usłyszałem słowa Stelli, gdy po wszystkim wróciłem do stolika. – Przecież opieka nad nią należy do jego zadań.

Racja. To była moja praca, a Bridget była moją klientką. Ni mniej, ni więcej.

Zerknęła na mnie, na ułamek sekundy nasze oczy się spotkały, potem odwróciła wzrok.

Zacisnąłem palce na swoim udzie.

Pewnie, że mi się podobała. Była piękna, mądra i miała nerwy ze stali. To oczywiste, że mnie do niej ciągnęło. Ale to nie oznaczało, że mogłem zacząć działać.

Przez pięć lat pracy w charakterze ochroniarza ani razu nie przekroczyłem swoich zawodowych granic.

I nie miałem zamiaru tego zmieniać.

Ciąg dalszy w wersji pełnej