Dla Alisy – mojej siostry, przyjaciółki, pierwszej czytelniczki

Mątwy... Nie zapominajmy, zacni druhowie,

o naszych zacnych druhach mątwach…

~ Kapitan Jack Sparrow

Piraci z Karaibów: Na krańcu świata

Rozdział 1

Nienawidzę ubierać się jak mężczyzna.

Bawełniana koszula jest za luźna, bryczesy za duże, buty niewygodne. Włosy mam związane na czubku głowy w kok pod małą marynarską czapką. Szabla przywiązana jest ciasno z lewej strony mojej talii, pistolet mam po prawej.

Ubranie jest dziwne i wisi we wszystkich niewłaściwych miejscach. I cuchnie! Można by pomyśleć, że mężczyźni całymi dniami tarzają się w rybich wnętrznościach, rozsmarowując rękawami własne ekskrementy. Chociaż może nie powinnam narzekać.

Przy ataku piratów należy przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności.

Mamy przewagę liczebną. I więcej broni. Siedmiu moich ludzi leży na plecach – są martwi. Dwóch wyskoczyło za burtę, gdy na horyzoncie dostrzegło czarną flagę Nocnego Wędrowca.

Dezerterzy. Najbardziej tchórzliwi dranie. Zasługują na wszystko, co zgotuje im los, niezależnie od tego, czy się zmęczą i utoną, czy pożrą ich morskie stwory.

W powietrzu słychać dźwięk oręża. Statkiem buja od wystrzałów armatnich. Dłużej nie wytrzymamy.

– Poległo kolejnych dwóch, kapitanie – mówi Mandsy, moja tymczasowa pierwsza oficer, wyglądając przez klapę luku.

– Powinnam tam być, siekać stalą ich torsy – odpowiadam – a nie kryć się jak jakiś bezradny szczeniak.

– Trochę cierpliwości – napomina. – Jeśli mamy przetrwać, musimy tu zostać.

– Przetrwać? – pytam, oburzona.

– Powiem inaczej. Jeśli ma się nam udać, naprawdę nie powinnaś pokazywać, jak wywijasz szablą.

– Ale może gdybym zabiła kilku… – mówię bardziej do siebie.

– Wiesz, że nie możemy tak ryzykować – stwierdza, ale zaraz dodaje: – Więcej obcych dokonało abordażu. Chyba kierują się w tę stronę.

W końcu.

– Wydaj rozkaz do poddania statku.

– Aye, kapitanie. – Przemierza resztę schodów prowadzących na pokład.

– I nie daj się zabić – syczę za nią.

Kiwa głową, nim wychodzi przez luk.

Nie daj się zabić, powtarzam w duchu. Mandsy jest jedną z trzech osób, którym ufam na tym statku. Jest dobra, bystra, pełna optymizmu – i przemawia głosem rozsądku, którego bardzo potrzebuję podczas naszych wojaży. Ona i pozostałe dwie dziewczyny to członkinie mojej prawdziwej załogi, które zgłosiły się na ten rejs. Nie powinnam była im pozwolić dołączyć, ale potrzebowałam ich w utrzymaniu dyscypliny pośród tych bezwartościowych mężczyzn. Ostatnie tygodnie byłyby znacznie łatwiejsze, gdybym miała własną załogę.

– Opuścić broń!

Ponad wrzawą bitwy ledwie mogę usłyszeć jej słowa. Sytuacja się jednak uspokaja. Kordelasy niemal natychmiast uderzają w drewniany pokład. Dowodzeni przeze mnie mężczyźni musieli spodziewać się tego rozkazu. Wręcz się o niego modlić. Gdybym nie wydała rozkazu poddania statku, być może zrobiliby to sami. Załoga nie składa się z najodważniejszych ludzi.

Wchodzę schodami, ale pozostaję pod klapą luku, poza zasięgiem wzroku. Gram rolę nieszkodliwego majtka. Gdyby ci ludzie odkryli, kim naprawdę jestem…

– Sprawdzić pod pokładem. Upewnić się, że nikt się nie ukrywa – mówi jeden z piratów. Nie widzę go ze swojego miejsca, ale skoro wydaje polecenia, jest albo pierwszym oficerem, albo kapitanem.

Sztywnieję, chociaż wiem, co się stanie.

Klapa unosi się i pojawia się szpetna twarz ze złamanym nosem. Jej właściciel ma brzydką, kudłatą brodę i żółte zęby. Gwałtownie chwytają mnie jego wielkie łapska, szarpią mną i rzucają na pokład.

Cud, że nie spada mi czapka.

– Ustawić ich w szeregu!

Stoję, gdy brzydki pirat mnie rozbraja. Kopie mnie zaraz w plecy, posyłając na kolana, abym dołączyła do reszty. Zerkam w bok i rozluźniam się nieco na widok Mandsy. Sorinda i Zimah również są rozbrojone. Dobrze. Moje dziewczyny są bezpieczne. Do czorta z resztą załogi.

Poświęcam chwilę na przyjrzenie się mężczyźnie wydającemu rozkazy. Jest młody, chyba nie ma nawet dwudziestki. Niezwykłe. Tacy młodzi zazwyczaj nie wydają rozkazów, a już na pewno nie takiej załodze. W jego oczach widać zadowolenie ze zwycięstwa w tej bitwie, a postawa i twarz emanują pewnością siebie. Jest zapewne o głowę ode mnie wyższy, ma ciemnobrązowe włosy, które barwą przypominają focze futro. Jest przystojny, ale nic to dla mnie nie oznacza, bo wiem, że jest moim wrogiem. Zauważa w rzędzie Mandsy. Spadła jej czapka, ujawniając długie brązowe włosy i ładną buźkę. Mężczyzna puszcza do niej oko.

Powiedziałabym, że to zarozumiały drań.

Czekamy z załogą w ciszy na to, co rozkaże pirat. Otacza nas chmura dymu z armat. Pokład pokryty jest odłamkami drewna. W powietrzu unosi się również woń prochu strzelniczego, aż drapie w gardle.

Rozbrzmiewają kroki, gdy jakiś mężczyzna przechodzi przez łączący dwa statki trap. Trzyma opuszczoną głowę, więc widać jedynie czarny kapelusz z białym pióropuszem z boku.

– Kapitanie – mówi pirat, który jeszcze przed chwilą wydawał rozkazy – przed tobą wszyscy ludzie ze statku.

– Dobrze, Ridenie, ale miejmy nadzieję, że nie wszyscy są mężczyznami.

Kilku piratów parska śmiechem. Niektórzy moi załoganci zerkają nerwowo w moją stronę.

Głupcy! Zbyt szybko mnie wydadzą.

– Jak do tej pory zauważyłem trzy niewiasty, ale żadna nie jest ruda.

Kapitan kiwa głową.

– Słuchajcie! – wykrzykuje, unosząc głowę, więc po raz pierwszy możemy zobaczyć jego twarz.

Nie jest wiele starszy od swojego zarozumiałego oficera. Powoli omiatam wzrokiem twarze piratów. Wielu z nich nie ma nawet zarostu. Są zadziwiająco młodzi. Słyszałam, że Nocny Wędrowiec nie jest już pod dowództwem pirackiego lorda Jeskora, że zastąpił go młody kapitan, lecz nie spodziewałam się, że cała załoga będzie tak niedojrzała.

– Wszyscy słyszeliście opowieści o Jeskorze Pogromcy – ciągnie. – Jestem jego synem Draxenem i przekonacie się, że dorobię się jeszcze gorszej reputacji.

Mimowolnie parskam śmiechem. Czy naprawdę uważa, że sam sobie ją stworzy, mówiąc wszystkim, jaki jest przerażający?

– Kearanie – mówi, ruchem głowy wskazując stojącego za mną mężczyznę.

Kearan uderza spodem szabli w czubek mojej głowy. Ruch nie jest na tyle mocny, by pozbawić mnie przytomności, ale i tak pieruńsko boli.

Już chyba wystarczy, myślę. Nie baczę na ostrzeżenia Mandsy. Mam dosyć klęczenia jak jakiś sługa. Kładę dłonie na drewnianym pokładzie i wyrzucam nogi w tył, zaczepiając stopami o buty stojącego za mną brzydkiego pirata. Pociągam do przodu, a Kearan upada na plecy. Wstaję szybko, odwracam się, biorę szablę i pistolet, nim ma szansę się pozbierać.

Celuję bronią palną w twarz Draxena.

– Zejdź ze statku i zabierz ze sobą swoich ludzi.

Za plecami słyszę szelest, gdy Kearan próbuje wstać. Uderzam łokciem do tyłu, wbijając go w duży brzuch przeciwnika. Rozlega się huk, gdy mężczyzna ponownie pada na deski.

Zapada cisza. Wszyscy słyszą odciągnięcie kurka mojego pistoletu.

– Odejdźcie.

Kapitan próbuje wejrzeć pod moją czapkę. Mogłabym unikać jego wzroku, ale musiałabym spuścić go z oka.

Nagle pada strzał, wytrącając mi pistolet z ręki. Broń ląduje daleko na pokładzie.

Spoglądam w prawo i widzę, że pierwszy oficer Riden wkłada swoją broń do kabury. Na jego twarzy gości arogancki uśmieszek. Choć chciałabym mu go wymazać za pomocą szabli, muszę przyznać, że strzał był imponujący.

Nie koi to jednak mojej złości. Wyciągam szablę i zbliżam się do niego.

– Mogłeś odstrzelić mi dłoń.

– Tylko gdybym chciał.

Niespodziewanie od tyłu chwytają mnie dwaj mężczyźni, trzymając za ręce.

– Chyba za bardzo się rządzisz jak na majtka pokładowego, który nie przeszedł nawet mutacji – mówi kapitan. – Zdjąć tę czapkę.

Jeden z napastników zrywa mi ją z głowy, a moje włosy rozplątują się i spływają na plecy.

– Księżniczka Alosa – mówi Draxen. – No i się znalazłaś. Jesteś młodsza, niż się spodziewałem.

I kto to mówi? Może brak mi trzech lat do dwudziestki, ale mogę się założyć o rękę trzymającą szablę, że mogłabym zwyciężyć z nim w każdym wyzwaniu.

– Martwiłem się, że będziemy musieli rozerwać ten statek w drzazgi, aby cię znaleźć – ciągnie. – Pójdziesz z nami.

– Myślę, że szybko się nauczysz, kapitanie, iż nie lubię, gdy ktoś mi mówi, co mam robić.

Draxen prycha, opiera ręce na pasie i obraca się w kierunku Nocnego Wędrowca. Jego pierwszy oficer nie spuszcza mnie z oka, jakby spodziewał się mojej gwałtownej reakcji.

Oczywiście, że mam zamiar zareagować gwałtownie, ale dlaczego już miałby się tego spodziewać?

Wbijam piętę w stopę pirata trzymającego mnie z prawej. Stęka i mnie puszcza, by złapać się za nogę. Uderzam wolną ręką w szyję drugiego mężczyzny, który zaczyna się dławić, nim chwyta za bolące miejsce.

Draxen obraca się, aby zobaczyć całe to zamieszanie. Tymczasem Riden celuje we mnie kolejnym pistoletem, choć uśmiech nie opuszcza jego twarzy. Broń jednostrzałowa wymaga czasu na nabicie prochem i włożenie kuli, więc dlatego mężczyźni noszą przynajmniej po dwa pistolety.

– Mam pewne wymagania, kapitanie – ogłaszam.

– Wymagania? – pyta Draxen z niedowierzaniem.

– Będziemy negocjować warunki mojego poddania. Po pierwsze liczę na zapewnienie, że moja załoga zostanie uwolniona i nikomu nie stanie się krzywda.

Draxen zdejmuje prawą rękę z pasa i sięga po pistolet. Kiedy go chwyta, celuje w pierwszego w rzędzie z moich ludzi i wypala. Stojący za nim pirat odskakuje, gdy ciało członka mojej załogi osuwa się na deski.

– Nie wystawiaj na próbę mojej cierpliwości – oznajmia Draxen. – Wejdziesz na mój statek. Teraz.

Z pewnością chce zasłużyć na swoją reputację, ale jeśli uważa, że zdoła mnie zastraszyć, jest w błędzie.

Ponownie biorę szablę, po czym przeciągam nią po szyi pirata próbującego dojść do siebie po ciosie, który mu wcześniej zadałam.

Riden wytrzeszcza oczy, a kapitan mruży powieki. Draxen wyciąga drugi pistolet i strzela do następnego z moich ludzi, który pada jak pierwszy.

Uderzam szablą w kolejnego pirata, który jęczy, nim upada na kolana i na pokład. Moje buty lepią się teraz od krwi. Zostawiam za sobą na deskach kilka krwawych śladów.

– Dosyć! – krzyczy Riden. Zbliża się, celując z pistoletu w moją pierś. Nie dziwi mnie, że jego uśmiech wreszcie zniknął.

– Gdybyście chcieli mnie zabić, już dawno byście to zrobili. – mówię. – Skoro potrzebujecie, bym była żywa, wypełnicie moje warunki.

W okamgnieniu rozbrajam Kearana, pirata, który wcześniej mnie złapał. Zmuszam go, by uklęknął. Jedną ręką odchylam mu głowę, szarpiąc go za włosy, drugą przykładam szablę do odsłoniętej szyi. Nie wydaje żadnego dźwięku, choć jego życie spoczywa w moich rękach. Imponujące, zważywszy, że widział, jak zabiłam dwóch jego kompanów. Ma świadomość, że nie będę miała wyrzutów sumienia, zadając mu śmierć.

Draxen staje przed trzecim członkiem mojej załogi, trzymając w dłoni kolejny pistolet.

Celuje w Mandsy.

Nie pozwalam, by na mojej twarzy zagościł strach. Pirat musi uznać mnie za obojętną, dopiero wtedy się uda.

– Jak na kogoś, kto prosił o bezpieczeństwo dla załogi, jesteś nieczuła, gdy zabijam po kolei jej członków – mówi Draxen.

– Ale za każdego człowieka, którego tracę, ty również tracisz jednego. Jeżeli zamierzasz zabić ich wszystkich, gdy zejdę z pokładu, nie ma znaczenia, jeśli stracę kilku, targując się o bezpieczeństwo pozostałych. Zamierzasz mnie pojmać, kapitanie. Jeśli pragniesz, bym dobrowolnie weszła na pokład twojego statku, byłoby mądrze wysłuchać mojej oferty. A może przekonamy się, ilu twoich zdołam pozbawić życia, gdy będziecie próbować wziąć mnie siłą?

Riden podchodzi do swojego kapitana i szepcze mu coś do ucha. Draxen wzmacnia uchwyt na broni. Czuję, jak szybko bije mi serce. Nie Mandsy. Nie Mandsy. Jest jedną z moich. Nie mogę pozwolić jej zginąć.

– Podaj swoje warunki, księżniczko – wypowiada mój tytuł jak bluźnierstwo. – I zrób to szybko.

– Puścisz moją załogę wolno i bez szwanku. Wejdę na pokład twojego statku bez oporu. Poza tym przeniesiesz moje rzeczy.

– Rzeczy?

– Tak, garderobę i osobiste akcesoria.

Patrzy na Ridena.

– Chce ubrań – mówi z niedowierzaniem.

– Jestem księżniczką i tak będę traktowana.

Kapitan wygląda, jakby gotów był mnie zastrzelić, ale odzywa się Riden:

– A co nam szkodzi, kapitanie, jeśli chce się stroić? Nikt nie będzie narzekał.

Piraci parskają cichym śmiechem.

– Dobrze – odpowiada w końcu Draxen. – Czy to wszystko, Wasza Wysokość?

– Tak.

– Zatem zabieraj swój rozpieszczony tyłek na mój statek. Wy tam – wskazuje na kilku osiłków z tyłu – przenieście jej rzeczy. A jeśli chodzi o załogę księżniczki, zapakować ich do szalup. Zatapiamy statek. Do najbliższego portu jest dwa i pół dnia szybkiego wiosłowania. I sugeruję, byście zrobili to, zanim umrzecie z pragnienia. Kiedy dotrzecie na brzeg, przekażecie królowi piratów żądanie okupu, informując, że mam jego córkę.

Ludzie z obu załóg spieszą, by wykonać rozkazy. Kapitan podchodzi i wyciąga rękę po moją szablę. Oddaję ją niechętnie. Kearan, pirat, któremu groziłam, wstaje i odsuwa się ode mnie jak najdalej. Nie mam szans posłać mu uśmiechu, ponieważ Draxen uderza mnie w twarz.

Zataczam się od siły ciosu. Wnętrze lewego policzka krwawi. Pluję posoką na pokład.

– Wyjaśnijmy coś sobie, Aloso. Jesteś moim więźniem. Choć nauczyłaś się tego czy owego, wychowując się jako córka króla piratów, faktem pozostaje, że będziesz jedyną kobietą na statku pełnym bandytów, złodziei i nikczemników, którzy od dawna nie zawinęli do portu. Wiesz, co to oznacza?

Ponownie pluję, próbując pozbyć się smaku krwi z ust.

– To, że twoi ludzie nie byli ostatnio w burdelu.

Draxen się uśmiecha.

– Jeśli jeszcze raz sprawisz, że stracę przed nimi twarz, otworzę zamek w twojej celi, aby każdy mógł wejść do niej nocą, po czym zasnę przy dźwięku twoich krzyków.

– Jesteś głupi, jeśli wydaje ci się, że kiedykolwiek usłyszysz moje krzyki. I lepiej się módl, byś nigdy nie zasnął, podczas gdy moja cela będzie otwarta.

Posyła mi diabelski uśmieszek. Zauważam, że ma złoty ząb. Kapelusz założył na czarne włosy, które nieznacznie się kręcą. Twarz ma ogorzałą od słońca. Płaszcz jest na niego nieco za duży, jakby należał wcześniej do kogoś innego. Być może ściągnął go z truchła ojca.

– Riden! – krzyczy. – Zabierz dziewczynę. Umieść ją w celi i popracuj nad nią.

Popracuj nad nią?

– Z ochotą – mówi zbliżający się oficer. Chwyta mnie mocno za rękę, niemal tak, by zrobić mi krzywdę. Jest gwałtowny, co kontrastuje z jego młodzieńczą twarzą. Zastanawiam się, czy tamci dwaj, których zabiłam, byli jego przyjaciółmi. Prowadzi mnie na drugi statek. Idąc, obserwuję, jak moi ludzie odpływają w szalupach. Wiosłują w równym tempie, by się za szybko nie zmęczyć. Mandsy, Sorinda i Zimah będą pilnowały, by zmieniać się regularnie, żeby nikt się nie strudził. To bystre dziewczyny.

Mężczyźni jednak to wyrzutki. Ojciec wybrał osobiście każdego z nich. Niektórzy są mu winni pieniądze. Inni zostali przyłapani na próbie kradzieży jego skarbu lub nie wypełniali rozkazów, jak powinni. A kolejni nie popełnili żadnej zbrodni, byli po prostu wkurzający. Bez względu na przypadek ojciec stworzył z nich załogę, a ja wzięłam jedynie trzy dziewczyny ze swojego statku, aby pomogły mi utrzymać ich w ryzach.

Mimo wszystko tata podejrzewał, że większość zginie, gdy dopadnie mnie Draxen. Mieli jednak szczęście, bo byłam zdolna ocalić większą część ich nędznych istnień. Mam nadzieję, że ojciec nie będzie zły.

Nie ma to jednak teraz znaczenia. Najważniejsze jest to, że znajduję się w tym momencie na pokładzie Nocnego Wędrowca.

Przecież nie mogłam pozwolić, by to pojmanie wyglądało na zbyt łatwe. Musiałam odegrać swoją rolę. Draxen i jego załoga nie mogą niczego podejrzewać.

Nie mogą wiedzieć, że zostałam wysłana z misją obrabowania ich statku.

Rozdział 2

Zazdroszczę Ridenowi butów.

Przedstawiają świetną szewską robotę i są czarne jak oczy wygłodniałego rekina. Klamry wyglądają na czyste srebro. Skóra jest twarda i napięta. Idealnie obejmuje jego łydki. Oficer tupie po pokładzie. Kroki są mocne, głośne, potężne.

Tymczasem ja ciągle się potykam, gdy mnie ciągnie. Moje za duże buty wciąż się zsuwają. Ilekroć się zatrzymuję, by je poprawić, Riden mocniej szarpie mnie za rękę. Musiałam kilkakrotnie łapać równowagę, inaczej bym się wywróciła.

– Nadążaj, dziewczyno – mówi wesoło, doskonale wiedząc, że nie jestem w stanie tego zrobić.

W końcu nadeptuję mu na stopę.

Stęka, ale muszę przyznać, że mnie nie puszcza. Spodziewałam się, że uderzy mnie jak wcześniej Draxen, ale tego nie robi. Pospiesza mnie tylko. Oczywiście, gdybym chciała, z łatwością mogłabym mu się wyrwać, ale nie mogę się za bardzo stawiać, a zwłaszcza pierwszemu oficerowi. Potrzebuję, by piraci nieco się uspokoili po moim występie na drugim statku.

Na tym nie ma nikogo z wyjątkiem naszej dwójki. Cała załoga Draxena znajduje się na pokładzie mojego, grabiąc z niego wszystko, co ma jakąkolwiek wartość. Ojciec dał mi wystarczająco dużo monet, by piraci byli zadowoleni, ale nie wzbogacili się za bardzo. Gdybym podróżowała bez pieniędzy, Draxen zacząłby coś podejrzewać.

Riden skręca ze mną w prawo, gdzie znajdują się schody prowadzące pod pokład. Podróż w dół jest niewygodna. Dwukrotnie nie trafiam w stopień i niemal spadam. Riden mnie chwyta, ale za każdym razem zaciska palce mocniej niż to konieczne. Jutro będę miała siniaki. Złoszczę się na tę myśl.

Właśnie dlatego, kiedy od końca dzielą nas trzy stopnie, popycham go.

Najwyraźniej się tego nie spodziewał. Upada, ale nie wzięłam pod uwagę jego silnego uścisku. Oczywiście ląduję na podłodze wraz z nim.

Co jest bolesne.

Riden szybko się podnosi i podrywa mnie do góry. Popycha mnie w kąt, więc nie mam dokąd uciec. Omiata mnie zaciekawionym wzrokiem. To coś nowego. Być może jakaś fascynacja, jestem w końcu przydziałem od kapitana. Musi się nauczyć ze mną obchodzić.

Zastanawiam się, co wyczytywał z mojej postawy i twarzy, gdy mnie obserwował. Mam do odegrania rolę zdenerwowanej, smutnej więźniarki, a choć udaję, część prawdy zawsze wymknie się przez szczeliny. Sztuczka polega na tym, by kontrolować te fragmenty, które chcę mu pokazać. Jak na razie to mój upór i temperament. Tego akurat nie muszę fałszować.

Musiał dojść do jakichś wniosków, bo mówi:

– Stwierdziłaś, że pójdziesz dobrowolnie. Widzę, że twoje słowo nie znaczy za wiele.

– Mylisz się – odpowiadam. – Gdybyś pozwolił mi iść do celi samodzielnie, a nie wykręcając mi ręce, nie otarłbyś sobie przeze mnie kolan.

Milczy, choć w jego oczach połyskuje rozbawienie. W końcu wyciąga rękę w kierunku cel, jakby był potencjalnym partnerem, zapraszającym mnie do tańca i wskazującym na parkiet.

Idę bez jego pomocy, a on rzuca za moimi plecami:

– Dziewczyno, masz twarzyczkę anioła, ale język węża.

Kusi mnie, by się odwrócić i go kopnąć, ale udaje mi nad tym zapanować. Kiedy dostanę to, po co przyszłam, będzie wiele czasu, by stłuc go na kwaśne jabłko.

Prostuję plecy i przechodzę resztę drogi w milczeniu. Przyglądam się różnym celom, wybierając sobie najczystszą. Tak naprawdę wygląda jak pozostałe, choć próbuję się przekonać, że czarna substancja w kącie to ziemia.

Przynajmniej w pomieszczeniu znajduje się stół i krzesło. Będę miała miejsce, aby położyć swoje rzeczy. Ani przez chwilę nie wątpię, że Draxen dotrzyma słowa. Kapitanowie pirackich statków powinni być wobec siebie szczerzy, nawet jeśli pragną pozabijać się nawzajem podczas snu. Żadna umowa czy targ nie zostałyby dobite, gdyby rywalizujący lordowie przynajmniej z pozoru sobie nie ufali. To nowy sposób życia każdego pirata. Mój ojciec wdrożył pomysł uczciwości w to złodziejskie życie. Musieli go zaakceptować wszyscy, którzy pragnęli przetrwać pod rządami nowego reżimu. Każdy, kto okaże się nieuczciwy, szybko zostanie zneutralizowany przez króla piratów.

Sprawdzam siedzisko krzesła. Wszystko jest zbyt brudne, ale wezmę, co jest. Zdejmuję brązowy skórzany płaszcz, nakrywam nim krzesło i dopiero wtedy siadam.

Riden uśmiecha się, zapewne z powodu mojego wyraźnego niepokoju. Zamyka drzwi celi, a klucz wkłada sobie do kieszeni. Bierze drugie krzesło i ustawia je przed kratami.

– I co teraz? – pytam.

– Teraz porozmawiamy.

Udaję dramatyczne westchnienie.

– Przecież już mnie uwięziłeś. Idź, żądaj okupu, a mnie zostaw w spokoju.

– Obawiam się, że nie chcemy pieniędzy twojego tatusia.

Zaciskam palce na dekolcie bawełnianej koszuli, jakbym obawiała się, że piraci zechcą mnie rozebrać. To część gry. Potrzeba by sporej ilości mężczyzn, żeby to zrobić, nie miałabym kłopotu z poradzeniem sobie z trzema jednocześnie, a więcej nie zmieściłoby się w tej celi.

– Kiedy tu będziesz, nikt cię nie dotknie. Dopilnuję tego.

– A kto będzie pilnował, byś sam tego nie zrobił?

– Zapewniam cię, że nigdy nie napastowałbym w ten sposób kobiety. Przychodzą do mnie z własnej woli.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć.

– Ponieważ nie pokazałem ci jeszcze swojego uroku.

Śmieję się z pogardą.

– Jako kobieta pośród piratów miałam do czynienia z najbardziej nikczemnymi i natarczywymi z mężczyzn. Ty mnie raczej nie martwisz.

– A co byś zrobiła, Aloso, gdybyś musiała bronić się przed mężczyzną, który nie jest nikczemny czy natarczywy?

– Dam ci znać, gdy takiego spotkam.

Śmieje się, dźwięk ten jest głęboki i bogaty.

– Dobrze, ale przejdźmy do interesów. Jesteś tutaj, ponieważ chcę informacji.

– Miło. A ja chcę czystej celi.

Rozsiada się wygodnie na krześle. Być może ma świadomość, że trochę to potrwa.

– Gdzie cumuje Kalligan?

Prycham.

– Jesteś w tym okropny. Wydaje ci się, że zdradzę ci lokalizację fortecy ojca? Może lepiej zacząć od czegoś mniej poważnego? A skoro tata jest twoim królem, powinieneś mówić o nim z przysługującym mu szacunkiem.

– Uwięziłem jego córkę, więc chyba mam prawo nazywać go, jak mi się podoba.

– Zabije ciebie i całą załogę tego statku. I nie zrobi tego szybko. – Czułam, że nadszedł czas na kilka gróźb. Tak zrobiłby prawdziwy więzień.

Riden nie wygląda na zmartwionego. Wcale. Jest bardzo pewny siebie.

– Będzie ciężko cię oddać, jeśli nie będziemy wiedzieć, dokąd się udać.

– Nie musicie znać miejsca pobytu ojca. Znajdzie mnie.

– Będziemy mieć kilka dni przewagi. To wystarczy, byśmy uciekli do miejsca, w którym nas nie znajdzie.

Kręcę głową.

– Jesteś prostakiem. Ojciec zatrudnia ludzi w całej Manerii. Wystarczy, że zauważy was jeden z nich.

– Wszyscy jesteśmy tego świadomi, choć nie rozumiem, dlaczego uważa, że zasługuje na tytuł króla, który to sam sobie nadał.

Tym razem moja kolej, by się rozsiąść.

– Żartujesz, prawda? Ojciec kontroluje ocean. Nie ma nikogo, kto pływałby, nie uiszczając mu opłaty. Wszyscy piraci muszą płacić procent od grabieży. Ci, którzy tego nie robią, za długo nie popływają. Powiedz mi więc, nieustraszony Ridenie, pierwszy oficerze na Nocnym Wędrowcu, jeśli ojciec zabija ludzi za brak należnej opłaty, co według ciebie zrobi z tymi, którzy pojmali jego córkę? Jesteście bandą chłystków bawiących się w niebezpieczną grę. W ciągu dwóch tygodni będzie mnie szukała każda osoba w okolicy. – Oczywiście zamierzam opuścić tę łajbę przed upływem tego czasu.

– Chłystków? – Siada prosto. – Sama musisz być młodsza od wszystkich ludzi na tym statku.

Po wszystkim, co powiedziałam, uczepił się akurat tego?

– Mylisz się. Ile ty masz lat? Piętnaście? – prowokuję go. Wiem, że jest starszy, ale jestem ciekawa, w jakim naprawdę jest wieku.

– Osiemnaście – poprawia.

– W każdym razie mój wiek nie ma znaczenia. Mam umiejętności, dzięki którym jestem lepszym piratem niż większość mężczyzn ma nadzieję kiedykolwiek się stać.

Riden przechyla głowę na bok.

– A cóż to za niezwykłe umiejętności?

– Chciałbyś wiedzieć, co?

Uśmiecha się szeroko.

– Chyba już się domyślasz, że to nie jest zwyczajna załoga. Być może jesteśmy młodsi niż większość ludzi na wodzie, ale poznaliśmy już okrucieństwo życia. Mężczyźni na tym statku są bezwzględni, każdy z nich już zabił. – Na chwilę poważnieje, widać w nim smutek. Coś sobie przypomina.

– Jeśli masz zamiar płakać, poczekaj z tym, aż wrócisz na pokład. Nie radzę sobie ze łzami.

Riden spogląda na mnie, niemal jakby potrafił przejrzeć mnie na wskroś.

– Naprawdę jesteś stworzeniem bez serca, Aloso. Zabijasz bez wahania. Możesz jednocześnie walczyć z dwoma najlepszymi. Bez mrugnięcia okiem oglądasz śmierć swoich. Mogę sobie jedynie wyobrażać, jakie musiałaś otrzymać wychowanie u boku najbardziej znanego pirata w całej Manerii.

– I nie zapominajmy, że strzelam lepiej od ciebie.

Śmieje się, pokazując całkiem ładne zęby. Imponujące jak na pirata.

– Chyba będę się cieszyć naszymi rozmowami przez dłuższą chwilę. I mam szczerą nadzieję, że zobaczę, jak strzelasz, o ile nie będę celem.

– Nie mogę ci tego obiecać.

Nad naszymi głowami rozlegają się słabe pokrzykiwania. Statek kołysze się, gdy piraci odpalają armaty. Najwyraźniej Draxen zatapia moją łajbę. Cóż, nie moją, ale tę, którą ojciec przydzielił mi na tę misję. Mój prawdziwy statek Ava-lee i większość mojej załogi pozostają bezpieczne. Choć mi ich brak, jestem też podekscytowana czekającym mnie wyzwaniem.

Stopnie zaczynają skrzypieć, gdy ktoś schodzi pod pokład. Niedługo później widzimy Draxena. Idą za nim trzej mężczyźni, niosący moje rzeczy.

– Najwyższy czas – mówię.

Twarze trzech osiłków niosących moje bagaże są czerwone, a ich oddechy przyspieszone. Uśmiecham się. Oznacza to zapewne, że zabrali wszystko. Nie pakuję mało rzeczy.

Każdy z nich sapie, gdy odkłada ciężar.

– Ostrożnie! – krzyczę.

Pierwszy pirat jest raczej wysoki. Niemal musi się schylić, przemierzając przestrzeń pod pokładem. Teraz, kiedy odstawił moje rzeczy, wkłada ręce do kieszeni i czegoś w nich szuka. Wyjmuje coś, co wygląda jak sznur koralików. Być może to jakiś amulet szczęścia?

Drugi patrzy na mnie jak na smakowity kąsek. Przyprawia mnie o gęsią skórkę. Stwierdzam, że lepiej trzymać się od niego z daleka.

Mężczyzną z tyłu grupy jest Kearan. Rety, ależ jest paskudny. Ma wielki nos, zbyt oddalone od siebie oczy, za długą i skołtunioną brodę. Dopełnieniem jego wyglądu jest zwisający brzuch.

Moja ocena nie może być chyba niższa, nawet gdy zauważam, co trzyma w ręce. Rzuca kilka moich sukienek na brudną podłogę.

Zaciskam na chwilę usta.

– Po czym je przeciągnąłeś? Po tym błocie? Wiesz w ogóle, jak trudno było znaleźć dziewczynę w moim rozmiarze, której mogłam to ukraść?

– Zamknij się, Aloso – nakazuje Draxen. – Do stu piorunów, nadal mam ochotę wyrzucić cię za burtę.

Kearan wyjmuje z płaszcza piersiówkę. Pociąga spory łyk.

– Mogłoby nas to powstrzymać przed pójściem na dno, kapitanie.

– Cicho tam – mówię. – Jeszcze nie jest za późno, bym cię zabiła.

Jest na tyle przyzwoity, by wyglądać na zmartwionego, nim upija kolejny łyk.

Draxen się odwraca.

– Panowie, idźcie na górę i przygotujcie statek. Chcę natychmiast odpłynąć. Kearan, ster jest twój. Czekaj na mój powrót.

Odchodzą, a Draxen zbliża się do Ridena i klepie go w plecy.

– Jak poszło, bracie?

Bracie?

Włosy Draxena są ciemniejsze, ale ramiona ma równie szerokie jak Riden. Mężczyźni mają takie same ciemne oczy, ale oficer jest przystojniejszy. Nie, wcale nie. Konkurencyjni piraci nie są przystojni. To szczury zęzowe.

– Wystarczająco dobrze – odpowiada Riden. – Jest bardzo lojalna ojcu. Ufa, że ją uratuje, ponieważ kontroluje cały ocean. Wypowiadała się tak, iż wierzę, że będzie nas szukał na otwartych wodach, więc rekomenduję pozostanie bliżej brzegu.

Pospiesznie wracam myślami do niedawnej rozmowy, uświadamiając sobie wszystkie błędy w podanych mu odpowiedziach.

Riden jest mądrzejszy, niż się wydaje. Uśmiecha się na widok zaskoczenia malującego się na mojej twarzy, a może śmiercionośnego spojrzenia, które mu przed chwilą posłałam. Zaraz ciągnie:

– Ma ognisty temperament, który pasuje do rudych włosów na jej głowie. Jest inteligentna. Sądzę, że miała przyzwoitą edukację. A jeśli chodzi o walkę i tego typu sprawy, wydaje mi się, że była trenowana tak, by kiedyś sama stać się przywódcą piratów, co oznacza, że ojcu naprawdę na niej zależy i zgodzi się zapłacić okup.

– Wybornie – mówi Draxen. – Tak więc król piratów o czarnym sercu naprawdę przybędzie po córkę.

– Zapewne osobiście – stwierdza Riden.

Staram się zachować neutralny wyraz twarzy. Pozwalać im myśleć, że tata będzie mnie szukał, a nie siedział bezpieczny w fortecy, czekając na raporty. Jednak zauważyłam komentarz Ridena o moich umiejętnościach w walce. Ojciec powierzyłby tę misję tylko komuś, kogo sam wytrenował. A ćwiczył jedynie jedną osobę.

– Coś jeszcze? – pyta Draxen.

– Jest niebezpieczna. Powinna cały czas być trzymana pod kluczem. Dla własnego dobra żaden mężczyzna nie powinien zostawać z nią sam na sam – mówi Riden, po części żartując, ale zaraz znów jest poważny, bierze głęboki wdech, zbierając myśli. – I coś ukrywa. Więcej niż tajemnice, o których wiemy. Jest coś, co naprawdę chciała przede mną ukryć.

Wstaję z krzesła, podchodzę do krat, a w mojej głowie wirują myśli. Nie mogą poznać mojego najmroczniejszego sekretu. Tylko ojciec i kilka starannie dobranych osób go znają.

– Skąd niby mogłeś o tym wiedzieć?

– Nie wiedziałem.

Draxen się śmieje.

Zaciskam dłonie w pięści. Niczego bardziej nie pragnę, jak wielokrotnie uderzyć Ridena w tę uśmiechniętą, zarozumiałą twarz, aż straci każdy pojedynczy ząb.

Niestety jego oblicze znajduje się za daleko. Postanawiam więc złapać za długi rękaw jego koszuli. Ponieważ wciąż siedział, leci twarzą na kraty. Wyciąga ręce, aby nie uderzyć nosem w metal. Jestem z tego zadowolona, ponieważ daje mi to czas na wykorzystanie wolnej ręki, aby wyciągnąć klucz do mojej celi z jego kieszeni. Wkładam go do własnej i wycofuję się pod ścianę.

Riden stęka, wstając.

– Być może ty również nie powinieneś zostawać z nią sam na sam – mówi Draxen.

– Poradzę sobie. Poza tym wie, że im dłużej będzie się tego trzymać, tym dłużej będzie musiała cieszyć się moim towarzystwem.

Przypominam sobie, że znajduję się na tym statku z własnego wyboru. Mogę go opuścić, kiedy tylko zechcę. Muszę tylko znaleźć mapę.

Sama otwieram drzwi celi. Mężczyźni pozwalają mi wnieść rzeczy do środka. Nie trudzą się z pomocą. Czekają, aż przejdę tam i z powrotem trzy razy. Nie żebym życzyła sobie ich pomocy. Jestem w nastroju do łamania kości. Głównie kości Ridena. Ojciec z pewnością doceniłby moją powściągliwość. Kiedy kończę, ponownie zamykam się w celi.

Riden wyciąga rękę i czeka. Waham się jedynie przez moment, nim rzucam mu klucz. Chwyta go z łatwością. Na jego twarzy gości wyraz sceptycyzmu. Obejmuje palcami kratę i ciągnie, ale drzwi są zamknięte i pozostają na miejscu.

– Ostrożności nigdy dość – mówi Riden do Draxena. – Sprawdziłeś jej rzeczy?

– Aye – potwierdza kapitan. – Nie ma tam nic prócz ubrań i książek. Nic niebezpiecznego. Chyba mamy wystarczająco dużo wrażeń jak na jeden dzień. Chodźmy na górę, by omówić najlepszą lokalizację dla statku. I lepiej nie mówić jej, gdzie to będzie. Nie chcę, by wpadła na jakiś pomysł.

Draxen idzie w kierunku schodów. Riden unosi prawy kącik ust, nim podąża za nim.

Uśmiecham się, gdy znikają z zasięgu mojego wzroku. Riden nie jest jedynym, który zebrał informacje podczas naszej krótkiej pogawędki. Dowiedziałam się, że to bracia, synowie pirackiego lorda Jeskora. Wciąż nie jestem pewna, co stało się z nim i jego załogą, że to Draxen przejął dowodzenie statkiem, ale z pewnością niedługo się tego dowiem. Riden jest dobrym strzelcem, a kapitan mu ufa. Jak inaczej udałoby mu się przekonać Draxena, aby nie zabijał więcej moich ludzi? Zastanawiam się, co szepnął mu do ucha na tamtym statku i dlaczego w ogóle się wtrącał. Riden martwi się o załogę, ale nie jest to zwykła troska pierwszego oficera o swoich ludzi. Rozważam jego słowa o tym, że każdy z nich zabił, i jego smutek, gdy to mówił. Czuje się za coś odpowiedzialny. Być może ma to związek z tym, co stało się z pierwotną załogą Nocnego Wędrowca.

Na tym pokładzie znajduje się wiele tajemnic, a ja mam mnóstwo czasu, aby je odkryć, poczynając od dziś. Potrząsam prawą ręką. Czuję, że metal zsuwa się w dół i wpada do mojej dłoni.

To klucz do mojej celi.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Daughter of the Pirate King

Text copyright © 2017 by Tricia Levenseller

Published by arrangement with Feiwel & Friends, an imprint of Macmillan Publishing Group, LLC.

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2019

Projekt okładki: © Anna Szkatulska

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-725-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl