Tammara Webber

Tam gdzie Ty

Copyright © by Tammara Webber

Copyright © by Virtualo, 2022

Copyright for Polish translation © by Małgorzata Kaczarowska

Copyright for Polish translation © by Virtualo, 2022

Redakcja: Marta Chmarzyńska

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-2727-491-5

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Prolog

Graham

– Dosyć owijania w bawełnę – powiedziałem, przesuwając palcem po jej prześlicznych ustach, niezdolny powstrzymać się przed dotknięciem jej warg. Chciałem tylko ją pocałować, ale to właśnie zrobiłem za pierwszym razem, a moje intencje najwyraźniej nie okazały się tak przejrzyste, jak przypuszczałem. Emma potrzebowała słów. Deklaracji. Byliśmy bardziej podobni, niż sądziłem, więc musiałem zaufać tej ocenie i wypowiedzieć te słowa. – Od chwili, w której cię zobaczyłem, nie pragnąłem nikogo innego. Wiesz, uważam, że przyjaźń to coś wspaniałego, ale... Ale nie tego chcę. Nie od ciebie.

Jej oczy otwarły się szerzej, a oddech uwiązł w gardle, gdy przesunąłem grzbietem dłoni po miękkiej skórze policzka, zagiąłem palce i przytrzymałem podbródek. Gdy zbliżyłem twarz do jej twarzy, przymknęła powieki, a ten pozornie nic nieznaczący gest odczytałem jako poddanie się i akceptację. To był właśnie punkt zwrotny, ten ułamek sekundy, gdy zyskałem pewność.

Zmusiłem się, by się nie spieszyć, wdychałem emocje towarzyszące jej reakcji równie chciwie, jak wdychałem jej słodki oddech. Mój język musnął jej dolną wargę, posmakował ją delikatnie, podczas gdy ja napominałem się raz za razem, że nie mogę przycisnąć jej do oparcia, nie mogę przygnieść jej swoim ciężarem i uwolnić wszystkich pragnień, jakie tłumiłem w sobie od miesięcy.

W bardzo niewielkim stopniu moje opanowanie wynikało z tego, że byliśmy w miejscu publicznym. Szczerze mówiąc, nigdy jeszcze tak mnie to nie obchodziło.

Pocałunek w jej pokoju poprzedniego wieczora omal mnie nie złamał, ale miałem wprawę w odmawianiu sobie tego, czego – jak wiedziałem – nie mogłem dostać. Dziś rano ona nie miała ani cienia moich oporów. Jej dłonie zacisnęły się na moim T-shircie, otwarła usta, roztrzaskując moją samokontrolę jak młotkiem szybę. Pocałowałem ją mocno, a moje myśli splątały się i odmówiły prawa głosu jakimkolwiek logicznym argumentom. Wtuliła się we mnie – nie mam pojęcia, w jaki sposób – aż nagle staliśmy się kłębkiem ciał i kończyn, jej podkulone kolana przyciskały się do mojego boku, ja obejmowałem ją ramionami, trzymając jedną dłoń z tyłu jej szyi, a drugą przyciskając jej plecy, jakby dało się ją przyciągnąć jeszcze bliżej.

Nie dało się.

Jedyna myśl bardziej przypominała uczucie niż świadomy wniosek: Moja. Moja. Moja.

Przerwaliśmy pocałunek, żeby odetchnąć, a ja byłem wściekły, że w ogóle potrzebuję powietrza. Poznawanie jej ust było znacznie lepsze od oddychania. Oparłem czoło o jej czoło, oboje dyszeliśmy ciężko, jak po zakończonym sprincie pod górę. Poranne bieganie w Austin zostawiliśmy w innym życiu – tamte tygodnie, gdy sądziłem, że ona już należy lub zaraz zacznie należeć do Reida Alexandra. Moje lęki i niepewność zaczęły się wciskać pomiędzy nas, gdy patrzyłem, jak otwiera oczy i powoli koncentruje spojrzenie na mnie. Zastanawiałem się, czy gdyby odsunęła się ode mnie, potrafiłbym to znieść. Czy potrafiłbym przeżyć raz jeszcze jej utratę.

– Huh – powiedziała i zamrugała szarozielonymi oczami, a ja omal nie roześmiałem się z ulgi. To jej nieartykułowane słowo było szyfrem, który znałem na pamięć, a gdy wypowiedziała je w tej chwili, było też zestawem tajnych instrukcji, które potrafiłem wykonać. Więc je wykonałem.

– Wiesz, po namyśle stwierdzam, że podoba mi się to twoje huhanie – powiedziałem, a potem przyciągnąłem ją i znowu pocałowałem.

Rozdział pierwszy

Graham

Byłem pewien, że nigdy nie pokocham nikogo tak, jak kochałem Zoe.

W pierwszej miłości jest coś, czego nie da się powtórzyć. Wcześniej twoje serce jest czyste, niezapisane. Potem zostają ściany całe w graffiti, a kiedy wszystko się kończy, żadne szorowanie nie jest w stanie usunąć nagryzmolonych przysiąg i naszkicowanych rysunków. Prędzej czy później odkrywasz jednak, że pomiędzy słowami i na marginesach jest jeszcze miejsce dla kogoś innego.

Jakiś czas temu zaakceptowałem, że tym kimś innym jest moja córka, Cara. Ta konkluzja wydawała się wtedy rozsądna – ona była jedyną namacalną pamiątką, jaka pozostała mi po burzliwym związku, i jedyną częścią Zoe, jaką pozwolono mi zachować.

Zadzwoniłem do Zoe dzień po tym, jak mi powiedziała, że wszystko skończone, żeby zapytać, dlaczego, co takiego zrobiłem i czy mógłbym zrobić coś, cokolwiek, żeby ją odzyskać. Myślałem, że jesteśmy zakochani – że zdołam naprawić to, co sprawiło, że postanowiła zakończyć nasz związek. Żadne z nas nie wiedziało jeszcze, że ona jest w ciąży.

– Dlaczego starasz się wpędzić mnie w poczucie winy? – zapytała. – Mnie także jest ciężko.

Zmusiłem się, żeby odetchnąć spokojnie.

– Nie zauważyłem.

Wcześniej tego dnia, gdy przechodziłem korytarzem, opierała się o szafkę i flirtowała z kilkoma chłopakami z naszej klasy, którzy przez wakacje przemienili się w mężczyzn. O mnie nie można było tego powiedzieć. Chociaż oboje byliśmy w czwartej klasie, ona była o ponad rok ode mnie starsza. Urodziny w lecie i pominięta klasa w podstawówce oznaczały, że dopiero cztery miesiące temu skończyłem szesnaście lat. Siedemnaste urodziny będę obchodził dopiero kilka tygodni po zakończeniu szkoły.

Westchnęła z teatralną przesadą.

– Rany, Graham, od czterech lat uczę się aktorstwa, zauważyłeś? Umiem grać, że wszystko jest w porządku, nawet jeśli nie jest.

To na pewno nie była gra, kiedy Ross Stewart, gwiazdor szkolnej drużyny wrestlingowej, zażartował z niej, a ona zachichotała, trzepocząc do niego rzęsami i opierając drobną dłoń na jego przypominającym szynkę bicepsie. Od naszego zerwania nie minęły jeszcze dwadzieścia cztery godziny. Byłem zachrypnięty od płaczu przez pół nocy, a ona uśmiechała się i flirtowała, z oczami równie czystymi i błękitnymi, jak zawsze.

– Co mogę zrobić, Zoe? Czy zrobiłem coś nie tak? Jeśli tylko ze mną porozmawiasz, powiesz mi, czego chcesz ode mnie…

– Graham, nic nie możesz zrobić. Po prostu, no wiesz, przestałeś mnie kręcić. Ta decyzja jest oparta na moich uczuciach. Tu nie chodzi o ciebie.

„Przestałeś mnie kręcić” zdecydowanie brzmiało, jakby tu chodziło o mnie. Czułem się, jakby mnie kopnęła przez telefon. Zoe była dla mnie pierwsza pod każdym względem, chociaż o niej nie można było tego powiedzieć – to jednak nigdy mi nie przeszkadzało. Byłem gorliwym uczniem, a pomimo kłótni i licznych nieporozumień wydawało mi się, że jest nam razem dobrze. Aż do chwili, gdy złamała moje serce.

– Czy jest ktoś inny? – Nie wiem, czego oczekiwałem, zadając to pytanie. Może tego, że natychmiast zaprzeczy. Milczała zbyt długo po drugiej stronie słuchawki, mogłem wyczuć, że się zastanawia. – Kurwa, Zoe – wyszeptałem głosem załamującym się z powodu nocnego płaczu.

– Przepraszam, Graham, ale nie mam ochoty z tobą o tym rozmawiać. Nic nie poradzę na to, co czuję albo czego nie czuję. Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić, ale między nami wszystko skończone. Musisz się z tym zgodzić.

Nie rozmawiałem z nią potem przez kilka tygodni, chociaż widywałem ją w szkole. Nasze rozstanie, kompletnie nieoczekiwane i rozdzierające dla mnie, dla niej okazało się krępującym odzyskaniem wolności. O tym, że było krępujące, wiedziałem tylko dlatego, że jej przyjaciółki, Mia i Taylor, wyjaśniły mi, dlaczego zmieniła trasę, jaką przemieszczała się pomiędzy lekcjami, i zaczęła codziennie jeść lunch poza terenem szkoły. Dobijało ją patrzenie, jak się dołuję.

– Nie dołuję się. Znaczy jasne, czuję się przygnębiony, bo nie spodziewałem się tego. Nie potrafię po prostu pogodzić się z tym w jeden dzień.

Mia przewróciła oczami.

– Minęły chyba dwa tygodnie.

Taylor wzruszyła jednym kościstym ramieniem i wykrzywiła usta w tym swoim „nie ma o czym mówić” uśmieszku, który uwielbiała.

– Naprawdę musisz zapomnieć, Graham. Zoe to umie.

Patrzyłem na nie, oszołomiony.

– To ona ze mną zerwała. Prawdopodobnie zapomniała o mnie w chwili, gdy to zrobiła. Ja nie miałem jeszcze dość czasu, by przyzwyczaić się do myśli o tym, że zostałem spisany na straty. Nie potrafię po prostu otrząsnąć się, jakby tamten rok nic nie znaczył.

Chociaż Zoe właśnie to zrobiła.

– Graham i jego słownik prosto z książki do literatury – wymamrotała Mia, akurat na tyle głośno, żebym usłyszał, kiedy się oddalały.

– Absolutnie – zgodziła się Taylor.

***

Gdy Emma pocałowała mnie zeszłego wieczora, tuż przed tym jak uciekłem z jej pokoju hotelowego, poczułem powrót pragnienia, które towarzyszyło mi przez cały czas, gdy byliśmy w Austin. Myślałem, że stłumiłem je, ponieważ nie była w moim zasięgu – z tak wielu powodów.

Po pierwsze, była młodsza – miała teraz osiemnaście lat, siedemnaście, gdy się pierwszy raz spotkaliśmy. Jednakże zachowywała się bardzo dojrzale jak na swój wiek, a gdy poznałem ją bliżej, zrozumiałem przyczynę. Osierocona przez matkę, z nieobecnym emocjonalnie ojcem, od wielu lat wychowywała się sama. Ale ja nie potrafiłem zapomnieć, że pod tą maską dojrzałości kryła się dziewczyna, która straciła głowę dla Reida Alexandra, króla hollywoodzkich dupków. Wepchnąłem ją w głowie do szufladki dla przyjaciół i trzymałem ją tam z całej siły. Nie mogłem zakochać się w dziewczynie, która potrafiła zakochać się w Reidzie – to był powód numer dwa.

Powód numer trzy – mieszkała na przeciwnym końcu Stanów Zjednoczonych, chociaż podświadomie (no dobra, niech będzie: całkowicie świadomie) zrobiłem wszystko, co tylko możliwe, żeby to zmienić. Gdy zaczęliśmy rozmawiać o college’u i jej pragnieniu, by grać na scenie, a nie przed kamerą, uniwersytety i konserwatoria w Nowym Jorku były sensownym pomysłem. Tak właśnie sobie powtarzałem, podczas gdy myśli o tym, że będzie blisko przez cały czas, buzowały mi gorączkowo w głowie.

Wreszcie powód numer cztery – nie powiedziałem o Carze nikomu poza rodziną i garstką najbliższych przyjaciół. Jej istnienie pozostawało ukryte przed światem, chociaż już niedługo miało to być możliwe. Gdy wczoraj Emma spotkała nas przypadkiem w kawiarni i poznała Carę, ta część moich murów runęła.

Nasz pocałunek zeszłego wieczora wysadził resztę, pozostawiając gruzy.

– Chodźmy stąd – powiedziałem teraz, spojrzałem na zegarek, po czym rzuciłem kilka banknotów na stół i wziąłem ją za rękę. – O której masz samolot?

Nie odrywała ode mnie spojrzenia, gdy wyciągnąłem ją zza stolika.

– W południe.

Ściskałem jej dłoń równie mocno, jak ona ściskała moją. Poprowadziłem ją do wyjścia z kawiarni, a w głowie kotłowały mi się chaotycznie myśli. Niedługo będzie musiała razem z tatą jechać na lotnisko, gdzie wsiądą w samolot do Sacramento. Nieoczekiwanie koniec sierpnia okazał się nieznośnie odległy.

Pierwszy raz zobaczyłem Emmę niemal osiem miesięcy temu. Wyszedłem z pokoju hotelowego porozmawiać z Brooke i przekonać ją, żeby nie panikowała na myśl o spotkaniu z Reidem po raz pierwszy od lat. Wtedy zauważyłem Emmę, wkładającą kartę w drzwi swojego pokoju. Drobna i smukła, otoczona bagażem, podniosła wzrok, gdy się jej przyglądałem, i zamrugała prześlicznymi zielonymi oczami. Uśmiechnąłem się, zaciekawiony, kim też ona jest. Musiałem jednak zająć się Brooke, więc nie miałem czasu wdawać się w pogawędki z pięknymi nieznajomymi.

– Cześć – powiedziałem, czując się jak kretyn. Jaki facet wychodzi z pokoju hotelowego w piżamie i mówi „cześć” do przypadkowej dziewczyny na korytarzu, zanim wejdzie do pokoju innej dziewczyny?

Dwa dni później spotkaliśmy się w końcu na pierwszym wieczornym wyjściu naszej grupy aktorów. Rozpoznałem ją w klubie, rozmawiającą z MiShaun i tańczącą z którymś chłopakiem z obsady, ale Brooke trzymała mnie przy sobie, dopóki nie stało się jasne, że Reid zamierza ją kompletnie ignorować. Kiedy wyszedłem zapalić, zauważyłem Emmę czekającą na taksówkę, żeby wrócić do hotelu, i pod wpływem impulsu zapytałem, czy mogę się zabrać razem z nią. Brooke była zirytowana, że tak po prostu ją zostawiłem, ale nie potrafiłem się tym przejąć.

Tamtej nocy leżałem w łóżku i smakowałem dźwięk jej imienia na języku: Emma.

Zaczęliśmy biegać rano i kilka razy spotykaliśmy się tylko we dwoje, rozmawiając, podczas gdy ja starałem się oszacować jej zainteresowanie Reidem. Byłem cierpliwy i ostrożny aż do tego poranka, gdy siedziałem koło niej pod daszkiem przy stole piknikowym, przemoczony do suchej nitki, czekając, aż ulewa osłabnie, żebyśmy mogli dokończyć nasz jogging. Gdy rozmawialiśmy o głupstwach, pod spodem toczyła się inna rozmowa.

Ze związanych w koński ogon włosów woda ściekała jej po plecach, cienki T-shirt przylgnął do niej jak druga skóra, a do tego pachniała niesamowicie. Jedno pasmo włosów wymknęło jej się na policzek i przykleiło w kąciku ust, a ja niemal przestałem oddychać, patrząc na nie. Sięgnąłem, by wsunąć je za jej ucho, i myślałem: Nie rób tego, nie rób tego, nie całuj jej. A zaraz potem: Pocałuj ją, pocałuj ją, idioto.

Gratulowałem sobie, że postąpiłem zgodnie z pierwszą myślą i zignorowałem drugą.

Aż do chwili, gdy wieczorem wyszedłem z pokoju Brooke (kolejny atak paniki związany z Reidem) i zobaczyłem Emmę uciekającą spod moich drzwi do siebie, tak jakby nie chciała, żebym ją zobaczył. Miałem dwie możliwości do wyboru: wrócić do własnego pokoju i tłuc głową w ścianę lub zapukać do jej drzwi i postarać się ograniczyć rozmiar szkód, jakie spowodowało to, że widziała, jak późnym wieczorem wychodzę z pokoju Brooke.

Wiedziałem, że jeśli chciałem trzymać Emmę na dystans, najrozsądniejszym pomysłem było pozwalanie, by wierzyła, że łączy mnie coś z Brooke. Niewiele jej do tego brakowało, wystarczyłoby, żebym nic nie zrobił. Wtedy oczami duszy zobaczyłem jej uniesioną twarz, którą widziałem rano, pamięć przywołała zapach deszczu na jej skórze i w jej włosach. Pomyślałem o więzi, jaka nas błyskawicznie połączyła, i o tym, jak swobodnie czułem się w jej towarzystwie. Pod wpływem nietypowego dla mnie impulsu znalazłem się pod jej drzwiami, wprosiłem się do środka, a zanim wyszedłem z jej pokoju, wziąłem ją w ramiona, pocałowałem i zakochałem się tak gwałtownie, że mógłbym się rozpaść na kawałeczki.

Dwadzieścia cztery godziny później pocałunek Emmy i Reida zobaczył cały świat. Pocałunek miał miejsce następnego dnia po tym, jak moja córka została zawieziona do szpitala, ponieważ się dusiła. Tamtego wieczora ze stoickim spokojem wysłuchałem miażdżącego kazania mamy na temat mojego palenia i astmy Cary, zdumiony tym, jak zbiegło się to z wielkim planem Emmy, by pomóc mi rzucić papierosy. Tamtego wieczora poprzez niepokój o córkę przebijało oczekiwanie na chwilę, gdy powrócę do pierwszej dziewczyny, jaką pokochałem od czasu Zoe.

Wtedy Brooke przysłała mi zdjęcie z koncertu: to samo, które następnego dnia znalazło się na licznych portalach plotkarskich, chociaż przysięgała, że wysłała je tylko do „kilkorga godnych zaufania przyjaciół”. Nie skarciłem jej za to, chociaż byłem rozczarowany jej nieostrożnością. Broniła się, że Reid i Emma pocałowali się przy ludziach i każdy mógł zrobić im zdjęcie.

– Ale nie każdy je zrobił, tylko ty – powiedziałem.

Wzruszyła ramionami.

– Tu nie chodzi o zdjęcie. Tu chodzi o pocałunek.

Miała rację. Z mojego punktu widzenia chodziło o pocałunek.

Teraz mieliśmy dla siebie niecałe trzy godziny, szliśmy ulicą, a ja poniewczasie przypomniałem sobie, że jest piekielnie zimno. Rano byłem tak oszołomiony, że wychodząc z domu, zapomniałem wziąć kurtkę. Spojrzałem na nią, skuloną i trzęsącą się w cienkim swetrze. Przyciągnąłem ją do siebie i wskazałem wejście do metra.

– Pod ziemią powinno być cieplej.

Skierowaliśmy się do schodów i wsiedliśmy do metra linii R. Widok Brooklynu z mostu może sprawić, że zakochasz się w Nowym Jorku, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś.

Gdy usiedliśmy w prawie pustym wagonie, Emma oparła mi głowę na ramieniu. Nasze splecione ciasno dłonie opierały się na moim kolanie. Chyba nie puściliśmy ich nawet przechodząc przez bramki.

– Zagrajmy w „prawda czy wyzwanie” – powiedziałem. – Ale bez „wyzwań”.

Uniosła brwi.

– Myślałam, że nie bawią cię takie gry.

Uśmiechnąłem się do niej.

– Mówiłem coś takiego, prawda?

Skinęła głową.

– No dobrze, niech będzie. Nie nazywajmy tego grą. Nazwijmy to po prostu zaczęciem od trudnych pytań, bo wiem, że oboje je mamy. Możesz być pierwsza. Pytaj, o co chcesz.

Przygryzła wargi i spojrzała mi w oczy.

– Dobrze. Dlaczego mnie pocałowałeś w Austin?

Roześmiałem się cicho, a ona zmarszczyła brwi.

– Przepraszam, ale to było za łatwe. – Spojrzałem szybko na jej usta i znowu w jej oczy. – Chciałem cię pocałować od chwili, gdy Quinton zaproponował grę w butelkę, a tamtego wieczora w twoim pokoju skończyła mi się silna wola, która mnie od tego powstrzymywała.

– Dlaczego…

Położyłem jej palec na wargach i potrząsnąłem głową.

– O nie, teraz moja kolej. – Gdy przesuwałem palcami po jej wargach, rozchyliła je. Chciałem ją znowu pocałować, ale podejrzewałem, że jeśli zacznę, nie będę mógł przerwać, a musieliśmy porozmawiać. Wolałem spędzić następne miesiące marząc o pocałunkach z nią niż zamartwiając się pytaniami, które nie zostały zadane.

– Dlaczego pocałowałaś Reida dzień po tym, jak pocałowałaś mnie? – Nie oszczędzałem jej. To był dla mnie bolesny cios i chciałem to wyjaśnić.

Odetchnęła głęboko i spojrzała na nasze splecione dłonie. Minęła chyba minuta, zanim zaczęła mówić.

– Kiedy przyjechałam do Austin, wydawało mi się, że to na nim mi zależy. – Spojrzała na mnie, żeby sprawdzić, jak zareaguję, więc skinąłem głową, by mówiła dalej. – Myliłam się. Po prostu jeszcze o tym nie wiedziałam. – Jej oczy zaszkliły się, a głos lekko się załamał. – Wiem, że to nie jest dość dobry powód.

Wsunąłem palce pod jej brodę i przechyliłem jej twarz, żeby móc spojrzeć jej w oczy.

– To prawda, więc jest dość dobrym powodem. Kochałaś go?

Pociągnęła nosem, potrząsnęła głową i położyła mi palec na ustach.

– O nie – powiedziała. – Teraz moja kolej. – Gdy zmarszczyłem brwi, roześmiała się, a z kącika jej oka wymknęła się łza. Otarła ją grzbietem dłoni. – Ale odpowiedź brzmi nie.

Stłumiłem chęć tłuczenia się w pierś jak neandertalczyk, przytuliłem ją i wdychałem jej zapach, tak znajomy, nawet po tylu miesiącach.

– Mogę cię teraz pocałować? – zapytałem cicho.

Spojrzała na mnie zalotnie.

– Grahamie, to już trzecie pytanie z rzędu. Zaczynam podejrzewać, że nie rozumiesz, co to znaczy „na zmianę”.

Do diabła z pytaniami. Możemy porozmawiać przez telefon. Nie będę mógł jej całować na odległość.

– Dobrze, oddaję ci swoją kolejkę. – Zmniejszyłem i tak niewielki dystans pomiędzy nami, wsunąłem dłoń za jej szyję i dotknąłem wargami jej warg. Przycisnęła się mocniej – ciepłe usta, słodki oddech, miękkie palce przesuwające się w dół po moim policzku, gdy się całowaliśmy.

Aż do tej chwili ignorowaliśmy nielicznych pasażerów, wsiadających i wysiadających na kolejnych przystankach co kilka minut. W końcu pociąg zatrzymał się ze zgrzytem, a do naszego wagonu wsiadło ponad trzydzieścioro hałaśliwych gimnazjalistów w identycznych T-shirtach. Towarzyszyły im znękane opiekunki. Mała grupka dziewcząt bez skrępowania gapiła się na mnie i na Emmę, jakbyśmy byli postaciami na ekranie, a nie prawdziwymi ludźmi. Szeptały, zasłaniając usta dłońmi, z szeroko otwartymi oczami, przenosząc uwagę na przemian na nas i na grupę chłopców, którzy usiedli obok i używali zaskakująco różnych części ciała, by wydawać odgłosy przypominające puszczanie bąków.

To tyle, jeśli idzie o pocałunek.

***

Emma

Myślałam o Grahamie dziesiątki razy od chwili, gdy wylądowaliśmy w Nowym Jorku, i karciłam sama siebie, gdy moją uwagę zwracał jakiś wysoki, ciemnowłosy chłopak, stojący z rękami w kieszeniach przy ladzie w sklepie, przechodzący szybkim krokiem przez ulicę albo palący na podwórku.

Oczywiście Graham rzucił palenie kilka miesięcy temu.

Ważniejsze było co innego: jaka była szansa, że po prostu spotkam przypadkiem Grahama w tak olbrzymim mieście? Czułam się głupia, że w ogóle się nad tym zastanawiałam. A potem – pojawił się w kawiarni przy MacDougal. Z córką.

– Czyli Cara ma cztery lata? – zapytałam, wykorzystując swoją kolejkę.

– Właściwie skończy cztery lata za kilka miesięcy – wyjaśnił i pochylił się bliżej, muskając moje ucho ciepłym oddechem. – Tuż po moich urodzinach.

– Landon to straszny dzieciak! – oznajmiła jedna z dziewczynek po drugiej stronie koleżankom. Wszystkie pokiwały głowami i popatrzyły z pogardą na chłopca odpowiadającego za większość nieprzyzwoitych dźwięków.

– Co ja zrobiłem? – zapytał, unosząc ręce. – No co?

– Stary, suczki takie są – pocieszył go inny i stuknęli się pięściami, a potem zawyli ze śmiechu, gdy dziewczęta obraziły się i przestały na nich patrzeć.

Graham i ja popatrzyliśmy na siebie. Oczy nam się lekko załzawiły, a usta zaciskaliśmy, żeby udawać całkowitą obojętność.

– Chętnie bym przysiągł, że nigdy nie byłem gimbusem – powiedział, przewracając oczami.

– To brzmi jak wyparcie.

– Tak, jasne, tego się trzymam. – Jego oczy były pełne rozbawienia. – Następne pytanie: masz teraz kogoś?

Przez ostatnie kilka miesięcy Emily umawiała mnie z różnymi chłopakami – na kolacje, filmy, balet, kręgle. Każdy z nich był bardzo miły, ale nie ciągnęło mnie do żadnego. Potem, podczas prób do sztuki To wspaniałe życie, wystawianej w wakacje przez lokalny teatr amatorski, poznałam Marcusa. Został przyjęty z wyprzedzeniem na Uniwersytet Pace i nie posiadał się z radości, że oboje zaczniemy jesienią uczęszczać do college’u w Nowym Jorku. Od grudnia spotykaliśmy się wiele razy, ostatni raz widziałam go w zeszły weekend. Mieliśmy się zobaczyć dzisiaj wieczorem, gdy wrócę do domu, przyjęłam też zaproszenie na bal maturalny w jego małym prywatnym liceum na przyszły weekend.

– Hmm. Nie doczekałem się szybkiego zaprzeczenia, na które liczyłem – powiedział Graham, przesuwając hipnotyzująco kciukiem po grzbiecie mojej dłoni. – Czy powinienem śledzić cię w drodze do domu i wyzwać jakiegoś gościa na pojedynek? – Widziałam w jego oczach żartobliwość i szczerość, kryjące się za tymi słowami. – Nigdy nie byłem szczególnie zaborczy i wiem, że to wszystko jest dla nas nagłe i nieprzewidziane. Ale patrzenie na ciebie i Reida to było niemal więcej, niż mógłbym znieść. Nie sądzę, żeby moje serce pogodziło się z tym, że miałbym cię z kimś znowu dzielić. Oczywiście masz prawo do własnych decyzji, ale ja także mogę podejmować moje.

Nie podobała mi się myśl o tym, że zranię Marcusa. Był cierpliwy, nigdy nie wypytywał mnie o powszechnie znany i zakończony niepowodzeniem romans z Reidem Alexandrem. Kiedy wróciłam w zeszłym miesiącu po sesji zdjęciowej do Szkolnej dumy, Marcus zachował pogodę ducha, podczas gdy ja musiałam się pozbierać z opóźnionej depresji związanej z całą historią z Reidem i pogodzić się z faktem, że nadal zależy mi na Grahamie, a jego nieobecność doskwiera mi, chociaż wszystko, co łączyło nas w Austin, dawno przestało istnieć.

Teraz jednak nagle okazało się, że to nadal istnieje. Że Graham siedzi koło mnie i czeka, żebym powiedziała, że mi na nim zależy.

– Spotykam się z kimś, ale to nie to. – Przełknęłam gwałtownie ślinę z nadzieją, że Graham da mi czas na załatwienie tego delikatnie. – Zakończę to, kiedy wrócę do domu. – Gdy odetchnął z ulgą, uświadomiłam sobie, że wstrzymywał oddech. – Ale obiecałam, że w przyszły weekend pójdę z nim na bal maturalny.

Jego usta drgnęły, przyglądał mi się uważnie.

– Czy powinno mnie to zaniepokoić?

– Nie. – Potrząsnęłam lekko głową.

Jego ramię napięło się, gdy uniósł nasze splecione ręce, obrócił je i pocałował mnie w grzbiet dłoni.

– W takim razie nie mam chyba powodów, żeby zazdrościć jakiemuś biedakowi jego partnerki na balu maturalnym.

Grupka dziewczynek po drugiej stronie westchnęła i wydaje mi się, że jedna z nich zrobiła nam zdjęcie komórką. Możliwe, że wiedziały, kim jesteśmy. Szkolna duma miała premierę dopiero za miesiąc, ale zaczął się już szturm promocyjny na media. Możliwe, że były po prostu rozmarzonymi małolatami, a my, przytuleni ciasno, ucieleśnialiśmy klasyczny nowojorski romans. To sprawiło, że pomyślałam o Emily. Będę jej miała naprawdę dużo do opowiedzenia, gdy wrócę do domu.

– A ty, no wiesz, masz kogoś?

Potrząsnął głową, jego ciemne oczy były poważne, chociaż na wargach miał lekki uśmiech.

– Dawno temu przeszedłem etap, gdy chciałem znaleźć kogoś na stałe. Jeśli mi naprawdę okropnie nie zależy, nie zawracam sobie tym głowy.

Zacisnęłam wargi, ale mimo wszystko uniosły się lekko w kącikach. To nie w porządku, że ja jestem szczęśliwa z powodu braku rywalek, podczas gdy on musi mi zaufać, że wrócę do domu, pójdę na bal maturalny z jakimś nieznanym chłopakiem, a potem pokażę mu drzwi.

Dzieciaki dojechały do swojego przystanku, a hałas osiągnął poziom biegu z bykami, kiedy opiekunki usiłowały sprawdzić, czy wszyscy co do jednego wysiedli z wagonu, zanim metro odjechało. Po ich wyjściu zrobiło się tak cicho, że słyszałam własny oddech.

Graham pochylił się do mnie.

– Jak to możliwe, że wytrzymałem ostatnie pięć miesięcy, widząc cię tylko raz, a teraz myśl o tym, że musimy się rozstać na cztery miesiące, wydaje mi się nie do wytrzymania?

Oparłam mu policzek na ramieniu i spojrzałam prosto w przenikliwe oczy.

– Premiera jest w przyszłym miesiącu. Mój agent mówi, że wcześniej będziemy się pojawiać w programach w telewizji i radiu, pewnie poczynając od przyszłego tygodnia.

Skrzywił się.

– Emmo, to nie ja jestem gwiazdą Szkolnej dumy, tylko ty i Reid. Będę oczywiście na premierze, ale w większości tych programów będziecie występować we dwoje.

Z jakiegoś powodu nie przyszło mi to wcześniej do głowy.

– Huh – powiedziałam, a Graham się roześmiał.

Rozdział drugi

Graham

Gdy powiedziałem jej, że nie jestem zaborczy, to właściwie nie było kłamstwem, ale nie było też całą prawdą, szczególnie gdy w grę wchodził Reid Alexander. Obserwowałem, jak ostatniej jesieni zdobył zaufanie Emmy – nawet jeśli zaraz potem efektownie je stracił – i nabrałem pełnego niechęci szacunku dla jego umiejętności udawania czarującego. No dobrze, musiałem przyznać, że jest czarujący. Ta część jego charakteru nie była udawana. Jest tylko zbyt samolubny i niedojrzały, żeby przejmować się padającymi na prawo i lewo ofiarami. Całkiem dosłownie.

Byłem na dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewien, że Emma nie nabierze się po raz drugi na jego sztuczki, ale ten jeden procent niepewności nie dawał mi spokoju. Wychowywany przez feministki, szybko nauczyłem się panować nad pokusą odgrywania samca alfa. Ale lata niechęci, jaką czułem do Reida z powodu Brooke, a potem gwałtowne pragnienie sprania go na kwaśne jabłko za to, że skrzywdził Emmę, sprawiły, że odczuwałem nietypową dla siebie potrzebę chronienia jej i podkreślania, że należy do mnie.

– Graham?

Spojrzałem na jej zaniepokojoną twarz i domyśliłem się, że muszę się krzywić gniewnie.

– Nie podoba mi się, że będziesz z nim spędzać czas.

Boże, gdyby matka i siostry mnie teraz usłyszały, nie darowałyby mi tego do końca życia.

Emma wydawała się zaskoczona, przechyliła głowę i uśmiechnęła się lekko.

– Wiesz chyba, że nie musisz być zazdrosny o Reida.

Skrzywiłem się w odpowiedzi.

– No właśnie chyba nie wiem.

Popatrzyła na nasze splecione dłonie, przesunęła czubkami palców po moim przedramieniu, a ja natychmiast pożałowałem, że nie jesteśmy w bardziej ustronnym miejscu.

– W zeszłym miesiącu rozmawiałam z nim po sesji zdjęciowej. Powiedział, że chciałby dostać drugą szansę. Nie wiem, na ile szczerze mówił, to Reid, więc wszystko jest możliwe, ale wydawało się, że jest bardziej szczery niż kiedykolwiek.

Rozmawiali w cztery oczy ostatniego wieczora w hotelu, w jego pokoju. Złapał ją za rękę i przytrzymał, gdy reszta z nas wychodziła na korytarz, a ja patrzyłem przez uchylone drzwi, jak kilka minut później Emma wychodzi z jego pokoju. Gdy wracała do siebie, miała łzy w oczach, a ja czułem się rozdarty. Nie chciałem, żeby była nieszczęśliwa, ale ulżyło mi, że cokolwiek mieli sobie do powiedzenia, nie doprowadziło do żadnego pojednania.

O ile wiedziałem, Reid Alexander nigdy na nikogo nie działał dobrze.

– Ale to, co miał mi do powiedzenia, było bez znaczenia – ciągnęła, patrząc na mnie – ponieważ wiedziałam, jakiego faceta bym chciała, nawet jeśli byłam pewna, że tego, na którym mi zależy, nie mogę zdobyć.

Pocałowałem ją w czubek nosa i roześmiałem się cicho, potrząsając głową.

– Nie miałem o tym pojęcia. Mogłabyś zrobić karierę jako pokerzystka, nie da się ciebie przejrzeć.

Właśnie w tym momencie pociąg wyjechał spod ziemi na brzeg East River, kierując się w stronę Manhattan Bridge, jednego z kilku mostów na Brooklynie. W pierwszej chwili słońce oślepiło nas tak, że niewiele widzieliśmy. Potem pojedyncze promienie zaczęły przebłyskiwać pomiędzy budynkami na drugim brzegu, odbijając się jak fale od wieżowców za naszymi plecami i migocząc na wąskim paśmie wody. To magiczny widok, na który mało kto mógłby pozostać obojętny.

– Och – powiedziała Emma i zamrugała. Oficjalnie zacząłem wcielać w życie plan zniechęcenia jej do wyjazdu z Nowego Jorku, gdy już się tu przeprowadzi.

Moja najstarsza siostra, Cassie, była rannym ptaszkiem. Jeśli wysiądziemy przy DeKalb, możemy w kilka minut być u niej. Wyciągnąłem telefon i obróciłem rękę Emmy dłonią do dołu na moim udzie. Aż za bardzo podobał mi się jej widok w tym miejscu.

Ja: Nie śpisz? Chciałbym Ci kogoś przedstawić.

Cas: Teraz? Pogięło Cię? Nie ma jeszcze siódmej! KTO to jest???

Ja: Tak, tak, wiem. Emma.

Cas: TA Emma?

Ja: Tak.

Cas: Ale ja się nie mogę ludziom pokazać!

Ja: Nie ma sprawy, ona się nie przejmie.

Cas: Skoro tak mówisz. Doug jeszcze śpi. Mały nie. Mały nigdy nie śpi. Nie mogę się doczekać dnia, kiedy będę mogła się przespać. Ledwie już pamiętam, jak się spało...

Ja: Haha, sorki, Cas. Będziemy za kilka minut.

– Odwiedźmy moją siostrę.

Na twarzy Emmy pojawiło się przerażenie, jej oczy otworzyły się szerzej.

– Jak to, teraz?!

Nie mogłem się nie roześmiać, bo Cassie zareagowała tak samo.

– Mieszka tuż za rzeką. Chciałbym, żebyś ją poznała. Będziesz zachwycona.

Schowałem komórkę do kieszeni dżinsów i pociągnąłem dłoń, którą przyciskała do piersi, na kolana. Od bardzo dawna nie zachowywałem się tak spontanicznie, co musi być naprawdę smutne, biorąc pod uwagę, że nie skończyłem jeszcze dwudziestu jeden lat. Całkiem często czułem się starszy niż wynikało z mojej metryki, ale wczesne ojcostwo tak właśnie wpływa na człowieka.

Oboje milczeliśmy przez resztę drogi, każde z nas zatopione w myślach. Wiedziałem, że byłem uprzedzony, zakładając, że Emma nie będzie umiała pogodzić się z tym, że mam dziecko. Ale bycie ojcem stanowiło powód, dla którego nie spotykałem się z nikim; powód, dla którego wahałem się przed wejściem w związek romantyczny. Nie chciałem przez to sugerować, że żyję w celibacie, chociaż Emma mogła odnieść właśnie takie wrażenie. Nie miałem pojęcia, jak wyjaśnić to nieporozumienie bez krępującej rozmowy – ale ta zdecydowanie mogła zaczekać.

Moje siostry, szczególnie Cassie, wspierały mnie i popychały do tego, żebym spotykał się z ludźmi i prowadził na tyle normalne życie, na ile to możliwe. Starsza o cztery lata Brynn jest mi bliższa wiekiem, ale zawsze byłem bliżej z Cassie, starszą o sześć lat. To do niej zwracałem się, kiedy psuły mi się kontakty z rówieśnikami, co zdarzało się często. Wystarczająco szkodziło mi już to, że byłem zarówno bardziej uzdolniony, jak i młodszy od kolegów z klasy. Ponieważ do tego bywałem przemądrzały, miałem bardzo niewielu przyjaciół. Artystyczna natura Cassie pozwalała jej lepiej rozumieć moją wrażliwość niż naszym rodzicom – wykładowcom akademickim.

Gdy moje siostry były niedługo po dwudziestce, a ich zaledwie siedemnastoletni brat został ojcem, żadna z nich nie zazdrościła mi tego. Ale Cassie zaofiarowała się, że będzie – brać co tydzień Carę na jedną noc do siebie, umożliwiając mi wieczorne wyjście jak zwykłemu nastolatkowi, a ona i moi rodzice opiekowali się małą na zmianę, gdy zacząłem regularnie grać w filmach.

Życie akademickie na Uniwersytecie Columbia okazało się znacznie bogatsze niż w małym prywatnym liceum, więc mogłem z łatwością pozostawać anonimowy wśród innych studentów. Ponieważ mieszkałem z rodzicami, a nie w akademiku, żadna dziewczyna nie mogła liczyć, że zaproszę ją na noc do domu. Gdy Cassie opiekowała się Carą, nocowałem w akademikach lub u znajomych, którzy niewiele o mnie wiedzieli, albo u dziewczyn, które nigdy nie wiedziały o mnie nic poza tym, jak się nazywam i co studiuję, a czasem nawet mniej.

– O czym myślisz? – zapytała Emma, prawdopodobnie denerwując się perspektywą spotkania z moją siostrą, podczas gdy ja na wyrost zamartwiałem się, jak zdoła się pogodzić z moimi obowiązkami rodzicielskimi.

– Hmmm? O niczym ważnym. – Rozplotłem nasze palce i objąłem ją ramieniem, żeby przyciągnąć bliżej. – Musisz wiedzieć, że Cassie już cię lubi. – Wyraz jej twarzy stał się bardziej, a nie mniej spanikowany. Ups. – To znaczy, opowiedziałem jej o tobie, kiedy kręciliśmy film. – Chyba lepiej, żebym nie zdradził, że taka rozmowa miała miejsce więcej niż raz.

– To jakie niby miała powody, żeby mnie polubić? Nie powinna być na mnie wściekła ze względu na ciebie?

Roześmiałem się. Zrozumie, kiedy pozna Cassie.

– Nie, za wynik końcowy obwiniała w dziewięćdziesięciu procentach mnie, a w pozostałych dziesięciu jego.

– Huh – powiedziała Emma, a ja nie potrafiłem odpowiedzieć na to inaczej niż pochylając się, by ją pocałować.

– To nasz przystanek – powiedziałem, kiedy tylko niechętnie oderwałem się od jej ust. Przynajmniej na kilka minut udało mi się odwrócić jej uwagę. Są powody, dla których rzadko działam pod wpływem impulsu, między innymi ten, że nie wychodzi mi to. Jedyną rzeczą, o jakiej myślałem, kiedy wsiedliśmy do metra, było ciepło i ten cudowny widok, który może przebić tylko widok w drodze powrotnej. Odwiedziny u Cassie były całkowicie nieprzemyślanym pomysłem.

Kiedy teraz się nad tym spokojniej zastanawiałem, ciągnięcie Emmy na spotkanie z moją siostrą niecałe dwie godziny po tym, jak zadeklarowaliśmy swoje uczucia, mogło przekraczać granice spontaniczności i wkraczać na terytorium bezmyślności. Cholera.

***

Emma

Nie mogłam uwierzyć, że Graham zabiera mnie na spotkanie ze swoją siostrą tak wcześnie rano w sobotę. Kilka minut po wyjściu na ulicę stanęliśmy przed jej domem, a ja pocieszałam się, że przynajmniej panika nie zdążyła ogarnąć mnie tak bardzo, żeby mnie całkiem sparaliżować.

Graham nacisnął przycisk domofonu i natychmiast kobiecy głos zapytał żartobliwie:

– Kto, do diabła, dzwoni o siódmej rano?

– Cześć, Cas – powiedział Graham z uśmiechem.

– Graham, zawsze byłeś nie do wytrzymania, wiesz o tym? – Domofon zabrzęczał, szczęknął zamek w drzwiach.

– Powtarzasz to od jakichś dwudziestu lat – odpowiedział, otworzył ciężkie metalowe drzwi i zaprosił mnie do ciasnego holu. Na jednej ścianie wisiały skrzynki pocztowe, po drugiej stronie znajdowała się pojedyncza winda. Gdy Graham nacisnął guzik, drzwi rozsunęły się ospale, jakby ktoś otwierał je ręcznie. – Mieszka na trzecim piętrze.

Jego ciemne oczy podpowiadały, że ma pomysł, jak wykorzystać tę jazdę, ale kiedy drzwi zamknęły się za nami, wziął mnie tylko za rękę i patrzył na przemian na staroświecką szachownicę na podłodze i bardzo powoli zmieniające się cyfry nad drzwiami. Gdy klaustrofobiczna kabina w końcu się zatrzymała, ścisnął moją rękę i pocałował mnie szybko.

Wyszliśmy na podest mający najwyżej dwa na dwa metry, a Graham zapukał lekko w jedne z dwojga drzwi. Odsunęły się liczne zasuwy, a mnie serce podeszło do gardła, tuż przed tym jak drzwi otwarły się i odsłoniły uśmiechniętą żeńską wersję Grahama, ubraną w dres i trzymającą malutkie niemowlę.

– Trzymaj – powiedziała do Grahama i podała mu dziecko, które odebrał z wprawą. Wyciągnęła rękę. – Jestem Cassie. A ty musisz być Emma. – Gdy uścisnęłam jej rękę, wciągnęła mnie lekko do mieszkania, za Grahamem, który skierował się do pokoju dziennego w centrum przestronnego loftu. Przemawiał do dziecka naturalnym głosem, jakby to był bardzo malutki człowiek, a nie niemowlę.

– Tak – wykrztusiłam.

– Graham, wiem na pewno, że chcesz kawy – powiedziała Cassie i przeszła przez pokój do połączonej z nim otwartej kuchni. – Emmo? Kawy?

– Jasne – odparłam i poszłam za nią. Obejrzałam się szybko na Grahama, który uśmiechnął się do mnie; jego ciemne oczy chłonęły mnie, a moje robiły to samo z nim. To uczucie było nierealne. Żadna jego część nie jest teraz poza zasięgiem mojej wyobraźni, od pełnych warg i szerokich ramion do dłoni podtrzymujących dziecko w zgięciu łokcia.

Nagle poczułam, że wszystko to dzieje się za szybko, ale zanim zdążyłam porządnie spanikować, w kieszeni zawibrował mój telefon. Gdy podskoczyłam i pisnęłam, Cassie odwróciła się, unosząc jedną brew na ślicznej, pozbawionej makijażu twarzy. Kiedy wyciągnęłam komórkę, z ekranu uśmiechnęło się zdjęcie mojego ojca.

– Cześć, tato. – Zostawiłam mu karteczkę, że spotykam się z Grahamem w kawiarni.

– Gdzie jesteś? – Nie był wyprowadzony z równowagi, ale nie był też całkiem spokojny.

– Nie znalazłeś mojej karteczki? Pod twoimi okularami?

– Tak, i właśnie jestem w kawiarni, gdzie, tak przy okazji, ciebie nie ma.

Aha.

– No, Graham i ja postanowiliśmy się przejść, a potem wsiedliśmy do metra, bo jest troszkę chłodno, i teraz jesteśmy na Brooklynie.

– Na Brooklynie?! – wrzasnął przenikliwym głosem. Graham i Cassie spojrzeli na moją komórkę, a potem na siebie z przeciwnych końców dużego pokoju.

– Jesteśmy w mieszkaniu jego siostry. – Uśmiechnęłam się do niej, mam nadzieję, że uspokajająco. – Wpadliśmy na kawę.

– Emmo, w południe mamy samolot… – Tata starał się, żeby w jego głosie brzmiał tylko lekki niepokój.

– Wiem, tato.

– Ale… – Westchnął, a ja wyobraziłam sobie, jak pociera dłonią twarz, gestem, jaki robił, kiedy był sfrustrowany. Przez ostatnie sześć miesięcy zbliżyliśmy się do siebie, ale wiele lat temu stracił szansę na kontrolowanie mojego życia i wiedział o tym. – Kiedy wracasz?

– Kiedy chcesz jechać na lotnisko? – zrobiłam unik.

– O wpół do dziesiątej?

Zeszłego wieczora, w zeszłym miesiącu, zeszłej jesieni, niczego nie chciałam tak bardzo, jak usłyszeć od Grahama, że mu na mnie zależy, a teraz to usłyszałam. Nagle uświadomiłam sobie, że musimy się pożegnać za niecałe dwie godziny, a cała ta historia zaczęła mi się wydawać beznadziejnie zaplątana i skomplikowana.

– Emmo?

– Tak, tato, przepraszam. Wrócę w porę, żeby się spakować.

Gardło mi się zacisnęło na myśl o tym, że może minąć ponad miesiąc, zanim znowu zobaczę Grahama.

– Wszystko w porządku?

– Mhm.

Znowu westchnął.

– Później porozmawiamy, skarbie. Rozumiem, że teraz jesteś zajęta.

– Dzięki, tato. Niedługo wrócę.

***

Okazało się, że Cassie jest wiolonczelistką w Nowojorskiej Orkiestrze Symfonicznej, obecnie na krótkim urlopie, by pracować na pełen etat jako matka.

– Nie mogę pozwolić, żeby młodszy brat był lepszym ode mnie rodzicem – uśmiechnęła się, obserwując Grahama robiącego miny do małego, który miał na imię Caleb.

Wskazała mi barowy stołek i przeszła na drugą stronę przykrytej granitowym blatem wyspy kuchennej, podczas kiedy ja rozglądałam się po lofcie. Na ścianach z surowej cegły, obok dwóch rowerów, wisiały drewniane wycinanki, metalowe rzeźby, obrazy, reprodukcje i kolaże. Przy oknach stały oparte kontrabas i wiolonczela, a sięgające do sufitu półki uginały się od książek i fotografii. Wnętrze było bezpretensjonalne i przytulne.

Moja macocha, Chloe, uznałaby, że jest okropne. Ja byłam zachwycona.

– Co cię sprowadza do Nowego Jorku, Emmo? – zapytała Cassie, nalewając kawy do trzech kubków.

– Przyjechałam z tatą, żeby wybrać college.

Spojrzała przelotnie w głąb pokoju i znowu na mnie, z uśmiechem.

– Naprawdę? Czyli jesienią przeprowadzasz się do Nowego Jorku? – Skinęłam głową, a jej uśmiech stał się jeszcze szerszy. – Jestem pewna, że mój brat będzie przeszczęśliwy.

Zastanawiałam się, co konkretnie Graham opowiedział jej o mnie. Zupełnie jakbym zapytała o to głośno, oparła się na łokciach i zniżyła głos:

– Strasznie mu na tobie zależy, wiesz? – Moja twarz pociemniała, ale ona nie przejęła się tym. – Nie wtrącałabym się, ale on jest tak cholernie zamknięty w sobie, że jeśli któreś z was nie zdobędzie się na odrobinę śmiałości, to wszystko skończy się na zmarnowanych szansach.

Odchrząknęłam.

– My już, no, rozmawialiśmy o tym rano – powiedziałam, a ona klepnęła dłonią blat.

– Dzięki Bogu! Najwyższy czas.

– Na co najwyższy czas? – rozległ się głos Grahama tuż za mną. Usiadł na stołku obok.

Cassie uniosła brwi i spojrzała na niego wyniośle.

– Gdybyśmy chciały, żebyś brał udział w tej rozmowie, mówiłybyśmy głośniej.

Roześmiał się, a Caleb zaczął do niego gaworzyć.

– Nie ma sprawy. Wyciągnę to z Emmy potem.