Suzanne Young

Epidemia

Copyright © 2022 by Suzanne Young 

Copyright © by Virtualo, 2022

Przekład: Andrzej Goździkowski

Redakcja: Marta Stęplewska

Korekta: Grzegorz Krzymianowski

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-272-7639-1

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Dedykuję Brandi – ta książka jest dla naszych babć: Josephine Parzych i Mary Cavallaro

Rozdział pierwszy

Całe moje życie to jedno wielkie kłamstwo. To, za kogo siebie uważałam, było niczym więcej jak tylko zręcznie opowiedzianą historyjką o dziewczynie, która już od dawna nie żyła. Dowiedziałam się o tym dopiero niedawno i od tamtej pory nie jestem niczego pewna. Kiedy tamta dziewczyna umarła, miałam zastąpić ją tylko na trochę. Tymczasem jednak straciłam własną tożsamość. Nie pamiętam mojego prawdziwego imienia, nie wiem, jaka była moja prawdziwa rodzina. I pomyśleć, że wierzyłam, że to ja jestem prawdziwą Quinlan McKee.

Teraz już wiem, że jestem nikim.

Kiedy autobusem zarzuciło na jakimś wyboju, szyby w jego oknach zadzwoniły, a ja podskoczyłam na fotelu. W zapadającym za oknami mroku wszystko stawało się niewyraźne. Czułam mrowienie w palcach, usta miałam odrętwiałe, a skórę pokrywał mi zimny pot. Chyba dalej byłam w szoku.

Obok mnie siedział Deacon ze słuchawkami w uszach. Musiał słuchać muzyki bardzo głośno, bo dźwięki dochodziły do mnie całkiem wyraźnie. Znajdowaliśmy się w autokarze wiozącym nas do Roseburga w stanie Oregon. Ta podróż była zupełnie nieprzemyślana i spontaniczna, lecz miała wysoką stawkę – zależało od niej, czy wreszcie dowiem się, kim naprawdę jestem. Przed chwilą odkryłam jednak coś, co wywróciło cały mój plan do góry nogami. Nie wiedziałam już, co nas czeka. Jeszcze dwadzieścia minut wcześniej sądziłam, że nareszcie dogadaliśmy się z Deaconem i znaleźliśmy sposób na bycie razem mimo wszystkich kłamstw, z których składało się moje życie. Jednak te dwadzieścia minut było przyspieszoną lekcją życia, która pozbawiła mnie złudzeń.

Spojrzałam na Deacona, szukając w jego twarzy śladu niecnych intencji. Zobaczyłam jednak tylko piwne oczy, które, jak wiedziałam, czasami spoglądały tak przenikliwie, jakby umiały przejrzeć moją duszę na wylot. Widziałam usta o perfekcyjnym kształcie i wyraziście zarysowaną szczękę. Znałam tę twarz na pamięć, mogłabym rozpoznać ją samym dotykiem. Deacon spoglądał prosto przed siebie i kiwał lekko głową w rytm muzyki. Nic w zachowaniu mojego towarzysza nie zdradzało jego prawdziwych intencji. Nagle poczułam się przez niego zdradzona, musiałam się odwrócić. Wychodziło na to, że wszystkie moje znajomości też były kłamstwem.

Odwróciłam się do okna, żeby nie okazać przepełniających mnie emocji. Ten dzień przyniósł szereg straszliwych odkryć, po których to ostatnie było po prostu kolejnym elementem czarnej serii. Miałam wrażenie, że całe zło, które się na mnie zwaliło, dokonało w moim sercu nieodwracalnych zniszczeń. Kiedy dowiedziałam się, że nie jestem tym, za kogo się uważałam, nadal mimo wszystko miałam kogoś, komu mogłam zaufać – Deacona. Dwadzieścia minut temu zmieniło się również to, gdy na jego komórce odczytałam wiadomość o treści: „Odnalazłeś już ją?”.

Wiadomość taką mogło wysłać kilka osób, przy czym żadna z nich nie powinna wiedzieć, gdzie przebywam. Ilekroć próbowałam racjonalnie wytłumaczyć sobie tego SMS-a, uderzał mnie na nowo oczywisty fakt: Deacon faktycznie to zrobił, odnalazł mnie. Czekał na mnie, kiedy dotarłam na stację, ponieważ dokładnie wiedział, jaki będzie mój następny krok. Nikt nie znał mnie lepiej niż on. I właśnie to czyniło mnie tak łatwym celem. Każdy sobowtór wie, że najbardziej skuteczną bronią w manipulacji są zaufanie i miłość.

Deacon i ja byliśmy sobowtórami, zawodowo zajmowaliśmy się odczytywaniem i naśladowaniem ludzkich emocji. Przez wiele lat dobrowolnie odgrywałam role nieżyjących dziewczyn, aby pomóc ich rodzinom uporać się z żałobą. Byłam lekiem na ich cierpienie, naczyniem, do którego mogli przelać swoje łzy. Nie miałam jednak pojęcia, że również ja sama w prywatnym życiu byłam tylko sobowtórem pewnej nieżyjącej dziewczyny. Prawdziwa Quinlan McKee umarła w wieku sześciu lat. Wtedy doktor Arthur Pritchard zaproponował, żebym to ja odegrała jej rolę. Propozycję tę złożył mojemu… ojcu.

Zamknęłam oczy, przeklinając się za sentymentalizm. Przestań myśleć o tym mężczyźnie jak o swoim ojcu, strofowałam się w myślach. Tom McKee nie był moim biologicznym tatą.

Na niewiele się to zdało – na myśl o tym, że już go nie zobaczę, zbierało mi się na płacz. W końcu przecież ten człowiek na swój sposób przez wiele lat był dla mnie jak ojciec. To on mnie wychował i nic nie mogło tego zmienić, nawet to, że przez cały ten czas mnie okłamywał. Kiedy byłam jeszcze mała, czesał mi włosy i przygotowywał jedzenie. Razem oglądaliśmy filmy i, oczywiście, razem trenowaliśmy, żebym lepiej sprawdzała się w pracy dla wydziału żałoby. Moim zadaniem było pomóc mu przezwyciężyć żałobę po stracie córki. Trzymał mnie przy sobie, ażeby nie doświadczać cierpienia po jej śmierci, a odwdzięczył mi się za to, raniąc mnie. Jednak mimo wszystko był moim tatą.

W pewnym momencie poczułam na dłoni muśnięcie palców Deacona. Zaskoczona uniosłam wzrok i napotkałam jego spojrzenie. Niesamowite, że ten chłopak prawdopodobnie zdradził mnie w jeszcze większym stopniu niż wszyscy inni, a mimo to w jego twarzy nie mogłam dopatrzyć się niczego, co by tę zdradę potwierdzało.

– Wszystko gra? – spytał Deacon, wyjmując z uszu słuchawki.

Odczekałam chwilę, po czym przywołałam na usta smutny uśmiech. Postanowiłam, że muszę odnaleźć jakąś rysę w jego nieprzeniknionej masce.

– Tak – odparłam. – Myślałam o tacie.

Na wspomnienie mojego ojca Deacon skrzywił się, chcąc w ten sposób dać do zrozumienia, że mi współczuje. Odszukał moją dłoń i lekko ją uścisnął, żeby dodać mi otuchy.

– Nie rób tego – poradził. – Nie jest tego wart.

Miał rację, lecz w kontekście SMS-a, którego u niego podpatrzyłam, zakrawało to na ironię. Przyjrzałam się naszym splecionym dłoniom – wydawały się tak doskonale dopasowane. Jest mój, pomyślałam, czując ból w sercu. Przecież zawsze był mój, czyż nie?

Ile jednak razy Deacon mnie okłamał? Od jak dawna mną manipulował?

A najważniejsze pytanie, jakie nie dawało mi spokoju, brzmiało: Kto wysłał do niego tego SMS-a?

– Pamiętasz, jak już raz próbowaliśmy uciec? – spytał, opierając skroń o zagłówek fotela i spoglądając na mnie pełnym miłości wzrokiem. Jego rozmarzone spojrzenie niemal wystarczyło, żeby zupełnie mnie obezwładnić.

– No właśnie, „próbowaliśmy”. I nie udało nam się.

– Ale całkiem nieźle nam szło – roześmiał się Deacon. – Zdążyliśmy dotrzeć do podjazdu pod domem, zanim zobaczył nas twój tata. To wtedy stchórzyłaś. Nigdy nie uciekliśmy dalej niż wtedy. Aż do teraz. Ale tym razem nic już nas nie zawróci, prawda?

– Rzeczywiście – przyznałam, spoglądając znów na nasze splecione dłonie.

Gładził mnie kciukiem po wewnętrznej stronie nadgarstka, od czasu od czasu zatrzymując palec w miejscu, gdzie najlepiej wyczuwalny był puls. Na chwilę dałam się porwać tej pieszczocie. W końcu jednak przyszło otrzeźwienie – przecież w ten sposób Deacon mógł na bieżąco śledzić bicie mojego serca. Działał niczym wykrywacz kłamstw.

Nie byłam wystarczająco ostrożna. Nie chroniłam siebie tak, jak powinnam, mimo że ojciec ostrzegał mnie, że wydział żałoby będzie chciał mnie dopaść. Zapowiedział, że nie pozwolą mi uciec, ponieważ mieli wobec mnie plany – miałam pracować dla tej organizacji w innej roli. Nie wiedział tylko, na czym owa rola miałaby polegać. Niewykluczone, że SMS, który otrzymał Deacon, miał z tym jakiś związek.

– Co jest? – spytał chłopak, mrużąc podejrzliwie oczy. – Wiem, że twój tata okazał się skończonym dupkiem, ale chyba gryzie cię coś jeszcze?

– Po prostu dzieje się za dużo naraz – powiedziałam, starając się nadać swojemu głosowi możliwie najbardziej naturalne brzmienie. Jak gdyby nigdy nic cofnęłam rękę, przeczesałam dłonią włosy i położyłam ją na kolanie. Deacon zrobił to samo, jednak w żaden sposób tego nie skomentował. Po chwili dodałam: – Nie wiem, co zastaniemy w Roseburgu.

Tam, dokąd podążaliśmy, spodziewałam się odnaleźć doktora Arthura Pritcharda oraz jego córkę Virginię. Moje motywy do podjęcia tej podróży były złożone – ponieważ Virginia miała pewien związek z moim ostatnim zleceniem, czułam się zobowiązana do sprawdzenia, jak sobie radzi; przede wszystkim jednak interesował mnie Pritchard. Mój ojciec uważał, że Arthur jako jedyny jest w stanie nakłonić wydział żałoby, by przestał mnie nękać. Co więcej, miał świadomość, kim tak naprawdę jestem. Być może był jedynym człowiekiem znającym moją prawdziwą tożsamość.

Wiedziałam, że zanim go odszukam, muszę za wszelką cenę uniknąć schwytania przez wydział. Nie wiedziałam, do czego są zdolni pracujący dla niego ludzie. Wiedziałam za to, że ma on też inne zadania poza leczeniem żałoby – angażował się w tuszowanie niewygodnych faktów i nie cofał się przed żadnym kłamstwem. Mój ojciec wyraźnie bał się tych ludzi. Moja doradczyni, Marie, uciekła z miasta, żeby nie wpaść w ich ręce. A ja nie wiedziałam nawet, z czym tak naprawdę się mierzę. Potęgowało to tylko mój strach.

A teraz tkwiłam w autokarze z człowiekiem, którego kochałam, a który najprawdopodobniej był moim wrogiem. A może po prostu popadałam w paranoję? Choć przecież z drugiej strony całe moje dotychczasowe życie nią było. W innych okolicznościach mogłabym zaczekać, aż wydział uzna, że pora wymienić mnie na innego sobowtóra, ale doskonale zdawałam sobie sprawę, że nikt taki się nie pojawi. Byłam zdana na siebie – jak zawsze. Dlatego musiałam uciekać, licząc, że w końcu dowiem się, po której stronie tak naprawdę stoi Deacon.

Mój towarzysz umieścił znów w uszach słuchawki i westchnął ciężko, jakby był wykończony.

– Gdy tylko dotrzemy do Roseburga – powiedział, obrzucając mnie spojrzeniem – idziemy coś zjeść. Oboje mamy ze zmęczenia nerwy napięte jak postronki.

– Umowa stoi – zgodziłam się chętnie. Po chwili za oknem mignął mi znak zapowiadający przystanek w miejscowości Eugene. Unosząc palec, jakbym zamierzała powiedzieć coś bardzo ważnego, dodałam: – Ale moim zdaniem nie ma co czekać. Powinniśmy przekąsić coś już w Eugene. Nie wytrzymam do Roseburga, umieram z głodu.

Marszcząc brwi, Deacon wyjrzał przez okno, żeby sprawdzić, gdzie jesteśmy.

– No nie wiem – odezwał się. – Postój nie potrwa zbyt długo.

– Jestem głodna – odezwałam się błagalnym głosem.

Chłopak zerknął szybko na tył autokaru. Widząc to, zmartwiałam z przerażenia. Wyraźnie próbował nawiązać kontakt wzrokowy z kimś siedzącym za nami. Podróżował z pomocnikiem czy tylko wyciągałam pochopne wnioski? Niestety nie miałam czasu, żeby sprawdzić, jak jest naprawdę.

– No dobra – zgodził się w końcu niechętnie. – Możemy zamówić coś na wynos. Dla ciebie wszystko.

Ostatnie słowa wypowiedział takim tonem, jakby płynęły z głębi serca. Było to z jego strony skrajnie okrutne. Przywołałam na usta uśmiech i szybko uciekłam wzrokiem w bok. Czułam się, jakby ktoś z wielką siłą uderzył mnie w pierś. Przy każdym oddechu narastał ból w żebrach. Miałam wrażenie, że serce ściska mi stalowa obręcz.

Nie kocha cię, powtarzałam sobie w myśli. Dlatego nigdy nie zapewniał cię o swojej miłości. I dlatego nigdy tego nie zrobi.

Czy była to prawda, czy nie, powtarzałam te zdania w myśli tak długo, aż poczułam, jak między mną a nim zaczyna wznosić się odgradzający nas mur. Ukryłam za nim bezpiecznie swoje prawdziwe uczucia, dokładnie tak, jak robiłam to zawsze podczas swoich zleceń. Wyobraziłam sobie, że Deacon jest moim klientem i dotyczące go zlecenie właśnie dobiega końca. Musiałam teraz wślizgnąć się z powrotem w swoje prawdziwe życie, nie zabierając ze sobą żadnych pamiątek, żadnego bagażu. Postanowiłam, że zostawię to wszystko teraz, w tym autokarze. Wszystko, włącznie z Deaconem.

Rozległ się pisk hamulców, a siła bezwładu popchnęła nas do przodu, gdy autokar zatrzymał się przy niewielkim i zatłoczonym budynku stacji. Zapaliły się wewnętrzne światła w kabinie, a pasażerowie poderwali się z miejsc i zaczęli tłoczyć w przejściu, jakby autokar miał odjechać, nie wypuściwszy ich na zewnątrz.

– Mamy tylko kwadrans – zapowiedział Deacon, po czym wyciągnął spod fotela torbę podróżną, położył ją między nami i zapiął w niej zamek. Nie sprawdził komórki, a zatem dalej nie wiedział, że dostał SMS-a. A co ważniejsze, nie wiedział też, że go przeczytałam.

Zarzuciłam na ramiona plecak i ustawiliśmy się w kolejce osób oczekujących na wyjście. Kiedy tak czekaliśmy, ukradkiem zerknęłam na tył autokaru. Moją uwagę od razu przykuła kobieta siedząca cztery rzędy za nami. Wyróżniała się z tłumu pasażerów. Nie rozpoznałam jej, jednak sztywna, wyprostowana postawa i stoicki spokój rysujący się na twarzy podpowiedziały mi, że może być lekarzem. W pewnym momencie nasze spojrzenia się skrzyżowały – kobieta w ułamku sekundy odwróciła ode mnie ciemne oczy, byłam jednak już pewna, że pracuje dla wydziału żałoby. I że znalazła się w tym autokarze ze względu na mnie.

Z nerwów urosła mi w gardle gula. Gdybym się nie pilnowała, mogłabym zupełnie się rozkleić i wybuchnąć płaczem. Rzuciłabym się wtedy na szyję Deaconowi i zaczęła błagać go o pomoc. Ale czy pomógłby mi? Wyjściem byłby też powrót do domu mojego ojca, żeby dalej żyć w kłamstwie jako Quinlan McKee i pracować dla wydziału. W pewnym sensie takie rozwiązanie byłoby prostsze. Ogarnęło mnie tak wielkie przerażenie, że nie wiedziałam nawet, czy zdołam o własnych siłach wysiąść z autokaru, a co dopiero, czy podołam sama temu, co zamierzyłam.

Kiedy jednak człowiek zostaje przyparty do muru, jakimś cudem odkrywa rozwiązanie, którego się nie spodziewał. Gdy Deacon ustawił się w kolejce wysiadających i zrobił dla mnie miejsce, podziękowałam mu skinieniem głowy i zaczęłam krok za krokiem razem z pozostałymi pasażerami posuwać się ku wyjściu.

– Przepraszam bardzo – rozległ się za nami damski głos. Na jego dźwięk zamarłam. Był nieco zachrypnięty, głęboki, od razu skojarzył mi się z kobietą, którą dojrzałam przed chwilą. – Bardzo pana przepraszam.

Po chwili usłyszałam, jak któryś z pasażerów przepuszcza kobietę. Było jasne, że ona też zamierza wysiąść z autokaru.

Zbliżyłam się do stojącego przede mną biznesmena. Najchętniej przecisnęłabym się obok niego i rzuciła do ucieczki. Tkwiłam jednak w kolejce, tak samo jak wszyscy pozostali pasażerowie. Słyszałam, że kobieta jest coraz bliżej mnie. Mój strach z każdą sekundą wzrastał. W pewnym momencie Deacon położył mi dłoń na biodrze, popychając mnie delikatnie do przodu.

Czując narastającą panikę, rozpaczliwie próbowałam zrozumieć sytuację, w której się znalazłam, ale wciąż natrafiałam na zbyt wiele niewiadomych. Wiedziałam, że nie zdążę uciec.

– Przepraszam, chłopcze – powiedziała kobieta. Jej głos dobiegał z tak bliska, że byłam niemal stuprocentowo pewna, że zwraca się do Deacona. Mówiła serdecznym tonem, jednak chłopak ani na chwilę nie zabrał dłoni z mojego biodra.

– Przykro mi, ale nie mam jak pani przepuścić. Wszyscy stoimy ściśnięci jak sardynki w puszce – odezwał się Deacon.

Nie musiałam odwracać się w ich stronę – moją specjalnością było odczytywanie emocji z ludzkich zachowań, a w głosie Deacona dosłyszałam podenerwowanie. Mogłam tylko liczyć na to, że nie zna tej kobiety i że za chwilę nie wyda mnie ludziom, przed którymi uciekaliśmy. Nadal nie mieściło mi się w głowie, że mógłby to zrobić.

Przestań, nakazałam sobie w myślach. Nie mogłam dopuścić, by miłość do Deacona mnie zaślepiła. Musiałam czym prędzej znaleźć jakąś kryjówkę. Stawka była zbyt wysoka, żeby ryzykować. I nawet ewentualna pomoc ze strony Deacona niewiele tu zmieniała.

W pewnym momencie wypatrzyłam jakąś starowinkę stojącą dwa rzędy przed nami. Mocowała się z walizką, ściskając w drugiej ręce laskę. Obserwowałam ją przez chwilę spod oka, a kiedy było jasne, że nikomu nie chce się jej pomóc, zaczęłam przepychać się w jej stronę.

– Przepraszam – powiedziałam niegłośno, zwracając się do stojącego przede mną biznesmena. – Chciałabym pomóc tej pani.

Mężczyzna, nie chcąc powodować zatoru, ustąpił mi miejsca i po chwili znalazłam się obok kobiety.

– Pomogę pani z tą torbą – zaproponowałam.

Staruszka zmierzyła mnie wzrokiem, a po chwili uśmiechnęła się promiennie, przez co zmarszczki wokół jej błękitnych oczu stały się głębsze.

– Dziękuję ci, złotko – powiedziała, podając mi walizkę.

Kiedy się odwróciłam, natrafiłam na utkwione we mnie spojrzenie Deacona. Na jego ustach błąkał się uśmiech, jakby był pod wielkim wrażeniem mojej uprzejmości względem starszej pani. Skinęłam głową w stronę okna, dając mu do zrozumienia, że spotkamy się zaraz na zewnątrz. Deacon wydawał się nieświadomy moich prawdziwych zamiarów. I znów powróciła myśl, że jeszcze mogę się wycofać; mogę poprosić go o pomoc. Ale w następnej chwili mój wzrok padł na kobietę stojącą za nim. W jej twarzy dostrzegłam panikę. I wtedy już wiedziałam, że muszę uciekać.

Zmusiłam się, by ta część mnie, która nadal kochała Deacona, poddała się. Czułam niemal fizycznie, jak miłość do niego opuszcza moje ciało – spływała wzdłuż moich rąk i nóg, a następnie uciekała przez palce u dłoni i stóp. Po chwili byłam zupełnie pozbawiona emocji – stałam się naczyniem gotowym na przyjęcie nowej tożsamości. Ruszyłam za staruszką, posuwając się ku wyjściu. Jeszcze niedawno łudziłam się, że rozpoczynam nowy rozdział w życiu, że razem z Deaconem odkryję prawdę o mojej przeszłości. Teraz jednak wiedziałam, że nikt mi w tym nie pomoże. Nikomu nie mogłam zaufać. A czas na miłość dobiegł końca.

Miałam doświadczenie w znikaniu bez śladu, jednak wiedziałam, że tym razem nie będzie to takie łatwe. Deacon jako sobowtór był mistrzem w przybieraniu nowych tożsamości i wtapianiu się w otoczenie. W jednej ręce trzymałam walizkę staruszki, drugą zaś wsunęłam do kieszeni, żeby sprawdzić, jakie przedmioty mam przy sobie. Natychmiast wyczułam pod palcami krawędź plastikowej karty kredytowej mojego ojca. Zanim wydział żałoby powiadomi bank o jej zagubieniu i konto zostanie zablokowane, zdążę może chociaż raz z niej skorzystać. W portfelu miałam trochę gotówki, a w plecaku ciuchy na przebranie, płytę DVD, którą zostawiła mi Marie, oraz parę innych drobiazgów. Nie dysponowałam jednak niczym, co mogłoby mi się od razu przydać w ucieczce. Spojrzałam przez okno w kierunku budynku stacji.

Jestem w Eugene, pomyślałam. Odgrywałam tu kiedyś rolę pewnej nieżyjącej dziewczynki.

Melanie Sanders zginęła w wieku czternastu lat w wypadku samochodowym. Jej rodzina mieszkała w pięknej starej dzielnicy. Była jedynaczką, a jej rodzice zupełnie nie mogli się pozbierać po śmierci córki. Gdy kończyłam u nich zlecenie, miałam nadzieję, że zdecydują się na kolejne dziecko. To byli tacy dobrzy ludzie.

Nadal pamiętałam układ ulic. Wiedziałam, że jeśli dostanę się do centrum miasta, na pewno znajdę tam jakąś kryjówkę. Planowałam zebrać siły przez noc, a rankiem się stąd ulotnić. Deacon pomyśli, że będę próbowała prysnąć z miasta od razu. Po co miałabym się tu zatrzymywać? Liczyłam, że wydział żałoby wyciągnie podobne wnioski.

Na razie musiałam się jednak niepostrzeżenie wymknąć.

Zeszłam po stromych schodkach autokaru i ustawiłam walizkę na ziemi u stóp staruszki. Otworzyła usta, żeby mi podziękować, ja jednak wyminęłam ją bez słowa i raźnym krokiem ruszyłam w stronę pobliskiego budynku stacji. Byłam już przy drzwiach, gdy dobiegło mnie wołanie Deacona. Na dźwięk jego głosu drgnęłam, jednak nie odwracając się, położyłam dłoń na klamce. Wiedziałam, że mam nad nim tylko kilka sekund przewagi. Przekraczałam próg budynku ze świadomością, że ten krok zmienia wszystko.

Teraz musiałam być naprawdę cwana. Cwańsza niż cały wydział żałoby. W pierwszej kolejności musiałam jednak przechytrzyć Deacona.

Spokojnym krokiem skierowałam się do łazienki. Nie oglądałam się za siebie. Kiedy chcesz zniknąć, nie powinnaś nigdy oglądać się przez ramię. Przeciskając się przez tłum, starałam się wchodzić w największe skupiska ludzi, tak żeby ci musieli rozstąpić się przede mną, a potem zbić znowu i zasłonić mnie przed Deaconem. Poruszałam się dokładnie po torze idących przede mną i za mną osób. W ten sposób stawałam się niewidzialna. Byłam niczym uliczny magik, który wykonuje jedną ręką przykuwający uwagę gest, podczas gdy drugą umieszcza kulkę pod jednym z trzech kubków.

W pewnym momencie zaszłam drogę mamie trzymającej na rękach wiercącego się malucha. Przeprosiłam ją półgłosem, a już po chwili znalazłam się tuż przed biznesmenem rozmawiającym przez komórkę. Moje ruchy były płynne i szybkie. Kiedy dojrzałam jakąś starszą panią kierującą się do łazienki, szybko znalazłam się u jej boku. Idąc obok niej, byłam niewidoczna dla kogoś, kto stałby przy tylnym wejściu na stację.

Dopiero kiedy znalazłam się w łazience, zwolniłam. W powietrzu unosił się intensywny kwiatowy zapach, co chwilę rozlegał się szum spuszczanej wody oraz pomruk włączanych suszarek do rąk. Zbliżyłam się do stanowiska do przewijania dzieci, gdzie zsunęłam z ramion plecak. Wiedziałam, że będę musiała się z nim rozstać. Zdjęłam sweter, z plecaka wyciągnęłam moją ulubioną bluzę z kapturem. Wyjęłam z podajnika foliowy worek i wrzuciłam do niego koszulkę z logo Rolling Stonesów, płytę DVD, którą znalazłam w teczce z moimi aktami osobowymi w mieszkaniu Marie, bieliznę i trochę kosmetyków. Plecak wepchnęłam do kubła na śmieci. Nikt nie zauważył, co robię.

Kiedy zerknęłam w lustro, poczułam wzbierające emocje, jednak siłą woli utrzymałam je na wodzy. Nie miałam na nie teraz czasu. Z kieszeni wyjęłam gumkę i związałam włosy w luźny koński ogon, tak żeby ukryć moje blond odrosty. Kiedy spojrzałam w bok, dwie umywalki dalej zobaczyłam kobietę myjącą ręce. Na rączce swojej walizki zawiesiła czapeczkę baseballową. Nieco dalej, na drzwiach do jednej z kabin, ktoś korzystający z niej powiesił dżinsową kurtkę.

Nie miałam najmniejszej ochoty kraść. Kiedy pracowałam jako sobowtór, zdarzało mi się czasem zabrać… pamiątkę z domu klientów – jakąś koszulkę albo naszyjnik. Ale sytuacja była zupełnie inna, dziewczyny, do których należały te rzeczy, nie żyły. Natomiast teraz miałam ukraść coś naprawdę. Próbowałam sobie wytłumaczyć, że tylko w ten sposób uda mi się stąd wydostać.

Omiotłam spojrzeniem całą łazienkę, po czym pewnym krokiem ruszyłam ku wyjściu. Mijając kobietę przy zlewie, schyliłam się i błyskawicznie odczepiłam pasek, za który czapeczka była przyczepiona do rączki walizki. Chwilę później baseballówka tkwiła już bezpiecznie schowana pod moją bluzą. Nie zatrzymując się nawet na chwilę, zdjęłam kurtkę przewieszoną przez drzwi; zrobiłam to tak swobodnie, jakbym wyciągała rękę po swoją własność. I znowu nikt mnie nie zauważył.

Zmierzając ku drzwiom, założyłam czapeczkę na głowę, a ręce wsunęłam w rękawy kurtki. Podniosłam też kołnierz, żeby krył mnie przed ciekawskimi spojrzeniami. Poruszałam się szybko, nie na tyle jednak, by ściągnąć na siebie uwagę postronnych obserwatorów. Zbliżałam się do miejsca, gdzie korytarz się rozwidlał, przez cały czas lawirując w tłumie. Nim zniknęłam za rogiem, zerknęłam szybko w lustro zawieszone pod sufitem. Poszukałam w odbiciu wydzielonej części barowej i po chwili dojrzałam Deacona. Stał zwrócony przodem do lustra, dłonie splótł na karku i marszcząc brwi, bezradnie rozglądał się wkoło. Wiedział już, że coś nie gra. Czuł to. Nigdzie nie dostrzegłam natomiast kobiety z autobusu. A więc może myliłam się co do niej – może nie miała nic wspólnego z wydziałem żałoby. Nie miałam jednak czasu na roztrząsanie tej kwestii.

Błyskawicznie skręciłam w drugi korytarz i skierowałam się do wyjścia ze stacji. Przez cały czas starałam się nie wyglądać na spanikowaną. Chciałam sprawiać wrażenie osoby, która się spieszy, to wszystko. Wolałam się nie odwracać, żeby sprawdzić, czy Deacon podąża za mną. Idąc, trzymałam się blisko ściany, aż w końcu zobaczyłam rozsuwane drzwi wejściowe. Na zewnątrz się rozpadało. Podziękowałam za to w myślach – w deszczu trudniej będzie mnie znaleźć.

Pewnym krokiem zmierzałam ku szklanym rozsuwanym podwojom. Gdy tylko znalazłam się na zewnątrz, narzuciłam na czapeczkę kaptur; ponieważ padał deszcz, nie powinno to nikogo specjalnie dziwić. Przez jakiś czas szłam przed siebie chodnikiem, wypatrując taksówki. Kiedy wreszcie jakaś się pojawiła, zamachałam na nią. Starałam się nie odwracać w kierunku wejścia na stację, na wypadek gdyby stał tam Deacon. Gdy taksówka zatrzymała się, wsiadłam szybko i zatrzasnęłam drzwi. W lusterku wstecznym odnalazłam utkwione we mnie ciemne oczy kierowcy.

– Proszę mnie zawieźć na róg Piątej i Pearl – rzuciłam, po czym zsunęłam się jak najniżej na siedzeniu.

Nie chciałam się oglądać, zamiast tego przysunęłam się do okna i zerknęłam ostrożnie w boczne lusterko, obawiając się, że zobaczę w nim odbicie Deacona. Patrzyłam aż do chwili, gdy budynek stacji zniknął mi z oczu. Kiedy odjechaliśmy na tyle daleko, że przestałam go widzieć, nagle z całą mocą dotarła do mnie ponura prawda: zostałam sama.

Rozdział drugi

Kiedy miałam siedem lat, pewien lekarz zaprowadził mnie do mężczyzny, któremu niedawno umarło dziecko. Mężczyzna ten, który miał stać się moim nowym ojcem, opłakiwał śmierć żony i córeczki. Powinnam była zostać u niego tylko przez jakiś czas, pomagając mu poradzić sobie z żałobą, jednak doktor Arthur Pritchard miał wobec mnie inne plany. Pozwolił, by ten człowiek zatrzymał mnie na stałe – miałam się stać jego zmarłą córką. Nie miałam pojęcia, jakim cudem udało im się przekonać mnie, że to mój prawdziwy ojciec.

A potem przez wiele lat pracowałam dla wydziału żałoby. W tym czasie uczyłam się sposobów dopasowywania własnej osobowości do potrzeb klientów. Zawsze udawało mi się nagiąć do danej roli – z wyjątkiem ostatniego zlecenia, które wszystko zmieniło. Tym razem pokochałam rodzinę, do której mnie przydzielono, przez co niemal całkiem straciłam świadomość tego, kim jestem naprawdę.

Siedząc na tylnym fotelu w taksówce, podwinęłam rękaw bluzy i przyjrzałam się złotej bransoletce. Przez chwilę wodziłam po niej palcem. Ten gest sprawiał, że moje myśli się uspokajały. Podarował mi ją podczas ostatniego zlecenia mój chłopak, Isaac Perez. W pewnym momencie zapanowała między nami prawdziwa zażyłość. Było to wbrew regułom obowiązującym sobowtóry – zaangażowałam się w romans z Isaakiem i niemal przypłaciłam to szaleństwem. Nasza znajomość przyniosła jednak pewną korzyść: Isaac zdołał wyzwolić się z żałoby, a w dowód wdzięczności podarował mi właśnie tę bransoletkę. Czułam, jak błyskotka dodaje mi teraz siły. Kiedy na nią spoglądałam, odzyskiwałam pewność tego, co jest moim celem.

Wiedziałam, co muszę zrobić – nie zważając na to, jak wielki strach budził we mnie wydział żałoby, musiałam odszukać Arthura Pritcharda i dowiedzieć się od niego, kim naprawdę jestem. Nie dam mu spokoju, dopóki nie wyjawi mi prawdy. A przy okazji miałam nadzieję dowiedzieć się, czego tak naprawdę chce ode mnie wydział żałoby – i czym tak naprawdę się zajmuje. Mój ojciec uprzedził mnie, że Arthur nie ma już zbyt wielkich wpływów w wydziale; ponoć kontrolę nad nim przejął teraz wieloosobowy zarząd. Ale to Pritchard powołał do istnienia tę instytucję. Dlatego liczyłam, że będzie wiedział, jak powstrzymać tych ludzi. Pragnęłam po prostu odzyskać życie, które byłoby naprawdę moje. Pragnęłam poznać prawdę.

W końcu dotarliśmy na róg Piątej i Pearl. Kiedy taksówka wjechała na krawężnik, gwałtowne uderzenie wyrwało mnie z rozmyślań. Miałam gonitwę myśli – w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin straciłam nie tylko tożsamość, ale też rodzinę i przyjaciół. Straciłam nawet Deacona. Pod wpływem tych myśli z najwyższym trudem zachowywałam spokój. Przechyliłam się w stronę kierowcy, pytając, ile jestem winna. Mężczyzna odwrócił się do mnie i rzucił:

– Siedemnaście pięćdziesiąt, skarbie.

Wyjęłam z kieszeni banknot dwudziestodolarowy i podałam mu, dodając, że reszty nie trzeba.

Następnie nasunęłam kaptur głębiej na głowę i wysiadłam z taksówki. Odetchnęłam z ulgą, gdy samochód odjechał. W nosie nadal czułam ostry sosnowy aromat odświeżacza powietrza. Deszcz tymczasem zamienił się w mżawkę. Przez chwilę rozglądałam się wkoło, szukając miejsc, które pamiętałam z mojej ostatniej bytności w tym mieście, najwyraźniej jednak sporo zdążyło się tu zmienić. Niedaleko torów stała teraz elegancka dwukondygnacyjna galeria targowa. Ściana od frontu była ceglana, a u wejścia pyszniły się kosze z kwiatami, zapowiadając ekskluzywne wnętrze.

W budynku znajdowała się też restauracja z zadaszonym ogródkiem. Migające światełka kusiły przechodniów, a wkoło rozchodził się cudny zapach jedzenia. A ponieważ nareszcie minęło bezpośrednie zagrożenie, a przerażenie, które towarzyszyło mi przez cały dzień, przestało być tak dojmujące, mój brzuch natychmiast przypomniał mi, że od rana nie miałam nic w ustach.

Podeszłam, żeby przejrzeć kartę dań. Wystarczył rzut oka na ceny – to nie była restauracja na mój portfel. Dlatego weszłam do budynku i zaczęłam przechadzać się wśród stoisk. Kiedy zauważyłam cukiernię, natychmiast wślizgnęłam się do środka i kupiłam garść czekoladek oraz lizaka za dolara i dwadzieścia pięć centów. W pewnym momencie zaczęło mnie kręcić w nosie. W ten sposób dawała o sobie znać moja alergia. Kiedy rozejrzałam się wkoło, wypatrzyłam winowajcę – prażone migdały. Gdy zaczęły mi łzawić oczy, szybko podziękowałam kobiecie za ladą i uciekłam z cukierni.

W części restauracyjnej kupiłam porcyjkę ryżu z awokado. Pochłonęłam ją w ekspresowym tempie, po czym usiadłam na ławeczce niedaleko fontanny usytuowanej w centralnej części hali. Z kolanami podciągniętymi pod brodę zaczęłam podjadać kupione wcześniej czekoladki; lizaka zachowałam na potem.

Deacon powinien być tu ze mną, pomyślałam, mnąc w dłoni papierek po cukierku. Jaka szkoda, że go tu nie ma.

No ale cóż – nie było go. Dopilnowałam, żeby mnie nie znalazł.

Zamknęłam szybko oczy, czując, jak w mojej piersi rozwiera się otchłań. Nie dałam mu nawet szansy wytłumaczenia się. Porzuciłam go… znowu. A co, jeśli to był błąd?

Zbierało mi się na płacz, ale jakoś udało mi się powstrzymać łzy. Kiedy cierpienie trochę zmalało, uchyliłam powieki i utkwiłam spojrzenie w doniczce stojącej po drugiej stronie fontanny.

Co, jeśli miałam rację? Deacon poradziłby mi, abym w takiej sytuacji w pierwszym rzędzie zadbała o swoje bezpieczeństwo. I tak właśnie miałam zamiar postąpić. Mimo że miałam poczucie, jakbym wyrwała sobie z piersi serce i zostawiła je w autokarze jadącym do Roseburga.

Rozejrzałam się po otaczających mnie sklepikach i nagle dotarło do mnie, jak bardzo jestem tu widoczna. Kilka sklepów przygotowywało się już do zamknięcia. Uznałam, że pora wrócić na ulicę.

Zapadł zmrok, na wieczornym niebie pobłyskiwał cieniuteńki rożek księżyca oraz niezliczone gwiazdy. Spoglądając w niebo, przypomniałam sobie wieczory, kiedy z zadartymi głowami siedzieliśmy na tylnej werandzie domu Deacona. Czuliśmy się wtedy tacy mali, nasze problemy w pracy sobowtórów zdawały się nieistotne. I teraz też wszechświat niósł mi ten sam rodzaj otuchy.

Ruszyłam przed siebie, ciesząc się niespiesznym rytmem, w jakim upływało życie mieszkańców Eugene. W mieście swoją siedzibę miał Uniwersytet Oregoński, jednak mimo to panował tu spokój. Chętnie zostałabym tutaj dłużej, lecz oczywiście nie wchodziło to w grę.

Nadal nie mając pojęcia, gdzie zatrzymam się na noc, dotarłam po jakimś czasie do innej dzielnicy. Okazało się, że kojarzę napotykane budynki z dawniejszego zlecenia. Przypomniałam sobie, że niedaleko stąd rodzina Saundersów miała sklep rowerowy. Zapadł już wieczór, sklep na pewno został zamknięty na noc, ryzyko, że wpadnę na moich byłych klientów i śmiertelnie ich wystraszę, było więc bliskie zera. W pamięci zachowałam jednak pewien szczegół, który mógł mi się teraz przydać. Saundersowie używali pewnej skrytki na zapasowy klucz do sklepu. Kto wie, może nadal tam jest.

Kiedy stanęłam pod sklepem, wszystkie światła na zewnątrz były zgaszone. W środku za ladą mrugała tylko lampka alarmu. Rozejrzałam się po ulicy, żeby sprawdzić, czy nikt mnie nie obserwuje, a następnie ruszyłam na tyły sklepu.

Pamiętałam, że klucz chowano pod dużym kamieniem na trawniku za budynkiem. Odnalazłam to miejsce, odsunęłam kamień na bok i zaczęłam rozgarniać ściółkę. Jednak na próżno – klucza nie było. Spędziłam kilka minut, myszkując wkoło, w końcu jednak musiałam się pogodzić, że Saundersowie najwyraźniej zmienili obyczaje i nie zostawiają już klucza do sklepiku w nietypowych miejscach.

Od tego zlecenia upłynęło kilka lat. Całkiem możliwe, że sklep, wokół którego się kręciłam, nie należał już do Saundersów. Jednak o ile dobrze pamiętałam, byli do niego bardzo przywiązani. Sklep założył ojciec pana Saundersa, a potem przejął go po nim syn. Nie chciało mi się wierzyć, że mogliby porzucić rodzinny interes.

Czując narastającą frustrację, podparłam się pod boki uwalanymi w ziemi dłońmi i spojrzałam na uliczne latarnie oświetlające podwórze. Miałam ciężką głowę, potrzebowałam paru godzin snu. Nagle opanowało mnie dojmujące poczucie smutku i bezradności. Miałam wrażenie, jakbym wszystko straciła.

Usiadłam na ziemi pod drzwiami, podciągając kolana pod brodę. Twarz ukryłam w dłoniach, zbierało mi się na płacz. Czułam się wykończona, jednak było to inne zmęczenie niż to, które poprzedzało mój niedawny kryzys tożsamości. Teraz miałam poczucie, że próbuję poukładać sobie w myślach życie, ale przez cały czas brakuje mi jednego elementu układanki.

Bardzo podobnie czułam się sześć miesięcy temu. Prawie zapomniałam już o tamtym wieczorze: spędzałam go w mieszkaniu Aarona, siedząc z Deaconem na kanapie. Od ponad miesiąca nie byliśmy już parą i dopiero uczyliśmy się, co to znaczy być dla siebie zwyczajnymi przyjaciółmi.

– Quinn, nie smuć się – odezwał się Deacon, posyłając mi jeden ze swoich zabójczych uśmiechów. – Przestań robić taką nadąsaną minę. Nie zmuszaj mnie, żebym usiadł bliżej i cię rozśmieszył.

– Naprawdę wydaje ci się, że siedzenie bliżej mnie wystarczy, żeby mnie rozweselić?

– Ale jesteś pyskata – zauważył półgłosem, a ja oczywiście musiałam się roześmiać.

Aaron grał na konsoli, a Myra z fałszywym dowodem, który załatwił jej Deacon, poszła do sklepu po alkohol. Aaron i ja mieliśmy przerwę między zleceniami, a Deacon nie pracował już dla wydziału żałoby.

Czułam się wtedy zupełnie wypalona emocjonalnie. Moje ostatnie zlecenie było strasznie bolesne. Na nogach dalej miałam skarpetki nieżyjącej dziewczyny, której rolę odgrywałam. Sama nie wiedziałam, po co je zabrałam z jej domu. Były prezentem od jej babci, więc może zadecydowało to, że ja sama nigdy nie miałam babci, a może po prostu mi się spodobały. W każdym razie wzięłam je i nosiłam.

Przez cały czas prześladowało mnie to upiorne poczucie, że brakuje jakiejś części mnie. Tak jakbym nagle stała się kimś trochę innym.

– Quinlan – usłyszałam natarczywy głos Deacona. Brzmiało to tak, jakby wołał mnie któryś raz z kolei. Wyrwana z rozmyślań spojrzałam na niego. W jego oczach dostrzegłam niepokój. Kiedy się odezwał, jego ton był bardzo poważny: – Wszystko gra?

– Sama nie wiem – odparłam po chwili zastanowienia, palcami przeczesując swoje długie blond włosy.

Aaron odłożył na chwilę gamepada i odwrócił się w moją stronę. Deacon wyprostował się i spoglądał na mnie wyczekująco.

– Czuję się… – zawahałam się na chwilę, szukając właściwego słowa – samotna. Czuję się, jakbym tęskniła za samą sobą.

Dopiero gdy słowa rozbrzmiały w ciszy, uderzyła mnie ich wewnętrzna prawda. Odbiło się w nich całe doświadczane przeze mnie poczucie straty. I wcale nie była to żałoba po śmierci dziecka klientów. Miałam poczucie, jakby to mnie zostało coś wydarte. I ta strata bolała. Równocześnie nie mogłam sobie przypomnieć, co takiego mi odebrano. Było to bardzo niepokojące doznanie.

Poczułam, że Deacon przysuwa się do mnie. Po chwili wziął mnie w ramiona, myśląc zapewne, że chodzi o niego. Oparłam głowę o jego pierś i z zamkniętymi oczami nasłuchiwałam bicia serca. Tak bardzo go kochałam. Przez chwilę nawet rozważałam, czy by do niego nie wrócić – jego bliskość byłaby wspaniałym lekiem na moją samotność. Zaraz jednak przywołałam się do porządku. Odsunęłam się od Deacona i dojrzałam w jego twarzy grymas zawodu, którego nie zdołał ukryć. Aaron wyglądał, jakby umierał z niepokoju.

W tym momencie otworzyły się drzwi i stanęła w nich Myra. Niosła wyładowaną butelkami brązową torbę. Kopniakiem zamknęła za sobą drzwi i zawołała zachrypniętym głosem:

– Komu drinka?

– Ja chcę – wyrwałam się jako pierwsza, po czym pobiegłam za nią do kuchni. Moja samotność i jej tajemnicze motywacje mogły poczekać.

* * *

Z rozmyślań wyrwał mnie pisk rowerowych hamulców i zgrzyt żwiru pod kołami. Siedziałam pod drzwiami sklepu rowerowego. Kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam kilka metrów od siebie jakiegoś chłopaka na rowerze. Na podwórku panował półmrok, ale zorientowałam się, że jest trochę młodszy ode mnie. Miał ciemne, sięgające ramion włosy i nosił flanelową koszulę. Sprawiał sympatyczne wrażenie, jednak wiedziałam, że i tak muszę się mieć na baczności.

– W czym mogę pomóc? – spytał chłopak.

– W niczym – odparłam szybko, wstając spod drzwi. Rozczochrane włosy próbowałam ukryć pod czapką. Opuściłam wzrok i rzuciłam przez ramię: – Właśnie miałam się zbierać.

Chłopak wybuchnął śmiechem. Śmiał się głośno i szczerze.

– Nie chciałem cię wystraszyć – powiedział. – Mam na imię August. A ty?

– A jakie to ma znaczenie?

– Pewnie żadne. W takim razie będę cię nazywał Przyczajoną-W-Ciemności-Dziewczyną-Która-Planuje-Włamać-Się-Do-Sklepu-Mojego-Wujka. – Zrobił wymowną pauzę. – Ale to trochę przydługie imię.

– Ten sklep naprawdę należy do twojego wujka? – spytałam z powątpiewaniem.

Przyjrzałam mu się znowu, tym razem dokładniej. Chciałam się przekonać, czy odnajdę w nim jakieś podobieństwo do członków rodziny Melanie. Nic takiego nie rzuciło mi się w oczy, jednak nie widziałam tych ludzi od blisko czterech lat.

– A może – August potoczył wkoło wymownym spojrzeniem – masz tu gdzieś rower, w którym trzeba wymienić łańcuch?

Wiedziałam, że powinnam czym prędzej odejść, zanim chłopak zorientuje się, kim naprawdę jestem. Rodzina, do której raz zawitał sobowtór, nigdy tego nie zapomina. Tyle że ja… nie byłam już sobowtórem. A to przecież miało chyba jakieś znaczenie. Czując nagły przypływ odwagi, podeszłam do chłopaka i ściągnęłam z głowy czapeczkę. Światło latarni padło na moją twarz. W pierwszym momencie August uśmiechnął się odruchowo, jednak już po chwili uśmiech spełzł mu z warg.

– Zaraz, zaraz… ja cię znam – powiedział, marszcząc w zamyśleniu brwi. Zsiadł z roweru, położył go na ziemi, po czym podszedł bliżej i przez chwilę uważnie mi się przypatrywał. Wiedziałam, że zaraz odkryje, na kogo patrzy. W pewnym momencie jego jabłko Adama podskoczyło gwałtownie, kiedy przełknął nerwowo ślinę. – To ty! Jesteś… jesteś sobowtórem Melanie!

Mówiąc to, cofnął się o krok, jakby w obawie, że mogę go zaatakować. Ostatnie słowa wypowiedział spokojnym, lecz nieco bardziej piskliwym głosem.

Tylko raz albo dwa pokazałam się publicznie z rodziną Melanie. Ale August i tak mógł mnie widzieć – na przykład na zdjęciach. Ludzie, którzy zobaczyli kogoś odgrywającego rolę nieżyjącej osoby, nie zapominają już jego twarzy. Usunąć ją z pamięci mogą tylko klienci, ale dzieje się tak dlatego, że pogrążeni są w żałobie i nie myślą jasno.

– To prawda, byłam sobowtórem – przyznałam. Nie zdziwiłabym się wcale, gdyby chłopak rzucił się do ucieczki albo nazwał mnie potworem. Po chwili dodałam, licząc, że będzie to dla niego miało jakieś znaczenie: – Ale już się tym nie zajmuję.

– To chyba dobrze – rzekł, obrzucając mnie długim spojrzeniem. – Sobowtóry są trochę przerażające.

Uśmiechnęłam się nieznacznie, choć to chyba wcale nie był dowcip. Jego komentarz przypomniał mi Deacona – on też mógłby powiedzieć coś w tym stylu, gdyby sam kiedyś nie był sobowtórem. August miał nawet podobne do niego piwne oczy. A może to ja po prostu pragnęłam, żeby ten chłopak okazał się Deaconem, i stąd brały się te dziwne skojarzenia…?

– Co tu robisz? – odezwał się August. – Jak wujek cię zobaczy, zaraz…

Nie pozwoliłam mu jednak dokończyć.

– Nie miałam dokąd pójść. Pomyślałam, że może… – Nagle poczułam się głupio. – Sama nie wiem, co sobie myślałam. W każdym razie jutro z samego rana wyjeżdżam. Wygląda na to, że tę noc spędzę w motelu.

Chłopak przez chwilę się namyślał, po czym zmarszczył nos, jakby właśnie wpadł na jakiś strasznie głupi pomysł.

– Jadę właśnie do domu. Jeśli nie masz się gdzie zatrzymać na noc, możesz przekimać się u mnie. Moja współlokatorka, Eva, nie będzie miała nic przeciwko. Na pewno zasypie cię pytaniami, ma bzika na punkcie sobowtórów.

– Masz współlokatorkę? – zainteresowałam się. – Nie mieszkasz z rodzicami?

August uśmiechnął się smutno.

– Nie, od ponad roku jestem na własnym utrzymaniu.

Wiedziałam, że pójście z nim nie byłoby najmądrzejszym posunięciem z mojej strony, jednak to, że na krótką chwilę odsłonił przede mną uczucia, sprawiło, że mu zaufałam. Oboje byliśmy poranieni i to nas łączyło. Wahałam się jednak. Ludzie zachowywali się wrogo w stosunku do sobowtórów, ponieważ przypominaliśmy im o tym, że są śmiertelni. Poza tym stanowiliśmy żywy dowód, że każdego można zastąpić, nawet jeśli tylko na pewien czas. Jeszcze niedawno na policzku miałam siniaka po tym, jak zaatakowała mnie najlepsza przyjaciółka dziewczyny, którą odgrywałam podczas ostatniego zlecenia. Odruchowo zbliżyłam dłoń do zranionego miejsca na twarzy. Nie chciałam teraz wpakować się w jeszcze gorsze tarapaty.

– Słuchaj – odezwał się August – mieszkam razem z Evą. Gnieździmy się w ruderze niedaleko miasteczka studenckiego. Jest tam wiecznie zimno, a oprócz nas pomieszkują w niej całe watahy bezdomnych psów, które czasami przygarniamy. Nie jesteśmy mordercami, słowo honoru. Jeśli chcesz, mogę najpierw zadzwonić do Evy i spytać, czy się zgodzi przyjąć cię pod nasz dach.

Tak naprawdę miałam ochotę z nim pójść. I wcale nie dlatego, że proponował mi nocleg w dobrej kryjówce. Przede wszystkim chciałam pobyć z normalnymi ludźmi, a nie takimi, którzy całe życie wcielali się w innych. Jasne, tęskniłam za Aaronem, Deaconem i Myrą, ale przede wszystkim brakowało mi normalności. Zasmakowałam jej podczas ostatniego zlecenia i teraz tylko o niej marzyłam. Łaknęłam szansy na bycie sobą – nie jako sobowtór, ale zwyczajna dziewczyna, która zaczyna życie od nowa. Dziewczyna niemająca nawet imienia.

Chciałam dowiedzieć się, kim jestem. Chciałam poznać siebie. A dopóki otaczać mnie będą tylko pozoranci, nigdy tego nie odkryję.

– Twoja współlokatorka musi wiedzieć, kim jestem? – upewniłam się. – Musisz powiedzieć jej prawdę?

August zastanawiał się przez długą chwilę.

– Tak, muszę – rzekł w końcu. – Nie wpuszczę sobowtóra do domu bez jej wiedzy.

Wiedziałam, że nie miał nic złego na myśli. Mimo to jego słowa mnie zabolały. Niecały tydzień temu, gdy wcielałam się w rolę Cataliny, Isaac poznał mnie ze swoim przyjacielem Jasonem. A kiedy Jason dowiedział się, kim naprawdę jestem, zachował się wobec mnie strasznie, jakbym miała jakąś chorobę zakaźną albo była potworem. Dobrze, że August wiedział, czym się zajmowałam. Odpadał strach o to, co by było, gdyby odkrył prawdę.

– Rozumiem – powiedziałam. – Dziękuję.

Chłopak odwrócił się do mnie plecami i przez chwilę przyciszonym głosem prowadził rozmowę przez komórkę. Momentami wybuchał śmiechem.

– Przysięgam – powiedział, po czym zerknął przez ramię w moją stronę. – Nie, wygląda na spoko dziewczynę. Dobrze, widzimy się za chwilę.

Kiedy skończył rozmawiać, schował telefon i zwrócił się do mnie:

– Eva strasznie się nakręciła na spotkanie z tobą. Idziemy?

– Jasne – odparłam.

Po cichu modliłam się, żebym wyszła z tego cało.

Rozdział trzeci

Szłam obok Augusta, który jechał powoli na rowerze. Stał wyprostowany na pedałach, balansując ciałem do przodu i do tyłu, żeby zachować równowagę. Opowiadał mi o swoim wujku – okazało się, że po moim odejściu Saundersowie zaczęli dochodzić do siebie. Po jakimś czasie zdecydowali się nawet na kolejne dziecko. Ucieszyłam się, że sobie radzą. Świadomość, że moja praca miała jednak jakiś sens, była pocieszająca. Wniosłam w ich życie spokój. Liczyłam, że teraz sama również odnajdę choćby jego namiastkę.

– A ty co porabiałaś od tamtego czasu? – zainteresował się August. – Ciężko pracowałaś, wcielając się w role innych ludzi?

– Dokładnie – przyznałam, utkwiwszy spojrzenie w chodniku pod moimi stopami. – Było ich wielu. Tak wielu, że straciłam rachubę. Ostatnia…

W ostatniej chwili ugryzłam się w język. To chyba nie był właściwy moment na zwierzenia.

– Wraz z ostatnią rolą skończył się mój kontrakt – skłamałam. – Znowu jestem zwyczajnym człowiekiem.

A może nie znowu, tylko po raz pierwszy w życiu.

– Bycie zwyczajnym człowiekiem wcale nie jest takie fajne – zauważył August. Przez chwilę przyglądał mi się, po czym wyszczerzył zęby w uśmiechu. – O rany, Eva będzie wniebowzięta, kiedy cię zobaczy. Miała być kosmetyczką, ale rzuciła szkołę. Przez jakiś czas rozważała nawet zostanie sobowtórem.

– I co się stało? – spytałam. – Złożyła papiery?

– Nie. Statystyki ją odstraszyły. Niektóre sobowtóry nie radzą sobie z tą robotą i lądują w szpitalu. Tak przynajmniej pisali w tutejszych gazetach.

Otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia.

– Pisała o nas prasa?

– Tak, w komentarzu od redakcji. Co prawda zamieszczonym na ostatniej stronie, ale Eva i tak do tej informacji dotarła. Była to jedyna wzmianka na ten temat, gazeta nigdy więcej już do niego nie wróciła. Żartowałem potem, że wydział żałoby pewnie zlecił zabójstwo zbyt gorliwego dziennikarza i całą sprawę zatuszował. W każdym razie moja współlokatorka strasznie się cieszy, że może cię poznać. Jesteś o wiele większą atrakcją niż zabłąkany psiak, którego przyprowadziłem do domu w zeszłym tygodniu.

– Miło mi to słyszeć – roześmiałam się.

Po forsownym marszu pod górę August zatrzymał się przed dwukondygnacyjnym walącym się budyneczkiem, którego mury oświetlała pojedyncza latarnia. Z okiennic obłaziła farba, a cała weranda przechylała się wyraźnie w lewo. Domek był w opłakanym stanie, ale miał w sobie pewien niezaprzeczalny urok. W oknie na piętrze dostrzegłam doniczkę. W świetle latarni pobłyskiwały w niej pomarańczowe płatki kwiatów.

– Możesz jeszcze zrezygnować – odezwał się August, zauważając moje wahanie.

– Podoba mi się ten dom – odparłam szczerze. – Widać, że ktoś w nim mieszka.