Tytuł oryginału
Метро 2033: За горизонт

Copyright © Dmitry Glukhovsky, 2012
Copyright © Andriej Diakow, 2012
All rights reserved. The moral law of the authors has been asserted

Pomysł serii „Uniwersum Metro 2033” Dmitry Glukhovsky, 2009

Przekład z języka rosyjskiego Paweł Podmiotko

Projekt okładki Ilja Jackiewicz

Projekt logotypu serii Jacek Doroszenko, www.doroszenko.com

Redaktor prowadzący Piotr Mocniak

Redakcja i korekta Tomasz Porębski, Lidia Kowalczyk

Konwersja Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2013
Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN-13: 978-83-63944-23-0

Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media
www.metro2033.pl
facebook.com/metro2033pl

PROLOG

Szmer…

Ledwie słyszalny na tle usypiającego kapania kropel z topniejącego śniegu, jednak na tyle wyraźny, by wyrwać z drzemki. Cisza, niespokojna i lepka, ponownie zapanowała w swoim królestwie, ale… Znów ten sam dźwięk, tym razem lepiej słyszalny, ostatecznie rozproszył resztki snu.

Bestia drgnęła, gwałtownie chrapnęła i potrząsnęła gruzłowatą głową, przyglądając się pokrytym sadzą ścianom obszernej nory. Dźwięk, natrętny i niepokojąco obcy, nie chciał ucichnąć. Próbując uciec przed źródłem irytacji, mutant wygiął w pałąk metrowej długości szyję i ukrył nieproporcjonalnie wydłużony pysk w fałdach skóry pod brzuchem.

Grudki ziemi, kamienie i kawałki betonu toczące się po rumowisku zapadniętych skał zdradzały miejsce, w którym nieproszony i przesadnie pewny siebie przybysz bezceremonialnie torował sobie drogę do wydrążonej przez człowieka jaskini.

Smuga boleśnie kłującego światła sprawiła, że z gardła jakby rażonego prądem mutanta wydarł się gniewny ryk. Głośno sapiąc i rozchlapując błoto krótkimi łapami, właściciel nory podniósł się niezgrabnie z pokrytego mchem legowiska, rozciągnął całe swoje długie cielsko, wyginając grzbiet w postawie bojowej i popatrzył wyzywająco w półmrok przed sobą.

Czworo złowrogich, rażących białym blaskiem oczu bacznie wpatrywało się w niego z ciemności, zbijając z tropu, oślepiając, nie pozwalając dojrzeć tajemniczego przeciwnika. Mutant zasyczał ostrzegawczo, przypadł do ziemi, przygotował się do ataku, zamierzając przepędzić obcego ze swojego terenu. Seria ogłuszających trzasków i błysków płomieni zmusiła jednak bestię do cofnięcia się. W ślad za hukiem przyszedł nieznośny ból wywołany przetaczającymi się po całym ciele błyskawicznymi użądleniami.

Mutant skręcał się w konwulsjach, na przemian zwijając w kłębek i wyciągając jak struna, kłapał zębami i ryczał, ale niekończący się ognisty deszcz wciąż bezlitośnie walił w parujące ciało, zamieniając grubą skórę w rzeszoto, wzbijając fontanny szkarłatnej krwi… Aż kolejny rozpalony kawałek ołowiu przeszył głowę bestii. Właściciel nory chrapnął po raz ostatni, padł na brzuch i umilkł na zawsze.

– Wstrzymać ogień!

Łoskot karabinowych serii ucichł. Kiedy rozbrzmiewające pod sklepieniem echo wystrzałów wreszcie zanikło, z lekkim sykiem zaczęła dymić domowej roboty flara.

Podziemie rozbłysło migotliwym światłem, powyginane cienie zatańczyły na betonowych stropach.

Posłuszny gestowi dowódcy, od grupy odłączył się samotny cień. Stąpając uważnie po usłanej warstwą popiołu podłodze, stalker zbliżył się do powalonego mutanta i ostrożnie kopnął znieruchomiałe cielsko czubkiem buta.

– Chyba zdechł…

– No i świetnie. – Barczysty osiłek z bandaną na głowie westchnął z ulgą i opuścił kałacha. – Nie śpimy, panienki. Wiecie, czego szukać.

Komandosi rozeszli się po sali, omiatając wszystkie kąty światłem latarek i rozgrzebując resztki zwęglonych mebli. Starali się jak najszybciej wykonać polecenie dowódcy, tym niemniej co rusz zerkali na truchło dziwacznej bestii, która zdążyła zamieszkać w piwnicy Obserwatorium w Pułkowie po śmierci jej poprzedniego gospodarza, Czarnego Sanitariusza1.

Całkiem niedawno szalał tu poważny pożar. Osmalony sufit, zakopcone metalowe wraki regałów, unoszące się w powietrzu drobinki popiołu… Paskudna okolica do zamieszkania. Rozszalała przyroda nowego świata dostała się jednak i tutaj. Podłogę pokryły podobne do plam trądu skrawki rudego mchu, rozłożyły się swobodnie na płatach zgniłego od wilgoci tynku na ścianach, a gdzieniegdzie przelazły nawet na porowaty beton sufitu. Być może to właśnie ta zaimprowizowana podściółka na tyle spodobała się mutantowi, że postanowił urządzić sobie norę w miejscu, gdzie unosiła się jeszcze woń śmierci i czuło się niedawną obecność znienawidzonych dwunogów.

– Dowódco, to chyba tutaj!

Stalkerzy przerwali poszukiwania i zebrali się wokół fartownego towarzysza. Osiłek odsunął podwładnych i kucnął przy poczerniałej od sadzy jednostce centralnej komputera. Monitor walał się kawałek dalej, za rozbitym w drobny mak ekranem wiły się stonogi.

– To właśnie jest komputer Pachoma? Mogiła – stwierdził autorytatywnie najmłodszy żołnierz, podciągając ciężką kamizelkę. – Możemy się zwijać.

Dowódca rzucił młodemu zabójcze spojrzenie, od którego stalker zmieszał się i cofnął w cień.

– Musimy się upewnić. Nikt rozkazu Terentiewa nie odwoływał – nośnik danych musi zostać skonfiskowany. – W dłoni potężnego stalkera, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pojawił się nóż desantowy.

Dowódca podważył ostrzem krawędź obudowy i nacisnął. Płytka odskoczyła z żałosnym brzękiem, płaty zgorzeliny posypały się do wnętrza komputera. Komandos niezdarnie chwycił twardy dysk w dwa palce i ostrożnie pociągnął prostokątny napęd, ale ten się nie poddał.

– A to ci wraża technologia! Od wieków nie dotykałem kompa…

Pomagając sobie ordynarnymi przekleństwami, osiłek naprężył się, chrząknął i gwałtownie pociągnął. Twardy dysk ze zgrzytem wyskoczył z przerdzewiałego mocowania, strzępki taśmy uderzyły go po palcach.

– To wszystko, chłopaki. Robota wykonana. Wracamy do kanału przewodowego.

Stalker wcisnął zdobycz w kieszeń kamizelki, podniósł z ziemi automat i poszedł w stronę majaczących za hałdami ziemi schodów. Komandosi ruszyli za nim, formując romb i nie zapominając o rozglądaniu się na boki. Nie mogli się doczekać, by wrócić do metra i pogrążyć się w swojskiej krzątaninie stacji targowych.

1 O tych wydarzeniach opowiada Andriej Diakow w powieściach Do światła i W mrok.

Część I
ZA LINIĄ POGRANICZA

Rozdział 1
HUCZNE POŻEGNANIE

Dopiero nad ranem udało mu się zapaść w niespokojny sen. Wciąż nie mógł przestać myśleć o nocnej rozmowie i Taranie, zaniepokojonym sytuacją w metrze. Jasne, że petersburżanie nie mieli łatwo, każdy głupi to wiedział. Skąpe racje żywnościowe, katastrofa sanitarna, drapieżniki z powierzchni… Wydawałoby się, że najwyższy czas zjednoczyć się w walce ze wspólnym nieszczęściem i razem rozwiązywać problemy. Lecz mieszkańcy podziemi, rozbici na kolonie i niezawisłe „państwa”, pogrążyli się w sporach, grabieżach i wojnach, znacznie tym samym przybliżając tragiczny koniec.

„Stacje pustoszeją na naszych oczach. Wyradzamy się…” Tak to chyba ujął ojciec?

Jego słowa tylko potwierdzały to, o czym sam nieraz miał okazję się przekonać, gdy podróżował po metrze podczas niedawnej historii z Czarnym Sanitariuszem.

Wśród ponurych myśli, leniwie płynących przez zawieszoną między snem a jawą świadomość, pojawiło się nagle niejasne poczucie paniki. Silne i nakazujące natychmiastowe działanie. Gleb wahał się jeszcze przez chwilę, potem otworzył oczy, bezszelestnie wydobył się z ciepłego, przytulnego łóżka i wybiegł na korytarz. W ciemności nie od razu zauważył nieruchomą wysoką postać i solidnie się wystraszył, dosłownie wpadając na niespodziewaną przeszkodę. Rozpoznał jednak znajomą sylwetkę i uspokoił się. Taran stał w bezruchu przed hermetycznymi wrotami i niczym gończy pies, który złapał trop, przysłuchiwał się czemuś, co na razie nie docierało do uszu chłopca. Napotykając wzrok stalkera, Gleb wyczytał w nim taki sam niepokój, jaki i on przed chwilą odczuł.

Chłopiec już chciał zadać pytanie, które przez cały ten czas miał na końcu języka, ale zawiesił głos, dostrzegając w półmroku ostrzegawczy gest ojca. Ten nakazał mu milczenie, wciąż próbując zidentyfikować źródło nadciągającego zagrożenia.

Przeciągły trel wiszącego na ścianie telefonu gwałtownie przeciął ciszę, sprawiając, że obaj aż się wzdrygnęli. Kosztowne połączenie schronu Tarana ze stacjami centralnymi technicy zainstalowali dopiero niedawno, pod naciskiem naczelnika Siennej, Wiktora Terentiewa. Po rozwikłaniu sprawy wybuchu na wyspie Moszczny Wyga zapałał szczególną sympatią do najemnika, który zdołał zapobiec konfliktowi z marynarzami z Babla, wziął więc na siebie koszty przeciągnięcia wydzielonej linii telefonicznej, aby w razie czego mieć możliwość kontaktu operacyjnego z pożytecznym znajomym.

Jak się zdawało, dzwonił teraz właśnie on, jeden z najbardziej rzutkich liderów Miasta Targowego. Gleb mógł się jedynie domyślać, o czym mówił Terentiew i dlaczego się kontaktował. Z miejsca, w którym stał, chłopak słyszał tylko nieustające nawet na sekundę trajkotanie przetykane częstymi wykrzyknieniami. Sądząc z reakcji Tarana, ściskającego słuchawkę tak, że aż zbielały mu palce, nowiny nie były dobre.

– Tak, Witia, rozumiem. To jest szansa. Mniejsza lub większa, ale jednak… – Stalker uczepił się słuchawki obiema rękami. – Współrzędne! Potrzebuję dokładnych współrzędnych! Nie ma? Cokolwiek! Chociaż jakiś punkt zaczepienia?!

Zdenerwowanie Tarana udzieliło się chłopcu. Skubiąc nerwowo skraj podkoszulka, Gleb ze wszystkich sił wytężał słuch i z przejęciem śledził zmiany w mimice ojca. Ze wszystkich sił pragnął tylko jednej rzeczy – dowiedzieć się, o czym z takim napięciem rozmawiają dorośli. Lecz w odpowiedzi na nieme pytanie syna stalker tylko na moment oderwał się od słuchawki i bez wyjaśnień rzucił krótko:

– Natychmiast obudź resztę. Wyjeżdżamy bez zwłoki.

Dawno już się nie zdarzyło, żeby Taran był tak silnie wzburzony, dlatego chłopak odłożył pytania na później i na złamanie karku rzucił się wypełnić polecenie. Gleb wpadł do pomieszczenia zastawionego piętrowymi łóżkami i pełniącego funkcję sypialni, nie zatrzymując się ściągnął z Aurory kołdrę, przeskoczył przez szafkę do sąsiedniego rzędu legowisk i z rozpędu wbił się w przeogromne zielone plecy giganta Giennadija, zwiniętego w pozycji embrionalnej na uginającej się pod jego ciężarem koi.

– Pobudka! Alarm!

Pomimo silnego szturchnięcia Dym nawet się nie poruszył, wciąż słodko posapując przez sen, natomiast Indianin, reagując na krzyk, zerwał się jak oparzony i solidnie przyłożył ciemieniem o ramę górnego łóżka, starając się naprędce zebrać nieposłuszne kudły w coś przypominającego koński ogon. Mimo podeszłego wieku, stary maszynista Migałycz żwawo zeskoczył ze swojego posłania, po omacku szukając automatu. Bezbożnik, trąc powieki i oczyszczając zachrypnięte gardło, marudził i klął półgłosem. Aurora, kuląc się z zimna, obserwowała miotającego się Gleba, nic nie rozumiejąc.

Zamieszanie trwało krótko. Kiedy tylko obudzono śpiocha Giennadija, częstując siłacza czerpakiem lodowatej wody – samo wygasło. Nikt nie próbował już poznać przyczyny tak wczesnej pobudki, wystarczyło zerknąć na najemnika, który dosłownie przyrósł do telefonu.

Pogrążona w ciężkim milczeniu drużyna gorączkowo przygotowywała ekwipunek, szczękając zamkami karabinów, naciągając maski przeciwgazowe i sprawdzając puszki filtrów. Na szczęście prowiant, amunicję oraz plecaki marszowe z ciepłymi ubraniami i innymi niezbędnymi w czasie ekspedycji drobiazgami załadowano na ciężarówkę jeszcze wieczorem, dlatego przygotowania nie zajęły dużo czasu.

Gdy do pomieszczenia wkroczył Taran, który nie wiadomo kiedy zdążył przywdziać swój charakterystyczny wzmocniony skafander, pięć par oczu skupiło baczne, nieruchome spojrzenie na dowódcy. Powietrze zgęstniało od napięcia, przeczucie niewidzialnego zagrożenia targało nerwy nie mniej niż adrenalina.

– Weganie rozpoczęli działania wojenne. Zaatakowano jedną z najdalej wysuniętych placówek Aliansu Primorskiego. U mazutów i w Mieście Targowym na razie spokój, ale, jak sądzę, nie na długo.

Kilka sekund potrzebnych, by do wszystkich dotarła szokująca nowina, upłynęło w grobowej ciszy. Nie było tajemnicą, że przez ostatnie lata zieloni wytrwale zbierali siły, lecz każdy mieszkaniec metra głęboko skrywał nadzieję, że imperium nigdy nie zdecyduje się na otwartą konfrontację.

Cóż…

Kolejny raz można było się przekonać, że próżna nadzieja w tym przeklętym świecie była uczuciem głupim i niebezpiecznym.

Podczas gdy pozostali dochodzili do siebie, Migałycz pierwszy przerwał milczenie.

– A więc jednak… wojna? – staruszek głośno zadał pytanie, o którym myśleli wszyscy.

Stalker, zakładając kamizelkę, ponuro skinął głową w odpowiedzi.

– A my? – Gleb pochylił się do przodu, starając się złowić spojrzenie ojca.

– Co „my”? – spytał rozdrażniony Taran.

– Stajemy z boku? Dezerterujemy?!

Teraz na odpowiedź lidera czekali już wszyscy, w tym w mgnieniu oka spochmurniały Migałycz i przycichła Aurora.

Ale stalker z jakiegoś powodu zwlekał z odpowiedzią, a może wcale nie zamierzał reagować na niewygodne pytania przybranego syna.

– Przecież to potwory! Nie zatrzymają się na Aliansie! – wybuchnął Gleb. – W pierwszej kolejności ucierpią słabe peryferyjne stacje, niezależne kolonie! Musimy…

– Dosyć! – przerwał ostro stalker, obrzucając chłopaka otrzeźwiająco surowym spojrzeniem spode łba. – Nikomu nic nie jesteśmy winni. To nie nasza wojna. Alians to zresztą też nie anioły! Już od dawna ostrzą sobie zęby na wegan…

Dym, który do tej pory nie brał udziału w rozmowie, przeciągnął się, aż zachrzęściło mu w kościach, i pokręcił głową. Mięśnie czworoboczne na potężnym karku mutanta wyraźnie nabrzmiały.

– Nie widzę powodów, żeby pomagać tym czyścioszkom – zadudnił basem. – W Aliansie zawsze stronili od obcych. Z taką polityką głupio liczyć na pomoc z zewnątrz. Więc niech teraz sami sobie radzą!

Gleb ze zdziwieniem zerknął na Giennadija, ale przypomniał sobie, jak primorscy obeszli się z mutantem, wydalając go za granicę swojego terytorium, a do tego ignorując jego zasługi przy pokonaniu Czarnego Sanitariusza, i zrozumiał, że siłacz w żadnym wypadku nie stanie po stronie swych niedawnych prześladowców.

No dobra, Dyma można jeszcze jakoś zrozumieć. Ale Taran? Nie będzie ingerować? Co to? Tchórzostwo? Nie może być! Czy ktoś widział, żeby ten doświadczony stalker czegokolwiek się przestraszył?!

„W tym życiu trzeba być idiotą, żeby się nie bać” – wychynęły z pamięci słowa opiekuna.

A więc jednak… stchórzył?

Jak szalenie dziwnie było zdać sobie sprawę, że twój idol, ideał i istny wzór postępowania też może nie być wolny od słabości, a zachwyt i uwielbienie, które weszły już w nawyk, naraz blakną i nikną na tle nieprzyjemnego uczucia, które ledwie wykiełkowało, a już zapuściło korzenie… W tym momencie chłopiec nie czuł niczego poza rozczarowaniem.

Taran wyczytał widocznie w oczach syna coś, co sprawiło, że zwolnił obroty i złagodniał.

– To nie czas i miejsce na wyjaśnienia, Gleb. Później to przedyskutujemy. Teraz pora wychodzić.

Ostatnie zdanie ewidentnie było już skierowane do wszystkich. Słysząc polecenie, oddział zaczął się zbierać, kończąc przygotowania. Kiedy Taran zdecydowanym krokiem skierował się do przedsionka przy wyjściu, chłopiec wyłowił cichy głos Migałycza, który rzucił w ślad za nim:

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz, stalkerze.

Wypowiedziane ni to z wyrzutem, ni to jako ostrzeżenie słowa staruszka uruchomiły lawinę błyskawicznie następujących po sobie wydarzeń. Czas nagle zerwał się do biegu, a rozmyślania i rozmowy trzeba było odłożyć na potem, bo ułamek sekundy później wszystkie dźwięki utonęły w ogłuszającym ryku eksplozji.

Stalowe wrota, wyrwane z zawiasów przez falę uderzeniową, z hukiem i zgrzytem runęły na ziemię. Kawałki betonu niczym szrapnele smagnęły po skafandrach ochronnych, wejście natychmiast zasnuło się białą mgłą. Taranem, który znajdował się najbliżej schodów, rzuciło o ziemię i przeszorowało dobre kilka metrów. Pozostali, rażeni falą uderzeniową, poprzewracali się gdzie popadło, zaskoczone dzieci wziął na ręce Giennadij i osłonił swoimi potężnymi plecami.

Przekleństwa, krzyki, świst kul, stukot podwieszanych granatników – wszystko zmieszało się w dzikiej kakofonii. Kątem oka Gleb dostrzegł, jak w obręb światła lampy wturlał się mały walec z matowego metalu. Dzięki Bogu granat okazał się gazowy! Niczym wytrawny bramkarz, Taran odbił dymiący „gwóźdź”1 z powrotem w ciemność za progiem i schodząc z linii ognia, żywo rzucił się pod osłonę najbliższego filara.

– Gaz! Maski włóż! Wycofujemy się, do cholery!

Uciekinierzy strząsnęli z siebie odrętwienie i odgryzając się pojedynczym ogniem, popędzili w głąb schronu. Tyły kryli stalker i mutant, szczodrze zasypując wejście seriami z automatów. Kimkolwiek byli dzisiejsi nieproszeni „goście”, wyraźnie nie spieszyli się ze szturmem. Strzelali raczej na postrach, nie celując, czekając widocznie, aż granaty gazowe zaczną działać z pełną mocą. I dopiero kiedy dym wypełnił większą część przedsionka, zza mlecznej zasłony jedna za drugą zaczęły wyłaniać się sylwetki szturmowców. Aparaty oddechowe, hełmy, kamizelki kuloodporne, noktowizory – tylko jedna struktura w całym metrze mogła sobie pozwolić na podobnej klasy sprzęt…

Imperium wegan. Jeśli do ostatniej chwili można było mieć wątpliwości co do udziału zielonych w ataku na szpitalny schron, to firmowa szpicruta, która mignęła przy pasku jednego z napastników, szybko je rozwiała. Może to właśnie przed tym chciał ich ostrzec Wyga? Ale dlaczego krwiożerczy mieszkańcy południowych stacji zielonej linii nagle pofatygowali się, by napaść na ubogi w łupy bunkier samotnego najemnika? Chcą zemścić się za zabicie intryganta Satura?

Asekurując potykającą się Aurorę, Gleb został nieco w tyle i po raz kolejny obejrzał się z niepokojem za siebie. Tam, gdzie rozbłyski karabinowego ognia rozbijały ciemność na tysiące odłamków, gdzie stalkerzy zdobywali dla uciekinierów drogocenne sekundy.

Bezbożnik zaczął już grzebać przy zamknięciu włazu, kiedy zza pleców przyskoczył do niego Migałycz i bezceremonialnie odciągnął go do tyłu.

– Stój, durniu! A jak tutaj też wybuchnie?!

Chirurg poniewczasie odskoczył od pokrytej plamami rdzy pokrywy, gotowej w każdej chwili wylecieć w powietrze. Było całkiem prawdopodobne, że weganie dowiedzieli się o tylnym wyjściu z siedziby najemnika, które poprzez sieć szybów technicznych prowadziło prosto do tunelu między Moskiewską a Papą2. Nic nie stało na przeszkodzie, żeby zaminowali stojącą im na drodze barierę. Jednak zamiast oczekiwanego wybuchu dało się słyszeć głuche, lecz wyraźne uderzenie w dno pokrywy. W ślad za nim, po chwili przerwy, kolejne. A potem jeszcze jedno…

– Makówek im nie żal, że tak nimi łupią? – odezwał się z zakłopotaniem Indianin. – Tak to się będą wozić do końca świata. Czy może podkładają jakiś trotyl?

– Nie będą wysadzać – wywnioskował staruszek po chwili zastanowienia. – Boją się, że szyb się zawali. Tyle że nas to nie urządza. Tą drogą nie uciekniemy!

– Niby dlaczego nie? – włączył się do rozmowy chirurg. – Wykurzymy ich granatem i po robocie!

– Granatem, powiadasz? – Migałycz nieprzyjemnie wyszczerzył zęby. – A pewien jesteś, że z tamtej strony jest człowiek?

Na potwierdzenie jego słów rytmiczne uderzenia ucichły i na chwilę zapadła straszna cisza, którą przeciął głuchy, basowy ryk nieznanego stwora.

– Co to? – pisnęła dziewczynka z przestrachem.

– Wegańscy „zaklinacze” wezwali posiłki z bagien – wyjaśnił Gleb. – Obawiam się, że długo ta blaszka nie wytrzyma.

Pokrywa dygotała od bezlitosnych uderzeń, z zawiasów sypał się rdzawy pył, mocowania trzęsły się niczym galareta. Aurora rozpaczliwie wczepiła się w rękę chłopca, wciąż, jak zahipnotyzowana, spoglądając na drgający właz.

– Któż tu do mnie dzisiaj puka, z wielką torbą w drzwiczki stuka… – wymamrotał pobladły nagle Migałycz. – Oto on, oto on, Leningradzki Pocztylion…3

Chłopiec wzdrygnął się, starannie kryjąc zmieszanie. Miał już okazję słyszeć opowieść o Leningradzkim Pocztylionie. I to nieraz. We wszystkich tych historiach ów twardogłowy (dosłownie) i krwiożerczy stwór niezmiennie dopadał swoje ofiary, przebijając się przez każdą przeszkodę i umocnienie. Rzeczywiście, według legendy pancerny potwór najpierw stukał delikatnie, jakby spodziewając się, że gościnni gospodarze otworzą z własnej woli. I dopiero potem wpadał w szał i rozwalał w drzazgi wszystko, co stanęło mu na drodze. Jednak w żadnej z licznych opowieści nie było mowy o tym, że weganie znaleźli sposób na sterowanie tym brutalnym drapieżnikiem…

I znów wraz z pojawieniem się Tarana niezdecydowanie ulotniło się, ustępując miejsca bojowej krzątaninie. Kiedy do pomieszczenia, schylając głowę, wcisnął się zdyszany Dym, najemnik nacisnął niepozorny, wmontowany wprost w ścianę przycisk. Z nadproża ze zgrzytem opadła krata, byle jak zespawana z grubych prętów zbrojeniowych, odcinając uciekinierów od szturmujących wegan.

– Wycofamy się przez piwnicę szpitala. Gleb, wiesz, gdzie to jest. I nie otwierać beze mnie zapory! – Po wydaniu poleceń stalker spojrzał zaskoczony na podrygujący właz i przyskoczył do rury wodociągowej. – Giena, pomóż no!

Mutant bez zbędnych słów złapał wielkimi łapami zardzewiały i pokryty zaciekami walec, bez widocznego wysiłku wyrwał rurę z betonowego cokołu i postawił ją na pokrywie luku. Wyszła z tego całkiem solidna rozpórka.

– Niech sobie teraz bestia poszaleje.

Stalkerzy ruszyli za resztą drużyny, w biegu przeładowując automaty. Migałycz i Bezbożnik zajęli już pozycje wokół hermetycznych wrót, a Indianin, z uchem przyciśniętym do metalowej powierzchni, próbował stwierdzić obecność ewentualnej zasadzki. Taran przelotnie spojrzał na dzieci. Syn nie okazywał oznak strachu, zdecydowanie ściskając w dłoniach krótkiego bizona4. Natomiast biednej Aurorze, nieprzywykłej jeszcze do bogatego w wydarzenia życia w metrze, z trudem udawało się zachować panowanie nad sobą. Dziewczynka nie opuszczała Gleba na krok, dla pewności ściskając w piąstce skraj jego kamizelki.

– Mamy minutę… najwyżej dwie – podsumował najemnik, przysłuchując się odgłosom pogoni. – Wygląda na to, że weganie nie wiedzą o wejściu przez podziemia szpitala. Inaczej dawno by już byli w środku. A więc mamy szansę dotrzeć do Maleństwa. I trzeba to zrobić przed zielonymi.

Członkowie oddziału słuchali i nerwowo przestępowali z nogi na nogę, gotując się do czekającej ich walki. Bezbożnikiem wręcz trzęsło, czy to przez buzującą w jego żyłach adrenalinę, czy to w wyniku monstrualnych rozmiarów pożegnalnej libacji, którą po kryjomu urządził niedawno z okazji rozstania ze starymi przyjaciółmi – białymi myszkami. Nawet były wódz ogryzków, z powodu smagłej twarzy i wydatnego nosa obdarzony przez Tarana przezwiskiem Indianin, pobladł tak, że w słabym świetle lampy bardziej przypominał trupa niż tryskającego zdrowiem dwudziestoletniego chłopaka.

– Ja i Dym wychodzimy pierwsi. Jak dam znak, wy dwaj pójdziecie za nami. – Najemnik skinął na Bezbożnika i Migałycza. – Potem Gleb z Aurorą. Indianin, ty idziesz w ariergardzie. I bez bohaterstwa! Gleb, to się w pierwszej kolejności tyczy ciebie! Najważniejsze to załadować się do ciężarówki. Jeśli nam się poszczęści, wydostaniemy się bez zbędnego hałasu.

Żałosny brzęk wysadzonej w powietrze kraty posłużył za sygnał do pośpiechu. Pościg deptał im po piętach, nie dając czasu na opamiętanie. Trzeba było się spieszyć. Giennadij zakręcił kołem zasuwy, schylił się i zniknął w ciemności korytarza w ślad za Taranem. Oddział ruszył gęsiego przez mrok wąskiego przejścia. Zakręt, potem prosto, dalej – amfilada zimnych piwnic… Światła latarek obmacują przestrzeń, wydzierając z egipskich ciemności wraki połamanych stojaków na kroplówki, sterty splątanych w nieprzebyte zasieki metalowych łóżek, obficie pokryte rdzą wsporniki lamp operacyjnych… Z oddali dobiega łoskot rozbijanych w drzazgi mebli – napastnicy buszują po schronie w poszukiwaniu ofiar.

Szybciej… Szybciej!

Za nimi słychać tupot buciorów – żołnierze imperium znaleźli już zapasowe wyjście z bunkra.

– Nie spać! – pogania Taran.

W uszach huczy własny wytężony oddech, przez porysowane szkła maski przeciwgazowej w gęstych ciemnościach ni cholery nie widać.

Gdzieś za nimi, z głośnym „bum!”, uruchamia się pozostawiona przez sprytnego Indianina niespodzianka – zamontowana w korytarzu mina pułapka. Przeszywający krzyk rannego urywa się wraz z hukiem pistoletowego wystrzału. Widocznie został dobity. Potwory, nie oszczędzają ani obcych, ani swoich…

Bliskość prześladowców przynagla, sprawia, że i tak napięte nerwy zaczynają dźwięczeć niczym szarpane struny. Gleb silniej ściska dłoń Aurory, czując przez gumową rękawicę jej ciepło. Dodaje to pewności obojgu.

Tymczasem w głowie roją się niezliczone pytania, mnożąc się w postępie geometrycznym.

„Dlaczego weganie? Czemu właśnie teraz? Chcą zdobyć ich przebudowany na pojazd pancerny transporter rakiet? Czy to banalna zemsta? I dlaczego Taran uchylił się od walki? Nie chce wziąć udziału w wojnie przeciwko znienawidzonym zielonym? Dlaczego ucieka jak szczur z tonącego okrętu? Musi chyba być jakiś ważki powód takiej… obojętności?”

Półmrok przed nimi rozpraszają nieśmiałe promienie światła dziennego. Wlewa się do piwnicy przez dziury w zbutwiałych drzwiach, ściekając jak gęsty budyń po stopniach przekrzywionych schodów. Frędzle pajęczyn owijają poczerniałą od wilgoci framugę niczym dekoracyjny bluszcz, zwisając aż do ziemi w niechlujnych strąkach. Pod nogami woda ze stopniałego szronu, który pokrywał drzwi.

Uciekinierzy zebrali się na ciasnej platformie u szczytu schodów, starając się złapać oddech po krótkim biegu. Zator, który się tu utworzył, zniknął, gdy Taran z przewieszonym przez ramię kałachem popędził przez wymieszane ze śniegiem błoto chłodnego grudniowego poranka. Najemnik spieszył się, intuicyjnie wyczuwając, że wyprzedza zdradzieckiego wroga zaledwie o krok, a gra w kotka i myszkę błyskawicznie zbliża się do finału.

Powierzchnia…

I znów gwałtownie i bezlitośnie, jak niegdyś, za pierwszym razem, Gleba ogarnęło nieporównywalne z niczym, przerażające, a jednocześnie napawające niewytłumaczalnym zachwytem poczucie bezgranicznego, bezdennego nieba, otwierającego mu się nad głową. Czy może pod nogami? Nie da się do tego przyzwyczaić. Gleb przełknął ślinę, walcząc z krótkotrwałymi zawrotami głowy, i widząc kątem oka migające przed nim buty, wbił wzrok w przygarbioną sylwetkę Bezbożnika. Mdłości ustąpiły. Starając się nie spuszczać chirurga z oczu, chłopak o mało nie zapomniał o naukach ojca – mieć oczy dookoła głowy, wyłapywać wszystkie nietypowe dla spokojnego pejzażu szczegóły. Ślady na szarym jak popiół śniegu, podejrzane cienie w wyłomach okien, każdy, choćby najmniejszy ruch – wszystko wokół może kryć niebezpieczeństwo, czy to zwierzę, czy człowiek.

(...) Ciąg dalszy w wersji pełnej.

1 Nabój kalibru 40 mm do granatnika podlufowego GP-25 z granatem obezwładniającym (przyp. aut.).

2 Stacja metra Park Pobiedy (przyp. tłum.).

3 Wiersz Samuela Marszaka Poczta wojennaja (przyp. aut.).

4 Pistolet maszynowy PP-19 (przyp. aut.).

Rozdział 2
ALFEJOS

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 3
CHMURA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 4
MIM

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 5
PIERWSZY KONTAKT

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 6
NAFCIARZE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 7
WOŁŻAŃSKI SZLAK

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Część II
PRZEDURALE

Rozdział 8
R-243

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 9
STEPOWE PSY

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 10
AUTODAFE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 11
JAMANTAU

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 12
STRATEGIA PRZETRWANIA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 13
OKUP

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 14
NIESPORCZAKI

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 15
KOMDYW

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Część III
W STRONĘ POGRANICZA

Rozdział 16
NAKRAPIANE NIEBO

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 17
KASPIJSKI POTWÓR

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 18
MIASTO Z OBRAZKA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 19
SUBLOKATORZY

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 20
ZAJRZEĆ ZA HORYZONT

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 21
NOSICIEL

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 22
WYBÓR

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

EPILOG

Rozdział dostępny w wersji pełnej.