Redakcja: Mariusz Warda

Skład: Tomasz Piłasiewicz

Projekt okładki: Piotr Pisiak

Zdjcie na okładce: © Kzenon - Fotolia.com

Wydanie I

Białystok 2014

ISBN 978-83-7377-696-8

© Copyright for this edition by Studio Astropsychologii, Białystok 2014

All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana

ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych,

kopiujących, nagrywających i innych bez pisemnej zgody posiadaczy praw autorskich.

Poczyniono wszystkie starania, aby upewnić się, że informacje zawarte w tej książce są pełne i dokładne. Niemniej jednak, ani wydawca, ani autor nie zajmują się udzielaniem profesjonalnych porad poszczególnym czytelnikom. Pomysły, procedury i sugestie zawarte w tej książce nie mają na celu zastąpienia konsultacji z lekarzem. Wszystkie sprawy dotyczące zdrowia wymagają nadzoru medycznego. Ani autor, ani wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody, rzekomo wynikające z korzystania z informacji i sugestii zawartych w tej książce.

15-762 Białystok

ul. Antoniuk Fabr. 55/24

85 662 92 67 – redakcja

85 654 78 06 – sekretariat

85 653 13 03 – dział handlowy – hurt

85 654 78 35 – www.talizman.pl – detal

sklep firmowy: Białystok, ul. Antoniuk Fabr. 55/20

Więcej informacji znajdziesz na portalu www.psychotronika.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

W swojej pracy zajmuję się przywracaniem harmonii

i równowagi w ciele, uzdrowienie pozostawiam Bogu.

Rekomendacje

Szanowny Czytelniku! W naszym współczesnym życiu bardzo brakuje nam takiej wiedzy, jaka zawarta jest w tej książce. Jesteśmy przyzwyczajeni do szybkiego i najczęściej objawowego leczenia. Znam zasady medycyny Wschodu, więc wiem, jak ogromne znaczenie ma wzajemna współzależność organów wewnętrznych przy wielu dolegliwościach.

W tej książce bardzo dobrze pokazane są struktury organów słuchu. Konchowanie, wraz z energetycznym przekazem, ma wpływ nie tylko na organy słuchu; w dużej mierze oddziałuje także na procesy trawienia oraz całą biochemię narządów wewnętrznych. We współczesnym życiu, gdzie dominuje jedzenie w pośpiechu, trawienie jest niedoskonałe, a niedobory składników odżywczych w pożywieniu powodują poważne zachwiania równowagi organizmu, ta właśnie książka pokazuje w prosty sposób, jak wspomóc narządy filtrujące (nerki, wątroba), a tym samym daje nam potężne narzędzie pomocy, tak sobie, jak i ludziom w naszym otoczeniu.

Lekarz nauk medycznych i medycyny naturalnej

Luba Wilczkiewicz

Jako lekarz, czytając tę książkę, odniosłam pozytywne wrażenie. Książka odnosi się do aktualnej wiedzy, dokładnie opisana została w niej anatomia narządów słuchu i zatok oraz ich działanie, toteż jest przydatna zarówno tym, którzy mieli już styczność z medycyną, jak i nieprofesjonalistom. Pozwala zgłębić dotychczas nieznane obszary alternatywnego lecznictwa. Oprócz działań dotyczących zabiegów na tych okolicach ciała, książka próbuje w holistyczny sposób łączyć je z odmiennymi metodami, jak choćby z mudrami, znanymi mi z praktyki w Azji, działaniem na meridianach, akupresurą i ziołolecznictwem.

Moją szczególną uwagę zwrócił kodeks bioterapeuty, podobny w swej formule do przysięgi Hipokratesa. Terapeuta powinien kierować się podobnymi zasadami co lekarz, gdyż w sposobie traktowania pacjenta zawiera się jednocześnie pozytywny skutek leczenia. Poleciłabym tę książkę wszystkim chcącym pogłębić swoją wiedzę i zadbać o zdrowie.

Weźmy pod uwagę, że tak obszernego podręcznika nie ma na polskim rynku, dlatego należy uważać tę publikację za niezwykle cenną.

Prof. kliniczny, lek. internista,

specjalista medycyny tybetańskiej

Tsatsral Khatanbaatar

Od Autora

CZARY I GUSŁA CZY NAUKA I WIEDZA?

Pisząc tę książkę, miałam w myślach to pytanie.

Pytałam samą siebie – Kto postawił granicę pomiędzy medycyną konwencjonalną a alternatywną? A raczej – czemu ta granica ma służyć?

Czyż obie nie są po prostu odpowiedzią na potrzeby człowieka?

Nieco później doszłam do wniosku, że oba te podejścia do zagadnienia zdrowia pięknie ze sobą współgrają, pokazują, jak wielopłaszczyznowy jest człowiek i jak wielowymiarowe są jego potrzeby.

Książka w swoim układzie ma charakter dwudzielny.

Pierwsza część jest podręcznikiem do konchowania i świecowania, gdzie czytelnik zapoznaje się z podstawowymi terminami, przebiegiem konchowania, zaleceniami, techniką wykonania zabiegu oraz poznaje poszerzone metody uzdrawiania z paleniem konch na ciele lub na miejscach energetycznie związanych z chorym narządem.

Przedstawiam w sposób przystępny, jak funkcjonuje organizm na poziomie energii w nim występujących, gdzie znajdują się najważniejsze centra energetyczne i jak ważną rolę odgrywają.

Wskazówki są bardzo praktyczne do zastosowania i znaleźć tam można odpowiedzi na nurtujące nas pytania dotyczące zdrowia. Wyjaśniam, jak konchą oczyścić nerki, dlaczego szumy uszne mogą mieć swoją genezę w zaburzonym funkcjonowaniu wątroby, jak ma się nadciśnienie i cukrzyca do jakości słyszenia, czy też, co ma choroba prostaty do infekcji górnych dróg oddechowych.

Na podstawie wieloletnich doświadczeń i pracy z pacjentami stworzyłam własną, nową metodę pracy z konchami o nazwie Bodycoaning®.

Druga część książki to techniki uzdrawiania, które wspomagają terapię konchami. Są to praktyczne porady dla każdego; w zaciszu swojego domu można skutecznie stosować zamieszczone tu przepisy.

Są to metody naturalne i dlatego, jeżeli podane zalecenia stosuje się z uważnością, nie ma ryzyka ich szkodliwości.

Podaję skład mieszanek ziołowych do inhalacji, przymoczek, kompresów, zamieszczam również mapkę z obszarami do masażu dłoni, opisuję masaż akupresurowy uśmierzający ból, polecam też tzw. jogę palców, czyli mudry, jako wspomaganie przy konkretnych schorzeniach.

Moim zamierzeniem jest, aby każdy, kto jest świadomy wartości swojego zdrowia, mógł osobiście stosować naturalne zabiegi, zarówno profilaktycznie, jak i w celu przyspieszania procesu zdrowienia, a przede wszystkim – utrzymywania organizmu w doskonałej formie.

Za pomocą tej książki pragnę podzielić się swoją wiedzą, by zdrowie stało się realnym doświadczeniem wszystkich czytelników.

Elżbieta Kuc

Od Redakcji

Techniki świecowania i konchowania dotarły do naszego kraju stosunkowo niedawno. Mogły, co prawda, w lokalnej formie i pod innymi nazwami, być znane jako element ludowego lecznictwa, jednak dopiero wzorce zagraniczne znalazły upowszechnienie w tworzącym się nurcie medycyny naturalnej. Przez tych kilkanaście lat wykształciło się wielu polskich specjalistów w tej dziedzinie, techniki stały się bardziej rozbudowane i znaleziono dla nich różnorodne zastosowania. Pojawili się rodzimi producenci świec i konch, bazujący na produktach dostarczanych przez dobrze u nas rozwinięte pszczelarstwo.

Jednak pomimo stosunkowo szerokiego rozpowszechnienia zagadnienia i dużej dostępności ofert nie pojawiło się, jak dotąd, na naszym rynku wydawniczym osobne opracowanie skupiające się konkretnie na tych technikach i usiłujące zebrać i uporządkować dotyczącą ich wiedzę. Brakowało podręcznika pomocnego w nauce przedmiotu, zaś zainteresowani, poszukujący na ten temat dokładnych informacji, zmuszeni byli sięgać do źródeł rozproszonych.

Książka Elżbiety Kuc zawiera w sobie kompleksowe opracowanie tematu i jest potrzebna zarówno dla tych, dla których – podobnie jak i dla samej autorki – dziedzina ta stała się celem głównym, jak i dla tych, dla których będzie ona jedynie dodatkową pomocą.

Stosowanie świecowania, jak i konchowania, może być bowiem dwojakie. Na planie materialnym jako fizyczny zabieg oddziałujący na okolice uszu i zatok: w książce zostały również opisane metody innego rodzaju, ujęte pod ogólnym terminem „laryngologii alternatywnej”.

Zaś na planie niejako niematerialnym, energetycznym, jako narzędzie wspomagające inne techniki, takie jak szeroko pojęta bioenergoterapia, system Reiki itp. Poszerza to zakres przydatności niniejszej publikacji i pokazuje, że jest ona nastawiona na różnorodne grono odbiorców.

Oddajemy zatem tę książkę w ręce czytelnika, z nadzieją, że będzie mu ona przydatna.

Redakcja

Konchowanie

1. Historia

Konchowanie, lejkowanie, tutkowanie i świecowanie to zabiegi coraz modniejsze i wykorzystywane na całym świecie pod różnymi nazwami. Wykonywane zarówno przez plemię Indian Hopi, jak i przez starożytnych Egipcjan, ludy azteckie i bardziej współczesne nacje, jak Cyganie, Słowianie, szamani syberyjscy czy rdzenni mieszkańcy Hawajów. Jest to sprawdzona przez stulecia rewelacyjna metoda naturalnego leczenia wszelkich schorzeń laryngologicznych. Dla wybitnych fachowców w dziedzinie energetyki organizmu, czyli bioterapeutów i współczesnych znachorów znających swój warsztat na poziomie wirtuozerii, koncha jest niezastąpionym narzędziem w leczeniu wszystkich schorzeń. Odkąd człowiek prehistoryczny nauczył się krzesać ogień i z uporem poznawał jego właściwości i zastosowanie, odtąd właśnie ogień towarzyszył mu w ewolucji. Był on żywiołem oczyszczającym, symbolem zniweczenia przeszłości i narodzenia się z popiołów nowego człowieka lub nowych sytuacji, czyli dosłownie nowego domu – zarówno tego wewnętrznego, jak i zewnętrznego. Nie ma dymu bez ognia – zatem jego produktem okadzano mieszkania, odczyniając tym samym złe sytuacje, jakie nękały mieszkańców, okadzano też ziołami, które stosowano bezpośrednio na uwikłaną w energetyczne zaplątania osobę.

Od zarania dziejów człowiek, żyjący w bezpośredniej bliskości z naturą, uczył się od niej i pilnie obserwował mechanizmy rządzące przyrodą. Na tych obserwacjach oparł zastosowanie konch. Najpierw najprawdopodobniej mogły być to świece, potem, stosując je, usprawniał swoje narzędzie, by było bardziej skuteczne i specjalistyczne. Jednoznaczne stwierdzenie czy świeca była pierwsza, czy koncha, jest niemożliwe, ponieważ wynalazek ten, kruchy z racji nietrwałych materiałów, z jakich był wykonany, na przestrzeni dziejów nie zachował się w żadnej postaci. Archeologiczne badania nie odnotowały takich znalezisk, nie zachowała się żadna skamieniała koncha, żadna świeca odciśnięta w skale. Jeżeli używa się powszechnie terminu „konchowanie metodą Indian Hopi”, jeśli na dyplomach i certyfikatach widnieje podobny napis, to zawdzięczamy go Adamowi Wiśniowieckiemu, który w roku 1992 wiedzę otrzymaną bezpośrednio od żyjących aktualnie w rezerwacie członków plemienia Hopi przywiózł do Polski i rozpropagował. Zwyczajowo raczej powiela się informacje, że metody tej używali Inkowie i Aztekowie, a biorąc pod uwagę fakt, iż przodkowie Indian Hopi przywędrowali z Ameryki Południowej na kontynent Ameryki Północnej, to wielce prawdopodobne jest, iż ich antenaci na tychże ziemiach byli Aztekami. Osobiście domniemywam, iż z tego typu wynalazkami, które zadziwiają swoją prostotą i logiką, jest tak, że zostają powołane do życia w wielu umysłach ludzkich na całym globie niezależnie od siebie i niekoniecznie w tym samym czasie. Motorem ich istnienia jest POTRZEBA. A potrzebą było usunięcie bólu ucha i jak najdoskonalsze słyszenie, by móc dobrze orientować się w terenie – wszak od tego niekiedy zależało życie. Zauważono, że efekt kominowy wysysa powietrze do góry i umożliwia usunięcie przeszkód z miejsc trudno dostępnych, zatem w konsekwencji zastosowano go tam, gdzie trudno dostępne miejsce potrzebuje usunięcia przeszkody. Konchowanie jest stosowane na całym globie, a sposób, w jaki jest wykonywane, zależy od tego, jaki materiał był dostępny, jakiego używano do budowy świec lub konch. I tak szamani syberyjscy używają dobrze wyprawionej skóry zwierzęcej, delikatnej jak pergamin, nasączonej olejem lub tłuszczem (trudno dostępne są ule pszczele i wosk!). Hawajczycy wykorzystywali do rytuału konchowania muszlę ślimaka i stąd identyczna nazwa muszli – konchy. Taka muszla, osypana po brzegach ziołami i magicznymi olejkami, spalała się tylko po wnętrzu, wysysając nagromadzoną woskowinę i nasycając wnętrze ucha leczącymi oparami ziół. Egipcjanie zapewne używali do tych celów nasączonego papirusu, Słowianie – lnianego płótna nasmarowanego woskiem pszczelim. Współczesne konchy wykorzystują już sprawdzone drogą wieloletnich doświadczeń inne materiały, ale mechanizm działania został zachowany i jest „identyczny z naturalnym”. Wszak wiadomo, że parę stuleci wstecz nie znano folii aluminiowej jako zabezpieczenia przy wlocie ucha ani wkładki bawełnianej dającej większą ochronę przed skapnięciem woskowiny do wewnątrz.

Zatem budowa konchy nieco się zmieniła na przestrzeni lat. Czytelnika odsyłam na koniec książki, gdzie zamieszczone są opisy różnych rodzajów konch i świec oraz ich producenci.

2. Przebieg zabiegu konchowania

Wprowadzenie i przygotowanie do zabiegu

W konchowaniu wykorzystuje się tzw. efekt kominowy. Gdy w kanale ucha spalana jest koncha, wytwarza się podciśnienie. Spalany wosk generuje ciepło, które stymuluje punkty akupunkturowe odpowiadające za stan narządów całego organizmu. Ponadto temperatura i substancje czynne z wosku pszczelego oraz zioła i olejki eteryczne oddziałują bezpośrednio na kanał słuchowy i głowę, a przez to – na cały organizm. Konchowanie wzmacnia system immunologiczny chorego obszaru, udrażnia węzły chłonne, stymuluje krążenie limfatyczne, wyostrza zmysły (szczególnie słuch, węch i smak), wspiera procesy metaboliczne, poprawia odporność całego organizmu. Każdy zabieg konchowania wykonuje się na obydwu uszach, najpierw na jednym, a zaraz potem na drugim. Do każdego z nich używa się jednej konchy. Konchowanie stosuje się w cyklach nieparzystych 3-, 5-, 7-, 9-, 11-krotnych. Pomiędzy zabiegami należy robić 1-2-dniowe przerwy. Liczba zabiegów to sprawa indywidualna w zależności od osoby, którą poddajemy terapii. Wynika to zarówno z doraźnych potrzeb fizycznych danego człowieka, jak i z jego potrzeb oraz możliwości energetycznych. Im bliżej 11. zabiegu, tym silniejszy energetycznie musi być pacjent. Stopniowo bowiem oddziaływanie konchy sięga coraz wyżej i dalej w obrębie ciał subtelnych. Aby nie powodować nazbyt intensywnego oczyszczania organizmu i nie pobudzać go nadmiernie, u osób słabszych energetycznie należy ograniczać liczbę zabiegów. Mimo zasady, iż wykonuje się minimum 3 zabiegi, niektórym osobom może wystarczać – i skutecznie na nie działać – nawet 1 zabieg. Wykonanie całościowego zabiegu konchowania trwa około 50 minut.

Przedmioty potrzebne do wykonania zabiegu konchowania

dwie konchy

ręcznik papierowy na głowę z otworem na ucho

patyczki do udrażniania konchy

zapałki lub paląca się zwykła świeca

talerz z wodą

patyczki kosmetyczne do oczyszczania ucha

krem (możliwie gęsty)

mała poduszka pod głowę

nożyczki

waciki do zatkania uszu po zabiegu

pojemnik na odpady bioplazmatyczne.

Fot. 1. Akcesoria potrzebne do zabiegu konchowania.

Wykonywanie zabiegu

W zabiegu powinny uczestniczyć dwie osoby – osoba poddawana zabiegowi i czuwająca nad prawidłowością i bezpieczeństwem zabiegu.

Osoba, na której wykonujemy zabieg, znajduje się w pozycji leżącej bocznej. Odsłonięte ucho należy nasmarować kremem, zwłaszcza wlot kanału usznego. Małżowinę uszną masujemy, aż się lekko zaróżowi. Koniec konchy (ten wąski) należy przyłożyć do ucha pod kątem 85 stopni. Należy pamiętać, że świecy nie można wkładać do ucha, należy tylko zamknąć kanał uszny. Konchę podpalamy w jej górnej (szerszej) części. Palącą się konchę trzymamy w uchu pod minimalnym kątem, nie pionowo!!! Kąt ten zabezpiecza przed mogącą wystąpić kumulacją wosku i jego skapnięciem do otworu usznego. Może to nastąpić z przyczyny budowy kanału czy specyfiki danej choroby (przy niektórych chorobach na tle emocjonalnym).

Na bieżąco kontrolujemy drożność konchy – w miarę potrzeby udrażniamy patyczkiem z osadów. Po spaleniu jednej trzeciej konchy przerywamy zabieg, gasząc ją poprzez odcięcie nożyczkami części palącej się nad naczyniem z wodą – tak, aby paląca się część konchy wpadła do wody i zgasła. Pozostałą, niespaloną część konchy pozostawiamy do ponownego podpalenia, tym razem działamy na polu emocjonalnym. Zabieg powtarzamy jak wyżej. Po spaleniu drugiej części gasimy w sposób podobny do wyżej opisanego i zajmujemy się trzecią częścią konchy, która odpowiada za płaszczyznę duchową. Taki sam zabieg konchowania wykonujemy na drugim uchu, używając do tego celu nowej konchy. Kochujemy zawsze dwoje uszu, nawet gdy tylko jedno wykazuje zmiany chorobowe. Należy pilnować drożności konchy w czasie spalania i na bieżąco udrażniać ją patyczkiem. Po zabiegu należy oczyścić ucho patyczkiem kosmetycznym i zatkać stoperem lub watą.

Pacjent przez 24 godziny
nie powinien brać prysznicu ani myć głowy.

Więcej informacji na temat wykonywania samego zabiegu można uzyskać na kursach, które omawiają wszystkie ważne dla terapeuty sprawy. Jest to rytuał, który ma swoje tajemnice. Dla osób zainteresowanych wyłącznie ogólną wiedzą są one zupełnie nieistotne.

Fot. 2. Konchowanie uszu z jednoczesnym zabiegiem energetycznym na zatoki czołowe i bóle migrenowe.

3. Świecowanie uszu

Świecowanie jest zabiegiem analogicznym do konchowania. Oto krótkie porównanie obu zabiegów:

zabieg świecowania jest zdecydowanie prostszy i krótszy i można go wykonywać w warunkach domowych po krótkim przeszkoleniu. W moim gabinecie jest to pokaz wraz z instrukcją, który trwa około godziny.

stosowane świece są mniejsze (krótsze, węższe)

świecowanie jest znacznie delikatniejsze, jego skuteczność również jest mniejsza i czasami trzeba wielokrotnie więcej zabiegów świecowania, aby uzyskać efekt jednego konchowania. Niekiedy takiego efektu w ogóle nie sposób uzyskać, bo świecowanie słabiej dociera do płaszczyzn energetycznych człowieka.

Niektórzy terapeuci uważają, że dla małych dzieci (nawet 2-3-letnich) świecowanie jest bezpieczniejsze niż konchowanie.

Wskazania i przeciwwskazania do zabiegu świecowania

Poniżej podano niektóre wskazania do wykonywania zabiegu konchowania lub świecowania oraz wynikające z tego korzyści.

Konchy działają znacznie silniej i głębiej niż świece, a co za tym idzie, są znacznie skuteczniejsze. Efekt terapeutyczny następuje szybciej.

Oprócz tego, że terapia jest bardzo relaksująca, jednocześnie skutecznie oczyszcza, leczy uszy i stany zapalne zatok oraz usuwa nieżyty nosa (katar).

Jest skuteczna przy infekcjach górnych dróg oddechowych, chronicznym zapaleniu zatok, krtani, nieżycie nosa, katarze siennym, astmie oskrzelowej.

Usuwa podrażnienia w uszach i zatokach, leczy większość schorzeń laryngologicznych.

Usuwa szumy i dzwonienia w uszach oraz poprawia słuch.

Reguluje ciśnienie śródczaszkowe – w czasie spalania konchy wytwarza się podciśnienie w kanale usznym (na skutek tzw. efektu komina) i doprowadza do wyrównania ciśnienia zatok i błony bębenkowej.

Daje uczucie lekkości w okolicy głowy.

Zmniejsza lub usuwa bóle głowy (np. migrenowe).

Aktywuje limfę i procesy metaboliczne.

Przynosi ulgę przy uderzeniach gorąca towarzyszących menopauzie.

Uśmierza stres i nadpobudliwość – działa kojąco i regenerująco na układ nerwowy, przez co stabilizuje emocjonalnie (usuwa blokady emocjonalne).

Usuwa w sposób bardzo delikatny nadmiar woskowiny z ucha.

Poprawia pracę zmysłów, słuchu, węchu, wzroku, smaku.

Wzmacnia energię życiową organizmu, poprawia odporność (na małżowinie ucha znajdują się wszystkie najwrażliwsze punkty akupunkturowe – działanie ciepła z konchy stymuluje te punkty).

Wzmacnia i oczyszcza aurę; każdy następny zabieg oddziałuje na głębsze i subtelniejsze poziomy energetyczne człowieka, oczyszczając w ten sposób z blokad energetycznych, mentalnych.

Oczyszcza aurę ciała.

Ułatwia rozwój duchowy i osobowy.

Wpływa na organizm ludzki poprzez detoksykację zatok, limfy i systemu nerwowego.

Likwiduje nerwice.

Reguluje problemy trawienne na tle psychosomatycznym.

Zasila organizm potężną energią uzdrawiającą.

Generalnie można przyjąć, że niemal u każdego człowieka można wykonać zabieg konchowania lub świecowania, a co więcej – jest on bezpieczny i skuteczny.

Istnieje jednak kilka powodów, które są przeciwwskazaniem dla wykonania zabiegu. W takich przypadkach nie wykonuje się go w ogóle.

A oto one:

ostry stan zapalny ucha, połączony z ropnym wysiękiem

brak błony bębenkowej lub jej perforacja (podziurawienie, pęknięcie)

uczulenie na produkty pszczele

protezy ucha

aparaty słuchowe i inne urządzenia wewnątrz ucha.

W przypadku osób o słabej energetyce organizmu, o niskich wibracjach duchowych i tym podobnych przypadkach nie należy wykonywać zbyt dużej liczby zabiegów konchowania. Lepiej wykonać ich mniej lub zastosować świece.

4. Pępkowanie

Pępkowanie lub – jak kto woli – konchowanie pępka jest jeszcze mało znaną metodą, ale już zyskało wielu zwolenników.

Pępek jako pozostałość po naszym przywiązaniu do matki jest również naszym punktem energetycznym. To tu zawiązują się nasze relacje na poziomie energii z każdą spotkaną osobą, tu również reagujemy i tu przechowujemy nasze emocje związane z przeżytymi zdarzeniami i z naszymi reakcjami na nie. Usytuowanie pępka pomiędzy czakrą drugą, czyli śledziony, a czakrą trzecią – splotu słonecznego nie jest przypadkowe, ponieważ najwięcej emocji tworzy się w odniesieniu do drugiej osoby i w relacji ja – grupa. Przebywamy wciąż wśród istot nam podobnych, więc ustawicznie tworzymy i przetwarzamy odniesienie naszego JA do każdej sytuacji, którą kreujemy i na którą reagujemy. Każda minuta jest nowym bodźcem i nową emocją, dlatego dopóki nie nauczymy się panować nad naszymi relacjami i nad swoją emocjonalnością, to z pomocą przychodzi nam medycyna naturalna, a mianowicie oczyszczenie emocji poprzez spalanie konchy w tym obszarze.

Mówię „w tym obszarze”, ponieważ nie zawsze jest to pępek. Obszar ten, od przepony w dół, to tzw. trzewia; jest odpowiedzialny za trawienie, wchłanianie i wydalanie, to tam znajdują się organy odpowiedzialne za owe procesy. O ile skupimy się na procesach fizycznych.

Jednak działamy także na ciałach mentalnych i subtelnych, więc mamy świadomość, że jest to również obszar odpowiedzialny za analizowanie naszych zachowań, zaistniałych sytuacji, konkretnych zagrożeń, i to w czasie nielinearnie pojętym (grzebanie się w przeszłości, wyobrażanie sobie katastrof, które mogą się zdarzyć). Zatem oczyszczanie jest tym bardziej uzasadnione w sytuacjach psychologicznych, gdy nie możemy przetrawić emocji, wybaczyć, znaleźć logicznego uzasadnienia naszych zachowań. Gdy złość kierujemy do siebie – tzw. autoagresja – gdy gniew blokuje energetycznie nasze czynności fizjologiczne, czyli występują symptomy o podłożu psychosomatycznym.

Czakra położona pod pępkiem, czyli czakra śledziony, to miejsce, gdzie znajduje się ważny punkt energetyczny HARA, czyli źródło energii witalnych. Obszar ten odpowiada za funkcjonowanie układu rozrodczego, narządów płciowych oraz splotu lędźwiowego i jest związany ze zmysłem smaku i dotyku – ale w odniesieniu do doznań. Zablokowania w tej czakrze, w zależności od tego, czy jest to przywiązanie, czy niechęć, przekładają się na seks, odżywianie, rozmnażanie. Subtelniej ujmę działanie tej czakry: to właśnie ten obszar pozwala nam decydować o swoich doznaniach – czy chcemy je przeżywać oraz czy dajemy sobie możliwość przeżywania. Przeżywanie optymalne jest naszą zgodą na to i jednocześnie otwartością energetyczną na każdym poziomie. Na ile pozwolimy tej emocji nas opanować i czy w ogóle dopuścimy ją do siebie. Jest to ważna informacja dla bioenergoterapeuty, gdyż jakość doznań jest wielowymiarowym misterium i nie zależy li tylko od jednej czakry.

Fot. 3. Harmonizacja tylnych czakr: serca i sakralnej, rozpuszczanie blokad na tle konfliktów partnerskich w połączeniu z poczuciem braku miłości.

Stąd czynność równoważenia czakr uważam za nieodzowną przy uzdrawianiu.

Zwróćmy teraz uwagę na kolejną czakrę w obszarze emocji, czyli czakrę splotu słonecznego.

Fizycznie czakra ta odpowiada za narządy znajdujące się w jej pobliżu: żołądek, wątrobę, jelito grube oraz za układ mięśniowy i skórę. Zmysłem przewodnim zaś jest zmysł wzroku, a co za tym idzie, czakra ta odpowiada za funkcjonowanie narządu wzroku.

Na polu świadomości obejmuje swym zasięgiem zagadnienie władzy, kontroli, wolności i mocy. W aspekcie tej czakry nasze JA poszerza swój obszar działania o relacje z innymi ludźmi, o jakość funkcjonowania w grupie. Na przykład:

Jaką rolę mogę przyjąć w relacjach z innymi ludźmi?

Czy mam siłę, by przewodzić?

Czy kontroluję innych z niepewności do siebie?

Czy konkuruję z każdym?

Czy akceptuję inność każdego człowieka?

Zatem jeśli są zablokowania w tym obszarze, objawiają się zaburzeniem widzenia, czyli postrzegania siebie i osadzenia w rzeczywistości (krótkowzroczność, dalekowzroczność, astygmatyzm, daltonizm). Następnie pojawia się zaburzenie trzustki jako efekt niepozwalania sobie na „odczuwanie słodyczy” w życiu. A ponieważ trzustka znajduje się w ciele po lewej stronie, czyli po stronie emocjonalnej, możemy wysnuć wniosek, na jakim tle owa słodycz – a raczej jej brak – wyrosła (dwojakość choroby – brak cukru i hipoglikemia). Ogólnie wskazuje na nieumiejętność radzenia sobie z gniewem. Idąc dalej: czakra słoneczna ma związek ze słońcem, czyli z ogniem; jeśli ktoś unika słońca lub jest na nie uczulony, to można wysnuć wniosek, że ma nieuregulowane sprawy na polu władzy, kontroli i wolności. Ponieważ czakra ta rezonuje na ciało mentalne, przypuszcza się, że wpływa na działania umysłowe. Stąd wielu ludzi wkładających w swoją pracę wysiłek umysłowy nosi okulary. Ciekawostką jest, że przy oczyszczaniu konchą często wielu ludzi odczuwa mdłości, mniej lub bardziej nasilone, wtedy jest to znak, że o ile część głębszej natury jest już uzdrawiana, to na polu osobowościowym są opory przed zmianami.

Zawęziłam tutaj wiedzę na temat czakr z obszaru pępka do podstaw koniecznych do zrozumienia celu pępkowania – jednak by pracować w pełni na energetyce człowieka, konieczne jest całkowite poznanie wszystkich czakr oraz ich funkcji na wszystkich płaszczyznach.

Fot. 4. Konchowanie pępka

5. Spalanie konch na ciele - bodycoaning

Ta metoda uzdrawiania jest najciekawszą, przynajmniej w moim odczuciu, metodą działania na danym obszarze bądź organie. Wykorzystuje się tutaj również wiedzę o meridianach oraz o punktach szczególnie ważnych energetycznie, które nie są czakrami. Stosowanie jest też nieco odmienne: spalamy dwie konchy jednocześnie, trzymając po jednej w każdej ręce. Dlatego bardzo potrzebną cechą u przeprowadzającego zabieg jest podzielność uwagi. Zdajemy sobie sprawę z tego, że jesteśmy ograniczeni czasem, jaki daje nam spalana koncha, lecz pojawia się też ograniczenie innego rodzaju. W konchowaniu ucha jedna ręka mogła sprawdzać, przeprowadzać rekonesans po ciele energetycznym, mogliśmy sobie nią pomagać przy likwidowaniu blokad i różnego rodzaju zaburzeń, mogliśmy nią doenergetyzować dane miejsce. Tu, niestety, obie ręce są zajęte, a wszystkie czynności, o których wspomniałam powyżej, odbywają się w naszej wizualizacji, w tej nie dla każdego uchwytnej percepcji postrzegania pozazmysłowego. Uzdrawiamy intencją, myślą oraz wzrokiem – stąd uwaga i koncentracja jest nadzwyczaj konieczna, tym bardziej że całościowo mamy również na względzie bezpieczeństwo konchowanego, by nie został on poparzony.

Fot. 5. Detoksykacja energetyczna nerek przy osłabionej witalności.

Spalanie konch na ciele daje świetne rezultaty przy detoksykacji nerek i ich energetyzowaniu – oczywiście są to dwa osobne zabiegi. Podkłada się pod konchy papierowe ręczniki; w zaznaczonym miejscu, czyli tam, gdzie znajdują się nerki, robimy w nich otworki, by koncha dotykała ciała (niektórzy podkładają gazę) i zapaliwszy obie, przykładamy we wskazane miejsce. Ciekawostką jest, że choć obie konchy są palone w tym samym czasie, obie w tych samych warunkach i obie identyczne, od tego samego producenta, na nerce zablokowanej bądź słabszej ogień jest zdecydowanie inny, a po spaleniu, gdy zaglądamy do tutki, okazuje się, że produkty spalania też są i różnego koloru, i w różnej ilości. Nie ma fizycznego wytłumaczenia, czy występowały rotacje powietrza, czy inne czynniki wywołujące takie różnice.

Podobnie postępujemy na kręgosłupie. Każdy odcinek kręgosłupa jest odpowiedzialny za objawy chorobowe w innym obszarze ciała, dlatego też dzięki konchowaniu na tych odcinkach możemy je usunąć. Na s. 47 zamieszczam rysunek dający pełny obraz chorób i odpowiadających im odcinków kręgosłupa.

Punkty rozmieszczone po obu stronach kręgosłupa dają nam szerokie możliwości uzdrawiania chorób, które dotąd nie było utożsamiane z samą czynnością konchowania.

Moje doświadczenie z konchami stawianymi na ciele jest coraz bogatsze. Każdy dzień stawia mnie przed kolejnymi wyzwaniami, poszukuję odmiennych rozwiązań, stąd dziedzina, której oddałam się z pasją, ewoluuje kreatywnie w praktyce.

Fot. 6. Konchowanie na górnym odcinku kręgosłupa.

Za pomocą konch możemy przeprowadzić detoksykację wątroby. Polega to na oczyszczaniu tego obszaru dzięki działaniu konkretnie na ten organ. Wątroba oczyszczona energetycznie jest następnie zasilana i pobudzana do procesów równoważących jej funkcjonowanie. Cały organizm powodowany bodźcami z zabiegów zaczyna dążyć do samouzdrowienia – chodzi nam przecież o to, by uruchomić mechanizmy obronne i wprowadzić harmonię. Jedną z dysharmonii naszego funkcjonowania jest nadwaga, zatem zabiegami konchowania możemy wspomóc kuracje odchudzające. Wykorzystuję w tym przypadku wiedzę o meridianach. Meridiany są to kanały przebiegu energii w naszym organizmie porównywalne do układu krwionośnego, z tą różnicą, że układ krwionośny rozprowadza krew po organizmie, zaś meridiany są kanałami doprowadzającymi energię do poszczególnych układów i przypisanych im organów. I tak przy nadwadze możemy wziąć pod uwagę meridian nerek i konchować punkty po obu stronach pępka, oraz meridian wątroby i konchować po wewnętrznej stronie ud, następnie meridian żołądka, gdzie należałoby wziąć pod uwagę punkt wejścia i wyjścia energii lub po prostu postawić konchę bezpośrednio w obszarze żołądka. O punktach i meridianach piszę w tej książce nieco oględnie, ponieważ na rynku wydawniczym jest mnóstwo materiałów z tej dziedziny i wszyscy zainteresowani głębiej tym tematem mogą we własnym zakresie poszerzyć swoją wiedzę. Chodzi mi o to, aby uświadomić czytelnikowi, iż istnieje wiele możliwości do wykorzystania i z mojego punktu widzenia są one nieograniczone ze względu na wielość technik stosowanych na całym świecie.

Fot. 7. Konchowanie kręgosłupa, odcinek piersiowy.

Na przykład przy bólu gardła stosujemy podstawowo konchy w uszach, jednak możemy skorzystać z poszerzonej metody, wtedy palimy również konchy na szyjnym odcinku kręgosłupa w okolicy 7. i 8. kręgu, które to kręgi odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie migdałków oraz tarczycy. Podobnie możliwości nam się zwiększają przy zapaleniu zatok. Jak wyżej, rozpoczynamy od zabiegu podstawowego, czyli konchowania uszu, a następnie, ustaliwszy, które zatoki są zmienione chorobowo, wybieramy dany obszar zatok i tam domiejscowo stosujemy spalanie konch. Zatem w przypadku zatok czołowych będzie to pas wzdłuż brwi, na którym przystawiamy palące się konchy w odstępach około 1-2 cm, w przypadku zatok nosowych robimy zabieg po obu stronach skrzydełek nosa i podobnie – na sitowych i żuchwowych.

Ciekawą alternatywą działania przy ostrym zapaleniu ucha środkowego jest zastosowanie konchowania w miejscu za uszami, gdzie znajduje się małe wgłębienie tuż przy mniejszym płatku usznym. W przeciwwskazaniach zaznaczyłam, iż nie możemy robić konchowania przy ostrym zapaleniu i wszelkich wyciekach z ucha, ale tutaj, przy stosowaniu konch do ciała, jest to możliwe i zapewniam ze swojej praktyki, że w momencie nasilenia choroby takie postępowanie daje dużą ulgę, prawie natychmiastową.

Rozmieszczenie na kręgosłupie punktów odpowiedzialnych za poszczególne narządy i organy

Odcinek szyjny:

unaczynienie głowy; przysadka; owłosiona skóra głowy; kości twarzy; mózg; ucho środkowe i wewnętrzne; układ współczulny

oczy; nerw oczny; nerw słuchowy; zatoki; wyrostek sutkowaty; język; czoło

policzki; ucho zewnętrzne; kości twarzoczaszki; zęby; nerw trójdzielny

nos; usta; jama ustna; trąbka Eustachiusza

struny głosowe; gardło

mięśnie karku; ramiona; migdały

tarczyca; łokcie; torebka stawu biodrowego

Odcinek piersiowy:

przedramię; dłoń; przełyk; tchawica

serce i zastawki; naczynia wieńcowe

płuca; oskrzela; opłucna; sutki

pęcherzyk żółciowy; przewód żółciowo-wspólny

wątroba; splot słoneczny; krew

żołądek

trzustka; wyspy Laugerhausa; dwunastnica

śledziona; przepuklina

nadnercza

nerki

nerki; moczowody

jelito cienkie; jajowód; układ limfatyczny

Odcinek lędźwiowy:

jelito grube

wyrostek robaczkowy; brzuch; udo; kątnica

narządy płciowe; jajniki (jądra); macica; pęcherz; kolano

gruczoł krokowy (prostata); mięśniówka lędźwiowej części grzbietu; nerw kulszowy

podudzia stopy

Kość krzyżowa – pośladki

Kość ogonowa – odbyt

Rys. 1. Budowa kręgosłupa.

Zupełną nowością w mojej pracy jest używanie konch do oczyszczenia centrów energetycznych, którymi są czakry. Rola czakr w zasilaniu energetycznym człowieka jest nieoceniona. To poprzez czakry zużyta i niepotrzebna energia jest oddawana, a ubytki i potrzeby energetyczne są dopełnianie.

Każda czakra jest na odmiennym poziomie energetycznym i emanuje określonym kolorem.

Tu nadmienię, że dane mi było widzieć konchy odpowiednio kolorowane do poszczególnych czakr (niestety, nie rodzimej produkcji). Pracując na czakrach, pamiętajmy, że uzdrawianie jest w dużej mierze działaniem intencyjnym, czyli osoba wykonująca zabieg świadomie czuwa nad przebiegiem konchowania i wie, jaka intencja może pomóc partnerowi oraz w jakiej intencji jest wykonywana cała ceremonia uzdrawiania. Energia podąża za uwagą, a koncentracja jest elementem skupiającym tę uzdrawiającą energię. Jest to informacja dla bioenergoterapeutów.

Oczyszczanie czakr rozpoczynamy od czakry drugiej zwanej intymną; robimy tak dlatego, że kiedy wszystkie czakry od 2. do 6. zostaną oczyszczone, to wtedy czakry pierwsza i ostatnia same się doskonale wyregulują. Wydajemy polecenie mentalne, by dana czakra została oczyszczona z niekorzystnych energii, jednocześnie wizualizujemy jej kolor, mając na względzie proces oczyszczania i odblokowywania.

Tu trzeba sięgnąć do wiedzy o kolorach czakr oraz do obszarów, za które są odpowiedzialne.

6. Rozmieszczenie czakr

Kolejność czakr jest następująca (podaję od dołu kręgosłupa):

Czakra podstawy, kolor czerwony – organy płciowe i gruczoł płciowy

Czakra sakralna, kolor pomarańczowy – energia – trzustka, śledziona

Czakra pępka, kolor żółty – intelekt, wiedza – splot słoneczny, nadnercza

Czakra serca, kolor zielony, różowy – miłość, sympatia, harmonia – serce, grasica

Czakra gardła, kolor niebieski – komunikacja, religia, mowa, kreatywność – tarczyca

Czakra Trzeciego Oka, kolor indygo – intuicja, widzenie pozazmysłowe – szyszynka

Czakra korony, kolor fioletowy, biały – wiedza, duchowość – przysadka.

Ten krótki i hasłowy opis jest drogowskazem przy pracy na czakrach. Odblokowywanie czakr dobrze jest robić dzień po dniu, najlepiej tuż po pełni księżyca, pracując jednocześnie innymi metodami, np. praca z oddechem, śpiewanie mantr, ćwiczenia starochińskiej metody Czi Kung czy zbawienne w tym wypadku masaże, które działają tonizująco i harmonizująco na rozprowadzenie energii w organizmie. Do pracy na czakrach wykorzystuję konchy skręcone lewoskrętnie, które służą do oczyszczania bioenergii, i konchy skręcone prawoskrętnie, które mają zastosowanie przy doenergetyzowaniu. Ponieważ organizm domaga się stanu równowagi, to zadaniem terapeuty jest, by wszelkimi dostępnymi środkami tę równowagę przywrócić lub tak pokierować procesami uzdrawiania, żeby zmobilizować ciało na każdym poziomie przejawiania – fizycznym, emocjonalnym i duchowym – do wzmożonej czynności harmonizowania jego istnienia. Przywrócenie równowagi może odbywać się na poziomie mentalnego polecenia, jak i na polu fizycznym samej czynności spalania niekorzystnej i blokującej energii. Zharmonizowanie zaś czakr może następować parami, ponieważ ich rolą jest wzajemne uzupełnianie się. I tak zablokowaną energię na czakrze drugiej harmonizujemy z energią czakry szóstej. Obie zaś pięknie ze sobą współpracują, jeśli chodzi o świadomość procesów natury jednej i procesów intuicyjnych na poziomie duchowym drugiej. Analogicznie wygląda para czakr trzeciej i piątej, gdzie wzajemnemu odziaływaniu ulegają – poczucie władzy i kreowanie siebie. Nie bez powodu, kiedy się denerwujemy, czujemy ucisk w gardle i tzw. żołądek na resorach. To jest właśnie oddziaływanie na siebie tych centrów. Pozostająca w centrum naszego ciała i systemu ciał na innych poziomach energetycznych czakra SERCA nazywana jest „bramą duszy”. Czakra ta odpowiada za uzdrawianie i współczucie, a ponieważ tuż nad nią znajduje się gruczoł grasicy, to pamiętajmy, że nieprawidłowo działająca czakra serca osłabia grasicę i obniża tym samym odporność systemu immunologicznego całego organizmu. Przy schorzeniach laryngologicznych prawie pewne jest, że system ten jest niezrównoważony, co objawia się właśnie przewlekłymi przeziębieniami organizmu.

W praktyce postępujemy w ten sposób, że konchujemy tę parę czakr, jednak jest możliwość czynienia tego jednocześnie lub po kolei, zaczynając od dołu – wybór pozostawiam samemu konchującemu.

Decyzja powinna zależeć od wiedzy, możliwości i umiejętności, od podzielności uwagi i skoordynowania działania – pamiętajmy, że to jest również praca z ogniem.

Fot. 8. Oczyszczanie czakr obu stóp z jednoczesnym udrażnianiem przepływu enegii w meridianie nerek.

7. Dwanaście punktów mistrza Ma

Za czasów dynastii Sing, około 960 roku, mistrz Ma Tam Yan zalecił do stosowania dwanaście punktów.

Punkt 36. meridianu żołądka położony na podudziu 3 cuny poniżej zagłębienia pod rzepką i 1 cun na zewnątrz od grzebienia kości piszczelowej. Odpowiada za chorobliwe podrażnienie układu trawienia, skurcze żołądka, wymioty, wzdęcia, zaparcia, zapalenie jelit.
Punkt ten jest punktem tonizującym ciało.

Punkt 4. meridianu jelita grubego położony pośrodku II kości śródręcza od strony promieniowej, w najwyższym punkcie mięśnia, gdy kciuk jest przywiedziony do palca wskazującego przy wyprostowanej ręce. Punkt ten odpowiada za: bóle głowy, bóle zębów, stany zapalne migdałków podniebiennych, katar, stany zapalne zatok i gardła, bóle oczu, porażenie mięśni twarzy, wole, bóle i niedowłady górnych kończyn, nadmierne i nieprawidłowe wydzielanie potu, przeziębienie i gorączkę.

Punkt 40. meridianu pęcherza moczowego znajduje się w środku poprzecznej linii dołu podkolanowego, odpowiada za: rwę kulszową, bóle krzyża, porażenia kończyny dolnej, oparzenia słoneczne, choroby kolana.

Punkt 7. meridianu płuca położony nad wyrostkiem rylcowatym kości promieniowej, 1,5 cuna wyżej od zgięcia nadgarstka. Punkt ten odpowiada za: bóle głowy, sztywność karku, astmę, porażenia mięśni twarzy, neuralgię nerwu trójdzielnego.

Punkt 11. meridianu jelita grubego położony w zagłębieniu bocznym 1 cun od końca linii powstającej podczas zgięcia ręki w stawie łokciowym. Punkt działa na: bóle barku i ramienia, niedowłady kończyn górnych, choroby stawu łokciowego, gorączkę, nadciśnienie tętnicze, egzemy.

Punkt 44. meridianu żołądka położony u podstawy II i III palca między główkami II i III kości śródstopia, 0,5 cuna przyśrodkowo od brzegu rozejścia się II i II palca. Punkt ten decyduje o: bólach żołądka, bólach głowy, stanach zapalnych migdałków, czerwonce.

Punkt 34. meridianu pęcherzyka żółciowego znajdujący się w zagłębieniu przednim, dolnym w stosunku do główki kości strzałkowej, ponosi odpowiedzialność za: porażenia połowiczne, schorzenia dróg żółciowych, bóle okolicy krzyżowej i bóle nóg.

Punkt 5. meridianu serca położony na powierzchni nadgarstka po stronie promieniowej ścięgna zginacza łokciowego nadgarstka, ma wpływ na: bóle głowy, ostrą chrypkę, sztywność języka, zaburzenia mowy, zaburzenia snu, kołatanie serca, bóle ramienia i stawu nadgarstkowego.

Punkt 3. meridianu wątroby leżący na grzbiecie stopy pomiędzy I i II kością śródstopia, w zagłębieniu tylnym stawu śródstopno-palcowego, oddziałuje na: bóle głowy, zawroty głowy, padaczkę, drgawki gorączkowe u dzieci, choroby oczu, przepuklinę, krwawienie z macicy (z wykluczeniem menstruacji), stany zapalne sutka.

Punkt 60. meridianu pęcherza moczowego leżący pomiędzy tylnym brzegiem wyrostka rylcowatego i ścięgnem Achillesa, na wysokości wyrostka rylcowatego, nieco powyżej kości piętowej, ma wpływ na niedowłady kończyn dolnych, bóle krzyża, rwę kulszową, wypadanie odbytu, bóle stóp.

Punkt 57. meridianu pęcherza moczowego leżący na tyle podudzia, w miejscu przejścia mięśnia brzuchatego łydki w ścięgno Achillesa, w szczycie kąta obu pasm mięśnia w linii środkowej, odpowiada on za: rwę kulszową, wypadanie odbytu, żylaki i bóle podeszwy, niedowłady kończyn dolnych.

Punkt 30. meridianu pęcherzyka żółciowego położony na bocznym zagłębieniu pośladka powyżej najwyższego punktu krętarza dużego, ma wpływ na rwę kulszową, porażenie kończyn dolnych, choroby stawów biodrowych.

8. Budowa konchy i świecy

Świece są wykonywane ręcznie. Zbudowane są z cieniutkiego włókna lnianego lub bawełnianego, które jest nasączane mieszaniną wyselekcjonowanego ekstraktu miodowego, wosku pszczelego oraz olejków i sproszkowanych ziół. Świeca i koncha wykonane są z tych samych materiałów, a różnią się wielkością i przede wszystkim kształtem. Świeca jest cienką rurką o średnicy dostosowanej do otworu w uchu i długości dopasowanej do optymalnego czasu spalania. W jednym z końców po wewnętrznej stronie świecy znajduje się rurka z folii aluminiowej, która z jednej strony usztywnia końcówkę, a z drugiej – wspomaga efekt cieplny przy spalaniu.

Koncha pod względem używanych surowców nie różni się od świecy. Ma jednak znacznie większą długość. Średnica jednego z końców konchy jest podobna jak u świecy, natomiast drugi koniec jest większy. Całość przypomina lejek, stąd też nieraz nazywana jest lejkiem, a metoda konchowania – lejkowaniem. Koncha, aby działać skutecznie, musi mieć ściśle określony kształt, długość i kąt rozwarcia. Jest wielowarstwowa. Świeca ma prostszą budowę, ale i tu potrzebne jest zachowanie kształtu, proporcji, surowców.

Więcej informacji na temat budowy świec i konch czytelnik znajdzie w dziale poświęconym dostępnym na naszym rynku produktom.

Rys. 2. Szkic prezentujący budowę konchy.

Fot. 9. Świece i konchy

9. Konchowanie w praktyce

Zanim przystąpimy do zabiegu konchowania, pępkowania czy spalania konch na ciele, przygotowujemy wszystkie potrzebne narzędzia. Zwracam uwagę na bardzo dobrze zaostrzone nożyczki, ponieważ są niezbędnym elementem zabiegu, a ich ostrość jest w trakcie pracy nieoceniona. Dobrze poustawiane: naczynie z wodą, paląca się świeca – najlepiej woskowa, patyczki do oczyszczania wlotu konchy, patyczki do udrażniania uszu; akcesoria powinny być ułożone w sposób przemyślany, by nie zdarzyło się, że podczas przecinania konchy podpalamy sobie rękaw lub rozlewamy wodę.

Klient powinien się czuć bezpiecznie w naszym towarzystwie, a my stwarzamy komfort pracy dla siebie samych, by móc się skupić na terapii i jej istocie.

Przeprowadzamy z klientem rozmowę na temat zmian chorobowych, dyskomfortu i jego występowania w czasie oraz wykluczamy czynniki, które nie pozwalają na wykonanie konchowania, czyli głównie perforację błony bębenkowej i uczulenie na produkty pszczele.

Następnie trzeba zadbać o to, by oczyścić swe intencje w stosunku do osoby, której będziemy robić zabieg. Koncentrujemy się, odwołując się do wibracji wyższych, wspomagamy się również naszymi opiekunami duchowymi. Moja osobista formuła, którą stosuję, zanim przystąpię do pracy, brzmi: „Boże, stwórz we mnie serce czyste, by ta oto istota została uzdrowiona dla jej wyższego dobra”.

Słowa te przypominają mi, by być wolną od uprzedzeń, kierować się miłością do bliźniego, a jednocześnie umieć zachować dystans. To ostatnie jest ważne, bo niekiedy staramy się być cudotwórcami, którzy wszystko na siłę kontrolują – o zgrozo! – cały proces zdrowienia, aż do najmniejszych szczegółów, aby odpowiadały naszej wizji szczęścia danej osoby. Wszak nie wiemy, co jest ostatecznym dobrem i co komu jest pisane.

Działaniem przygotowującym ucho do oczyszczenia jest jego masaż. Używamy do tego kremu natłuszczającego, może to też być zwykła wazelina, jeśli ktoś jest wrażliwy na kosmetyki, lub maść na bazie propolisu. Maść propolisowa daje mi jeszcze jedną wskazówkę – jeżeli ktoś jest uczulony na pszczele produkty, a nic o tym nie wie, to przy masowaniu jest możliwość, że taką informację otrzymamy. Na przestrzeni lat w swojej praktyce tylko raz spotkałam się z uczuleniem na konchę. Jest to w miarę rzadko spotykane, ponieważ wosk do produkcji świec i konch jest podgrzewany do temperatury powyżej 100 stopni (niska temperatura topnienia, natomiast wysoka wrzenia) zatem następuje jego jednoczesne wyjałowienie. Dzieje się to dlatego, że substancje białkowe zawarte w wosku i pochodzące od wytwarzających je pszczół są jednym z głównych czynników uczulających. W temperaturze powyżej 60 stopni białka ścinają się i zmieniają swoją strukturę, więc organizm może ich nie rozpoznać i reakcja alergiczna nie zajdzie. Podgrzanie nie niszczy jednak pozostałych składników, w tym pyłku kwiatowego, i stąd możliwe uczulenia.

Nie polecam używania jakiegokolwiek olejku, gdyż nie jesteśmy w stanie przewidzieć, jak zachowają się jego komponenty w kontakcie z ogniem, a wiadomym zjawiskiem jest łatwopalność tychże. Masaż ucha i jego różne techniki nazywamy AURIKULOTERAPIĄ; ponieważ ucho symbolizuje całego człowieka, wszystkie ważne punkty akupunktury są tu gęsto zlokalizowane. Przedstawia to załączony na następnej stronie rysunek.

Masaż tych punktów zwalcza problemy związane z uchem i zapobiega stanom zapalnym ucha, a równocześnie zwiększa ukrwienie tego obszaru, rozpulchnienie tkanek i pobudzenie receptorów odpowiedzialnych za pracę poszczególnych narządów w ciele. Zatem masowanie małżowiny usznej jest nie tyle przygotowaniem do zabiegu, co rozpoczęciem uzdrawiania już w tej fazie wstępnej.

Rys. 3. Mały człowiek w uchu.

W trakcie konchowania dobrze jest obserwować ogień, i to ze szczególnym skupieniem. Ogień jako nasz czytnik może nam dużo powiedzieć o chorobie, jej przyczynie i przebiegu zabiegu, w zależności od tego, jaką wykształciliśmy u siebie drogę postrzegania pozazmysłowego.

Jedni odczuwają symptomy na własnym ciele, inni widzą oczyma wyobraźni obrazy podpowiadające stan choroby, a jeszcze inni, patrząc w ogień palącej się konchy, uruchamiają ciąg kojarzonych wizji. Jakąkolwiek drogą docierałyby do nas sygnały i przeczucia, warto poświęcić im uwagę, próbować skonkretyzować swoje doznania, by móc precyzyjniej odczytywać impulsy chorego. Trzymając jedną dłoń na uchu, drugą kładziemy na podstawę kręgosłupa i bardzo powoli przesuwamy, obserwując wnikliwie płomień. Postarajmy się porozmawiać z ogniem – zachęcam do takiego przymierza, do potraktowania go jak partnera do rozmowy. Możemy w myśli zadawać pytania, ustalać zakres działania, wydawać polecenia ogniowi: Wskaż, gdzie jest główny problem!

Jakiego rodzaju to blokada?

Spal niepotrzebne zakłócenia!

Na jakim poziomie rozpocząć uzdrawianie?

Oto przykłady prowadzenia dialogu. Sami w procesie poznawania możemy ustalić całkiem inny zestaw pytań, symboli – to zależy tylko od naszej wyobraźni.

Chciałabym też zwrócić uwagę, aby porównywać przebieg konchowania jednego i drugiego ucha, zauważać różnice, mieć umysł dobrze osadzony w rzeczywistości. Nie wysnuwajmy daleko idących wniosków: kiedy strzelający płomień, tańczący do granic możliwości, wywołuje w nas euforię z powodu niezwykle ciekawego przypadku, być może nie jesteśmy w stanie zauważyć uchylonego lufcika, który to ten efekt wywołał. Bardzo ostrożnie podchodźcie do własnego umysłu, który może dawać iluzję zjawisk, których po prostu nie ma, lub sugeruje inne rozwiązanie niż jest potrzebne w tej chwili. Pamiętam przypadek, kiedy kobieta, lat 70, na ciele duchowym wykazywała dość silne i niekorzystne podczepienie energetyczne, na ciele emocjonalnym – silne zawirowania i już miałam poleceniem mentalnym oczyszczać ową podejrzaną więź, jednak intuicyjnie zapytałam o powód jej zdenerwowania dzisiaj. W odpowiedzi usłyszałam, że już od 50 lat męczy się ze swoim mężem, który jest wyjątkowo ciężki w pożyciu. I w tym momencie zrozumiałam, że swoją ignorancją i nieuwagą mogłabym tej parze zaszkodzić. Ich więzy kształtowane przez pół wieku istniały na każdym poziomie, w pewnym sensie istniała miedzy nimi taka forma homeostazy, której nie należało ruszać bez wyraźnej prośby zainteresowanych. Zatem proszę, nie zrażajcie się brakiem spektakularnych efektów. Prowadziłam serię podstawowych konchowań pewnemu starszemu panu, który uskarżał się na uciążliwe szumy w uszach. Po czterech sesjach jego stan w żaden widoczny sposób się nie poprawiał i już miałam przeprowadzić rozmowę i zaproponować inną formę uzdrawiania, kiedy odpowiedź przyszła mimochodem przy kolejnym zabiegu. Pan, stanąwszy rozradowany w drzwiach mojego gabinetu, oznajmił, że szumy w uszach to on dalej ma, ale bardzo dobrze się czuje, bo w końcu pięknie opróżnia się jego pęcherz. Rozbawiona szczerością, od razu wiedziałam, że zaczynały się u niego problemy z prostatą, do czego pan ten nie chciał się przyznać. Jednak organizm, według własnego harmonogramu, zaczął uzdrawianie od miejsca, gdzie było najbardziej potrzebne.

Ponieważ każdy człowiek inaczej reaguje i w bardzo odmienny sposób przebiega u każdego proces leczenia, dlatego przy poszczególnych sesjach używam różnego rodzaju konch.

Biorę tu pod uwagę długość zabiegu, a co za tym idzie – długość konchy. Rozmiary konch wahają się w granicach: od konch przeznaczonych dla dzieci – 22 cm, przez konchy średnie, ok. 25 cm, aż do konch długich sięgających swym rozmiarem 30 cm. Wybieram intuicyjnie, czy istnieje potrzeba mocniejszego i dłuższego zabiegu, czy też osoba jest na etapie dużej wrażliwości na bodźce i zabieg wtedy należy nieco skrócić i złagodzić, jedynie harmonizując biopole. Oprócz długości różnice budowy konchy dają mi możliwość używania ich w konkretnym celu. I tak na przykład koncha skrętna decyduje, czy oczyszczam, czy energetyzuję, a koncha z wkładką bawełnianą jest dobra, gdy trzeba leczenie wspomóc olejkami. W tym celu na 10 minut przed zabiegiem zakrapla się odpowiedni do schorzenia olejek do wnętrza konchy. Opary olejku pracują wtedy w trakcie spalania, a olejki eteryczne są wchłaniane i pobudzają odpowiednie obszary, aktywizując zawarte w nich związki lecznicze.

Czasem blokady powodujące chorobę umiejscowione są na ciałach duchowych; są to bardzo subtelne obszary, postępowanie z nimi również powinno być bardzo ostrożne. Nie zachowujmy się jak słoń w składzie porcelany, obserwujmy procesy zachodzące podczas sesji uzdrawiania.

Całkiem niedawno miałam w gabinecie kobietę, lat 65, drobną, znerwicowaną, skarżącą się na okresowe szumy. W trakcie sesji nastąpiło rozluźnienie mięśni, ciśnienie się wyregulowało, oddech, do tej pory urywany, uspokoił się, a kobieta, nie będąc do końca świadoma, dlaczego to robi, zwinęła się, leżąc na boku, w pozycję embrionalną i przyłożyła kciuk do ust, jakby chciała go ssać. Wywarło to na mnie duże wrażenie, ponieważ ewidentnie był to rodzaj cofnięcia się regresyjnego, ciało wróciło pamięcią do momentu, kiedy nastąpiły zaburzenia na polu energetycznym, był to zapewne moment źródła jej choroby. Przez kolejne minuty zabiegu ciało rozluźniało się jeszcze bardziej, zaś kobieta pomału przeciągała się, jakby skurcz płodowy rozpuszczał się pod moimi dłońmi. Uświadomiło mi to, jak głęboko zalegały blokady. Konchowanie traktowane jako metoda wspomagająca leczenie dolegliwości narządu słuchu i górnych dróg oddechowych okazuje się być metodą równie skuteczną przy uzdrawianiu duchowym. Należałoby się zastanowić – i tu pragnę pobudzić czytelnika do kreatywnej analizy – jakiego rodzaju uwarunkowania psychiczne mają wpływ na choroby związane z obszarem laryngologicznym. W swojej praktyce zauważyłam, że zgłaszający się do mnie klienci to ludzie, którzy mają w większości specyficzną cechę wspólną, mianowicie nie dopuszczają do swoich uszu krytyki z zewnątrz.

Uszy są organem, który odpowiada za zdolność i jakość słyszenia. Jeżeli nastąpiło zaburzenie w tym rejonie, to wcześniej wystąpiły warunki zaburzające pracę ucha, zatem możemy przypuszczać, że osoba ta nie chciała słuchać kogoś ze swojego otoczenia lub nie przyjmowała uwag, które ją drażniły. Nastąpiła rozbieżność pomiędzy „ja – partner”, „ja – grupa” a prawidłowym postrzeganiem głębszych mechanizmów rzeczywistości. One to umożliwiają wgląd, poza percepcją podstawowych zmysłów. Osoba taka woli nie słyszeć prawd, które jej nie odpowiadają. W tym przypadku polecam, jako element dodatkowy, wspomaganie leczenia afirmacją następującej treści: „Wszystko, co słyszę, jest dla mnie dobre i bezpieczne” lub „Słucham wszystkiego z miłością”.

Uszy jako organ parzysty odpowiada za relacje w „parze”, kształt ucha przypomina swoją budową nerkę i ta zależność (ucho – nerka) odzwierciedla się w budowie obu. Często niewykształcona dostatecznie budowa małżowiny jest odniesieniem do nieprawidłowej budowy nerki.

Ból ucha jest odpowiednikiem problemu, który tu i teraz należy rozwiązać, a występująca przy tym gorączka to już zdecydowanie palący problem relacji z tą osobą, która nas irytuje. Kiedy dochodzą do tego problemy z gardłem, to wypowiadanie się na bolące nas sprawy jest utrudnione, a sam akt proszenia o coś jest zaburzony. Kiedy dochodzi do tego ból gardła, oznacza to, że niemożność wybaczenia jest tutaj głównym motywem. Gdy choroba obejmuje swym zasięgiem płuca, to nie umiemy przysłowiowo żyć pełną piersią, zaś rozedma płuc mówi o naszej postawie, iż nie dajemy sobie prawa do życia. Występujące w ciele opuchlizny tworzą się na bazie zastoju w przeżywaniu emocji lub długotrwałego powstrzymywania łez. Afirmacja wspomagająca w tym przypadku to: „Ja, ......., pozwalam sobie cieszyć się życiem”.

Zatem przy zabiegach konchowania nie ograniczajmy się do czynności, a poszukujmy rozwiązań na różnych obszarach dostępnej nam wiedzy.

Po zakończeniu zabiegu zwracam szczególną uwagę na zachowanie zasad tzw. BHP, czyli zneutralizowanie odpadów bioplazmatycznych, zamknięcie aury klienta i zabezpieczenie na czas przemian zachodzących w procesie zdrowienia. Nieodzowne jest odcięcie się energetyczne od konchowanego, by nie odczuwać później jego dolegliwości czy też stanów emocjonalnych.

Woskowinę, która została w miseczce z wodą, oraz tę w konsze dokładnie oglądamy pod względem koloru, następnie rozgniatamy lekko w palcach, by zapoznać się z jej strukturą i stwierdzić czy zawiera np. drobiny piasku – zanieczyszczenia pochodzące z zewnątrz, czy są to zanieczyszczenia wewnętrzne, czyli produkty wszelkiego rodzaju wydzielin.

Fot. 10. Efekt konchowania, zanieczyszczenia i produkty spalania (oznaczono lewe i prawe).

Ważna sprawą jest, by nie wypuścić klienta bezpośrednio po zabiegu, ponieważ czas około 20 minut jest niezbędny do ochłonięcia organizmu. NIE WOLNO w tym czasie siadać za kierownicą, ponieważ percepcja jest lekko zaburzona. Przyjrzyjmy się klientowi, na ile ma przytomne oczy i na ile odnajduje się w rzeczywistości.

Myślę, że zawarte w tym rozdziale uwagi będą przydatne w pracy każdego terapeuty i pomogą mu w życiu osiągnąć mistrzostwo.

Laryngologia alternatywna

1. Budowa ucha i najczęściej występujące choroby

Ucho to narząd o bardzo złożonej budowie anatomicznej, odpowiada zarówno za zmysł słuchu, jak i równowagi. Ucho znajduje się we wnętrzu kości skroniowej, oczywiście poza małżowiną uszną. Składa się z ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego (Rys. 4.).

Rys. 4. Schemat budowy ucha.

W uchu środkowym można wyodrębnić jamę bębenkową połączoną z gardłem trąbką słuchową. Połączenie to jest bardzo ważne dla prawidłowej czynności ucha. Jama bębenkowa zawiera trzy kosteczki słuchowe, które ją łączą z uchem wewnętrznym. Komórki zmysłu słuchu oraz równowagi znajdują się właśnie w uchu wewnętrznym.

Nos i zatoki przynosowe

Nos składa się z kości i chrząstek. Jama nosowa jest podzielona przegrodą nosową na dwie jamy – prawą i lewą. Z tyłu obie jamy nosa łączą się z gardłem. W błonie śluzowej nosa umiejscowione są gruczoły. Gdy produkują nadmiar wydzieliny, powstaje objaw zwany katarem. Przestrzenie powietrzne charakteryzujące się zmienną osobniczo wielkością i kształtem, pokryte błoną śluzową nazywamy zatokami przynosowymi (Rys. 5.). Mają one ujście do jam nosa i wraz z jamą nosową stanowią początek układu oddechowego.

Gardło to miejsce, gdzie układ oddechowy prowadzący z nosa krzyżuje się z układem pokarmowym rozpoczynającym się od jamy ustnej.

Rys. 5. Rozmieszczenie zatok.

W obrębie gardła występuje rozbudowany układ chłonny, nazywany migdałkami podniebiennymi, gardłowymi oraz językowymi. Migdałki stanowią barierę biologiczną, która chroni nasz organizm przed zakażeniem.

Krtań jest złożona z elementów chrzęstnych, które łatwo wyczuć, a nawet zauważyć w połowie długości szyi. W górnej części krtań łączy się z gardłem, a od dołu – z tchawicą. Wewnątrz krtani występują fałdy głosowe, zwane też strunami głosowymi. Gdy struny głosowe są napięte, a strumień wydychanego z płuc powietrza przeciska się między nimi, powstaje dźwięk.

Rys. 6. Schemat górnych dróg oddechowych.

2. Najczęstsze dolegliwości uszu

Ból ucha może pochodzić z samego ucha lub promieniować z gardła, zębów czy stawu żuchwowego. W przewodzie słuchowym zewnętrznym mogą też znaleźć się ciała obce, które nie tylko wywołują niedosłuch, lecz także mogą stać się przyczyną bólu w wyniku ucisku na błonę bębenkową. W wyniku przewlekłego procesu zapalnego, zwykle niebolesnego, często nieleczonego, występującego u chorych przez wiele lat, może pojawić się wyciek, który może świadczyć o:

zaostrzeniu się procesu zapalnego

rozpoczynających się powikłaniach ze strony opon mózgowych i mózgu

nowotworze ucha.

W wymienionych przypadkach niezbędna jest konsultacja otolaryngologiczna.

Wyciek z ucha zawsze świadczy o chorobie. Bez względu na to, czy jest wodnisty i przezroczysty, śluzowy, śluzowo-ropny czy krwisty. Nie zawsze wyciekowi towarzyszy ból ucha czy głowy. Czasem, np. po urazach lub w przewlekłych stanach zapalnych, ból nie występuje. Prowadzi to często do lekceważenia choroby. Tymczasem każdy wyciek wymaga konsultacji otolaryngologicznej.

Pogorszenie słuchu z biegiem czasu dotyka każdego z nas, jest bowiem konsekwencją naturalnego, biologicznego starzenia się organizmu. Słuch pogarsza się stopniowo, a początek zaburzenia słyszenia jest zwykle niezauważalny. Często pacjentom doskwiera nie tylko niedosłuch, lecz także szum w uszach i zaburzenia rozumienia mowy ludzkiej (słyszą mowę ludzką, ale jej nie rozumieją).

Współcześnie przedwczesne zaburzenia słuchu wiążą się z oddziaływaniem nadmiernego hałasu, otaczającego nas zewsząd. Nie bez znaczenia pozostaje również ciągle wzrastająca popularność przenośnych odtwarzaczy dźwięku. Uraz akustyczny to uszkodzenie słuchu hałasem. Początkowo jest to stan przejściowy, który cofa się po odpowiednio długim odpoczynku w ciszy. Jednak gdy sytuacja ustawicznie się powtarza, może dojść do nieodwracalnego uszkodzenia słuchu.

Innym powodem uszkodzeń słuchu jest stosowanie leków, których działania niepożądane dotyczą narządu słuchu. Przepisujący takie leki lekarz zobowiązany jest poinformować pacjenta o skutkach ubocznych – możliwym uszkodzeniu słuchu.

Dotyczy to zwłaszcza:

kobiet ciężarnych

małych dzieci i ludzi po 60. roku życia

chorych z niewydolnością nerek i wątroby

osób z już częściowo uszkodzonym słuchem.

Tylko staranne leczenie wszystkich stanów zapalnych uszu może zapobiec ciężkim uszkodzeniom słuchu.

Szumy uszne to dzwonienia, gwizdy, brzęczenia, huk, szum wiatru, tętnienia itp. odczuwane przez chorych wewnątrz ucha. Doznania te nasilają się w ciszy, utrudniają odpoczynek i są z reguły bardzo przykre i uciążliwe. Mogą sygnalizować niemal każdą chorobę ucha, ale również inne, niemające bezpośredniego związku z uchem choroby, np. nadciśnienie tętnicze. Szumy uszne mogą pojawiać się także w zatruciach niektórymi lekami oraz związkami chemicznymi. Przyczyny mogą być zarówno banalne, jak i bardzo poważne: od zwykłego czopu woszczynowego w przewodzie słuchowym, aż po ciężką chorobę ucha wewnętrznego, którą jest choroba Méniere’a.

Zawroty głowy to wrażenie ruchu wirowego, któremu ulega nasze ciało bądź też otoczenie. Często zawrotom głowy towarzyszą nudności i wymioty. Czasem pojawiają się również biegunka, zlewne poty oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe. Nasilenie dolegliwości następuje w wyniku nadmiernej aktywności ruchowej, a zwłaszcza ruchów głową.

Choroby ucha

Czop woszczynowy powstaje, gdy światło przewodu słuchowego zostaje zatkane przez woszczynę zmieszaną ze złuszczonym naskórkiem, kurzem i włosami. Woda, która dostaje się do ucha podczas kąpieli, powoduje pęcznienie woszczyny i wówczas może dojść do nagłej głuchoty, bólu ucha czy też nawet zawrotów głowy. Niekiedy możliwe jest usunięcie czopa woszczynowego poprzez wkroplenie do ucha wody utlenionej lub płynnej parafiny. Zwykle jednak, nawet pomimo częściowego rozmięknięcia, resztka wosku powinna zostać usunięta podczas wizyty u lekarza. Aby uniknąć uszkodzenia narządu słuchu i równowagi, nie zezwalajmy na usuwanie woszczyny przez osoby do takiej czynności nieprzygotowane. Czop woszczynowy zasłania błonę bębenkową, dlatego w czasie wizyty u lekarza jesteśmy zobowiązani poinformować go o wszelkich przebytych w przeszłości chorobach uszu, gdyż nie jest on w stanie ich zauważyć przed zabiegiem.

Ciało obce w uchu to sytuacja charakterystyczna najczęściej dla dzieci. Ciało obce, np. części zabawek, pestki itd. może usuwać jedynie lekarz, który dysponuje odpowiednią wiedzą, oświetleniem i narzędziami. Jeśli do ucha dostanie się żywy owad, należy zalać ucho oleistą cieczą, która jest obojętna dla organizmu, np. olejem jadalnym, parafiną, gliceryną. Jeśli to nie pomoże i owad nie wypłynie, musi zostać usunięty przez specjalistę.

Czyrak skóry przewodu słuchowego zewnętrznego. Skóra przewodu słuchowego zewnętrznego często ulega zakażeniu, jeszcze częściej dzieje się to w przypadku osób mających zwyczaj dłubania w uchu. Czasem zakażenie może być wtórne, jeśli następuje na skutek wydzieliny ropnej spływającej z ucha będącego w przewlekłym stanie zapalnym. Zmiany zapalne mogą mieć postać czyraka, czyli być ograniczone, lub mogą być rozlane. Charakteryzuje je ból, bardzo dokuczliwy, promieniujący aż do połowy twarzy. W takim stanie konieczne jest miejscowe leczenie antybiotykami według wskazań lekarza. Leczenie na własną rękę jest niedopuszczalne. Niewłaściwe jest wówczas wkraplanie do ucha olejku kamforowego i stosowanie cebuli czy czosnku, tak jak to jest zalecane w medycynie ludowej. Aby zmniejszyć odczuwany ból, przed wizytą u lekarza można zażyć środek przeciwbólowy, np. polopirynę, pyralginę lub inny.

Zapalenie ucha środkowego to przypadłość, która częściej występuje u młodszych pacjentów. Są dwie drogi, którymi zakażenie może się przedostać: albo poprzez trąbkę słuchową, albo od strony gardła. Infekcję wywołują wirusy lub bakterie, te same, które są przyczyną ostrego nieżytu dróg oddechowych. Gwałtownie narastający ból ucha, uczucie pełności, szum i pogorszenie słuchu są typowymi objawami ostrego zapalenia ucha. Płyn zapalny gromadzi się za błoną bębenkową, a po jej przerwaniu dochodzi do wycieku, który zmniejsza ból. Samoistnie przerwana błona goi się trudniej niż błona, którą lekarz naciął w celu jej odbarczenia. Taki zabieg nazywamy paracentezą. Leczeniem ostrego zapalenia ucha środkowego zajmuje się otolaryngolog. Bez konsultacji ze specjalistą nie wolno wpuszczać do chorego ucha żadnych kropli. Olejku, spirytusu kamforowego lub maści rozgrzewających można używać jedynie na zewnętrzną część ucha. Dopuszczalne jest również nagrzewanie chorego ucha suchym ciepłem (termofor, poduszka elektryczna) oraz stosowanie środków przeciwbólowych. Aby zapobiec nawracającemu zapaleniu ucha u niemowląt, zalecane jest karmienie w pozycji z uniesioną główką. Małe dzieci, zwłaszcza te, które przeszły ostre zapalenie ucha, należy nauczyć dokładnego oczyszczania jam nosa z zalegającej wydzieliny i sprawić, by stało się to ich nawykiem. Każdą jamę nosową należy czyścić oddzielnie i wydmuchiwać naprzemiennie. Wydmuchiwanie z obu jam nosowych jednocześnie prowadzi zazwyczaj do przemieszczenia zakażonej wydzieliny do uszu poprzez trąbki słuchowe.

Niekiedy, zwłaszcza wobec osłabionej odporności chorego, ostre zapalenie ucha może przechodzić w przewlekłe. Podstawowym objawem tej choroby są okresowe lub stałe wycieki z ucha, zwykle niebolesne. Bezbolesność choroby prowadzi często do jej lekceważenia i zaniedbywania leczenia. W miarę upływu czasu może dojść do postępującego, nieodwracalnego uszkodzenia słuchu. Osłabienie odporności chorego, urazy głowy bądź też nadwyrężenie organizmu mogą doprowadzić do ciężkich powikłań ze strony opon mózgowych. W takich przypadkach zagrożone jest zdrowie i życie chorego.

3. Dolegliwości związane z nosem

Katar to podrażnienie błony śluzowej. Przyczyną może być bezpośrednie działanie czynnika drażniącego, np. pyły, aerozole, leki. Katar może być również wywołany za pośrednictwem układu nerwowego – przez zdenerwowanie. Najczęściej powodują go jednak zakażenia wirusowe, rzadziej – bakterie. Te ostatnie częściej są przyczyną zmian przewlekłych. Wydzielina z nosa może być wodnista, śluzowa, ropna lub krwista. Nadmierną ilość wydzieliny można wydmuchiwać lub może ona spływać do gardła. Konieczne wówczas staje się częste przełykanie, odchrząkiwanie czy odpluwanie. Niekiedy w takich przypadkach chory może odczuwać nudności. Nadmiar gęstej wydzieliny może prowadzić do niedrożności nosa.

Jeśli wodnista wydzielina pojawia się w nosie nagle i towarzyszą jej takie objawy, jak łzawienie, kichanie czy pieczenie, to najczęściej dolegliwość ma podłoże alergiczne. Do takiej sytuacji dochodzi, gdy błona śluzowa nosa zetknie się z czynnikiem, na który dana osoba jest uczulona (nadwrażliwa). Oto przykłady takich czynników, zwanych również alergenami: kurz domowy, pierze, pyłki kwiatów i traw, sierść zwierząt itp. Gdy katar ropny utrzymuje się ponad dwa tygodnie, jest z reguły objawem zapalenia zatok przynosowych.

Katar ropny trwający ponad dwa tygodnie bywa zwykle objawem toczącego się zapalenia w zatokach przynosowych. W przypadku dzieci jednostronna wydzielina ropna, niekiedy z domieszką krwi, jest najczęściej spowodowana ciałem obcym tkwiącym w jamie nosa, w przypadku dorosłego takie objawy mogą wskazywać na nowotwór.

Zaburzenie drożności nosa (zatkany nos) może być obiektywne bądź subiektywne. Gdy rzeczywiście dochodzi do zmniejszenia objętości nosa, mamy do czynienia z zaburzeniem obiektywnym. Jeśli zaś jamy nosa są nadmiernie poszerzone i powietrze, które przez nie przepływa, nie daje uczucia przechodzenia, zaburzenie klasyfikujemy jako subiektywne. Zmniejszenie drożności nosa powoduje zwykle utratę powonienia i prowadzi do zmiany barwy głosu (tzw. głos nosowy). Przyczyną krótkotrwałego zmniejszenia drożności jest zwykle przeziębienie, w którego przebiegu występuje obrzęk błony śluzowej. Polipy, przerost błony śluzowej lub skrzywienie przegrody nosa może powodować trwałe zaburzenia drożności nosa. Takie zmiany wymuszają oddychanie przez usta i konieczne jest leczenie operacyjne. W czasie oddychania przez usta powietrze nieoczyszczone, nieogrzane i nienawilgocone dostaje się do dolnych dróg oddechowych, co powoduje różne dolegliwości, a nawet choroby. Mogą pojawić się kaszel, zasychanie w gardle i krtani, pieczenie, chrypka, a w konsekwencji również nawracające zakażenia gardła, krtani, migdałków i oskrzeli. Ponadto występują dolegliwości ogólne, takie jak zaburzenia snu, zmęczenie, brak apetytu, utrata węchu i smaku.

Oddychanie przez nos oprócz ochrony dolnych dróg oddechowych przed zanieczyszczeniami zapewnia także prawidłową wentylację płuc. Do niektórych obszarów płuc powietrze dociera jedynie wtedy, gdy przechodzi przez jamy nosa, a nie przez usta. Warto zatem pamiętać, że wizyta w uzdrowisku nie pomoże, jeżeli przed wyjazdem zaburzenia drożności nosa nie zostaną zlikwidowane. Oddychanie przez nos jest ważne przy zapobieganiu stanom zapalnym zatok przynosowych i ich leczeniu, gdyż jedynie przy oddychaniu przez nos dochodzi także do wymiany powietrza w obrębie zatok przynosowych. Stąd szczególna wartość tzw. inhalacji ogólnych, np. z wód mineralnych, w czasie których kuracjusz oddycha mgłą aerozolową w czasie ruchu naturalnego, np. spaceru lub gimnastyki.

Krwawienia z nosa występują bardzo często, ponieważ jest on silnie unaczyniony i posiada liczne powierzchniowe naczynia krwionośne rozmieszczone na chrzęstno-kostnym podłożu. To właśnie taka budowa sprawia, że nos łatwo ulega uszkodzeniom. Nawet bardzo drobne urazy błony śluzowej powstałe np. w skutek dłubania w nosie powodują krwawienie. Najczęstsze przyczyny krwawień z nosa to:

wirusowe choroby zakaźne, które uszkadzają błonę śluzową

choroba nadciśnieniowa

choroby krwi, nerek, wątroby.

Zdarza się, że dodatkowym powodem krwawień są zastosowane leki, np. przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, które zaburzają proces krzepnięcia krwi. Tamowanie krwawienia z nosa należy rozpocząć od uspokojenia chorego, ponieważ zdenerwowanie zwiększa ciśnienie krwi i nasila krwawienie.

Krwawiącą jamę nosa należy oczyszczać poprzez delikatne, ale zdecydowane wydmuchiwanie. Kolejny krok to uciskanie skrzydełka nosa po stronie krwawiącej przegrody przez 10-15 minut. Zazwyczaj miejsce krwawienia zlokalizowane jest w przedniej części przegrody nosa, dzięki czemu można je tamować kawałkiem waty nasyconym tłuszczem, np. olejem jadalnym, oliwą. Jeżeli pomimo tych zabiegów krwawienie nie ustaje, należy zgłosić się do lekarza. Niektórzy ludzie mają skłonność do niewielkich, nawracających krwawień z nosa; wymagają one ustalenia przyczyny. Zazwyczaj pojawiają się w trakcie przeziębień, czasem przy silnym wydmuchiwaniu nosa. Problem ten zwykle dotyka osób starszych lub chorych z zanikiem błony śluzowej nosa. Takie osoby powinny unikać pomieszczeń z suchym powietrzem, przegrzanych, zadymionych oraz zrezygnować z palenia tytoniu. W czasie przeziębienia powinny starać się zastąpić leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe odpowiednimi preparatami ziołowymi.

Choroby nosa i zatok przynosowych

Czyrak nosa i wargi górnej powstaje analogicznie jak w innych okolicach skóry, czyli na skutek zakażenia bakteriami gruczołów lub mieszków włosowych.

Naciek zapalny przedsionka nosa lub wargi górnej bardzo szybko się rozwija, najpierw pojawia się ból, następnie zaczerwienienie i obrzęk. Zazwyczaj wymienionym objawom towarzyszy również podwyższona temperatura ciała. Po pewnym czasie na szczycie nacieku zapalnego powstaje czop martwiczy ropnia.

Ostry zwykły nieżyt nosa popularnie zwany katarem najczęściej powstaje na skutek zakażeń wirusowych. Czynnikiem sprzyjającym jest przeziębienie spowodowane przemarznięciem, przegrzaniem czy przemoczeniem nóg. Wówczas odporność organizmu obniża się i ułatwia wnikanie wirusów poprzez błonę śluzową górnych dróg oddechowych. Najpierw pojawia się ogólne złe samopoczucie, bóle głowy, drapanie w nosie i gardle. Następnie po 1-2 dniach z nosa wydostaje się w dużych ilościach wodnista wydzielina. Upośledzony staje się węch i smak. Zazwyczaj po kilku dniach objawy ustępują. Niekiedy mogą jednak pojawić się powikłania, np. zapalenie zatok przynosowych, krtani, oskrzeli lub ucha środkowego. Wymienionym powikłaniom można zapobiec poprzez właściwe postępowanie w okresie ostrego nieżytu nosa.

Przewlekły nieżyt nosa może objawiać się przerostem lub zanikiem błony śluzowej nosa. Mogą do niego doprowadzić powtarzające się ostre nieżyty nosa lub długotrwały kontakt z drażniącymi substancjami chemicznymi wdychanymi z powietrzem, np. z dymem papierosowym. Inne przyczyny to niedobór żelaza, witaminy A, cukrzyca, zaburzenia hormonalne, choroby układu krążenia oraz pewne czynniki konstytucjonalne. Zanik błony śluzowej powoduje nadmierną suchość w nosie, uczucie zatkania, skłonność do tworzenia się strupów o nieprzyjemnym zapachu oraz krwawienia z nosa.

Zapalenie zatok przynosowych może mieć postać ostrą i przewlekłą, może dotyczyć jednej zatoki lub obejmować kilka (zatoki czołowe i szczękowe).

Ostre zapalenie zatok najczęściej powstaje w wyniku ostrej choroby górnych dróg oddechowych (przeziębienie, choroby zakaźne). Pewną część zapaleń zatok szczękowych stanowią powikłania pochodzące od zębów. W takich wypadkach zakażenie przenosi się przez zębodół zęba trzonowego lub przedtrzonowego aż do zatoki szczękowej. Pulsujący ból głowy nasilający się przy nachylaniu, upośledzona drożność nosa, wydzielina ropna lub śluzowo-ropna to najczęstsze objawy towarzyszące ostremu zapaleniu zatok przynosowych. Dodatkowo może wystąpić również podwyższona temperatura ciała. Wówczas badanie radiologiczne zatok powinno wykazać powietrzności lub poziomy płynu w ich świetle.

Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych najczęściej dotyczy zatok szczękowych. Powstaje jako skutek nawracających ostrych zapaleń lub zmian zapalnych w zębach. Objawy przewlekłego zapalenia nie są tak nasilone, jak przy zapaleniu ostrym. Bóle głowy występują tylko okresowo. Gdy zmiany zapalne dotyczą zatok szczękowych, bóle pojawiają się zwykle po południu, a gdy czołowych – raczej rano. Ropna wydzielina spływająca do gardła wywołuje kaszel, zwłaszcza rano. Zaniedbanie, nieleczenie ostrych i przewlekłych zapaleń zatok przynosowych może stać się powodem ciężkich powikłań ze strony oczodołu i wnętrza czaszki.

4. Ziołolecznictwo

Przez wieki ludzie radzili sobie z dolegliwościami układu oddechowego (kaszlem, przeziębieniami, bólem gardła, katarem, zatokami, świszczącym oddechem) za pomocą prostych kuracji ziołowych. Oto przykłady prostych mieszanek ziołowych, które można stosować w poszczególnych dolegliwościach.

Ból ucha

Gdy tylko pojawi się ból ucha, należy stosować:

olejek z dziewanny

garść świeżych kwiatów dziewanny

pokrojone ząbki czosnku

oliwę z oliwek

Zioła wrzucić do słoja, powinny wypełniać go w 1/3, dopełnić oliwą. Mocno zakręcić i postawić na słonecznym parapecie. Od czasu do czasu potrząsać słojem. Po upływie dwóch tygodni odcedzić zioła przez gazę do czystego słoja, dobrze wycisnąć ostatnie najmocniejsze krople. Jako środek konserwujący można dodać zawartość 2-3 kapsułek witaminy E. Odcedzony olej można przechowywać w lodówce do dwóch lat. Rozgrzać na łyżeczce 4-5 kropel olejku, wpuścić do ucha i zatkać je watą.

Ból złagodzą także gorące okłady z rumianku przykładane wokół ucha lub wmasowanie w okolicę ucha odrobiny oleju z dodatkiem 1-2 kropel olejku lawendowego. Przed wcieraniem olej należy delikatnie ogrzać, gdyż ciepło znakomicie przeciwdziała bólowi ucha.

Jeśli te domowe sposoby nie pomogą i ból nie ustąpi, należy zwrócić się do lekarza – nieleczone stany zapalne ucha grożą poważnymi komplikacjami.

Chrypa

Chrypa może być rezultatem zapalenia gardła (opisane w dalszej części) lub dolegliwości strun głosowych. Płukać gardło sokiem z selera naciowego, należy jak najdłużej utrzymywać sok w gardle. Trzy razy dziennie pić szklankę gorącej wody z dwiema – trzema łyżkami soku.

Herbata z tymianku

Gałązkę ziela gotować przez minutę w szklance wody, po zdjęciu z ognia zaparzać jeszcze 10 minut pod przykryciem. Pić trzy razy dziennie osłodzoną miodem.

Mieszanka „oddająca głos”

275 ml octu jabłkowego

100 g miodu

25 g szałwi ogrodowej

Zagrzać ocet z szałwią. Zanim się zagotuje, zdjąć z ognia i powoli wystudzić. Odcedzić po dobie, dodać miód, starannie wymieszać, zlać do butelki i zakręcić. W razie potrzeby dodawać dwie łyżki na pół szklanki wody.

Mocny, ostry, oczyszczający chrzan – podobnie jak wiele innych ostrych ziół i przypraw – jest składnikiem ludowych kuracji na kaszel czy zaziębienie.

100 g świeżego posiekanego korzenia chrzanu zalać 600 ml gorącej wody, dodać trochę miodu i odstawić na 2 godziny. Pić bardzo powoli łyżeczką. Kurację powtórzyć dwu- lub trzykrotnie.

Kaszel

Kaszel należy zdusić w zarodku, inaczej może się rozwinąć w paskudne zapalenie oskrzeli. Inhalacje z dodatkiem kilku kropli olejku eterycznego z eukaliptusa, lawendy lub benzoesu nie tylko złagodzą podrażnienia błon śluzowych, lecz także ograniczą rozwój bakterii albo wirusów.

W Rosji popularnym lekiem na kaszel jest syrop z czosnku i miodu.

3-4 ząbki czosnku

miód

Pokroić czosnek i wrzucić do małego naczynka. Zalać miodem i odstawić pod przykryciem na kilka godzin. Pić po łyżeczce co 2-3 godziny.

Bezcennym lekiem na wszelkie dolegliwości oddechowe jest korzeń omanu wielkiego, który działa aseptycznie, łagodzi podrażnienia błon śluzowych i poprawia nastrój. Ponieważ oman działa moczopędnie, przyspiesza eliminację toksyn z organizmu.

Wywar z omanu

10-20 g korzenia omanu

1 litr wody

Utrzymywać w stanie lekkiego wrzenia przez 15 minut. Pić 2-3 szklanki dziennie osłodzone miodem.

Dodatkowo można płukać gardło ciepłą wodą z dodatkiem 4-5 kropel nalewki na propolisie.

Katar

W okresie kataru dużo pić, najlepiej herbatę z dodatkiem soków z owoców maliny, czarnego bzu, jarzębiny. Można też stosować napary z ziół pojedynczych.

Mieszanka I 

W równych ilościach:

suszone owoce malin

kwiatostan lipy

kwiat czarnego bzu

1 łyżka stołowa na 1 szklankę wrzącej wody

Pić ciepłe 3-4 razy dziennie.

Zapobiegawczo i leczniczo w okresie przeziębień działają również cebula i czosnek. Zmiażdżony ząbek czosnku w 1 szklance ciepłego mleka należy pić 2-3 razy dziennie.

W przypadku przewlekłego nieżytu nosa stosuje się inhalacje. Wykonuje się je, wsypując 1 łyżkę stołową soli leczniczej (bocheńskiej, iwonickiej) na 1 szklankę wrzącej wody. Wdychać nosem parę solanki około 10 minut.

Podobne efekty lecznicze, z mniejszym ryzykiem działań niepożądanych, dają inhalacje z olejków eterycznych.

Stosuje się najczęściej mieszankę olejków eterycznych:

10 g eukaliptusowego, tymiankowego

5 g sosnowego, geraniowego

Do inhalacji (po zmieszaniu olejków) stosuje się 10-15 kropli na 1 szklankę wody.

Krwawienie z nosa

W razie krwawienia parzyć 2 łyżeczki krwawnika przez 10 minut w kubku wrzątku. Namoczyć w ostudzonym naparze kawałek waty i włożyć do nosa. Można także zgnieść 2-3 liście pokrzywy, zmoczyć sokiem kawałek waty i wsunąć delikatnie w głąb nosa. Można także położyć na nos i kark zimne kompresy z oczaru wirginijskiego. Wsunąć do nosa kawałek waty zanurzony w świeżym soku z cytryny. Jeśli krwawienie nie ustąpi lub jeśli się powtórzy, należy iść do lekarza.

Przeziębienie

Podniesieniu odporności i pobudzeniu sił żywotnych sprzyjają mniszek i pokrzywa, które należy włączyć do diety (świeże młode liście dodajemy do sałatek). Inną godną polecenia jadalną dziko rosnącą rośliną jest świeża gwiazdnica (ptasie ziele) – łagodząca, lecznicza, odżywcza – specyfik wprost idealny dla płuc i wspomagający oczyszczenie organizmu. Liście gwiazdnicy mają delikatny smak. Dodaje się je do sałatek, zup, ugotowane przypominają w smaku szpinak. Należy je zbierać wczesnym latem, gdy nie są jeszcze włókniste. Do każdego posiłku należy jeść bogatą w witaminę A marchew – utartą do zup i sałatek albo w postaci szklanki soku przed posiłkiem.

Na astmę lub zapalenie oskrzeli

Zalać garść młodych pokrzyw 300 ml wody, doprowadzić do lekkiego wrzenia i trzymać na małym ogniu 5 minut. Odcedzić i pić gorący wywar.

Cebula jest dobra na wszelkie dolegliwości układu oddechowego.

W razie zaziębienia gruby plaster cebuli zalać wrzątkiem. Wypić napar, gdy woda lekko ostygnie.

Można też przyrządzić napar w wersji ostrzejszej:

1 łyżeczki chili

2 łyżki posiekanej cebuli

Zalać wrzątkiem i utrzymywać w stanie lekkiego wrzenia przez 10 minut. Odcedzić i wypić przed snem.

Hyzop wywołuje poty, pomaga pozbyć się nadmiaru śluzu, ma działanie łagodzące i uśmierzające. W razie przeziębienia pić szklankę gorącego naparu trzy razy dziennie. Przy drażniącym kaszlu lub zapaleniu oskrzeli należy połączyć go z szantą zwyczajną. W razie silnego kaszlu z obfitym śluzem należy zalać 25 g szanty 600 ml wrzątku. Po 10 minutach przelać do termosu i pić dwa – trzy razy dziennie po kieliszku do wina i po kilka łyków w razie nasilenia kaszlu.

Moczenie nóg w naparze gorczycy jest znakomitym sposobem, by zdusić przeziębienie w zarodku.

2 łyżki sproszkowanej gorczycy zalać 5 litrami gorącej wody. Podczas kąpieli dolewać wrzątku. Moczyć nogi (około 10 minut), aż będą jaskrawoczerwone. Po kąpieli założyć grube skarpety. Kąpiel najlepiej jest wykonać przed snem.

Jednym z najlepszych środków na zaziębienie i kaszel jest chili (pieprz cayenne).

1 łyżeczka sproszkowanego chili

50 g sproszkowanej kory wiązu

plasterek cytryny

2 łyżki miodu

Całość zalać 600 ml wrzątku i nie odcedzając, zlać do butelki. Podawać różne dawki – łyżeczkę do herbaty lub łyżkę do zupy – zależnie od wieku, tak często, jak będzie to konieczne.

Na towarzyszące zaziębieniu (i katarowi siennemu) łzawienie i zatkany nos dobrze zrobi świetlik łąkowy, który działa osuszająco, przeciwzapalnie i łagodzi dolegliwości błon śluzowych. Należy co dwie godziny pić pół szklanki gorącego naparu. Na zaczerwienione oczy można też przykładać kawałki waty zmoczone w odcedzonej i ostudzonej herbacie.

Owoce maliny i bzu czarnego mogą zastąpić leki napotne. Owoce róży i berberysu zawierają znaczne ilości witaminy C. Witamina C jest pomocna w leczeniu przeziębień, a dla osób skłonnych do krwawień z nosa jest szczególnie wskazana.

Mieszanka o działaniu napotnym

po 50 g kory wierzby i kwiatostanu lipy

po 20 g kwiatu bzu czarnego, owocu dzikiej róży

2 łyżki stołowe ziół zalać szklanką wody, gotować 10 minut, odstawić na 5 minut, przecedzić, pić ciepły odwar 2-3 razy dziennie.

Zapalenie gardła

Klasycznym remedium na zapalenie gardła jest szałwia. Należy płukać gardło przez 5 minut naparem z szałwii z odrobiną octu jabłkowego. Popijać także herbatkę z szałwii.

Czarne porzeczki zapobiegają zakażeniom i stanom zapalnym. Parzyć łyżeczkę pogniecionych owoców przez 10 minut w kubku wrzątku. Pić małymi łykami, starannie żuć owoce.

Silne właściwości przeciwzakaźne ma propolis, który przy tym działa miejscowo znieczulająco i przyspiesza regenerację tkanek.

Należy także stosować środki napotne z dużą zawartością witaminy C. Mogą to być następujące mieszanki.

Mieszanka I

owoc maliny – 50 g

owoc lub kwiat bzu czarnego – 30 g

kwiatostan lipy – 20 g

2 łyżeczki ziół zalać 1 szklanką wrzącej wody. Po 5 minutach należy je pić ciepłe.

Mieszanka II (bogata w witaminę C)

w równych ilościach

owoc róży

owoc berberysu

1–11 łyżek stołowych rozdrobnionych owoców zalać 1 szklanką ciepłej wody i powoli ogrzewać, utrzymując roztwór w słabym wrzeniu przez 3 minuty, następnie przecedzić i uzupełnić wodą do pełnej szklanki. Jedną szklankę odwaru należy pić 2-4 razy dziennie.

Z owoców berberysu sporządza się napary: 1–11 łyżek rozdrobnionych owoców zalać na 5 minut 1 szklanką wrzątku. Napar z owoców berberysu należy pić 2-3 razy dziennie.

W ostrym nieżytowym zapaleniu gardła częste popijanie płynów lub płukanie gardła łagodzi przykre miejscowe dolegliwości.

W miejscowym leczeniu zmian zapalnych jamy ustnej można stosować płukanki sporządzone z naparów z ziół zawierających dużą ilość garbników.

Mieszanka III

po 30 g kłącza pięciornika, kłącza rdestu wężownika, kłącza tataraku

po 10 g kory dębu, liścia orzecha włoskiego

Wymienione wyżej zioła łączy się z innymi wykazującymi działanie przeciwzapalne, jak:

50 g koszyczka rumianku

20 g ziela tymianku, ziela macierzanki

10 g liści szałwii, liści mięty pieprzowej

Aby przygotować płukankę, należy 3 łyżki stołowe ziół zalać 1 litrem wody i gotować powoli pod przykryciem 10 minut, następnie przecedzić i płukać jamę ustną 3-4 razy dziennie.

Zapalenie zatok przynosowych

Dobre wyniki dają inhalacje, np. z naparu koszyczków rumianku.

1 łyżkę stołową ziół zalać 1 szklanką wrzącej wody. Napar ze szklanki należy wdychać nosem przez 10 minut 3-4 razy dziennie.

Inny przykład mieszanki ziołowej do inhalacji o działaniu przeciwzapalnym i antyseptycznym:

po 50 g koszyczka rumianku, kwiatu krwawnika

20 g ziela macierzanki

1 łyżkę stołową ziół zalać 1 szklanką wrzącej wody. Nakryć szklankę lejkiem, wdychać parę przez 10 minut kolejno przez każdy przewód nosowy.

5. Mudry

Pochodzenie mudr

Powstanie mudr owiane jest tajemnicą. Jednak już w starożytności posiadano wiedzę na temat ich działania. Były one stosowane w Azji oraz na innych kontynentach od pradawnych czasów. Mudry to specjalne układy palców i dłoni. Od pokoleń używamy innych układów naszych dłoni w celu podkreślenia naszego przekazu. Gesty te, podobnie jak mudry, nie do końca mają określone pochodzenie. Pomimo to są często i chętnie przez nas używane w celu wzmocnienia niedoskonałego sposobu wyrażania myśli. Nasze codzienne życie wypełnione jest gestami. Składamy ręce do modlitwy, podajemy dłoń na powitanie, klaszczemy w dłonie, by wyrazić swój podziw i uznanie. Bardzo często wykonujemy te czynności bez zastanowienia.

Gesty przez nas stosowane służą komunikacji z drugą osobą i pomagają w wyrażeniu samego siebie. Mudry zaś służą komunikacji z energią witalną wewnątrz nas i pomagają w wyrażaniu się jej poprzez usuwanie blokad uniemożliwiających jej swobodny przepływ i eliminację związanych z tym zaburzeń i napięć. Regularne stosowanie mudr pomaga w leczeniu codziennych dolegliwości. Dobrze wpływa również na zachowanie młodzieńczej witalności, a także pobudza energię życiową. Dzięki praktykowaniu mudr korzystnie wpływamy na utrzymanie zdrowia naszego umysłu, ciała i duszy.

Jak praktykować mudry?

Wykonywanie mudr jest bardzo proste. Należy przyjąć pozycje dłoni i palców według zamieszczonych przy opisach ilustracji. Trzeba pamiętać, by zbyt mocno nie naciskać, palce powinny stykać się ze sobą delikatnie, a dłonie powinny być rozluźnione. Może się zdarzyć, że wykonanie niektórych mudr sprawi nam trudności. Palce będą sztywne, a dłonie wymkną się spod kontroli, mogą uciekać z przyjętej pozycji i szybko się męczyć.

Elastyczność naszych dłoni odzwierciedla elastyczność całego ciała. Jeśli w jakimś obszarze naszego ciała jesteśmy spięci, wówczas będzie to odzwierciedlone przez odpowiadający tej części ciała obszar naszych dłoni. Na początku praktykowania mudr mogą więc pojawić się trudności, szczególnie podczas wykonywania tych układów, w których potrzebna jest pomoc drugiej dłoni. W takim przypadku należy na początku wykonywać kłopotliwe mudry zmiennie – angażując w proces jedną dłoń w danym czasie. Aby zapobiec zwijaniu się palców, delikatnie przyciśnijmy je do ud czy innego miejsca, o które możemy je łatwo oprzeć. Stopniowo napięcie w palcach czy dłoni będzie ustępować i przyniesie tym samym rozluźnienie w odpowiadającym im obszarze naszego ciała. Kiedy nabierzemy pewnej wprawy, będziemy mogli z łatwością zaangażować w wykonanie mudr obie dłonie. Ważne jest, abyśmy wykonywali je najlepiej jak potrafimy, wówczas efekty pojawią się bez względu na to, czy nasze dłonie są mniej czy bardziej elastyczne. Stopniowo, w miarę kolejnych ćwiczeń nasze dłonie zyskają więcej siły i giętkości. Nam samym również przybędzie świeżości i elastyczności, a niekiedy poczujemy się nieco młodsi.

Fakt, iż staliśmy się silniejsi i bardziej elastyczni, nie oznacza, że możemy zrezygnować z troski o nasze dłonie i palce. To za ich sprawą, przy użyciu mudr, możemy bowiem inicjować procesy leczące nasz organizm.

Pozycje, w których wykonujemy mudry

Najlepszą pozycją do praktykowania mudr jest pozycja nóg w kwiecie lotosu, ale nie jest ona konieczna. Niewątpliwą zaletą mudr jest też fakt, że możemy je wykonywać w każdej sytuacji życiowej:

na spacerze

podczas podróży

siedząc na nudnym zebraniu

podczas oglądania telewizji.

Pozycja w czasie wykonywania mudr nie jest specjalnie istotna. Może to być zarówno pozycja stojąca, siedząca, jak i leżąca, możemy też ćwiczyć w trakcie spacerów. Istotne jest, aby pozycja naszego ciała była symetryczna względem linii środka. Niezmiernie istotne jest również maksymalne rozluźnienie i odprężenie w danym momencie. W pozycji siedzącej oznacza to proste plecy, w jednej linii z szyją i głową oraz równomiernie i pewnie dotykające podłoża stopy. Jeśli wybieramy pozycję leżącą, należy właściwie przygotować podłoże, tak aby było ono wyrównane i gwarantowało komfort. Jeśli praktykowanie mudr ma potrwać dłużej, warto podłożyć niewielką poduszkę pod głowę, co pozwoli zapobiec nadwyrężeniu karku. Możemy również dodać poduszkę pod kolana lub uda, by odciążyć kręgosłup. Pamiętajmy, że komfort i rozluźniona pozycja są najważniejsze. Wynika to z faktu, że każde napięcie wstrzymuje przepływ energii i nie pozwala na prawidłowe działanie stosowanych mudr.

Jeśli wybierzemy praktykowanie mudr podczas spaceru, najistotniejszy jest spokojny i rytmiczny sposób poruszania się. Jeśli zaś zdecydujemy się na ćwiczenia w pozycji stojącej, należy rozstawić stopy na odległość równą długości naszego ramienia, utrzymywać kolana w stanie rozluźnienia, a palce stóp skierować do przodu.

Aby zintensyfikować efekt mudr, możemy wykonywać je w siedzącej pozycji medytacyjnej (kwiat lotosu).

W czasie wykonywania mudr istotne jest wybranie nie tylko odpowiedniej dla siebie pozycji, lecz także miejsca. Chodzi o to, by czuć się w nim bezpiecznie i komfortowo oraz aby atmosfera miejsca nie zakłócała nam praktyki. Jeśli zachodzi taka potrzeba, ważne jest, by przed rozpoczęciem ćwiczeń uspokoić swoje nerwy, myśli oraz oddech.

Mechanizm działania

Zbadano, że zakończenia nerwowe naszych dłoni (również stóp), zajmują w naszym mózgu znaczny obszar. Jest on dużo większy od tego, który przyporządkowany jest naszym rękom i nogom. Jesteśmy w stanie aktywować te obszary i stymulować pracę naszego mózgu poprzez praktykowanie mudr. Każdy dotyk palców i układ dłoni powoduje określony, przypisany im efekt. Przez szyję przebiegają połączenia nerwowe rąk, dłoni i palców, dlatego elastyczność naszych dłoni odzwierciedla się w poziomie rozluźnienia tego obszaru. Z tego właśnie powodu ćwiczenia dłoni potrafią zmniejszać napięcie w obszarze szyi i karku. Dłonie i palce bezpośrednio wpływają na nasze serce i płuca. Osoby starsze często nie mogą całkowicie prostować palców: obrazuje to napięcie w obszarze serca i może zapowiadać choroby z nim związane, może być też związane z tendencją do osteoporozy. Przykurcz palców utrudnia także prawidłowe wykonywanie wdechu. W efekcie do płuc dostaje się niedostateczna ilość powietrza, co może powodować zaburzenia pracy całego systemu. Eksperci zajmujący się układem oddechowym dostrzegają bezpośrednie połączenie pomiędzy naszymi palcami i odpowiadającymi im obszarami płuc. Palce wskazujące i kciuki wpływają na sposób oddychania w aspekcie szczytowej części płuc, palce środkowe – w części środkowej, a palce małe – w obszarze dolnym. Ponadto rozwarcie wszystkich 10 palców powoduje odruch, który objawia się rozszerzeniem układu okolic piersiowej części kręgosłupa, co prowadzi do powiększenia objętości płuc. Jeden z mistrzów jogi i uzdrowiciel, który przez wiele lat badał efekt mudr na nasz organizm, stwierdził: „Wasze przeznaczenie leży w waszych rękach”. I to dosłownie. I nie chodzi tu jedynie o linie, z których wyczytać można naszą przeszłość i przyszłość. Każdy nasz palec pełni specyficzne dla siebie funkcje w naszym organizmie, dlatego osoby, które wiedzą, jak użyć ukrytą w naszych dłoniach moc, będą w stanie utrzymać zdrowie fizyczne i spokój na poziomie mentalnym. Odpowiednio manipulując naszymi palcami, możemy wyrównać energię w organizmie. Każdy palec ma swój odpowiednik w jednym z pięciu elementów makrokosmosu.

Kolejno:

kciuk – odpowiednik ognia (słońca)

palec wskazujący – odpowiednik powietrza

palec środkowy – odpowiednik nieba (eteru)

palec serdeczny – odpowiednik ziemi

mały palec – odpowiednik wody

Tradycyjna medycyna hinduska bazuje na obserwacji, iż większość chorób powodowana jest zachwianiem równowagi mikrokosmosu ciała ludzkiego. Może ono wynikać ze złego odżywiania, problemów psychofizycznych oraz psychofizyczno-duchowych. Właściwe ułożenie palców może uruchomić w organizmie siły, które będą w stanie leczyć i przywracać zachwianą równowagę.

Mudry mające zastosowanie w schorzeniach uszu oraz górnych dróg oddechowych:

Mudra – Głowa Smoka

Sposób wykonania:

Łączymy dłonie, krzyżując ze sobą małe i serdeczne palce obu dłoni. Palce wskazujące pozostają wyprostowane i złączone. Palce środkowe obejmują i lekko uciskają od strony przeciwnej złączone palce wskazujące, stykają się opuszkami. Kciuki łączą się powierzchniami bocznymi.

Wskazania:

choroby płuc, schorzenia górnych dróg oddechowych i jamy nosowo-gardłowej, przeziębienie.

Mudrę tę warto wykonywać profilaktycznie w okresach grypowych i przeziębieniowych.

Hakini Mudra – Mudra Trzeciego Oka

Sposób wykonania:

Dłoń trzymamy otwartą, wszystkie palce przylegają do siebie i są wyprostowane. Rękę trzymamy na wysokości nosa.

Inny sposób wykonania:

Układ wykonujemy, łącząc w pary palce obu dłoni.

Wskazania:

choroby nosa

choroby zatok

choroby oczu

choroby uszu i związane z nimi bóle głowy

działa pobudzająco na funkcjonowanie przysadki mózgowej

wspomaga proces oddychania

poprawia pracę naszego umysłu

niezwykle wzmacnia intuicję

rozwija zdolności parapsychiczne, w tym jasnowidzenie

pomaga doskonalić się duchowo

poprawia pamięć i koncentrację

wspiera komunikację pomiędzy lewą i prawą półkulą mózgową.

Mudra Nieba

Sposób wykonania:

Palec środkowy układamy tak, aby dotknął opuszkiem podstawy kciuka; kciukiem lekko przyciskamy ów palec. Pozostałe palce są wyprostowane i rozluźnione.

Wskazania:

schorzenia uszu

szum w uszach

schorzenia słuchu

osłabienie słuchu

dzwonienie w uszach.

Mudra ta przeznaczona jest głównie dla osób cierpiących na schorzenia uszu i słuchu. Potrafi szybko likwidować ból uszu, a przy dłuższym stosowaniu może doprowadzić do niemal całkowitego wyleczenia wszystkich chorób uszu.

Shankh Mudra — Mudra Muszli

Sposób wykonania:

Dwie złączone ręce przypominają muszlę. Cztery palce prawej ręki obejmują kciuk lewej ręki. Kciuk prawej ręki dotyka wystającego palca środkowego lewej ręki.

Wskazania:

schorzenia gardła i krtani

chrypka

utrata głosu.

Mudra Muszli zalecana jest szczególnie dla osób, których narzędziem pracy jest głos; a więc dla artystów, śpiewaków, nauczycieli itp.

Linga Mudra – Mudra Podnosząca

Sposób wykonania:

Wewnętrzne powierzchnie dłoni składamy razem, a palce splatamy. Jeden z kciuków wystaje i jest okrążony przez obręcz stworzoną przez połączenie palca wskazującego z kciukiem drugiej ręki.

Wskazania:

przeziębienie

kaszel i katar

zapalenie płuc

choroby gardła

zapalenie zatok przynosowych

zmniejszona odporność organizmu

nadwaga.

Mudra ta mobilizuje siły obronne organizmu przeciwko przeziębieniu i zapaleniu płuc, katarowi i kaszlowi poprzez wewnętrzne rozgrzanie i uwalnianie śluzu odłożonego w płucach. Ćwiczenie to jest bardzo pożyteczne dla ludzi, którzy cierpią na zakłócenia oddychania przy zmianach pogody.

Ta mudra może powodować zmniejszenie nadwagi pod warunkiem stosowania jej z dużą dokładnością równolegle z dietą: w ciągu dnia pijemy minimum osiem szklanek przegotowanej wody, pijemy dużo jogurtów, jemy dużo owoców cytrusowych, bananów i ryżu.

Nie wolno długo stosować tej mudry, ponieważ może wystąpić uczucie obojętności i letargu. Jest to sygnał do skrócenia długości trwania ćwiczeń. Należy także w tej sytuacji spożywać więcej zimnych potraw i przyjmować więcej zimnych napojów.

6. Akupresura rąk

Człowiek jest cząstką Kosmosu. Człowiek i Kosmos nieustannie oddziałują na siebie. Starożytni Chińczycy uważali, że wynikiem tego oddziaływania jest powstawanie tzw. energii wewnętrznej. Organizm ludzki przetwarza dostarczane przez środowisko pokarmy i tlen. Zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu mogą doprowadzić do choroby, a nawet śmierci. Granica pomiędzy zdrowiem a chorobą jest bardzo płynna i indywidualna. Warunkują ją nie tylko cechy jednostkowe, takie jak wiek czy płeć, lecz także wpływy zewnętrzne, np. pora dnia, roku. Choroba to zaburzenie równowagi organizmu. Powrót do zdrowia polega na przywróceniu harmonii w czynnościach wszystkich narządów. Organizm broni się sam, lecz często potrzebuje naszej pomocy. Bywa, że jest to proces długotrwały i wymagający współdziałania różnych sposobów leczenia. Chińscy lekarze uważali, że rodzimy się wyposażeni w specjalną siłę, którą dziś utożsamiamy z wolą życia. Miała ona powstawać w rdzeniu kręgowym, a koncentrować się w mózgu. Skóra jest silnie i bezpośrednio powiązana z systemem nerwowym. W niej znajdują się zakończenia nerwowe, dzięki którym jest połączona ze wszystkimi narządami wewnętrznymi człowieka. Kilka tysięcy lat temu chińscy lekarze odkryli na skórze specjalne punkty, tzw. meridiany. Masując owe punkty, możemy poprzez układ nerwowy oddziaływać na organy wewnętrzne. Następuje przy tym wytwarzanie substancji chemicznych i hormonalnych. Te miejsca różnią się od pozostałych właściwościami cieplnymi, biochemicznymi i elektrycznymi.

Jednym ze sposobów oddziaływania na organy wewnętrzne poprzez punkty akupunkturowe jest masaż chiński. Dzięki niemu możemy osiągnąć pogodę ciała i ducha, a nawet wyleczenie pewnych dolegliwości. Wykonujemy go sami lub z pomocą drugiej osoby. Masaż punktowy robimy opuszkami palców. Można również wykonywać go paznokciem. Siła nacisku zależy od odczuć chorego, a także od celu, który chcemy osiągnąć. Odpowiedni punkt masujemy przez 5-7 sekund, tyle samo odpoczywamy i ponownie przystępujemy do masażu. Masaż trwający niecałą minutę spowoduje pobudzenie czynności odpowiedniego narządu, jeśli przedłużymy go do trzech minut, będzie tłumił dolegliwości lub ich objawy. Jeśli schorzenie nie jest poważne, masaż przeprowadzamy dwa lub trzy razy w ciągu dnia. Przy schorzeniach długotrwałych – do pięciu razy.

Szczegółowe rozmieszczenie punktów akupresurowych na dłoniach ilustruje rysunek.

7. Meridiany w podstawowych dolegliwościach

Chrypkę i inne dolegliwości strun głosowych można złagodzić lub usunąć całkowicie, masując:

punkt na środku trzonu kości gnykowej

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Ból głowy można złagodzić lub usunąć całkowicie, masując:

punkty za uszami – czułe miejsca w zagłębieniu pod guzem kostnym (wyrostkiem sutkowatym)

punkty na zewnętrznych końcach łuku brwiowego

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Jeżeli ból uzależniony jest od pogody, należy masować dodatkowo:

punkty w środku ramion.

Ból zębów można złagodzić lub całkowicie usunąć, masując:

punkty pod wyniosłością policzkową

punkty na przedniej powierzchni stawu skroniowo-żuchwowego

punkty kąta żuchwy

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Ból nerwu trójdzielnego można złagodzić lub całkowicie usunąć, masując:

I przy zapaleniu gałązki górnej:

punkty nad środkiem łuku brwiowego

punkty na zewnętrznych końcach łuku brwiowego

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

II przy zapaleniu gałązki środkowej:

punkty pod wyniosłością policzkową

punkt na linii środkowej przedniej, pod nosem

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

III przy zapaleniu gałązki dolnej:

punkty na przedniej powierzchni stawu żuchwowego.

punkty kąta żuchwy

punkt linii środkowej przedniej, pod wargą dolną

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Krótkowzroczność dzieci można złagodzić, masując:

punkty na wewnętrznych końcach brwi

punkty między zewnętrznymi końcami łuku brwiowego a linią włosów.

Katar oraz zapalenie zatok przynosowych można złagodzić lub usunąć całkowicie, masując:

punkt przy nasadzie nosa, w linii środkowej przedniej

punkty w okolicy dolnej części nosa, w bruździe policzkowo-nosowej

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym (patrz ból głowy).

Przy katarze na tle alergicznym należy masować dodatkowo:

punkty na wierzchołkach uszu.

Kaszel można złagodzić lub usunąć całkowicie, masując:

punkty między wyrostkami kolczystymi drugiego i trzeciego kręgu piersiowego, na linii tylnej

punkty trzy palce w lewą i prawą stronę od punktu poprzedniego

punkty na nadkłykciu bocznym (przedramię podkurczone)

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Przy dolegliwościach na tle alergicznym należy masować dodatkowo:

punkty na wierzchołkach uszu (patrz katar).

Podwyższone ciśnienie krwi można obniżyć, masując:

punkty na zewnętrznych końcach brwi

punkty na grzbiecie rąk, w środku między kciukiem a palcem wskazującym.

Czkawkę można złagodzić lub usunąć, masując:

punkt w linii środkowej przedniej, pod nosem

punkt w linii środkowej przedniej, nad wcięciem mostka

punkty trzy palce nad fałdem promieniowo-nadgarstkowym.

Zapalenie spojówek można złagodzić lub usunąć całkowicie, masując:

punkty w środku łuku brwiowego, nad źrenicą oka

punkty na dolnych, zewnętrznych brzegach oczodołów.

8. Masaż

Masaż, który stosuję w swojej praktyce, jest kombinacją elementów kilku znanych technik uzdrawiających. Wśród nich znajdziemy elementy masażu klasycznego, akupresury i shiatsu. Zestaw układów został skomponowany przez masażystę klasycznego we współpracy z lekarzem medycyny konwencjonalnej i uzupełniony kilkoma układami, które znalazłam w publikacjach książkowych. Opisany poniżej masaż ma głównie na celu złagodzenie bólu oraz polepszenie ukrwienia głowy. Dobrze sprawdza się przy migrenowych bólach głowy, bólach związanych ze zmianami ciśnienia atmosferycznego, przeziębieniach, a także ogólnie polepsza nastrój.

Masaż ten nie jest działaniem inwazyjnym i dlatego jest bezpieczny nawet w rękach osoby początkującej. Należy jednak pamiętać, że każdorazowo musimy w odpowiedni sposób obliczyć siłę, z jaką wykonujemy zabieg, i dostosować ją do wieku i stanu pacjenta.

Masaż uśmierzający bóle głowy

Osoba masowana w trakcie zabiegu pozostaje w pozycji siedzącej z możliwością dostępu do pleców (taboret albo krzesło bokiem).

Masaż rozpoczyna się od łagodnego muskania czoła. Wszystkimi palcami przesuwamy trzykrotnie od środka czoła do skroni. Takie muskanie jest tonizujące i jednocześnie „oswaja” osobę masowaną z terapeutą.

Ta pozycja stosowana jest przemiennie z kolejną: ucisk skroni palcem środkowym w dołku skroniowym. Ten ucisk powinien być dość silny. Prawidłowe trafienie w punkt akupresurowy odczuwane jest przez pacjenta jako silny dotyk, a nawet ból. Mija on jednak zaraz po przerwaniu nacisku i odczuwalny jest wtedy jako wielka ulga i „przewietrzenie” głowy. Punkt ten uciskamy przez mnie więcej trzy sekundy i puszczamy, gwałtownie odrywając palce od skroni. Efekt bólu łagodzimy muskaniem czoła. Ten układ powtarzamy trzykrotnie.

Trzecią pozycją jest ucisk na czoło w szczycie nosa (kierunek ucisku: w górę). Uciskamy kciukiem. Dla lepszego efektu warto wolną ręką podtrzymać tył głowy chorego. Trzymamy przez mniej więcej trzy sekundy i powtarzamy trzykrotnie.

Czwarta pozycja znajduje się pod brwiami w oczodole na brzegu czaszki, należy znaleźć tam małe wgłębienie i uciskać jednocześnie w obu oczach ku górze (uwaga: nie uciskać gałek ocznych). Powtarzamy również trzykrotnie.

Piąta pozycja to masaż czaszki od góry, układamy palce na linii ciemię – czoło na środku głowy i uciskamy silnie, dalej grzebień palców przesuwamy o mniej więcej 3 cm i w lustrzanej pozycji dokładamy drugą rękę po drugiej stronie czaszki i uciskamy. Tę pozycję kończy ucisk palców obydwu dłoni masażysty odsuniętych o kolejne 3 cm od poprzedniej pozycji. Ten cykl powtarzamy trzykrotnie.

Szóstą pozycją jest ucisk górnej części potylicy (tył czaszki). Rozstawiamy palce mocniejszej ręki (wskazujący, środkowy i serdeczny) w trójkąt i silnie uciskamy tył głowy. Drugą ręką podtrzymujemy czoło. Ucisk trwa mniej więcej trzy sekundy i powtarzamy go trzykrotnie.

Siódma pozycja to wyciąganie górnej części kręgosłupa. Palce naszej mocniejszej ręki (środkowy i wskazujący) układamy w literę V i zaginamy w „szpony”. Układamy je pod czaszką z tyłu głowy w taki sposób, aby znajdowały się po obu stronach kręgosłupa i ciągniemy ku górze, tak jakbyśmy chcieli unieść głowę. Wolną ręką w tym samym czasie przytrzymujemy czoło pacjenta. Po około trzech sekundach zwalniamy ucisk. Czynność powtarzamy trzykrotnie.

Jako ósmą pozycję stosujemy dalsze rozluźnienie górnego odcinka kręgosłupa. W tym celu przyginamy głowę pacjenta w dół, trzymając go za potylicę, tak aby broda dotknęła klatki piersiowej, a potem odchylamy w górę, trzymając za brodę, drugą rękę ściśniętą w pięść przyciskamy do kręgów szyjnych. Tak jak poprzednio, tę pozycję powtarzamy trzykrotnie.

Dziewiąta pozycja to masaż szyi. Palec wskazujący zginamy w ślimak i wykorzystując kciuk, masujemy „szczypaniem” szyję po obu stronach kręgosłupa. Powtarzamy to od góry do dołu szyi trzykrotnie.

Dziesiąta pozycja – masaż ramion i obojczyków, to również szczypanie, które rozpoczynamy od szyi, a kończymy na ramionach. Powtarzamy również trzykrotnie. Masaż obojczyków jest bolesny, ale przynosi duże rozluźnienie całych pleców.

Pozycja jedenasta to masaż kręgosłupa. Wykonujemy go, uciskając naprzemiennie kciukami po obu stronach kręgosłupa; rozpoczynamy od góry i maksymalnie do samego dołu. Powtarzamy masaż trzy razy. Następny, dwunasty etap masażu to wygięcie barków do tyłu przez delikatne, lecz stanowcze pociągnięcie ich ku tyłowi; przy tej pozycji można w delikatny sposób wykorzystać własne kolano jako element stabilizujący kręgosłup.

Tę pozycję należy wykonywać z dużą ostrożnością. Powtórzyć trzykrotnie.

Trzynasty punkt to ucisk kciukami szczytów ramion od strony zewnętrznej. Powtarzamy trzykrotnie. Od tego momentu przechodzimy do końcowego etapu masażu.

Aby znaleźć punkt czternasty, zginamy rękę pacjenta w łokciu i uciskamy w miejscu, gdzie utworzy się wybrzuszenie na linii załamania skóry między ramieniem a przedramieniem. Ten punkt również uciskamy trzykrotnie.

Przedostatni punkt znajdziemy podobnie jak ten z przedramienia, ale na dłoni, łącząc kciuk z palcem wskazującym, koniec rysy między tymi palcami to punkt, gdzie przykładamy kciuk i uciskamy kość na przedłużeniu palca wskazującego.

Ostatnia pozycja to zewnętrzna strona paznokcia małego palca przy samej nasadzie.

Ostatnie trzy pozycje wykonujemy najpierw na jednej, a potem na drugiej ręce. Kolejność wyboru rąk jest obojętna.

Masaż pomocny przy zatorach nosowych, katarze i przeziębieniach.

Silnie uciskamy palcami wskazującymi u nasady nosa i dalej zjeżdżamy w dół wzdłuż nosa aż do skrzydełek, bez zmniejszania nacisku. Na dole tuż przy skrzydełkach nosa przenosimy palce o mniej więcej 1 cm w bok po obu stronach i naciskamy mocno w tym miejscu. Cykl powtarzamy trzykrotnie.

Wszystkie opisane pozycje można stosować jako automasaż, zapewne z wyjątkiem pozycji na plecach.

9. Zabieg płukania nosa i zatok

Bóle zatokowe promieniujące wokół głowy to niezwykle uciążliwa dolegliwość przy zmianach zatokowych, zapaleniach, zwyrodnieniach śluzówki wyścielającej przestrzeń zatokową.

Kto kiedykolwiek miał nieprzyjemność doświadczyć tego bólu, wie, że leki przeciwbólowe dają tylko tymczasowe uśmierzenie, a antybiotyki, owszem, powodują ulgę, ale również rozprzestrzeniają się swoim działaniem na cały organizm. Stąd konieczność późniejszej odbudowy flory jelitowej, co się wiąże nie tylko z aplikowaniem preparatów z probiotykami, lecz także ze zwróceniem uwagi na odpowiednie odżywianie, które zapewni naszemu ciału równowagę bakteryjną, jak i witaminową.

Płukanie nosa i zatok to zabieg sprawdzony i bardzo prosty do wykonania w zaciszu domowym. Jego skuteczność jest potwierdzona, a efekty czasem przechodzą najśmielsze oczekiwania. U klientów, którzy wykonywali regularnie płukanie nosa (a wystarczyło to robić raz dziennie przy porannej toalecie), cofały się obrzęki śluzówki, udrażniały się kanały oddechowe oraz schodził śluz tylną ścianką noso-gardzieli, wraz z bakteriami i zalegającymi czopkami zakażonej wydzieliny. Czynność płukania jest również zbawienna przy alergiach. Ten zabieg łagodzi wszelkie alergie wziewne objawiające się katarem, obrzękiem, zapaleniem spojówek oczu, płukanie przynosi też ulgę alergikom, łagodzi objawy alergii, a wykonanie go przed snem pozwala na komfortowe przespanie nocy. W alergii śluzówka nosa staje się nadwrażliwa na substancje zwane alergenami, tj. pyłki roślinne lub roztocza kurzu. Nieżyt nosa nie jest niebezpieczną infekcją, ale należy go leczyć, aby nie osłabiał organizmu. Katar wywołany pyłkami roślinnymi (trawy, drzewa, krzewy, chwasty i kwiaty) lub grzybami pleśniowymi to reakcja alergiczna o charakterze sezonowym określana jako katar sienny. Zwykle rozpoczyna się na początku czerwca w czasie kwitnienia i pylenia roślin. Natomiast katar całoroczny związany jest z takimi alergenami, jak sierść zwierząt, pierze, roztocza kurzu, pokarmy (np. mleko, jajka, zboża, orzechy) lub leki (np. aspiryna, a raczej zawarte w niej salicylany). Przekrwienie śluzówki nosa przechodzące w stan przewlekły może spowodować blokadę trąbki słuchowej Eustachiusza (zapalenie ucha), co uniemożliwia prawidłowy drenaż ucha i wywołuje zaburzenia słuchu.

Najczęstsze powikłania przewlekłego kataru alergicznego to zapalenie zatok obocznych nosa oraz polipy, czyli narośla w przewodzie nosowym. Wspominam tu o alergiach, ponieważ często ciągnące się przewlekłe problemy z oddychaniem i nosem nie są wiązane z koniecznością wykonania testów alergicznych. U mnie w gabinecie testy wykonuje lekarz medycyny Inka Wysocka z Białegostoku, i w ten sposób wielu ludziom udało się pomóc, naprowadzając ich na trop prawdziwej przyczyny problemów laryngologicznych. Tak łączę metody medycyny ludowej ze współczesną diagnostyką i wiedzą lekarską.

Muszę również dodać, że u osób wykonujących płukanie nosa lekkie skrzywienia przegrody nosowej cofały się samoistnie. Ten fakt potwierdziło wielu klientów odwiedzających w ostatnich latach mój gabinet.

Sama czynność przepłukiwania nosa wodą z solą lub sodą jest technicznie prosta i polega w skrócie na wprowadzeniu wody przez jedną dziurkę nosa i wypuszczeniu drugą. Przy zachowaniu minimum ostrożności jest to całkowicie bezbolesne i bezpieczne.

Poleca się wykonywanie tego zabiegu w następujących przypadkach:

nadmiar śluzu z górnych dróg oddechowych

zapalenie zatok – szczękowej, czołowej, sitowej

zapalne stany uszu, płuc

bóle głowy

zła pamięć – niedotlenienie

senność i zmęczenie

przeziębienie

katar sienny

alergie – szczególnie wziewne

przewlekły nieżyt nosa

zapalenie migdałków

polipy, torbiele zatok

łzawienie

zapalenie powiek i spojówek

kaszel

zapalenie gardła.

Do wykonania zabiegu płukania nosa potrzebna nam będzie woda zbliżona temperaturą do naszego ciała (letnia), ok. 1/2 litra, pół płaskiej łyżeczki soli, zwykłej spożywczej lub morskiej oraz mniejsza butelka po wodzie mineralnej z dzióbkiem.

Taka butelka jest przeze mnie sprawdzonym, i co ważne – tanim i prostym narzędziem do przeprowadzenia płukania.

W sprzedaży są dostępne urządzenia specjalnie przeznaczone do wykonywania zabiegu oczyszczania nosa, lecz ich ceny wahają się od około 100 zł do 200 zł. Nieco tańszy jest czajniczek z wydłużoną szyjką, podobny do imbryczka do parzenia herbaty – ok. 70 zł.

Tutaj decyzję pozostawiam czytelnikom.

Z wody – koniecznie przegotowanej – i soli robimy roztwór przypominający smakiem łzy. Jeśli ktoś nie jest pewien proporcji, a chciałby to zrobić dokładnie, to polecam kupienie w aptece roztworu soli fizjologicznej 0,9% (natrium chloratum), która jest sterylnie czysta. Na marginesie, można nią również płukać zmęczone oczy.

Przygotowany roztwór wlewamy do buteleczki plastykowej, stajemy przy zlewie, pochylamy głowę, by prawe ucho dotykało prawego ramienia. Dotykamy dzióbkiem lewej dziurki nosa i powoli przechylamy butelkę, by płynęła woda; jeśli nos jest porządnie zatkany, próbujemy bardzo delikatnie poddusić butelkę, ale nie robimy tego agresywnie i na siłę. Woda wlana do lewego nozdrza prawem ciążenia będzie przedostawała się do prawego nozdrza i stamtąd na zewnątrz do zlewu. Kiedy zużyjemy mniej więcej połowę wody, czynność powtarzamy identycznie, tylko na prawym nozdrzu, a głowę przechylamy na lewe ramię. Po przepłukaniu obu nozdrzy spuszczamy głowę w dół i delikatnie i dokładnie wydmuchujemy pozostałą wodę i śluz. Ta ostatnia czynność wydmuchiwania jest o tyle ważna, żeby nie dopuścić wody do ucha, zatem nie zatykamy nosa i nie wytwarzamy niepotrzebnie ciśnienia. Słuchamy reakcji swojego ciała i wykonujemy wszystko spokojnie, bez pośpiechu.

Kiedy opanujemy całość procedury i przełamiemy powodowany nowością lęk, wtedy zabieg trwa naprawdę parę minut, tyle, co mycie zębów. U wielu osób z tendencjami do chorób laryngologicznych powinien być codziennym naturalnym nawykiem higienicznym i zarazem zdrowotnym.

Wyżej opisane oczyszczanie jest zabiegiem podstawowym, zaś osobom, które chętnie idą w tym kierunku, ponieważ ta metoda jest dla nich najodpowiedniejsza, polecam drugi sposób wykonywania płukania zatok i nosa. Polega on na tym, że w momencie, gdy woda przelewa się z jednej dziurki nosa do drugiej, wciągamy delikatnie tę wodę do ust, a kiedy nazbiera się jej wystarczająco dużo, wtedy ją wypluwamy. Ten sposób działa silniej niż pierwszy, w większym zakresie czyści tylne zatoki i jest skuteczniejszy przy zapaleniu zatok, kaszlu i problemach z gardłem. Należy jednak najpierw opanować doskonale pierwszy sposób, a drugiego uczyć się dopiero w towarzystwie instruktora i pod jego bacznym okiem.

Jest jeszcze sposób trzeci, znacznie trudniejszy, i oczywiście znacznie skuteczniejszy. Pobieramy roztwór wody z solą ustami, a następnie wypluwamy ją nosem. Jeżeli chcemy oczyszczać się w ten sposób, pamiętajmy, by przestrzegać kolejności tych trzech sposobów, począwszy oczywiście od pierwszego. Zaleca się częstotliwość zabiegów od 3 do 4 dziennie przy przeziębieniu; trzeba pilnować dokładnego osuszania zatok i nosa. Profilaktycznie bądź przy niewielkich objawach wystarczy wykonywać ten zabieg raz dziennie, najlepiej rano. Jednak kiedy przebywamy lub pracujemy w bardzo zapylonym otoczeniu, wskazane jest, by wykonywać go wieczorem. Zawsze przed posiłkiem!

Jeszcze parę uwag: gdyby występowały nieprzyjemne odczucia bólu głowy, to znak, że zatoki odtykają się pomału, a ból powinien niebawem minąć. Uczucie strzykania w uszach to znak zmian ciśnienia w trąbce Eustachiusza, wtedy proszę nie wydmuchiwać nosa zbyt nerwowo i silnie. Kiedy woda spływa do gardła, przeszkodą może być bardzo zapchany nos, przełykanie lub zły kąt ustawienia.

Szczypanie w nosie, może być objawem zbyt słonego lub niedostatecznie słonego roztworu.

Zdecydowanie zwracam uwagę na higienę i sterylność przy wykonywaniu tych zabiegów, by uniknąć zanieczyszczeń i niepotrzebnych zakażeń, które mogą doprowadzić do większych powikłań!

10. Odtruwanie noso-gardzieli poprzez ssanie oleju słonecznikowego

Kuracja olejem słonecznikowym jest w stanie poradzić sobie z takimi chorobami czy przypadłościami, jak:

bóle głowy

zapalenie zatok

zapalenie oskrzeli

bóle gardła

katar

bóle zębów

krwawienie dziąseł

próchnica

zapalenie migdałków

tromboza – zakrzepica żył głębokich

przewlekłe choroby krwi

artroza

egzema

trądzik

choroby grzybicze

łuszczyca

choroby żołądkowe

choroby jelit

dolegliwości serca

problemy nerkowe

choroby kobiece

choroby płuc

dolegliwości wątrobowe

choroby układu nerwowego.

Do odtruwania używamy oleju słonecznikowego, może to być zarówno olej ratyfikowany, jak i tłoczony na zimno, nie ma również większego znaczenia, czy jest to pierwsze czy drugie tłocznie.

Metoda ta pochodzi z indyjskiej ajurwedy, ale znają ją też babcie znachorki, jak również lekarze medycyny, na przykład pani dr Jadwiga Górnicka, która poleca ssanie oleju w swojej książce o kuracjach oczyszczających.

Bierzemy do ust stołową łyżkę oleju słonecznikowego; trzymając w przedniej części ust (przed zębami), należy ssać go przy zaciśniętych zębach, by przedostał się do jamy ustnej. Następnie rozluźnić zęby, by olej przedostał się z powrotem do przedniej części ust, i ponownie go ssać, itd. Jeśli ktoś nie lubi smaku i zapachu oleju poleca się dodanie do oleju kilku kropel DENTOSEPTU lub AZULANU. Pierwszy ma silnie miętowy posmak i wpływa doskonale na stan uzębienia ze względu na swoje właściwości bakteriobójcze (skuteczny przy zapaleniach dziąseł i przyzębia), drugi zaś jest wyciągiem z nagietka i rumianku, działa kojąco, ściągająco na śluzówkę i odkażająco.

Ważną wskazówką jest, by językiem i policzkami stworzyć jak największy opór, by podczas ssania wytworzyło się jak największe podciśnienie.

W pierwszej fazie ssania można zaobserwować, jak olej nieco gęstnieje, ale w kolejnej fazie mieszania go ze śliną staje się wodnisty i spieniony. Po mniej więcej kwadransie olej należy wypluć. I ważna informacja:

Tego ssanego oleju NIE MOŻNA POŁKNĄĆ!

Pełen bakterii, toksyn, grzybów, stanowi wręcz niebezpieczną miksturę dla naszego organizmu, dlatego wypluwamy wszystko dokładnie i płuczemy jamę ustną i gardło wodą parę razy.

Ponieważ śluzówka w ustach jest silnie ukrwiona i przepływa przez nią mnóstwo krwi, toksyny z krwi są absorbowane przez olej, stąd jego wygląd po ssaniu jest nieco kremowo-mleczny.

Zabieg wykonuje się jeden raz dziennie NA CZCZO tuż po wstaniu z łóżka przez kilka miesięcy – do pół roku. Jeśli komuś jest trudno utrzymać olej przez ten czas w ustach może to robić dwa razy dziennie przez mniej więcej 10 minut.

Częstsze ssanie oleju nie ma istotnego wpływu na przyspieszenie procesu zdrowienia.

Regularne ssanie oleju roślinnego leczy nadżerki błony śluzowej jamy ustnej, przyczynia się do niszczenia chorobotwórczych drobnoustrojów bytujących w obrębie jamy ustnej i ustąpienia stanów zapalnych gardła, zatok przynosowych i czołowych, oczodołów oraz ucha środkowego.

W ostatnich latach metodę upowszechnił w swoich publikacjach Józef Słonecki, zajmujący się alternatywnymi metodami leczenia wielu chorób. Uważa on, że bardzo często w jamie ustnej i przylegających do niej obszarach czaszki zalega tkanka martwicza, która jest pożywką dla paciorkowców, gronkowców oraz grzybów Candida albicans. Z tego powodu jama ustana często jest pierwotnym źródłem zakażeń wielu organów wewnętrznych. Można jednak tym chorobom zapobiegać metodami medycyny naturalnej, m.in. ssaniem oleju. Zgadzam się z nim i przekonałam się o dobroczynnym działaniu tej metody.

Kodeks bioenergoterapeuty

sfromułowany przez

Komisję Etyki Bioenergoterapeuty

Bądź odpowiedzialny.

Ucz się. Nie tylko bioenergoterapii. Wchłaniaj w siebie wszelką naukę o człowieku. W społeczności ludzkiej ty musisz być mądrzejszy, najbardziej rozumiejący drugiego człowieka. Niech nic, co ludzkie, nie będzie ci obce. Ucz się na własnych i cudzych doświadczeniach.

Szanuj drugiego człowieka. Niech twoja wiedza, jeśli ją zdobędziesz, nie przewróci ci w głowie. Pamiętaj, że uczysz się nie tylko dlatego, by być mądrym, ale po to, by tę mądrość wykorzystać dla drugiego człowieka. W twoim przypadku mądrość nie może być celem samym w sobie, a tylko narzędziem pozwalającym ci odpowiedzialnie służyć innym, czyli ludziom chorym. Szanuj swoich kolegów. Macie ten sam główny cel – pomagać ludziom.

Bądź tolerancyjny i wyrozumiały. Istnieją różne sposoby pomocy i leczenia, jeśli tylko są uczciwe, wszystkie są dobre. Różne drogi mogą prowadzić do tego samego celu. Musisz nauczyć się tolerować naturę ludzką.

Bądź pokorny. Jeśli jesteś młodym człowiekiem, to pamiętaj, że bioenergoterapia to nauka pokory. Nie zawsze ci się powiedzie. Nie każda diagnoza i leczenie musi zakończyć się sukcesem. Bądź przygotowany na niepowodzenie. Bioenergoterapia, tak jak każdy człowiek, ma swoje granice.

Bądź koleżeński. Pamiętaj, że nigdy nie jesteś sam. Pomagaj swoim kolegom bioenergoterapeutom. Nie czekaj na ich pytania, sam mów o swoich wątpliwościach, doświadczeniach, sukcesach i porażkach. Naucz się również sam korzystać z ich pomocy.

Nie zazdrość nikomu. Dla wszystkich jest miejsce. Zazdrość to wada straszna, która paraliżuje i wyklucza wszelką współpracę między bioenergoterapeutami.

Bądź obiektywny. Nie kieruj się swoimi uprzedzeniami do innych, pomówieniami i plotkami. Staraj się obiektywnie oceniać drugiego człowieka.

Bądź prawdomówny. Niech słowa wypowiedziane przez bioenergoterapeutę mają swoją wartość. Nie pozwól, aby ktokolwiek mógł je podważyć.

Bibliografia

Adler S. Vera, „Otwarcie trzeciego oka”. Agencja Wydawnicza Mefis, Gdańsk 1994

Brofman Martin, „Wszystko można uleczyć”. Studio Astropsychologii, Białystok 2003

Brennan Ann Barbara, „Dłonie pełne światła”. Wydawnictwo Amber, Warszawa 1996

Butler Patrick, „Sztuka uzdrawiania. Poradnik dla wszystkich”. Oficyna Wydawnicza Aba

Cho Kok Sui, „Stara sztuka uzdrawiania”. Wydawnictwo Naukowe PWN 1992

Jabłońska Ewa Janina, „Reiki. Podróż drogą miłości”. Firma Ciszek, Poznań 2008

Keith Sherwood, „Czakroterapia, rozwój osobowości i zdrowia”. Wydawnictwo Interlibro, Warszawa 1993

Krupa Inga, „Joga. Mudry – mała joga dłoni”. Wydawnictwo Edukacyjne Literat, Toruń 2004

Lustig Andreas, „Twoja aura. Zaburzenia i samoleczenia kolorem”. Wydawnictwo Astrum, Wrocław 1998

Osho, „Mapy świadomości”. Wydawnictwo Samira, Łódź 1994

Sporowscy Jędrzej i Małgorzata, „Czakrotransformacja – przebudzenie serca” Wydawnictwo Medium, Konstancin-Jeziorna 2005

Szewczyk Piotr Tadeusz, „Prastara terapia jajem oraz konchowanie uszu”. Studio Astropsychologii, Białystok 2008