© Copyright by Jacek Dukaj
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, Kraków 2010

Redaktor serii
Anita Kasperek

Redakcja i korekta
Paweł Ciemniewski, Tomasz Kunz, Urszula Srokosz-Martiuk, Anna Rudnicka, Małgorzata Wójcik

Projekt okładki i stron tytułowych
Tomasz Bagiński

Projekt wyklejek
Michał Dziekan

Redakcja techniczna
Bożena Korbut

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o., 2010
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax:(+48-12) 430 00 96
tel.: (+48-12) 619 27 70

Skład i łamanie: Scriptorium „TEXTURA”

Skład wersji elektronicznej

Magdalena Wojtas

Virtualo Sp. z o.o. virtualo.eu

ISBN 978-83-08-04723-1

Doświadczenie osobiste jest niewątpliwie pożyteczne. Ale gdyby się ściśle przestrzegało granic takiego doświadczenia, okropnie zacieśniłoby się twórczość poetycką, a nawet twórczość filozoficzną. Gdyby trzeba było czekać starości, aby się ośmielić o niej mówić, albo ciężkiej choroby, aby móc o niej wspomnieć, gdyby trzeba było samemu doznać wszelkiej udręki albo zamętu umysłu, aby je ująć w słowa, przekonalibyśmy się, że do napisania pozostaje zaiste niewiele. I jasne jest, że o wielu sprawach w ogóle by nie napisano, gdyż ten, co by ich doświadczył, mógłby nie być osobą odbarzoną talentem, zdolną do analizowania ich i wyrażania.

Konstandinos Kawafis, Ars Poetica
tłum. Zygmunt Kubiak

LINIA OPORU

Czy wartość wszystkich rzeczy nie na tym polega, że są one fałszywe?

Czy właśnie SKŁAMYWANIE i CZYNIENIE FAŁSZEM, wkładanie sensu nie jest wartością, sensem, celem?

Czy nie powinno się wierzyć w Boga nie dlatego, że jest prawdziwy, LECZ DLATEGO, ŻE JEST FAŁSZEM?

Friedrich Nietzsche

Kreatywność nie jest żadną zewnętrzną siłą o ukrytych celach. Wszystkie ziszczone byty dzielą z Bogiem ową właściwość: ich przyczyna leży w nich samych. Wszechświat jest twórczym postępem ku temu, co nowe.

Alfred North Whitehead

Początek układu współrzędnych

Spójrz na dziecko — jak się bawi. Kilkuletni brzdąc wybiegł na łąkę, już rozradowany, już buźka-słoneczko, oczka-skowronki, nie zatrzyma się, smyrgnął tu, smyrgnął tam, kwiatki, motylki, psie kupy, stare puszki i żwir kolorowy — wszystko go ciekawi, wszystko go cieszy, ze wszystkiego rosną cuda, baśnie, krainy przygód i skarbów. Skacze po kamieniach, chmurach na niebie. Huśta się na gałęzi, ponad pokładem okrętu w sztormie. Śledzi mrówki, armie chitynowych robotów atakujące fortece szkła i plastiku. Spójrz. Jeśli jest sam, nie zobaczysz, ale jeśli jest z innymi dziećmi, zobaczysz i usłyszysz: ich gry, ich teatry, języki zabawy, mapy pantomimy, drugie, trzecie światy. Nie ma tu strachu i nie ma chęci zysku. Niczego nie muszą. Nakarmieni, zaspokojeni, nieśmiertelni, bezpieczni. Energia przepływa przez wiecznie podekscytowane ciałka. Budzą się i zasypiają ku nieskończoności nieodpartych cudów. Spójrz!

CZĘŚĆ PIERWSZA: NIEWOLA

Zimny restart

Wtorek. Ale jakby sobota.

Po co tu przyszedł? Miał coś kupić. Zapomniał co.

Królestwa, potęgi otwierają się przed nim i zamykają i otwierają.

Siedzi pod fontanną pośrodku galerii handlowej, patrzy na pięknych mężczyzn, piękne kobiety. Obok wejście do salonu ciała.

Jak to jest, że do lekarzy chodzą chorzy, ale do pięknorobów — właśnie ci piękni?

To przyśpiesza, myśli sobie. I nawet tempo przyśpieszenia rośnie.

Co mianowicie przyśpiesza?

Nie potrafi wysłowić.

Zanurzony w wylew magmy ludzkiej, czuje na skórze tarcie, czuje przeskoki i zazębienia konstelacji. Iskrzą wokoło krystalicznie, elektrycznie.

Nazywa się Paweł Kostrzewa, ma dwadzieścia siedem lat, studiuje już na czwartym kierunku, i jego też nie ukończy; jest zmęczony. Miał coś osiągnąć, ale zapomniał co.

Siedzi pod fontanną, szum wody przynosi ukojenie, +20% Comfort Buff.

Głowa nisko między ramionami, ręce na kolanach, stopy do wewnątrz. Zaciska powieki.

Wtedy jednak nieustanny stukot obcasów na lustrzanych płytach staje się nie do zniesienia.

Potrząsa łepetyną. Jak to wyłączyć? Wszystko go męczy. Takie życie, taki soundtrack.

Rano: wizyta u prochowca. Które dragi brać, żeby nie musieć brać żadnych dragów?

Prochowiec zawsze nalega, by spotykać się osobiście, chociaż oczywiście przychodnia jest pokryta. Ale po najcięższy gejdż personalizowany trzeba wędrować w gnoju.

Jak się dziś czujemy? I pomimo tej szpitalnej liczby mnogiej Paweł czyni wysiłek, by odpowiedzieć maksymalnie szczerze. (Co pewien czas zadaje sobie ćwiczenie: odpowiadaj ludziom, jakby naprawdę myśleli to, co mówią).

Jak się dziś czuje? Jak się dziś czuje? Jak się czuje?

Zwija się tam na krześle u prochowca niczym w ataku nerwobóli żołądkowych. Próbuje, próbuje — ale nie umie nazwać.

Nie wie, jak się czuje.

Chciałby się czuć w jakiś nadający się do nazwania sposób. Tak albo tak.

Zaczął brać prochy na depresję, by móc sobie powiedzieć, że jest w depresji. Depresja — i wszystko jasne. Gejdż najprostszy z możliwych.

Nie jest w depresji. Jest zmęczony. Ale to nie kogito emo — to stan energetyczny.

Prochowiec i tak nie słucha jego milczenia. Wyniki badań ma w duchu i na papierze, wygłasza formułki, podpisuje.

On nie jest od psychoterapii, on tylko porównuje przypadek z wytycznymi.

Paweł notuje, by dokopać się do tych wytycznych. Tam stoi, jak się czują ci, którym zadaje się taki gejdż.

Kupił nową porcję jeszcze w osiedlowej aptece, kwadrans na spersonalizowanie dragów, sekunda na zakluczenie ich w duszy publicznej; zatem nie po to przyjechał do galerii.

Nie pamięta drogi do centrum.

Czynności często powtarzane wymazują mu się z rejestrów mózgowych. Musi sprawdzać szczoteczkę, czy mokra. Umył już zęby? Czy też to wspomnienie z wczoraj, z przedwczoraj, z miesiąca wstecz? Kolację — zjadł czy nie zjadł?

Jak odróżnić jeden posiłek od drugiego? To niemożliwe.

Mózg nie pomieści tylu powtórzeń.

Ta sama ścieżka, to samo miejsce na ROM-ie — plik nadpisuje się na plik.

Wtorek czy sobota — Paweł musi zerknąć w ducha. Rok i rok, lato i lato, Boże Narodzenie i Boże Narodzenie. „Pamiętasz, jak w lipcu siedemnastego…” Paweł kiwa głową, ale oczywiście nie pamięta. (Może sam wygejdżował).

Nawet nie rozumie, jak można tak indeksować wspomnienia: datami, godzinami. Jego pamięć nie dysponuje tą funkcją.

Kropla do kropli do kropli, strumienie nieodróżnialnych korali wodnych przelatują mu przez głowę. Woda jest tak czysta, nie pozostawia najmniejszego śladu.

Widzi siebie w witrynach i lustrach: postać poza grą. Nic się nie dzieje. Lagi i jeszcze większe lagi.

Dwaj bysie w ciężkich szarawarach usiedli obok.

Nowa ścieżka dialogowa. (Public chat).

Ściurbal, zajebuta. Yo, podziwioj. A mikrucha? Siedem cyców. Widziałeś krajca? Krajec jajec. To może by tę lizuchnę? Eee. To może tego? (I grzebią w kieszeniach przepastnych). W chuja dzidziuś. Ale szlaka! No tak, szlaka pokraka. He he. Dawaj tego tam. Budiet. No to? Tyyy, zobacz licho. Dwójka wyszła! Myślałem, że tylko demo. A! Już jest, noże, flaki, cipy, wsio.

Wstali, poszli.

Szum wody i obcasy kobiet.

One wszystkie chodzą na bardzo wysokich obcasach.

Flash, reklamy pięknorobów: stopy na nowym kośćcu, skóra jak po retuszu, ażurowe rzęsy, mangowe paznokcie, piersi na mięśniach kosmetycznych.

Kogo stać? Już prawie wszystkich, proteo ulicy. A reszta i tak naśladuje.

Paweł zadaje sobie inne ćwiczenie: niech mi się któraś spodoba. Od razu, na sucho.

Gapi się.

Co z tego, że piękne. Fraktale i równania też bywają piękne.

Żeby chociaż pół erekcji.

Nic.

Ziewa.

Może to przez te dragi.

I wziął je już dzisiaj, czy nie wziął?

Nie pamięta.

To znaczy pamięta, ale niezindeksowane. Dzisiaj? Wczoraj? Przedwczoraj? Te dragi czy inne?

Wyjmuje buteleczkę, czyta ulotkę, liczy pastylki.

(Ale, panie doktorze, czemu nie spod skóry? Bo zaraz zapomni pan, że w ogóle jest na terapii, panie Kostrzewa. Ale, panie doktorze, wszyscy są na terapiach. Pigułka, panie Kostrzewa, pigułka podnosi samoświadomość pacjenta).

Liczy.

Nie wziął.

Łyka dwie według przepisu, popija wodą z fontanny, 24h Blessing.

Zjawia się straż i wyprowadza go na ulicę, poza ducha galerii.

Pada deszcz. Dzieci wracające ze szkoły gonią się z krzykiem po niewidzialnych lasach. Walkirie spadają z nieba. Aureole Bandy Trojga przepalają mury i szkielety. Na niebie — hieroglify astronomii politycznych sąsiednich królestw.

Dzieci. Przypomina sobie: dzieciak siostry ma urodziny.

Miał mu kupić prezent, to dlatego.

Kupi jutro. Albo z domu.

Zapisuje w duchu.

W metrze rozczula go widok dwóch podpierających się laskami staruszek. Omal wybucha płaczem.

Co to za gejdż porąbany?

Skręca zaraz halsem na szerokie wody, pod nieba błękitne.

Giełda go nudzi, partii nie rozróżnia, wojen nie rozumie. Wiatr wewnętrzny królestwa spycha go ku kradzieżom, gwałtom, morderstwom.

I dopiero pojmuje, na co się umawiało tych dwóch w galerii. To taka moda: przygodny przechodzień, ten lub tamten, bez powodu, bez celu, bez sensu — wpadnie w oko i nóż mu w plecy.

Ale chłopaczków odciągnęła reklama jakiejś nowej rąbaniny w duchu.

Zabójstwo prawdziwe nie jest dość prawdziwe. Nasze stare zmysły biolo — to realizm na ćwierć gwizdka.

Metro się zatrzymuje i Paweł spostrzega, że przegapił swoją stację. Staruszki wysiadły.

Która godzina? Trzecia szesnaście.

Czy w ogóle ma dzisiaj jutro pojutrze coś do zrobienia?

Stoi na pustym peronie i próbuje, próbuje wymyślić cokolwiek.

Życie. Ale jakby nie.

Buchalteria nowa

Paweł popija na dachu kamienicy. Niebo gwiaździste nade mną, żywiec we mnie.

Budynek po lewej: szkło. (Nie szkło, ale wygląda jak szkło).

Budynek po prawej: cegła. (Nie cegła, ale).

Budynek naprzeciw: drewno. (Drewno! Nowiutkie).

Na dachu Pawła srają gołębie i zielsko kwitnie między dachówkami.

Z kominów wiatr prószy sadzą.

Deszczówka śmierdzi w rynnach.

Kamienica od pół wieku należy do trzech skłóconych braci i nie należy do nikogo. Nic z nią nie można zrobić. Ot, kloszard wywleczony z głębi PRL-u i usadzony pośrodku miasta.

Miasto zmienia się co sezon; kamienica wcale.

Dzieci malują na popękanej elewacji tagi i wulgarności.

Dom numer cztery, „Starucha”. Dwadzieścia sześć mieszkań, luksus nad luksusy, niech się drewno schowa. Tu ponadstuletnie cegłówki kruszeją w dłoniach.

Paweł podnajmuje kawalerkę od ciotki dawnego kumpla z marketingu i soctainmentu. (Dawno już wypłukanego z konstelacji). Na czynsz wydaje większość tego, co wydaje.

Bo wszystko tanieje.

Nie wszystko, ale wszystko, co można wziąć do ręki.

Doctor Who pokazuje Pawłowi przyszłość rentiera. Miesiąc temu były to 1542 dni, dzisiaj — 1873.

Prosta ekstrapolacja: za rok starczy mu już na 16 lat bez pracy. Założywszy obecny poziom życia.

Oczywiście nie wolno zakładać obecnego poziomu. Cały wic na tym, żeby chcieć więcej więcej więcej.

On nie chce. Bo po co?

Siedzi na dachu i pije do muzyki nocnego miasta, All Resists -15%. Wolna ręka splata z chwastów koszyczki, wianki, warkocze.

Soundtrack off.

Czasami wychodzi na dach Francuz spod piętnastki, inżynier snów. Gadają o cenach nieruchomości w Minas Tirith i recesji w Wonderlandzie.

Dzisiaj tylko miasto szumi w uszach.

Fluorescencyjne rekiny szybują w świetlistych kanionach między budynkami.

Paweł wyrzuca butelkę (rozbutelczy się, zanim dotknie bruku) i otwiera następną.

Był to kwadrans ciężkiej pracy.

Nie chce, nie planuje, nie pożąda — ale mózg się obraca.

Praca to jest to, co się rodzi z jego myśli, kiedy on nie myśli o pracy.

Teraz po kolei odfajkowuje rozwiązane problemy.

Udało mu się nawet wyprodukować nowy rodzaj tęsknoty: trochę cynamonu, biały włos na wietrze, powtórzona basowa nuta i oddech niewinnego chłopca.

W duchu oblicza całościowe zyski na sto-dwieście milionów. Nowe nisze konsumenckie, nowe trendy. Gejzer powinien sprzedać tę tęsknotę za dziesięć do piętnastu procent.

I dalej kalkuluje się samo. Prowizja. Smycz.

Odległy huk miasta jak kac po orgii w głowie.

Klklklklk, wiatr przesuwa dachówki.

To przyśpiesza.

Paweł siedzi w bezruchu, żywiec w garści, gapi się w niebo. Zdaje mu się, że widzi lagi szarpiące chmurami, gwiazdami, światłami ulic.

Oddycha przez nos.

Dobrze. Przecież to tylko życie. Dobrze. Zacznę raz jeszcze.

Zaczyna: Mógłbym —

Mmmmmmmmmm.

Nie ma dalszego ciągu.

Po pracy — jest zmęczony. Był zmęczony przed.

Jest zmęczony.

Pije.

Po prawej ruch lustrzany.

Balkon na trzecim piętrze ceglanej.

Mężczyzna unosi do ust filiżankę.

Paweł opuszcza butelkę.

Mężczyzna opuszcza filiżankę.

Paweł się gapi.

Mężczyzna się gapi.

Paweł kiwa głową.

Mężczyzna kiwa głową, podnosi dłoń.

W duchu się witają, wymieniają uśmiechy, przedstawiają. 10min Social Buff.

Adrian Utrałt.

Paweł.

Pan Utrałt.

Pan Kostrzewa.

On nie przejdzie na „ty”. Paweł odstawia żywca. Adrian Utrałt, 48, królestwo Nokia-Penderecki, Kraków, Glasgow, Kraków, Sydney, Burewala, przedwczoraj przeprowadzka z hotelu, ubezpieczenia duszy, AKG Ltd., płciowiec petra, proteoseksualista homo, a to siostra, a to matka, a to towarzystwo, a to konstelacje, a to powiedział, a to zrobił, a to o nim powiedziano, a w tych ludziach żyje, a ci ludzie żyją w nim, a tak się bawił na weselu siostry, a tak chorował, a tak myślał, i prawdopodobieństwo, że go polubisz — nie polubisz — polubisz — polubiłeś.

Seks.

Książki.

Muzyka.

Gry.

Jedzenie.

Już się poznali, już znajomi.

Utrałt zaprasza do serca.

Paweł myśli: Czy tak mam zacząć? Od nowego sąsiada?

Chowa Adriana Utrałta do kieszeni, zabiera żywca i schodzi z dachu.

W mieszkaniu waha się między gejdżem a gejdżem.

Wahanie to miły stan. Poleguje na łóżku. Wahający się.

Oddycha.

Oddycha.

Oddycha.

Czeka na zapomnienie. Moment oderwania pamięci długoterminowej od pamięci krótkoterminowej, konsolidację przeszłości. (Zawsze na podorędziu: inhalator z zapominajką, inhibitorem PKM-Zet).

Szum nocy w głowie. Blank.

Wyobraża sobie życie ludzkie jako przestrzeń fazową wszystkich możliwości duszy i ciała. Człowiek absolutnie wolny jest w niej nieodróżnialny od człowieka absolutnie pustego: bez właściwości, bez charakteru. Każdy czyn i każda myśl jednakowo prawdopodobne.

Równo rozsmarowany. Ot co.

Leży w bezruchu godzinę.

Drugą.

W trzeciej wstaje, idzie do łazienki, sika.

Potem kładzie się z powrotem.

Zasypia w ubraniu.

Budzi się.

Wstaje, idzie do łazienki, sika.

Kładzie się z powrotem.

Budzi się.

Sucho w gardle.

Idzie napić się wody.

Poranne słońce szeleści na firankach. Odkryto Atlantydę. Zielone pastwiska rozwijają się dywanowo.

Paweł pije wodę mineralną długimi, powolnymi łykami. Bardzo mu woda smakuje.

Zastanawia się, czy połknął wieczorem pastylki, czy nie.

Wczoraj? Przedwczoraj? Jeszcze innego dnia?

Wczoraj — czyli kiedy?

Duch sięga do kieszeni.

Dzień, w którym poznał Adriana Utrałta.

Aha.

Etyka pracy

Za dużo gier, za mało książek. Słowo pisane, myśli, idee — najlepszy nawóz.

Z drugiej strony: za dużo w fotelu.

Wyjść, upić się, zgejdżować, wypłaszczyć, wyplajać, wyszlajać jak pies.

Sporty ekstremalne — o, zalecane, zalecane!

Naprawdę, Paweł, opuszczasz się w robocie.

Kiedy ostatnio dałeś po pysku? Kiedy kotkę wyjebałeś na forgecie?

Albo chociaż występki jakieś uliczne. (Po co płacimy wam miesięczne papugowe?)

Z życiem, maładiec, z życiem! Tak Szefu się rozpędza.

Tylko pierwsza młodość za friko! Za następne trzeba płacić.

Żreć i srać, żreć i srać!

A wszystko to na tle raportu kwartalnego.

Paweł bawi się cieniami 4D i potakuje grzecznie.

To też błąd. Potakiwacze są źle widziani, potakiwacze są wczorajsi. Dzisiejsi są ekscentrycy.

Ale my siedzimy w biznesie jutra, dla nas dzisiaj to wczoraj.

Czego my chcemy? Szefu się rozpędził. My chcemy, żebyście wy nam mówili, czego chcemy!

Nie rób, co ci mówię — mów, żebym ja robił!

Zaraź mnie!

Uwiedź!

Porwij!

Zgwałć! Zgwałć!

Paweł uprzejmie nalewa Szefowi perriera.

CCO: maoryskie tatuaże, bodmody do kości, pogańskie awatary i czarne bębny na soundtracku.

(Ale — pani pierwsza, pani Krysiu. Całuję rączki. I podsuwa krzesło siwowłosej asystentce petra).

Zeszłej wiosny, pitchując projekt, tak się naczardżował, że wyskoczył przez okno, połamał ręce i nogi.

Przed laty chadzał na długie pielgrzymki do Częstochowy. Ale mu się odwidziało.

Teraz organizuje orgie przy ogniskach w noc kupały i sprowadza certyfikowane dziewice z muslimlandów. Ma to w duszy publicznej. Żyją poprzez niego nastoletni Gordonowie Gekko i proteo sadyści królestw Reagana.

Tadeusz Prażny.

Zwyczajowy uśmieszek na korytarzu firmy: Przyprażyło cię?

Otóż Paweł jest właśnie prażony.

Siedzi i myśli: A gdybym rzucił pracę. A gdybym wstał i wyszedł. A gdybym lunął mu tym perrierem w mordę.

(Pewnie by się Prażny zachwycił).

W duchu disneyowe ptaszęta rozwieszają kolorowe girlandy na ścianach gabinetu.

Wzdech.

A Szefu jedzie dalej. Kla-kla-kla, kla-kla-kla, kla! Tagi: Businesstalk, SincerelyYours.

Paweł przygląda mu się z tradycyjnie tępym wyrazem twarzy.

(Nie zmyli nikogo).

Prażny zstąpił do Gejzeru Cudów po wejściu zulusów. Spółki afrykańskie to teraz największy rejdż. Gdzie kto widział w eurolandach plus naście procent PKB gnoju, sen Balcerowicza. A zulusi żrą.

Biznes jedzie na modach jak wszystko inne.

Więc holding kreatywów, który łyknął Gejzer jeszcze w powijakach, wymyślił wpiąć się w zulusów. Przyjechał petra Masaj. Połaził, polukał, poruchał sekretarki, pożonglował kadrami, dorzucił portfolio klientów, i pojechał. Zagląda co kwartał.

A w ramach żonglerki wyrwał z innego szczepu holdingu — kogo? Prażnego.

(Który właśnie przeskoczył biurko i szczypie Pawła w policzki, mój ty ślimaczku lukrowany, ti-ti-ti).

Paweł rozpoznaje dwa gatunki biznesmenów: Rewolwerowców i Farmerów.

Inaczej niż w westernach, Rewolwerowcy przychodzą najpierw. Z nich była Pierwsza Brygada kapitalistów od warzywniaka i kantora, przemytników wódki i lewusów budowlanych.

Farmerzy przychodzą wtedy, gdy widać już, że ziemia żyzna i plon ładny. Nie ryzykują.

Pierwsi muszą być po trosze wariatami. Rzadko bywają inteligentni. Inteligencja tam przeszkadza.

Drudzy — o, to full menadżerka i Mensa, MBA i dopalacze hormonalne.

Ale Rewolwerowcy pierwszego siewu to banda oryginałów.

Paweł poznał ich kilkunastu, teraz już dziadków wypruwających się na medmody. Niektórzy to ewidentni kretyni, inni — buce i chuje o social skills poniżej zera.

Prażny to Rewolwerowiec w ciuchach Farmera.

Za późno się urodził. Ale korporacja potrafi zarządzać także zbyt późno urodzonymi. Są dla nich tytuły, funkcje i podręczniki menadżerki ekstremalnej.

Szefu wraca za biurko i wypija wodę jednym haustem. Słonie wachlują się uszami, aligatory zamykają paszcze, Afryka bierze oddech.

Tymczasem ja z ciebie pożytek będę miał! (Powiada. Kla-kla-kla).

Jesteś w niżu, Paweł, ja to rozumiem. Jakieś smęty nostalgiczne, zeitgeisty lepione na nudzie i sens życia w jelicie cienkim.

A mnie teraz potrzeba hamulcowego.

Gestem Zeusa Gromowładnego Szefu rzuca w duchu Polecenie Służbowe.

Paweł się nie uchylił.

Pójdziesz do Bartka. On daje zaraz spicz. Zespół jest pełny, dobrali już kretynów. Staniesz obok.

Mam mu zaglądać przez ramię? Będzie kwas.

A kto lepszy? Robiliście tu chwilami za układ podwójny, krążył wokół ciebie jak ślepy satelita, ty go chrzciłeś pod Gejzerem.

Ale. Nie moja rola. Z batem tak nad głową.

Prażny zeusuje ponownie, grzmot w gębie, niebo w pięściach.

Słuchasz ty mnie! Ogień w człowieku gaśnie i zapala się — ale doświadczenia przecież nie straciłeś. Masz referencje dłuższe niż DNA Pana Boga. Zobaczysz ścianę, zanim w nią walną.

I po raz drugi ciska zygzak ognisty.

Paweł gejdżuje się wazopresyną i chwyta już w lot — piorun, myśl i Polecenie, +1 Action Speed.

A! Prawnicy wykręcili ci ręce. Mam dobrze wyglądać w papierach. Że był nadzór.

Masz dobrze wyglądać w papierach. (Z twoją REPUTACJĄ!) Ale to nie pic. Mamy wieloryba na wędce.

Soundtrack: narastający łomot tam-tamów. (Nadchodzi potwór).

Wot, siurpryza. Zdegradowany przez awans. Awansowany degradacją.

W progu jeszcze dopada go ostatnia mądrość szefa: To, czego ci trzeba, Kostrzewa, to porządny nałóg.

Paweł wzrusza ramionami.

Porządny, czyli jaki?

Z wódki czy z innych naturalnych dragów wykręcisz się bez śladu po genkuracji i płukaniu neuro. Tytoń w ogóle nam nie szkodzi. Seksoholikami powinniśmy być od kołyski. Gejdż przychodzi i odchodzi. A za pracoholizm tylko pochwalą.

Nie ma lekko. Ciało, fizjologia — już nie rządzi. Trzeba samemu.

Pod rękę z tą myślą wędruje ku atraktorowi socjalnemu. (Ciasteczka i kawa, kokosy prosto z palmy, słonecznik prosto z ogródka).

Tubylcy poznają po minie.

Przyprażony?

Przyprażony.

Nasz pan

Wszedłszy.

Łapiesz się, Paweł? Łapię się.

Usiadł, wcisnął się w ducha, ziewnął. Agro — 100.

Główny playground Gejzeru przypomina magazyn rozpustu zaadaptowany na przedszkole. Gdziesz chcesz — usiądź, gdzie chcesz — legnij, gdzie chcesz — baw się.

Formalny nieformalizm wykalkulowanego relaksu. W duchu i w gnoju. Pstrokacizna ścian i trendów.

Jak nie zamkniesz głowy, wwieje ci do snów śmietnik wszechświata.

Grupka w kącie montuje robota Lego. Będzie rozpruwał piłą mechaniczną pluszowe misie.

Krzysiu czyta paperbook, po uszy w gejdżu nerdycznym; otagowała się.

Krwawy Hegemon, nadal jednogłowy, pochrapuje w cieniu piramidy Cheopsa. (W Egipcie pada).

Parka przy plastole obściskuje się w chichotach. Ale wywiesili flagi BDSM.

Paweł marzy o garniturowych nasiadówach przy konferencyjnym mahoniu, o twardym szyku petra. Ach, te czasy cudowne, gdy korporacje były korporacjami i alienacja płynęła hektolitrami w szklanych korytarzach!

W duchu rozdziera sweter i detonuje kamizelkę bomb rurowych. (Agro +5000).

Nikt nie zwraca uwagi.

Będzie siedział w kącie i moczył nogi w gorącej wodzie Gejzeru. Igrając z bąblami diabełkami powidokami duchami.

Kretyni w zespole Bartka to Idzia, Buzaty i dwóch Tomków (Tomek Mniejszy i Tomek Najmniejszy).

Mądrość grupy: im szerszy rozrzut, tym trafniejsze decyzje. Konstelacja trzech ekspertów przegrywa z konstelacją trzech ekspertów i siedmiu laików. Dlaczego na wolnym rynku akcji, zakładów i derywatów milion kretynów plus tysiąc zawodowców zawsze pobije samych zawodowców? Ano dlatego właśnie.

(Napis nad windą na piątym piętrze Gejzeru: GRUPA JEST MĄDRZEJSZA OD NAJMĄDRZEJSZEGO CZŁONKA GRUPY).

Na dodatek w kotłach kreatywów nie chodzi przecież o wiedzę ani inteligencję — lecz inwencję. A gdzie bije źródło idei w wyobraźni kolektywnej — tego żaden Jung nie odkryje.

Kretyni są najmowani na sezon, potem się zanadto wycwaniają. Spadają im z główek aureole ignorancji. Ci tutaj siedzą już w Gejzerze piąty miesiąc, robili w dwóch-trzech projektach Pawła.

Idzia puszcza do niego oko. Tomki wymieniają się snami porno.

Tymczasem —

Panie! Panowie! I wy, pojebce kochane!

Bartek zasiadł na koniku bujanym.

Się zaczęło.

Ziew.

Soundtrack: dźwięki pociągów towarowych w nocy na odległym torowisku. Syrena. Echo. Miasto jak sen Blade Runnera.

Bartek mruga w duchu prywatnym do Pawła, po czym startuje prezentację od historii makroekonomii. Nikt nie udaje zainteresowania. Musi ich zassać.

Skok do spekulacji nieruchomościami.

Skok do anarchosyndykalizmu.

Skok do sprawy Ławrińskiej.

Słuchają, patrzą, ale po nich nigdy nie widać.

Bartek nabiera powietrza. Będziemy się posługiwać terminem „cake-state”. I rysuje w powietrzu.

Teraz główna idea. Zapnijcie pasy.

Ławrińska, casus posthumów. Petraskopcy zakotwiczeni w ekstropistycznych klinikach Kalifornii wystąpili o uznanie swojej reprezentacji międzynarodowej. Ich Republika Ławrińska nie posiada ani metra kwadratowego ziemi, posiada natomiast kontynenty i oceany ducha. Operuje stamtąd kilkadziesiąt korporacji (królestwa radosne) szacowanych na siedemdziesiąt-osiemdziesiąt miliardów euro rocznego przychodu.

Casus: pływające minipaństwa randystów. Koniec dwudziestego wieku, początek dwudziestego pierwszego. Stawiali je na starych platformach wiertniczych, na wysepkach usypywanych na rafach, na wykupionych tankowcach. Prawo lądu sięga dwieście mil od brzegu. Dwieście jeden — i zyskałeś niepodległość.

Własne kodeksy karne i cywilne. Własne systemy rządów. Własne idee.

Cokolwiek. Kanibalizm. Niewolnictwo. Wolny rynek. Demokracja. Tyrania. Teokracja. Anarchia.

Ale w materii trudniej. Materia ogranicza.

Państwo musi istnieć na określonym terytorium, musi posiadać przestrzeń suwerenności.

Spójrzmy teraz na plaję.

Ziemi więcej Pan Bóg nie stworzy.

Oceany też skończone.

Kosmos — zbyt duże koszta, a niższe orbity już zmilitaryzowano.

Lecz jaka była przyczyna ostatniego krachu na rynku nieruchomości?

Przestrzeń do życia i gry rozciągnęła się w nieskończoność, ceny dążą do zera. (Nie dokładnie do zera, ale rozumiemy).

Otóż nie żadne cyber-ideały, nie Technologiczne Osobliwości i szatańskie AI, lecz prosty rachunek ekonomiczny wypycha nas z gnoju w ducha.

Czego trzeba, żeby postawić w duchu własne państwo?

Trzeba zabezpieczenia jego podstawy fizycznej. Państwo ducha musi posiadać przynajmniej swoje serwery fundacyjne.

A serwery podlegają prawu państwa materii.

Hence the cake-state.

I Bartek rysuje przed dzieciarnią Gejzeru:

tort

warstwy rzeczywistości i warstwy prawa, warstwy ekonomii

Państwo 01

na nim Państwo 02

na nim Państwo 03

na nim Państwo 04

Wysokość tego tortu potencjalnie jest nieskończona.

Krzysiu podnosi łapkę. Jak się zabezpieczą przed draką z poziomu niżej?

Bartek z powrotem do casusu Ławrińskiej.

Robi się to tak: Stawiasz Państwo 02 na prawie dowolnego Państwa 01. To Państwo 02 wciąż jeszcze będzie pacynką Państwa 01, nie ma prawdziwej autonomii. W wyborze startowego Państwa 01 kierujesz się stopniem gwarantowanej wolności gospodarczej. Spokojnie budujesz gospodarkę swojego Państwa 02. Kiedy będziesz miał wystarczająco dużą rezerwę budżetową, dodatni bilans wymiany handlowej z Państwem 01 i zabezpieczone kontrakty wewnętrzne, znajdujesz inne Państwo 01: takie o PKB o rząd wielkości mniejszym od PKB twojego Państwa 02. Stopniowo transferujesz swoje Państwo 02 na serwery Państwa 01 Bis. Uzależniasz jego gospodarkę od swojej i przejmujesz nad nim kontrolę. Państwo 01 Bis pod twoim naciskiem wprowadza prawo przesuwające władzę wykonawczą, sądowniczą i ustawodawczą na poziom 02. Równocześnie wycofujesz się do reszty z Państwa 01. Państwo 02 w całości zintegrowało się z Państwem 01 Bis. Na wyrysowanym torcie najgrubsza jest warstwa druga od spodu.

Ten sam algorytm zastosować można do Państwa 03, Państwa 04 i tak dalej.

Na czym zarabia nasz klient? Nasz klient wykupił patenty ducha (kilkaset mega dla Skeuta Red), i będzie sprzedawał startupy Państw 03.

Spośród wszelkich możliwych Państw 02 nas zajmie to, którego główną ideologią będzie absolutna wolność tworzenia Państw wyższych.

A dla nas tutaj różnica między drugą a trzecią, czwartą czy siódmą warstwą tortu jest czysto umowna.

Chcesz dom — idziesz do pośrednika nieruchomości.

Chcesz kotkę na noc — wchodzisz do socjala.

Chcesz dziecko — pukasz do pośrednika biolo.

Chcesz państwo — a, ten produkt my dostarczymy. (Za odpowiednią opłatą).

Rzecz jasna dziewięćdziesiąt dziewięć procent tych garażowych państw padnie w pierwszym roku budżetowym. Albo będzie się obracać w nieskończoność na pustej zawartości, jedynie dla hobbystycznej frajdy założycieli.

Nie przejmujemy się. Nie nasze zmartwienie.

Krwawy Hegemon dłubie palcem w uchu, aż mu dzwonią wiszące ogrody.

No dobrze, panie bracie, ale co właściwie mamy wykonać dla klienta? Ideolo? Ładną buźkę dla duszy publicznej? Religię państwowości? Plugin do królestw?

„Kup synowi państwo na urodziny!”

Bartek wypluwa mgławice danych.

Klient macał już targety. Patrzajcie, riebiata.

Patrzymy. Się okazuje.

Otóż nie musimy niczego pompować, to już w ludkach siedzi. Od pół wieku trenują się pokolenia, od FarmVilles, od Cywilizacji i Simsów, i jeszcze wcześniej, od pierwszych Hirosów, pierwszych długofalowych gier strategicznych.

Teraz nawet nie zauważą przejścia.

Bartek rozkłada ramiona.

Zrobią sobie państwo, bo już wcześniej robili sobie tysiące państw, też w duchu.

To ostatni krok domykający continuum od gospodarki materii do gospodarki ducha.

Budzi się Wietnamczyk od mordercy misiów.

Smaczne. Wiadomo, gdzie się skończy? I czy dąży do równowagi? Jakiej?

Cóż, jest to sztuka unoszenia samego siebie za włosy.

Anuszka, rusałka Bartka, przeprowadza dowód w publicznym. Przestrzeń dla rozwoju Państw 01 jest ograniczona, podczas gdy przestrzeń dla rozwoju Państw 02 i wyższych jest nieskończona. Toteż nieuchronnie nadejdzie w przyszłości ludzkości moment, gdy wszystkie Państwa 01 i w ogóle cała Ziemia, cały gnój i biolo — przejdzie w ekonomiczne władanie takich rajów ducha postawionych na startupach naszego klienta.

Wykupią nas spadkobiercy gildii erpegowych i cwanych enpeców.

Pewne to jak epoka lodowcowa i czerwony olbrzym. Tylko o datę się założyć.

Zresztą nic nowego. Paweł zna to z SF, widział sam w szlajach. W swojej gildii i swoich kabałach, i w cudzych.

Tylko że dotąd brakowało oprogramowania prawnego dla podobnej integracji. Przez lata stanowiło ono święty Graal gildii totalitarnych i pionowych aliansów.

Paweł z ciekawości zerka w głębsze pliki. Kodu źródłowego klient oczywiście nie ujawni, ale nawet w materiałach poglądowych matematyka tego wehikułu prawnego przyprawia o zawrót głowy. Musiały ją spłodzić sekretne genetyki semiotyczne, dedykowane ewolucje AI.

A Krwawy Hegemon powtarza na głos. Bartuś, cukiereczku, co tu dla nas?

(Bartek płonie acetylenowo, pionier niezłomny, zelota przed poganami, pierwszy jego taki projekt samodzielny).

Nie rozumiecie? Ten content wymaga opakowania we wszystkich modach.

Które państwa są bardziej seksowne? Jakie konstytucje lepiej się nosi? Który system podatkowy romansuje z którym kodeksem karnym?

Mojo:

Hitler tygodnia

Dżyngis-chan miesiąca

a ile państw TY dzisiaj podbiłeś?!

Paweł pojmuje teraz ostrożność Prażnego. Trudno przypuszczać, żeby stare mocarstwa — spód tortu, zero jeden, zero dwa — nie zareagowały w odruchu obronnym.

Państwa petra — Rzeczpospolite Polskie, Waszyngtony, Bruksele, Gazpromy — można zawsze ograć w konstelacjach. Polityka jest dziedziną astrologii, rodzi się z ruchu gwiazd na niebie. Wystarczy się skrzyknąć ze znajomymi. Rząd wybieramy, żeby administrował — nasz albo ich, lepszy albo gorszy BOFH.

Ale królestwa?

Będą się bronić. Nie tajnymi agentami, nie nalotami i pozwami miliardowymi.

Nie. One wynajmą swoich kreatywów.

Czeka nas ostatnia ofensywa biolo, RvR.

(Fanfary).

Paweł łapie potem Bartka w prywatnym.

Jak to w ogóle spadło do nas? Masaj przyniósł w zębach? Przecie to globalny push, robota dla Londynu albo Nowego Jorku.

Zdziwko. Nie zajrzał pod spód? Niech zajrzy, niech zajrzy. Kto jest klientem.

Paweł grzebie w plikach. (Ruchy naćpanego misia koala).

Się okazuje. Nasz pan: FATAGA.

Masowy szantażysta

Paweł wyszedł do parku na lancz.

Zielono. Słońce. Ptaszki. Kanapki cebulowe. Zapach trawy. Małe dzieci. Petra eko.

Soundtrack: Astronomy Domine Pink Floyd.

A teraz, proszę państwa, przez piętnaście minut wykonywać będziemy miarowe ruchy szczęk i konwulsje mięśni przełyku.

Stan duszy: myślisz o fizjologii picia i skoro myślisz — krztusisz się najmniejszym łykiem herbaty.

Paweł zakłada się sam z sobą, które dziecko pierwsze się rozpłacze. (W gnoju zawsze płaczą).

W takich to okolicznościach przyrody —

Przysiada się kotka.

Nóżki, cycki, buzia, mniam.

Jemy. Udając, że nie patrzymy.

A tu Słońce, a tu dzieci… Ćwir, ćwir.

Kotka: Paweł Kostrzewa, szesnastego marca zeszłego roku pod hablówką w Zakopanem uczestniczył w bójce, ofiara nie złożyła doniesienia, złamana ręka i odbite nerki, do pięciu lat bez zawieszenia.

Paweł się krztusi, 5s Stun Effect.

Kotka jedzie dalej: Paweł Kostrzewa, drugiego sierpnia trzy lata temu, plaża w La Cala de Mijas, zakupił nielegalną inżynierię kogito za sumę tysiąca siedmiuset euro.

Paweł przełyka.

Dobra, guglnęła mnie po pysku. Ale te dragi i chuj Krabiński na nartach wtedy? Skąd?

Czy takie rzeczy pływają w duszy publicznej? Niemożliwe. Nikt nie wiedział. La Cala de Mijas nawet opylona nie była. Nikt nie wiedział.

(Dialogi). Czego chcesz? Jak to „czego”? To jest szantaż. Pójdziesz ze mną do czardżówki pod platanami i przeładujesz mi do wozu za wszystko, co masz na koncie pod dziennym. Szantaż? Szantaż? Dlaczego ja? Skąd mnie w ogóle wytrzasnęłaś? Nie ty. To masówka. Załatwiam kilku dziennie. Chodźmy. (Paweł nadal żuje chleb). I co, wszyscy płacą? Nie. I nie ma drugich podejść — bo to na drugich podejściach się durnie wywalają: ponawianych kontaktach, zbieraniu wykupu, handlu dowodami, a tam już policja zza krzaka. Musi być jednorazówka, z zaskoczenia, piętnaście-trzydzieści minut i żadnego powtórnego spotkania. Niskie sumy, hurt. Sprawdzamy każdego. Wystarczy zarzucić sieć. Wylosuj stu ludzi, prześwietl do kości, bonanza. Bo odwróć sobie w głowie: to o grzechy najłatwiej, trałujemy je z ducha masowo, plastikowa tandeta po trzy grosze. Mało kto nie ma się czego wstydzić. Zapłaci — okay. Nie zapłaci — wypuszczamy anonimowy donos. Jego wybór. To jak wybrał? Ale skąd wiesz o mnie takie rzeczy? No chyba nie myśli, że mu powiem!

Paweł jest zafascynowany.

Znajdę cię przecież. Widzę cię. Pływasz gdzieś w publicznej. A park jest pokryty.

I co? (Kotka emotuje IDontGiveAFuck). Będzie się opłacało?

Paweł jest zafascynowany. Ów sposób zarobkowania wydaje mu się tak staroświecko ryzykancki… Więcej mówi o pułapce życiowej szantażysty niż wszystkie grzechy ofiary o ofierze.

Przygląda się dziewczynie. Jaka siła ciemna pcha ją do tej rosyjskiej ruletki.

Nieodległe królestwo, oczy Corriny, włosy Anny Teneiry, usta Miko-Ino, piersi z „Nocy Azteckiej”, nogi standard Barbie, dłonie Saint-Laurenta. Bluzka bordo Night in Rome i szorty Ali Agca. A ten uśmiech statecznej ironii — Rolls-Royce.

Jaka siła ciemna. Pieniądze. Nie. Niemożliwe.

Naprawdę potrzebujesz pieniędzy? Ile?

Ona pokazuje mu w duchu wielki zegar na wieży ratuszowej i ustawia żelazną wskazówkę na za dwadzieścia dwunasta.

Będziesz przeciągał?

Paweł idzie z nią do pompy elektrycznej pod platanami i ładuje jej BMW za 20K. Szantażystka odjeżdża.

Potem wrzuca jej nagranie do płatnego researchera. Ilona Rosa, 35, wzornictwo przemysłowe, rozwiedziona, rozwiedziona, bezdzietna, proteo & proteo, a to ojciec, a to były, a to była, a to konstelacje, a to powiedziała, a to zrobiła, a tak uprawiała seks, a tak się szlajała —

Dramatyczna przeciętność.

Co takiego Ilona Rosa kryje w duszy prywatnej?

Dopiero wróciwszy do domu i zaległszy nieruchomo pod ślepym sufitem, domyśla się Paweł źródła sukcesu masowych szantażystów. Ich Pierwszej Rachuby.

Skoro odgrzebali moje grzechy. Tym bardziej wiedzą, że zapłacę i nie zaryzykuję policji.

Nie ze strachu.

Nie z kalkulacji.

Nie dla świętego spokoju.

Widzieli mnie. Jak tu leżę z podciętą wolą. Dzień w dzień, noc w noc.

Mój Boże.

Ilu nas jest.

Że powstał przemysł.

Drzewa kaleczone dla świeżej żywicy. Stoją nieruchome, żywica ścieka złotymi kroplami.

Wystarczy sięgnąć.

Kto ma siłę i wolę.

Chodzą i zbierają.

Czemu się mają kryć? Przyzwyczaili się. Złoto spływa gęstą strugą do otwartych ust.

Więc wiem.

I co teraz zrobię?

Nic.

Aktualny stopień natężenia woli w Europie
(miasta i przedmieścia)

Na przykład.

Obudziłem się. Chcę wstać.

Chcę wstać. Co to znaczy. Jest taki czas, że chcę wstać, a nie wstaję. Bo skoro wstaję, to nie „chcę”; ot, wstaję. Wstałem.

A tu nie.

Chcę.

Co to za granica? Co takiego oddziela „chcę” od „robię”?

Co za dziwny bufor intencji?

Nie ciało.

Nie niemoc fizyczna.

Nie niedowład woli. (Bo CHCĘ!)

Dlaczego zatem chcę, a nie wstaję?

(Chcę, a nie pracuję. Chcę, a nie idę. Chcę, a nie jem. Chcę, a nie mówię. Na przykład).

Nawet jeśli tylko przez chwilę, przez sekundę, ułamek.

Jak nazwać ów ośrodek, który stawia mi opór?

Dla pływaka jest to woda. Dla dżdżownicy — ziemia. Dla jonu — pole elektromagnetyczne.

A dla woli — co?

Coś. Przeciwchcenie.

Nolensum.

Jak pomierzyć gęstość, natężenie nolensum?

Czy zmienia się ono w czasie? W przestrzeni?

Czy istnieją ludzie o przyrodzonym im mniejszym i większym współczynniku tarcia nolensowego?

I jak go kształtować? Jak zmniejszyć?

Chcę wstać.

Nie wstaję.

Nie wstaję.

Nie wstaję.

Wstaję.

Właśnie TEN moment! TEN interwał! To coś pomiędzy!

Miliony ludzi. W domach. Na ulicach. W pracy. W każdej czynności drobnej. Zanim cokolwiek zrobią — napięcie, nacisk, parcie. Jak przekłucie przez niewidzialną błonę. Żeby czyn się ziścił. Podniosła się ręka.

Z roku na rok — trzeba na to więcej i więcej siły woli.

Nolensum gęstnieje.

Grzęźniemy. Jak w miodzie. W płynnej gumie.

Chcemy chcemy chcemy, ale nas nie puszcza.

Leżymy, patrząc w sufit. Wola wykrwawia się na podłogę po liniach najmniejszego oporu.

Thus came the days of boredom murders.

Dożywocie

Codziennie:

Śpi do południa. Albo do drugiej. (Różnice w cyklu zima – lato).

Zanim wstanie, pływa w duchu po świecie.

Albo: siedzi na sedesie i wtedy pływa, wydalając.

Zamiast zjeść śniadanie, pije herbatę ziołową, wodę mineralną, sok owocowy. Jeśli się nie zgejdżuje, nie czuje głodu aż do wieczora.

Czy ma coś zrobić. Czy ma się z kimś spotkać w gnoju. Czy ma porozmawiać.

Wówczas wychodzi.

Także po to, by poocierać się o ludzi. Mogliby przecież również nie wychodzić. A jednak. Taka moda, wciąż.

Czasami do Gejzeru. Czasami na uniwerek. Czasami na basen.

Jeśli otwiera socjala i kleją się na mieście konstelacje geotagowane, to po gradientach plai i szlai: książek, filmów, muzyki, gier, cudzych żyć; rzadko — seksu czy modów psychicznych; nigdy — polityki, sportu, interesów.

Jeśli nie otwiera i nie wychodzi, to potrafi cały dzień pływać w duchu i potem nie pamiętać, gdzie pływał, w czyich duszach. Albo szlajać się solo i też zapomnieć.

A nawet jak pamięta — wdycha zapominajkę i pamięć się nie kondensuje.

Czasami przez nieuwagę zdarza mu się pracować.

Je na balkonie albo na dachu.

Śpi do południa. Albo do drugiej.

Co tydzień:

We wtorek drepcze do prochowca.

W środę i sobotę ma ustawki Bandy Trojga, zazwyczaj gdzieś w osiemnastym, dziewiętnastym wieku.

W czwartek — czasami — zagląda do biblioteki. Paperbooki to hantle umysłu. (Taki gejdż).

W soboty i niedziele zdarza mu się wchodzić w szlaje lokalne. Ma tam dzieci, wnuki, prawnuki, rody ogromne, ziemskie i nadziemskie, historie, legendy, klątwy; kandydował do Sejmu, budował komunizm i kapitalizm, leczył trędowatych. Polityka samorządowa dawno już sprzęgła się z geotagowanymi szlajami, gminami i dzielnicami rządzą kabały urodzone na Atlantydzie, Dzikim Zachodzie czy w baśniach arabskich. Świecą na gwiazdoskłonie od ulicy do ulicy.

A jeśli haj za wysoki — sięga po inhalator.

We wtorek drepcze do prochowca.

Co roku:

Zimę odchorowuje na blanku. To niebo wisielcze, ten śnieg błotny. Najcięższy gejdż nie pomaga, musiałby litrami chlać endorfiny.

Na wiosnę wstępuje do nowej triady albo przynajmniej socjala monogamicznego. Pchając się przemocą w cudze orbity.

W okolicy maja-czerwca wybywa z miasta.

Na jesieni zapisuje się na nowy kierunek.

Na święta i inne okazje rodzinne jeździ do domu, na wieś. Kalendarz kończy się zapachem smażonego karpia i gotowanych grzybów.

Zimę odchorowuje.

Co życie:

Cóż, żyje.

Synku

Czemu nie jesz? I świeże mleko prosto od krowy! Najzdrowsze. Was tam w miastach…!

Paweł nie kryje uśmiechu. Nas tam w miastach.

Grzebie widelcem w nałożonej na talerz górze parującej jajecznicy, megatona cholesterolu i tłuszczów wrednych. Buduje w tej jajecznicy mury, fosy, wyspy, rzeki, autostrady.

Jedz, jedz!

Powrót do dawnych plai: wieś i miasto, zła cywilizacja, dobra natura.

Na górze pokrzykiwania dzieciarni. A po obiedzie — co nas czeka, bezbronnych! — tort i prezenty, hece i wiwaty.

Genetyczna konstelacja szwagra upierała się zawsze przy przebierankach jak na filmach: kapelusiki, peleryny, czerwone nosy klaunów, korona dla malca — a my przejęliśmy to bez mrugnięcia, Paweł zapisuje w duchu przyczynek do teorii marketingu, crosskulturowość jako wehikuł mód, przejęliśmy i wierzymy szczerze. A to retro na epokę, której nigdy nie było, nie w tym kraju. (Wspominamy cudze historie).

Siostrzeniec ma na imię Michał i kończy sześć lat. Paweł kupił mu Grunwald 1410 w plaście.

Ale prezenty na razie pochowane.

Siostra z maluchami przyjechała wczoraj przed Pawłem. Nico (szwagier) został w Marsylii. Tłumaczyła dlaczego; Paweł nie zrozumiał.

Z kolei Staszek i Kacper są, ale — nieobecni duchem. Siedzą w jadalnym i odganiają przysiadające na nich muchy. Żwirek i Muchomorek wycierają im nosy.

Paweł walczy z jajecznicą w kuchni na dole, w kuchni, w sercu domu, Friendly Spells +7.

Matka zerka na niego co chwilę. Sprawdzając.

Ta nieufność, ta podejrzliwość — kiedy się rodzi? z czego?

Nie to, że dorośliśmy. Nie to, że wyjechaliśmy. Nawet nie to, że mamy pieniądze.

Co zatem?

(Was tam w miastach).

Napruć się oksytocyną, wazopresyną, arbaclofenydami — może coś przecieknie po uczuciach, intuicjach.

Jak się odrywa pamięć długoterminowa od krótkoterminowej — tak się oderwały pokolenia od pokoleń.

Po wnętrzu domu różnicy nie widać. (Wszystko, co materialne, można kupić).

Ale wystarczy wyjść na zewnątrz. Zza obejścia obornikiem jedzie.

Wczoraj przed snem Paweł przeszedł się starą ścieżką szkolną, do szosy i z powrotem, przez pola.

Buty grzęznące w ziemi.

Owady, obrzydliwe owady.

W oddali pies, łańcuch, klakson.

Ciemne chmury na horyzoncie.

W bajorze truchło wróbla. Duch zwinął skrzydła i wlazł pod czapkę.

Woń zwierząt i benzyny.

Brudne dzieci w czystych, kolorowych T-shirtach.

Spotkał dziadka Borkowika z taczkami. Na taczkach stara plazma, wielka i ciężka.

Dziadek wyjął kapciuch, wyjął papier, zwinął szluga. Kawaler zakurzy?

Coś Pawła szarpnęło — pierwszy od dawna taki instynkt. Podziękował z serca.

Stali i palili tytoń. Pokręcony starzec we włóczkowej kamizelce i studencina miastowy. Studencina kopie kamyki do rowu, rysuje czubkiem buta w glinie.

W tle zimne odgłosy wsi.

(Dialogi). Idzie na gorsze, synek, idzie na bidę. A co tam gadacie! A bo to wam źle z darmochą? Kiedy nie da rady niczego sprzedać, synek. Ani co posiejesz, ani co używisz. Nawet ziemia tanieje. Kto to widział? A tam! Zieleńce kupią choćby chwasty. Dziadek spluwa tylko. Na zieleńcach wsi nie pociągniesz. Może i nie pociągniesz, ale czy musisz ciągnąć? Byle doczekali spokojnie końca ci, co tu ugrzęźli. A potem się wyrówna. Miasto się samo żywi. (Ale tego już Paweł staremu nie powiedział).

Zaczęli o babach, o politykach, o piłce. Paweł polityków nie odróżnia, jeśli nie musi, na piłce się nie zna, mówi z ducha. Palili, gadali, palili.

Mrówka weszła pod nogawkę, gryzła Pawła w łydkę. Takie biolo.

Włączył soundtrack Vangelisa.

Dziadek pluł przez spróchniałe zęby.

Czemu oni nie pójdą do lekarzy? Paweł wciąż zachodzi w głowę. Żadne pucowanie genów, ale do przyzwoitości doprowadzi się przecież każdego. To jest w podatkach. W końcu żyjemy w Europie.

Pora na dyplomację. Jak zapytać? Wymyślił sobie dalekiego krewnego, który ma sztuczną szczękę.

Dziadek ujawnił wtedy odwieczną chłopską nieufność do panów doktorów, inteligentów dobrodziejów, do filantropów miastowych.

Poszła do szpitala i umarła! Poszła pod skaner i zachorowała! Poszli na uniwersytety i w grzechu żyją!

Paweł z szeroko otwartymi oczyma kontemplował ciemnogród. Cudo. Miód na wszystkie gejzery czarów. Postawić dziadka w recepcji kotła kreatywów, będą się z nim filmować i wpuszczać w ducha.

Jak mógł zapomnieć, minęło zaledwie kilka lat.

A dziadek nawijał. Poszli we łbach grzebać i we łbach mają nasrane! Naród przeklęty! Boga się nie boją!

Chariots of Fire.

Taki los, dziadku. Wy umrzecie, oni — niekoniecznie.

Ale tego już staremu nie powiedział.

Myśli teraz:

Eugenika, ofkors. Tyle że wywrócona na nice.

Kto się rozmnaża? Ci, co nie powinni: doły, biedota, cielaki przyssane do naszych wymion.

Kto się nie rozmnaża? Ci, co powinni. My.

Najwyżej adoptujemy.

Dziedziczy się tu nie geny, lecz kulturę.

Dziadek ma rację. Porywamy im dzieci. I potem już nie wracają takie same.

W ogóle nie wracają.

Cycuś-turyści gnojówek i chlewów. Ot.

Michałek z Esterą, Kają i Iwankiem wpadają do kuchni, skaczą po krzesłach, Iwanek tłucze drzwiczkami kredensu. Matka ich przegania.

Paweł przygląda się dzieciom z dziwną mieszaniną nostalgii i irytacji. Zna to: syndrom fauna, mem wydziedziczenia. Ale nie poradzi.

Myśl z tyłu głowy: gdybym urodził się dwadzieścia lat później.

(Wy umrzecie, oni — niekoniecznie).

Inny rodzaj podejrzliwości.

Wszyscy się bali, jak to rozerwie społeczeństwa. Jak się rozjadą windami o odmiennych prędkościach. Zamrożą podzieleni na warstwy. W biologii.

A nikt nie pomyślał, co to zrobi z rodzinami.

W którymś momencie ostrze musiało spaść. I odcięło: dzieci od rodziców, wnuki od dziadków, młodszych braci od starszych braci.

Ile razy miał tę rozmowę z matką?

(Jedz, jedz! Bo wystygnie!)

Ile razy namawiał ją — że zapłaci, że potem ryzyko będzie coraz większe, że w Ameryce nie takie rzeczy.

Ale nie. Nie trafia.

Nie ma takich słów.

Równie dobrze mógłby namawiać dziadka Borkowika na Timeless Beauty albo HardPlaya.

Pojawia się siostra z kotem pod pachą. (Calineczka lub Gapa).

Twarożek, broń Boże jajecznica. I tak smakuje go niezwykle ostrożnie, na czubek języka, jedzenie to nieprzyzwoity nawyk.

W połowie nieobecna, pod flagami Lizbony; wasalka królestwa Otaka-Mozart, nie sypia, chodzi w batystach i koronkach, tnie się do krwi.

Gadają przez chwilę o niczym. Tagi: SocialOpen, Casual.

Matka podsłuchuje otwarcie.

Paweł ma to za dobry znak. Że wciąż się krzyżują ich języki.

Schodzi na bóle porodowe nowego królestwa. Siostra wypytuje o przecieki z Gejzeru. (Dialogi). Robiliście kolory i patriotyzm oesów plastu. My schodzimy aż do kawy i pierniczka. Są kupione kontrofensywy? Sorry, sis, to ponad moją głową, ja jestem dojna krowa na pastwisku. Ale musiałeś słyszeć, czy przesuwają ludzi. (Paweł kojarzy niemrawo z FATAGĄ). Trudno powiedzieć, może to konkurencja, może nie. Wasze królestwo jest z tego świata? Siostra kiwa głową. Stoimy na Benfice Lizbona, frutti di mare, wyprawach krzyżowych, muzyce poważnej, Herre Torfe, art deco, islamskiej kredytowości zeroprocentowej, fair-trade, szachach i łagodnym proteoseksualizmie. Także trochę byczej krwi i nerwicy natręctw, plus słońce Gibraltaru.

Paweł zna to z branżówki. O tym się gada, w duchu i przy stole. Nowe królestwo to zawsze ruch w interesie. (Siostra od lat robi konwersje kulturowe dla południowców).

Kontynent wynurzający się z głębin oceanu.

Paweł jest wasalem MorganChase/Haalsa-DoctorWho. Ceni sobie ubezpieczenia wszechszlajowe, ostre filtry reklamowe i brytyjskie maniery ducha.

Plotkuje z siostrą o przepływach fobii i perwersji. Jakie rzeczy nie wyciekają do duszy publicznej? Nie te najtajniejsze, ale te najtrudniejsze do spisania, sfilmowania, nagrania. (Jajecznica stygnie).

Wtem matka: Ale poszlibyście na grób ojca, co?

Konsterna. Do czego to było? Paweł i siostra patrzą po sobie.

Pójdziemy, mamo, pójdziemy.

Wyrwała Pawłowi kubek, myje go energicznie. Rodzina! Rodzina jest najważniejsza!

Siostra ściera Pawłowi z podbródka tłuszcz.

Rodzina. Plemię. Krew. Paweł chce się odezwać w duchu, ale po co. Siostra też to wie.

Nie ma rodziny, mamo. (Powiedziałby). Jesteśmy w teatrze. Siedzimy na scenie. Patrzą na nas, ściśniętych w chacie kurnej, wyjadających drewnianymi łychami tłuste kluski ze wspólnej michy.

Widzisz to, mamo?

Gdybyś weszła na nasze orbity…

Gdzie żyje się w ponadgeograficznej konstelacji bliższych i dalszych znajomych. Że znajdziesz w niej także kogoś z tej samej linii genetycznej, spod tego samego dachu dzieciństwa — to możliwe, to prawdopodobne. Ale nic nie znaczy. Nie nazywasz „rodziną”.

Rodzina to przypadek genetyczny. Co z tego, że dzielicie krew i wspomnienia, skoro nie masz z nimi o czym rozmawiać, rozeszliście się w inne dusze, inne astronomie i królestwa.

Nie potrzebujesz rodziny nawet jako ubezpieczenia od choroby i starości. Nie potrzebujesz rodziny, by posiadać dziecko.

Nawet jak masz dziecko, to nijak cię ono nie definiuje. Masz, nie masz, masz, potem znowu przez dziesiątki lat żyć będziesz bezdzietnie — nie jesteś ojcem, nie jesteś matką, to sezonowe konstelacje.

Nie potrzebujesz rodziny.

Umarła. Hetero czy homo, mono czy poli, pionowa czy pozioma, bez znaczenia. Supermarket religii zabił Boga, a supermarket konstelacji zabił rodzinę.

Paweł tego nie mówi i nie powie, bo wie, co mama by usłyszała. Co innego zupełnie.

(Nie ma takich słów).

Siostra. Zjadłszy twarożek. Anyway. Dostaliśmy wytyczne z Lizbony, tam będzie bonus na proteo biolo. I spogląda pytająco na Pawła.

Paweł wzrusza ramionami. Rozkraja i pożera jajeczny Malbork.

Zdarza się. Minas Tirith sponsorowała hobbictwo, są na to geny w pakiecie.

Ale! Już nie po fizycznych tylko. Ta nerwica natręctw i proteoseks — w tę stronę by poszli.

No i? Czemu mnie tak radarujesz?

Wyście go pchali, nie? Ekstra gejdż. Upadł u prawników. Teraz przeszedł w Lizbonie.

Paweł sobie przypomina. Dwa albo trzy lata temu. (Mętne indeksy przeszłości). Gejzer sprzedał linię emocjonalną — kupił ją duży producent sportware’u. Robota Krwawego Hegemona: taki skręt satysfakcji w głowie, gdy pokonujesz przeciwnika nieuczciwym chwytem, ale zasłużenie; szlachetne świństwo na arenie. Poszło na tym uczuciu kilkaset mega. Któryś właściciel sublicencji wprowadził następnie pakiet warunkujący: przestawkę kogito na tę modłę, gejdż genowy. Oparło się o Strasburg. Czy można pozwolić konsumentowi, żeby z własnej woli uwarunkował się do chęci konkretnej konsumpcji. Z jednej strony — stare nałogi fizjologiczne (tytoń, alkohol, opiaty), z drugiej — seks czy wirusy religijne. Wyszło, że nie można.

Ale trzy lata to epoka. Temida z zawiązanymi oczami ssie kutasa Proteusza.

(To przyśpiesza).

Popytam, rozejrzę się, dam znać. Mimo wszystko — nie widzi mi się.

Robak jednak wgryzł się w mózg i Paweł już na inną modłę się zamyśla, 1min Mental Shield. Szpadlując widelcem w tej jajecznicy, mordercy diet, koszmarze kardiologów, potworze jaja i smalcu.

Wychodzą z siostrą pokazać dzieciom żywe zwierzęta, maluchy zawsze się dopominają. U Wilczków jest krowa i cielaki. Śmierdzą okrutnie, to też atrakcja, takie biolo.

Dzieciaki oczywiście tytłają się w gnoju i błocie, od nowa trzeba je myć i przebierać. I tak jeszcze wiele razy, tu, na wsi.

Paweł wykonuje potem polecenia siostry, z radością wchodząc w tryb automatu rodzinnego.

(A więc po to nam rodzina! Taki ratunek!)

Jeszcze później Kacper zstępuje z nieba i idzie z Esterą popakować prezenty dla Michałka. Kacper pływa w modach RS1, nosi się murzyńsko, pohukuje basem hebanowym, Święty Mikołaj z Zambii.

Michałek już prawie podskakuje w miejscu.

Paweł stoi tam przez chwilę jak zatrzymany w pół funkcji, po czym zawraca do kuchni. Zimna herbata, pastylki, połknąć, zapamiętać, że połknięte.

Przyklejony czołem do oglazurowanej ściany: Miną dwadzieścia cztery godziny i ta sama scena — Michałek nabuzowany dziecięcą ekscytacją — wbije mnie w glebę, zaleje nolensum, zabetonuje i przywali gruzami.

Ma pewność absolutną. Ile razy już tak.

Rozpoznaje po kolorach emocji, po smaku powietrza, po pierwszych drgnięciach powiek.

Ręka sama sięga do kieszeni, zaciska się na inhalatorze. Wypłukać PKM-Zety, zanim się utrwali. Zip, i wsio. Już. Teraz.

Wołają go.

Wychodzi pokopać piłkę, ze Staszkiem i Kacprem i maluchami, ledwo przebranymi. Na polu zachwaszczonym, pod brudnymi chmurami, opatuleni od wiatru. Rwany film, czarno-białe ujęcia, dźwięk zatarty pod świstami halnego, postaci otwierają szeroko usta i machają rękami, domyśl się dlaczego. Dzieci się wywracają i śmieją, dorośli się wywracają i klną. Piłka tu, piłka tam. Błoto, krzywe płoty, trup maszyny rolniczej, szare smugi i samotny ptak na niebie, krajobraz od hebla. Paweł słyszy wewnątrz czaszki terkot stareńkiego aparatu filmowego. Wszyscy poruszają się w dziwacznych zrywach jak na poklatkowym przyśpieszeniu.

Zdaje mu się, że rozumie tamtych braciaszków od noża. To przecież oczywiste. Prawdziwe życie nie jest dosyć prawdziwe.

Na ostrzu ducha ma potężny nastrój — ta chwila, gdy podnosi się z ziemi, mokry od potu i zadyszany, a uradowane dzieci biegną ku niemu, zapatrzone w ubłoconą piłkę, z wywieszonymi językami i przekrzywionymi czapkami — nastrój na miliard, dwa miliardy euro —

Podrywa się w gniewie, ucieka do domu.

Cisza. Ciepło. Staje za progiem i zaczyna mówić do siebie. Zdejmuje kurtkę. Ręka. Kieszeń. Inhalator. Wdech.

Byłoniebyło.

W salonie makatkowym przystaje, stary telewizor 2D gdacze cicho plaję tasiemcową dla emerytów, mama śpi na wersalce, zmęczona. Paweł spogląda na matkę, na ubłocone buty w swojej dłoni, na matkę, na buty. Ona chrapie, z butów cieknie, w skarpetach dziura, na dłoni plama od trawy, w nosie zator.

Takie biolo.

W poszukiwaniu utraconego

Spóźnił się na uroczystość, dziecko mu choruje, zostawił w domu ze ślubną. Andrzejek, kuzyn, żywy powidok dzieciństwa.

Paweł pamięta. Andrzej pamięta. Uśmiechają się przez próg, full access hearts.

Graba.

Graba.

Kopę lat.

Ano.

W rzeczywistości (w gnoju) widzieli się parę miesięcy temu, w Boże Narodzenie.

Kuzyn, ale jak brat. Jeszcze gdy seplenili: kusyn, kusyn, kusynek. Pozostał na życie — ten jeden kuzyn między kuzynami — brat, który nie ma brata. Ongi logował się jako Qqsyn.

Gdzie pan Michał, gdzie pan Michał! Dobroci dla niego mam! Andrzej dopada chłopca zajętego prezentem od Pawła, wojska polskie i litewskie rozwinęły linie od kuchni do tylnych drzwi, rycerstwo Zachodu stoi pod schodami, powiewają sztandarzątka, na schodach wyrósł nawet miniaturowy lasek, piechota roi się z drewna jak korniki. Dzieciak pokazuje wujkowi dzikich Tatarów wielkości paznokcia, weszli do schowka na buty, zdobywają gumiaki i filc. Andrzej przyklęka obok, opowiada Michałkowi bajkową sienkiewiczowszczyznę.

Nostalgia na moment przytłoczyła Pawła, inny kafar przeszłości. Ach, były takie czasy.

(Dzieciarnia szaleje po domu, siostra roznosi pokrojony tort, kot wlazł na firankę).

Były takie czasy…

W słonecznych lasach dzieciństwa zapuszczali się na długie wycieczki, w których to było najbardziej fascynujące, że nie wyznaczali sobie żadnego celu i żadnego terminu, wycieczka przestawała być wycieczką w momencie, gdy tracili z oczu ostatnie obrazy cywilizacji, drogi, domy, słupy, reklamy, one znikały i nagle byli na Wyprawie w Nieznane, mieli kompas, nie mieli GPS-u, mieli mapę, nie mieli telefonów (działo się to jeszcze w epoce telefonów), bo oczywiście skłamali rodzicom, i między innymi na tym polegała Wyprawa, że pozostawali odtąd zdani na siebie, Paweł i Andrzej, tylko na siebie, więc dzieci, ale nie dzieci, tylko że to było oślepiająco dziecinne, bo kim są ci Rycerze i Zbójcerze, w których bawią się maluchy, nie dziećmi Rycerzy i Zbójcerzy, ale niby dorosłymi Rycerzami i Zbójcerzami, no i taka to była gra, takie udawanie, kiedy szli z pękatymi plecakami i ostruganymi kijkami, od razu skręciwszy poza szlaki i ścieżki, w gęstwinę, w wykroty, przeskakując zawały pni i strumyki niemrawe, nurkując w cień ciemnozielony, taki cień jak kurtynę wodną, las wykwitał im pod koszulkami, pod czapkami z daszkiem, wyrastał spod rękawów i nogawek, ze skarpet, ów cień sążnisty zasadził im pod ubraniami zarodnie grzybów, kiełki roślin, larwy owadów, jeszcze trochę półmroku i wilgoci i czuli, jak to wszystko z nich wybucha, wypiętrza się spod cienkiej okrywy cywilizacji, tych paru tkanin, plastików i sprzączek, wychodzili na słońce cali zieloni, umazani w zieleni, utytłani w paprociach i mchach, poobcierani o korę i ciernie, z nosami zatkanymi gęstą mieszaniną zapachów lasu, byli na Wyprawie w Nieznane, przemierzali knieje i ostępy, wszystko mogło się zdarzyć, spotykali zwierzęta, małe i duże, ptaki, wiewiórki, sarny, jelenie, bobry, borsuki, raz widzieli wilka, raz — ścierwo łosia, palili ogniska na szczytach wzgórz, dym z ich ogni był jedynym znakiem techu od horyzontu po horyzont, skakali z głazów wysokich w ciepłe stawy śródleśne, kąpali się nago (jeszcze przed wiekiem nagości) jak ludzie prawdziwie dzicy, na te kilka chwil z pełnym przekonaniem wchodząc w stan sprzed wynalazku ubrania, ognia i języka, warczący na siebie i plujący, prychający jak koty, tak było, tak było, uciekli, a zagubienie stanowiło część ucieczki, czy ktoś ich szukał, czy ktoś ich ścigał, ścigała ich cała cywilizacja, ścigała ich przyszłość, lata, wieki przyszłe napiętrzone za nimi (przed nimi) niczym fronty apokaliptycznego sztormu, sine, bałwaniaste, nieprzejednane, a przecież nie myśleli tak wtedy, a nawet czy czuli, nie czuli, nie śnili, czegoś jednak się bali, przed czymś uchodzili, chłopiec i chłopiec, w dzicz, w gęstwinę, w cień ciemnozielony.

Wspomnienie z dzieciństwa Pawła, wspomnienie z dzieciństwa Homo sapiens.

Andrzej pozostał tutaj, a Paweł poszedł z duchem. Andrzej się ożenił, spłodził dzieci, artysta biolo; Paweł — nic z tego nie rozumie. (Rozumiał, ale zapomniał).

Usiedli na drewnianej werandzie, żarówka kołysze się pod blaszanym kloszem, wczesnowiosenna ciemność przypływa i odpływa, grają owady, dzwoni łańcuch psa. Po drugiej stronie szosy ktoś próbuje zapalić rzężący grat.

Chłodno, więc gorące kakao. Popijając, skubią z porcelanowych talerzyków ostatnie kawałki Michałowego tortu. Paweł rozmazaną oblewą czekoladową maluje na swoim talerzyku bajkowe pokraki.

(Dialogi). Jak w domu? W domu jak w domu. Wszyscy włażą sobie na głowy. A ty — w czym się pławisz? E tam. Mam już potąd. Ale czego, pieniędzy, ruchu, życia miastowego, gejdżu szalonego? Jakie przygody, opowiadaj!

Żadne przygody. Nie ma co opowiadać. Nic się nie dzieje. Zero fabuły. Ot, przypadki życiowe, obroty kalendarza. Dzień, dzień, dzień, dzień, dzień, dzień, dzień.

Czemu taki przypłaszczony? Stało się coś? Nie wiem, Andrzej, to banał, są takie terminarze życia, dla kobiet i dla mężczyzn: tyle a tyle lat i musisz przestawić zwrotnice, bo inaczej wylądujesz gdzieś na egzystencjalnym ugorze. Kotki wygejdżowują sobie hormony macierzyństwa, faceci — mid-life crisis. Mam to rozpisane, krok po kroku, disco proteo.

Chłopie, co ty gadasz, ile ty, ile my mamy lat, szczeniaki jesteśmy.

I co z tego. Czuję tę smycz, obrożę na karku.

Smycz?

Liczę bezustannie. Już długa na prawie dwa lata.

Wisi nad tobą kredyt?

Paweł patrzy na Qqsyna jak na wariata.

Rzuca mu w duchu wizuale, co za faux pas, Qqsyn jest bezduchny jak reszta wieśniaków.

Ech. Wszystko na odwrót, Kuku. Jeszcze parę latek i ta smycz będzie dłuższa niż przewidywany czas mojego życia. Zostanę wyzwolony przez wolny kapitał. Potem już tylko luksus rentiera.

Teraz to Qqsyn ujrzał idiotę.

Alleluja i chwalmy Pana! Każdy by tak chciał.

Wisi tu między nimi szara zasłona, folia nieprzepuszczalna. Przelatują ćmy i komary, ale nie przelecą myśli.

Paweł napiera mimo wszystko.

Kuku, to nie tak, nie tak.

Wałęsa mode: Nie o takje luksusy walczyliśmy.

Wolałbyś na odwrót?

Praca to luksus.

Zdefiniuj pracę.

Praca, czyli to, co robisz, żeby mieć pieniądze na życie.

Nie. Na życie masz pieniądze zawsze.

(Wiem, że nie rozumiesz. Przyjmij na wiarę).

No więc poprawka. Praca, czyli to, co robisz, żeby mieć pieniądze na luksusy.

Ale praca to luksus.

Kogo „stać” na pracę?

Zobacz, jak się teraz zapętla w głowie:

Etyka pracy — nie ma czegoś takiego. Metafizyka pracy — nie ma czegoś takiego. Uczciwa zapłata za pracę — zasługuje robotnik na swoją zapłatę! — nie ma czegoś takiego.

W ostatecznym rozrachunku praca jest zapłatą za pracę.

Dla tych, co nie pracują, musimy — my, którzy pracujemy — dostarczać nieustannie contentu ich życia.

Content: gameplay.

„Co mam ze sobą zrobić?” Otóż właśnie to lub to lub to lub to lub —

„Pracowaliśmy nad ofertą dla pana miesiącami”.

Na początku nazywało się „spędzaniem wolnego czasu”. Ale w miarę wzrostu wydajności pracy ów czas wolny rósł w proporcji do czasu pracy. Rosły działy gospodarki zajmujące się dostarczaniem contentu dla życia w „wolnym czasie”.

Tak zwana rozrywka

Tak zwany lifestyle

Tak zwane celebryctwo (life by proxy)

Tak zwane samokształcenie

Tak zwany sportowy tryb życia

Tak zwana działalność charytatywna

Tak zwana działalność publiczna

Tak zwana polityka

Tak zwana religia

Tak zwane narkotyki

Content. Wypełniacz. (Content to be content).

Bo przecież — coś musisz robić, kiedy nie musisz robić niczego.

(Mam rodzinę, Paweł. Spróbuj wtedy nic nie robić!)

Nie patrz w tył, patrz do przodu. NIE MUSISZ ROBIĆ NICZEGO.

To ciężka praca — najcięższa! — wymyślać i nieustannie aktualizować repertuar sensów życia.

Może być kolor bluzki. Może — miecz z bonusem do atrybutów. A może — system metafizyczny.

Są rozmaite konsekwencje. Bies z nimi. Ja o ekonomii.

Wyrastają i odrywają się jak bańki mydlane. Całe radosne gospodarki niekonieczne.

Smarkacze pod blokiem prztykają kapslami. Ten kapsel lepszy, ten gorszy. Jasiek ma cztery, Kuba ma siedem. Przyszedł Grzesiek i ukradł. Przyszła Asia i rozdała darmo nowe. A co zrobisz, jak dam ci takie? A za ile mniejszych oddasz jeden większy? A za ile, za ile, za ile?

To już jest ekonomia.

Już masz popyt, podaż, fluktuacje cen, trendy rynkowe, a nawet marketing, mody i indykatory mód, królestwa wielkości naparstka.

Jak przekłada się ona na ekonomię gnoju, na ekonomię oficjalnej waluty i roboczogodziny?

Nijak.

To zabawa, gra, teatr dzieci.

Dzieci nie pracują. Coś w tej swojej zabawie zrobią lub nie zrobią — taka sama strata/zysk dla gospodarki mainstreamowej.

Ale jeśli tych dzieci jest nie troje, lecz trzy tysiące?

Trzy miliony?

Trzy miliardy?

I mają po dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt, osiemdziesiąt lat?

I spędzają w grze cztery, sześć, dziesięć godzin dziennie?

Pomyśl. Coraz mniej robisz, bo musisz (dla zysku lub ze strachu). Coraz więcej — bo chcesz; a COŚ robić trzeba.

Więc od zamków budowanych z piasku przez wikipedie gargantuiczne do organizacji pozarządowych większych od rządów i stacji orbitalnych konstruowanych przez herbaciane konstelacje emerytów — tak rosną gospodarki fantomowe, GOSPODARKI RADOSNE.

Playbor, graca, gra jak praca, praca jak gra pompuje mimowolnie PGB ducha i gnoju.

Czy bańka mydlana może zmiażdżyć planetę?

Trochę przecieka między ekonomiami, prawda.

Content jest do kupienia.

Lepszy content

wyżej: content luksusowy

wyżej: content elitarny

a na samym szczycie: ten, którego „nie można kupić”

(On jest najdroższy, oczywiście)

Qqsyn zjadł tort, oblizuje łyżeczkę. Naprawdę usiłuje pojąć.

Trawił, trawił, trawił, aż przetrawił i:

Chodzi ci o to, że wieczorami nie masz do kogo gęby otworzyć.

Nie, Kukuś, nie. Otwierasz gębę — i o czym mówisz? Przypomnij sobie. Ale szczerze.

Czy starczy do pierwszego

Kto miał zrobić zakupy

Jak sobie radzi twoja gildia

Co dzieciak zbroił

W pracy chorują

Klub kupił mocnego bramkarza

Sąsiad rozpruł chodnik

Nowy smak cukru

Mróz w konstelacji

Jutro wychodzi nowa szlaja

Złapali posła-pedofila

A może wybierzemy się na wakacje do Nowej Zelandii

W tej plai — rozstanie, w innej — miłość na zawsze

Jak ładnie wyglądałaś w zielonej sukience, co to za styl

Ugryzł mnie w nocy pająk

Kto będzie nowym Bondem

To jest właśnie twój content!

To jest twój sens życia.

A teraz odejmij strachy finansowe (one znikną). I odejmij rodzinę (ona zniknie).

Z reszty — ile procent nie zostało wyprodukowane przez nas, przeze mnie?

Ale szczerze.

Qqsyn patrzy w noc, słucha odgłosów zasypiającej wsi, przechylił głowę.

Po co żyć. Czytałem. Znam. Jedyny problem wagi ciężkiej: samobójstwo. Skoro i tak wszyscy umieramy. Skoro przemija uśmiech dziecka, pamięć uśmiechu i ten torcik pyszny. A nawet jak nie przeminą — są tylko uśmiechem, pamięcią, tortem, nic nie znaczą same przez się. Więc po co kolejny dzień, tydzień.

Paweł zabija komara.

Powiem ci, po co. Bo w weekend wypuszczamy wam nową plaję i już cię na nią nakręciliśmy, ty już na nią czekasz. Gdybyśmy nie potrafili nakręcić, to by nas nie najmowali. (Najęliby kogo innego). Więc nakręcamy, a jak się uodpornicie, to nakręcimy inaczej, lepiej; my albo inni my.

Po to. Po to właśnie.

Nie. Nie kupuję tego, Paweł.

Ale to prawda. TAKI JEST SENS ŻYCIA. To właśnie przeczołguje ludzi od wieczora do wieczora, od weekendu do weekendu.

Content z naszych mózgów.

Krew kreatywów.

Teraz coś chyba jednak przebiło się przez zasłonę. Qqsyn unosi wzrok, opuszcza, unosi, opuszcza.

Paweł czyta to spojrzenie starego kumpla: Biedaku. Co oni tam z tobą. Masz pieniądze, nie masz życia. Sympathy Link +5.

Paweł wie, że Qqsyn więcej nie jest w stanie zrozumieć. (Po drugiej stronie Lagrange’a). Choćby się napruł wazopresynoidami po uszy. Nie ma takich doświadczeń w swoim życiu, do których mógłby przypiąć słowa Pawła, nawet najbardziej precyzyjnie dobrane.

Więc Paweł zatrzymuje je dla siebie. Patrząc w noc. (Szczeka pies, klekoczą drzwi stodoły).

Taka jest prawda, mon ami. Przyszłość nie do ominięcia. Też tam trafisz. A jeśli nie ty, to twoje dzieci.

To jedyny biznes, który zachowa rację bytu, gdy już wszystko będzie tanie, luksusowe i bezpieczne. Tego, co naprawdę oryginalne, nie wymłóci ze starych danych żadna moc obliczeniowa.

Jedyny biznes w nieskończoności: produkcja sensów życia.

My je produkujemy. My dla was. Żebyście do reszty nie zatonęli w nolensum.

My my my. Dzień po dniu. Wyżymając do cna neurony. Spuszczając spermę z duszy. Rwąc sobie zęby z dupy.

Masz.

Ale Paweł nic już nie mówi. Idzie po wódkę.

Siedzą i piją.

Bladolice demony o skrzydłach z celuloidu pochylają się nad nimi, smutno uśmiechnięte. Duch zardzewiałego Ursusa płynie wskroś stodoły i obejścia. Duje wicher bimbrowy.

Soundtrack: Grande Valse Brillante a-moll Chopina.

Przymknąwszy oczy, Paweł widzi wyraźnie:

Andrzej jest nauczycielem polskiego w powiatowym gimnazjum. Zada to dzieciakom na esej. I za sezon cały kompleks wróci do Pawła, do Gejzeru, będą budować żądze i popyty na dramie kreatywów i demaskacji plastowego ideolo. Widzi fabuły, mody, pakiety emocjonalne, dizajny, kontesty i rekontesty i bunty kolorowe.

Praca to jest to, co robi, gdy się zapomni.

Niegdysiejsze śniegi

W drodze powrotnej:

Musiał odszpuntować nerki, stanął przy czardżówce.

23.34. Światło bucha na asfalt z przeszklonego tabernakulum PRC-Sorbosy.

Paweł wychodzi z toalety i widzi procesję retro. Jechali benzynową ciężarówką z plandeką. Też musieli stanąć. Pięć osób: trzech mężczyzn, kobieta, dziecko, wszyscy petra biolo.

Rzucają się w oczy jak awatary przekopiowane z innej szlai. Ubrania, włosy, nawet krok i spojrzenie — wszystko out of synch.

Paweł odruchowo ominąłby ich wzrokiem, jak się omija przebitki z niekompatybilnych królestw, ale jeden z mężczyzn świeci mu na peryferiach, blada mgławica.

Zerknijmy: Juliusz Bieda. (Searching). Prowadził zajęcia z Junga, trzy-cztery lata temu.

Czas wypchnął go z centrum Pawłowych konstelacji. Sam Paweł go nie rozpoznał, wierzy duchowi.

Już wyciąga prawicę i szykuje słowa — ale doktor Bieda mija go jak statystę, słup, powietrze.

Nie wyświetliło mu Pawła.

Kolejne faux pas, 10min Social Penalty. Oni przecież uciekli w retro właśnie w tym celu.

Piątka znika w blasku, a Paweł zapala papierosa i przypomina sobie doktora Biedę żegnającego się ze studentami. (Archeologia neuro).

Ale żenada! Toż już w dwudziestym wieku tak uciekali. Co pięć-sześć lat nowa fala na święty prymityw, eko-ascezę i powrót do źródeł. Co pana ugryzło, panie doktorze?

Moi drodzy, moi drodzy. Przemyślałem i wy przemyślicie także i wtedy nic mądrzejszego nie znajdziecie, bo nie ufundujecie we dwójkę, w setkę, a choćby całym kampusem — nie ufundujecie innej ludzkości. Więc trzeba uciec, trzeba się odciąć. Moi drodzy, moi kochani, Paweł, Miruś, Lucy, pomyślcie. Kiedy ostatnio udało ci się przeczytać w skupieniu od początku do końca dłuższy tekst klasyka? Kiedy samodzielnie przeprowadziłeś bardziej skomplikowane wnioskowanie? Wypowiedziałeś sąd w zdaniach pełnych i płynnych? Kiedy? Czytacie z doskoku. Wnioskujecie przez sąsiedztwo obrazów, sąsiedztwo emocji. Decydujecie, wróżąc z gestaltu. Wasze myśli są jak serie z kałasznikowa, mowa jak wodospad tagów, życie jak slideshow. Budzisz się — i w tym momencie świat rozszarpuje cię na strzępy. Nie musisz z nich korzystać — ale same możliwości gratisowe, otwarte na milion stron ducha, wysysają z ciebie rozum i wolę. Pół akapitu i skaczesz na plaże Australii, jeden sylogizm i spędzasz popołudnie w Shangri-La, legiony aniołów i diabłów siedzą ci na ramionach. Przepędź je. Odetnij się od tego wszystkiego. Musisz się SKUPIĆ. Moi drodzy! ODZYSKAJCIE SWOJE ŻYCIA!

Wyjechał do komuny pod rezerwat, hoduje króliki i wyplata wiklinowe kosze, przy czterdziestu watach czyta wieczorami papierowego Glossa i Ortegę y Gasseta.

Anyway, takie echa w duchu.

A teraz wychodzi ze światła i drepcze powoli do cuchnącego zabytku benzyny i rdzy i Paweł widzi, że doktor Bieda postarzał się przez te dwa lata o lat dwadzieścia.

Wrak człowieka.

Taka prawda. Życie w gnoju i znoju, życie wygnanych z Edenu — ono męczy jeszcze bardziej, męczy niszczy zabija.

Masz pan jednego?

Paweł ukrywa zaskoczenie. Częstuje doktora Biedę.

Ale to rakowiec, pan wie.

Bieda wzrusza ramionami. No to co?

Paweł chce zapytać o ich szelki genowe; gryzie się w język.

Palą.

Paweł rzeźbi swój dym w kwiaty Mandelbrota.

Samochody mkną obok przez rzadką noc.

Szumi las.

Kiedy zakręca wiatr, Paweł z niesmakiem konstatuje lekki smród bijący od swojego byłego wykładowcy.

Bo to wszystko jest do wzięcia wyłącznie w pakiecie. Nie ma ułamkowych cywilizacji. Co z tego, że będę się potrafił skupić na godziny nad łaciną i matematyką — skoro z grzybem na stopach, z wypadającymi zębami i glistą we flakach.

Na miesiąc-dwa to można do kurortu się wypisać, w luksusy na koszt zewnętrzny albo na kredyt.

A tu cała rzecz polega na odebraniu sobie możliwości wyboru, możliwości powrotu, tego miliona Proteuszowych potencjalności, do których budzisz się co ranek w cywilizacji. A które zamulają ci świadomość.

Więc nie ma odwrotu. Nie ma remedium. Retro to szlaja biolo na modzie petra hardcore.

Tymczasem słodka trucizna owoców Edenu weszła ci do krwi. Nie poradzisz: jedna filiżanka espresso przebija pięć tomów Kanta.

Czy doktor Bieda pojmuje już, że popełnił straszliwy błąd? Błąd-monument, błąd-trąd, petrabłąd.

Paweł sięga do kieszeni i podaje mu całą paczkę. Trupia czaszka reklamy szczerzy krzywe zęby.

Bieda patrzy na papierosy z melancholijną rozpaczą. Weźmie, nie weźmie, w duszy już wziął.

Gdyby Pawła tu poznał… Gdyby mogli naprawdę porozmawiać…

Dlaczego nie zawróci? (Zapytałby Paweł). Może się przecież ewakuować z tego ideolo, z tych tęsknot i mąk egzystencjalnych. Wystarczy, że pokłoni się Proteuszowi.

(Karmazynowe klauny stoją już za plecami Biedy i grają na wielkich nosach).

Widzi chyba, że to sprawa pokolenia. Stan przejściowy trafił na waszą generację. Ongi tak samo narzekano, że nikt już nie potrafi utrzymać w pamięci tysięcy słów, wszyscy zamiast tego CZYTAJĄ, co za upadek.

(Zawieszony w powietrzu dialog pęcznieje i broczy głuchymi emotami).

Was to rozjechało, bo zdarzyło się w ciągu jednego życia. Urodziliście się piętnaście lat za wcześnie. Ot i cała różnica.

Ale co za kłopot — odmłodzić się?

Co za kłopot — zrzucić skorupę starej duszy?

Zrzucamy je co sezon.

(To przyśpiesza).

Wychodzi ze światła kobieta z dzieckiem. Julek, ale pamiętasz! Co!

Dymki niewypowiedzianych kwestii rozwiewają się razem z dymem nikotynowym.

Bieda oddreptuje do ciężarówki. Dopalając peta.

Paweł tymczasem wrzucił biedaka do starej konstelacji. Przypatrują mu się teraz wszyscy ponad parkingiem. Lucy zagląda doktorowi Bieda w oczy i załamuje ręce. Oj, Bieda, Bieda, Bieda.

Na nic lament duchów.

Przysypiając potem w rozpędzonym bentleyu tygodnia, Paweł przyznaje przed samym sobą: jednak o tym myślał. Jednak dopuszczałmożliwość ucieczki w retro. Zwłaszcza po wizytach w domu rodzinnym, gdzie inne żółkną kalendarze.

Wracało do niego wciąż i wciąż — tamto dawne Pawłowanie, które zostawił za sobą.

A ile razy prowadził tę dyskusję! Dyskusję-matkę, dialog-analog, rozmowę-głowę, rozpisaną w tysiąc filmów, setki szlai, miliony narracji — wariant dla każdego domu, wersja na każdą okazję, pijane ewangelie gnoju.

Z Andrzejem, ze starszymi.

Nie rozumieli, dlaczego nie rozumie. Powtarzali:

Że to nie jest prawdziwe życie. Że tech nas odczłowiecza. Że liczy się biolo i bliskość fizyczna, a nie duch i bliskość myśli. (Nawet jeśli nie tymi słowami).

Matka powiedziałaby to samo, po swojemu. (Rodzina! Rodzina ponad wszystkim!)

Paweł i jego konstelacje znajdowali się już po drugiej stronie Lagrange’a. Patrzyli na tamtych i nie rozumieli, dlaczego nie rozumieją:

Że to tęsknoty zwierzęce. Że tech nas doczłowiecza. Że prawdziwe życie człowieka jest życiem ducha, a nie psów krów małp myśliwych rolników.

Minąwszy granicę miasta, Paweł zasypia do reszty. Rozkwitają łuny reklam i marzeń sennych.

Ile razy… Ile razy…

Tylko że biolo miało swoje niebo. A tu — tu nie ma nic. Jedynie więcej więcej więcej tego samego.

Między wieżowcami, pałacami, szklanymi górami, na alejach kryształu.

Swąd

Zajrzał do pracy. Niechcący.

Słuchaj no, Bartuś, ale czy to cię nie gryzie w tyłek? Wczoraj przyśniła mi się FATAGA. Są przecież polityki od lat sprzedające idee emigracji w ducha. Drugi raz Matrixa nie wymyślisz. To ta sama wojna od nowa. Nikt nie chce obsadzać nisz niezyskownych. Dlaczego królestwa nie przejmują funkcji państw gnoju? Bo zarobią na abonamentach, ubezpieczeniach, plajach, gadżetach, dizajnach i modach; a na gwarancjach socjalnych i polityce zagranicznej tylko stracą.

Bartuś wydyma wargi. Otagował się zaraz na jeża, nie podchodź bez prezerwatywy.

Ale nareszcie to nie tylko znacznik mód, lecz zmiana cywilizacyjna! Jak po eksplozji Internetu albo otwarciu ducha. Wyrosną nowe nisze, kultury, zawody, style życia. Nowe światy.

Paweł wierzga.

A widział linie frontu? Kto stoi za ławrińszczyzną? Jakie są siły?

I rzyga z ducha.

Wypływają na stepy akermańskie.

FATAGA: jedno z ramion inwestycyjnych królestwa Sony-Corleone, tradycje lokalne, późny Karl-Ludwig, dywersyfikacja po zapaści węglowej, dwadzieścia procent w duchu, w całości poza obrotem publicznym.

FATAGA od dawna jedzie na modach łagodnego nacjonalizmu. Lepsze, bo polskie, i tak dalej. Banał, ale zawsze pasuje do części królestw.

Dać zarobić swojakowi albo obcemu — wybierze swojaka.

Podciąć interes obcemu albo swojakowi — podetnie obcego.

Nie ma wyjścia. Te barwy godowe królestw to nie pusta reklama. Dawno wyrośliśmy z ery reklam. Teraz wszystkie kłamstwa PRZEŻYWAMY. Jeśli stawiasz królestwo na Conanie, to lepiej niech twoi CEOs mają biolo Schwarzeneggera, gejdż testosteronowy i szlajają się dniami i nocami po Hyperborei. Paląc, gwałcąc, dekapitując.

Paweł rozpościera skrzydła i maluje Picassy po niebie.

Dlaczego akurat FATAGA wykupiła patenty generatorów prawnych?

Jak w praktyce na nich zarobi?

W jakim horyzoncie?

Czy Sony-Corleone włączy się w promocję poza Euro?

Czy Sony-Corleone w ogóle wie, co tu FATAGA wyczynia?

Bartek w odpowiedzi pierdzi fanfarowo.

Paweł się zirytował. (Stawia się n00b!) I wbija mu gwoździe w czaszkę.

Patrz patrz patrz!

Back to basics. Mapy królestw.

Dla dowolnej idei, estetyki, mody i gejdżu da się przeprowadzić cięcie przez mapę królestw, że zobaczysz w danej chwili proporcję sił: ci za, a ci przeciw.

Królestwo obejmuje bowiem wszystko.

O każdej rzeczy możesz powiedzieć, że pasuje do niego lub nie pasuje; że pasują rzeczy wzajem do siebie.

Te sieci z założenia muszą wychwytywać dowolny aspekt twego życia. Jeśli nie wychwytują — to błąd splatających je kreatywów. Stracili część konsumend, odtrącili wasali.

Bo zawsze pojawi się jakaś nisza, w której kwestią organizującą człowiekowi całą rzeczywistość jest dieta wegetariańska, marka bielizny albo wysokość stałej kosmologicznej.

Łatwo wyciągnąć przekroje historyczne. (Paweł wyciągnął). I puścić je teraz w przyśpieszeniu (puszcza), i obserwować, jak się przesuwa linia frontu: wte, wewte, i zakręca, i wije, i wypuszcza przyczółki, i klęśnie w zakola, i znowu przeskakuje biliony dolarów i setki milionów poddanych.

No i co?

Paweł wierci gwoździem w Bartkowej mózgownicy:

Widzisz: Sony-Corleone znajduje się od początku, od dekad po antyduchowej stronie frontu. Jechali na modach gnoju. Zanim jeszcze był duch i gnój.

Aż tu nagle FATAGA wykupuje producenta start-upów Państw 02+, tego Skeuta Red, pakiet kontrolny razem z butami.

Co to jest? Schizofrenia? Sabotaż? Zasłona dymna?

Co oni robią? Rozbijają duszę publiczną własnego królestwa. Wbijają sztylet w serce.

Bartek się zirytował. Strącił gwiazdy z nieba, naciągnął noc na głowę.

A co ciebie to wszystko?! Idź skarż się szefom!

Zapomniał? Po to mnie tu postawili. Żebym szukał dziury w całym.

Lecz Bartek, kula w ciemności, jest już za Andromedą i oddala się z przesunięciem Hubble’owskim.

Zraniony w świeżo rozkwitłą ambicję.

Całuj mnie w podczerwień.

Paweł wiosłuje do Szefa.

Wiosłując, rozbija amforę i wypuszcza dżinna empatii (oksytocyna, wazopresyna, arbaclofen).

Cholernik zaraz pakuje Pawłowi w paszczę dwie tony nieprzetrawionej papki z duszy Gejzeru.

Trzeba było łyknąć tagi Bartka! Oni tu właśnie odpoczywają po spazmach porannych. Wywiesili przecież linię kampanii. To robota Krzysia i kretynów, na kościach Skeuta. (Było w plikach, w plikach, których nikt nie czyta). Krzyś opakowała koncepcję, ale kto pierwszy rzecz pomyślał — nigdy nie odkryjesz.

Otóż taka jest idea: postawić Państwa Ducha bezpośrednio na konstelacjach.

Wyprowadzić konstelacje na niepodległość. Niech posiadają osobowość prawną na poziomie 02+.

Co z tego, że zmienne, chwilowe, płynne? Trwałość państwa to przesąd materii.

Państwa Ducha mogą być motylowe, migotliwe, międzyistniejące, ulotne jak neutrino i prześniony pocałunek. Będą.

Co z tego, że przynależność do konstelacji to nie zerojeden? Że wibrujemy tu od minus do plus nieskończoności?

I co z tego, że to cecha niewyłączna? Że możesz być równocześnie członkiem dowolnej liczby konstelacji.

Co z tego? co z tego? co z tego? Zbudujemy jurysdykcję ducha na fizyce kwantowej!

Krzysiu i Anuszka mają już hasła, mają herby i kanały emocji.

Welcome to quant-lite life!

Rodziny odeszły do lamusa, obok klanów, wiosek, narodów i parafii. A co nadeszło po rodzinie? To właśnie: Konstelacyjne Państwa Ducha, Constellation Inward States.

(Soundtrack: Marsz Imperialny).

Aż tu wpada Paweł i depcze im po torcie.

Nieładnie.

Ale skoro już się rozpędził —

(Matka pochrapująca na wersalce. W ręku — buty).

Skoro się rozpędził —

Czekając przed perłowymi wrotami Prażnego, dłubie w zaropiałym dziąśle, w boku Tomaszowym.

I kiedy wrota się otwierają, ma w ręku następną pochodnię. Na wszelki wypadek wywiesił flagi.

Szefu też nie goły.

Paweł poczuł falę, zanim jeszcze liznął ducha na privie.

Prażny jest w predator mode.

Paweł podchodzi powoli, puszczając przodem pluszowe pieski i kolorowe baloniki. Agro —200.

Mody biznesowe boostują wydajność decyzyjną. Największa przewaga, gdy zwolnisz sobie upływ czasu. Da się to zrobić, jest na to gejdż.

Obserwuj: obiekt oddalający się — obiekt zbliżający się.

Obserwuj: figury neutralne — figury zagrożenia.

Na dystansach podminutowych czas potrafi zwolnić nawet o dwadzieścia procent. Płat czołowy staje na baczność.

Ten gejdż skręca percepcję tak, że cały świat zbliża się do ciebie z groźną miną.

Skutek uboczny: wysunięte kły, rozszerzone źrenice, jesteśmy na polowaniu.

Pożyj w tym rok, dwa — choćbyś stosował trick tylko co parę dni — nabędziesz cech drapieżcy. Mentalnego metabolizmu geparda.

Nic dziwnego, że Prażny wyskakuje przez okna i przegryza gardła konsultantom.

Paweł się napina.

Pax, pax, pax między gejzeriany!

A podejdź-no, robaczku świąteczny, niechże wejrzę w płucko i wątróbkę Kostrzewy ciepłego!

Szefu się nie da spacyfikować. Lepiej strzelić salwą, szybciej opadną dymy.

Paweł wymachuje pochodnią przed ślepiami zwierza. Tu, tu patrz!

FATAGA: Iwo Fabiński, Kazimierz Jan Tatar, Rajmund Gawriło. Zachowali znaczne pakiety i miejsca w radzie nadzorczej.

Ich ludzie nadal trzymają ster. To firma na oldskulowych modach — a zatem tak się tam pracuje, tak myśli, tak przeżywa. Dzieci słuchają ojców.

I kto z triumwiratu FTG maczał w tym palce? Ene, due.

Wycisnąłem ich dusze publiczne. Pilnują się, otorbiają, ale coś zawsze przecieka.

I wtedy wystarczy Mały Psychoanalityk, pięć euro za minutę.

Cztery lata temu, skandal w konstelacjach Lwa i Barana: śmierć Mateo Gawriły.

Wypłynęło, bo się dzieciak wywieszał. (Patrz tutaj!)

Intymność 3.0: chcę zjeść twoją duszę prywatną.

Ludzie od lat się tak publikują, od pierwszych blogów. Wejdź we mnie! poczuj moją skórę od wewnątrz! poczuj moje życie!

Fale intymności przepływają przez glob w cyklu dobowym, rozświetlają się ogniska, epicentra cichych żądz, w dowolnej chwili Paweł ma przed oczyma model Ziemi jak starodawną mapę Księżyca pociętą srebrzystymi południkami i białymi kraterami.

Każdy żyje swoim życiem i żyje życiem kogoś innego. Choćby postaci z plai — ale to McDonald’s duszy. Wyższe rozkosze: życia wiwisekcjonowane.

Każdy może wejść w duszę publiczną każdego. (Ilu ludzi żyje we mnie?)

A kto tam dziś na topie? Zerknijmy w indeksy. Jakaś czternastolatka z Wisconsin, półtora miliona osób wlazło w jej prywatną (kotka się wywiesza, jak one wszystkie) i razem z nią myje zęby, bierze prysznic, przegląda się w lustrze, naciąga majteczki.

Ale to także jest intymność pop, mielonka z odzysku. Ta nastka już jest przecież celebrytką, wie o tym, wszyscy wiedzą, żyje w bąblu celebry, zatopiona w plastiku. Kurwa wyruchana na wylot przez pół ludzkości.

Intymności bardziej ekskluzywne: te kupowane na zamkniętych targach, dusze o pojemności limitowanej. Nie więcej niż pięcioro, dziesięcioro podjadaczy na raz. (Kameralny gang-bang).

Ale nadal: to intymność skażona, ekshibicjonistyczna. Ekshibicjonista o wszystkim wie — kiedy zatem żyje, a kiedy gra życie? Otrzymujemy towar uszkodzony, zdehermetyzowany.

Na samym szczycie (content luksusowy): dusze tych, którzy nie wiedzą.

Zgwałceni we śnie. Zdradzeni. Sprzedani na wynos. W sekrecie. Za dziesiątki tysięcy. Niekiedy setki.

Można z pozorami legalności: podpisujesz, a potem czyścisz to z pamięci długoterminowej.

I taki był casus Mateo Gawriły.

Aż pękła konstelacja i wylały się nagrania. A Gawriło na wierzchu, bo to delicje najrzadsze: samobójstwo do przeżycia w skali jeden do jeden. Jeszcze ciepła skóra z trupa.

Załóż i zadrżyj. Już się nie da bliżej-głębiej-prawdziwiej.

A wcześniej: jak żył — jak się gejdżował w kółko — jak zasypiał pod gwiazdami — jak wypłakiwał oczy do szlajowych lalek. A także: dwie rozmowy Mateo z jego dziadkiem — Rajmundem Gawriło.

Szefu zdążył tymczasem wleźć na sufit i odgryźć żyrandol.

I co z tego, że wnuczek się sprzedał w trumience? Grrr. FATAGA płaci! FATAGA żywi!

Paweł napiera. Ale widzisz tę prywatę starego Rajmunda? Bije we własne królestwo!

Miała być ogólnoświatowa ofensywa kreatywów, a będzie ekspedycja karna z naczalstwa.

Szefu szarpie się z tym. Grrr. Grrr. Uderzyć do Sony-Corleone i zapunktować za honor kondotierski? Czy realizować strategie Bartkowe i grzać się w szybkiej forsie FATAGI?

Grrr.

Spada na cztery łapy. Wężowy krawat przylizuje mu grzywkę.

Ale powiedz mi, lustereczko-pawłóweczko, jakże to z egzystencjalnego seppuku wnuczka ma wynikać zdradziecka krucjata starego Gawriły przeciwko państwom materii?

Bo ja też mam patologów duszy na podorędziu. Dostaję na tacy te flaki parujące razem z każdym kontraktem. I niczego zgniłego nie wywąchałem w FATADZE.

Soundtrack: Ennio Morricone The Good, the Bad and the Ugly.

Oto i moment, żeby przełknąć ślinę. (Paweł nie przełyka, ale czuje się jakby). Heroic Stance, +120 Charisma.

(Przemowa). Myślę, że on to wziął sobie za misję. Że niby dlatego Mateo wykrwawił się z życia, utonął w nolensum. A stary Gawriło chce ich wszystkich przeprowadzić na drugą stronę. (Plaja: Mojżesz rozdziela Morze Czerwone). Do Ziemi Obiecanej, z tego wygnania na pustynię szczęśliwości.

Bo biolo miało swoje niebo. A tu — tu nie ma nic. Jedynie więcej więcej więcej tego samego.

Prażny cofa się, szczerząc kły. Nie podchodź! Ugryzie.

Nie rozumiem, co do mnie mówisz. Nie rozumiem, co do mnie mówisz. Nie rozumiem.

I naraz szczerzy je w uśmiechu:

Tegom chciał!

Daj, daj, daj!

Nie pytaj o zgodę, nie czekaj na znak — wbij mi w gardło! wal po mordzie! faszeruj duszę!

Sekret patriarchy, czerw w dupie królestwa i tajemna emocja pokolenia!

Zrobimy interes, Paolo! Zrobimy majątek! Wrrr!

Pawłowi opadają wszystkie skrzydła i macki.

Jakoś tak

Na wizycie u klienta, Gildii Patentowanych Szaleńców, spotyka dawną znajomą. Gwiazdę jego konstelacji sprzed czasów konstelacji.

Patentowani Szaleńcy od sześciu lat jadą na krwawicy Gejzeru, przejęli w tym czasie piętnaście procent bazy w lokalnych szlajach euro i dalej pionizują się ostro, skupując gnój. (Ziemie, zabytki, biologie).

Paweł poszedł jako emisariusz Szefa — albowiem Bartek chce podpiąć Szaleńców pod trendy ciągnięte teraz dla FATAGI.

Zdarzają się takie rzeczy: wykorzystanie jednego klienta dla innego. Kreatyw nie może równocześnie produkować i sprzedawać kasujących się wzajem idei. Anyway, nie bardzo skutecznie.

Kolejna mantra Prażnego: To my robimy naszych klientów. To my dajemy im content. My nakręcamy maszynki.

Rewind. U Szaleńców. Błysk na peryferiach fraktala, promieniowanie reliktowe dzieciństwa.

Paweł nie zwrócił uwagi, ale podpisało mu od razu: Krystyna Tusz — i krosreferencja do klasy w podstawówce.

Siedziała dwie ławki za nim. Warkocze, a jakże. I że chichrajka, zawsze w śmiechu z koleżankami. Tyle pamięta.

A teraz: Paweł? Paweł! Nie poznałabym cię! Cmok-cmok.

Krysia robi w Szaleńcach obsługę kultu bankowego, zamawiali w Gejzerze trzy religie finansowe.

Kostrzewa mija się z nią w drzwiach, spoglądają równocześnie. Więc kawa, więc lancz, więc koniecznie-koniecznie.

Na lanczu. Bistro retro, cienko pokryte.

Co u ciebie. A u ciebie.

Gdzie teraz. No popatrz.

I wspólni znajomi. (Cała Polska wisi na Rozgwieździe — sześć uścisków dłoni minus dłonie).

Pora na plotki.

Paweł włącza autopilota duszy. O Boże, znowu w tym filmie.

Bawi się serwetką origami.

Krysia zwierza się z Wrednego Szefa, a Paweł myśli o Ilonie Rosie. Czy można zaszantażować w ramach small-talk. To byłby opener prawdziwych konwersacji.

Sięga, zamyka pięść i wyciska duszę publiczną Krystyny Tusz.

Co pozostało na dłoni: kilka ziaren kolczastych.

Nowa ścieżka dialogowa:

Hold that thought. Dlaczego nienawidzisz dzieci?

Trafiona. Łamie oddech, daje salwę emotów cielesnych i duchowych.

Jest taki produkt: fem numer sześć albo siedem, zależy, pod czyim ideolo liczyć. Emancypacja możliwa jedynie poprzez zaprzeczenie biologii.

A co stanowi ukoronowanie i rację kobiecości? Macierzyństwo.

Nie wystarczy jednak odmówić hormonom; to był przecież fem „starej panny”, dawne dzieje.

Trzeba się obrócić przeciwko dzieciom w ogóle. Bo nawet gdy z próbówki, ze sztucznej macicy — samo istnienie dziecka jako dziecka wbija petrakobietę w kontekst macierzyński. Tego nie da się obejść żadnym gejdżem.

Stąd produkty pochodne: rozmaite przyszłości bezdzietne, rozmnażanie pozabiologiczne, mejozy kogito (mózgi w słojach albo mózgi w cyfrach).

Krystyna się anonimizuje, ale wystarczyło dobrze ścisnąć. Oj, Patentowani Szaleńcy krzywo by na to patrzyli. Na innych, zupełnie innych trendach jadą, inne królestwa ślą im dary. (Krysia jest z królestwa Paribas-Chanel-π, poznał po sukience i długości palców, oczywisty urok dla nuworyszki z prowincji UE).

Dzieci, dzieci, dzieci. Fetysz! I na trzecim oddechu kotka zapala się.

Klątwa ludzkości! Szantaż najgłębiej wpisany w geny i neuro!

Są treningi w duchu. Zwalcz to w sobie! Uderz dziecko. Stłucz niemowlę. Zrzuć szczeniaka ze schodów. Złam rękę laleczce.

Nie chodzi o to, żeby wyrządzać ludziom krzywdę w realu. Ale nie staniesz w żadnej tu rozmowie na równych prawach z adwersarzami, dopóki nie zniszczysz w sobie tych blokad zwierzęcych.

Paweł przymyka oko, spogląda z satysfakcją złośliwego gnoma.

No proszę. It’s alive.

I jakie rumieńce! (Z publicznej wyciągnął całą resztę Krysi, ogląda teraz jej twarze ekstazy, familijne porno i melancholie podpatrzonej samotności).

Nachyla się nad stołem, wyświetlając Konspiracje i Konfidencje, pod flagami Przekory. Charm / Mesmer +100%.

Ale ty wiesz, że to ideolo też myśmy wycisnęli.

Następuje superpozycja towarzyska: Krystyna wzrusza ramionami i wychładza się / Krystyna sięga ponad blatem i ściska dłoń mężczyzny.

Wiem. Wszyscy wiedzą, że to pic. I co z tego.

Wszyscy wiedzą, że plaje i szlaje to pic. A zaraz masz klany fanatyków z połowy globu

zabijających się o wyższość jednej fantazji nad drugą

żyjących w tych fantazjach

myślących według tych fantazji

wierzących w te fantazje

Pic. Ale wierzą.

To samo tu.

Za co wam płacą?

Wymyślasz religię dla gildii, dla kabały finansowej — chwyci albo nie chwyci. Chwyci. Będą tak się ubierać, tak mówić, tak myśleć, w takim duchu żyć.

No to czy wierzą?

Co za różnica. Na jedno wychodzi.

W końcu zobaczysz swoją bajkę oscylującą na wykresach giełdowych.

Teraz następuje kollaps sytuacji towarzyskiej:

Oczko, uśmiech, rączka, kolanko, oczko. Świergu-świergu.

Oho! Chuj tężeje, dusza śpiewa.

Coś drgnęło, grzech nie skorzystać.

Paweł kiwa głową, nachyla się bardziej, domyka przestrzeń, wchodzi w kontakt.

Dopinają deal, kosztując wzajem swoje sałatki.

Banalność tego staromodnego romcomu biolo jest prawie rozczulająca. Oboje się przecież flagują jako proteoseksualiści. A tu takie konwenanse.

I co się potem Pawłowi prześwietla pomiędzy lanczem a wieczorem u Krystyny: Mitologie seksualne schyłkowego humanizmu.

Nieznajoma w samolocie. Sąsiednie miejsca. Dotyk, uśmiech, aluzja. Ręka na udzie, ręka na spodniach. Do toalety. I mile high club.

Albo. Etykieta randkowa. Wykres: wiek, środowisko (stopa dochodów), wykształcenie, numer randki. Na wyjściu: język — palcówa — jebanko na wizycie — noc do rana.

Albo. Trójkąt z bliźniaczkami.

Albo. Zakochana call-girl.

Albo. Budzisz się rano u jej boku. Nieznane łóżko, nieznana dziewczyna. Seks na blanku.

Albo. Soulmates jako fuck buddies, fuck buddies jako soulmates.

Albo. Przyjaciel poza petraduszą. Naraz gejdżujecie się wzajem na siebie — druga młodość proteopedałów.

Albo. Miałeś ją od dziecka przed oczyma, a nie widziałeś. Rówieśniczka z podwórka, ze szkoły. Spotykacie się po latach i siup — żyli długo i szczęśliwie.

Ano właśnie.

Znudzona widownia ziewa na tysiąc dwieście szesnastym przedstawieniu tej samej sztuki:

Dobry wieczór. Cmok-cmok. Wszedł. Zaświergotała. Wręczył. Oprowadziła. Pochwalił. Usiedli.

Najpierw gadki spod skóry. Jak tu sprzedać prywatność.

Są pakiety. Dla mężczyzny: impotencja mentalna, chłopaczkowatość, redukcja biolo, ambicje zawodowe, wspomnienie sceny poniżenia, kompleks petramęskości. Dla kobiety: zdrada ostatniego femu, dziecko, które ma, dziecko, którego nie ma (to nie dla Krysi), ambicje zawodowe, brak poczucia bezpieczeństwa.

Potem nastrój. (Soundtrack: późny Cohen albo Lipadusza).

Potem chemia spersonalizowana, miękka lub twarda, lub krótki gejdż (jeśli nie nagejdżowali się wzajem na siebie wcześniej).

Potem pada bariera ciała. Od niby-przypadkowego dotyku.

A potem już leci.

Jeśli dobrze wyretuszowana, nie gasi światła. Jeśli słabo — prosi o komunię w duchu.

I nawet jeśli sami się tam w duchu nie wywieszają — przez cały czas widzą dokoła pełne widownie, kamery reflektory mikrofony oczy ekrany lustra plaje raje.

Należą do drugiego pokolenia wychowanego na porno. (Porno robionym przez kreatywów, którzy sami wyrośli na porno).

Ono jest częścią twojej duszy publicznej — jak ulubione dragi albo marka preferowanej polityki. Podałeś znajomemu rękę, lecz wcześniej wszedłeś mu w duchu do łóżka. Do kogo nie czujesz pociągu, do tego pociąg możesz sobie zaordynować, równie szczery.

No to jedziemy: oral, vaginal, anal, istny Kubuś Puchatek.

Czy można być bardziej żałosnym? Zatoczyli pełne koło, wszystkie możliwe romcomy

(stop-klatka z chujem na wierzchu)

przewinęły się im w głowach w pierwszej sekundzie.

Bo to już było było było. Kwiatki, pocałunki, wyznania słowne, gry erotyczne, dotknięcia i muśnięcia, femy pierwszej, drugiej, czwartej, siódmej fali, wszystko było. Oglądali od małego, on i ona, wyśmiane, wywrócone na nice, spornolone i sprowadzone do kreskówki.

Żebyż chociaż postmodernizm! Mogliby razem pożartować z tych skojarzeń.

Ale skojarzenia do skojarzeń też dyskwalifikują na starcie. Po-mo to swojska, bezpieczna piaskownica blogów i jutubów. Tylko pozazdrościć dzieciom tamtej epoki.

Tymczasem sytuacja jest beznadziejna.

Przecież Paweł sam nie chciałby mieć do czynienia z kobietą, która nie przepędzi z miejsca mężczyzny zachowującego się wobec niej jak uciekinier z wariatkowa. Albo z dwudziestego wieku.

Można oczywiście udawać kogoś innego. Wśród konsumend to uchodzi. Nawet pierścionki zaręczynowe i randki plenerowe.

Konsumendy potrafią to wykonać — nie jakby pierwszy raz wykonywali, bo też widzieli, słyszeli, grali już tysiące razy — tylko że dla nich sztuczność jest zaletą. Kopiują i radują się, że tak fajnie skopiowali.

Paweł i Krysia musieliby się najpierw potężnie zgejdżować. Albo cofnąć w czasie o pół wieku.

Co więc pozostaje?

Kotka staromodna — ciało i ciało — komandos biolo.

Paweł sympatyzuje.

Sympatyzując

(akcja!)

wykonuje ruchy.

Zanurza się pod powierzchnię nolensum, to znów wydobywa się ponad.

Up & down, in & out, up & down, in & out, up & down, in & out, up & down, in & out, up & down, in & out, all fuck long.

Zasnął gdzieś między V i A.

Bóg i inne banały

Wyjałowiony, poleguje.

U siebie, entą godzinę. Pod sufitem jak pod białą dziurą.

Przepływają chmury, mastodonty depczą zwoje mózgowe. Łubudum.

Gejdż na smutek postcoitalny — wziął.

Gejdż na wieczór weekendowy — wziął.

Gejdż na wiosnę w mieście — wziął.

A i tak dupa.

Z dziury wyłażą obleśne cherubinki z wielkimi kutasami i gremlinują mieszkanie.

Które dragi brać, żeby chcieć brać więcej więcej więcej dragów?

Paweł łapie za żywca i wychodzi na dach.

Siedzi tu walidator spod dwójki. Zarzucił wędkę, pokazuje Pawłowi ławice ryb szybujące w kanionach ulic.

Paweł pije.

Ping!

Pulsar w konstelacji.

Kto.

Pan Utrałt.

Pan Kostrzewa.

Przeskakuje do salonu Utrałta.

Kędy duch wieje! Tędy, panie Kostrzewa, tędy.

Paweł dotyka ikonki w klapie marynarki Utrałta.

Miecz albo krzyż. Krzyż i miecz.

Zakon? Rycerstwo 72. Ładny dizajn. Kto was projektował? A-a, bo pan w tym robi, panie Kostrzewa. Nikt nie projektował. Ale tak, zakon. Księżulek prywatny? Nie. (Siadają w fotelach). Widzi pan, panie Kostrzewa, pyta pan, a przecież mógłby już wiedzieć. Dlaczego pyta? Żeby rozmawiać. Więc dlaczego zakon? Ano, żeby w ogóle cokolwiek.

Były takie ruchy petra. Yuppies zamykający się w celach klasztorów, bardzo droga przyjemność ascezy. Jeszcze wcześniejsza popularność BDSM. Masy garnące się do sekt, do guru, do psychoanalityków. Zabawy dorosłych ludzi z kolczugami, mieczami, końmi.

Wrzuć kamień do wody, kręgi rozejdą się na wszystkie strony. Tak samo tu. Uderza — a fale idą w przyszłość i w przeszłość. Im dalej, tym słabsze, więc najpierw pojawiły się takie igraszki. Ale już wszyscy przecież czujemy. Co takiego czujemy, panie Adrianie? Czujemy koniec czasów człowieka. Czujemy, że usuwa się nam ziemia spod nóg; na czymś stać trzeba, więc budujemy rusztowania; ale im my wyżej, tym one chybotliwsze; im my potężniejsi, tym one wątlejsze. Wszystko się wali. Zawaliło się.

Prawda, panie Kostrzewa? Zawaliło się.

Paweł-burczybrzuch: będzie mi tu Boga na trupie Nietzschego serwował, a idźże totemy w socjalu sprzedawać!

A jednocześnie: to dlatego sąsiadów świeżych do serca przygarnia! Żeby nawracać. (Soundtrack: Smoke on the Water). Żeby zarażać.

To nie był żaden przypadek. On wszystkich tak. Łowi.

Lekki posmak ekscytacji jak ze szlai heroic fantasy.

Nie inaczej niż z seksem. Bo przecież nie obejmuje Paweł pożądaniem osobnika każdej płci, wieku, wyglądu, charakteru. Ale na tym polega proteoseksualizm, że może sobie łatwo przegejdżować chuć z dowolnego Iksa na dowolnego Igreka.

Tymczasem — pije.

Nie ma remedium. (Burczy). Nie ma ucieczki. Tam się tylko zęby prędzej psują i wszy na głowie roją. Ale w głowie — to samo panopticum.

To właśnie pan robi, panie Pawle? Siedzi na dachu i chla do Księżyca?

Ano, tylko gejdż nam pozostał.

Utrałt mruga, ześlizguje spojrzenie w bok… Paweł chwyta go prędko za rękę — byle zdążyć przed duchem.

Allow me. Spod obcego nieba pan wraca. A to branżówka anglo.

(Królestwa mają swoje języki. Dawniejsze corpspeaks, brandspeaks, cultspeaks. Nie musisz należeć do innego pokolenia, żeby nie rozumieć.

Królestwa też nie są tam królestwami. Konstelacje nie są konstelacjami. Gejdż nie jest gejdżem).

Paweł rozpościera plaję.

Obraz w ogniskowej:

Mężczyzna o ciemnej twarzy, w dziewiętnastowiecznym surducie i kamizeli, z wysokim białym kołnierzykiem. Patrzy wprost w obiektyw. Nie ma jednego oka — powieka zalepia mu oczodół niczym masa plastelinowa. W dłoniach trzyma gruby pręt metalowy, wskos torsu. Pręt jest tak długi, że nie widać jego końców. W rysach mężczyzny zapisała się jakaś małpia ociężałość, cień tępej brutalności zwierzęcia.

Nazywał się Phineas Gage. Urodził się w roku 1823 w New Hampshire. Niczym się nie wyróżniał. Jako dwudziestopięciolatek pracował przy budowie linii kolejowej w Vermont. Wiercili głęboko w skale dziury, pakowali w nie dynamit lub po prostu proch, ubijali i odpalali. Do tego właśnie mieli te pręty. Zdarzyło się jednak, że od uderzenia pręta o skałę powstała iskra i przedwcześnie detonowała cały ładunek. Pręt wystrzelił jak z armaty. Przebił głowę Gage’a: wszedł pod lewym policzkiem, wyszedł przez szczyt czaszki. A przeleciał z taką mocą, że znaleziono go dopiero trzydzieści metrów dalej (umazany we krwi i materii mózgowej).

Gage przeżył. Zaraz po wypadku rozmawiał przytomnie. Przewieźli go do lekarza. Ten nie mógł zrobić nic poza zabandażowaniem ran. Zniszczony został co najmniej jeden płat czołowy mózgu. Jeśli wierzyć lekarskim zapiskom, otwarty mózg uległ zakażeniu i zarósł jakimś grzybem. Lekarz upuścił Gage’owi z głowy osiem uncji ropy. Gage zapadł w śpiączkę; sporządzono już dla niego trumnę.

A jednak wyzdrowiał. Był ślepy na jedno oko i stracił kontrolę nad częścią twarzy, niemniej po kilku tygodniach mógł prowadzić normalne życie. Tylko że nie był już Phineasem Gage’em.

Utracił pojęcie wartości pieniędzy. Nie odróżniał papierowych banknotów od kamyków. Stał się człowiekiem wulgarnym i brutalnym. Nie zważał na uczucia i potrzeby innych — byle zaspokoić własne. Nie miał cierpliwości do niczego i nikogo. Nie potrafił trzymać się żadnego planu, zrealizować zamierzenia. Zwierzę-dziecko zamieszkało w organizmie dorosłego mężczyzny. Żona i znajomi twierdzili, że to nie jest Phineas Gage, Phineas Gage zginął w wypadku.

Ów nowy człowiek w jego ciele zmarł trzynaście lat później w ataku epileptycznych konwulsji. Do końca nie rozstawał się z metalowym prętem, który powołał go do istnienia. Pogrzebano go ściskającego ten pręt.

W okolicach ostatniego Halloween kult kreatywów proteo z Helsinek pożeglował na fali memów wiktoriańskiej grozy neuro i Phineas Gage, ten Abraham inżynierii kogito, pojawił się w całym świecie na aptekach i skarpetkach i drinkach. W branżach źródłowych zupełnie wyparł starsze memy. Język też płynie.

Ach. Zatem gejdż —

Tak. Przecież nie wyłącznie proteusze. Wszyscy z niego korzystamy, w mniejszym lub większym stopniu.

Ale wam, mówi pan, tylko gejdż pozostał.

Tak. Gejdż to jedyne wyjście dla tych, dla których nikt nie wyprodukuje sensu życia.

(O, więc wy produkujecie sens życia!

My. Produkujemy).

Tak było zawsze. Kreatywi wszystkich czasów gejdżowali się jak mogli, choćby na krótko: winem, wódką, absyntem, laudanum, heroiną, kokainą, marihuaną.

A teraz mamy gejdże z premedytacją nakręcone przez kogitów.

Bezbolesne.

Nieuzależniające.

Nieszkodliwe.

Tanie, tak tanie.

Naraz Paweł wskazuje na krzyżmiecz Utrałta: To też jest gejdż. Tylko że zamiast włożyć go sobie wprost w kogito, wtrenowujecie go w siebie powoli poprzez ruchy w materii. A istnieje doskonały ekwiwalent w pigułce — lat wyrzeczeń, modłów, rytuałów, przyzwyczajeń, odruchów. Neuroteologowie rozparcelowali ośrodek uczuć religijnych w płacie skroniowym.

O, proszę, ciastko dizajnerskiej chemii. Mózg i mózg, nie odróżnisz potem.

Utrałt chwycił wiatr w żagle.

Wy po prostu nie mieliście okazji porządnie wyrosnąć z religii.

Paweł się śmieje. Wszyscy wyrośliśmy! W konstelacjach Proteusza to już nawet nie jest temat do kawy. Czasem ktoś się wygłupi w towarzystwie — to uprzejmie przemilczamy.

Nie, nie. Ja nie mówię o konwenansach. Mówię o tym, co poza konwenansami.

Nasze nieszczęście: nie było w Polsce większości innowierczej.

Wszyscy byli katolikami — nikt nie był katolikiem.

Dlatego tak szybko poszło. Żyliśmy w zawieszeniu, bez tarcia. Musiało się wywrócić.

Te iluzje! Od dzieciństwa.

A dzieci są naturalnymi ateistami, panie Kostrzewa.

To nieprawda, że wierzą we wszystko, co im dorośli powiedzą.

Wierzą i nie wierzą. Włożą palec w ogień, poliżą sopel, zjedzą pieprz.

(Zgasił śmiech, laseruje Pawła wzrokiem).

Naturalna kolej rzeczy:

wierzysz — udajesz — wierzysz — udajesz

z rozpędu tradycji i obyczaju

potem dorastasz i buntujesz się przeciwko tradycjom i obyczajom

potem wyrastasz z buntu i układasz sobie własny obraz świata

i wtedy dopiero jest czas na prawdziwą wiarę

z twojego przekonania

a nie świata wokół

i nie ludzi wokół

tylko ty

i Bóg

Paweł ciągnie z tej butelki już trzeci litr. Język mu baletuje, gęba powiewa.

(Bełkot). Nie ma Boga, a nawet jeśli jest, to też zrobiony przez kreatywów.

Utrałt kiwa głową z litościwym zrozumieniem, odpływając w dal razem z fotelem.

Kutaśne cherubinki zaciągają Pawła do jego łóżka.

Gdzie poleguje. Na granicy snu, na plaży Mare Nolensum.

Oddychając.

Oddychając.

Oddychając.

Zawsze na podorędziu: inhalator z zapominajką. Nie sięga. Niech pozostanie na wieki wieków: ten wieczór, ta noc i poprzednia, Krysia, Utrałt.

Fala go nakrywa.

Zasypia w ubraniu.

Budzi się.

Zasypia.

Budzi.

Chce wstać.

Chce.

Kawaler będzie tak uprzejmym

Oświcie szarym, dżdżystym wyjechaliśmy owego dnia z miasta L., w dwie landary, osiem koni, kierując się za wskazaniem liejtnanta G. ku przejściu na przełęczy południowej, gdzie miał nas oczekiwać emisariusz JKMości z papierami i glejtami uprzednią jeszcze zimą obiecanymi. Milę lub dwie za rogatkami ścisnęły doktora Wencla bóle żołądkowe, a w tak okrutne precle i pytony go supłając, że biedny konował wywinął się nam w powozie w jednoosobowego laokoona, jeszcze w pędzie na wykrotach i wybojach podrzucanego co chwila na tę i ową stronę pełnego kantów wnętrza, Wenclowa głowa siwa pod obcasami, Wenclowe obcasy pod sufitem, noga w okno, ręka w kieszeń radcy Bubera, cóż było począć — stanęliśmy przy starym zajeździe królewskim i wydaliśmy doktora w mocarne ręce pachołków arendarskich, a ci przetransportowali go, jęczącego i podrygującego febrycznie, do wnętrza zajazdu; gospodarz niósł nad Wenclem parasol. Ktoś wszakże musiał zostać z nieszczęsnym łapiduchem, mogła go zaraz przytomność opuścić, mogły mu zmysły czkawką z ciała wyjść, ktoś musiał. Stanęliśmy w sześciu pod bukiem krzywym, a major wyjął nastrugane wykałaczki. Tknęło mnie przeczucie podłe, obejrzałem się w szarość mglistą za nami, w szarość mglistą przed nami. Kruki polatywały nad ugorem. Tam na wzgórzu stała była szubienica; zrąbali ją na opał zeszłej zimy. Major złamał wykałaczkę, pastor zmówił modlitwę, ciągnęliśmy po kolei, ja wyciągnąłem oną złamaną. Zakrakała mgła na miejscu straceń. Uścisnęliśmy sobie dłonie. Nasze papiery miał major. Nie pozostało nic do dodania. Odjechali, zanim skryłem się pod dachem zajazdu.

Doktor siniał i czerwieniał, słowa nie mogąc wykrztusić.

— Trzeba lekarza! — zawołałem, schwyciwszy gospodarza za połę. — Po lekarza chłopaka poślijcie, a już!

Gospodarz przejął się także, zwłaszcza że dwa złocisze nierżnięte w piąchę przy tym mu wcisnąłem, błyskając też i dzwoniąc monetą z kiesy głębszej.

— Najprędszego konika, najprędszego dam! — przyrzekł. A i tak poszedłem dopilnować. Nakrzyczawszy na wyrostka przeraźliwie chudego, pobiegł do stajni samemu wierzchowca wyprowadzić. Chudzielec wskoczył na kobyłkę ledwo osiodłaną, powtórzył dyszkantem niedługą instrukcję i puścił się ku miastu cwałem. Patrzyłem, jak rozmywa się w mgielnej szarości. Za wzgórzem wisielczym wyminął się z oddziałem dziesięciu jeźdźców w pelerynach, z pistoletami i szpadami. Przemknęli z deszczu w deszcz, prawie bezgłośni. Pojąłem okrzyk kruka.

Wróciłem do doktora. Przenieśli go do izby na zapleczu, przy kuchni i piecu, coby trzymać cierpiącego w cieple i blisko, a nie męczyć targaniem po schodach. Kobiecina, którą wpierw wziąłem za małżonkę gospodarza, a która okazała się wdową i prawowitą właścicielką przybytku całego, matrona ta przy kości i latach, nagotowała doktorowi Wenclowi wody ciepłej z miodem (której wszelako nie był zdolen przełknąć), a mnie, usłyszawszy, żem nawet bez śniadania w ten świat chłodny i mokry ruszył, skleiła prędko pół tuzina pajd z serem białym, wędzonką jakąś rozkoszną tudzież pastą grzybową z ich piwnicznej kamionki. Jednak stawało mi to wszystko w gardle gliniastą bryłą. Doktor jęczał i wierzgał i wił się rozpaczliwie, kruki krakały, drewienko fatalne kłuło mnie przez kieszeń, deszcz prztykał po dachówkach. Wyskubywałem w chlebie figurki koślawe.

Zapaliłem fajkę. Przeliczyłem w myślach, co mam przy sobie. A co kompromitującego mieć może doktor. Pod pozorem badań i pocieszeń obmacałem go dobrze, przepatrzyłem kieszenie surduta, kamizeli i portek, i nawet do jego torby udało mi się zerknąć pod nieuważność gospodyni. Miał pistolecik dwulufowy i kaszetkę naboi doń. Zabrałem je i schowałem w swoim płaszczu.

— Gościliśmy ongi biskupa — zauważył gospodarz, przystanąwszy dla dłuższej kontemplacji boleści doktorowych — który śliwkami tak się był obżarł, ale to dzień wcześniej, nie u nas, tak się był obżarł, że żołądek w kawalątkach wyprowadził z siebie wymiotnie, tak, tak, ze śliwkami wnętrzności własne, o, do misy tam, świeć Panie nad jego duszą.

— Pozwólcie-no.

Pociągnąłem go na osobność. Łypnął łakomie. Posypałem złociszem. Ani mrugnął.

— Gdyby kto pytał — sami tu zajechaliśmy.

— Sami. — Ani mrugnął. — Ale gdzie konie wasze, wasz powóz?

— Prawda. Gdzie. Ano, musiał był je kto zabrać. Kto?

— Posłaliście wpierw po ratunek waszego woźnicę, ale przepadł bez wieści.

— Taki to bies pijaczyna!

Co się okazało iście proroczą fabulacją, bo minęła godzina i pół następnej, a chudzielca z powrotem ani ujrzeliśmy. Także gospodarz z gospodynią poczęli się niepokoić. Wychodziliśmy przed zajazd, pod zadaszenie szerokie, i wypatrywaliśmy sylwety na linii ziemi i nieba. Uprzednio zamazana szaro od mgły i deszczu, stopniowo zniknęła ta linia do reszty pod falą mroku burzowego, jaki nasunął się na równinę w lawinie chmur nabitych wodą i piorunami niczym flak kaszanką ciemnokrwistą. Inny gość szykujący się do drogi, niejaki Udełko, stał z nami w progu i klął za wszystkich; miał interes w mieście umówiony, a tu biło już prawie gradem. Wydzwoniła godzina ósma rano i zapalono w gospodzie lampy naftowe.

Schowaliśmy się do środka. Z piętra zeszła także rodzina w podróży: starzec, kobieta i troje drobiazgu. Dzieci bawiły się z kotami. Stary zajrzał do wyjącego doktora; pokręcił mi potem głową ponuro. Gospodyni przypomniała o śniadaniu. Rąbnął piorun, a tak blisko, że coś przewróciło się i pękło na piętrze. Najmniejsze z dzieciąt rozpłakało się z przerażenia. Kobiety się przeżegnały. Za oknami ciemność już stała jak kamień. Doktor Wencel wył psim głosem.

Załomotano w drzwi.

Stary, nie wiedzieć czemu, wpierw popatrzył na mnie. Gryzłem fajkę, nic nie rzekłem. Gospodarz zawołał na pachołków; pojawił się jeden, z fuzją masywną w łapie. Łomotano nadal. Gospodarz wymienił z wdową długie spojrzenie bezradne, po czym otworzył.

Wpadli jak chmura nietoperzy, oplątani czarnymi skrzydłami peleryn, wepchnięci burzowym podmuchem, w deszczu. Zaraz wypełnili całą jadalnię, z rozpędu też tłukąc się na zaplecze, na schody, do kuchni. Rozkazy szczekali w jednym języku, klęli w drugim, a między sobą mówili w trzecim, też nie naszym. Nie mieli mundurów, ale jakąż różnicę to czyniło, żadnej.

Złożyli rannych na stole pod lampą. Swojego mieli jednego, nie swoich — dwóch.

— Lekarza! — ryczał brzuchaty przywódca owej kompanii nietoperzowej.

— A już wezwany, już w drodze — zapewniał go gospodarz — już dwa razy ludzi słaliśmy, a o, do tego tam nieszczęśnika.

Starałem się trzymać poza ich wzrokiem, nie kryjąc się wszakże na sposób, który zdradziłby innym, że się kryję. Więc zostałem przy Wenclu. I teraz tam mnie zaszedł ów ryczący.

— Co jemu? — Zdjął i strzepnął pelerynę, deszcz prysnął po deskach jak odłamki kryształu.

— Zatrucie chyba — odparłem, nie unosząc wzroku — albo skręt kiszek albo gazy albo wrzód rozdarty albo napad wyrostka albo inna rewolucja ustroju.

Wencel wył i kopał.

Komendant ryczący dostał czubkiem jego buta pod żebro i ryknął głośniej jeszcze. Machnąwszy na mnie rozkazująco, wrócił do sali.

Rzucić się do drzwi tylnych, ujść w burzę? Dopadną mnie zaraz.

To przynajmniej tego psa ich głównego ubiję wcześniej, policzone mi zostanie, tego buldoga nadętego. Odłożywszy fajkę i chwyciwszy z kieszeni płaszcza dwulufkę-szulerkę, wszedłem do sali głównej.

Z dwóch rannych więźniów jeden już nie żył, był to młody zegarmistrz od Millera. Obok niego, rozciągnięty na stole jak do skórowania, krwawił wciąż nasz major. Trzech w pętach posadzili zaś nietoperzowi agenci na ławie za kominkiem, siedzieli przemoczeni, obici, pochyleni w przód, z rękoma wywichniętymi za plecy, z zaciśniętymi ustami i oczyma otwartymi jak u dzieci, liejtnant, radca i pastor. A dzieci patrzyły na nich w milczeniu, dzieci i koty, znieruchomiałe w teatralnej symetrii.

— Kiedy wyszedł?

— Proszę?

— Kiedy po doktora wyszedł wasz człowiek?!

— Ach, dwie godziny temu, więcej nawet. — Przesunąłem dłoń z pistolecikiem pod połę marynarki. — A potem jeszcze gospodarz słał swojego, przepadli w tej nawałnicy.

Buldog zrobił złą minę i zaklął po ichniemu. Rzucił ludziom jakieś rozkazy, po których jeden nietoperz wyszedł z gospody, inny począł rewidować majora i zegarmistrza Millerowego. Czy już znaleźli u majora papiery? Kwestia czasu, znajdą. Odwróciłem wzrok.

I wpadłem oczami na rykmistrza, który, widzę, przypatrywał mi się tam tak z bliska, jakby lufę do skroni przystawił.

— To kiedy tu stanęliście w takim razie?

— Ale to wy mnie przesłuchujecie teraz? — Pokazałem zęby spod warg. — Z jakiego autorytetu? Co to w ogóle jest! Może wy bractwo zbójeckie, może szajki cudzoziemskie jakieś!

— Bo jak dwie godziny wstecz, to bym was chyba mijał. Skąd w podróży?

Udełko chciał wyjść; mniejszy nietoperz złapał go i kolbą pistoletu zdzielił raz-dwa-trzy, do nieprzytomności. Położyli pana Udełko obok majora.

— Tak w ogóle — z Wiednia.

— O! A gdzie bywaliście? Może ja was znam, młodszy człowieku.

— Śmiem wątpić.

— Jakże godność?

— Kostrzewski, Piotr Paweł. — Ukłoniłem się sztywno. — Kancelista w domu inwestycyjnym Arkauera i Fielfa, Wipplingerstraße dwadzieścia pięć.

Pomasował sobie podgardle w zamyśleniu.

— Ale ja was znam, tak! Wy poeta jesteście, Kostrzewski, bajki rymowane piszecie!

Odwiodłem kurki.

— Zaiste, dziwne spotkanie, gdy mnie wcześniej po tej sławie kieszonkowej nikt nie rozpoznał, nikt nigdy, wy pierwsi.

Patrzył, ale jakby nie patrzył, bo mówił zupełnie obok mnie, zimnego, wyprostowanego, napiętego i gotowego do strzału, mówił do serdecznego znajomego, jeszcze go przygarnąwszy w odruchu szerokim, ramieniem na barku, dłonią na karku, dłoń wpierw uścisnąwszy. Nie rozmięknę się tu przecież. Ale tak mówił.

— Czytałem, no jakże, znam opowieści magiczne wasze, i dzieci się nimi bawią, i my też.

Dzieci się nie bawiły — matka je zagoniła na górę, łapiąc po jednym i ciągnąc za kołnierze i uszy. Pozostawiły śniadania niedojedzone i kotki miauczące.

— Nie sądziłem, że tak niepoważnymi historiami —

— Ba! Ale tylko niepoważne, tylko dla tych niepoważnych otwieramy z własnej woli serce i tylko one mogą w nas tak głęboko wejść i odmienić, zaczarować, bezbronnych, po dziecinnemu ufnych. Nie wykłady profesorskie i nie kazania z ambony. Lecz właśnie magia cudownej imaginacji, urok opowieści niemożliwej. Rozbłysk wyobraźni dumnej na wspomnienie Jerzego ponad truchłem piekielnej poczwary — dlatego stają samotni przeciwko armiom i imperiom. Stąd wszystko największe w ludziach się budzi. Nie mam racji, młodszy człowieku?

— Przeceniacie bajkokletów.

— Fałszywa skromność, fałszywa i brzydka. A wy znacie tego tam osobnika?

Starzec zatrzymał się na schodach. Czy chciał mi coś powiedzieć, dać znać, ostrzec może — czy ja go znałem? Nie znałem, lecz może powinienem był znać. Nie miał znaku kabały, ale to o niczym nie przesądzało.

— Zostawcie go, nocował tu z rodziną, byli przed nami.

Nabuldożył się mój buldog okrutnie.

— Co znaczy: zostawcie? Kim on jest? Może z tą rodziną nie ma wcale nic wspólnego, może —

Nietoperz we krwi majora umazany zawołał od stołu, wymachując płóciennym pakietem. Znalazł.

Stary staranował byczo peleryniarza grodzącego mu schody, skoczył przez poręcz, nagle ptak-młodzieniaszek, porwał fuzję pomagiera arendarskiego i zniknął w kuchni. Trzasnęły drzwi.

Brzuchacz zaryczał mi nad uchem. Załopotały czarne skrzydła. Puścili się w pościg za starym i wionęło w nas deszczowym powietrzem.

Burza przegryzła piorun, zamruczała grzmiąco.

— A więc jednak — mlasnął buldog, ująwszy w dłoń pakiet majorowy — więc zostawili tu człowieka za sobą.

I puścił do mnie oko w nagłym uśmiechu.

— Wy też za bajką gonicie — powiedziałem.

— Widzicie, co one z ludźmi robią. Kto handluje owym orężem? A to potęgi na Götterdämmerung.

Zawołał o nóż, papier, atrament, pióro.

Musiał był wiedzieć od początku, musiał mieć jasność zupełną — ach, obrócić się teraz ku kominowi, zajrzeć w twarze liejtnanta, radcy, pastora, wydali mnie i Wencla na pierwszej torturze, to dlatego nietoperze tu stanęli, nie dla schronienia przed burzą, nie z powodu rannych, zacisnęły się kabały — musiał znać twarz i imię, i tylko czekał, jak się tu ze mną zabawić w całym swym okrucieństwie kocim, z rozkoszą kata.

— Zaraz wam tutaj, zaraz, zaraz… — Burcząc basowo, nachylił się nad stołem i skreślił na swojej karcie wizytowej słów parę, trzepiąc wpierw gniewnie w powietrzu stalowym piórem. — Kawaler będzie tak uprzejmym i odwiedzi nas przy najbliższej okazji, albo przynajmniej zaszczyci salon przyjaciół, o, tu zapisałem —

Huknął strzał za zajazdem. I drugi. Stary się bronił. Z jakiej on kabały, z jakiej gildii, konspiracji, tu, na naszej drodze, w przypadkowym przystanku od misji wieloletniej —

— Jezu Chryste! — Doktor Wencel na huk trzeci siadł na piecu prosto jak kijem dźgnięty. — Paweł! Ja tu umieram! Tnij to wszystko!

— Armie poetów, arsenały epiki, zaciężne sny —

Prawą rękę z pistoletem wysuwając spod marynarki, w lewą przyjąłem kartę buldoga i jeszcze zanim podniosłem wzrok, by wymierzyć strzał podwójny w środek szerokiej piersi nieprzyjaciela, zdążyłem odczytać z biletu miano jego dwuświatowe:

R.G. VRILLO

IN DEN DIENST DES REICHES DER EWIGKEIT

W murach Ateny

Tymczasem — gnój.

Bieda, bo nie w rękach doktora Biedy spoczywa indeks Pawła.

I co my mamy z wami począć. (Taki zaśpiew, że w duchu wyrasta doktorom czapka czerwonego komisarza i skórzany płaszcz). Co z wami począć, Kostrzewa.

Paweł gapi się tępo. (Może tym zmyli).

Doktor Żeliwo, Arto, de biolo Artur. Ale się wyzerował. Więc Arto.

Rośnie moda po uniwerkach. Postseksualiści, płeć zero. Wykluli się na socjologiach, literaturach, genderach — potem zarazili psychonomię i politainment — teraz ekspandują na miękką filozofię i kierunki kogito. Also, istnieje szczep nerdyczny: w matematyce, informatyce, teoriach Q.

Na początku żyli w niszy wielkomiejskiej bohemy, dziewczyny szpecące się metalem w buźce, zielonymi włosami krzywo ciętymi, więziennymi drelichami, faceci niedomyci, zaspani, niedojadający, z głową zawsze w chemii, w ubraniach po własnych bratankach.

A potem już nie dziewczyny i nie faceci. Potem piercing i tatuaż zeszły na poziom genów.

Mają teraz swoje zony ducha, miasta na miastach, światy na światach odkluczane ich reputacją i kogito. Social szlaje, gdzie rozpływa się nawet pamięć i słowo i „ja”. Proteuszowe morza.

Twarz Arto ma szuflady i portmonetki, włosy Arto rosną w rafie koralowej, na kontynentach jego torsu płoną dżungle, czarna dziura genitaliów akreuje różowe tagi.

W liczbie pojedynczej polszczyzna nie ominie rodzaju -skiego, więc mówi się w mnogiej.

(Dialogi). Co wam pasuje, zer doktor, co wam pasuje. Ale, jak widzę, Kostrzewa, większość zaliczeń macie przepisanych z poprzednich kierunków. Wystarczyłoby wam się przyłożyć. A nawet nie przychodzicie na kolokwia. O czym mieliście pisać u Jerucka? O marszach Niebieskiej Księgi, zer doktor. No to pokażcie chociaż.

Westchnąwszy. Paweł wypruwa z siebie flaki i kładzie grzecznie na biurku przed Arto Żeliwo.

Takie sploty i zwoje:

Raz. Wszyscy żyjemy w cieniu potwora. W cieniu potwora, który jeszcze się do końca nie wykluł, ale już ugina żywoty wokół.

Widać jego wielki jak Jowisz łeb ponad horyzontem: inteligencja poosobliwościowa, AI po Technological Singularity.

Nie ma znaczenia, czy faktycznie nadejdzie. Nie ma znaczenia, czy prawda, czy fałsz.

Żyjemy w cieniu potencjalności, w dolinie fantomowej masy.

I każdy już ma zdanie, każdy się gdzieś odnalazł w tak odkształconej przestrzeni.

Ci, co zaprzeczają i zasłaniają oczy

Ci, co pogodzili się fatalistycznie

Ci, co uciekają i budują bunkry, w duchu i w gnoju

Ci, co wierzą w dobroć nowonarodzonych bóstw

Ci, co widzą w nich zagładę człowieka i walczą przeciw

Istnieje też stanowisko bardziej subtelne. (Dwa). Okay, Osobliwość nadejdzie, nie ma wykrętu, to przyszłość nieunikniona.

Czego jednak w niej nie przesądzono:

Kiedy nadejdzie

Jakiego sznytu AI osadzi na tronie

Pytanie: Czy mamy wpływ na te zmienne?

Jeśli mamy, najrozsądniejszą strategią człowieka nie będzie opóźnianie i walka z Osobliwością, lecz świadome jej przyśpieszenie. Tak, aby ścieżka ewolucyjna AI, która zacznie się realizować w momencie przełomu, nie była ścieżką przypadkową (w chwili minięcia mety na czele peletonu maszynowej autoewolucji może się znajdować AI dowolnego rodzaju), ale z góry przez nas wybraną ścieżką możliwie najkorzystniejszą dla człowieka: AI homofilnej.

Dialektyka posthumanizmu: najbardziej przerażeni Osobliwością najmocniej do niej prą. (Trzy).

A co stanowi kluczowy wyróżnik AI homofilnej? Kompatybilność językowa. Że da się z tą AI porozumieć obustronne. Że znaczenia płyną w obu kierunkach.

Bo oczywiście każda samoświadoma inteligencja poosobliwościowa łatwo nas oszuka w teście Turinga.

Ale

(czwarty splot flaków)

zaczynając hodowlę AI w kierunku TS, nigdy nie wiemy, co dostaniemy na wyjściu. Nie sposób z góry zaprojektować takiej inteligencji post-TS. Wijąc się w pyle u jej stóp.

Chyba że.

Rodzi się i istnieje w języku. Nie istnieje poza grami językowymi człowieka i maszyny.

Hence Wittgenstein. (Piątka).

No i co dalej, Kostrzewa? (Żeliwo przesuwają palcem worek jelita). Zdobyliście ich materiały? Kopie zarodni? Tego nie ma w duchu, nie publikują.

Bo to wyścig, zer doktor. Konstelacje i kabały technofilów grają przeciw sobie o reputację.

Kluby Startrekowe. Cykliści MIT. Psy Baskerville’a. Tongi Cesarza. Anonimizowane partie słoneczne. Każdy rzuca kośćmi, pisze własne skrypty.

Nie wypuszczą Ksiąg Czarów z rąk.

Ale chciało wam się w ogóle spróbować? Coście w sumie zrobili?

Paweł wzrusza ramionami. Mana Drain, 0/100.

Nie ma napędu. Wyciekł wodór. Opony łyse, korba odpadła. Wiewiórki kicają po karoserii.

Po co, po co, po co ma zaliczać zdawać przedstawiać odpowiadać pisać uczęszczać zdobywać tytuły potwierdzenia punkty CV.

Czuje to w powietrzu krążącym w murach Ateny. Słyszy w echu kroków w wysokich korytarzach. Widzi w ruchach studentów. Już im się nie śpieszy.

Nolensum zalało fundamenty uniwersytetu.

Taki punkt — granica — pęknięcie gałęzi (trzask). Że od pewnego roku jest oczywistym dla wszystkich:

Studia to lifestyle

Nauka to lifestyle

Biznes to lifestyle

Uczelnia to zapychacz życia (kolejny)

Ujrzeli scenę, na której grają.

Nolensum chlupocze w budce suflera.

Co mi możecie polecić, zer doktor? Za dużo sypiam.

Komisarz wyjąłby teraz rewolwer i odstrzelił profana.

Nie macie nic lepszego do roboty, tylko ducha nam zawracać?!

Nie mam.

Akurat tak mnie konstelacje wymieliły. To zaszedłem. Z nadzieją, że coś zaiskrzy. Bo nigdy nie wiadomo. Nieprawdaż, zer doktor?

(Spostrzegł u Żeliwo monografię wentrylokwizmu zero i wciąga ją lewym nozdrzem).

Arto się odklejają. Inne telewizje nas rodziły.

Paweł sympatyzuje.

Jeśli rzeczywiście test odróżniający człowieka i maszynę stanowi rozmowa, w której człowiek rozpoznaje zza czarnej kurtyny na podstawie samych słów, czy niewidoczny interlokutor jest wystarczająco ludzki — to dziewięćdziesiąt procent tych konsumend, dla których produkujemy w Gejzerze codzienny sens życia, nie przeszłoby mojego testu Turinga. (To są maszyny).

A z kolei ich testy pasowałyby na człowieka algorytmy konwersacyjne psychoterapii albo byle bota zakupowego.

Człowieczeństwo to nie jakość zerojedynkowa. Nie istnieją uniwersalne testy Turinga.

Człowieczeństwo to szeroka fala Gaussowska. I jeden jej kraniec nie przyznaje się do drugiego.

A z czasem odpływają jeszcze dalej.

Zerowcy od płciowców. Żeliwy od Kostrzew. Petraseksualiści od proteoseksualistów. Gejdżowcy od statyków. Miasto globalne od lokalnej prowincji. Konstelacje od konstelacji. Dzieci od rodziców.

(To przyśpiesza).

Dawniej potrzeba było wieków. Teraz jedno pokolenie nie zobaczy przez lunetę następnego pokolenia.

Sąsiad sąsiada.

Bo co takiego z niego pojmują doktor Żeliwo, gdy patrzą na Pawła. Gdy wsysają przez słomkę jego duszę publiczną. A nawet gdy żyją Pawła życiem. Co pojmują.

Przyszedł, a mógł nie przyjść. Chce studiować, a nie chce. Czasami się uczy, czasami nie. Potrzebuje kwalifikacji — nie potrzebuje — równie dobrze mógłby uczęszczać w duchu otwartym.

Więc o co im chodzi, po co się zapisują, po co płacą czesne, czego szukają w murach Ateny, skoro nie wiedzy, nie legitu do pracy, nawet nie darmowego socjalu.

Komisarz siedzi za biurkiem i czyści nagana. Strzępy mózgowe z przestrzelonych czaszek studentów zwisają ze ścian i sufitu.

IQ^-1

A więc dwadzieścia siedem lat i nadal nic.

Jest inteligencja, nie ma życia.

To my wam teraz powiemy, Kostrzewa. INTELIGENCJA JEST PRZECENIANA.

Ludzie wybitnie inteligentni bardzo często niczego w życiu nie osiągają.

Dlaczego? Właśnie dlatego, że są tak inteligentni.

Popatrz na swoją historię i powiedz, czy mamy rację. Czy nie.

Kiedy kształtuje się charakter, nawyki, kiedy wypalają się w mózgu ścieżki przyjemności, satysfakcji i szacunku — geniusz zazwyczaj nie musi się w ogóle wysilać. Wszystko przychodzi mu bez pracy i bez napięcia. Bez ryzyka porażki.

Także podziw i respekt zdobywa nie dzięki temu, co robi. Nie dzięki pracy.

Zdobywa je dzięki temu, że jest, jaki jest.

Ma to darmo.

Aż dociera do punktu, gdy sama inteligencja nie wystarcza.

I co? I już nie potrafi się zdobyć na pracę nad sobą. Musi. A nie może. Nie nauczył się.

Widzi, że prześcigają go ludzie daleko mniej uzdolnieni. (Bo przysiedli fałdów).

Zaczyna gorzknieć. Nakręca w sobie sprężyny zawiści, snobizmów. Rozmaitych dziwactw i paranoi. Wszystko to z pretensji i urazy do świata i ludzi.

Lecz zmienić całej swej osobowości — już nie potrafi.

Taki los superinteligentnych, Kostrzewa.

Często natomiast sukces osiągają ci, którzy startowali z handicapem.

Sama przeszkoda z czasem traci na znaczeniu. Jednak wypracowane na niej: upór, pracowitość, pokora, wiara we własne siły, zdrowe ambicje — pozostają na całe życie.

Mnogo a mnogo przykładów „geniuszy niedocenianych”. Albo pochodzących z niskich środowisk, z pokręconych rodzin, wychowanych w trudnych miejscach, trudnych czasach.

Poczytaj biografie wielkich, Kostrzewa. Nie mieli lekko.

Społeczeństwo jednak samo wbudowuje w system katalizatory charakteru.

Kto jest królem szkoły? Cham mięśniak. Intelektualistów napierdala dla rozrywki. Kotki też lgną do ciemnych typów.

Rozum leży na samym dole.

Nerdów depczą i opluwają.

Trzeba przez to przejść, trzeba.

Bo inaczej — co po rozumie?

Mózg możesz sobie wytrenować. Wyćwiczyć elastyczność umysłu, chłonność, ciekawość świata. Zdolności kojarzenia. Zwłaszcza pamięć.

Nad inteligencją da się pracować.

Ale za cholerę nie wyrozumujesz sobie charakteru.

Taki jest kres wszelkiego gejdżu: wola gejdżowania.

Czat mat: Konserwatysta

Gadu gadu gadu gadu. Gadu gadu. I jeszcze gadu. Paweł spotkał konserwatystę.

Wieczorek na zaproszenie przekopiowane ze szlai. Obce konstelacje. Zabrał Krysię. (Romcom double feature).

Gawriły nie ma, sprawdził od razu.

Nic to. Będzie grał jak zwykle. Wciąż zdarzało się, że obroty sfer gwiezdnych wypluwały Pawła na takie mody, na takie wody.

Czemu w ogóle go zapraszają?

Ba, na antypatię trzeba jednak solidnie zapracować. Tymczasem wystarczy się nie odzywać i trzymać uśmiech.

Nie ma leniwych gburów. Odmowa zawsze wymaga pewnego wysiłku. Człowiek lubiany przez wszystkich i człowiek nijaki to zazwyczaj te same osoby.

A tu —

Na takim wieczorku —

Ktoś kogoś oblał winem.

W duchu flirty i morfingi.

Na kanale smakowym cudze kubki. Kotka obok poraża solą na języku.

Paweł obserwuje dynamikę erotyczną przy stole. Częstotliwość spojrzeń, wybuchów śmiechu, dotknięć ręki, kąty nachylenia głowy.

Istnieją nakładki.

Gdyby tylko chciał. W tę grę. (Krysia się włączy, włączy).

Bo tutaj prawie same proteoseksy. Każdy pożąda każdego. Anyway, mógłby pożądać.

Układ rozbija ów Gucio, który przemawia w publicznym.

Kotki się ekscytują: ach, ach, więc pan abstynent i w ciele, i w duchu! jaki prawdziel! kamień na kamieniu!

Z seksu oczywiście na Kościół. Tutaj pokolenie hormonalnych apostatów: wyrośli z religii, wyrastając z innych przyzwyczajeń i obyczajów domu rodzinnego czy innej startowej konstelacji, ukochane dzieci Proteusza. Utrałt uśmiechnąłby się z ojcowskim pobłażaniem.

Gospodarz podlizuje się Guciowi: petrakatolicy sól ziemi, fashion statement i full service, królestwo na wynos. (Gadu gadu gadu).

A Gucio z flanki: Nie chodzę, bo mi się niedobrze robi. Jeszcze bym zwrócił kolację pod krzyżem pośrodku nawy. Może gdyby u nas, jak na świecie, chadzało do kościoła kilka-kilkanaście osób. Siadłbym sobie gdzieś w pustej ławie. Ale tu walą stadami te stare dziady i babki pomarszczone, i oni śmierdzą. Jeszcze na jesieni albo wczesną wiosną da się wytrzymać. Ale w upały czy w zimie — w tych płaszczach, futrach, szmatach! Nie wiem, w ogóle się nie myją czy co. Na jedno wychodzi. Kościół — i cuchnie tym starym brudem. Stuletnim potem. No co ja poradzę, to fizjologia, nie wytrzymuję. W gnoju.

Szach i mat.

Gdyby się tam filtrował po zmysłach albo polatywał duchem, nie byłby już taki petra. Więc wszystko albo nic. Beton biolo.

Konserwatysta salonowy spojrzał w otchłań i otchłań mrugnęła porozumiewawczo.

Paweł myśli sobie: Żebyż tak się dało! Wrócić do wiary dziecka. Nie z kalkulacji, ale szczerze. Do kości. Jak ci niewolnicy rybosomów, babki i dziadki woniejące.

No ale człowiek urodził się dziesięć lat za późno — i co teraz? Na głowy się nie zamieni.

A że pan konserwatysta nie konsumuje potem swych zdobyczy? Podryw ten sam.

Tyle zostało z katopolskich tradycji, co ze wszystkiego innego: moda.

Dodać należy, że Gucio jest w garniturze La Salvy i krawacie turbo, chodzi w aureolach Old Spice’a, pod flagami Diabolo-Venice, z zębami Toma Cruise’a i cieniem Aruja.

Dziwna rzecz: gdy Paweł odwraca od niego wzrok, natrafia na lustrzaną minę Krysi. Więc symetria — a nawet się na siebie nie gejdżowali. (Przynajmniej on nie).

Komentują na privie. Na litość, grano te sztuki jeszcze zanim przyszliśmy na świat! Ty ich znasz? Nie znam, to kontakt nieoficjalny od klienta Gejzeru. Zobacz w publicznej: pół na pół kreatywi i mierzwa warszawska. Bardzo, bardzo nieświeże.

Paweł liczy w milczeniu warstwy cudzysłowów. Scena postawiona na scenie postawionej na scenie postawionej na —

Na którym piętrze gra ten cały Gucio?

(Może powinienem częściej wychodzić poza moje konstelacje. W cudze hierarchie reputacji, w języki odległych królestw. Może taka jest moda sezonu. O czymś przecież trzeba rozmawiać, mimo że o niczym nie warto rozmawiać).

Krysia jest bardziej nudliwa. Wydyma wargi.

Że co, że konserwa religijna retro? To nawet nie jest śmieszne.

Przegrali w momencie przystąpienia do demokratycznej konkurencji.

Więc uważasz, że człowiek zaczyna się od poczęcia? Że to są morderstwa? A oni — to mordercy?

Zatem wchodzisz do pokoju i strzelasz im w głowę, wbijasz nóż w serce, chwytasz i walisz czym popadnie.

Nie może być innej odpowiedzi. To są mordercy i zapowiadają kolejne morderstwa i umożliwiają innym więcej masowych morderstw i nie odwiedziesz ich od tego słowami.

Ale nie strzeliłeś. Usiadłeś. Rozmawiasz. Podajesz rękę. Pozwalasz decydować większości.

Przegrałeś.

Zdradziłeś się przed demokracją.

Że to nie są mordercy.

Że ty jedynie odstawiasz przed ludźmi teatr.

I oni to widzą. I ty to widzisz. I oni widzą, że widzisz.

Obojętnie, w staromodnej aborcji czy w każdej innej kwestii opartej na wierze lub tradycji — ten sam wybór na progu.

I przepadło. Zapaliły się światła w teatrze.

Można być liberałem, ale nie można być dzisiaj konserwatystą — jedynie grać konserwatystę.

Przecież my to wiemy, wie to Gucio i wiedzą wszyscy przy stole. Zrzucili z siebie tamte sentymenty dawno temu.

Co więc pozostało?

Różne konwencje fikcji.

Oraz mięso dobrze przypieczone. (Znak modnej kontrmody).

Potem na balkonie taki papieros z Guciem, mano a mano. (Dialogi). Czy to cię nie mierzi? Gucio strzepuje popiół do wnętrza dłoni. Mierzi? Jestem dobrze wychowany. Ale przecież zdajesz sobie sprawę, że trend zdechł pokolenie temu. Więc jaki w tym sens? Tu się Gucio dziwi. Sens? A kto mówi o sensie? A jaki sens żyć? Co za dziwne pytania! Posłuchaj, Paweł, konserwatysta to nie jest ten, kto się trzyma starych wartości — ale kto się trzyma JAKICHKOLWIEK wartości. Nie ma znaczenia, co powiem o Kościele, kanonach biolo, cenzurze ducha. Mógłbym na odwrót, dla nich bez różnicy. W sercu wszyscy jesteśmy Proteuszami. Jarają się tym, że w ogóle siedzę tu przed nimi i mówię: „Taka jest prawda!”, „Takie jest zło!”, „Taki jest człowiek!”. I mogą się wtedy zbulwersić, pokłócić. Wiesz, jaki to rarytas? Zapraszają mnie wszędzie.

I obróciwszy się plecami do nocnej panoramy miasta, rozpościera swoje konstelacje, galaktykę miliardgwiezdną, gotyckie skrzydła smoka.

Paweł tylko wzdycha. Ale ty o tym wiesz, ty o tym wiesz.

Jasne, że wiem. No i co z tego? Jestem dobrze wychowany.

Wot, dramat konserwy. Widzi, że świat się zmienia, że świat musi się zmieniać.

Jaka racja za tym, co było, a przeciwko temu, co będzie?

Że było? Pfch!

Że się przyzwyczailiśmy? Pfch!

Że kultura i tożsamość? A dlaczego akurat ta? Bo tak przyszliśmy na świat w cyklu zmian?

Że przeciwko ryzyku niesprawdzonego? Trzymanie się staroci w odmienionym świecie bywa jeszcze większym ryzykiem, i też jest z góry nie do sprawdzenia.

Zostają więc tak zwane odwieczne wartości. Które oczywiście nie są odwieczne. Ale definiują człowieka.

Jedyna różnica: wybieramy albo jesteśmy wybierani.

Konserwa: wierzy w człowieka lub wierzy w Boga.

Rezultat ten sam.

No conspiracy

A jednak pan przyszedł, panie Kostrzewa.

Minęła północ, mieli wychodzić, ale Krysia przepadła w szlai gospodarzy, a Paweł odkrył akwarium chińskiego plastu i bawi się jak dziecko. Goście przechodzą, wchodzą, wychodzą, wchodzą; dom otwarty. (Wszystkie domy są otwarte). Duch faluje usypiająco.

Rajmund Gawriło zaświecił Pawłowi już na schodach, lecz nie podali sobie rąk, zanim nie podali sobie rąk.

A jednak pan przyszedł, przyszedł pan.

Paweł pokazuje Gawrile zamki piaseczników i plastowe rzeźby swojej twarzy.

Teatrum owadzie. Czasami wydaje mi się, że oprócz plai i szlai nic już nie pozostało na świecie.

Ilu przyznałoby panu rację, młodszy człowieku.

Fatagowiec przysiadł pod oknem, rozpiął marynarkę.

Skądś się śpieszył. W środku nocy, w gnoju. Trochę zasapany. Jakże kunsztowna szczerość biolo!

Paweł wypił pół butelki czerwonego wytrawnego, nie odgejdżował się, jest w nastroju sentimentale & larghissimo (zielone tagi).

Moja krew też tam krąży. Od jak dawna sprzedaję duszę, włókno po włóknie.

Wie pan, jak się produkuje plaje? Nie piękniej od kiełbas. Bierzesz schemat medium i zanurzasz go — nasmarowaną miodem formę — w tym gigantycznym zbiorniku, w puli wszystkich zarejestrowanych i zalicencjonowanych modułów bodźców zmysłowych. Tak oto kompiluje się utwór. Po czym testujesz go na kretynach. Widzisz przepływy krwi i napięcia elektrycznego w ich mózgach; najważniejsze są te do ciałka migdałowego. Następnie wymieniasz w kompilacji bodźce, które najsłabiej dźgnęły ich neuro, i zanurzasz czerpak ponownie. I znowu testy. I tak powtarzasz operacje, aż otrzymasz plaję, która w danej niszy konsumend daje od początku do końca stuprocentowe pobudzenie, przyjemność na przyjemności, rozrywkę optymalną.

A na czym polega tu przewaga konkurencyjna? Na nowych bodźcach, nowych emocjach, bogatszej ich puli, głębszym rezerwuarze.

Bo to nasza krew spływa do tego zbiornika. A oni — oni z niego piją, piją, piją.

(Piaseczniki budują fortecę w kształcie popiersia Pawła).

Kreatywi też muszą mieć po co wstawać rano z łóżka. Ale od lat nie tknąłem żadnej plai.

Tylko szlaje.

Cóż, mam nadzieję, że nie popsułem misji waszej kabale. Kupiłem skórę razem z profilem.

Nie odwracając oczu od akwarium, Paweł emotuje z rezygnacją. Przepadło. Banda Trojga wystartowała tamten shard od Złotej Sarmacji, a teraz Habsburgowie trzymają burdel na Wawelu. Karma.

Ale przyzna pan, panie młodszy — gdybym nie poprosił pana w szlai, w ogóle by się panu nie chciało.

Ba! Nikomu się nie chce. W plajach tak samo. Nie ma linii oporu.

Przypatrz się pan arcydziełom przeszłości. Dramatom, poezjom, sztukom. Co dawało im podstawę? Co dawało tarcie?

Konieczności życiowe: forsa, bezpieczeństwo, zdrowie, dzieci.

Albo żądze.

Albo narody, klany, kolory skóry.

A teraz? (Tragedia kreatywów, wbij pióro w mózg). Teraz trzeba wymyślać coraz fantastyczniejsze cuda — albo w ogóle rezygnować z opowieści.

Nie ma linii oporu, na której można by oprzeć fabułę.

Za to w szlai — ach, w szlai wchodzi pan od razu w ten cień Misji, Fabuł, Intryg, Konspiracji. Tajny emisariusz, papiery z sekretami, zdrady i pościgi, skarbce narodów i święte wojny. I wszystko jasne.

A nie ma konspiracji?

Nie ma konspiracji.

Paweł kiwa smutno głową, piaseczniki wodzą za nim zimnymi ślepkami. Ma pan na myśli Mateo. Prażny wszystko przekazał wzwyż.

Oczywiście, że Mateo. Chodź pan.

Gawriło zawija Pawła w zaczarowany dywan i ulatują ponad miasto nocy.

Mateo! Żeby on żyły sobie podciął! (Krzyczy Fatagowiec na wiatr, a dwumetrowe wąsy powiewają za nim niczym frędzle morskich anemonów). Żeby w łeb sobie strzelił! Z mostu skoczył!

Widziałeś, panie młodszy? Wszyscy widzieli.

Wlatują w samobójstwo Mateo Gawriły.

Poszedł chłopak kwiatki zrywać, na łąki zielone, na wieczór letni, w symfonie motylo-ptasie, pod serdecznym spojrzeniem drajad i najad. Tu spoczął, tam przysiadł, ówdzie przysnął. Duszki dobropuszki tańczyły wokół, wyśpiewując mu ballady sielankowe. Słońce pulsowało na niebie na podobieństwo logo producenta serotoninowego gejdżu. Spoczął, przysiadł, przysnął. Najada podała mu w nagich dłoniach wodę źródlaną. Rozsrebrzył się świat i Mateo Gawriło razem z nim.

To znaczy — zdechł tam na swoim wyrze zapętlony od dwóch tygodni, że nawet nie chciało mu się wstać do kibla.

Paweł znowu myśli o Ilonie Rosie. Jeśli ona przejrzała mi duszę prywatną, to FATAGA tym bardziej.

Łyka krótkimi haustami powietrze twarde jak fuleren.

My tak pracujemy! (Krzyczy w odpowiedzi). W czasie spoczynku wysoka inteligencja koreluje z liczbą połączeń między odległymi rejonami mózgu. Im odleglejszymi, tym wyższa. Nowe idee rodzą się nie ze skupienia na zadanym przedmiocie — ale ze skojarzeń pozaprzedmiotowych. Wyskakują z przypadkowych spięć w czołowych i ciemieniowych płatach mózgu.

Nie możesz pracować, jeśli chcesz pracować. Nie możesz wymyślać, jeśli chcesz wymyślać. (Nie możesz chcieć żyć, jeśli chcesz chcieć żyć).

Wylatują ponad Wonderlandy i kosmosy, Iliady i baśnie arabskie, hedony i rezony. Na drugim planie — na planie astralnym — płoną na nocnej półkuli ogniska transmisji zakluczonych, konstelacje poziomu zero dwa, zero trzy.

Zażyłem i tego! (Gawriło wysuwa półmetrowy język, liże się po plecach). Smakowałem tę truciznę!

Dobrze wiem. Plaje i szlaje — tylko one wam pozostały.

A wszystko inne — nie do końca jest prawdziwe.

Naszkicowane tylko z grubsza. Napisane bez fabuły, odegrane bez scenografii, wypowiedziane bez interpunkcji.

Przemyka wam przed zmysłami, bez indeksu, bez porządku, bez sensu

echa

hasła, tagi, gestalty

zbitki obrazów

migotliwie urywki scen

sprasowane rozmowy

ludzie bez twarzy i imion

dzień nadpisany na dzień

blady kolaż powidoków

słowa idee słowa

Wasze życie i opowieść o życiu jest już gdzie indziej: w duchu, w szlai.

W niej się można zanurzyć. Ona ogarnia cię i pochłania i przebija błony zmysłów.

Ma początek i koniec, wagę i cel i nagrodę u celu.

A tu, tu macie tylko chaotyczne fontanny konfetti obrazów dźwięków zapachów.

Wiem! Posmakowałem!

To po to kupił pan Skeuta Red?

Żeby więcej takich Mateo nie potopiło się podczas przeprawy. Podczas przejścia na drugą stronę przez morze nolensum.

Czy pan mnie rozumie, panie młodszy? Muszę wiedzieć, że pan mnie rozumie.

Jak rozpoznać odbicie myśli w cudzej głowie? Że rzeknie mi „tak”? Że mi przysięgnie? To nic nie znaczy, to gesty małpy.

Pan przyjdzie do mnie i przedstawi mi sam, co chcę panu opowiedzieć. Pan mi poda moje słowa, zanim je wypowiem. Po tym poznam, panie Kostrzewa.

Paweł doskonale pojmuje. Sam nie postąpiłby inaczej.

Nolensum to naturalny żywioł Proteusza, na falach tego morza panuje bóg Zmiany, bóg Wszechmożliwości. Nie ma dla proteoczłowieka drogi na skróty, musi przez to przejść.

Migracja w Państwa Zero Dwa i wyższe — to tylko środek, ćwiczenie. Prawda? Nie chodzi o banalne zamatrixowanie ludzkości.

Jak pan woli, panie młodszy — jeśli już spisek, to jest to SPISEK EGZYSTENCJALNY.

Niczego nie zarobimy. Nikogo nie pokonamy. Niczego nie zagarniemy. Nie wygramy w żadnym wyścigu.

Co zrobimy? ODMIENIMY IM ŚWIADOMOŚĆ.

Ale — jak? jak? jak?

Paweł wywija salto w powietrzu, wyrywa dywan spod Gawriły, kotłują się tam w przestrzeni ponad przestrzeniami, a z upitego ducha Kostrzewy kalejdoskopują procesjami aeropagami pochodami cmentarzami

gospodynie domowe modujące się w rośliny

wybrandzlowane z Erosa przedszkolaki

konsumendy od rana do nocy zanurzone w plajach

plemiona afrykańskie zarażone religiami królestw Zachodu

proteoseksualiści zakochujący się w lodówkach i liczbach nieparzystych

piękności wychodzące z salonów ciała z upgrade’ami do upgrade’ów

pierwszy tysiąc niemowląt z genami nieśmiertelności

hormonalni niewolnicy kultów gadżetu

irrealiści, spirytianie, hedokryci, destrukcjoniści

Ilona Rosa

staruszkowie bezzębni

Wszyscy toną toną toną toną toną.

Stop.

Starczy.

Stanąwszy z powrotem na nogach. W półmroku pokoju akwaryjnego, w poszumie nocnym, w szeleście towarzyskim.

(Soundtrack: Swerlin’).

Widzi pan, jak bardzo jesteście mi potrzebni.

Armie poetów, arsenały epiki, zaciężne sny.

Po czym pana rozpoznałem, panie młodszy?

Paweł patrzy na Rajmunda Gawriłę, jak patrzyłby na przywódcę swojej drużyny przed Misją. To fakt, musi wejść w szlaję, żeby poczuć fakturę życia. (Prawdziwe nie jest dość prawdziwe).

I odruchowo wywiesza teraz flagi Konspiracji, Gnozy, Hardkoru.

Ten petraczłowiek, ten starzec biolo grał przecież naprawdę — w miliony i miliardy euro. Jeszcze gdy ekonomia była tu sprawą życia i śmierci. Gdy pieniądz był koniecznością życiową. Rewolwerowiec, który przeżył, chociaż nie powinien był, przeżył i wszedł w kogito Farmera.

Wykupienie softu jurydycznego Skeuta Red to przecież także hazard epicki. Ów gigantyczny brylant własności intelektualnej natychmiast straci całą wartość, gdy tylko wycieknie do ducha publicznego. Skeut go sprzedał, bo już nie miał krwi kredytowej. Lata pracy nad projektem go wykończyły.

Ileż paradoksów nierozwiązywalnych musiał rozwiązać!

Kompatybilność praw tego samego podmiotu na różnych poziomach ducha

Zapętlenie praw własności (posiadany posiada posiadającego)

Wiecznopłynność konstytucji Państw 02+

Arbitraż ekonomiczny

Projekcje praw ducha na gnój

Sprzeczność prawa z lokalną fizyką

Paweł docenia arcydzieło. Gildie męczyły się z tym w szlajach od lat. To wielka rzecz.

I krucha jak zamek z kryształu. Wystarczy jeden wyciek kodu — i nikt już na nim nie zarobi.

Więc hazard na kilkaset milionów. Gawriło ma jaja jak gwiazdy neutronowe.

Wdech-wydech. Okay.

Jeśli zdam. Jeśli opowiem panu pańskie sny. To nie będzie poziom Gejzeru. Pan werbuje kreatywów do szachrazady królestw.

Do kreacji człowieka.

Co dostanę w zamian?

Gawriło po raz trzeci podaje mu rękę.

Jedno słowo: NIC.

I wychodzi.

Pod Pawłem uginają się nogi. Uśmiecha się, ale słabo. Siada. Krzesło twarde, wszystko twarde. Inhalator wpada mu w dłoń — wyrzuca go przez okno.

Stary Gawriło przebił go na wylot.

Kusiciel nolensowy nie oferuje nagród tryumfów bogactw satysfakcji.

Kusiciel nolensowy oferuje WYZWANIE.

Nagrodą jest sama możliwość pokuszenia. Przynętą jest szansa klęski.

Po czym mnie rozpoznał? Gdy tylko dostał sygnał od Prażnego, rozpruł mnie jak Rosa. Dziesięć razy głębiej! Rozpoznał mnie po tym, że ja rozpoznałem jego Mateo — rozpoznaliśmy się nawzajem. Musiał podać rękę.

Zanim się tak samo wykrwawię po liniach najmniejszego oporu.

Podać rękę. Zadać fikcję.

Nie ma znaczenia, że sam wymyślę. Nie ma znaczenia, że pic, i że wiem, że pic. Co z tego. To nie Coca-Cola Lucky Strike Visa Master Card American Express. To epoka świętego fałszu. Wszystkie fikcje szczerze przeżywamy, nawet jeśli sami je produkujemy.

ZWŁASZCZA jeśli sami je produkujemy.

Cokolwiek by sobie Paweł mówił i obiecywał i na jakie gejdże zrzucał — wie, że wejdzie w tę Morię. Wymyśli i przeżyje, wymyślone.

(Nie miałem tego nawet w duszy prywatnej. Nie miałem. On mi to dał).

Przyciska czoło do zimnej ściany akwarium.

Piaseczniki mają twarze Gawriły.

IQ^-1

Inteligencja odzwyczaiła cię od uczciwości.

Żyjesz między nimi, ale jak za szkłem matowym albo pod maską.

Ich widzisz jasno i wyraźnie. Oni ciebie — tylko w części.

I wiesz o tym. Że jest taka część ciebie — zachowania słowa uczucia myśli — która dla innych pozostaje niewidoczna.

Inteligencja to rodzaj czapki niewidki.

Bo nawet jak cię widzą — myślą, że widzą co innego, niż widzą. Tyle, co potrafią pomyśleć i zrobić sami.

A ty się poruszasz za tą zasłoną. Robisz dzikie miny i pokazujesz im wała. (Nie widzą).

Tak zwane sytuacje towarzyskie: wbijesz szpilę, oczernisz, poniżysz, spowodujesz zdradę i cierpienie — bezkarnie, bezwinnie.

Bardziej inteligentni od początku żyją w nieustannym teście moralności: jak się Iks zachowa, gdy nikt Iksa nie widział, nikt nie słyszał, nikt się nie dowiedział. Etyka bogów.

Aż spotykasz kogoś, kto widzi, słyszy, wie. (Gawriło).

Drugi taki jak ty. Lub nawet bardziej. (Gawriło).

Nagle alarm. On mnie ujrzał naprawdę! On mnie ujrzał całego!

Czyli jakiego?

I po raz pierwszy musisz zasymulować w głowie niezakryty, niezamaskowany obraz siebie. Jakim jestem w jego oku — tego, który przejrzał miny, półsłówka, aluzje, pozy.

Co za ból!

Moment uczciwości po tylu, tylu latach.

(Pękła czaszka).

CZĘŚĆ DRUGA: TEATR

Finis familiae

Spożywa właśnie dziecię demona w wiosce księżycowych kanibali — i kto się wtrynił przed zakąskę?

Kacper.

Aż się Paweł dźwignął z kąpieli.

Co za alarmy! Spokój ducha mi tu!

Kacper panzer prze wskroś chmur i błękitów. Srogie flagi wokół: Powaga, Dom, ŻycieŚmierć.

Paweł zerka na konstelację rodzinną. Tagi powierzchniowe wskazują na matkę.

Skacze w prywatną. Kacper stoi w przedpokoju, zagląda do jadalni, skąd dobiega podniesiony głos matki. Rwie się i łamie. W szloch.

Nawet koty się wystraszyły, czmychnęły do kuchni.

Drama, Pawluchna. Spróbuj, może ty ją ułagodzisz. Spazmy prawie. Matuchnę trafiła Wierzba.

(Siostra jest Wierzba, tyle płakała, najmłodsza).

Co, wyjdę jej ze słuchawki, z ekranu?

Nie bądź buc. (Rzecze Barry White). Rusz się w gnoju.

Rusza się. Lecz tymczasem — dramy ciąg dalszy.

W drodze Paweł obserwuje wewnętrzną dynamikę konstelacji. Właściwie nigdy dotąd nie interesował się tym fragmentem nieba. Teraz odkrywa dokoła Wierzby całe nowe gwiazdozbiory.

Prawda, Nico Marsylczyk, dzieci — ale wcale nie one najbliżej.

Konstelacje Wierzby zaczynają nabierać sensu dopiero w 3D, a astronomia serdeczna tak naprawdę wychodzi na jaw w 4D i 5D. (Paweł duszny-zaduszny kontempluje w kołysce bentleya miesiąca).

Nie zabrała ze sobą Nico w zeszłym miesiącu, bo to małżeństwo to cienka plaja, gwiazda trzeciej wielkości, u niej takich tuzin.

Owszem, jest jego żoną (sorta).

Jest też żoną syjamów-zerystów z Tunisu.

I jest proteomężem Iwony samplistki, ćwierćpłciowej i czteropaństwowej.

Z którą ma inne dziecko, adopta na Śląsku (jedna szósta przyznanej opieki).

I jest córką-siostrą w daisy-chain komunie w szlai Free Love Forever 1969.

I ma nowego ojca, z kogito AI, podpisanego w publicznej jako jej prowadzący terapeuta.

I jest senior partnerką w otwartej polis Hento na zwyczaju królestwa.

(Nie interesował się).

Kto opowiedział matce? Przecież by nawet nie zrozumiała. To wymagało wysiłku.

Zatem z kim się nasza Wierzba znowu pogryzła? Kacper rozkłada ręce. Był tu twój Andrzej, jego pytaj. Ale Andrzej jest bezduchny, musiałby ciężko fedrować do takich informacji. I po co, po co? No nie wiem. Ale widzisz, jaka awantura. Zaczęła wydzwaniać do Nico i jego plemienia.

Konstelacje Nico też rozłożyste. Rozhuśtany na falach Proteusza, ma tam mężów-ojców-braci-siostry-córki-żony (sorta).

Zresztą wrzucił swój genom do publicznej, może mieć rodzeństwo i potomstwo na każdym kontynencie.

Przed progiem Paweł wyciera buty na wycieraczce. To go otrzeźwia. Zaschnięte błoto. Grudy liści i trawy. Żwir. Drewno, kamień, beton, metal; stare i starsze.

Wchodzi. (Soundtrack: Pryzmata II).

Matka zaciska wargi. Histeria w cuglach. Masz, napij się. Gorąca herbata z cytryną. Bo wieje i zimno. (Nie zauważył).

Mamo, posłuchaj, to wszystko nie tak.

Wiedziałeś! Wiedziałeś! Kłamałeś mi jak oni!

Paweł czuje, jak opuszczają go wszystkie języki. Duch Święty wystąpił z ciała.

Czy wiedział? Nie interesował się.

Czy kłamał? Wysoki Sądzie, nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie.

Próbuje inaczej.

Przecież oglądasz telewizję, wiesz, jak inni żyją. Nie opowiadała ci, bo pewnie właśnie nie chciała denerwować.

Spodziewał się linii frontu na CoLudziePowiedzą i ObrazaBoska, ale matka zaszła z flanki:

Jak ona musi cierpieć! Co jej się stało! Kto jej to zrobił!

(Posłać husarię na ratunek córeczce!)

Paweł próbuje jeszcze inaczej.

Może po prostu nie rozumiesz jej, nie rozumiesz nas. Co? Przyjmij, że nie zrozumiesz, i uwierz w inne szczęście.

Ale dlaczego UKRYWACIE! Dlaczego nie możecie mi POWIEDZIEĆ!

(Ileż razy próbował. I teraz próbuje. I próbuje).

Opuściły go języki. A nawet gdyby nie — właściwie co miałby jej rzec?

Nie ma takich słów, bo nie ma takich pojęć. Zbyt mała jest wspólna część zbiorów.

Za często się gejdżował do obcej mu empatii. Za często — a może właśnie za rzadko — szprycował się oksytocyną & co., coś dziwnego dzieje się tu z Pawłem. Kiedy tak siedzi z matulą-katulą przy stole nakrytym białym obrusem, pod krzyżem i jej zdjęciem ślubnym, w zapachu forniru i masła.

Bąbelkuje mu spod skóry potężny nastrój: samotny koń na zimowym polu — bagna we mgle i klucz gęsi ponad bagnami — skowyt psa zamkniętego w betonie — nagły ból po zerwaniu plastra.

Znajdujemy się na scenie; i widzę tę scenę, siebie z matką na niej, z coraz większej i większej odległości, niczym przez odwróconą lunetę.

Logoff, login, logoff.

NIE INTERESOWAŁ SIĘ.

A dlaczego się nie interesował?

Bo tak naprawdę to wszystko nic go nie obchodzi.

Że obraca się w konstelacji familijnej — przyjeżdża tu na święta, na tradycyjne urodziny maluchów, podobne okazje — to wyłącznie siła inercji, rykoszet genetyczny: bo się tutaj urodził, bo dzieli z nimi geny.

Ale dzieli geny także ze ślimakiem winniczkiem.

Odejmij to. I odejmij pamięć dzieciństwa. Teraz, w drodze do nieskończoności, te kilkanaście lat to przecież ułamek bliski zeru.

Odjąłeś. I co pozostało?

Nic.

To są obcy ludzie. Albo i nie ludzie. Nie masz z nimi o czym rozmawiać. (Z Wierzbą może — o pracy). Nie masz z nimi jak grać. (Z Wierzbą może — przeciwko nolensum). Nie masz z nimi jak żyć.

Tylko udajesz. Trwasz w potwornym zakłamaniu.

I po co? Po co? PO CO?

Jeszcze chwila i ciśnienie nastroju rozerwie go na strzępy. Teraz Paweł czuje fizycznie: każde wejście w konstelację rodzinną to jak dekompresja ryby głębinowej. Znalazł się w środowisku naturalnym innego gatunku. To dlatego słowa się nie przedzierają. Specjacja już nastąpiła — między ceratami, firankami białymi, kiszoną kapustą, kocim moczem i męczeńską siwizną matki. Paweł tutaj zginie, zginie. Zjedzą go papucie filcowe i sztuczna szczęka.

Wstaje, odstawia herbatę, wychodzi. Steady Hands +3.

Opada go Kacper, chmura natrętnych much. Co robisz, co robisz, co robisz, nie zostawiaj jej! Buczy basowo.

Paweł go wymazuje. Zmienił bieg planet, Kopernik zastąpił Ptolemeusza, rewolucja wstrząsnęła firmamentem nieba. Konstelacja genetyczna Pawła, w starożytnych atlasach podpisywana jako Rodzina, Familia, rozprysła się w najdalsze zakątki wszechświata. Jedna czy dwie gwiazdki migoczą blado, reszta — pufff!

Wsiada do samochodu; nie może pojąć, po cholerę tu w ogóle przyjechał.

Wyjeżdża na główną drogę wsi.

I co widok przez szybę, to gotowy imprint do archiwów Pawła: te ugory, te dachy, ta szarość pól, te maszyny stetryczałe, ten gnój, gnój w gnoju.

A przecież spędził tu tyle lat, tysiące razy przeskakiwał każdy rów, potykał się o każdy drut zardzewiały. Teraz zaś: pejzaże templates, wieś pod tytułem „Wieś”.

Nigdy więcej nie ujrzy jej na oczy.

Soundtrack: Bohemian Rapsody.

Zakręt. A za zakrętem — Qqsyn pedałuje poboczem.

Andrzej, ty pojebie. Co cię napadło, jaki jad przegryzł?

Nieuziemiona rozmowa prędko eksploduje w staccato równoległych salw słownych. (Dialogi, szybsze). Co mówiłeś wtedy — sprawdziłem. Co sprawdziłeś, idioto. Jak ty żyjesz, jak wy żyjecie. A co za interes masz, żeby na siłę uświadamiać. Wyszło z rozmowy, zapytałem, myślałem, że — zresztą, jakbyś się przejmował. A rzeczywiście, idź i nawracaj, droga wolna, duch mój tu nie postanie. O kurwa, jaka plaja. Właśnie koniec plai, szukaj mnie na drugim brzegu. Że co? Że ty? Że jak tak można — syn zostawia matkę starą. Nie zostawiam. Trzeba, to zapłacę, długi uiszczę, rachunki wyrównam. Jaki szczodry! Łyżeczką z nieskończoności! A idź, gówno mnie to. No to czemu tak się rzucasz, co? Obchodzi albo nie obchodzi, zdecyduj się. Ty pojebie.

Nie wiadomo, jak kiedy kto komu — cios za cios, i pada Paweł w błoto.

Zafascynowany doświadczonym szokiem — adrenalina w realu! — nawet nie chwyta oddechu. Knockdown 5s, All Skills Disabled.

Leży pod szarym niebem, Doctor Who pochyla się nad nim z troską, archanioły królestwa zstępują z lóż widokowych, i przez szum ich skrzydeł Paweł słyszy klekot łańcucha roweru, na którym Qqsyn oddala się, klnąc gniewnie pod nosem.

Taki sam jak wszyscy! Taki sam jak wszyscy!

To prawda.

Co widzi Andrzej, co widzi wieś: banał nad banałami, Koh-i-Noor banałów.

Syn dorasta, wyjeżdża na nauki, osiada w mieście, zapomina o domu rodzinnym, zapomina o rodzicach, niewdzięcznik, i tak umierają w samotności, relikty w świecie reliktów.

(Poszedł we łbach grzebać i we łbie ma nasrane!)

Pomiędzy oddechem i oddechem, zanurzony w gnoju jak we śnie, Paweł nareszcie przyjmuje żyletkową komunię od Krystyny Tusz: nie będzie wolny, dopóki nie złamie ręki dziecku.

Dopóki nie złamie treningu biolo.

Dopóty w sercu pozostanie wyrodnym synem niewdzięcznikiem.

A zatem —

Wstaje. Dłoń sięgnęła po zapominajkę i dłoń się cofnęła.

Przełyka ślinę pomieszaną z krwią z przygryzionej wargi. Przyjął do serca nowego Boga.

Nie ma Paweł rodziców. Nie miał, nie ma i nie będzie miał ojca matki sióstr braci siostrzeńców kuzynów ciotek szwagrów synów córek wnuków żon mężów teściów zięciów.

Ma znajomych.

Munchkin way

Czy inni nie przebyli przed nim tej samej drogi? Wierzba, Kacper, Staszek. Czy przynajmniej widzą scenę, na której występują?

Ale nawet jeśli w podobnym kierunku zmierzali, to inne wiatry ich pchały.

Staszka — wojsko: zakon RPG realu.

Kacpra — miastowa kotka.

Wierzbę — kompleks najmłodszego dziecka, wściekła ambicja wykarmiona na zawiści i lęku przed własną słabością.

Paweł zaś nie miał ambicji.

Pawłowi się nie chciało.

Nie chciało się chodzić do szkoły, nie chciało się uczyć. Ganiał po polach i lasach okolicznych, gapił się w telewizję, podpatrywał sąsiadów, bawił się w wiedźminy, gangsterów i zombies, bawił się, bawił się wszystkim. Z Andrzejem, z innymi dziećmi wsi.

Było ich kilkanaścioro. (W każdej wsi jest). Zbierali się i rozpraszali w skurczach i rozkurczach spontanicznej dynamiki stada. Jak psy bezpańskie. Jak ławice piranii.

Ponad płotami i błotami ścigały ich serdeczne klątwy dorosłych: CoZNichWyrośnie! ZaMoichCzasów!

Wszyscy dobrze wiedzieli, co z nich wyrośnie, bo wyrastało od pokoleń to samo: pokolenie poprzednie w lepszych ciuchach.

Potem Paweł poznał klątwy wyższe. (Magię pałacową). PowielaniePatologiiStrukturalnej, DemograficznaPułapkaCywilizacyjna.

A istnieli też dobrzy czarownicy, arcymagowie z zamorskich wież perłowych. Oni wymyślali, jak zdjąć z dzieci te klątwy. Odczarować zatrutą krew ojców ich ojców.

Bawisz się? Baw się!

Grasz? Graj!

Zaprawdę, nie trzeba niczego więcej.

Amerykanie i Chińczycy realizują tak projekty cywilizacyjne. GOSPODARKA RADOSNA rozkwita tęczową bańką wokół wyrobniczej-cierpiętniczej gospodarki gnoju.

Paweł jeszcze pamięta z dzieciństwa reklamy w telewizji.

Jak te nacelowane na grubasów, grubasów, których nie stać było na wciąż drogie wówczas genkuracje. Nieszczęsne ofiary DNA jaskiniowców w żaden sposób nie zdobędą się, by zrzucić nadwagę. Ale te same ich diety i ćwiczenia uczyń grą, zmień w pasjonującą konkurencję, podaj w liczbach, stwórz jasne hierarchie, nagradzaj każdy krok i każdy dzień reputacją — i schudną przy okazji, niechcący. Grając.

Jak trudno zmusić ludzi do bezinteresownej kooperacji dla wspólnego dobra! Ale niech współpracują nie dla owego dobra, lecz dla samej frajdy współpracy w grze. Cel osiągną (przy okazji), a tymczasem stworzą gildie, wikipedie, armie, korporacje, Państwa Ducha.

Nie skupisz też dzieci na jednym zadaniu na dłużej niż chwilę, wszystkie już cierpią na ADHD. Ale wciągnij dziecko w grę, a nie będzie sypiać, byle zdobyć miecz o jeden punkt lepszy, byle pokonać potwora, którego nikt nigdy nie pokonał, zostać bohaterem słynnym na całą szlaję.

I co osiągnie PRZY OKAZJI?

To zależy wyłącznie od przemyślności projektantów gry, kreatywów startowych. Od podszeptów dobrych czarowników.

Bruksela wyłożyła fundusze. Europejski Program Emancypacji Socjalnej rozciągnął się na Śródziemie, Hyperboreę, królestwa Narnii i Świata Dysku, na imperia galaktyczne i średniowieczne pola bitew, na dziewiętnastowieczny Londyn wampirów i wiedźm, na siedemnastowieczną Sarmację Zagłoby i Kmicica.

W Chinach tą metodą masowo kształcą i wciągają do świata Proteusza dzieci wieśniaków z północy.

W Ameryce — Murzynów i Latynosów z gett, a także milionowe populacje więzień.

W Polsce zaś — prawnuki pegieerów.

Paweł miał sześć lat, gdy zniszczył flotę i planetę Robali. Osiem, gdy pociągnął komando elfów do najgłębszych lochów Mordoru. Dwanaście lat, gdy zbudował korporację multigalaktyczną.

Kiedy nie chodził do szkoły — a nawet kiedy chodził, duchem i tak będąc na lekcjach nieobecny — prowadził wojny, stawiał miasta-twierdze, przewodził radom nadzorczym, negocjował pokój między państwami, planował strategie szturmu przez czarne dziury i szczeliny czarnej magii.

(A munchkin way of life.

Potem już tylko nolensum).

Wstaje o świcie, myje zęby, sprawdzając operacje gildii z innych stref czasowych, kto wykonał zadanie, kto zawiódł, co się wydarzyło na frontach, jak zmieniły się ceny magicznych pierścieni i generatorów pól siłowych, jakie plotki krążą w komnatach aliansów, idzie nakarmić zwierzęta, a obora jest zamczyskiem klanu bałkańskich wilkołaków, stuletnie psy w żelaznych zbrojach wprowadzają go do sali kolumnowej, czeka świta człowiecza, czekają nadzy wodzowie, Paweł prezentuje insygnia, obnażają kły, negocjuje aneksję królestwa podziemi, dojąc krowy, podbierając jajka kurom, przy śniadaniu zaś, którego straceńcza obfitość stanowi dla matki podstawowy rytuał dnia, obserwuje z orbity Saiussa IV lądowanie na dryfujących w lawie diamentowych wyspach ciężkich krążowników z piechotą androidową, po czym awataruje się tam w sześciorękiego mecha i z pełną drużyną złożoną z weteranów Bandy Trojga zstępuje do wnętrza wulkanu-skarbca miliardletniej AI ze wszechświata lustrzanej symetrii bozonowo-fermionowej, rajd trwa ponad sześć godzin, biegną po kilometrowych strunach topniejącego szkła nad oceanami ognia, w brylantach wielkich jak miasta walczą z nieskończonymi zastępami rycerzy von Neumanna, szturmują fortece FTL-owych mózgów przedwiecznej matematyki, z rozłupanych pancerzy nieludzkich mechów wyjmują rozpalone wnętrzności plazmowe, skarby obcej robotyki, które następnie wmontowują w swoje pancerciała, przez długie minuty bawiąc się w arkuszach kalkulacyjnych takimi i innymi kombinacjami współczynników, liczba możliwych konfiguracji jest prawie nieskończona, a każda konfiguracja oferuje nowe wspaniałości, inne moce, fantastyczniejsze Osiągnięcia, i czasami zdaje się małemu Pawłowi, że największa przyjemność, a więc i sens najgłówniejszy szlai zawiera się właśnie w owym modelowaniu potęg, które pozostają zawsze tuż poza zasięgiem gracza, w marzycielskim strojeniu super-hiper-spec potencjalności, w kolekcjonowaniu unikalnych artefaktów dla samego ich kolekcjonowania, dla sycenia się wyobrażeniem, co MÓGŁBYM zrobić, gdybym zebrał wszystkie sto Klejnotów Xuga, cały tuzin sprzęgów V-96, komplet szyfrów kwant-tantrycznych, i tak upływają mu kolejne godziny, i kiedy w końcu gildmistrze Bandy Trojga docierają do odwróconej kawerny postperowskitowej, w której bije zmiennowymiarowe serce boga ur-fizyki, matka ciągnie Pawła za uszy do kościoła albo do sklepu albo do sąsiadki, albo po prostu na obiad, i bitwa straszliwa toczy się na talerzu z kopytkami z cebulą, w górze wiszą dziesiątki tysięcy widmowych obserwatorów z całego świata, wszystkie gildie i strefy czasowe patrzą, jak drużyna Pawła włamuje się do kieszonkowego wszechświata pełnego artefaktów pochodzących sprzed ostatniego nerfingu fizyki, pełnego boosterów i bomberów stworzonych, zanim czas oddzielił się od przestrzeni, gdy jeszcze wszystkie cztery moce natury mieściły się w jednym języku, power to the people of Kos, i usadzony przy oknie, w które monotonnie bije wieczorny deszcz, obierając zamokłe ziemniaki pod szaro-brunatną ikoną błotnistego podwórka, Paweł dogląda podziału łupów oraz koordynuje budowę reprezentacyjnego miasta-domu Bandy Trojga, które zawiśnie między światami na fundamentach najwyższych magii-technologii każdej ze szlai, tam prowadzić będzie negocjacje dalsze: o władzę, o zasoby naturalne (nienaturalne), o strefy wpływów i kształt każdego ze światów ducha, kształt gry — albowiem najmniejszy ruch w grze grę od nowa tworzy, a im kto mocniej wpływa na kierunek rozgrywki, tym głębiej rzeźbi samą postać świata, na tym wszak polega różnica między plają i szlają, że w tej drugiej nie możesz być jedynie odbiorcą, chcąc nie chcąc, kreujesz dla siebie i innych nowe, niespodziewane doświadczenia, każdy dzień jest inny, każda rozgrywka zaskakująca, każda interakcja nieprzewidywalna, wszystko płynie, wszystko się zmienia, witajcie, dziatki, w kraju Proteusza.

Tak się bawił, tak się bawił, tak się bawił.

(Wspomnienie z dzieciństwa Pawła, wspomnienie z dzieciństwa Homo proteo).

Ucieczka od matki ojca domu wsi sąsiadów Qqsynów błota gnoju zdarzyła mu się tak samo jak wszystko inne w życiu Pawła Kostrzewy:

Niechcący. Mimo woli. Przy okazji.

Nie skończył podstawówki, a spółki kreatywów kusiły go kontraktami na wyłączność.

Znali go z REPUTACJI.

(Dyplomy i tytuły to atrapy kompetencji. Stosuj, dopóki nie masz rzeczywistego dorobku.

On miał).

Coś jednak przecież zadecydowało na samym początku.

Wszystkie dzieci się bawią, wszystkie dzieci żyją przede wszystkim w duchu; na ziemię sprowadzamy je przemocą. W czym miałby więc Paweł być wyjątkowy?

Na czym polega ta szczególna cecha umysłu i charakteru?

Że byle skrawek plastiku — a dłonie już sięgają, już wykręcają kształt koślawy w potwory rycerze kwiaty trąby bomby transformersy, a mózg eksploduje fontannami kolorowych kłamstw.

Co to jest?

Skąd się bierze?

Czym się żywi?

Nie był też Paweł autystą-eskapistą niezdolnym do współżycia z innymi ludźmi. Nie ma szlai bez współpracy, życie społeczne jest grą, gra jest życiem społecznym.

Nie opuszczając gminy-padliny, oplótł był konstelacjami znajomości Polskę i świat.

Nowe mapy nieba

Zaczyna się od prostej funkcji ważonej.

Przyjrzyj się swojemu życiu i każdemu kontaktowi z innym człowiekiem przypisz numeryczne wartości:

czas trwania

intensywność

częstotliwość

korzyść praktyczną

odczuwaną przyjemność

chęć ponowienia

Teraz przedstaw sobie tę sieć połączeń w postaci graficznej. Proporcjom numerycznym odpowiada wzajemne położenie w sieci oraz grubość łączących osoby linków strun synaps żył.

(Tylko takie odległości mają znaczenie. To są prawdziwe dystanse międzyludzkie.

Nie metry i kilometry gnoju).

Ty zawsze znajdujesz się w centrum. Wokół ciebie — twoja konstelacja.

Zmienia się w czasie. Aktualizowana w miarę jak zmieniają się twoje priorytety i tryb życia. Gwiazdy przesuwają się po nieboskłonie. Gasną i rozbłyskują.

Mrugnij — ułożą się jeszcze inaczej. Możliwych konstelacji jest nieskończenie wiele.

Zazwyczaj wszakże obracasz się w czterech, pięciu, sześciu głównych.

Jedna jest konstelacja genetyczna

Jedna lub dwie lub trzy konstelacje przeszłości (znajomi z minionych etapów życia, których nie porzuciłeś za sobą)

Jedna lub dwie konstelacje hobby

I jedna konstelacja pracy

Pozostajesz w nich punktem wspólnym, lecz ich gwiazdy rzadko się mieszają. Konstelacje tworzą relacje nieprzechodnie. (Znajomi twoich znajomych nie muszą być twoimi znajomymi).

Gwiazd pierwszej wielkości świeci cztery, pięć. To te, które obserwujesz na co dzień. Poświęcasz im trzy czwarte uwagi.

Gwiazd drugiej, trzeciej wielkości — tuzin może.

Jeszcze słabszych — w sumie półtorej setki. To constans, więcej mózg nie obejmie. Choćbyś był królową-matką, duszą towarzystwa, swatką powiatową. Na stu pięćdziesięciu łamią się gildie i kabały, po stu pięćdziesięciu spółki kumpelskie morfują w bezosobowe korporacje.

Gwiazd krótkookresowych — komet, planetoid na ekscentrycznych orbitach, supernowych — możesz zaś mieć nieskończenie wiele. Konstelacje zmieniają się nieprzerwanie.

Te główne — rzadko obejmują więcej niż dziesięć gwiazd każda.

Te tymczasowe — obracają tysiącami, dziesiątkami tysięcy ciał.

(Policz, z iloma ludźmi minąłeś się na ulicy. Z iloma wymieniłeś w duchu słowo obraz myśl wrażenie towar skrawek duszy.

Dzisiaj, wczoraj, w zeszłym roku, w życiu).

Nie zwracasz na nich uwagi, nie pamiętasz, a przecież są ważni. Im gęstsze te sieci tła, tym łatwiej utrzymać głowę ponad powierzchnią nolensum.

Im większa dusza publiczna w proporcji do duszy prywatnej — tym wyższy poziom serotoniny.

Niektóre z konstelacji odbijają nawet położenie ludzi w przestrzeni fizycznej: konstelacje lokalne, geotagowany socjal królestw.

To jednak mniejszość. Na co dzień odmienne reguły rządzą astronomią ducha.

Te same gwiazdy oddalają się i przybliżają, gdy inaczej ustalisz wagi: ważniejszy zysk — ważniejsze uczucie — ważniejsza długość kontaktu — ważniejsza liczba wspólnych znajomości — ważniejsze jeszcze co innego.

Kotka z zeszłej nocy w konstelacji socjalnej wisi tuż pod Księżycem; ale w konstelacji biznesowej nie masz jej w ogóle.

Sam krążysz po orbitach tysięcy innych ciał astralnych. Choćbyś nie wychodził z mieszkania i ciął ducha do kości — świecisz tam w obcych gwiazdozbiorach.

Ktoś gdzieś kiedyś. Słowo, uśmiech, ping.

I zapamiętał. Nie przewidzisz.

Może jesteś niespełnioną miłością jego życia. Do której nie miał odwagi się odezwać.

I przez lata nie stracisz Jowiszowej pozycji na jego niebiosach.

Nawet nie podejrzewasz, kto w tej chwili żyje twoim życiem. Pastuch z Mongolii. Król Wielkiej Brytanii.

Zaczęło się od samoorganizujących książek adresowych i prostych narzędzi social networkingu, od aplikacji lifestyle’owych dla bezdzietnych singli wielkomiejskich. (Wszyscy będziemy bezdzietnymi singlami wielkomiejskimi).

Co potężniejsze klastry konstelacji skomercjalizowały się, podklejając bezpośrednio pod królestwa.

Grawitacja przyciąga gwiazdy w skupiska, zapadają się ku wspólnemu środkowi masy. Członkowie tych samych konstelacji długoterminowych upodabniają się nawzajem do siebie.

Czyli do kogo? Do bezosobowych atraktorów, do wypadkowych kolektywnej podświadomości. Wydestylowanych z polityki, z religii, a najczęściej — z popkultury.

Uzyskawszy autonomię, rządzą one tymi, którzy usiłowali rządzić nimi.

(Jesteś swoim ukochanym systemem operacyjnym. Jesteś marką swoich butów. Jesteś ulubioną plają. Jesteś linią karoserii swoich samochodów).

Polityka rozgrywa się na naszych oczach na niebie. Żadna jedna ryba nie rządzi ryb ławicą — a jednak skręcają wszystkie w tę samą stronę.

Dzisiejsza astronomia ducha to nauka rozległa i subtelna.

Z alabastrowych blanków atlantydzkich Wież Mądrości i Zagłady Paweł śledzi przemieszczenia tych gwiazd z czujnością średniowiecznego astrologa.

Zlikwidowawszy jedną z głównych konstelacji, musi obliczyć od nowa tabele precesji i kalendarze wschodów i zachodów.

Jednakże atlasy duszy prywatnej stanowią zaledwie dodatek do atlasów publicznych. Cała Polska wisi na Rozgwieździe, cały świat — na pekińskim Astrolabium i Hubie 400 z Kinszasy.

Zresztą systemów jest multum. Każdym słowem czynem transakcją myślą kontaktem pozostawiasz ślad w duszy publicznej.

It’s official. Twoja dusza publiczna jest paszportem, kartą kredytową i odciskiem palca.

Świecisz na miliardach gwiazdoskłonów, czy tego chcesz, czy nie.

Trenowany przez mędrców migotliwych i kryształowe automata Atlantydów, Paweł śledzi obroty ciał niebieskich — astronomia prewencyjna ostrzeże go w porę przed hackerami serca.

W królestwie MorganChase/Haalsa-DoctorWho nie ma przypadkowych znajomych.

Nakarmiony nieufną matematyką duch starożytny wskazuje podejrzane gwiazdy.

Które łamią prawa fizyki międzyludzkiej

Których przemieszczenia wyprzedzają naturalne epicykle

Które świecą mocniej, niż powinny

Oto ktoś się pojawia coraz częściej wśród znajomych twoich znajomych. (I znajomych znajomych znajomych).

Ktoś wyemigrował wtem do twojego królestwa.

Ktoś wkupił się do twojej gildii.

Powtarza się w logach twoich szlai.

Zacieśnia wokół ciebie spiralę w duchu. Maksymalizując prawdopodobieństwo zadzierzgnięcia znajomości.

Paweł od tygodni obserwuje orbity Urszuli Hawel, który był jednym z developerów Gejzeru.

Musieli się zetknąć w pracy przy jakiejś okazji; Paweł nie pamięta (może to wygejdżował). Ale Urszula widać pamięta dobrze, bo poluje na Pawła w duchu i w gnoju, krwiożercza kometa.

Doszło do tego, że Hawel czyta te same książki co Paweł i jada te same potrawy; budzi się i kładzie spać o tych samych godzinach.

Czego chce? Paweł podejrzewa najgorsze: miłość, przyjaźń.

Zstępuje z wieży do piwnic studziennych: tu czarne kałuże metaliczne odbijają niebiosa odwrócone, tu się uprawia astronomię głębi.

Bardziej wyrafinowani Keplerowie ducha rozrysowują bowiem mapy wprost na twoim kogito.

Rejestrują najsłabsze drgnięcia duszy prywatnej i z nich projektują obraz konstelacji. Nie one się przesunęły, lecz ty między nimi.

To znaczy — jeszcze nie, jeszcze się nie poruszyłeś w publicznej.

Ale chciałbyś. (Nie wiesz, a chciałbyś).

W którą stronę? Ku której gwieździe? Węzeł grawitacyjny jakiego czarnego giganta zasupłał ci serce?

Na smolistej membranie płynnego metalu wirują mandale podświadomości. Paweł prześledził trajektorie, przedłużył wektory i pochyla się nad wskazaną przez nie pulsującą gwiazdką.

Ilona Rosa.

Czy powinien być zdumiony? Pamięta, że sprawdzał ją zaraz po owym uroczym epizodzie szantażowym. Ale wszystko, co potem — to ruchy ciemnej materii, oddziaływania niewidocznych mas, ukryte stałe kosmologiczne jego id.

Wypadkowa tysięcy pozornie losowych wyborów: że zaczął coś czytać, że obrócił głowę, wynurzył się na sekundę z nolensum, zawahał się w szlai, zapatrzył dłużej na kogoś, na kogoś zamknął oczy — to wszystko wskazuje nieomylnie kierunek dryfu jego konstelacji.

Czego pragnie? Za czym błądzi? Ku czemu piłuje mózg?

Przecież nie oszuka siebie samego, już mu podstawiono lustro. (Pękła czaszka).

I co teraz. Skoro odkrył wektory serca. Wpisze sobie blokadę? Czy świadomie pójdzie naprzód?

Wszak Rosa też z pewnością czuwa z lunetą wycelowaną w zodiaki swoich ofiar.

Popijając potem napar miętowy na tarasie ponad wieczorną panoramą Atlantydy, Paweł wyobraża sobie, jak złotą igłą czarodziejską wkłuwa się w żyłę Ilony Rosy i wykrada z niej bezcenne serum antynolensowe, skarb Rajmunda Gawriły, Immortality +100.

Smoking gun & cigarettes

— Tak go znaleźliśmy.

Szybkim łykiem ginu zmyłem z podniebienia aromat śmierci. Koroner nie skomentował zbezczeszczenia barku denata. Była to ta pora nocy, gdy nawet kalifornijskich koronerów opuszcza ochota do szyderstw i czarnego humoru.

Detektyw porucznik Kach i detektyw sierżant Golsky szacowali zwłoki z półdystansu, jeden wyprostowany, dłonie w kieszeniach, drugi przykucnięty, obaj z papierosami przyklejonymi do warg. Zamordowany spoczywał między regałem i donicą z egzotycznym kwieciem koloru nieświeżych podrobów, w pociesznej pozie z nienaturalnie rozrzuconymi rękoma i nogami. Widywałem takie figury na fotografiach samobójców, co zeskoczyli z dachu wysokościowca, a także w dziecięcych bohomazach.

— Wy, to znaczy kto?

— To znaczy ja i dusza na moim ramieniu.

Kach przesunął wzrok na mnie, ale wyraz jego oczu się nie zmienił, nadal patrzył na trupa.

— Któregoś dnia, Coss, trafisz na gliniarza bez poczucia humoru.

— To niemożliwe, nie ma takich w tym mieście, panie poruczniku.

Koroner ściągnął gumowe rękawiczki.

— Pojedyncza rana od kuli, prawdopodobnie kaliber dwadzieścia dwa, wlotowa w potylicy, brak wylotowej, śmierć na miejscu, trzy do pięciu godzin temu, dokładniej po sekcji, dobranoc.

— Dwadzieścia dwa? — Kach przestąpił ponad zwłokami. — A pan mecenas co miał zarejestrowane?

Golsky przekartkował notes.

— Colta trzydziestkę ósemkę.

— Mało krwi. Powiadacie, że tak go znaleźliście? I gdy już oproszkujemy dom, to nie zobaczymy waszych odcisków na połowie sprzętów?

— Na klamkach, przy drzwiach, na włącznikach światła. Na telefonie.

— Na barku.

— Na barku — przytaknąłem, nalewając sobie drugą szklaneczkę.

Porucznik Koch stał już okrakiem nad głową denata, plecami do gabinetu, z dłońmi splecionymi na karku, a miał kark, na którym można było zaplatać liny okrętowe.

— Jak to widzicie, sierżancie?

Golsky podźwignął się z przysiadu, zmrużył lewe oko i wycelował w porucznika ogryzionym ołówkiem.

— Nie ma innego powodu, żeby pakować się nosem w kąt między ten chwast i biblioteczkę. Musiała go tam ustawić pod lufą.

Podrapałem się w skroń.

— Dlaczego uważacie, że to kobieta?

— Dwudziestka dwójka — powiedzieli równocześnie.

— Jedenasta-dwunasta wieczór — dodał Golsky.

— Drinki na biurku.

— Odprawił służbę.

— I wylał na siebie galon wody kolońskiej.

— Wąchaliście go?

Spojrzeli na mnie z bezbrzeżną pogardą.

— Policjant nie wącha, Coss.

— Policjant przeprowadza oględziny.

— Podajcie jeszcze jej rozmiar buta i sukienki i pozwolę wam oględzić mój kapelusz.

Zaszli mnie z prawa i z lewa, wygasłe papierosy w ich ustach wskazywały przeciwne strony.

— Rozmiar buta i sukienki podasz nam ty.

— Przeceniacie moje zdolności dedukcyjne.

— Przeciwnie, doceniamy twoją zdolność do pakowania się w kłopoty.

— Odstaw tę szklankę, Coss.

— Albo jest twoją klientką, albo śledziłeś ją tu na zlecenie klienta.

— Jadłeś znowu to meksykańskie gówno? — zagadnął Golsky, zdejmując marynarkę.

— Nie.

— To dobrze, w rzygach cuchnie piekielnie.

Pierwszy cios w żołądek zgiął mnie wpół. Po szóstym wykrztusiłem na wzorzysty dywan mecenasa LeHaye’a nieprzetrawione resztki ryżowego makaronu i chińskiej sałatki.

Ponieważ nadal nic im nie zdradziłem, przesłuchiwali mnie, dopóki nie pojawiła się ekipa techniczna. Czyli do świtu, kiedy to wykulałem na różowiejącą we wschodzącym nad Los Angeles Słońcu Hammond Street i wypluwszy skruszony ząb, podreptałem dwie przecznice w górę Stripu, gdzie na parkingu za San Vincente zacumowałem swojego forda mainlaine sedana. Minął mnie po drodze bezpański kundel; raz łypnął zaropiałym ślepiem, po czym zaskomlał i uciekł. Zawsze możesz liczyć na szczerość psa i bezinteresowną brutalność gliniarza.

Od razu otworzyłem bagażnik. Skórzana torba znajdowała się na swoim miejscu, na oko wszystko wyglądało w porządku: trzy i pół tysiąca dolarów w używanych piątkach i dziesiątkach, tak jak je zostawiłem.

Przeglądając się we wstecznym lusterku, starłem chusteczką z twarzy krwawe ślady. Na sińce i zadrapania nie poradzę. Słońce dopiero wstawało, doświadczenie uczy, że warto poczekać do wieczora, po cóż marnować lepce i bandaże na półprodukt.

Skręciłem na bulwar i zatrzymałem się przy najbliższej skrzyżowania budce telefonicznej.

Odebrał w połowie drugiego sygnału.

— Tak?

— Paul Coss.

— O Jezu, dzięki Bogu, niech pan mówi, niech pan mówi!

— Sprawa się skomplikowała. Musimy się spotkać.

— Ale czy pan je ma? Czy wszystko poszło okay?

— Zależy, jak na to patrzeć. Nie mam negatywów. Z drugiej strony LeHaye już nigdy nie będzie pana niepokoił. I zachowa pan trzy i pół kawałka, to też miły bonus, jak mi się zdaje.

— Nie rozumiem. Co pan tam nawyrabiał?

— Musimy się spotkać.

— Za godzinę na parkingu przed Stackym.

Nacisnąłem widełki i wykręciłem numer biura, a potem numer Sapera. Nie odpowiadał. Nie wrócił jeszcze. Albo nadal śledzi czarnego cadillaca.

Zatrzymałem się na kwadrans w barze z widokiem na ocean. Barman dopiero wstał i dlatego był tak zaspany, albo jeszcze nie zamknął lokalu po nocy i dlatego był tak niedospany. Zgarbiony starczo nad porysowaną ladą odprowadzał mnie oczyma wypalonego proroka. W owej porze oczyszczającego zmysły światła defilują przed pijakami, dziwkami i bezdomnymi widma i upiory miasta, milczące sylwety z wyblakłego celuloidu życia. Nawet gdyby go potem przesłuchiwali Kach & Golsky, barman nie potrafiłby stwierdzić, czy mu się zaledwie nie przyśniłem.

W obskurnej toalecie cichego jak kostnica przybytku tytoniu i gorzały płukałem usta, by pozbyć się kwaśnego smaku wymiocin i krwi. Z pękniętego lustra spoglądało oblicze zdjęte wprost z trzecioplanowej postaci detektywa z jednej z tych niskobudżetowych produkcji, na jakich zrobił fortunę mój klient. Wcale dobrze na mnie nie leżało. Nacisnąłem ostrożnie chrząstkę nosa. Strzeliły flesze. Ile jeszcze takich nocy, ile poranków.

W fordzie pod zapasowym kołem miałem browninga dziewiątkę w kaburze na szelkach, z dodatkowymi magazynkami. Ponieważ nie było przy mnie Sapera, przyszło mi osobiście dźwigać artylerię. Odtąd kanciaste żelastwo tłukło mnie w żebra, skutecznie przypominając o ciężkiej ręce prawa w LA. Gdybym był człowiekiem rozsądnym, pojechałbym do szpitala prześwietlić się na okoliczność pęknięcia tych żeber. Zamiast tego zaaplikowałem sobie podwójnego johnniego walkera, podanego z niezmierzoną gracją z głębi snu barmana; widmo nalało widmu, po czym białe światło z powrotem przepaliło wszystko.

Mr. Griswold czekał na mnie w starym pickupie pośrodku pustego parkingu. Prawdopodobnie pożyczył wóz od swojego ogrodnika.

Pogratulowałem mu przemyślności.

— Wmieszał się pan w tłum idealnie.

Zerknął lękliwie w boczne lusterko.

— Żona chyba podejrzewa mnie o romans.

— Myśli pan, że wynajęła kogoś?

— Co? Dlaczego?

Rzuciłem mu przez okno torbę z pieniędzmi.

— Masz pan. LeHaye nie żyje. Nie udało mi się odnaleźć negatywów. Prawie minęliśmy się z morderczynią, nie wiemy, kiedy się tam zjawiła, mogła mieć czas zabrać całe archiwum mecenasa. Mój wspólnik siadł jej na ogon.

— Jezu Chryste. Czy policja…?

— Nie widzi pan, że nic im nie powiedziałem?

— Ale jak coś znajdą…

— To zależy. Czy odgadną motyw. Takie szczury w garniturach mają to w swojej naturze, nie obudził się przecież pewnego ranka z nagłym postanowieniem: a dzisiaj sobie zaszantażuję pana Benjamina T. Griswolda. Im dłużej ciągnął ten proceder, tym większa była szansa, że któraś ofiara nie wytrzyma i zapłaci mu gorącym ołowiem.

Siedział tam z dłońmi zaciśniętymi na kierownicy, wpatrując się w obieloną wapnem ścianę Stacky’ego naprzeciwko, zarazem mrużąc i wytrzeszczając blade oczy, zdesperowany kret.

— Więc to inna ofiara — wyszeptał. — Zabrała wszystko. Ona teraz ma.

Zapaliłem camela.

— Chyba niepotrzebnie się pan niepokoi. Najpewniej jeszcze dzisiaj zniszczy całość.

— Ale pan tego nie wie, Coss, pan tego nie może wiedzieć.

— Zapłacił mi pan za przeprowadzenie sprawy ze świętej pamięci mecenasem. Zważywszy na wszystko, uważam, że wywiązałem się z zadania.

— To dlaczego posłał pan za nią człowieka?

— Bo ten trup pozostanie przy moim nazwisku. W razie napadu policyjnej nadgorliwości wolę wiedzieć, czyj palec nacisnął cyngiel.

Otworzył torbę i wygarnął z niej na ślepo cztery pliki banknotów.

— No więc ja teraz panu płacę za odzyskanie tych negatywów, ktokolwiek je ma, ta pokrzywdzona dama czy jej stuletni dziadek, weteran wojny secesyjnej. Proszę.

Powoli wydmuchałem dym.

— I co dokładnie pan tu rozumie przez „odzyskanie”?

— Odzyskanie. — Wyjął następne dwa pliki. — Odzyskanie.

W oddali, na wzgórzach ponad Encino, srebrno-błękitne refleksy wygrywały poranne harmonie na czystych wodach basenów gwiazd Hollywoodu. Rozczochrane głowy palm kiwały się lekko na wietrze. Niebo było tak jasne, że Słońce wydawało się na nim zupełnie zbędne. Zaraz na białe chodniki bulwarów i czarny asfalt parkingów wyjdą ondulowane dziewczęta w kloszowych sukienkach i przystrzyżeni na Jamesa Deana muskularni chłopcy w wykrochmalonych koszulach z podwiniętymi rękawami. Godzinę przed śniadaniem policja odkryje w zaułku za restauracją albo w zaroślach za stacją benzynową zwłoki zasztyletowanej prostytutki lub porzuconego czarnego niemowlęcia. Już w mieście pieniądze przechodzą z rąk do rąk, już miasto nabiera powietrza w betonowe płuca.

Wróciłem do biura. Na wypadek, gdyby ktoś usiłował się włamać, drzwi zostawiam otwarte. Sprawdziłem lewą szufladę biurka — do niej wrzucamy kartki z informacjami. Saper najwyraźniej nie miał czasu wstąpić; nie spodziewałem się zresztą, że zdąży. Ze schowka pod koszem na śmieci wydobyłem butelkę z resztką szkockiej. Nie należy rozpoczynać nowego dnia pracy o pustym żołądku.

Wykręciłem numer Miss Spier.

— Panno Spier, dzień dobry, Paul Coss, były jakieś wiadomości?

— Tylko jedna, proszę zanotować: 5T498, Kalifornia 1949.

— Dziękuję bardzo, panno Spier.

Panna Spier ma siedemdziesiąt osiem lat, telefon i nigdy nie sypia; to wystarczające kwalifikacje, by dorabiać pięć dolarów tygodniowo jako sekretarka prywatnego detektywa.

Następnie zadzwoniłem do odrobinę tylko młodszej wtyki w Urzędzie Komunikacji. Nie było go jeszcze w pracy. Do dziewiątej zabijałem czas, budując z plików banknotów piramidki i snopki, składając dolary w kurczaczki i flamingi, a także dmuchając i gwiżdżąc do wnętrza pustej butelki. Kiedy już zabierałem się do wtykania we flaszkę zrolowanej forsy, Urząd obudził się do życia. Cadillac o numerze 5T498 został zarejestrowany na nazwisko Rose Lee, panny, zamieszkałej w dzielnicy nowobogackich w Thousand Oaks.

Zjechawszy z Ventura Freeway, zaparkowałem przecznicę wcześniej. W ostatniej chwili inteligentniejsza połowa mojego mózgu wykrztusiła myśl, by skryć zdezelowaną fizjonomię za szkłami przeciwsłonecznymi. Miałem w schowku trzy pary, w tym jedną należącą do Sapera: ogromne tarcze matowej czerni, w których wyglądałem jak Mickey Mouse z klapniętymi na twarz uszami. Ale przynajmniej nie nazbyt odrażająco, zdecydowała ta druga połowa.

Miss Lee mieszkała w parterowej willi w stylu hiszpańskim, z rozległym patio osłoniętym ukwieconymi drzewami jacarandy, za wysokim ogrodzeniem z kutego żelaza. Trawnika nie przyozdabiały różowe ptaki, pod drzewami nie stały kamienne nimfy i żaden posąg Murzynka nie strzegł furtki, co już czyniło pannę Lee osobą o najwyżej rozwiniętym zmyśle estetyki w dzielnicy.

Miałem czas przyjrzeć się budynkowi i okolicy, spacerując wzdłuż ulicy i z powrotem, a potem jeszcze tyłami posesji, i znowu przed frontem. Nigdzie nie zauważyłem starego lincolna Sapera, ale to o niczym nie świadczyło, mojego forda też nie było stąd widać. Czarny cadillac odpoczywał w cieniu na podjeździe. Zasłony i żaluzje w oknach domu pozostawały zasunięte, nie dostrzegłem żadnego ruchu.

Należało oczywiście przeprowadzić dłuższą obserwację i poczekać na raport Sapera, i o tym właśnie przekonywały się wzajemnie za czarnymi lustrami zaciśnięte pięści mojego mózgu — gdy za ogrodzeniem strzelił gaźnik samochodu, a zaraz po nim pękła torba papierowa, i to był sygnał: boks! Pierwszy cios przesądził sprawę, rozwaga padła pod prawym prostym brawury, wdrapałem się na ogrodzenie, zeskoczyłem w krzewy róż, wyjąwszy pistolet, wbiegłem od tyłu na patio, przeszklone drzwi były zamknięte, rozbiłem kolbą szybkę, otworzyłem, wpadłem do środka, półmrok, zasunięte story, salon, hol, jadalnia, schody, Saper leżał z przestrzeloną głową w progu bocznej sypialni.

Odbezpieczyłem browninga.

— Widzę pana.

Po prawej miałem lustro w złoconych ramach.

Ostrożnie przestąpiłem ogromne ciało. Długolufego colta czterdziestkę piątkę wciąż ściskał w dłoni. Zdążył wystrzelić, ale widać nie zdążył wcześniej dobrze przymierzyć.

— Raz się pomylił.

Siedziała przy toaletce między zasłoniętymi oknami, otulał ją miękki cień i jedwabny szlafrok barwy cyjanku. Rękę z dwudziestką dwójką opierała na blacie, drugą unosiła do czerwonych warg srebrne szczypczyki zaciśnięte na zapalonym papierosie. Dym pachniał goździkami. Nogi w czarnych pończochach i czarnych szpilkach wysunęły się spod jedwabiu, skrzyżowane, swobodnie zgięte. W gęstwinie jej rudych włosów diabeł krzesze ambicje i żądze.

— Rose.

— A więc wyśledził mnie pan.

Opuściłem pistolet.

— Nikt nigdy nie weźmie pani za bezradną ofiarę szantażu.

Mierzyła mnie spokojnym spojrzeniem, poprzez dym i cień.

— Wspólnicy, pośrednicy — widzi pan, jak kończą.

— Nie mam dla pani żadnej propozycji. Nie oferuję niczego. Nie zyska pani nic.

Zaśmiała się.

— Nic! A czego chce pan w zamian?

Ale tylko zaciągnęła się papierosem, znała odpowiedź. Zmrużyła powieki. Teraz odłoży szczypczyki, wygładzi szlafrok, wstanie.

— Na litość boską, niech pan zdejmie te okulary.

Zdjąłem.

Pisarze to programiści

Akuku!

Ludovic przysiada się do Pawła. Który udaje zaskoczenie.

Myślał, że śpię. Może i przysnąłem.

Na dachu Staruchy, pod gwiazdami, pod duchami.

Płyniesz, Paul, płyniesz. Kim była ta dama? Ach, nie było żadnej damy.

I kiedy tak siedzą w milczeniu, zagapieni na noc i miasto i światła, ich dusze publiczne mieszają się powoli, nastroje i asocjacje przenikają osmotycznie.

Paweł Kostrzewa i Ludovic Tuco należą do tego samego królestwa, to też pomaga. (Rozpoznali się już po kroju garniturów).

Obraz: spiralne mgławice kontrastowych farb zawijające się wzajemnie wokół siebie.

Ludovic proponuje szybki gejdż na dzikość serca. Paweł odmawia. (Strong Will +10%).

Ludovic, już ćwierć-Paweł, wyrywa zmiędzy dachówek chwasty i zaczyna je splatać w wianki i łańcuchy. Seksowne wróżki ze słowiańskiej mangi skaczą mu po ramionach i głowie.

Soundtrack: Menuet G-dur Beethovena.

Więc tak pracujecie. Jak ja wam zazdroszczę! Zazdrościłem.

Paweł się wzdryga. Czy właśnie pracował? (Odstawia żywca). Może rzeczywiście. Pracuje. (Nadal).

Dawno już przestał rozróżniać.

Wskazuje na miasto. To ten dystans. To poczucie oddalenia. I nawał chaotycznych bodźców. I światła Rorschachowe.

Rankiem, po przebudzeniu. I wieczorem, przed snem, w zmęczeniu ciała. Wtedy największa swawola w tańcach mózgowych.

Nie możesz myśleć o problemie i nie możesz o nim nie myśleć.

Odpływasz — nie odpływając — śnisz o czym innym — aż nagle się okazuje, że o tym właśnie. Zanurzony w odległych skojarzeniach swobodnych, odkrywasz ideę naprawdę oryginalną.

Która NIE WYNIKA z myśli starych.

Skąd się zatem wzięła? Nie wiadomo.

Francuz kiwa głową. Kiedyś uważałem, że zostanę wielkim pisarzem. Przeszło mi. To straszna misja. Pisarze to programiści.

(Zgejdżował się).

Paweł podchodzi do krawędzi, spogląda w dół. Lekko wychylony. Grawitacja łaskocze go w grdykę.

Rekiny podpływają do stóp, łaszą się ośmiornice, rafy koralowe wybuchają wielobarwnymi neonami na elewacjach budynków, podwodny wulkan rzyga czarnym dymem… Wzburzone są wody morza nolensum.

Ale posłuchaj syren, posłuchaj syren miasta. Znasz ten głos, czujesz ten zew w kościach.

(Miasto kusi, miasto czeka, miasto odda wam człowieka!)

Ludovic wytęczowuje obrazki samobójców rozchlapanych na bruku.

Paweł coraz mocniej tęskni za petrażoną. (Nie ma żony).

Cholera, nazbyt są kompatybilni.

Wymieszali się.

Wiem, co myślisz. (Siadł na krawędzi, opuścił nogi w przepaść). Pisarze i kreatywi w ogóle. My wymyślimy — a potem zmienia się to w rzeczywistość, podpływa i kąsa nas w kostki.

Szczęśliwi Balzakowie i Dumasy! Najwyżej się ktoś wzruszył, oburzył, słał listy do redakcji, zakochał się w fikcji. Żyła w głowach, żyła w słowach.

A teraz nie ma „tylko słów”.

Kultura jest programem automatycznie wykonywanym na ludzkości.

(But zsunął się i leci w dół. Chap! i zniknął w paszczy rekina).

Francuz francuzuje. Już rozpiął bielutką koszulę. Otwierają się za nim Champs Élysées (też wiosna).

Może nie powinienem się z tobą zadawać.

Wciąż mam pewność

(przysiadł przy stoliku kawiarnianym obok Sartre’a i Camusa)

że gdybym tylko wypuścił z siebie te zoologie czyśćce ogrody ewangelie śmiechy koszmary — nie minie wiele czasu, a staną się na moich oczach prawdą okrutną.

Wyrosną mi za oknami. (Z mojej głowy).

Złożą mi łby potarmoszone na kolanach.

Wylezą z oczu mojej córeczki. (Już nie córeczki).

Gdybym miał pewność

(zapala papierosa ponad swoimi nienapisanymi książkami)

że jestem kreatywem złym, to znaczy słabym — nie miałoby to wszystko znaczenia.

Ale podejrzewam co innego.

(Dlaczego się z tobą zadaję).

Paweł spluwa w bielmo na oku miasta. Mrugnął i konstelacje lokalne oślepiły go poprzez mury i sny. Jest nawet ktoś z Bandy Trojga — po ostrym gejdżu kopuluje właśnie z drzewem, osiem przecznic stąd. (Takie tagi).

Paweł waha się na krawędzi dachu. Czy wyskoczyć. (Do miasta).

I tak wahający się —

Ty za bardzo ostrożny jesteś, Ludo.

Nie można być ostrożnym. Nie można kontrolować kreacji.

Co naprawdę nowe i oryginalne — to zaskakuje ciebie samego.

Resztę wrzuć za darmo w publiczną. Niech się konsumendy pożywią na śmieciach z recyklingu.

Ludovic tańczy na stoliku kawiarnianym w oparach marychy.

Ostro-o-ożny! Ostrooożny!

Powinni zorganizować na was policję myśli! Pozamykać w klatkach! Zagejdżować na beton!

Paweł gotów przytaknąć. (Zgadza się sam z sobą).

Wiem. Książka czy inna plaja, bez różnicy. Kreatyw tworzy fikcję — fikcja wchodzi w umysły ludzi — ludzie realizują fikcję (bo mogą) — ludzie są tym, co napisane — literatura jest rzeczywistością, rzeczywistość jest literaturą.

Już nie tylko przebierają się za elfy i krasnoludy. SĄ ELFAMI I KRASNOLUDAMI.

Gal oklapł. Wczoraj Gondor R3 wszedł w recesję, musieliśmy wydobyć ostatnie palantiry. Jak się rozleje na inne klasyczne szlaje, skoczą ceny energii na północy gnoju.

Ha. Miałem w gildii proteociałowca

(a ten tu nadal rżnie drzewo)

który nie tylko się przeprojektował w elfa biolo — uszy, oczy, struktura kostna czaszki i palców, fizjologia — ale też zgejdżował się na płask w nieśmiertelnego rycerza baśni. Aż odcięło go ni z tego, ni z owego. Ponoć zdonkiszotował swojego imama.

Cóż się dziwić, rycerz przynajmniej ma luksus OBOWIĄZKÓW.

Paweł ciska na pożarcie drugi but. Latająca ryba wynosi go na moment piętro wyżej. Śledząc trajektorię mokasyna, wpada Paweł w światło w oknie Adriana Utrałta.

A jakże. Mamy tu takiego. Rycerza 72.

72

Wszelki duch! (Oraz jego pluginy).

Ale proszę, proszę. W moje skromne.

I płyną, Utrałt przodem. Panie Pawle, próbował pan pieczeni trawnych? (Klucze: mięso trawa, steki bezczuciowe, humanitaryzm drapieżcy). A, to te dla kanibali. Fakt, można też wyhodować mięso ludzkie — które naturalnie nigdy nie było ciałem żadnego człowieka. Ale ja myślałem, że panu nie wolno. Mhm, smakowite aromaty.

Dlaczego nie wolno?

No bo rycerz, jeździec, wyniesiony. Ten, kogo obowiązują ostrzejsze kodeksy. Watykan zawsze jest przeciw nowościom.

(Co prawda, chrześcijanie od początku praktykowali kanibalizm rytualny).

Na co Utrałt rozświetla się meduzowo, włosy stają mu dęba w elektrycznej grzywie, skóra tęczuje, a z ust bucha obłok gorącej pary.

Wszył sobie w ciało nanopiezoelektryki, druty ZnO w polimerach. Jest swoją własną elektrownią.

Paweł podejrzliwy. Cóż to za rycerz proteuszowy? Cóż to za konserwa postępu? Niech mi tu nie oksymoronuje w oczy.

I już wyciąga język, żeby liznąć głębiej duszę Utrałta, gdy —

Teraz to rycerz 72: chwyta Pawła za rękę i powstrzymuje gest ducha. Allow me.

Copy & paste: Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przybyć zamierzał.

Powiedział też do nich: „Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą”.

A! Więc tak idziecie między ludzi. Jecie, co oni, żyjecie, jak oni. (Jak siedemdziesięciu dwóch Jezusa).

Po chwili: Nie, nie, to niemożliwe. Paweł kręci głową, oddalając się, odpływając, odlatując. Niemożliwe. To jest teatr. Nie da się żyć życiem Proteusza i zarazem dotrzymywać wiary kamiennym prawdom religii.

(Wspomnij Gucia, Pawełku, wspomnij Gucia salonowca).

Utrałt uśmiecha się pobłażliwie. Pokażę ci.

Proszę bardzo. Niech mnie pan nawróci. Enter PvP mode.

Rycerz 72 w mig dogania Pawła i ściąga go na ziemię, do Palestyny rzymskiej.

Spadają na miasto białego kamienia i czarnych dymów. Jerozolima? Wieczór, kwiczą osły i szczekają psy. Jezus moczy nogi na podwórzu przy studni i rozmawia z innymi brodaczami. Młoda kobieta kołysze w ramionach niemowlę. Chłopcy obrzucają się kamykami. Ludzie wchodzą i wychodzą, rozmowa wychodzi razem z nimi. Mówią do Jezusa, Jezus mówi do nich.

Tak obracają się dokoła żarna ludzkie.

Utrałt otwiera lokalne atlasy. Oto i Chrystusowe królestwa niebios: Jego konstelacje, gwiazdy nieprzeliczone na bliższych i dalszych orbitach, większe i mniejsze.

Co tak naprawdę stworzył Jezus? Co pozostawił po sobie?

Social network.

Przeczytaj Ewangelie, przeczytaj Dzieje Apostolskie.

Jak się propagowały memy, jak się ucierały poglądy. (Paweł i Adrian przeciskają się między dyskutującymi brodaczami, z kamiennego stołu podjadają chleb płaski, twardy, popijają kwaśnego wina mocno rozwodnionego). Posłuchaj, jak dyskutują. To był PROCES.

Chrześcijaństwo jest tworem lokalnego węzła starożytnego Facebooka.

Jak mówisz? — gejdż? Poproszę cię teraz, żebyś przegejdżował sobie kilka aksjomatów.

Siadają na cembrowinie za plecami Jezusa. Paweł jest lekko zniesmaczony. (Jasełka to w zimie). Żuje chleb i jednak słucha Adriana — ponieważ docenia ów ogień gorejący w człowieku, ponieważ pożąda tego serum antynolensowego.

Rycerz 72 nie przemawia; on zwierza się tobie, obejmując cię ramieniem i duszą, wchłaniając.

Mój Pawle, mój Szawle. Chrześcijaństwo kona nam w okowach Platona.

To nie Jezus uczył o wszechświecie wiecznotrwałych, niezmiennych bytów. To nie Jezus widział Boga poza czasem, spoglądającego z góry na przeszłość i przyszłość wytrawioną w kamieniu.

Masz rację, nie można mieć takiego obrazu rzeczywistości, takiego Boga i żyć w świecie proteo.

To nie jest Bóg trans-człowieka.

To nie jest Bóg trans-świata.

Nieustannej zmiany.

Ciągłego przepływu wszechmożliwości.

Wpływu wszystkiego na wszystko.

Gier słów, myśli, sensów. Gdzie nowe kształty wyłaniają się co sekunda z kształtów starych, już niknących, i nowy człowiek wyłania się ze starego człowieka, aby zaraz też zostać zastąpionym przez formę przed momentem jeszcze nie do pomyślenia.

Nic nie ISTNIEJE.

Wszystko SIĘ STAJE.

Przestaw to sobie w mózgu: każde being zastąp becoming.

Zobacz:

Świata przyszłej sekundy nie ma — on dopiero się stanie — o! właśnie się stał! (Eksplodują fajerwerki).

Cud!

Nie ma człowieka jutra — dopiero się stanie — o! cud nad cudy! (Fanfary).

Jedyna teologia przystająca do naszej rzeczywistości to teologia procesualno-relacyjna.

(Referencje: A.N. Whitehead, J.B. Cobb, D.R. Griffin).

Teologia 72, Bóg Stający Się.

Paweł przełyka z trudem. Pogodziliście katechizm z Proteuszem? Sztuczki studenckie!

Kundel poddreptał do Utrałta, Adrian drapie go za uszami. Gruby rzemieślnik przegania wszystkich z podwórza. Jezus ziewa, szarpie się za brodę. Utrałt wskazuje go palcem i zatrzymuje Palestynę w pół klatki.

Myśl o tym jak o różnicy między plają i szlają.

Teologie świata statycznego odgrywały przed tobą Ziemię i niebiosa niczym napisaną z góry plaję, w której nic się nigdy nie zmieni.

Teologia świata płynnego zaprasza cię do szlai: zabijesz tego potwora w sobie i Bóg następnej sekundy będzie już innym Bogiem, bo potwór dotykał także Jego. (Wszystko Go dotyka).

Albowiem wszystko jest doświadczeniem, wpływem, czuciem-doczuciem.

Palestyna rusza z miejsca, Jezus się potyka, przewraca, mężczyźni się śmieją.

Rycerz 72 szepcze już prosto do ucha, do wnętrza głowy, wszedł pod czaszkę. (Zaprosiłeś mnie).

Zapomnij o Platonie i zapomnij o Kartezjuszu. Materia i duch są jednością — bo też nie są materią i duchem, jak je rozumiesz.

Powinniśmy mieć inne słowa: inne „doświadczenia”, inne „czucia”. (Doczucia).

Copy & paste: Każda nauka musi wynaleźć swoje własne narzędzia. Dla filozofii takim narzędziem jest język. Dlatego filozofia przeprojektowuje język w ten sam sposób, w jaki w świecie fizycznym przeprojektowuje się zastane instalacje.

Najpierw popatrz na zwierzęta i rośliny: nie muszą mieć świadomości, by doświadczać, prawda? (Kundel liże ci dłoń. Muchy podrywają się do ucieczki, gdy trzepniesz ręką).

Świadomość to świeczka na wietrze. Sam przez sporą część życia tkwisz w ciemnościach. Na przykład śpiąc. A przecież wtedy odczuwasz, doświadczasz. (W innym przypadku nie obudziłby cię najgłośniejszy budzik).

I gdzie przebiega granica? Wiemy, że ameby i pantofelki także doczuwają. (Nieświadome). Reagują na wpływy zewnętrzne. Wywierają wpływ. Zmieniają się pod naciskiem doświadczeń.

Komórka zatem.

Neuron.

(Pozbądź się przesądów biolo!)

Neuron, konglomerat białkowy.

Sprzęg cząstek chemicznych.

(Doświadcza. Doczuwa. Wpływa).

Molekuły.

Kwarki.

Funkcje falowe.

Subtelne fluktuacje faktury czasoprzestrzeni.

(Na co ty mnie nawracasz, na nową kwant-grawitację?)

Od najniższego do najwyższego poziomu — wszechświat jest doświadczeniem, doczuciem.

Nie istnieje zewnętrzna wobec ciała dusza i jakaś równoległa rzeczywistość idealnych niezmienników.

Nie istniejesz „ty” („ja”) niezależny od nieustannego przepływu doczuć. Nie ma substancji oddzielonej od właściwości.

Odejmij wszystkie doczucia, odejmij wszystkie jakości — że myślisz, że masz dwie ręce, że oddychasz tlenem, że masz takie a takie DNA, że jesteś obiektem trójwymiarowym — i co pozostanie?

Nic.

JESTEŚ tym przepływem doczuć.

Doczuwasz więcej i masz samoświadomość, bo tak zostałeś zorganizowany w swej złożoności — by potęgować potencjał doczucia. (Układem nerwowym. Mózgiem).

Lecz niczego ci nie dołożono „spoza”, ażeby uczynić cię człowiekiem.

Dusza płynie w tobie jak prąd elektryczny w kablu. Który elektron „jest” prądem? Żaden. Wszystkie.

Materia i duch są jednością.

Tak naprawdę już to wiesz. Wiedziałeś od dawna.

Czy żyjąc życiem Proteusza, w ogóle dostrzegasz jeszcze różnicę między doświadczeniami świata materii i doświadczeniami świata ducha?

Czyż nie doczuwasz ich w równoległych salwach bodźców

parkietu pod stopami

soundtracku w uszach

moich słów

wgejdżowanego wspomnienia

tego kamienia, tego chleba, tego gwaru aramejskiego

swędzenia tagów na skórze

przypływu duszy publicznej

zapachu miejskiego powietrza

zapachu powietrza nad Adriatykiem, metanu na Tytanie, tensorów metrycznych w Riemannlandzie

dowolnego contentu plai/szlai

Czyż nie?

Wszystko to są porcje doczucia.

Nie ma oddzielnej „narracji świata” i oddzielnej „narracji myśli”.

Liczy się tylko, jak te doczucia wpływają wzajem na siebie.

I jaki wobec tego powstaje z nich nowy świat — ten, który nie istniał jeszcze przed chwilą — i który zaraz zniknie — zastąpiony przez kolejny — i kolejny — i kolejny — i kolejny — i kolejny — kiedy to mówię — i kolejny — i kolejny —

(Zawrót głowy. Za szybko, za szybko!)

Zapomnij o Nieruchomym Poruszycielu.

Odwrotnie niż w chrześcijaństwie arystotelesowskim, w chrześcijaństwie 72 potęga Boga polega nie na tym, że On wpływa na wszystko, a nic nie wpływa na Niego, odwiecznie niezmiennego, pozaświatowego, nieodczuwającego — lecz właśnie na tym, że każde najmniejsze doświadczenie, każda drobina doczucia człowieka i psa i bakterii i elektronu dotyka Boga i Boga zmienia.

Bóg jest ciągłym procesem przekształceń pod wpływem wszystkich innych przekształceń.

Bóg STAJE SIĘ z chwili na chwilę, tak jak STAJE SIĘ wszechświat.

Przegejdżuj sobie o sto osiemdziesiąt stopni Władzę, Siłę, Mądrość.

To nie ten, co siedzi na tronie na wysokościach: widzi wszystko, rządzi wszystkim, nikt nie widzi jego, nikt nie rządzi nim.

Nie zakuci w zbroje mocarze, którzy rozdepczą bez wysiłku dziecko i mysz, a żaden dziecka uśmiech ich nawet nie draśnie.

Nie czołgi ducha, matematyki zimne, Big Bangi umysłu.

Najwyższą Potęgą jest zdolność do otwierania się na świat i wpływy ze świata.

Zdolność do tworzenia samego siebie wciąż na nowo z tego, czym byliśmy uprzednio i co na nas wpłynęło.

Zdolność do wpływania na świat dokoła po przyjęciu jego wpływów.

Bóg zaś stanowi najwyższą realizację tych zasad. Należy do wszystkich konstelacji bytów. Jest królestwem królestw.

Paweł coś podejrzewa. Wyszli na ulicę i schodzą w dół wzgórza, ku murom miejskim. Handlarz fig niemalże wciska im w usta wysuszone owoce.

Paweł przeżuwa długo.

Mhm. Podaje mi pan na tacy Boga kreatywów. Ja mam inne doświadczenia. Momenty twórczości to rzadkie przebłyski, kilka klejnotów rozrzuconych po pustyni. Pierwotnym żywiołem jest zaś nolensum — te miliony ton piasku, które nas zasypują, przytłaczają, unieruchamiają.

I rzuca Utrałtowi cały pakiet pojęciowy.

Rycerz 72 przełyka na sucho.

Nie, nie, nie. Źle to widzisz, znowu źle.

Nawet foton ma swój zakres wolności! Lewa czy prawa szczelina, nie zdeterminujesz.

Każda taka „decyzja” tworzy go na nowo, i tworzy świat z nim, przemienionym.

Dla bytów bardziej złożonych zakres wolności — potencjał kreacyjny — drzewo możliwości — rośnie proporcjonalnie.

Paweł podnosi spod muru skorupy rozbitego garnka, rzuca gliniane odłamki na ubitą ziemię. Czy ja tworzę? Coś nie może powstać z niczego.

Utrałt przesuwa czubkiem buta kanciaste kawałki, aż układają się w symetryczną rozgwiazdę.

Świat sam w sobie powtarzałby tylko konfiguracje chaosu. Nie zrozum mnie źle: Bóg nie jest „przyczyną” tego, co nowe. Nie jest siłą zewnętrzną. Kiedy tworzysz, to TY tworzysz.

Bóg jest tym, co umożliwia jakiekolwiek tworzenie.

Paweł wskazuje kciukiem loże szyderców, pod flagami Cynizmu, Politowania, Dekadencji.

Soundtrack: złośliwy śmiech.

Cóż to za dowód? Pan wybaczy.

Utrałt był już wcześniej i na tej ulicy. Dowód? Nie, skądże.

Copy & paste: Nie dysponujemy niczym w rodzaju dowodu. Konfrontujemy jedynie system teorii z pewną interpretacją faktów. Dedukcje w tej sferze myśli nie mogą być postrzegane jako nic więcej aniżeli sugestie co do tego, jak problem się przemienia w świetle owego systemu.

No. Powiedzmy. Ale nawet jeśli. To cóż to za religia?

Poszliście między ludzi, żyjecie ich życiem, życiem Proteusza. Lecz wykonawszy całą tę robotę metafizyczną, chrześcijaństwo 72 najwyraźniej odcięło się zupełnie od nadbudowy rytuału, etyki, praktycznych nakazów. (Bo wtedy konkretne being znowu wykopałoby za drzwi wiecznozmienne becoming).

Mylisz się. Teologia 72 bezpośrednio kształtuje przykazania życiowe.

Chodź.

Zstępują do bramy. Zanurzają się w długi cień muru — i wszystko się odwraca.

Zimniej. Ciemniej. Okrutniej.

Żołnierz bije drzewcem włóczni czarnoskórą kobietę w ciąży, brzydką i nieludzką w swych tautażach i bliznach.

W zaułku opodal beznogi żebrak jęczy jednostajnie poprzez ból gangreny. (Soundtrack: gangrena).

Dzikie dzieci bezdomne ścigają się wzdłuż muru; dwie bandy. Dogonili się. Walczą. Gryzą. Chłopiec gwałci dziewczynkę.

Żołnierz podrywa się z posterunku i przepędza je wszystkie, płazując do krwi.

Wraca. Machinalnie kopie kundla. (Obrzydliwego, zawszonego).

Grupa mężczyzn w zawojach pustynnych targuje się błagalnie z wartownikami. Nie zostaną wpuszczeni do miasta. Zdradzają ich monstrualne anatomie ukazujące się spod zawojów.

Nie przynależą.

Soundtrack: gangrena.

Rycerz 72 zaciska dłoń na ramieniu Pawła. Widzisz? Widzisz? Widzisz?

Szlajasz się przecież po dawnych wiekach. Nawet z tamtych fikcji masz porównanie.

Jaka jest główna różnica na sto, dwieście, tysiąc, dwa tysiące lat wstecz i dawniej? Pomijając scenografie i tech.

Zakreśl wokół siebie okrąg: co wewnątrz — temu możesz współczuć; co na zewnątrz — to tak obce, że serce nie dotknie.

Kto mieści się wewnątrz kręgu?

Najpierw tylko samce tej samej krwi

Potem — tego samego przymierza

Potem — tego samego bóstwa i ciała

Potem — także innego koloru skóry i kształtu oczu

Potem — także samice

Potem — także petraseksualiści innych modów

Potem — także ssaki z rzędu prymatów

Potem — także wszystkie inne ssaki

Potem — także proteoseksualiści i proteosomaci

Potem — także ptaki, gady i płazy

Teraz — ryby i AI poturingowe

Jutro — rośliny i homeostazy eko

EMPATIA DĄŻY DO NIESKOŃCZONOŚCI.

Bo czy istnieje tu jakiś próg, granica nieprzekraczalna? Każda cezura stanowi sztuczne kryterium, odbicie przesądów kulturowych epoki.

Śmiejesz się ze współczucia drewnu? Bo odrobinę zbyt wcześnie się urodziłeś. Twoi pradziadowie śmiali się ze współczucia małpom.

I każda epoka ma swoich świętych Franciszków, sufrażystki, Zielonych. Ale co stanowi asymptotę tego procesu?

Empatia wszechogarniająca.

Braterstwo wszechświata.

Łączność wszystkiego ze wszystkim, otwarcie na każde doczucie.

Nie ma radykalniejszej etyki i drastyczniejszego przykazania miłości.

Duch jest materią, materia duchem. Masz.

Wkłada w dłoń Pawła — co? — lekki przedmiot o twardych krawędziach — to jeden z tych odłamków glinianej skorupy, Utrałt musiał go podnieść i zabrać. Paweł obraca w palcach brudny śmieć.

Masz. (Rycerz 72 przemocą zacisnął na nim pięść Pawła). Najmarniejsza rzecz, z której tworzysz, którą tworzysz, którą doczuwasz — w duchu, w gnoju, bez różnicy — zapamiętaj: tak SIĘ STAJESZ.

Wszechświat jest także twoją kreacją.

Ponosisz odpowiedzialność.

(Wydech).

A teraz idź między ludzi.

Paweł podejrzewał, i ma już pewność.

Odlatując na grzbiecie skrzydlatej świni, śmieje się w duchu (duchu ducha).

Prawie dał się zhackować!

Na dachu znajduje butelkę po żywcu, wrzuca skorupę do środka. Nie wypadnie, jest większa niż średnica szyjki butelki. Przygrywając sobie tą grzechotką, schodzi do mieszkania. Prawie dał się zhackować!

Dla rycerza 72, który nawet nauczanie Jezusa postrzega w kategoriach social networkingu, co stanowi odpowiednik apostolstwa w XXI wieku?

Największy wpływ na ducha wywrze poprzez kreatywa. (Tym się przecież zajmujemy).

Nie było przypadku.

Miał się Utrałt przeprowadzić, sprawdził zatem oferty, rzucił tam sobie na niebo lokalne konstelacje — i która gwiazda zaświeciła mu najjaśniej?

Mam w końcu REPUTACJĘ. (To pływa w publicznej).

Wystarczy —

Ruch lustrzany.

Że uniósł do ust filiżankę.

Paweł śmieje się na głos. Prawie mnie zhackował!

Naturalnie sama świadomość zamierzeń manipulatora nie osłoni przed wpływem. Wpływ został wywarty.

(Otwórz się. Na tym polega Potęga).

Paweł się śmieje. Bóg kreatywów! To naprawdę można dobrze sprzedać.

Wyciąga z publicznej Whiteheada. Podzwaniając sobie odłamkiem dzbana, filtruje wykłady, eseje, traktaty.

Przede wszystkim Boga nie powinno się traktować jako wyjątku od wszelkich metafizycznych zasad, przywoływanego, by zapobiec ich załamaniu. On jest głównym przykładem realizacji tych zasad.

Jako byt pierwotny, jest On nieograniczoną realizacją absolutnego bogactwa potencjalności. W tym sensie Bóg nie poprzedza kreacji, lecz jej towarzyszy.

Ma zaproszenie od Sapiehy na zajazd szlachecki; odmawia. Z innej szlai wołają go tęsknie wnuki, prawnuki. Paweł się muruje. Concentration +50.

Czego w istocie pragnie Gawriło? Ma swoje Państwa Ducha, Bartek i reszta dostarczą mu content. Ale to środek do celu; celem jest uratowanie milionów, miliardów ludzi tonących w nolensum. Ta kreacja, której chce ode mnie Rajmund Gawriło — i ta kreacja, na którą ma nadzieję Adrian Utrałt — i ta kreacja, która uratowałaby mnie samego —

Czy w ogóle istnieje rozwiązanie owego układu równań? Czy te krzywe się przecinają?

Paweł gryzie powietrze, wali łbem w ciszę, demoluje noc.

Skorupa grzechocze wściekle w butelce.

Nie myśl o tym! (O czym myślisz). Przyjdzie do ciebie! (Nie przychodzi). Masz na końcu języka! (Odcina sobie język).

I tak do bladego świtu. Wyżyma neurony, spuszcza spermę z duszy, rwie sobie zęby z dupy.

Padł, gdy wreszcie opuściło go to rozedrganie kamertonowe, pijacki dygot wątroby.

Poleguje. Pod białym sufitem jak czystą kartą.

Wokół wirują słowa idee obrazy uczucia (doczucia) gwiazdy światy.

Oddycha.

Oddycha.

Postnihilizm (I)

1. Człowiek jest tworem kulturowym.

Komentarz: Należy to rozumieć dosłownie. Człowiek BYŁ tworem biologii (przyrody), lecz od chwili zdobycia narzędzi technologicznych, pozwalających na przebudowę człowieka, jego kształt — w tym podstawa materialna — zależy wyłącznie od kultury.

2. Stare systemy ewaluacji człowieczeństwa — oparte na racjach natury, tradycji, Objawienia — utraciły funkcjonalność i użyteczność.

Rozważ: Parlament, sędzia lub gremium naukowców ma określić dopuszczalność określonych procedur inżynierii genetycznej. Zadaje sobie pytanie: czy procedura będzie dla człowieka dobra czy zła?

Ale dla JAKIEGO człowieka? Jej wprowadzenie siłą rzeczy spowoduje zastąpienie Człowieka+1 przez Człowieka+2. Zatem według której miary człowieczeństwa oceniać działania redefiniujące człowieczeństwo?

Jedyną logiczną i konsekwentną postawą byłoby uznawanie a priori wyższości każdego Człowieka+1 nad każdym możliwym Człowiekiem+2 — w praktyce nie do przeprowadzenia.

Nadto rodziłaby ona pytanie o konkurencyjność strategii utrwalania akurat tej formy Homo sapiens, w której wypluła nas ewolucja.

3. Jan Paweł II Veritatis splendor:

W swoim dążeniu ku Bogu, który „jeden tylko jest Dobry”, człowiek powinien dobrowolnie czynić dobro, a unikać zła. Aby to jednak było możliwe, musi umieć odróżniać dobro od zła. Dokonuje tego przede wszystkim dzięki światłu naturalnego rozumu, które jest w człowieku odblaskiem Bożego oblicza.

Wielka wrażliwość, jaką przejawia współczesny człowiek wobec uwarunkowań historycznych i kultury, skłania niektórych do kwestionowania niezmienności prawa naturalnego, a tym samym istnienia „obiektywnych norm moralności”, które podobnie jak w przeszłości obowiązują wszystkich ludzi pokoleń współczesnych i przyszłych: czyż bowiem można głosić powszechną ważność i trwałość jakichś racjonalnych rozstrzygnięć normatywnych sformułowanych w przeszłości, kiedy nie przewidywano jeszcze postępu, który miał się dokonać w dziejach ludzkości?

Nie można zaprzeczyć, że człowiek istnieje zawsze w ramach określonej kultury, ale prawdą jest też, że nie wyraża się on cały w tej kulturze. Zresztą sam fakt rozwoju kultur dowodzi, że w człowieku jest coś, co wykracza poza kulturę. To „coś” to właśnie ludzka natura: to ona jest miarą kultury i to dzięki niej człowiek nie staje się więźniem żadnej ze swych kultur, ale umacnia swoją osobową godność, żyjąc zgodnie z głęboką prawdą swojego bytu.

Z teologicznego punktu widzenia zasady moralne nie są uzależnione od momentu historycznego, w którym zostają odkryte. Formułowanie zasad moralnych nie należy do kompetencji metod właściwych naukom szczegółowym.

Obraz: Przedstaw sobie sytuację etyczną człowieka jako wędrówkę po dwuwymiarowym polu przeszkód, pułapek i labiryntów dobra i zła. Wędrujący otrzymał na początku instrukcję (Kodeks, Przykazania) mającą go prowadzić: IF X THEN RIGHT / LEFT / FORWARD / BACK. Instrukcja się sprawdza, dopóki człowiek nie natrafia na schody i windy prowadzące do góry i w dół — dodany zostaje wtedy trzeci wymiar przestrzenny. (Przestrzeń możliwości powiększyła się o nowe zmienne; dawniejsze stałe okazały się zmiennymi). I niemożliwym jest wywiedzenie ze starej instrukcji jakichkolwiek wskazówek dotyczących słuszności wyboru drogi w dół lub w górę. Wszelkie przejścia logiczne typu IF LEFT THEN DOWN oznaczają dopisanie do starego systemu nowych, arbitralnych tez. Niczego też nie przyniesie większa ortodoksja, większa ścisłość w odczytywaniu instrukcji: bardziej FORWARD nie oznacza UP.

Przykłady: inżynieria genetyczna, transhumanizm, ekonomia postglobalizacyjna, AI, inteligencja innofizyczna.

Imperia snu

Chcący-niechcący… Prażny.

Daj pyska!

Uuuch! Apage, ośmiornico przeklęta!

No co? No co? Miałeś ich pilnować. Projekt w rozpędzie. A ty gdzie się szlajasz?

I Szefu wypruwa sobie z żył armie kadmosowe, massakryci wyskakują ze ścian, poleje się krew.

Paweł różowiutki. A-a tam. (Ziewa). Nie chce mi się. (Ziewa). Chyba się zwinę. Pa.

Teraz Prażny pokazuje, z jakiego gnoju został ulepiony. Nie stawiasz u steru arki kreatywów sierżanta ani księgowego, ani korporacyjnego Attyli. Niczego tu nie nakaże, niczego nie wydusi, do niczego nie zastraszy.

Chief Creative Officer ma zadanie trudniejsze: musi sprawić, żeby się cholernym pojebańcom w ogóle chciało bawić grać myśleć wymyślać. Dla reputacji i zysku firmy.

To są dzieci. (Powtarzali mądrzejsi). Muszą być dziećmi. Im nie wolno się PRZEJMOWAĆ. A nawet gdy się przejmują, zaraz gejdżują się dizajnerskimi blokerami glukokortykoidów czy innymi antystreserami. Ażeby się bawić, bawić, bawić.

Usiądź z nimi w piaskownicy. (Powtarzali). Wciągnij w inną zabawę.

Toteż w sekundę Prażny yin-yanguje się na drugi biegun.

Spacerują z Pawłem zboczem Fudżi. Miyazakuchny skaczą po śniegu. Papierowy lampion Księżyca dryfuje ponad szczytem, cukrowe sople lśnią tagami baśni po japońsku.

Pawełku. Ja ciebie zaraz zakocham. Taki gejdż, że kręgosłup śpiewa. Chciałbyś, co?

Paweł emotuje wzruszenie ramion do entej potęgi. (Aż Fudżi wzdycha).

Mógłbym, mógłbym się zgejdżować. Ale po co? Mógłbym się zakochać w tym mostku drewnianym albo w tej sarence. Pierdolić sarenki co rano. Wysarenkować się na wylot. I co z tego?

Podsuwasz mi bombonierkę czekoladek. Ja mam na talerzu stek gorący, krwisty.

Na takie dictum Prażny rozkłada przed Pawłem gratisowe próbki narkotyku. Zobacz, co już nawymyślali. Kiedy ostatnio zaglądałeś? Zobacz.

Mamy developerów hollywoodzkich. Mamy państworobów z Avocats Sans Frontières i koderów awatarujących ich kogito. Wpuścimy do publicznej nie byle modę, ale OCZYWISTOŚĆ. „Jesteś obywatelem Konstelacyjnych Państw Ducha, tylko dotąd o tym nie wiedziałeś”.

Mamy najlepszych world-builderów od szlai narodowych, religijnych i edukacyjnych, crême de la crême nerdyzmu proteo. Zobacz. (Zaglądałeś?)

W głębi duszy zawsze wiedziałeś:

ty i rodzeństwo — żyjecie w innym świecie

ty i twoja pierwsza miłość — żyliście w innym świecie

ty i twoi przyjaciele — żyjecie w jeszcze innych światach

ty i konstelacje serca — macie swoje światy serdeczne

ty sam — egzystujesz w swoim własnym świecie

To jest gotowa mitologia, poezja trumny i kołyski, źródlana prawda wieczorna.

Na niej zbudujemy zug dla FATAGI. „Serce jedynym prawodawcą”.

Nie jesteś ciekawy? Nie korci cię? Nie oszukasz mnie przecież!

Paweł grzeje się przy zielonym płomieniu w chatce mnicha-pustelnika. Mnich ma głowę konia i częstuje gości złotym ryżem. Na zewnątrz pada śnieg, a każdy płatek uderzający w ziemię to krystaliczna ćwierćnuta, zmrożona kropla muzyki.

Zbudujecie w Konstelacyjnych Państwach Ducha republiki intymności. Mmm. Dyktatury szeptów poduszkowych, imperia snu. A każde na dizajnie FATAGI, pod duchem kreatywów FATAGI.

Prażny kuje, póki gorące. Widzisz to! Czujesz to! Chcesz tego!

Initiative +10.

Mnich jemu również wciska w dłonie miseczkę z ryżem.

Jedzą w milczeniu pod księżycowym ideogramem Fudżi. Symfonia zimy narasta kaskadowo.

Paweł układa pałeczkami ziarenka jak maleńkie kamienie na planszy go. Rozgałęziają się szeregami we fraktalowe wzory. Ośmiornica połyka gwiazdę.

Czy Prażny nie ma racji? Ma, ma.

Przecież i chatka ciepła to podświadomy odruch, chwilowa ikona przytulności. W gnoju moment urwałby się na krótkim wrażeniu, rozmytej aurze, niewypowiedzianej metaforze. „Czułem się, jakby”.

A w Państwach Ducha nie ma „jakby”. Serce jest jedynym prawodawcą.

Paweł sam dobrze pamięta — chociażby doświadczenie nastolatka wrzuconego wtem w Życie w Wielkim Mieście. Była to baśń straszno-śmieszna o Wybrańcu błądzącym nieskończonymi labiryntami stolicy Pustki, pomiędzy Manekinami i Zombies. (Inny świat).

Świetnie wie, jak Bartek i jego zespół rozwiną ideę; na tyle Bartka zna.

Oto spotykasz człowieka, gejdżujesz się na pożądanie, on gejdżuje się na pożądanie ciebie, zapadacie w prywatny bąbel namiętności i czułości — i odtąd istnieje dla was tylko ta rzeczywistość.

I to nie w przenośniach poetyckich, lecz jak najbardziej prawnie, namacalnie, obiektywnie — w Państwie Ducha 02+ na licencji FATAGI.

Z trademarkiem Gawriły odbitym na każdym szeleście emocji, muśnięciu dusz.

(Tak człowiek zostanie rozkrojony na oścież — a Kostrzewa przyjdzie i pozamienia serce z wątrobą, wątrobę z mózgiem, skonstruuje Homo Antinolensum).

Małe futrzaste demony podkicały na próg chatki, Paweł podkarmia je kulkami ryżu. Kichają głośno, podnosząc fontanny śniegu.

Na pewno odniesiecie sukces. (Nie patrzy na Prażnego). Gawriło startuje jednak w dłuższym biegu, nawet nie dostrzegacie jego mety.

Może nie powinieneś był mnie zdradzać przed nim, może powinieneś był sprzedać się królestwu Corleone ponad jego głową. A tak — Gawriło znalazł mnie w szlai, związał.

Nie widzisz? Jestem na queście.

Na co Prażnemu wyrastają rogi, zionie ogniem, urywa mnichowi koński łeb, wyskakuje w śnieg i depcze demony. No to pozdrowienia dla pana Rajmunda! Wszystkiego najlepszego! Na nowej drodze!

Paweł ściąga z nieba lampion Księżyca i wręcza go Prażnemu w podarku. Nie bój się, nie zjem wam zlecenia. Nie bardzo mnie to (ziewa) rusza. Chyba się zwinę. A pozdrowienia przekażę, przekażę. Jutro.

Szefu pod lampionem żegluje powoli przez fortepianową śnieżycę. Ech, Kostrzewa, Kostrzewa, Kostrzewa… Gdyby tylko ci się chciało. Gdyby tylko. Gdyby.

Ale cóż. (Paweł wzrusza górą Fudżi). Takie kogito.

Czat mat: Patriarcha

Luksusy najwyższego dobrobytu: ujmij w dłoń nóż, poderżnij gardło prosięciu, patrz, jak się wykrwawia, dygocząc, rzężąc. Wieczorem je zjecie.

Rajmund Gawriło zaprosił Pawła do siebie na kolację. Paweł zabrał Krysię. Krew ze szlachtowanego świniaka tryska naokoło, na ręce, ubrania, twarze. Krysia ociera czoło i pozostaje jej na włosach czerwona smuga.

Będziecie moimi gośćmi. Pani Krystyno. Panie Pawle. Pozwólcie. Wydrożdżujemy chleb, oskrobiemy warzywa, wyjmiemy miód z uli, upieczemy mięsiwo.

Powrócą SMAKI.

(Doktor Bieda splunąłby z pogardą. Retro na złoconym talerzu! Im teatr droższy, tym bardziej teatralny).

Paweł z Krysią wymieniają na privie zmysły, emoty i skojarzenia.

Trzeba było się zgejdżować oldskulowo. Ej, możesz się potem wyczyścić zapominajką, skoro taka trauma. A kto mówi o traumie! I Krystyna Tusz śmieje się, zadyszana, obrumieniona, tnąc drgające mięso według wskazówek gospodarza i jego rzeź-mistrza.

Paweł wychodzi na papierosa. Łąki, lasy, pola, góry. W duchu zaś spoglądają spod chmur ogromne oblicza słowiańskich bogów.

Co to za królestwo? Ta krew, ten sparciały sensualizm gnoju.

Nie ma z nimi nic wspólnego retro doktora Biedy ani konserwa Gucia, ani wiara Utrałta. To inna ucieczka.

Schodzi do strumienia. Trawa i chwasty rosną tu w dzikich skupiskach, kołtuny na skalpie łąki. Nikt nie strzyże, nie pielęgnuje, w tym cały urok.

Chciał umyć ręce, ale się zatrzymał. Odruchy szlai. Obmyć się z posoki bestii, oczyścić miecz, Purity 10.

Polizał, powąchał. (Realizm na ćwierć gwizdka).

Pali papierosa. Tytoń powoli zwycięża. Czego Gawriło usiłuje tu dowieść? Wszystkie te fortece ciała upadły wszak dawno temu. Żadne mięso i krew nie będą dla naszych zmysłów bardziej prawdziwe przez to, że podane w gnoju.

Nie istnieje żadna taka „jakość naturalności”. Nożownicy z galerii handlowej mieli rację.

Wyciera ręce o spodnie.

Żałosne rytuały. Teatr, teatr w pałacu trądu.

Gorące tagi ciągną go w las, za pierwsze drzewa. Krysia przybiegła, zanim przybiegła. Krew kapie jej z sukienki Ybra, smród świńskiego truchła zabił perfumy Chanel.

Łapie oddech jakby każdym ruchem przepony wyrywała się z objęć śmierci. Oczy lśnią. Jej ustami śmieją się bogowie. Zrzuca sukienkę, rozsmarowuje cuchnącą czerwień po skórze. (Wypluj tego papierosa!)

Paweł ulega. Gejdżuje się po symetrii.

Gryzie Krysię w ramię, w szyję.

Szarpie za włosy, powala na ziemię.

Krysia drapie go po twarzy. Drugą ręką rozpina mu spodnie.

Warczą na siebie. Szczerzą zęby. Dyszą. Plują.

Ona usiłuje kopnąć go w jądra. On obraca ją twarzą w runo, smaga uda, pośladki.

Wyją. Śmieją się. Płaczą.

Kopulują w zieleni i błocie.

Ze zbocza nad strumieniem przygląda im się ośmioletnia wnuczka Gawriły.

Potem opowiada o tym przy stole. (Nad kaszą na smalcu z grzybami i szynką w jałowcu).

Lady Gawriło przypomina Marysi o etykiecie. Rozmawiają o flagach proteoseksu. A jeśli się tak oflaguję, to czy mogę ich zlalkować? A jeśli, a jeśli, a jeśli.

Niewinne pytania. Paweł sympatyzuje. Nadejdą inne dzieciństwa. (Nadeszły). Lolitki i pedofile przeżyją tylko w bajkach, w plajach. Nie sposób zbrukać ducha wszechwiedzącego.

Lady Gawriło opowiada nie swojej wnuczce o dawnych teatrach biolo. Marysia przeżywa w duchu. Po drugim orgazmie grzecznie dziękuje i wstaje od stołu.

Szynka, potatówki w koszulkach, kiszonki.

Rajmund Gawriło u szczytu.

Paweł i Krysia wymieniają wrażenia i słowa. (Dialogi, prywatne). Doceniasz to, ten slalom po granicy, the last sprint of blade runner. Ile on ma lat? Akurat pływa w publicznej: osiemdziesiąt siedem. Zaraz bym dała mu się pokroić. Zgejdżuj się w samca petra, można się zarazić. Że ma pieniądze? Wszyscy mamy pieniądze. Że ma więcej pieniędzy? I co z nimi zrobi, napali w kominku? (Otworzy rzeźnie rozrywkowe). Że pamięta gospodarkę walki o ogień? To tylko inny rodzaj muskułów, cyfrowy testosteron. Nie, nie, nie rozumiesz. On jest patriarcha.

Pod flagą Przekory Krysia sprzedaje się Gawrile na dzień, na tydzień, na miesiąc (z kopią do Pawła).

Gawriło uprzejmie odmawia.

Wymienia uśmiechy z żoną. To czwarta pełnoprawna.

Nie myślisz się pan żenić, co, panie młodszy?

Paweł nawet nie musi emotować zdziwienia. Nie podnosząc wzroku, bawi się warzywami na talerzu. W jego konstelacjach pracy i miasta nie znajdziesz nikogo żonatego-mężatego. W starych miał jeszcze kilkoro takich znajomych (siostrę, Qqsyna).

Przysięgi na pięć, dziesięć lat naprzód, na wieczność — cóż po nich w świecie Proteusza?

Nawet jeśli nieszczęśnik przysięga absolutnie szczerze — już przysięgając, WIE, że i ta szczerość obróci się przeciwko niemu. Co innego będzie oznaczać w innym świecie.

Przecież widzimy, jak gwiazdozbiory wirują na niebie.

Wszystko się zmieni. Zawsze się zmienia.

To prawda. Ale

(nowa kolejka czerwonego wina, proszę unieść kieliszki, powąchać bukiet, ach)

czy nie angażujesz się w grę aż po najwyższe ekstazy i najgłębsze depresje pomimo pełnej świadomości, że to gra?

I Rajmund Gawriło toastuje Pawła. Nie wypuszczając Krystyny z mocarnego spojrzenia.

(Do kogo mówi teraz?)

Za każdym razem przysięgasz na wieczność.

Pierwszą żonę poślubiasz na studiach lub tuż po.

Macie po dwadzieścia kilka lat. Jesteście rówieśnikami, prawie.

Pochodzicie z tego samego pokolenia, tego samego świata. Rozumiecie swoje marzenia i ambicje.

Ona oddaje ci energię, abyś mógł przebić się na szczyt. Ona rodzi ci pierworodnego. Z nią budujesz pierwszy dom i odnosisz pierwsze zwycięstwa.

Ale mija czas. Dzieci dorastają.

Ty jesteś mężczyzną sukcesu w sile wieku, nadal młodym zwycięzcą, a ona — czterdziestoletnią kobietą. (Bo biolo).

Druga żona, gdy ją poznajesz, również ma około dwudziestu lat.

Nie jesteście rówieśnikami. Przemieszczacie się po odmiennych trajektoriach.

Ona jest na krzywej wznoszącej. Daje ci prawdziwą młodość.

Z nią korzystasz z owoców zasłużonego sukcesu.

Dzięki niej chce ci się jeszcze zdobywać świat.

Nienasycona — tego potrzebujesz, nienasycenia, którego nie może ci dać pierwsza żona.

Lecz po kilkunastu latach również to przestaje mieć znaczenie. Zaczynasz bowiem dostrzegać przed sobą Koniec.

Trzecia żona może być rówieśniczką drugiej.

Zazwyczaj jest po trzydziestce, ma już za sobą dłuższy związek, dzieci z niego.

Przynosi ci przeciwieństwo daru drugiej: spokój.

Gdy jest przy tobie, czujesz się pogodzony ze wszystkimi niesprawiedliwościami, klęskami i cierpieniami, jakich doświadczyłeś.

Z nią możesz prowadzić długie rozmowy, które cię nie nudzą. Możesz milczeć.

Przed nią nie musisz kryć, co dotąd kryłeś.

To ona trzymać cię będzie za rękę na łożu śmierci.

Obmyje zwłoki, ubierze do trumny, złoży w ziemi. Zatroszczy się o testament i majątek, gdy inni będą lać łzy.

Kobieta, która przeprowadza na drugi brzeg.

Żyją dłużej, przeżywają nas. (Biolo). Mają władzę nad wspomnieniami.

Paweł prawie zaklaskał. Co za plaja. I co za duractwo.

Kobiety i mężczyźni, akurat!

Nie ma kobiet i mężczyzn. (I nie ma już patriarchów). Są tylko role kobiece i męskie. Maski proteuszowe, nakładane na biolo i na kogito.

My w większości jeszcześmy się rodzili w tych kostiumach przyspawanych do kości. Ale Marysia?

Marysia będzie kobietą, będzie mężczyzną, będzie wszystkim pomiędzy, obok, poza i nad.

(Powiedziałby).

Lecz Gawriło sam to świetnie wie. Wygadywał te archaizmy w zupełnie innym celu.

Nawet Pawłowi prawie stanął. (Lust Mod 1min). Przeciekło od Krysi.

Która wpatruje się w pana Rajmunda spod opuszczonych powiek, lewa dłoń skacze po stole, napinają się mięśnie ud. Soundtrack: Swung XRK (basy).

Lady Gawriło musiała się wymienić z mężem w prywatnym. Uśmiecha się porozumiewawczo do Krystyny. Pozwolisz, kochanie. Pozostawmy mężczyzn ich sprawom.

Nie ma już patriarchów, ale są patriarsze maski, są patriarsze plaje.

Czarodziejskie flety, szamani ognia, trony ducha

Business mode. Gawriło uderzył łyżeczką w kieliszek i weszli do sali tronowej orbitalnego zamku. Podłoga jest z przezroczystego plastu, pod nogami obraca się błękitno-biała Ziemia.

Oglądasz pan stare plaje? Niechże wreszcie któryś geniusz zła sięgnie tam po panowanie nad planetą! To byłoby najciekawsze: co zrobi potem, panując.

Gdy już nic nie stoi pomiędzy jego wizją świata i światem.

Odwieczne marzenie ludzkości: moc, dzięki której słowo staje się ciałem.

Tron ma gadżetowe ozdobniki rodem z barokowej science fiction, wisi na wielkim słupie światła, laserowym zaklęciu.

Gawriło zatrzymał się, wykonał ręką zapraszający zawijas.

Test? Test.

Paweł backupuje się co zdanie.

Nie dla mnie trony. Pan wie, kto ma taką władzę. Kto zmienia FAŁSZ w PRAWDĘ, NIE PODOBA SIĘ w PODOBA SIĘ.

Celebryci. Atraktory konstelacji. Ci, którzy samą swoją obecnością nadają kreacji status rzeczywistości.

Gawriło wychodzi na taras próżniowy, zapala cygaro od przelatującego satelity.

Więc co proponujesz?

Już czas, panie młodszy.

Wypowiedz własnymi słowami.

Paweł się waha. Nie przemyślał do końca. Nie jego to zadanie — domykać łańcuchy logiczne. On zazwyczaj zasiewa ziarna, rozkłada przynęty.

Wahający się —

Tak. Oni wszyscy toną. Trzeba ich jakoś uratować.

Przeprowadzić ludzkość z kontynentu starego człowieczeństwa, zalewanego przez nolensum

(plaja: Mojżesz uniósł ramiona, rozstępują się wody)

przeprowadzić na nowe lądy.

I chyba ma pan rację, Państwa Ducha to konieczne stadium przejściowe.

Dlaczego? Dlatego, że w nich proteizm jest normą obiektywną, świat odpowiada świadomości, świadomość światu. W gnoju zaś — w gnoju żyjemy w ciągłym rozdarciu. Myśl nie zgadza się z rzeczywistością, ciało z duchem.

Stadium przejściowe, bo, tak, idzie o przemianę świadomości. Czy ludzie urodzeni, wychowani w Państwach Ducha będą potrzebować tej protezy? Zapewne nawet jeśli powrócą do gnoju, bezpiecznie pożeglują na falach nolensum.

Wydaje się więc, że cały problem to jak przetrwać MOMENT PRZEJŚCIA. (Pół wieku, dwa pokolenia).

Jak ich przeciągnąć na stronę Proteusza? Jak przyzwyczaić do egzystencji już pozbawionej sensów życia Homo sapiens?

Paweł wybija dziurę w niebie i przez nią spoglądają z góry na miliardy

śpiących

jedzących

rozmawiających

szlajających się

pracujących fizycznie

podróżujących

walczących

nic-nie-robiących

Soundtrack: Die Schöpfung Haydna.

Gawriło i Kostrzewa odganiają chmury, zapalają konstelacje publiczne. Paweł przesuwa palcem po liniach papilarnych cywilizacji, pieszczota demiurga.

Niech pan do nich zejdzie. No, dalej. Spojrzy prosto w oczy hoi polloi. Co im pan powie?

Zniebazstąpiwszy, stanęli za plecami afrykańskiego eks-rolnika pogrążonego w nocnej plai. Muchy chodzą mu po twarzy, turyści po duszy. Nie golił się i nie mył od tygodni.

Gawriło się krzywi.

(Mateo).

Paweł kładzie dłoń na głowie Murzyna, jakby dla jego obrony przed spodziewanym atakiem Gawriły.

Pan nie docenia trudności. Proszę. Możemy mu spróbować wytłumaczyć. Możemy przekonywać. No proszę.

Gawriło zagryza zęby na cygarze.

Paweł ponuro przytakuje.

Bo to nic nie da. Nawet sam siebie nie potrafię przekonać. Wiem, a jednak tonę tonę tonę. Dlaczego?

Ma pan świadomość: nie o rozum tu chodzi.

Oni wszyscy (zaciska dłoń na spoconym karku Murzyna), my wszyscy (wali się pięścią w pierś) jesteśmy jak neandertalczycy wrzuceni do cywilizacji McDonald’sów. Zatłuścimy się na śmierć, pożerając darmowe góry jedzenia — skoro tak zostaliśmy zaprogramowani: do magazynowania maksimum zapasów między długimi głodówkami.

Co z tego, że nie głoduje nikt. Musimy żreć żreć żreć.

Bo czemu służy całe nasze oprogramowanie kulturowe, cywilizacyjne, społeczne? Przełamywaniu ograniczeń materii.

Ale gdy te ograniczania znikają — znika tarcie — znika grawitacja —

na czym się oprzeć?

od czego odepchnąć?

ku czemu zmierzać?

Pracujemy — nie ma po co.

Uczymy się — nie ma po co.

Oszczędzamy — nie ma po co.

Jemy, pijemy, ćwiczymy — nie ma po co.

Obcujemy z ludźmi — nie ma po co.

Uprawiamy seks — nie ma po co.

Żyjemy — nie ma, nie ma po co.

Puszcza Murzyna. Afrykanin przewraca się na podłogę jak pusta kukła. Muchy na moment podrywają się w powietrze, zaraz z powrotem obłażą spocone ciało.

Żywe? Martwe?

Bez różnicy. Plaja gra jak grała.

Paweł otwiera drzwi bungalowu. Własnymi słowami? Wiem, czego pan oczekuje. Ale to nie są moje słowa.

Na centralnym placu wioski szaman w masce, piórach i liściach skacze wokół ognia. Dudnią bębny. Szaman krąży, przybliżając się i oddalając od płomieni. Gdy któryś z mieszkańców wioski wejdzie w zasięg światła i tańca, zostaje porwany w orbitę szamana — i odtąd krąży wokół niego. Tak pęcznieje korowód dzikich podrygów i rytmicznych przytupów. Troje, pięcioro, siedmioro, dziesięcioro, dwadzieścioro — a w duchu: pięć, dziesięć, dwadzieścia tysięcy followerów z Północy. Z ciemności w ciemność. Pójdą za nim na ślepo. (Przynajmniej dopóki front teatru nie przesunie się głębiej w dzicz).

Tego pan ode mnie chce, panie Rajmundzie. Żebym ich zaczarował.

Żebym ich wyprowadził

(z domu niewoli)

jak szczury z miasta.

Nie, nie ty, panie młodszy. Ty masz jedynie podać melodię dla fletu szczurołapa. Resztę załatwią inni.

(Armie poetów, arsenały epiki, zaciężne sny).

Paweł potrząsa głową.

Żebym im zaprojektował nowe człowieczeństwo, nowe PO CO. A najęci celebryci wciągną w nie ludzkość krok po kroku.

Ale —

Tak się nie da.

Paweł przystawia szamanowi do głowy rewolwer. Szaman syczy, pluje i skacze w ogień. Paweł strzela w powietrze. Na próżno; czarownik jak głupi tańczy wprost pod lufę, szczerząc zęby. Paweł strzela mu w skroń. Pada trup, korowód rozbiega się z wrzaskiem.

To się nie uda. Szli za nim, ponieważ został opętany przez bogów.

Paweł dźga Gawriłę lufą w pierś. Pan tego nie pojmuje, pan się za wcześnie urodził, panie starszy, pan myśli kamiennymi tablicami. Nie da się ZAPROJEKTOWAĆ PROTEOCZŁOWIEKA.

Może pan i posmakował tej trucizny, ale tak naprawdę nie rozumie pan kreatywów.

Wie pan, jak powstały królestwa?

(Paweł podnosi i nakłada maskę szamana).

Korporacja się reklamuje. Korporacja pragnie trafić do klientów: zmienić w swoich klientów przypadkowych odbiorców reklam.

(Podchodzi do wystraszonych Murzynów i potrząsa im przed oczyma kolorowym totemem).

Ale oto duch zwycięża gnój i nie można już wpychać odbiorcom contentu na siłę; odbiorca musi wejść w ten marketing dobrowolnie.

(Murzyni chowają się w chatach).

Każdy przekaz musi zatem nieść wartość sam w sobie.

Jak zareklamować reklamę? Wszystkie są darmowe, jednak czas odbiorcy pozostaje skończony. Którą reklamę wybierze?

(Paweł ciska kukiełkę w ognisko i z płomieni wybucha totem większy: pięciometrowy feniks totemu, roziskrzony, huczący wichurami żaru, oślepiający).

Którą wybierze?

Tę, do której zaciekawi go sama IDEA. (Nawet we wnętrzach domów nie sposób się ukryć przed pulsującym blaskiem). Reklama już tu jest produktem, produkt reklamą, nie ma różnicy.

W rzeczywistości — co sprzedajemy?

Zaangażowanie odbiorców-klientów.

(Wychodzą z oczyma szeroko otwartymi, zahipnotyzowani, przyciągani fontannami żywych fajerwerków).

Dalece trudniej wycisnąć z kreatywów takie idee, które ludzie z ochotą łykną razem z towarem, aniżeli sfabrykować same towary.

Ubrania, gadżety, żywność — to wszystko jest tanie i łatwe w produkcji

(sypią się spod skrzydeł feniksa koszule buty kapelusze czekolady wódki karabiny lalki kosmetyki dragi)

i nie różni się jedno od drugiego niczym poza wkładem ducha: że kupując i paląc cygaro właśnie TEJ marki, wciągasz do płuc idee, w jakie zostało ono opakowane.

(Dym z cygara Gawriły skłębia się w mniejszą wersję feniksa totemu).

Utożsamiasz się z tymi ideami.

(Feniks cygarowy rozwiera dziób i skrzeczy bukietem iskier wprost w oczy Gawriły).

JESTEŚ nimi.

(Zwija skrzydła i nurkuje — wbija się w nozdrza Gawriły, wnika mu do głowy).

JESTEŚ tym cygarem.

(Gawriło odrzuca cygaro precz).

Pierwotna gospodarka, gospodarka zero, to gospodarka ideami.

(Paweł zwraca się swym obliczem potwornym ku Fatagowcowi i spod maski wybuchają mu

— zaciężne sny —

smoki chimery sfinksy gargojle meduzy anioły szatany).

Fabryki materii ostatecznie okazują się zaledwie drobnym dodatkiem.

Tylko kreatywów nie zastąpią maszyny: nie wyalgorytmizujesz metodą brute force naszych snów.

(Paweł zrywa maskę szamana — pod nią ma wykrzywioną w dzikim grymasie twarz starego Murzyna).

Rajmund Gawriło odstawia kieliszek, wstaje od stołu. Znowu znajdują się na tarasie orbitalnej twierdzy.

Paweł wychyla się przez plast i po łokcie zanurza ręce w waniliowym budyniu ziemskiej atmosfery. Podwinąwszy rękawy, obraca morzami ducha, uciera ciasto miliardowych dusz publicznych, wydobywa spod skorupy planety sekretne poziomice marzeń i modlitw.

(Patrz!)

Gospodarka idei wlewa się we wszystkie nisze kulturowe.

(Patrz!)

Rynek kolonizuje kontynenty zbiorowej podświadomości.

Już widać linie, kształty, cienie gigantycznych cielsk tłoczących się pod spodem — pod kontynentami i oceanami.

Zakręcone przez Pawła fronty atmosferyczne dusz układają się we wzory, arabeski, pajęcze obrysy i geometryczne ikony.

Paweł przesuwa je to tu, to tam, bliżej równika, bliżej biegunów, łączy w konstelacje, rozdziela, puszcza w ruch monsunowy i pasatowy, odwirowuje w huraganach.

(Widzisz).

Niektóre idee są sobie bliższe, inne dalsze. Jedne się przyciągają, inne odpychają. Tworzą się klastry, inteligencje kolektywne, rozrasta się tkanka ducha.

Paweł strzela palcami. W ułamku sekundy piorun spływa z niebios do ziemi — i trafia przechodnia na ulicy miasta.

(Stop-klatka).

Paweł obraca w palcach sparaliżowanego człowieka-laleczkę, drapie paznokciem po jego mózgu, wywleka zeń flaki duszy publicznej.

Każda konsumenda zajmuje tu jakieś miejsce, bez wyjątku, to czy tamto — zawsze wisi gdzieś w takiej sieci.

Tylko pewność statystyki mniejsza lub większa. Że:

słucha muzyki ippa → ma wykształcenie ścisłe → nosi ciuchy od Baskuta → jeździ samochodami Marvel → ma seksualność lekkiego proteo → głosuje na komercyjną postlewicę.

On tego nie wie

(odstawił laleczkę na miejsce)

ale rządzą nim nie korporacje chciwe — po cóż miałyby się bawić w rządy, to niehigieniczne — lecz bezimienni bogowie z zamków ponad chmurami.

(Start!)

Błysnęło, zagrzmiało.

Tak narodziły się królestwa.

Paweł wyprostował się, założył ręce na piersi. Robota skończona.

Czy pan to widzi, panie starszy? (Ziemię i sny pod stopami). Pan widzi.

To KRÓLESTWA SĄ NIEWOLNIKAMI IDEI, nie na odwrót.

Nikt ich nie zaprojektował. Nikt nimi nie steruje.

Nie można „stworzyć” królestwa wedle chęci. Nowe pojawiają się, gdy dostrzegamy lukę między terytoriami starych — w tym i tylko w tym miejscu.

Rajmund Gawriło, ponury niczym Dziadek Mór, wskazuje na tron świetlisty i zasiadającą na nim postać niewyraźną, rozmytą. Mateo.

Jemu to powiedz.

Dałem ci wyzwanie.

Poddajesz się? PODDAJESZ SIĘ?

Łapie Pawła w chwyt zapaśniczy i ciska na niewidzialną posadzkę, pod sam tron.

Duch Mateo Gawriły przelewa się przez oparcie i poręcze tronu. Głowa ledwo trzyma mu się na szyi. Oczy wyciekają z głowy, białka — z oczu. Osuwa się na siedzeniu, roztapia w amorficzną plamę gnoju.

To właśnie cię czeka. To czeka nas wszystkich.

Jeśli nie wymyślisz. Panie kreatywie młodszy.

Paweł, rozpłaszczony na twardym niebie, w milczeniu kręci głową. Tak się nie da, nie da, nieda nieda nieda!

Mateo spływa z tronu i zalewa Pawła cuchnącą zgnilizną nolensum.

Opuszczają jadalnię, obejmują petrakobiety, wychodzą na werandę. Deszcz. Łąki, lasy, pola, góry.

Paweł na chwilę zostaje z tyłu, by połknąć dragi przepisane przez prochowca. Kilka pigułek upada na podłogę. Trzęsą mu się ręce.

Groza

Zostawić to. Uciec. Zapomnieć. (Zużył pełen inhalator zapominajki i połowę kolejnego). Wycofać się z zakładu nie do wygrania.

Ależ cały rajc właśnie ze zderzenia z niemożliwością!

(Nie słuchaj! Uciekaj uciekaj uciekaj!)

Zamknął się, zasklepił, zaszpuntował. Nie wchodzi w szlaje. Nie wychodzi w gnój. Nie trawi ducha. W prywatnym przepuszcza sobie przez łeb w kółko te same dwie plaje.

Jak ma wymyślić, myśląc wciąż o wymyślaniu? Jak ma tworzyć, z góry zakładając stworzenie?

W końcu gejdżuje się ostro w luz i tumiwisizm i dopiero wtedy kurcz puszcza muskuły mózgu. Uff.

A zatem.

(Płyniesz, Paweł, płyniesz…)

A zatem człowiek emigruje w Państwa Ducha — żyje w rzeczywistości Proteusza — gdzie wiecznozmienny duch wprost odpowiada wiecznozmiennemu światu — nic nie jest stałe — nie ma żadnych punktów oparcia — cokolwiek wymyślę, rozpłynie się w mgnieniu oka, zastąpione przez nowe atrakcje, nowe mody, nowe absoluty — znowu zaraz zastąpione — i znowu — i znowu… (No nie da się, nieda nieda).

Paweł zgejdżował się jeszcze mocniej.

Łup, coś mu pękło w płacie czołowym.

A-a. Nieważne. Nie przejmuj się. Zapomnij. Myśl o czym innym.

I tak, pomiędzy jednym i drugim ziewnięciem, znalazł się na skwerze UV.

Leży w trawie i mruga na biedronkę.

Biedronka odpowiada inteligentnym milczeniem.

Soundtrack: Together We Will Live Forever Clinta Mansella.

Z nudów Paweł czołga się po konstelacjach geotagowanych. Byczuś w zamkniętej szlai, Zylita prują sobie od nowa całe neuro w klinice ekstropistycznej, Krwawy Hegemon oflagowany na FuckOff, Marchewa z łbem w cipie, Bartek śpi, Norman Prescott wywiesił się w publicznej (świeć Panie nad jego duszą), Ilona w pracy, Krysia w —

WTF!

Krysi nie ma.

Siadając, zmiażdżył biedronkę; nie zauważył. Jak mogło bez mojej wiedzy wymazać Krystynę Tusz?! Nawet gdyby umarła, miałbym feed z jej śmierci. Co jest grane? (Confusion Max 10s).

Cofa się po logach publicznych hubów. Trzy dni temu jeszcze była, miałem ją na otwartej u Gawriły. Musi też wisieć w subskrypcjach królestwa Paribas-Chanel-π i na rejestrze Patentowanych Szaleńców.

Ale królestwo informuje o zerwaniu z wasalką wszystkich Lojalności, Gwarancji i Polis.

To trudne do pojęcia. Z dnia na dzień Krysia — co? przestała lubić kolory, jakie lubiła, przestały się jej podobać ubrania i ciała, które się jej podobały, przestała patrzeć na świat, jak patrzyła, kupować, co kupowała, żyć, jak żyła…?

Z Gildią Patentowanych Szaleńców to samo: nie zatrudnia już Krystyny Tusz. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło po dwunastogodzinnym wypowiedzeniu, przedwczoraj o 18.39.

Dopiero z konstelacji publicznych Krysi Paweł wyławia informację — jej znajomi rozmawiają o tym, wisząc na skałkach Les Calanques de Marseille, dowiedzieli się od kogoś ze szlai otwartej.

Że Krysia poszła w BDSM.

Paweł łowi szczegóły.

Wystawiła się na aukcję poprzez Hursta & Boscha, specjalistyczną kancelarię z San Francisco. Kontrakt zamknięty, bezklauzulowy. Kupił ją niejaki Herman L. Mesoutte. Natychmiast zlikwidował jej życie, sprzedał wszystkie ruchomości i nieruchomości, przetransportował ciało do Stanów. Ona nie jest już Krystyną Tusz, nie ma prawa świecić w żadnych konstelacjach; jest satelitą gwiazdy Mesoutte’a, jego własnością.

Herman L. Mesoutte, 42, królestwo Benetton-Strauss, LA, Londyn, Ciudad Obregón, LA, wysokie reputacje w konstelacjach BDSM i gildii V777, Master of Arts, Master of Souls, wcześniej studio aktorskie Fritza K., teraz trenuje niewolników zawodowo, płciowiec petra, proteoseksualista hetero, a to ojciec, a to partnerki, a to konstelacje, a to powiedział, a to zrobił, a to o nim powiedziano, a tak ćwiczył kotki, a tak grał na gitarze, a tak pobił kelnera, a tak myślał, i prawdopodobieństwo, że go polubisz — nie polubisz — polubisz — nie polubiłeś.

Seks.

Książki.

Muzyka.

Gry. (Szlaje fantasy).

Jedzenie.

Już bym mu łeb urwał.

Krysia, która nie jest Krysią, lecz Białą Trzydziestką Czwórką, leży naga pod tlenówką w otwartym studio Mesoutte’a. Usunięto jej struny głosowe, przemodelowano kościec twarzy, zoperowano genitalia, trwa wymiana skóry i strojenie neuro. Wkrótce nie będzie mogła wziąć oddechu bez pozwolenia Pana.

Paweł pochyla się nad Krysią. (Nie Krysią). Dotknie, lecz nie obudzi.

Zaschło mu w gardle. Odchrząkuje, powtarza grubym głosem słowa bez sensu, przełyka ślinę. Palce same splatają źdźbła trawy w koślawe kukiełki.

Sprzedała się bez klauzul, po formatunku kogito nie musi mnie nawet pamiętać.

A nic mi nie powiedziała! Nie dała żadnego znaku.

Ale czy miał prawo go oczekiwać? Kim był na jej niebie? Gwiazdą siódmej wielkości w jednej z pobocznych konstelacji.

Paweł odwraca się od Białej Trzydziestki Czwórki; odwróciwszy się, z powrotem się zapada.

Soundtrack: Ghost Hardware Buriala.

Nie pomagają dragi spersonalizowane. Nie pomaga gejdż jak młot.

Z każdą chwilą mocniej — obejmuje go — miażdży — wdeptuje w trawnik — biedną biedronkę —

Groza.

Zdarza się każdemu. Wytrzymują, nie wytrzymują.

Na przykład. Siedział w gnoju na wykładach przede mną, aż mu pewnego dnia nolensum poszło uszami i nosem. I co? I tyle go widzieli. Może zgnił do reszty w swoim łóżku. (Jak Gawriło młodziak).

Albo. Spacerek w gnoju i wtem widzisz ją spoza ducha. Stare biolo, ciuchy z innej fazy. A rozpoznałeś ją w całej grozie po tym, że — nie wchodzi w interakcje. Nie należy do żadnej konstelacji. Nie jest już z tego świata. Wylogowała się.

Albo. Ojciec, rodzony. Dwadzieścia lat za tym biurkiem. I podwodna ociężałość w ruchach. W ilu wszechświatach wysadził ich wszystkich w powietrze? W ilu wszechświatach wydłubał szefowi oczy i obsmarował kałem dział kadr? Chodzą wokół niego, ci inni ojcowie, widzę ich, ojcowie dokoła ojca. Aż ściska serce.

Groza.

Znajdź pustą butelkę. Taką, w jakich sprzedają drogie oliwy. Dmuchnij do środka i zakręć dobrze. Noś ją ze sobą wszędzie. Aż się przyzwyczaisz.

Przyzwyczaisz, lecz nie zapomnisz. Jest duża, nie mieści się w kieszeni. Niełatwo ją stłuc. Trzeba uderzyć z całej siły. O beton. O kamień. O stal.

Po tym poznasz.

Że znalazłeś siłę, by wypuścić na świat NIC.

Utraciłeś, czego nigdy nie miałeś, ale nagle tak bardzo ci brak —

Czego?

Tam nic nie było.

(Groza, groza).

Droga smoka

Poprawiłem miecz przy pasie, plecak na ramionach i zszedłem w dolinę.

Mgły spłynęły z przełęczy. W nocy słyszałem jego oddech, budziłem się przy wygasłym ognisku, gdy grały tam w płucach gadzich straszne chroboty i gwizdy. To wicher gwizdał ponad puszczami. I o świcie spłynęło w dolinę skroplone westchnienie smocze: tumany białej pary, wał za wałem. Zbiegałem przed nimi po piargach i połoninach. Aż połknęły mnie i otuliły mięsistymi jęzorami chmur. Tak zstąpiłem do strażnicy Syuer, wilgotny od jego śliny, dyszący ciężko, parujący z nagiej skóry ramion w zimnym powietrzu górskim. Czarne księżyce wróżyły Odpływ i Kazirodztwo.

Wystawili wartę. Zdjąłem plecak, odpiąłem pas z pochwą. Bardzo powoli wysunąłem z niej Pocieszyciela Zmarłych, jednosieczne ostrze westchnęło cicho, obnażone przed światem. Siedzieli po lewej i prawej stronie kamiennego portalu, przed którym czerniało wypalone ognisko. Ten z lewej nie wstał, osunął się na twarz już w kałużę własnej krwi. Ten z prawej wstał, Pocieszyciel odrąbał mu dłoń z toporem i dopiero sięgnął serca. Nie krzyknęli. Ale drzwi były zamknięte, nie usłyszano by ich i tak.

Oczyściwszy miecz, wyjąłem z plecaka kościane pochodnie. Strażnica Syuer stała tu, zanim otwarto drogę wgłąb, strzegła przełęczy; obecnie z murowanej konstrukcji przedludzkiej pozostał nierówny krąg ścian najniższej kondygnacji oraz izba piwniczna, w której z rzadka nocują wędrowcy zaskoczeni przez złą pogodę Smoka. Drugie Sprzysiężenie Anatomów otworzyło drzwi jakieś czterdzieści jardów na północ od strażnicy, pod wysokimi sosnami, w piaskowcu. W skalne podłoże, ledwo przykryte żwirem, nie dało się wbić pochodni. Ustawiałem je, obkładając ściśle kamieniami. Odległości pomierzyłem stopa za stopą. Pentagram musiał się opierać na boku o długości proporcjonalnej do długości cienia rzucanego przez przyzywanych. Najszerzej otwierają się drogi o zmierzchu i o świcie.

Skropiłem jeszcze wnętrze figury krwią z odrąbanej kończyny wartownika (świeża krew zawsze pomaga), zapaliłem kości (tego ognia nie widać po naszej stronie jawy) i usiadłem pod sosną. Czekałem. Z zielonych igieł machinalnie układałem pentagramki dla mrówek, koślawe sylwetki bestii i bogów. Pocieszyciel Zmarłych gaworzył w pochwie, opity.

Słońce wychynęło spod siwej chmury i na powierzchni skały w pentagramie pokazał się tłusty cień. Przesunął się w przód i w tył, po czym stanął na baczność, między dwoma syknięciami pochodni zyskując głębię, ostrość krawędzi. Po kapturze i grubej lasce rozpoznawałem już Iagona Karalucha. Pochodnie syknęły po raz trzeci, Iago zdarł z siebie cień i wystąpił z pentagramu. Wstałem, podaliśmy sobie ręce.

Jako drugi przybył Tomasz Niemota, na cieniu, który mało a by się nie pomieścił w pięcioboku. Ciągnął za sobą na łańcuchu swoje zbroje, kołysały się mu w powietrzu nad głową niczym pęk balonów. Większość tych pancerzy nie została wykonana przez ludzi ani dla ludzi, zmiażdżyłyby go, gdyby ich nie odciążał zaklęciami kolibra. Niemota zakotwiczył przy drzwiach; oczywiście nic nie rzekł, tylko od razu zabrał się do dobierania najwłaściwszego zestawu stalowego odzienia.

Potem się zachmurzyło na kilka klepsydr. Gdy wreszcie wiatr powiał mocniej, z pentagramu prędko wyskoczyła Lilia Niepokalana, jak zwykle prawie naga, tylko w perłowo-srebrnej masce zakrywającej całą twarz, z trzema płonącymi bezdymnie piórami żar-ptaka nad czołem, w falujących tatuażach od stóp do piersi, ze szklanymi rękawicami na dłoniach. Podbiegła do nas w podskokach, Tomaszowi wskoczyła na głowę, na Iagona wypięła tyłek, mnie smagnęła płomieniem po twarzy. Wymienialiśmy ponad Lilią bezradne spojrzenia.

Ostatni zjawił się Kajtuś Bożątko, w czerwonym kubraczku, fioletowych pumpach, rzępoląc na bałałajce i bimbambując przywiązanymi do warkoczyków dzwoneczkami. Nie marnując czasu, zagrał nam błogosławieństwa na szczęście, na zdrowie, na silnego ducha oraz na sprawność oręża. Lilia, zeskoczywszy z sosny, potargała mu fryzurę, dzwoniąc nią perliście. Kajtuś mieszkał w ośmioletnim ciele jej syna; dawno temu Niepokalaną uwiódł i pokalał pewien bóg gorącej krwi i życiodajnego oddechu.

Tomasz zatrzasnął przyłbicę lustrzaną, Iago umaczał koniec lagi w posoce trupa, sam tymczasem wyjąłem z plecaka i zawiesiłem u pasa trzy orzechowe bomby; byliśmy gotowi.

Skinąłem na Karalucha. Dotknął kamiennych drzwi. Otworzyły się ze zgrzytem na wilgotną ciemność.

— Start.

Pierwsze kilkaset jardów szliśmy schodkowym tunelem, nic tu się nie zmieniło od czasu, gdy Drugie Sprzysiężenie Anatomów przebiło się do bestii. Iago otoczył nas chmurą ciepłego światła, widzieliśmy wydrapane i wymalowane na kamiennych ścianach historie dawnych bohaterów, podobizny drużyn, które jako pierwsze schodziły do Smoka. Gdzieś w połowie tunelu wykuto w kamieniu tragiczne losy Herolda Krwi. Może jeszcze go spotkamy.

W przodzie pojawiło się światło. Uniosłem rękę. Lilia zgasiła pióra i tatuaże i pobiegła na zwiad. Dotarliśmy do Rany, zazwyczaj któraś z gildii utrzymuje tam obóz. Lilia zameldowała po chwili o sztandarach Hematyków. Ongi pozostawałem w sojuszu z Hematykami.

Podeszliśmy do nich ostrożnie, z Kajtusiem i Iagonem w tyle, skrytymi pod melodią cienia.

Rana otwierała się pod piaskowcem głęboką jaskinią o stropie pokrytym stujardowymi stalaktytami strupów; zionęło z niej już wyraźnym smrodem krwi. Na trasie zejścia, poniżej wylotu naszego i trzech innych tuneli, w namiotach i przy ogniskach rozłożyło się kilkadziesiąt osób. Niektórzy odpoczywali, niektórzy pewnie właśnie szykowali się do rajdu w głąb. Był nawet handlarz z wozem i mułami, skupował łupy i sprzedawał podejrzane mikstury cudownego ozdrowienia.

Pod sztandarami Hematyków czterech zbrojnych grało w kości. Kiedy podeszliśmy, zażądali listu imiennego, a potem jeszcze dziesięciu sztuk złota od głowy.

— Przejdziemy spokojnie — odparłem. — Możemy zapłacić, ale nie będziemy kłamać o glejcie.

Zmarszczywszy sinoburzowe brwi, ich dowódca podźwignął się, ażeby zmierzyć mnie wzrokiem odpowiednio groźnym i na równej wysokości.

— To jak w ogóle tu weszliście przez Syuer?

— Być może pamiętasz z historii swojego bractwa, walczyliśmy w tych samych kampaniach. — Okazałem mu insygnia Bandy Trojga. — Odsłoń swe imię.

W chwiejnym świetle ognisk i koszy węglowych przypatrywał się długo insygniom, potem przeniósł wzrok na Tomasza Niemotę, który raz stanąwszy, nie drgnął już ani o włos i z każdą chwilą coraz bardziej przypominał kawał wulkanicznego żużlu; a potem na Lilię — Lilia odpowiedziała mu zimnym spojrzeniem maski.

— Niemota Imperna — wskazał palcem Tomasza. — Lilia Niedotykalna. A ty — Kosiarz Rata. Bardzo ładne. Oni jeszcze za starego królestwa hasali, tak? Bardzo ładne. Ale papier mieć muszę.

— Lilijko, kochanie, pokaż im coś.

Wskoczyła Hematykowi na głowę, odbiła się, zanim mrugnął, skoczyła na szczyt namiotu, odbiła się, skoczyła na ścianę, szklane rękawice rozbłysły, wczepiając się prędko w kamień i stalaktyt, wspięła się na strop jaskini, zapaliła tatuaże i wbiła szpony lewej dłoni w podstawę nawisu; przez pięć uderzeń serca nic się nie działo, tylko jej rękawice i tatuaże pulsowały coraz szybciej — a potem pęczniejące szkło rozdarło i skruszyło odwróconą iglicę, i góra kamiennej krwi runęła na obóz.

Uciekali z krzykiem pod ściany i w górę tuneli. Kajtuś zagrał nam kołyskę, przeszliśmy czym prędzej, nim opadł pył.

W środku było cieplej, dawały też trochę blasku fluorescencyjne plamy sińców na skamieniałych mięśniach. W powietrzu dryfowały bąble tłustych wyziewów; od wieków nie pozwalano zamknąć się Ranie, choroba musiała wniknąć głęboko.

Iago szukał życia w skale — wbił się tam w nią laską, posłuchał, podumał i wskazał drogę.

Zeszliśmy w jelita Smoka.

Najpierw przez warstwy kościanego pancerza, przez mile spetryfikowanego cielska, rozpadliskami, szczelinami, rurami pustych i skruszałych ze starości żył, brodząc w czarnym prochu: tysiącletniej wyschłej krwi gadziej. Gdy robiło się ciaśniej, puszczałem przodem Tomasza, który rozpychał swoimi pancerzami niezniszczalnymi kości, bazalty i fundamenty gór.

Potem, już w cielsku gorętszym, pulsującym, wędrowaliśmy osteoporowymi pustaciami, rozstępami tkanki nekrotycznej, otoczeni tam bąblami tlenu cyrkulowanego laską Iagona, pod życiodajną muzyką Kajtusia; wędrowaliśmy krętymi tunelami wygryzionymi przez kaparfusy, murtapije, graguje. Są to pasożyty Smoka, smocze tasiemce i czerwie, żerujące od eonów w jego ciele. I przyszło nam stoczyć walkę z gigantycznym murtapijem, który wyłonił się wtem z rozwibrowanej ściany muskułu — ślepy łeb jak zad demona, pierścienie igieł zadziorowych jak szeregi oszczepników na wieży oblężniczej, dech żółty jak bojowe gazy trujące. Kajtuś zagrał i odtąd oddychaliśmy jego muzyką. Tomasz Niemota stanął naprzeciwko murtapija, nieporuszony, gdy łamały się na nim igły trzyjardowe, gdy spadał nań kafar murtapijowego tułowia. Lilia wbiegła potworowi w paszczę; bluzgnęła krew brunatna. Przemknąłem pod ścianą, wraziłem Pocieszyciela Zmarłych między pierścienie, aż krzyknął, porywając mnie w cięciu wzwyż i w dół; wykroiłem w boku murtapija trójkątny portal. Robal monstrualny ciskał się już w panice i trzęsły się ściany tunelu. Iago wbił laskę pod nogi i uwolnił piorun najpierw prosto w dół, by sparaliżować miejscowo mięśnie Smoka. Potem wpuścił burzę w otwartą ranę murtapija. Lilia wyskoczyła z rozwartej gęby, niesiona rykiem konającego pasożyta. Rozpadał się w drgawkach, dymiąc przez ranę i wnętrzności. W zamieszaniu jedna z igieł przebiła mnie na wylot, przez żołądek i śledzionę. Kajtuś Bożątko zaśpiewał mi do ucha; powstałem.

Potem płynęliśmy rzekami wrzącej krwi smoczej, pompowanej przez setki mil w powolnych przypływach i odpływach z magmowego serca. Nie dało się tu oddychać, żyliśmy na nucie Kajtusia, we wrzecionowatym splocie zaklęć Iagona. Lilia przykucnęła na dziobie tej łódki podwójnej, szklanymi szponami sondowała głębokość arterii; Tomasz znieruchomiał pośrodku, dociążając czółno. Płynęliśmy w dół, w górę, z prądem i pod prąd. Otwierały się przed nami w ciemności studnie trującej posoki, krwiospady wielomilowe i krwiociągi pompujące nurt czarny mile wzwyż, rozpościerały się błotniste rozlewiska krwiaków mięśniowych, krążyliśmy po zatokach gnilnych i wokół purpurowych gór wątroby. Iago w końcu wyrwał nas z tego ciemnego i dusznego obiegu osocza w prądy słabsze, boczne, wystygłe, ku zimnym wyżynom gada.

Tam w forcie zakrzepu stanęło nam na drodze plemię sycystów. Dwudzieste, trzydzieste pokolenia od zagubienia w smoczych labiryntach — żywili się jego ciałem, pili jego płyny, śnili i rozmnażali się w rytmie jego fizjologii. Niektórym pozostały ludzkie twarze, niektórym — ręce, innym — jeno mowa. W sycystów ufortyfikowanym obozie, wybiwszy te ślepe mutanty i ich pomiot nieludzki, odkryliśmy w stertach rozgryzionych kości i rozmaitego śmiecia zebranego na zakrzepie — odkryliśmy szczątki aparatury ur-magicznej. Jeszcze pulsowały w nich Słowa, a gdy Iago trącił cewkę anielską swoją laską, cewka zagrała wszystkimi barwami tęczy i przez moment widzieliśmy nawzajem swoje myśli.

— Świeża — rzekł, uniósłszy ją pod światłochmurę. — Wypłukałaby się tu w tydzień. Ktoś wszedł w Smoka z laboratorium zenitu pod pachą i schrupały go te pokraki.

— Albo i nie schrupały! — zawołała z wysokości Lilia. Wbiegła tymczasem po zwałach zatoru kilkadziesiąt jardów wzwyż. Cały zakrzep składał się z piętrowych narostów krwi, które z czasem erodowały, kruszały, i ponownie były przykrywane porowatym strupem, i tak oto powstał tu system mniejszych i większych dziur, jaskiń, tuneli, zapadlisk, w słabym i niskim świetle dodatkowo zamaskowany milionem cieni rzucanych od każdej nierówności i krawędzi. Jednak Lilia — wszystkowidząca maska Lilii — dostrzegła coś ukryte w jednej z jam i teraz ciągnęła to przemocą na powierzchnię, aż biały dym szedł z piór płomiennych Niepokalanej i skwierczały jej tatuaże. Ciągnęła, ciągnęła, wyciągnęła — dwójkę dzieci człowieczych, chłopca i dziewczynkę.

Okazało się, że było to rodzeństwo, syn i córka pary magów-teoretyków, którzy, idioci, wybrali się w Smoka na rodzinną eksplorację. Kajtuś ukołysał zaraz dzieciaki do snu bez snów; Iago wejrzał im w główki. Byli świadkami śmierci co najmniej jednego z rodziców, sycyści rozkawałkowali im ojca, przypiekając mięso w kwasie serdecznym Smoka.

— Nie zostawimy ich przecież — stwierdziła Lilia, wycierając śpiące buzie jakąś czar-szmatką.

— Nie zawrócimy także — rzekłem stanowczo. — Znasz zasady.

Kajtuś zagrał trzy ciche nuty. — Będzie dobrze.

— Odma zatem — rzekł Iago.

Zagryzłszy zęby, rozłożyłem bezradnie ręce.

Tomasz Niemota nie powiedział ani słowa.

Posadził sobie potem dzieci na barkach, dziewczynkę na lewym, chłopczyka na prawym. Przyszło nam zboczyć z drogi, zejść w przepaście wichrowe, w głąb otchłannej piersi smoczej.

W dolinie jego płuca zatrzymaliśmy się w Białym Zajeździe, u ślepego Janusa. To miasto, Odmę, założyli jeszcze Anatomowie. W jego bliznach i zrostach kryją się starożytne skarbce Sprzysiężenia, w których pierwsi magowie-eksploratorzy złożyli swe najcenniejsze — bezcenne — zdobycze. Radni miejscy, strażnicy owych skarbów, od wieków już nie ukazują się oczom śmiertelników. Ponoć obmywszy się w zimnym ogniu smoczego nasienia, rządcy Odmy wraz z gadzią witalnością zyskali apetyt Smoka i teraz żywią się czasem i przestrzenią, pożerają logikę przyczyny i skutku, upijają się urtropią, to jest naturalnym dążeniem każdej rzeczy magicznej do magii wytracenia.

Dlatego płuco z Odmą rozdęło się do postaci trzykroć większej od drugiego płuca Smoka. I dlatego w Odmie ma siedzibę tyle towarzystw, gildii, sekt i aliansów: bliska obecność niewidzialnych radnych konserwuje artefakty pochowane w prywatnych kryptach. Przybywają tu też starzejący się arystokraci, monarchowie i herosi pożenieni z ziemią, przybywają, gdy i najdroższa magia nie jest już w stanie obronić ich przed śmiercią. A w Odmie nawet jeśli w końcu umrą, to cudownie zagubieni pomiędzy własnym dzieciństwem, młodością, dojrzałością i wiekiem starczym, zaplątani między wczoraj i jutro, pamiętający moment zgonu jako odległą, zamgloną przeszłość… Zawsze uciekałem z Odmy najszybciej, jak mogłem.

Lilia i Kajtuś zajęli się znalezieniem opieki dla dzieci, a ja udałem się do starej siedziby Sojuszu Gwoździa. Mieści się ona na Zaflegmiu, w wieży z kości smoczej. Popłynąłem głównym kanałem. Wioślarz śpiewał morfologiczne barkarole. Fioletowe cienie od ogni tchawicznych tańczyły po gęstych falach i zaropiałych ścianach budynków. Powiał mocniejszy wiatr i poczułem w ustach smak, na który nie ma nazwy. Nie znoszę tego miejsca.

Na niebie nad Odmą kłębią się sztormy oddechu Smoka; kiedy w grzmiącym wichrze je wydycha, chmurzy się mrocznie nad górami i równinami Zachodu, fronty atmosferyczne przesłaniają oblicze kontynentu, a wróżbiarze królów piszą nowe kalendarze dla chłopstwa. Czekając na furtiana pod wieżą Gwoździa, zadzierałem głowę. Długie na dziesiątki mil eksplozje ognia — protuberancje żółtego i czerwonego płomienia — wybuchały co chwila hen, wysoko, u szczytu płuca. Aby w Odmie nie panował mrok, rada miejska zakupiła u Trzeciego Sprzysiężenia Anatomów — płacąc skarbami, których możemy się tylko domyślać — samożywną Torturę. Tortura dziurawi system oddechowy Smoka w ten sposób, by upuszczać ogień z jego gruczołów siarkowych nie na zewnątrz, a do wnętrza płuca. Magowie wszyci powiadają, że to go bardzo boli. Smok nienawidzi ludzi. Od tysiącleci nie było na jego kontynencie księżycodnia bez wojny i zarazy.

Wspiąłem się za furtianem do izby wizytowej, nieobjętej klauzurą. Miron przywitał mnie winem i kadzidłem. Był młodszy niż poprzednio.

Wspominaliśmy czasy chwały Bandy Trojga. Okazało się przy tym, że Sojusz Gwoździa wycofał się już z wojen o moc i artefakty.

— Pamiętasz, jak otworzyliśmy tu szlaki balonowe? Nawet co bogatsi mieszczanie z Cesarstwa urządzali sobie wycieczki. A dzisiaj?

— Ile to w waszych kalendarzach? Sto sześćdziesiąt lat?

— Nie pokazujesz się.

Wzruszyłem ramionami.

— Jakoś mnie to już nie bawi.

— Ale teraz wszedłeś, i to ze starą drużyną. Jak się przebiłeś?

— Przez Syuer. Na północy jestem wyklęty, zapomniałeś?

— Rzeczywiście. Czyli prawie od nerek, tak? Dobre pięćset mil.

— Cóż poradzę, siedzi w głowie. O to właśnie chciałem zapytać. Czy macie wieści o jego dokładnym położeniu. Gdzie się wszył. Bo możemy latami tam krążyć i go nie znaleźć, Karaluch nie daje zupełnej gwarancji.

Zanim odpowiedział, Miron zatrzasnął okiennice.

— Nigdy nie wiesz, gdzie tu przebiega żywy nerw. Mhm. Posłuchaj, to nie jest taka prosta sprawa. Od lat już w ogóle nie dopuszcza konkurencji poza opony. Słyszałeś o tych trzęsieniach ziemi w Erbach? Powstało nowe morze.

— To on?

— To on. Rada Odmy głosowała wniosek o nagrodę za jego głowę; jest obawa, że przy mocniejszych ruchach Smok zmiażdży nas tu albo wypluje. Wniosek na razie przepadł, ale myślę, że nie odmówią dyskretnej pomocy, skoro usłyszą, że to Kosiarz się do niego wybiera.

— A ty skąd wiesz, co się głosuje na posiedzeniach rady?

Miron zrobił niewinną minę. (Był jeszcze młodszy niż butelkę temu).

Stanęło na tym, że najpóźniej za sto klepsydr da mi nieoficjalną odpowiedź od rady. Napomknął o przewodniku, szkolonym neuropacie. Mają tu bowiem kastę interpretatorów snów Smoka. Ci się nie wszywają — sprzęgają się poprzez aparaty ur-magiczne.

Narysowałem mu kształt cewki anielskiej.

Pokiwał głową. — No, mniej więcej coś takiego.

W Białym Zajeździe nie zastałem Iagona, za to wrócili Kajtuś z Lilią.

— Dowiedzieliśmy się tyle, że istotnie była taka para naukowców, małżeństwo, skonstruowali nowe translatory, składali oferty różnym gildiom.

— Ale skąd się wzięli? Stąd, z Odmy?

— Chyba nie, to plotki z czwartej ręki.

— U kogoś zostawić sieroty musimy, nie zabierzemy ich przecież na rajd do głowy Smoka.

— A co powiedział twój znajomy?

— Ma dać przewodnika. Dyskretna pomoc rady miejskiej.

Kajtuś zabrzdąkał smętnie.

— Co znowu? — westchnąłem.

— To nie musi być tak, to wcale nie musi być tak, może być na o-odwrót, znajdujemy się w O-odmie, Oooodmie…

— Wiem. Gdzie one teraz?

— Tu obok.

Zajrzałem do izby po drugiej stronie korytarza. Tomasz spał, bez swoich pancerzy — nagi i miękki i blady niczym ślimak wyjęty z muszli. Dzieci już się obudziły, bawiły się w jakąś skomplikowaną przeskakiwankę na podłodze pod oknem. Na mój widok przystanęły, chłopiec spojrzał bardzo poważnie, posiwiało mu lewe oko, rozległ się grzmot metaliczny, ściany pokoju rozjechały się na boki, zmieniło się światło ogni na niebie, dziewczynka zestarzała się i odmłodniała, obudzony Tomasz powstał, ściągając spod sufitu swoje zbroje (to było źródło owego hurgotu uprzedniego), a chłopiec wskazał go palcem i szepnął:

— Zginął.

Wpadli do wnętrza Kajtuś i Lilia.

Chłopiec wskazał Bożątko.

— Zginął.

Wskazał Niepokalaną.

— Zginęła.

Przyklęknąłem przed nim.

— Jak ci na imię?

— Olo.

— Pamiętasz nas?

— Biliście się z armiami Jeźdźca Smoka.

— I co, wszyscy polegliśmy? — spytała Lilia.

Pokręcił główką.

— Nie wszyscy.

— Dobiłem z nim targu?

— Chciał ci dać, ale nie wziąłeś.

— Niemożliwe!

— Nie wziąłeś.

Po czym Olo zamrugał, znowu odmieniły mu się oczy; izba podskoczyła i z powrotem się skurczyła, aż Niemota wybił łokciem dziurę w ścianie.

Podniosłem się.

— Zabieramy je. Pamiętają drogę. Co za cholerne miejsce.

Wydobyliśmy z magazynu Gwoździa jeden ze starych balonów, powłoka z błony jelitowej Smoka zachowała się nadspodziewanie dobrze. Niewolnicy Mirona przytargali gondolę uplecioną z lekkich wici parazytowych. Przewodnik od rady zjawił się w ostatniej chwili, równo z zasapanym Iagonem. Załadowaliśmy zapasy, zrzuciliśmy balasty i poszybowaliśmy w górę płuca.

Nie widzieliśmy ich spoza bulwiastej bryły balonu, lecz słyszeliśmy z każdą chwilą wyraźniej szum, z jakim u szczytu płuca przepływają w powietrzu rzeki ognia. Szum, hurgot, wreszcie ryk ogłuszający. Pociliśmy się niczym w południe na pustyni. Kajtuś zagrał śnieżynkę, trochę pomogło. Płomienie wybuchały w przypadkowych miejscach, pod przypadkowym kątem; przewodnik miał kości urtropiczne, rzucał nimi co chwila i odczytywał kurs, a Lilia biegała po olinowaniu gondoli i zmieniała nachylenie żagli manewrowych.

Tomasz pozwolił dzieciom bawić się w pancerzach, powpełzały mu w zbroje jak myszy w ser i tylko co jakiś czas wychylała się spomiędzy okrutnych hełmów, puklerzy, rękawic bardzo poważna buzia, błyskało oko szeroko rozwarte w szczelinie czarnej stali.

Iago przesiedział cały lot milczący jak Tomasz i dopiero po przycumowaniu w tchawicy zagadnął mnie na osobności.

— To jest wynalazek drakofilów — rzekł półgłosem, wyjąwszy z rękawa tamtą cewkę anielską. — Wyszedł z Odmy albo z samych trzewi. Popytałem, postawiłem lustra.

— Mhm, nasz przewodnik to prawie drakofil. Oni co prawda nie czczą Smoka, ale podsłuchują jego sny.

— Chodzi mi o to, że takie transformatory ur-magiczne — obracał cewkę w grubych dłoniach niczym zatruty sztylet — pierwotnie zostały pomyślane dla przepływu obustronnego. Nawet jeśli nasi pechowi magowie tego nie wiedzieli, to… Pamiętasz Palantiry?

Zerknąłem odruchowo na sieroty. Siłowały się właśnie na rękę z Tomaszem, jedno dziecko na jeden palec Niemoty.

— Zajrzałeś im przecież do głów.

— Za magię ludzką i ur-magię ręczę: czysto. Ale jeśli to robota samego Smoka… Niby czemu się wszywają? Jego Słowa wywracają na nice rzeczywistość. Tego nie da się wykryć, nie da się porównać do stanu naturalnego — bo to manipuluje samymi fundamentami natury.

Przewodnik opowiadał przy ognisku legendy gildii. Nie wiadomo, co w nich pochodzi z historii, a co ze zmyślenia. Smok zmieniał następstwo pór roku, Smok ściągał z nieba i połykał gwiazdy — to gwiazdami się żywił, stąd jego oddech wszechpalący. Epoki geologiczne odpowiadają okresom linienia jego skóry. Teraz od lat śni o rzeczach zimnych i nieruchomych: uzurpator spętał jego myśli, pierwszy od niepamiętnych czasów Jeździec Smoka. Czy rzeczywiście przesuwa lądy i oceany? Jeśli podniesie Smoka z leża, nie będzie lądów i oceanów.

Nazajutrz rozpoczęliśmy wspinaczkę w górę czaszki. Szliśmy głównie po trawersach tkanek miękkich; co jakiś czas Iago przepalał swoją laską tunele w masie pulsującej.

Kilka mil ponad krawędzią kościanego urwiska Lilia spotrzegła pierwszego wszytego. W dół do niewidocznych masywów kręgosłupa biegł warkocz srebrnych żył geologicznych. Mag wisiał, przypieczony wpłask do tego srebra — odsłoniętego nerwu Smoka.

To odwieczna pokusa czarodziejów: włamać się do jego systemu nerwowego, splątać myśli z jego myślami, magię z jego magią, wyssać mądrość i potęgę. Giną jeden po drugim, a mimo to próbują.

— Wepchnij sobie w gardło rurę — rzekł Iago, odwracając z niesmakiem wzrok — i wlej w siebie ocean.

Są wszakże wyjątki, którym się udaje.

Nasz przewodnik wkłuł w nerw swój tajemniczy aparacik, posłuchał, pomedytował i wskazał drogę. Powinniśmy się przebić możliwie blisko Jeźdźca — żeby potem nie ugrzęznąć na zbyt długo w samym mózgu. Spytałem jeszcze dzieci, czy taką właśnie drogę pamiętają. Potwierdziły. Po chwili zwątpiłem — pamiętały także naszą klęskę, może więc jednak inną trasę należało obrać. Cień Odmy wisiał nad nami wszystkimi.

Aby przebić się przez opony mózgowe Smoka, nie wystarczy laska Karalucha i trochę ognia. Mózg Smoka nie jest mózgiem gada ani mózgiem człowieka, znacznie mniej jednak przypomina ten pierwszy. Jeździec zresztą się ufortyfikował; opona twarda to gruba na kilkadziesiąt jardów warstwa skrystalizowanej tkanki, w której chaotycznymi zakosami biegną druty piorunowe.

Naciąłem sobie żyłę w łokciu i krwią serdeczną wypisałem na gładkiej skorupie bomby orzechowej poezje życia i śmierci. Po czym cisnąłem bombę w oponę. Miałem kiedyś tuzin takich orzechów, to moja część łupu z wielkiego rajdu do Korzeni Świata; tylko jeden zmarnowałem, niepotrzebnie zamykając Cieśninę Uka. Ten tutaj powinien nam zapewnić bezpieczne przejście przez wszystkie opony i poprzez płyn mózgowo-rdzeniowy, w którego morzach, jak opowiadał przewodnik, Jeździec hoduje odmianę inteligentnych kałamarnic żywiących się logiką i pamięcią. Nie jadają jedynie myśli wariatów, kretynów i niemowląt.

Bomba eksplodowała, od razu wgryzając się dziesiątkami pędów korzeniowych w sino-rdzawą ścianę opony. Musieliśmy się cofnąć, dać miejsce na główny pień orzecha. Wyrósł on w pół klepsydry — pusty w środku i lekko skręcony. Słyszeliśmy, jak krystaliczna struktura błony jęczy i trzeszczy, rozpychana przez wciąż rosnące wewnątrz drzewo. A może to drzewo trzeszczało. Kiedy wprowadziłem drużynę do jego wnętrza, pachnącego świeżymi sokami spiralnego tunelu (Karaluch rozpylał w mroku chmury światła), dzieci się rozpłakały, przerażone, że orzech zaraz pęknie pod naciskiem i zmiażdży nas wszystkich. Trzaski bowiem wybuchały w długich salwach armatnich, hałas prawie ogłuszał. Aż wreszcie Kajtuś zagrał maluchom kołysankę; zasnęły w ramionach Niemoty.

Przeszliśmy w pniu orzecha przez pierwszą i drugą błonę, przeszliśmy przez głębiny myślożernego oceanu, przeszliśmy przez oponę miękką, za nią bomba rozszczepiała się na setki mniejszych i większych konarów, wyskoczyliśmy więc z drewnianej trąby na bagniste pogórze wyżyn mózgowych spiętrzonych w fałdy i turnie sięgające aż czaszkonieba, wyskoczyliśmy na łąkę krwistego śluzu i szarego torfu — a tam już na nas czekali.

Jako że kryła ich pieśń niewidzialności, maskując nawet przed maską wszystkowidzącą, Lilia wbiegła prosto w zasadzkę. Mnie ostrzegł wrzask Pocieszyciela Zmarłych, a Iagona — wyładowanie prądów mózgowych Smoka: Smok pomyślał, czaszkoniebo rozjarzyło się purpurowo-złotymi łańcuchami błyskawic przeskakujących po zboczach korteksowego górotworu, i wprost z jego myśli stanęły przeciwko nam nieprzeliczone zastępy koszmarów-drakmarów. Rzeczywistość uginała się przed Smokiem.

W dwa uderzenia serca otoczyli Lilię Niepokalaną, owijając ją kurtynami nocy. Usłyszeliśmy jej krzyk rozdzierający i brzęk tłuczonego szkła. Tomasz porzucił sieroty, zatrzasnął przyłbicę i popędził na pomoc Lilii; pognałem za nim, skryty w kilwaterze zaklęć ochronnych jego zbroi. Kajtuś rozbrzdąkał się szaleńczo — płynęły jedna po drugiej melodie potężne, nastrojone przeciwko pieśniom koszmarów. Obmywały mnie ciepłymi falami, aż poczułem, że to właściwie nie ja biegnę, nie ja koszę mieczem nieważkim szeregi drakofagów zmiennokształtnych, mutujących przede mną niczym sen, z jednej niemożliwości w drugą, nie ja — to sam rytm wygrywany wymuszał ruchy i decyzje.

Rozpruwszy ciemne zastępy, Tomasz przebił się w końcu do Niepokalanej. Do tej pory zdążyli rozszarpać ją na strzępy. Kajtuś zaśpiewał z daleka rezurekcję; Lilia przeciekała Niemocie między żelaznymi palcami. Kosiłem tymczasem drakmary z lewa i prawa, Pocieszyciel Zmarłych wył opętańczo, już sama ciemność rozpadała się pod jego ostrzem na dwa, już fruwały naokoło odłamki stali, kamienia i diamentu; lecz drakmarów nie ubywało. Koszmar nie ma końca, snu nie strwoży arytmetyka.

Jeszcze jedno uderzenie serca, jeszcze jedno — Karaluch nareszcie zakończył inkantację i uwolnił demona. Hetman piekielny stanął na ukrwionej glebie smoczego mózgowia, zaskwierczała przyżegana tkanka. Sięgnął jedną ręką i spalił dziesięć drakmarów. Sięgnął drugą ręką i spalił sto drakmarów. Sięgnął trzecią ręką i spalił tysiąc drakmarów. Lecz drakmarów nie ubywało, oświetlające nas z wysokości w wiązkach i pajęczynach piorunów intensywne fantazje Smoka rodziły kolejne i kolejne zastępy. Koszmar nie ma końca.

Karaluch dotąd musiał już pojąć, że w ten sposób nie zwyciężymy. Zniknął z powrotem we wnętrzu pnia, pociągając za sobą demona. Bożątko również skręcił melodię w inne, nieznane mi rytmy.

Staliśmy tu z Tomaszem w okrążeniu, plecy w plecy, chore potwory gadziego umysłu napierały zbitą ścianą, Pocieszyciel Zmarłych chichotał obłąkańczo… Zwały trupów zamknęły nas w ciasnym okopie. Tomasz przepychał się przez nie, ja za nim, lecz zaraz grzęźliśmy w nowym okrążeniu, bo zmory, potwory, horrory opadały nas zewsząd, z góry, z flanki i z dołu, wyłażąc spod świeżych trupów, od trupów nieodróżnialne. W końcu nas przygniotą samą masą koszmaru. Oderwałem z pasa drugą bombę.

Zanim wszakże zdążyłem ją nastroić i cisnąć, inna eksplozja rozdarła przestwór czaszkowy: z wielusetjardowego pustego pnia wystrzelił kielich ognia niczym z lufy armatniej — Iago Karaluch uczynił bowiem żywą amunicję z inferno-demona i palił nim teraz na wprost, a także pod kątem, wykręcając drzewo-garłacz niczym węża. Najpierw pomyślałem, że pudłuje fatalnie, bo ta oślepiająca salwa demoniczna szła całkowicie ponad łbami drakmarów. Ale zaraz pojąłem zamysł przebiegły: ostrzał demolujący kładł się na góry i doliny, wyżegując materię mózgową i gasząc pod chmurami krematoryjnego popiołu burze smoczych myśli. Im mniej i słabiej Smok myślał, tym mniej i słabszych stawało przeciwko nam drakmarów; aż wreszcie wyginęli pod ostrzem Pocieszyciela do ostatka, i koszmar się skończył.

Staliśmy w upiornych ciemnościach, wdychając drobiny żywej spalenizny, pośrodku wielomilowego Udaru, krajobrazu martwoty i bezmyśli.

Nie żył przewodnik, nie żyła Lilia i Kajtuś, zjedzony przez rekinowego drakmara z ostatniej fali. Iago rozpruł to truchło i animował Bożątko; ten zatańczył sobie powstańduszę i rychło wrócił do żywych. Ale Niepokalanej i przewodnika nie zdołał wskrzesić, było już za późno. Tomaszowi drakmary odgryzły w kolanie nogę; Bożątko ją przyśpiewał z powrotem. Dzieci patrzyły na to wszystko wielkimi oczyma, rozmazując po buziach smugi węglowe.

Wskazałem kierunek wylosowany uprzednio przez przewodnika.

— Tędy? Jak pamiętacie? Olo! Tędy?

Pokiwał głową.

Powędrowaliśmy w głąb rozumu bestii.

Ciemnymi i dusznymi wąwozami korteksu przeszliśmy poza granicę spalenizny. Na kościanym horyzoncie, pod sferami oponowymi, błyskały odległe sztormy podłości. Gdybym znał tajemne księgi Sprzysiężeń Anatomów, może mógłbym stwierdzić, o czym Smok w tej chwili duma.

Trzy mile przed wielkim kanionem śródmózgowym wyskoczył na nas dracunkulus: smok wewnątrz smoka. Nie było ostrzeżenia, wylazł nam wprost spod nóg, spod kory. Zaatakował od tyłu i zanim się obejrzeliśmy, przegryzł wpół Kajtusia i przydepnął Iagona.

— Robaki nędzne! — zaryczał, po czym wypluł spod języka kiszki Bożątka. — Precz z mojej głowy!

Przyskoczyłem do niego z obnażonym Pocieszycielem Zmarłych; na co dracunkulus mocniej przydepnął Iagona i zionął ogniem.

— Jeśli naprawdę jesteś nim — rzekłem — a nie kolejną lalką Jeźdźca, to nie masz się czego lękać: my właśnie chcemy cię uleczyć.

— Kłamca! — warknął smok i zagrzmiało na wzgórzach środkowego cerebrum. — Już wbijacie mi gwoździe w duszę!

Przypomniałem sobie o orzechu-armacie.

— Musieliśmy —

Iago otworzył usta i strzelił w dracunkulusa śliną słonecznego żaru. Smok zawył, smagnął maga ogonem i przydepnął drugą łapą, aż z rozgniecionego na miazgę Karalucha wyprysnęły na boki soki żywota.

— Ssss! Jak cię zwą, robaku?

— Iago — jęknął Iago — Karaluch.

— Karaluch! — zaśmiał się dracunkulus, z ciekawości aż nachylając łeb nad zmiażdżonym człowiekiem.

— Bo nie idzie mnie ubić. — I Iago wcisnął w paszczę gada koniec lagi, stwora wygięło, jakby bułat połknął, wybałuszył ślepia i rozłożył skrzydła, z lagi poszły wióry, a dracunkulus padł ze złamanym w kąt prosty kręgosłupem.

Wielkim wysiłkiem woli Iago pozbierał się do kupy.

Siedział potem długo i trzymał się za głowę, przyciskał pięść do skroni.

Przysiadłem obok.

— Nie podniesiesz Kajtusia?

Iago spojrzał ponuro na Niemotę wyrywającego z jaszczurzej padliny szczątki Bożątka, strzęp po strzępie. Dzieci skakały dokoła, wybierając z zezwłoku co bardziej lśniące łuski.

— Wypluty jestem.

— Cholera. — Pocieszyciel pogwizdywał w pochwie; ścisnąłem rękojeść. — Słuchaj, on skądś wiedział, że pójdziemy tędy.

Iago podniósł wzrok.

— Podejrzewasz maluchy? Pamiętają z góry, bo ich Odma zakręciła.

— Tak, ale to, co pamiętają, musiało stać się w czasie samo z siebie. Dlaczego stało się tak właśnie, a nie inaczej?

— Jeździec podsłuchał naszego przewodnika przez cewkę. Mówiłem ci, diabelstwo przewodzi w obie strony.

— Obawiam się, że to sięga jeszcze głębiej. — Im dłużej tak obserwowałem Ola i jego siostrę, tym mniej dzieci w nich widziałem. — Załóżmy, że masz rację i tamto małżeństwo magów zostało zlalkowane przez Jeźdźca, który wsączył się im niepostrzeżenie po nerwach Smoka przez cewki anielskie. Magia Smoka nie jest sztuką fałszu — on gra na samej rzeczywistości, nie rozpoznasz zmiany. Poszło dwoje magów, mężczyzna i kobieta. Znaleźliśmy dwoje dzieci, chłopca i dziewczynkę. Sam mówiłeś, że temu, co widzisz w ich głowach, nie można wierzyć.

— Jeśli są lalkami Smoka… dokąd nas prowadzą?

— Kto powiedział, że nie można zlalkować piętrowo?

Poprowadziły nas do samej krawędzi wielkiego kanionu. Wisiał tam nad mroczną przepaścią rodzaj mostu uplecionego z nerwowodów wysupłanych ze zwojów po lewej i prawej stronie. Czyżby więc Jeździec rezydował na przeciwnej półkuli? Lecz Iago wypuścił naprzód obłok dymnej światłości i ujrzeliśmy, że to Jeździec jest owym mostem — most jest Jeźdźcem, wiszącym tam w sercu najgęstszego splotu żył myślowych Smoka jak poczwarka w kokonie, jak anielica na białych skrzydłach rozpostartych na dziesiątki metrów, od urwiska do urwiska.

Jeździec obrócił głowę, otworzył oczy, uśmiechnął się.

Odskoczyłem.

— Dzieci! — krzyknąłem na Niemotę. — Zostaw dzieci!

Ale znowu się spóźniłem. Zanim Tomasz zatrzasnął przyłbicę, siedząca na pancernym barku dziewczynka wbiła mu w oko długą i ostrą jak pazur łuskę dracunkulusa. Niemota zwalił się niczym dąb ścięty, potoczył do krawędzi i poleciał w otchłań.

Pocieszyciel sięgnął zaraz serca zabójczyni. Lecz Olo umknął i mnie, i Karaluchowi — wbiegł na nerwomost, a biegnąc, z każdym krokiem przybliżającym go do Jeźdźca starzał się o rok, aż stanął nad nim w postaci dorosłego mężczyzny, maga przypieczonego; stanąwszy, osunął się na kolana i uderzył czołem ku wiszącemu pod nim Jeźdźcowi. — Panie.

Podszedłem do mostu, uniosłem Pocieszyciela Zmarłych i ciąłem przez sieć żywej tkanki. Biało-szara substancja prysnęła naokoło, kilka oślizłych wisi chlasnęło mnie po twarzy — a byle ich muśnięcie, dotyk najsłabszy otwierał mi w głowie rezerwuary obrazów, dźwięków, uczuć, wspomnień. Nie należały do mnie, nie pochodziły ze mnie.

Jeździec wierzgnął wściekle w swej uprzęży symbiotycznej, Olo poderwał się na nogi, a ze szczytów gór mózgowych ponad nami wystrzeliły wiry błyskawic, spłynęły tabuny piorunów kulistych.

— Czego chce?! — krzyknął Olo wielkim głosem, i nie był to jego głos.

— Dobijemy targu albo utracisz swojego wierzchowca!

Olo wskazał wtedy w dół, w głąb czeluści na mile przepastnej. Coś tam się poruszało, ciemność w ciemności, coś wzbierało masywną falą.

— Nie ujdzie żywy!

— Zapewne. Wliczyłem to w koszta. — Ciąłem ponownie. — Oddasz mi coś spoza tego świata i zachowasz swoją władzę w świecie. Albo ją utracisz. — Ciąłem. — Wybieraj!

— Mówi!

— Twoja zabawka najnowsza, lalka Hermana, zwrócisz jej wolność w zaświatach.

Olo zawahał się, a potem zaśmiał.

— Niemożliwe!

Ciąłem.

— Na czym bardziej ci zależy: na jakiejś niewolnicy, którą dopiero co kupiłeś, będziesz miał dziesiątki innych — czy na wyjątkowej potędze tutaj, którą budowałeś latami i której nie odzyskasz, raz utraciwszy?

— O czym mówi! Nie wie, o czym mówi!

Ciemność w otchłani kipiała coraz wyżej; dostrzegałem już w świetle spięć nakorowych najwyższe, najprędsze pułki milionowej armii drakmarów.

Ciąłem ponownie, raz, dwa, trzy, z niehamowanym gniewem. Pędy nerwów smoczych wiły się naokoło, siejąc lękami, nadziejami, pokusami. Mignęła mi po lewej ręka Karalucha — łapał te pędy w powietrzu. Obejrzałem się. Już ich kilkanaście zdążył przycisnąć do swej skroni, gdzie niedawno pięść niemocy przyciskał, i przypiec sobie do głowy. Wchodziły jak w masło.

— Co ty wyprawiasz?! — Szarpnąłem go za ramię; odepchnął mnie. — Sam mi mówiłeś! Nie pamiętasz? Ocean w gardło! Zginiesz!

— To jest jedyny sposób — wycharczał Karaluch. — Nie ujeżdżę Smoka. Ale kto powiedział, że nie można piętrowo? Ujeżdżę Jeźdźca.

— On cię omamił, Iago, zaraził przez nerw otwarty, zginiesz!

Wyszczerzył się głupio.

— Nie-idzie-mnie-ubić.

Olo śmiał się za moimi plecami.

Obróciłem się, zrywając z pasa bombę orzechową.

— Śmiej się! Śmiej!

Jeździec zadygotał w neurosieci, otworzył oczy, otworzył usta.

— A czego się spodziewał? — Zaśpiewał już z własnej krtani, głosem mocnym, męskim. — Przecież szukał Mistrza Dyscypliny, Pana Niewolników, szukał Tresera Dusz, Architekta Kontroli. Znalazł.

Nie strojąc go nawet, zamachnąłem się orzechem.

— Uwolnij ją!

On tylko wykrzywił się odrażająco w elektrycznym blasku swego gniewu.

— Nie można wyzwolić —

Niezmywalna lepkość teatru

— z teatru, w którym się urodziłeś.

Nie można się odcudzysłowić — z wewnątrz cudzysłowu.

Zbliż się do Mistrza, niech złoży dłoń na głowie adepta. (Wszak uczysz się dopiero).

Zbliż się, podejdź.

Popatrz: jesteś ty i jest reszta świata: widzowie.

Nie ociągaj się, nie zasłaniaj kłamstwem; wstąp świadomie na scenę.

Jeszcze pusta. Stół, krzesło. Coś na stole: kubek, miska, owoce, nóż.

Czy dostrzegasz na widowni publiczność? Czy słyszysz publiczność? Jej szepty, szelesty, szurania, kaszlnięcia, oddechy.

Pozostawmy to w zawieszeniu. Może tak, może nie. Wystarczy, że scena, że ty na scenie — a zatem publiczność tam jest, nawet jeśli jej nie ma. Reflektory wycinają cię z tła, także gdy wyłączone.

Teraz, na tej scenie, podejdź do krzesła i stołu.

Usiądź.

Zjedz jabłko.

Wypij wodę z kubka.

Wbij sobie nóż w brzuch.

Ukłoń się.

Czy zapamiętałeś?

Rewind.

Idziesz. Jesz. Pijesz. Wbijasz.

Postaw je sobie w pamięci jak prześwietlone dioramy, rentgeny czynności.

I obok, do pary: kiedy indziej dokądś szedłeś, kiedy indziej piłeś, gdzie indziej jadłeś, w innych sytuacjach szykowałeś samobójstwo.

Po czym nałóż je na siebie, jeden na jeden. I porównaj czynność z taką samą czynnością wykonaną bez reflektorów, w ciemności ducha.

Z zewnątrz różnicy nie widać. Ciało przemieszcza się tak samo, ciecz tak samo wchodzi do organizmu. Bilans materii i energii się pokrywa, wektory nakładają się na wektory.

A przecież różnicę już czujesz. TO SĄ INNE CZYNNOŚCI.

Chodzenie na scenie nie jest chodzeniem. Picie na scenie nie jest piciem. Jedzenie na scenie nie jest jedzeniem.

Obrazy się rozmijają. To samo — coś mniej — coś więcej.

Oddziel, wydestyluj tę różnicę, tę jakość teatru. Rozetrzyj między palcami. Rozgryź, posmakuj na języku.

Ażebyś potrafił rozpoznać także bez sceny. W natężeniu ułamkowym, w milimetrowej warstwie.

Najpierw u siebie samego. Łapiąc się na czynnościach, na życiu,

które jest życiem na scenie (nawet gdy nie ma widowni i milczą reflektory)

które jest życiem JAKBY

które jest ~życiem

Popatrz na siebie z zewnątrz cudzysłowu.

Rozmawiasz, ale tak naprawdę ~rozmawiasz: wcale nie chodzi o przekazanie myśli w słowach; chodzi o dobre uczestnictwo w sytuacji rozmowy. (Ujrzałeś scenę).

Pracujesz, ale tak naprawdę ~pracujesz: wcale nie chodzi ci o zarobienie na przeżycie; chodzi o uczestnictwo w grze obudowanej na rytuałach pracy: przymusie codzienności, strukturach zwierzchności, sytuacjach towarzyskich, osiąganiu stawianych przed tobą celów. (Ujrzałeś scenę).

Kochasz, ale tak naprawdę ~kochasz: wcale nie chodzi o czułość serdeczną czy bezwzględną żądzę; chodzi o dobre wypełnienie słów, zachowań, sytuacji, relacji romantycznych, erotycznych, w zgraniu z osobami ~kochanymi. (Ujrzeliście scenę).

A potem już dostrzegasz także u innych.

Niekiedy wystarczy rzut oka.

Jak idą ulicą, jak podają sobie ręce, jak się śmieją. (~Idą, ~podają, ~śmieją).

I po czym poznałeś? Nie wypunktujesz. (Różnicy nie widać). Nawet gdyby przystawić ci pistolet do głowy.

Ale co, co to jest?

W duchu możesz obrysować żółtą kredką, dodać poświatę tła: jakby czynności ~wykonywane odbywały się zawsze w cieplejszej aurze, w poblasku słabej żarówki, opalone na brzegach płomieniem świeczki.

(Nie widzisz?)

I to się przykleja, osadza na tobie cienką warstwą bezwonnego oleju. Nie zmyjesz.

Już niczego, ale to niczego nie potrafisz zrobić; wszystko ~robisz.

Nawet gdybyś umierał z głodu: pierwszy kęs — jesz; drugi kęs —~jesz.

To ćwierć, jedna dziesiąta, karzeł-ułamek sceniczności prawdziwie teatralnej. Nikt przecież nie mówi szeptem gromkim i nie wykonuje pantomimowych gestów, nie sadzi min stukilogramowych.

Więc subtelniej, ciszej, nieświadomie. Nie rzuca się w oczy.

Ale jest wszędzie.

Teatr.

Dzieci sceny. (Kiddie porn)

Paweł o tym wiedział. Nawet jeśli nie potrafił opowiedzieć, to potrafił przyszpilić wrażenie, wrzucić uczucie do formaldehydu i wystawić w kolekcji na półce.

Kiedy powracał do gnoju z długiej szlai

(jak teraz)

jak teraz: siedzi na kiblu i kopie zdrętwiałą nogą w kafelki, w opuszczonej lewej ręce wciąż dzierżąc bombę wymierzoną w Hermana L. Mesoutte’a, a koniuszkiem języka licząc zęby, dziwnie miękkie w dotyku

(teraz)

kiedy powracał z długiej szlai, zawsze potrzebował godziny, dwóch, by strząsnąć z siebie tę niepewność swędzącą.

Aby złamać cudzysłów.

(Mowa Mesoutte’a cię spętała, pokłoń się Mistrzowi).

Wracał z drugiej strony cudzysłowu, lecz po której stronie znajdowało się NA NIBY? Po której stronie naprawdę czuł OPÓR?

Tam — wszystko było grą. Ale w ramach gry każda rzecz miała określoną wagę i wartość.

Tu — wszystko było naprawdę. A przecież kolejne rzeczy czynności emocje życia rozmywały się nieuchronnie, zastępowane przez teatralne atrapy.

Chwiejąc się sennie na kiblu, Paweł usiłuje strząsnąć z siebie czary Mesoutte’a.

Zejść ze sceny.

I nie może.

(Spętał cię).

Raz ujrzał światła scenografie kostiumy — zawsze już będzie je widzieć.

Tylko struga moczu szczera, tylko ruch kiszek niezmanierowany. (Lecz kruszą się, upadają i te bastiony biolo).

Na cóż więcej go stać przeciwko teatrowi?

W końcu nawet żołądek uczestniczy w przedstawieniu, krygują się jelita, tremuje wątroba. Dzisiaj bowiem ~jemy niemal wyłącznie dla przyjemności, rytuału lub utrzymania konstelacji. (Jedzenie to forma seksu).

Zawieszony w desperackim półśnie, Paweł poszukuje odtrutki.

Ubrać się? Gdy ubieraliśmy się naprawdę, to po to, by nie zamarznąć, nie zmoknąć, obronić się przed naturą; teraz moglibyśmy chodzić nago, jednak nie: teraz się ~odziewamy.

Pójść między ludzi? Ależ oni wszyscy także występują w teatrze, nasze rozmowy są ~rozmowami, kłótnie — ~kłótniami, przyjaźnie — ~przyjaźniami.

Zabić kogoś? (Parodia desperacji). Ale jaki ja mam powód do zabójstwa? Żadnego. Byłby to zatem ~mord wprost z plai: popełniony nie dla konieczności praktycznych, ale dla ODEGRANIA mordu. Jak przez tych dwóch byczków z galerii, jak przez tysiące serial killers XXI wieku: wychowanych na teatrze mordu.

(Spętał cię, zhackował).

Whatever.

Wypuść ją!

Podąża za Mesoutte’em do jego domu, powłócząc lekko nogą i woniejąc gównem — tak dopada Mistrza w słonecznym ogródku za kalifornijską rezydencją.

Grozi mu bombą orzechową.

Szantażuje.

Warczy.

Mesoutte nie przerywa ćwiczeń rozluźniających.

Soundtrack: Tannhäuser Wagnera.

(Dialogi). Nie udawaj, że ci nie zależy. Zależy! Pewnie, że wolałbym zachować Jeźdźca. Ale czego ty żądasz! Przybywasz z tak obcego królestwa, nie rozumiesz nic. Nie mogę jej wyzwolić. Oczywiście, że możesz, sprawdziłem. Co sprawdziłeś, odwracalność formatunku kogito? Przecież nie o to chodzi. Jasne, mógłbym ci ją sprzedać za dolara i sam trzymałbyś ją 24/7 pod gejdżem ostrym — ale czy ty się w ogóle na tym znasz? Nie znasz się. Żeby zostać dobrym Panem, trzeba talentu, siły i lat praktyki. A widzę w publicznej, że się nijak nie nadajesz. Co byś z nią zrobił? Wyrzucił na śmietnik, prędzej czy później.

Paweł w duchu kopie Mesoutte’a w jaja, wbija mu bombę w gardło, łamie nos.

Mesoutte kontempluje to z niejakim podziwem. Podobny ogień zasługuje na docenienie.

Chodź, muszę zjeść śniadanie.

Oczywiście nie musi jeść. Będzie ~jadł.

Idą. (~Idą).

Zatem — na przechadzce. Słoneczny ranek w Kalifornii.

Car free area. Zieleń. Przechodnie, biegacze i spacerowicze ze zwierzętami, w konstelacjach zwierzęcych.

RBC, Amura-Rocks, Valmont-Prabbles-QR, najmłodsze królestwa Zachodu.

Piękni, nawet gdy starzy. Pokonali biolo.

Mesoutte nie musi wskazywać Pawłowi palcem. (Kto raz przejrzał na oczy).

To pierwsza kraina, w której wszyscy, od dziecka do gubernatora, od świtu do zmierzchu ~żyją.

Widzisz to, prawda?

Nikt tu nawet nie oddycha. Wszyscy ~oddychamy. (Są szkoły, akademie oddechu).

Najdrobniejszy gest dłoni. Sposób przejścia przez ulicę. Węzeł na moich sznurówkach. (~Gest, ~przejście, ~węzeł).

Mesoutte ~siada przy stoliku, ~zamawia kawę i rogaliki, ~pozdrawia konstelację geo.

Najwyższym stopniem rozwoju cywilizacji jest teatr.

Herman Mistrz ~pije kawę.

Wokół obracają się koralowe gwiazdozbiory, socjal mandale tak gęsto splecione, że skóra piecze i włoski stają na przedramionach.

W tych obrotach elektrycznych zanurzony — Herman ~panuje.

Znajomi-nieznajomi orbitują wokół, on nie poświęca im jednak uwagi, aż —

Kobieta proteo wyczepiona przez konstelację zerowca siedzącego dwa stoliki dalej ~wstaje, ~podchodzi i ~kładzie się na kamiennej posadzce pod stolikiem Mesoutte’a, ~opierając głowę na jego kolanach. Mesoutte ~głaszcze ją lewą ręką. Czarne tagi BDSM ciągną się za kobietą smyczą długą na kilometry.

Paweł spogląda wzdłuż linii jej konstelacji publicznej. Osobnicy jej podobni nie posiadają domów, nie posiadają dóbr materialnych. Przechodzą od Pana do Pana (lub Pani, lub Mistrzów Zero). Ciałoroby tatuują im DNA, piercingują kogito.

Pieszczochy Proteusza. Oddychają czystym gejdżem.

Taka kultura.

Paweł łyka z ducha.

W Kalifornii, naszym przedwidoku jutra, rozbudowane komuny BDSM działają od kilkunastu lat. Zalegalizowano publiczne proteoniewolnictwo, seksualne i nieseksualne.

W café nikt nie zamrugał, nie zwrócił głowy. Już się nawet nie gapią, to zbyt popularne, zbyt powszechne. Nie gapią się, nie daje więc też łatwej przyjemności poniżenia, zbyt powszechne, zbyt popularne.

Całe konstelacje hierarchizowane master – slave

Zony safewordów: pracy, domu, ulicy, szlai

Zatrzaśnięte w duchu na karkach obroże

Napięte smycze

Kodeksy służby

Och! Obraz wszechświata w uśmiechu twego pana i władcy

Głębiej lub płyciej, dłużej lub krócej, wedle potrzeby.

Ofkors, Mesoutte miał w tej przechadzce swój cel.

Proszę, porozmawiaj z nią. Pozwalam.

Spytaj, czy mam ją — powtórz to słowo — WYZWOLIĆ.

Paweł nie jest już taki naiwny. Jedno spojrzenie w oczy niewolnicy wystarcza. Przegrał. Strong Will-30%.

Pyta o co innego.

Dlaczego? Dlaczego?

Ona czeka w milczeniu. Aż jej Pan daje ~znak. Wtedy odpowiada: że to jedyne wyjście.

Reszta właściwie wisi w publicznej. Paweł mógłby przekopiować duszę młodego Gawriły i nałożyć niczym kalkę.

Mesoutte wszystko to widzi jak na dłoni. Ma doświadczenie.

~Ociera sobie usta chusteczką, ~karmi kobietę croissantem. Mesmer Skills +20.

Nie powinieneś być zdziwiony. Muszę przecież je rozumieć, aby skutecznie tresować.

Pomyśl chwilę. W rzeczywistości kto tu kogo wykorzystuje?

To jest ciężka praca, najcięższa.

I czy tak bardzo różna od twojej? Tworzę dla nich światy, podtrzymuję ich światy w istnieniu.

To rodzaj służby. Otrzymujemy dotacje federalne i stanowe, także od ubezpieczycieli z kompatybilnych królestw. Ratujemy życia. (Skoro już zeszliśmy na banały).

Bo czemu nie? Tak sobie myśli niewolnik bez Pana. Czemu nie?

Wszystko inne na talerzu, więc i samobójstwo. (Eutanazja z przyczyn społecznych).

Paweł przypomina sobie ostatnie chwile z Krysią, u Gawriły; wierci paznokciem w ranie.

Wcale ich nie rozumiesz! Ona by nie popełniła samobójstwa.

To prawda. (Evil grin).

Co najwyżej mogła popełnić ~samobójstwo.

Ale wybrała przeciwnie.

To znaczy niewolę u ciebie. (Paweł już rozłożony na łopatki).

To znaczy mój przymus, moje KONIECZNOŚCI.

Kiedy z nią skończę, na rozkaz zatrzyma sobie serce.

Zaciśnięta pięść obok porcelanowej filiżanki.

Jestem realnością twardszą niż grawitacja. Jestem jej granicą, jej kamieniem, bólem zęba, wschodem Słońca i drapieżnikiem nad kołyską.

(Linią oporu).

Niewolnica wtem wyciąga szyję i liże grzbiet dłoni Pawła. Paweł podrywa się jak oparzony.

W publicznym oni wszyscy podgryzają mu duszę. (Nie muszą ~patrzeć).

Ręka nadal odruchowo sięga po Pocieszyciela Zmarłych; wciąż pali w nozdrzach siarczana woń Smoka.

Mógłby ich rozsiekać, wysadzić w powietrze, poszczuć diabłami. (~Rozsiekać, ~wysadzić, ~poszczuć).

Im dłużej jednak tak przed nimi stoi, wahający się bombardier, wyrzutek gnoju, tym silniejszy nastrój rośnie w Pawle, jakby to w nim wybuchło drzewo szturmowe.

Wybuchło, rośnie i go rozsadza, taki klimat: California Dreamin’ — żywozielone liście szeleszczące pod gorącymi promieniami Słońca — zapach luksusowego poranka — piękny mężczyzna w białych spodniach i koszuli Erhmo, siedzący przy kawiarnianym stoliku tuż przy otwartym bulwarze, i piękna kobieta w sukience Octavo skulona u jego stóp — kelner zero pochylają się nad blatem, starannie omijając ją spojrzeniem — jedwabna chusteczka, falując, spada powoli na jej ramię, ona zaś bez pozwolenia po chusteczkę nie sięgnie, nawet jej nie zauważy — oślepiającej bieli na ciemnej skórze — California Dreamin’ — głosy beztroskie w tle — bardzo dużo błękitów, zieleni, żółci — w oczach kobiety: szczęście.

Soundtrack: Cantus in memory of Benjamin Britten Arvo Pärta.

Jeździec Nolensowy, z dłonią złożoną na karku niewolnicy jak na berle biolo, przemawia z samego środka owego tableau. (Cios za ciosem za ciosem).

Skąd ci w ogóle przyszło do głowy urządzać za kotką taką krucjatę? Rozum ci odjęło? Przecież wiedziałeś, że postąpiła, jak chciała postąpić.

I czy naprawdę aż tak ci na niej zależy? Obchodziła cię w ogóle? W publicznej wcale na to nie wygląda.

Ale za to — jaka piękna szlaja!

Przestałeś odróżniać. Wydaje ci się, że co robisz? Ratujesz kochankę?

Nie. (Uśmiech pobłażliwy znad parującej kawy).

Ty ~ratujesz ~kochankę.

Czujesz to? Widzisz?

Paweł widzi.

Podszedłszy do krawędzi sceny, spogląda w przepaść. Nie ma schodów, nie ma rampy. Nigdy nie zejdzie z desek teatru.

Mógłby zachłysnąć się zapominajką, zagejdżować na twardo. (I co jeszcze?) Skoczyć na główkę z dachu Staruchy.

Tak czy owak, nie uratuje się tu przed nolensum.

Tym się różni szlaja od gnoju, że w gnoju nie masz żadnych bossów do ubicia, żadnych questów do zaliczenia. Nie można wygrać i nie można przegrać.

~Rzuca ~bombę w widownię i ~podciera sobie ~tyłek.

Soundtrack: oklaski.

Postnihilizm (II)

4. Człowiek definiuje się przez swoje granice. Człowiek opisuje się na liniach oporu: to jeszcze jest człowiek, a to już nie; to jeszcze człowiek może, a tego już nie; to jeszcze jest ludzkie, a to już nie; to człowieka ogranicza — więc z tym walczy, naciska, wytęża myśl i wolę.

Owe linie oporu stanowią fundamenty kultury, religii, filozofii, sztuki, języka, moralności, życia społecznego i politycznego.

Wyznaczają także wektory szczęścia i nieszczęścia — ambicji, nadziei, lęków, ideałów — w życiu jednostkowym.

5. Następujące linie oporu zostaną w sposób nieunikniony zlikwidowane w rezultacie postępu technologicznego:

A. Śmiertelność.

B. Cielesność.

C. Jednostkowość. (Tożsamość niepodzielna i niewymienna).

D. Płeć.

E. Genetyczna dziedziczność.

F. Nędza. (Niedostatek dóbr koniecznych do przetrwania).

6. Następujące linie oporu utrzymają się niezależnie od postępu technologicznego:

A. Postęp technologiczny.

B. Ekonomia. (Nierówność dystrybucji dóbr skończonych).

C. Skończoność umysłu. (Ograniczenie zasobu wiedzy oraz szybkości przetwarzania informacji).

D. Pamięć przeszłości.

7. Komentarz do 5A:

Czym innym jest nieśmiertelność jako gwarancja życia bez końca, a czym innym — nieśmiertelność jako niekonieczność śmierci. Zlikwidowanie linii oporu śmiertelności oznacza tę drugą sytuację.

Wyjąwszy ekstremalne wypadki losowe (katastrofy naturalne itp.), każda śmierć będzie rezultaltem świadomego wyboru. (Woli śmierci). Toteż koniecznym warunkiem człowieczeństwa w starym sensie jest eutanazja.

8. Komentarz do 6B:

Pewne dobra zawsze pozostaną skończone: przestrzeń, materia i energia zamknięte w horyzoncie zdarzeń podmiotu. Z nich wynika ograniczenie dóbr pochodnych, jak moce obliczeniowe czy przepustowość pasm komunikacyjnych.

(Przy założeniu niezmienności praw fizyki).

9. Komentarz do 6D:

W fizyce odróżniamy procesy, w których przejście do stanu n + 1 jest całkowicie opisywalne na podstawie znajomości stanu n, od procesów, w których pełny opis takiego przejścia nie jest możliwy bez znajomości „historii procesu” (n - 1, n - 2…). W układach stochastycznych (np. dla ruchów Browna) procesy pierwszego rodzaju opisuje tzw. własność Markowa.

Pomimo użyteczności matematyki łańcuchów Markowa w socjologii, szeroko rozumiana kultura nie daje się do nich sprowadzić i stanowi odpowiednik procesów drugiego rodzaju.

Jakoś inaczej

Dobry wieczór. ~Cmok-cmok. ~Wszedł. ~Zaświergotała. ~Wręczył. ~Oprowadziła. ~Pochwalił. ~Usiedli.

Tak samo, a jednak — jakoś inaczej.

Przecież wtedy również wiedział, że na nich patrzą (nawet gdy nie patrzył nikt), tak jak i teraz wie. Oboje wiedzą.

A jednak — jakaś — skądś — dlaczegoś — różnica.

Ilona Rosa, Krystyna Tusz. Krystyna Tusz, Ilona Rosa.

Ilona Rosa.

(Powinieneś na parę miesięcy przegejdżować się w homo, za dużo z obcą płcią, to niezdrowe).

Anyway. Zła Królowa przyjęła go w swym gnieździe. Femme fatale w komnacie zdrady. Czarodziejka strzegąca sezamu trucizn.

Paweł płynie z nurtem.

~Zapala ~papierosa. ~Prezentuje ~barwy herbowe.

Ilona ~nalewa do kielichów.

Dwa tygodnie, zanim zaprosiła go w gnoju; zdążyły zaświecić na publicznym niebie nowe konstelacje. Prawie jakby targował się o jej duszę.

I w pewnym sensie tak jest.

Zamierzał złożyć propozycję już po trzecim

(rewind)

spotkaniu. Ale Rosa trzymała go na dystans, był przecież ofiarą jej szantażu, prześladował swoją prześladowczynię, i żeby jeszcze chciał na niej zemstę otwartą wywrzeć, żeby ciągnął za sobą policję, no ale właśnie nie, nic z tych rzeczy, tym bardziej więc powinna była mieć się na baczności, opancerzyć się od razu, zniknąć z gwiazdozbiorów, prosiła się o nieszczęście, dopuszczając do siebie takiego stalkera, dlaczegóż właściwie go dopuściła — o to zapytał w pierwszej kolejności, a ona tylko przechyliła głowę i uśmiechnęła się firmowym uśmiechem Rolls-Royce’a, i Paweł już wiedział, że dobrze trafił, że jeśli nie z Ilony Rosy wydobędzie serum przeciwnolensowe (bezcenny ekstrakt żywicy ludzkiej), to z nikogo, więc miał już podejrzenia, miał przeczucia silne, gdy pytał głębiej: a po co szantażuje, a na co jej te pieniądze, co to za absurdalna metoda samozagłady, przecież w jej duszy publicznej nie ma żadnych desperacji i przymusów, więc skąd to, dlaczego, po co — jak to „po co?”, czy Paweł nie wie (wie, wie), czy musi pytać (jednak musi), czy nie rozumie zasad gry, gry, która utrzymuje cię na powierzchni życia, gdy wszystko inne poszło na dno — zatonęło — tonę, Ilona, tonę, pomóż mi — i Paweł wyciąga teraz rękę po ratunek

(fast forward)

a Rosa ~podaje mu kielich ~zaczarowanego eliksiru.

Paweł ostrożnie smakuje piekącą substancję.

Co to? Rewers-zapominajka, silny gejdż PKM-Zetowy.

(Miałem coś osiągnąć, ale zapomniałem co).

Pawłowi szumi w głowie. Wymazane neurony nie rozkwitną wtem z powrotem, niemniej z czasem rozepchną się w mózgu nowe

przyszłości

możliwości

radości

Jednak Paweł wie, że to gejdż, że oszustwo, że to

~przyszłości

~możliwości

~radości

Zła Królowa kusi go fałszywymi cudami.

A Paweł tak desperacko pragnie zostać skuszony!

Ma przygotowany plan. Przyszedł z opracowaną propozycją.

Starannie dobierając słowa, przedstawia Ilonie warunki partnerstwa.

Teatr skrapla się im na skórze w oleistych smugach.

Soundtrack: La Mucha I.C. Mack.

Ilona ~nalewa herbatę z rozcieńczonym ~eliksirem.

Paweł ~miesza łyżeczką.

Ilona ~pije.

Paweł ~pije i ~rozgniata niedopałek papierosa.

~Uśmiechają się.

Sytuacja sceniczna par excellence: kobieta i mężczyzna, petra płeć, usiedli, by rozmówić się o przyszłym życiu, o wzajemnej konsumpcji dusz i ciał. Gdyby nie konwencja techu, mogliby tu odtwarzać dziewiętnastowieczną plaję.

Nie są w stanie wziąć jednego głębszego oddechu, żeby teatr nie wyprysnął z ich porów kroplami tłustego potu.

~Siedzą. ~Mówią. (Social Link Boost).

Ilona z początku stara się być delikatna w swej odmowie. Bo czym by się twój układ różnił od każdej innej szlai? Prawo też jest formą teatralizacji życia. Państwo Ducha jedynie zobiektywizuje to, co sam wniosłeś.

A ja nie potrzebuję żadnych paktów antysamobójczych. (Każde małżeństwo jest paktem antysamobójczym). Nie potrzebuję kopiować plai konsumend.

Ja gram sama.

Jestem swoim własnym kreatywem.

Paweł zagryza wargi, z trudem kryjąc upokorzenie. Jak ma się przyznać do największej słabości, jak ma przed nią odsłonić kalectwo najstraszniejsze — traci odwagę — jak ma się zdać na jej łaskę — stracił.

Coś jednak musiało wyciec do publicznej. ~Odpędziwszy gnomy, licha i upiory, pod flagami Salonu i Miłosierdzia Ilona wciąga na moment Pawła w swoją duszę-cebulę.

Spójrz na dzieci. Jak się bawią.

Przysiedli na ławeczce na dziedzińcu zamczyska Królowej. Zakwefione piastunki doglądają maluchów rozbrykanych na słonecznym trawniku. Ilona z kolei ich dusze otwiera — żeglują ponad zielenią wielokolorowe bańki mydlane światów dziecinnych, jeden cudowniejszy od drugiego. Paweł zadziera głowę, gdy dwumetrowa bańka przelatuje wprost ponad nim. Nie dotykaj! Wpadniesz w dzieciństwo i nie zrozumiesz własnych słów dzisiejszych.

A dzieci, one rodzą się do szlai. Szlaja stanowi ich środowisko naturalne.

(Paweł biega z Andrzejem po lasach, Paweł rozgrywa z dzieciarnią wsi kampanie na niewidzialnych lądach, Paweł obiera kartofle).

Klejnot koronny dzieciństwa to ta wrodzona zdolność czynienia fałszu prawdą i zatracania się w grze o sekundowy absolut. A ty —

A ja gdzieś tę zdolność zagubiłem. (Błądzi wzrokiem za bańkami jak zahipnotyzowany). Wyciekł ze mnie. Ten fluid wyobraźni, ten szpik snów. Złoto bezcenne. Pili wprost z moich żył, sprzedawałem litrami, oddawałem darmo, w butlach, wiadrach, cysternach, tankowcach. I wykrwawiłem się.

Nie potrafię już niczemu wstrzyknąć sensu.

Zła Królowa wbija paznokieć w kark Pawła. Prąd przebiega mu po kręgosłupie.

Spójrz na dzieci!

Są bezpieczne, bo nikt im jeszcze nie wmówił, że prawda idea absolut nie może się zmieniać.

Są bezpieczne, grają. W dowolnie płynnym i rozchybotanym świecie budzą się o poranku gotowe znaleźć od nowa tysiąc jeszcze radośniejszych celów życia (milion treści zabawy).

Paweł, poskromiony, składa głowę na kolanach Królowej. Dziecko podbiega, zagląda mu w oczy, łaskocze kwiatkiem w nos. Paweł zaciska powieki.

Ochroń mnie, Królowo. Ulecz mnie. Zwróć żywicę złotą. Błagam.

Ja wiem, że to tchórzostwo. Przychodzę za późno i za wcześnie.

Ci z pokoleń za mną, ludy petra, oni nie urodzili się do teatrów. Polowali na mamuty, pracowali w fabrykach. Nie znają tego uczucia całkowitego pochłonięcia przez fikcję — o której wiesz, że jest fikcją, a zarazem w tej minucie stanowi cały sens twojego życia.

(Ja także nie znam już tego uczucia).

Ci z pokoleń przede mną, ludy proteo, nie będą potrzebować protezy, bo popłyną swobodnie od zmiany do zmiany, zmieniając się wraz z nimi, ludzie-fale, nieludzie. Nie poznają tego uczucia, gdy nagle ziemia usuwa ci się spod stóp — nigdy bowiem nie staną na nieruchomej ziemi.

(Ja także nie stoję. Tonę).

Ratuj mnie, Królowo.

Pkkk! Pękła bańka na czole Pawła.

Podrywa się na nogi.

Zróbmy sobie dziecko!

(A dzikie emoty rozbiegają się naokoło, kicając kangurzo i zajęczo).

W jaki sposób w szlajach rodzą się dzieci graczy? Nie mają przecież żadnego biolo za podstawę. Następuje mejoza neuro. Łączy się i rekombinuje czysty duch.

(Tak wykradnę serum kogito, którego nie wykradnę podstępem ni przemocą).

Paweł sięga sobie w głąb czaszki i wydobywa, stękając jęcząc kwicząc piszcząc, bańkę krwistoczerwoną, włochatą i piłkowatą.

Wyciąga następnie rękę ku głowie Królowej — lecz Zła Królowa reaguje szybciej: otwiera szeroko usta i wybucha śmiechem.

Śmieje się, wyśmiewa, wyszydza Pawła.

Pękają bańki. Dzieci zatykają uszy, wykrzywiają buzie. Gnomy wytykają Pawła kościstymi paluchami.

Paweł ucieka z duszy i zamku Królowej.

~Ucieka. Ucieka.

Wybiegł na ulicę, łapie oddech. Jest noc i chłodny wiatr śródmiejski szczypie w oczy; łzy zostaną więc usprawiedliwione.

Sięga po inhalator z zapominajką.

Niematerialna dłoń łapie go za rękaw.

Zostaw. Czego się boisz? Wypiłeś. Uczucia to najbanalniejsza rzecz na świecie.

~Żmijowa czarownica ~unosi się na wietrze, półprzezroczysty sztandar upiorów, postać wyrwana obcęgami spod powiek snu.

Paweł ~wymierza w nią inhalator niczym lufę pistoletu.

Precz.

Maszeruje do domu.

Wieczorne światła wokół. Kanciaste konstelacje geo. Obce piękno królestw śródmieścia. Ciała.

(Miasto warczy, miasto szczeka, miasto pożre ci człowieka).

Soundtrack: Kasza Wału & Przewału.

Lecz nie zagłuszysz parzącej słodyczy Królowej.

Ach. Bo ty nadal nie rozumiesz, dlaczego kotka uszła ci w BDSM. Nie rozumiesz ZMIANY.

Uczucia to najprostsza sprawa.

Czy wiesz, co wypiłeś? Może ci skłamałam. Może to zupełnie inny gejdż. Czy wiesz, czemu płaczesz?

Dlaczego zachowujesz się, jak się zachowujesz?

A Paweł jak przyspawany do inhalatora zapominajki. Jeśli mam się pruć dizajnerskim gejdżem, to raczej się wyblankuję na zero, wolę nie pamiętać.

Bo czym się to różni od samobójstwa. Niczym.

~Królowa Upiorów wytrwale ~płynie za nim przez miasto.

Wyrzuć to, wyrzuć! To właśnie te balasty kotwiczą cię wciąż we wczorajszym repertuarze. Dlatego rozumujesz jak stary romantyk, dlatego potrzebujesz grubego kaftana uczuć. Cudzej ręki, żeby cię wyciągnęła na brzeg.

Myślisz: zmienię się w kogoś zupełnie innego → nie będę sobą → nie będzie mnie → umrę.

Dlatego pozostajesz niewolnikiem petra.

I dlatego próbujesz sam siebie związać na lata naprzód pracą, studiami.

I dlatego pędzisz na oślep na ratunek kotce, której zachciało się przegejdżować na nice.

(Królowa zamiata koronkowym trenem reklamy, lampy, balony, zagarnia w welon trupi galaktyki sportu, seksu i polityki. Rozpościerając geometryczne fale na powierzchni królestw).

Nie myśl rzeczownikami! Myśl czasownikami!

Czyż nie byłeś sobą w tych wszystkich szlajach, w które zapadałeś się na dni, miesiące?

Uważasz, że to TYLKO teatr? Ten teatr zmienia ciebie każdą przeżytą w nim sekundą.

Że jesteś kimś innym — i znowu kimś innym — i znowu — i to jest naturalne, to jest dobre, to jest życie Proteusza.

Nie uratujesz siebie, naśladując innych. Nie zachowasz duszy, pożerając duszę moją. Musisz się zmienić, to znaczy przestać być sobą — to znaczy zdać się na nieopisane, poddać się grzmotowi pioruna i bogom ciemności.

Znam was, rozłożyłam was na części.

CHCIAŁEŚ, żebym cię tym napoiła!

Po to przyszedłeś.

(Królowa rozwachlarzowana ponad dachami, Królowa Zła przesłaniająca gwiazdy i Księżyc).

Ażebym cię wciągnęła w GRĘ. Taką GRĘ, której nie potrafiłbyś się oprzeć.

Paweł zbiera się, by odczynić uroki Ilony, ale tymczasem zostaje zaatakowany z zupełnie innej strony: Behold, z bramy Staruchy wyskoczył Qqsyn.

Ambush Strike 100/100, Stun 3s.

Co ty tutaj. Czego. Do jasnej cholery. Puszczaj. Paweł. Andrzej. No gdzie. Przyjechałem specjalnie. Czekaj. Ale czemu. Rany boskie. Czego, czego.

Pobiją się. Nie pobiją.

Dzwoniłem, nie odbierasz. Nie można się nijak skontaktować. Wierzba przebijała się i nie przebiła. Musiałem osobiście. Twoja matka w szpitalu. Serce, ciągłe migotania, obrzęk płuc. Paweł, na litość boską.

Paweł słucha, Paweł patrzy. Jak Qqsyn się ~oburza. Jak się ~troska. Jak ~wygraża, ~załamuje ręce, ~szarpie, ~krzyczy, ~szepcze, ~przekonuje.

Zła Królowa nachyla się z wysokości, w jej dłoni drugi kielich drogocenny, zielony jad zeń kipi, wylewa się. Wypijwypijwypij.

Na tych samych wysokościach ponad Pawłem, lecz po przeciwnej stronie, w rozświetlonym biało prostokącie okna majaczy sylwetka Adriana Utrałta. Mężczyzna patrzy w dół na ulicę i powtarza w kółko jeden gest, prosty ruch ręką.

Andrzej ~prosi.

Królowa podaje ~truciznę.

Utrałt rzuca ~czar.

Natężenie teatralności staje się dla Pawła nie do zniesienia. Coś pęka.

Reset All Skills. Revive.

Odpycha Andrzeja. Tobie się wydaje, że mnie ratujesz z pułapki bezdusznej podłości. (Paweł pełnym głosem, do ostatniego rzędu). Wydaje ci się, że nie ma innego życia i szczęścia jak wasze.

Nie wgejdżujesz we mnie wyrzutów sumienia. Odpłynąłem.

Qqsyn ~okazuje ~pogardę. Tfu, Raskolnikow z elektronicznej piaskownicy!

(Idź, złam rękę dziecku).

Wszyscy się bez przerwy tym szprycujecie, uczucie na rozkaz, miłość jak szminka na wieczór, przyjaźń jak woda kolońska, tfu, tfu, dusza na smyczy, nie macie duszy, nie macie uczuć.

Trudno teraz Pawłowi nie patrzeć na kuzyna jak na dziecko albo jaskiniowca albo zabytek ciemnogrodu. Przecież Andrzej nawet nie jest świadomy własnej niedojrzałości.

Niewolnik biolo, niewolnik kogito.

„Urodziłem się w katolickim kraju — jestem katolikiem, wierzę w Boga”. (Wyzwolił się).

„Urodziłem się w Polsce — jestem Polakiem, kocham Polskę”. (Wyzwolił się).

„Urodziłem się w rodzinie — jestem synem, kocham matkę i ojca”. (Wyzwoli się).

„Urodziłem się Homo sapiens — jestem takim właśnie człowiekiem i nie będę miał innego człowieka przed nim”. (Wyzwolą się wszyscy).

W drzwiach klatki Paweł raz jeszcze odwraca się.

Zapłacę jej rachunki, zapłacę za doktorów, szpitale, leki. Ale nie nachodź mnie już więcej. Wylogowałem się z waszej szlai.

IQ^-1

Wydaje ci się, że to tak wielka sprawa.

Że tak trudna.

Że uszlachetnia cię i wywyższa i daje przepustkę do człowieczeństwa.

A uczucia to najbanalniejsza rzecz na świecie.

Postawiłeś je na ołtarzu, ponieważ nie potrafisz ich zrozumieć.

Fałszywy, fałszywy bożek!

Poniżasz własną inteligencję. Składasz ją w ofierze przed reliktami zwierzęcej biologii.

A tu nie ma nic do rozumienia. Możesz tylko doświadczyć lub nie.

Gejdżując się w dowolną emocję. Czy przez to mniej prawdziwą? Każda emocja jest prawdziwa, gdy przeżywana.

Wyzbądź się przesądów dzikusa petra!

Że tak mówi kultura sztuka religia tradycja? Ile głupot mówi!

Że przyjemnie ci w obłokach uczuć cudzych? Ta przyjemność to też jest uczucie!

Że bez uczuć nie różnisz się od maszyny? Odpowiednio skomplikowanym maszynom programujemy dowolne stany emocji.

To właśnie z uczuciami nie różnisz się od małpoluda!

Co daje ci gejdż? Gejdż daje ci władzę nad nimi.

Bo nie mają racji — ty bynajmniej nie wyzbywasz się uczuć.

Będziesz miał ich nawet więcej. Więcej więcej nieskończenie więcej. Ile chcesz. Na rozkaz.

Ustawione karnie w ordynku.

Walczyliście o to od wieków, walczyliście chemią psychologią neurologią medytacją. I zwyciężyliście. (Kolejny opór przełamany).

Lecz tymczasem postawiłeś nad sobą kata, który karze cię bezlitośnie za najmniejszy uczuć niedobór: o, jaki nieludzki! jaki zimny! psychopata!

Pozbądź się tych przesądów!

Który z dwóch porządków przystoi człowiekowi?

Czuję to, co nakazuje rozum

Rozumuję tak, jak nakazują uczucia

I nie możesz już zbyć problemu wzruszeniem ramion. Nie możesz odłożyć odpowiedzi na później. Nie możesz powstrzymać się od dokonania wyboru.

Samo istnienie gejdżu stawia cię pod ścianą.

Korzystasz? — czy nie korzystasz? Rozum? — czy małpa?

Odmówiłeś?

Wracaj do jaskini.

Noc astrologii studziennej

Paweł klęczy w podziemiach atlantydzkiej Wieży Mądrości i Zagłady. Pochylony mnisio nad ciemną sadzawką podświadomości, obserwuje pijane tańce gwiazdozbiorów swej duszy tajemnej.

Jak uzyskać wiedzę o sobie — spoza siebie? Im cięższym spojrzeniem tonie w tej odwróconej astronomii, tym wyraźniej tam rozpoznaje pląsy psyche relacyjno-procesualnej. Astronomowie głębi, jeśli tylko wystarczająco nisko zstąpią w te ciemne otchłanie, w końcu obliczą i opiszą Whiteheadowego Boga.

Tymczasem Paweł na inną wędrówkę w głąb się wybrał.

Klęczy nagi, po prawej ręce kielich trucizny Złej Królowej, po lewej — nóż ostry. Za plecami — zakapturzone figury Atlantydów.

Mędrcy bez twarzy nucą jednostajną melodię. (Soundtrack: OMMM).

Paweł chciał wykraść od Ilony Rosy Czar Antynolensowy, lecz poniósł porażkę.

Teraz chciał go z gwiazd wyliczyć — poległ także.

Wydobył pełne archiwa duszy publicznej Ilony. Cofnął się rok, dwa, trzy, aż do czasu, gdy już w samym rytmie jej precesji i epicyklów dostrzegał gęstość zatapiającego ją nolensum.

Dzisiaj zaś — unosi się ona swobodnie ponad. Dzisiaj Rosa wskrzesza zmarłych i ożywia posągi.

Coś więc musiało się zdarzyć pomiędzy tymi dwoma konfiguracjami. Musiała znaleźć receptę i ta recepta jest zapisana w gwiazdach. (Wszystko jest zapisane w gwiazdach).

Paweł zanurza wskazujący palec w płynnym metalu. Ślimaczo powolne fale rozpełzają się na boki.

Mędrcy: OMMM.

Ale tam nie było żadnej reguły, żadnego algorytmu. Spotykała tych, tamtych. Podróżowała tu, tam. Migrowała między królestwami. Pływała między szlajami. Wydawała pieniądze na to, czerpała pieniądze stamtąd. Zmieniała płeć, zmieniała biolo, zmieniała kogito, zmieniała żądze, zmieniała konstelacje. (Zmieniała świat). Milion chaotycznych ruchów Browna. Zero sensu.

Zwątpił.

A potem przypomniał sobie wyścig singularystów do Wittgensteinowej AI.

Co oni robią? Co tak naprawdę robią schowani za zasłoną antypirackich chaotyzerów, przykucnięci za mgławicami białego szumu? (Psy Baskerville’a, tongi cesarskie, kabały nerdów).

W pracy, której Paweł nigdy nie napisał dla doktorów Żeliwo, znajdują się precyzyjne uzasadnienia owej niemożności. (Drugi po lewej Atlantyda czyta tę pracę na głos, monotonny szept ledwo się wydobywa spod kaptura, OMMM).

Nie istnieje taki system, który potrafiłby obliczyć przyszłe stany systemu.

Nie da się skonstruować maszyny przewidującej jej własne myśli i ruchy.

Nikt nie zaprojektuje sam siebie.

Co zatem robili tam singularyści? Za czym gnały Psy Baskerville’a?

Racjonalizm deterministyczny to bajka. Wszyscy funkcjonujemy w sieciach, w relacjach, w grach. Także sama nauka. Od czasu usankcjonowania zasady peer review postęp naukowy działa poprzez social networks tak samo jak wszystko inne.

Paweł dotyka opuszką palca stalowych igieł gwiazd. Są to odpryski jego duszy. Tak się zawierają w sobie dziedziny serca: to, co publiczne; a na zewnątrz publicznego — to, co prywatne; a na zewnątrz prywatnego — to, co nieznane człowiekowi o nim samym nawet w jego prywatności.

Ja to zrobiłem? Ja powiedziałem? Ja zobaczyłem? Ja przeżyłem? Ja? Ja?

Nie pamięta, a przecież owe doczucia wpłynęły na niego. Są nim. Uginają przestrzeń dookolną.

Dotyka komety

drgnięcie głowy, gdy Krystyna wstawała z krzesła, wpółobrócona, mówiąc do kogoś innego, tak że Paweł nie widział jej twarzy, i wtedy coś szarpnęło nim ku niej, spojrzał, przesunął dłoń po krawędzi stołu (kilka centymetrów), zwolnił oddech (sekunda), wstała.

Dotyka roju meteorów

te chwile, zazwyczaj wieczorem, po zwycięskiej bitwie, gdy przynosili łupy, prezentowali jeńców, ciskali na ziemię zdobyczne sztandary, gdy lały się w strugach wina hołdy i gratulacje, wtedy zawsze następował taki jeden krótki moment jak cichy trzask pękającej gałęzi — pękła, i już nie miał po co tam siedzieć, po co tego słuchać, udawać radość; przed pęknięciem się radował naprawdę, a teraz musiałby udawać, teraz wszystkiego było za dużo, nawet chwały.

Dotyka welonu mgławicy

butelki żywca na dachu Staruchy.

Dotyka spalającego się w atmosferze meteoru

ja ja ja to wymyśliłem, oczywiście, że ty, nikt nie twierdzi inaczej, a potem, po tygodniu, miesiącu, roku, Paweł przypomina sobie z apokaliptyczną pewnością już wcześniej widziany obraz, wcześniej słyszane słowa, przypomina sobie źródło nastroju: duszę cudzą.

Dotyka planety w trzeciej kwadrze

zawahanie, pijacka nieskończoność pomiędzy dwoma mrugnięciami powieki, gdy stał i wyciągał w duchu rękę ku oknu zakupowemu w kanale publicznym, a w oknie: Eutanazjol Super, ultrawolność w pastylce, zielone łąki forever.

OMMM.

Zakapturzeniec z prawej podaje mu kielich z trucizną. Zakapturzeniec z lewej podaje mu nóż.

Żadnej reguły, żadnego algorytmu. Paweł sięga w głąb sadzawki, nabiera garść czarnej rtęci razem z gwiazdami i wlewa do kielicha. Gwiazdy skwierczą, mieszając się z jadem.

Nóż jest szybszy, jedno cięcie i krew kapie do kielicha.

Teraz prędko kielich do ust.

Jest bardzo ważne — najważniejsze! — aby Paweł NIE WIEDZIAŁ, co pije.

Grając w szachy z samym sobą, nie sposób się zaskoczyć ani oszukać.

Truciznę musiała podać ręka cudza. Trucizna musiała przyjść falami: najpierw ta słabsza, która zgejdżowała go ku przyjęciu tej mocniejszej.

Pada jak ścięty. (Soundtrack off). Mędrcy przykrywają go wełnianym kocem. Wysoko, wysoko, w okrągłym wylocie studni- -obserwatorium mruga kilka gwiazd publicznych. Paweł uśmiecha się do nich, puszcza oko, macha im dłonią. Aż i dłoń opada.

Czarny gejdż orze mu mózg.

Gwiazdy krążą krążą krążą krążą krążą.

Chuj to jest nasz ostatni

Bierz go, Bartek. Zagryź skurwyjeba.

Na wejściu Paweł dostaje serię przez klatę, a potem jeszcze ścinają mu głowę kataną. Death Penalty 10min.

Tagi: PvP, Szczur, NoMercy, TyChuju.

Paweł ~wzdycha.

Co znowu. Komu teraz wybuchło gówno w rękach. No, dawajcie, riebiata.

~Tańczą wkoło, małe czorty ludojady. Zakłuliby go ołówkami, gdyby mogli.

W publicznej nic nie pływa, a firmowa zakluczona przed Pawłem.

Więc do tego już doszło! Kto się podpisał! (Prażny). Bez słowa za burtę!

W końcu Krzysiu się zlitowała, rzuciła Pawłowi pigułę z ostatnich dni w Gejzerze Cudów.

Otóż taka drama przeszła tu huraganem:

Mieli oficjalną prezentację. Bartek & co. przyszykowali projekty cycuś, Konstelacyjne Państwa Ducha na tacy z fajerwerkami fontannami fanfarami, no ale zawsze trzeba dać klientowi wybór, więc dla dekoracji dorzucili dwa inne projekty z szafy sztampowych gotowców. Przychodzi Gawriło i który projekt wybiera? Oczywiście ten najbardziej sztampowy.

Można się popłakać z frustracji. (~Popłakali się).

Nie mija jeden wieczór pod Słońcem szatana i nikt w Gejzerze nie ma wątpliwości: to przez Pawła.

Nie pokazuje się. Wyorbitował z firmowych konstelacji. Co robi. Prażny nie wie. Nikt nie wie.

Strzępy z duszy publicznej: że szlaja się za mistrzem BDSM; że zasysa na potęgę Biblię fizykę teologię zakręconą; że w gnoju wizytuje prywatności Rajmunda Gawriły.

Wniosek jasny. Odjebało mu (horror gejdż) i spalił nas u klienta.

Paweł mógłby im zaoszczędzić stresu. (Gdyby w ogóle o nich pomyślał). Po patriarszej przemowie Gawriły, a zwłaszcza po nadniebnej rozmowie z nim było przecież dla Pawła jasne, że Fatagowiec nigdy w życiu nie kupi idei kwantowej intymności sekundowych Państw Ducha. Zapewne był nią przerażony. Gdzie jego narzędzia do ulepienia Nowego Człowieka, gdzie jego arka Noego, gdzie Ziemia Obiecana.

I cóż teraz począć? Paweł wysyła do Bartka jedna za drugą procesje aniołków sypiących białe kwiecie. Niosą dary, leją miód, promienieją wiosną.

Bartek po namyśle go wpuszcza. Ale dwa kroki i pluton egzekucyjny mierzy Pawłowi w plecy.

Paweł pokazuje time-out. Bartek odkłada bazukę.

Lubią się. Nie lubią. Lubią. Cholera wie. (Paweł gejdżuje się na tak).

Słówko.

Ale na osobności.

Zakopali się w bunkrze dziesięć kilometrów pod powierzchnią Merkurego. Hełmofony od krtani do uszu. Pancerne rury i śluzy. Zabrzęczy obca mucha i wybuchnie Słońce. Soundtrack: Oral Geology van der Huuta.

Mów.

~Mówi.

Będę szczery. (Będzie ~szczery). Odwalałem prywatę. Sprawa między mną i Gawriłą, żaden biznes, prędzej kozetka u psychoanalityka. Czujesz te klimaty, Bartuś, wódka, jazz i deszcz na szybie. A mówiłem ci, że stary Gawriło ma w tym swoje własne cele, swoje Jerozolimy. I rzeczywiście: nigdy mu nie chodziło o projekt komercyjny, to przykrywka, żeby mógł wykorzystać moce FATAGI. On chce czego innego: zadośćuczynienia, odkupienia za Mateo. (Rzuca Bartkowi plaję o Mateo Gawrile). Wpadliście pomiędzy żarna niemożliwych kaprysów oligarchy petra. Ileż to razy musieliśmy sprzedawać kampanie proteo prezesom i dyrektorom wyjętym wprost z epoki kamienia łupanego? Na koniec przychodzą do nas, pokorni, bo upokorzeni, gdy wrogie królestwa omalże starły ich na proch; wtedy biorą content bez pytania. Tutaj tak samo, tylko że Gawriły kampania — obsesja — to nie żaden produkt, nie Państwa Ducha Skeuta Red. Gawriło walczy o duszę ludzkości. Przegra, oczywiście. Ja ratuję, ile się da. Nie dla niego — dla tych Mateo, których on nigdy nie zrozumie. Opowiadam ci szczerze (~szczerze), bo nie chcę was storpedować niechcący. Spędziłem tu zbyt wiele lat. Pomagałem ci, rozumieliśmy się w lot, nie miałem ściślejszej konstelacji. Wiesz przecież. Poczekajcie dwa-trzy dni. Jak mi się uda, to od razu będziecie wiedzieć. Przeproś resztę w moim imieniu. Taki rykoszet.

Bartek coś podejrzewa — ale podejrzewa jawnie, czyli prawie przyjaźnie.

Co ci się stało. Przestrugałeś sobie kogito czy też jedzie tu na Pawle Kostrzewie ktoś zupełnie inny. Nigdy dotąd mi takich gadek.

Teatr z głębi serca. Wąż zjadł swój ogon.

Paweł przymyka oczy. Cisza betonowa stoi wokół, terakotowa armia made in PRL. Co mi się stało? Poddałem się, Bartuś.

Rzuciłem kości. Gram.

Wszyscy to robimy — tylko niekonsekwentnie, nie przyznając się przed sobą. Dlaczego szlaje są darmowe?

Bo każda szlaja stanowi przedsionek jakiegoś królestwa.

Spędziłeś dwa lata, szalejąc po Zaporożu z partią zdziczałych szlachciców — nie mogło to na ciebie nie wpłynąć. PRZEŻYŁEŚ te lata. Jesteś już innym człowiekiem.

Wasalem niewidzialnego królestwa.

Odtąd gdy sąsiad potrąca cię w windzie, sięgasz po szablicę u pasa.

A zatem kupujesz to i to — plajasz to i to — mówisz tak i tak — myślisz tak — żyjesz tak. (Odpłynąłeś).

Nie ma sensu się bronić, compadre. Im prędzej to zaakceptujemy, tym mniej trupów po drodze.

Liczą się tylko doczucia przyjęte do serca. Obojętnie skąd. Obojętnie z czyjej głowy. Liczy się tylko content. Z ducha, z gnoju — to jedynie kwestia znaku postawionego przed nawiasem.

Doczucia wpływają na ciebie — zmieniasz się — wpływając z kolei na świat i innych ludzi — którzy też się zmieniają — wpływając — bez końca — bez różnicy między duchem i materią — bez żadnego stanu stałego, bez podstawy, wartości niezmiennej, bez prawa naturalnego i bez człowieka naturalnego — linie oporu pojawiają się i znikają i pojawiają i znikają i pojawiają i —

Nie pieprz. Straciłeś wenę i proteuszujesz się na gwałt. Jak kreatywi wszystkich epok.

Wódka, koka, gejdż. Choose your armageddon.

Paweł łapie Bartka za szyję, przyciąga, wbija hełmofon w hełmofon.

Nie zgwałcę cię przecież przez ucho. Ale słuchasz mnie. I zapamiętasz.

Bo wiem, że ci zależy. Ty akurat masz karierę wypisaną na czole. Więc rada bezbolesna.

Pomyśl, Bartolomeo, o jutrze — gdy wszyscy będą kreatywami.

Masz tych, co piszą, malują, komponują, tworzą — i wypuszczają to za friko w duszę publiczną. Cały ich zysk to reputacja.

Masz tych, których dzięki zdobytej reputacji najęły już firmy, ażeby hodowali sobie na wątrobach, mózgach, nerkach, kościach — sny i nowotwory do wypełnienia contentem firmowych plai i szlai.

I masz tych, między których chciałeś wejść — zazdrościłeś mi, wiem, zazdrościłeś — tych, wokół których snów obudowuje się całe plaje, szlaje i przemysły gnoju.

Wyobraź sobie teraz, że wszyscy ludzie są kreatywami trzeciego rodzaju. Że nie ma nikogo, kto nie byłby kreatywem. Każdy żyje w świecie stworzonym i każdy tworzy sam siebie.

Zarazem wszyscy wpływają na wszystkich.

Wyobraź to sobie. Potrafisz?

Bartek ~mruga. ~Uśmiecha się. ~Ociera pot z czoła. Defensive Stance On.

Znalazł się w obecności proroka. (Freak of culture). Przystawiono mu do skroni odbezpieczony umysł.

Okay, Paolo, wypaliliśmy fajkę pokoju, odpuść.

Ale widzisz, że próbuję ci pomóc, prawda? (Powaga, ŻycieŚmierć). Widzisz? Byłem taki jak ty. Pomagam samemu sobie.

Lecz już się krawędzie ich dusz rozpalają czerwono, już od tarcia emotywnego tryskają naokoło płomienie, płynie ostry swąd z palonej gumy hełmofonów.

Paweł puszcza.

A ledwo się odbartkował, inna armia go flankuje: Einsatzgruppe Prażny, hordy Gejzeru. Ani się obejrzał, a wycelowali w niego dzidy łuki muszkiety armaty lasery masery.

Ani kroku dalej. Jesteś ciało obce, Kostrzewa. Wydalam cię.

Paweł z rękoma w górze. Pokój tej ziemi.

Lecz Prażnego nie spacyfikuje.

Ja ci tego nie daruję! Poszczuję cię armiami prawników! Wyprażę do kości! Pustynia radioaktywna po tobie zostanie!

Naślę asasynów, czarowników i nazgule! W żadnej szlai nie będziesz bezpieczny! Wypad mi z życia, chujku oślizły!

Paweł gejdżuje się w Gandhiego. Już, już, już mnie nie ma.

Ale Prażny jest w predator mode, z każdym słowem rosną mu kły pazury noże lufy bomby.

Wycelowałem w ciebie astronomów! Czytają mi z ruchu gwiazd, co ci się tam we łbie rodzi! Co ty tam kombinujesz! Do czego się zbierasz! Wiem!

Paweł waha się na progu. Do czego ja się zbieram? Co kombinuję? Co —

Gejzer eksploduje i wyrzuca Pawła z pierwszą prędkością kosmiczną.

Paweł orbituje w zadumie. Soundtrack: Also sprach Zarathustra Straussa. Słońce powoli wysuwa czoło zza okrągłego brzucha planety.

Prażny, Gejzer, FATAGA. Mhm. Trzeba się będzie zabezpieczyć. Ujść poza ich zasięg. (Czyli dokąd?) Jeśli nie uda się przemówić do rozumu Gawrile.

Błękitno-biały globus obraca się pod Kostrzewą z hipopotamim dostojeństwem. Ponad nim — miliardy srebrnych ziaren migoczą na czarnej kopule.

Mhm. Widać rzeczywiście. Zapisano mi w gwiazdach.

Ludzie z podziemia

Jesienią tego samego roku, pogryziony do kości przez Ratti virulenti, z gangreną w lewej stopie i lewej ręce daleko już posuniętą, w stanie gorączki mózgowej nieustępującym przez dni i noce, przewieziony zostałem z twierdzy cesarskiej w Z. do garnizonu pod Wiedniem, to jest do więzienia garnizonowego, gdzie zamknięto mnie w niewiele różnej od poprzedniej celi bez okien, tylko że mniej podmokłej i nie tak zaszczurzonej. Zrazu sądziłem, że wszystko to jest częścią majaków chorobowych, wszelako już w podróży, zaplombowany w czarnej karocy pancernej, w przeciwną ekscesję popadłem: bo jeśli mnie przewożą naprawdę, to pierwsza to szansa od pojmania, ażeby odbiła mnie nasza kabała — takie właśnie rzeczy robiliśmy dla innych zaprzysiężonych, takie i większe.

Lecz nikt mnie odbić nie spróbował. I w ciemność nowego lochu rzucony, pojąłem zaraz w pierwszej godzinie rozpaczy, że nie inny będzie koniec już całej mojej szarpaniny na tym świecie: w kazamatach, w brudnej wodzie, wyjąc z bólu w niewzruszoną twarz kamienia, oddam tu ducha w samotności, a parobek-idiota rzuci me ciało świniom na żer.

Rankiem przyszli po mnie cesarscy w mundurach Infanterieregiment 217, w defiladowych butach i rękawiczkach. A zatem nie kaci, pomyślałem, i już więcej w tym było rozczarowania niż radości. Skuli mnie znowu i wywlekli na światło. Nic zresztą nie widziałem, oślepiony, a wlekli mnie też już dosłownie, bo noga gangreną przeżarta wypowiedziała posłuszeństwo głowie, przechodząc ostatecznie pod sztandar ropy, zgnilizny i śmierci. Nie mogłem nawet ustać, kiedy jak lalka na sztorc postawiony, i musieli mnie prędko posadzić na stołku z oparciem wysokim. Tak siedząc, z ręką utuloną do piersi, mrugający krecio, po minucie-dwóch przejrzałem wreszcie na oczy.

R.G. Vrillo siorbał rosół parujący, obsługiwany zza pleców przez cygańskiej urody ordynansa. Lewe ramię i pół torsu wciąż miał w bandażach i nie był w stanie pochylić się nad stołem, wklinowany zań sztywno jak deska.

Siedzieliśmy więc tak naprzeciw siebie, lustrzane kaleki, w tym zwycięscy, że w ogóle zdolni wstrzymać się na tak długo od głośnych wyrazów cierpienia, a że żołnierze również dźwięków nie puszczali, cisza trwała marmurowa. Tylko echo musztry garnizonu ciekło wątłym strumykiem od okna.

Przeciekło mi do zmysłów sąsiednich także co innego, przeciekł mi do gorączkującego mózgu przez nozdrza katarem zabagnione zapach tego rosołu, ach, mało powiedziane — symfonie zapachu, nawały artyleryjskie pietruszki i lubczyka, kanonady drobiowych smaków, fontanny płomienne ok tłustych. Zaśliniony jak pies, chyliłem się już ku rosołowi czarownemu, tak za łańcuch psi ku niemu ciągnięty.

R.G. Vrillo łypnął sponad wysoko wzniesionej łyżki.

— Chciałem tylko, żeby mi pan bajkę napisał. — I siorbiąc sadystycznie wywar ów rozkoszny, patrzał jeszcze długo z niemym wyrzutem. — A pan mnie rani. To boli. Jak mnie pan zranił.

Oblizałem się. Jeden łyk, jedna łyżka.

Co on do mnie mówił?

— Czegóż pan się boi? — Ślurp. — Tylko słów chciałem, tylko czarów baśni. — Ślurp. — Od rygoru ciała mam tu innych mistrzów. — Ślurp. — Innych inkwizytorów. — Ślurp, ślurp.

Spadłem ze stołka. Padając, czepiłem się krawędzi blatu, i oto już miałem nos przy talerzu, już tonąłem w rosole — ale mnie feldwebel capnął za kołnierz i pociągnął wstecz.

Komendant spoglądał na to ze zrozumieniem, acz smutny niewymownie.

— Z głodu. Ano widzicie. Czyż to nie piękne pragnienie? Wielkie rzeczy z głodu osiągnąć można. — Przelał powoli rosół z łyżki w talerz niczym srebro płynne. — Tak prosta rzecz i już znalazłeś się w niewoli ducha. Przyznaj to chociaż przed samym sobą. Dla zupy, warto żyć dla zupy. Dam ci ją — przesunął talerz w moją stronę — i będziesz w tej chwili najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Czyż nie? To — uniósł łyżkę z parującą cieczą wysoko, wyżej głowy, prezentując niezgrabną parodię rytuału hostii i ołtarza — to jest teraz twój sens życia.

Zagryzałem zęby.

— Kiszki — szepnąłem — mnie nie słuchają. Ale i ja nie muszę słuchać się kiszek.

— Proszę.

Odwróciłem głowę, zacisnąłem powieki.

— Nie muszę.

— Oszukujesz się? — R.G. Vrillo nadął gębę buldogowatą, jakby dopiero teraz prawdziwie urażony. — Nie przystoi! — Skinął na ordynansa i smagły młodzik pomógł mu podźwignąć się do pionu. — Emh! To jedno, myślałem, nie grozi nam tutaj: kłamstwa przed sobą. Jeśli nie możemy być uczciwymi w tych prywatnych teatrach, za maskami żelaznymi — to gdzie?

— To nie jest rzecz do uczciwości czy nieuczciwości przemawiająca. — Nie otwierałem nadal oczu i dzięki temu właśnie mogłem mówić mu wprost. — Pan mnie o niemożliwość prosił. Tylko że pan w tę niemożliwość nadal wierzy, w ratunek dla człowieka z projektu innych ludzi; a ja widzę rzeczywistość, jaką ona jest, bliższy niej może przez to, że już do tych teatrów, w tych teatrach urodzony.

— O niemożliwość? Ja prosiłem o czar delikatny, czar snu, marzenia, którego przemocy by nawet nie poczuli. Chodź, pokażę ci, panie młodszy, jak to się naprawdę ludzi robi.

On pierwszy, ja wleczony przez żołnierzy za nim, tak zstąpiliśmy do piekieł, to znaczy do lochów ciemnych z powrotem. Ale to inne podziemia więzienne były, w inną stronę zakręcić mną musieli na schodach, korytarzach, galeriach mrocznych — bo gdy w moich kazamatach tylko szelest ściekającej wody i pisk gryzoni niszczą ciszę, to tutaj na ciszę nie ma miejsca w ogóle: między krzykami, jękami, szlochami, zgrzytem żelastwa.

Lecz przeszliśmy dalej jeszcze, poza izby tortur, których okropności ledwie mi mignęły w gorących cieniach. Tu zaś odprawiano inne męczarnie. Komendant, wsparty na lasce, wskazał drzwi pancerne; otwarto je przed nim prędko. Tam kat pracował nad więźniem. Owa praca odbywała się w milczeniu i w bezruchu. Mistrz siedział na zydlu z pałką w ręce, a ofiara stała, naga, twarzą do muru, na szeroko rozstawionych nogach, w kapturze głowę szczelnie otorbiającym. Musiała jednak usłyszeć wizg nieczystych zawiasów, bo drgnęła i skręciła lekko szyję — na co mistrz zdzielił ją pałką raz i drugi, aż znowu zamarła w jedynej dozwolonej jej pozie.

Przyłożywszy następnie palec do warg, wymknął się kat z celi bezdźwięcznie.

— Dobry już?

— Tydzień, dwa, będzie dobry — odparł komendantowi szeptem, spoglądając na mnie z ukosa. — Wisi już między zjawami, ułudami. Słyszy tylko mój głos, moje słowa. Zaprzyjaźniamy się.

— Zrobisz z niego innego człowieka.

— Już jest innym człowiekiem, panie pułkowniku. Przebył paniki, depresje, obłędy paranoiczne. Teraz je mi z dłoni myśli niewypowiedziane. — Machnął drągiem na szereg drzwi żelaznych. — Siódemka ma dzisiaj pięć lat i mieszka u dziadków na wsi. Jedenastka karmi piersią dzieci, których nie miała. Trzynastka nadal rozmawia z Bogiem. Dziewiętnastce wyrosły skrzydła, będzie wić gniazdo. — Poklepał się po udzie. — My ich tu tuzinami, panie pułkowniku, ludzi z podziemia. Zrobimy fest!

Vrillo zwrócił się teraz do mnie, zionąc mi wprost w lico słowem i oddechem.

— Jak więc sądzisz, panie młodszy, która metoda lepsza? Kija czy wiersza?

Nie dałem rady ustać; wpierw opierałem się całym ciężarem o ścianę kamienną, ale i w tej pozycji straciłem równowagę, żołnierze mnie nie podtrzymali, osunąłem się na podłogę u ich stóp, zadzwoniły łańcuchy.

— Która metoda. Teatry ducha zdradzają o nas jednak więcej niż zwykle sądzimy. — Zadzierałem głowę, patrząc na nich wszystkich do góry, na R.G. Vrillo, jego ordynansa, kata, żołnierzy, jak dziecko patrzy na srogich dorosłych, pochylających się nad nim w kręgu nagany. — Dlaczego takie scenografie pan wybrał? Dlaczego przemawia pan do mnie z głębi lochów, spośród jęków męczonych i gwałconych? Bo w cichości serca pan już wie — już do serca pańskiego trafiłem, gdyśmy ostatnio mówili na wysokościach, ponad Hiobami — pan wie, że to pokuszenie Wielkiego Inkwizytora. Wiersz czy kij — co za różnica, w estetyce jeno.

Vrillo pozwolił, by szczera rozpacz na moment zmięła mu oblicze.

— Więc co? Więc jak? Jeśli człowiek nie będzie ani taki, ani taki, jeśli go nie urobimy do żadnego kształtu konkretnego, jeśli będzie się tak upłynniał i upłynniał i upłynniał, aż rozpłynie się zupełnie — to nie będzie człowieka wcale! A jeszcze po drodze oni wszyscy potopią się, potopią się całkiem. MUSIMY coś zrobić. MUSIMY ich uratować!

Przyciskałem rękę gangrenową i rozpalone czoło do zimnej potylicy głazu.

— Napiszę wam bajkę, która uwiedzie miliony, i będę jak ci kaci-mesmeryści, jak luksusowi treserzy niewolników, jak Jeździec Smoka.

— Przełknij-że wreszcie te pieszczoty sumienia!

— Ale czemu pan mnie nie słucha! — krzyknąłem, a mistrz kaźni uderzył mnie pałką w nogę gnijącą, i krzyknąłem raz jeszcze, ciszej wtedy, bo bez tchu prawie. — Czemu mi pan nie wierzy. Przecież do tego mnie pan chciał: żebym znał się, na czym pan się nie zna, żebym czuł, czego pan nie czuje. A to nie jest wcale rzecz sumienia, tylko niemożliwości całkiem praktycznych. Powtarzam to panu i powtarzam. Nie przeprowadzisz ich na drugą stronę, albowiem NIE MA ŻADNEJ DRUGIEJ STRONY, jest tylko przeprawa, przeprawa bez końca, wieczna wędrówka w nieznane, we wciąż nowe i nowe i nowe i nowe; lecz w tym nowym nigdy nie znajdziesz swojego „nowego człowieka” — że mógłbyś go wskazać, opisać i powiedzieć: odtąd człowiek jest taki i taki. Chyba żebyś po koniec czasów ustawił nad każdym jednym mistrza bólu z pałą i kapturem, iżby go pilnował i tresował w tym nowym człowieczeństwie kamiennym, niezmiennym. Ale i tego mało! Bo popatrz na mnie — kto tresować ma tresujących? Kto ma pisać wiersze dla wierszopisów? I dla tamtych wierszopisów? I dla tamtych znowu?

— Ja tego — R.G. Vrillo nade mną walił laską w kamień ze ślepym uporem iście starczym — nie-ak-cep-tuję!

— Pan myśli, że się poddałem. — W mej lewicy sczerniałej, pod skórą, kłębiły się węże ognia, spęczniałe glizdy pełne kwasu. Zębami i drżącą dłonią prawą zdarłem resztę szmat, jakimi jeszcze w Z. próbowałem obandażować rany. Popłynęły z napuchłego ciała wydzieliny cuchnące. — Nie poddałem się. Tylko że rozwiązanie jest całkiem inne. Pan go nie rozumie, nie zrozumie, pan się nie urodził w teatrze, nie umie się tak bawić. — Tą półmartwą kończyną przesunąłem po spoiwie międzykamiennym, lepkimi wybroczynami malując na ścianie katowni linie proste i półkola. — Bo rozwiązaniem nie jest panowanie nad wszystkim. Nie kontrola wszystkiego, nie planowanie i tworzenie według planu, i nie człowiek wymyślony przez tego czy innego geniusza, ani człowiek wymyślony przez naturę.

Czułem już, jak w murze za mną poruszają się kamienie. Jęki i wrzaski z cel odleglejszych brzmiały coraz słabiej i słabiej, aż ucichły zupełnie. Światło lamp naftowych zmieniało barwę. Ręka i noga pod zgorzelą mrowiły mnie i paliły, to znów pulsowały chłodem intensywnym.

Vrillo nie mógł się zgiąć, pochylić, więc tylko przycisnął brodę do piersi i dźgnął mnie końcem laski.

— A co ty tam wyprawiasz, draniu młodszy?

Podniosłem spojrzenie. Mistrzowi katowskiemu, ordynansowi i żołnierzom ubrania i skóra spłynęły z mięśni i kośćców. Kamienie i żelazo szybowały w powietrzu, nieważkie, puchowe. W wyrysowanym na ścianie pentagramie cienia migotał niewyraźny kształt; potem ściana też rozsypała się niczym dziecięce klocki przez dorosłego trącone. Skoczyłem na nogi, spadły kajdany. Snopy światła słonecznego przebiły grube kości cesarskich kazamatów. Zapachniało wiosną. Trzęsła się ziemia. Tak się bawiłem.

Dotknąłem piersi Gawriły i wyrwałem z niej kule i chorobę i starość.

— Zmieniam reguły gry.

Postnihilizm (III)

10. Ludwig Wittgenstein Dociekania filozoficzne:

Język jest labiryntem ścieżek. Przybywasz z jednej strony i orientujesz się w sytuacji; przybywasz do tego samego miejsca z drugiej, i już się nie orientujesz.

Mógłbym ewentualnie wynaleźć taką grę, w jaką jeszcze nikt nie grał. — Ale czy byłoby również możliwe coś takiego: Ludzkość nigdy w nic nie grała; pewnego razu jednak ktoś wynalazł jakąś grę — w którą jednak nikt potem nie grał?

Stosowanie się do reguły jest czymś analogicznym do wykonywania rozkazu. Jesteśmy w tym celu ćwiczeni i reagujemy na rozkaz w określony sposób. Cóż jednak, gdy jeden reaguje na rozkaz i ćwiczenie tak, a drugi inaczej? Kto ma wówczas rację?

Wyobraź sobie, że przybywasz jako badacz do nieznanego kraju, z zupełnie obcym językiem. W jakich okolicznościach powiedziałbyś, że tamtejsi ludzie wydają rozkazy, rozumieją je, wykonują, sprzeciwiają się im itd.?

Układem odniesienia jest tu wspólny ludziom sposób działania, poprzez który interpretujemy obcy nam język.

Wyobraźmy sobie, że w owym kraju ludzie, wykonując zwykłe ludzkie czynności, posługują się przy tym — jak się zdaje — artykułowanym językiem. Gdy przypatrzymy się ich postępowaniu, to jest ono zrozumiałe, zdaje się nam „logiczne”. Kiedy jednak próbujemy nauczyć się ich języka, to stwierdzamy, że jest to niemożliwe. Albowiem nie ma tam stałego związku między mową — dźwiękami — i działaniem. Mimo to dźwięki te nie są zbyteczne; gdy bowiem któregoś z tych ludzi zakneblować, to skutki są takie jak u nas: bez owych dźwięków działania stają się — jak powiedziałbym —nieskoordynowane.

Czy mamy rzec, że ludzie ci mają jakiś język: rozkazy, komunikaty itd.?

Do tego, co nazwalibyśmy „językiem”, brak tu regularności.

Rozważ jednak: Istnieją rodzaje gier analogicznych do Wittgensteinowych gier językowych, w których brak tak rozumianej regularności, albowiem reguły gry ulegają zmianie w jej trakcie — są one poniekąd elementem samej gry. Takie gry znajdujemy np. w szeroko rozumianej sztuce i kulturze (np. literatura), a także w psychologii intymności (np. sztuka uwodzenia).

Uwaga: Nie oznacza to, iż gra nie ma w danej chwili w ogóle żadnych reguł albo że ma jakieś ukryte metareguły, które — dla odmiany — są stałe. Oznacza to natomiast, że funkcje akcja-reakcja nie dadzą się tu ująć w uniwersalnym schemacie; że zarejestrowanie danego „rozkazu” i „działania” niczego nam nie wyjaśni; że nauka takiego języka (gry) znacznie łatwiejsza jest poprzez aktywne uczestnictwo w grze (tzn. „myślenie na sposób gry”) niż przez obserwację i naśladowanie z zewnątrz.

Tego typu GRY SWOBODNE nie posiadają reguł „do nauczenia” w starym sensie. Człowiek „wyjęty z gry swobodnej” i przywrócony do niej po absencji musi się jej od nowa uczyć — nie jest możliwa ekstrapolacja reguł gry poza grą. GRANIE jest zarazem nauką i tworzeniem reguł. GRANIE jest zmianą reguł. GRANIE jest uczestnictwem (zanurzeniem) w procesie nieustannych zmian reguł gry.

Nie ma on żadnego celu, żadnej kierującej nim logiki, nie dąży do żadnego porządku, żadnej doskonałości; nie gwarantuje nawet postępu poprzez kumulację pamięci wcześniejszych stanów gry. Nie podlega racjonalizacji ani z wewnątrz, ani z zewnątrz.

11. Nowe człowieczeństwo jest grą swobodną.

Linie oporu tworzą się i zanikają. Raz bycie człowiekiem oznacza to, raz — tamto. Linia oporu może obrócić się w swoje przeciwieństwo i z powrotem (np. płciowość w apłciowość i znów w — jakąś — płciowość). Linie oporu nie mogą zaniknąć w ogóle, albowiem to one są przedmiotem (materią) tej gry.

W danej chwili w trakcie gry linia oporu ma wartość absolutną POMIMO ŚWIADOMOŚCI GRACZY, IŻ W SPOSÓB NIEUNIKNIONY ULEGNIE ZMIANIE.

Nie jest to nihilizm.

12. Uzyskawszy technologiczne narzędzia do autoewolucji, człowiek uczynił samego siebie zmienną kulturową.

Człowiek nie jest przedmiotem gry. CZŁOWIEK JEST GRĄ.

CZĘŚĆ TRZECIA: GRIND

Promień Schwarzschilda twego serca

Obudził mnie alarm dehermetyzacji pokładu. EUCUBRON uruchamiał agregaty osiowe, darła się faktura wszechświata. Spoczywając bezpieczny w kabinie trumiennej, kupiłem z tymczasowego konta pięć minut widoku zewnętrznego. Bliski na wyciągnięcie ręki sufit zapadł się w nieskończenie głęboką otchłań kosmosu. Moje dłonie bawiły się glifami emo, zlepiając i splatając ekscentryczne uczucia i wspomnienia, poprzez dotyk wklejane zaraz w neuro; podczas gdy wzrok zapadł mi się w tę otchłań w ślad za sufitem, a ja zaraz za wzrokiem.

EUCUBRON nie mógł zostać skonstruowany w żadnym innym punkcie przestrzeni Salva. Przerzucając spojrzenie z kamery do kamery, powoli okrążałem gigantyczną strukturę. Pamiętałem to miejsce. Pobojowiska kosmiczne stopniowo zmieniają się w chmury anonimowego gruzu, przesuwane i ucierane w polach grawitacyjnych pobliskich mas gwiazdowych i planetarnych — tu jednak nie było żadnych mas poza masami właśnie wraków; znajdowaliśmy się w jednej czwartej drogi pomiędzy galaktyką Mlecznej Drogi i Kompleksem H. Siedemset trzydzieści jeden lat temu starły się tu flota Nieparzystych i flota aliansu CF; pułapkę Einsteinowską założyli najęci przez CF Eskulpatorzy, których rozdygotane topologie wciąż nawiedzają lokalną fizykę. Eskulpatorzy byli postkulturą kwant-mechów z innej kieszeni multiversum. Przepisawszy się na replikatory 2T, bifurkowali w tysiące cywilizacji pasożytniczych, czepiających się takiej czy innej biologii. Szczep najęty przez CF zaraził był Palindromistów: żywe zupy Bosego-Einsteina z jądra galaktyki, kotłujące się na straceńczych gradientach G u progu kwazarowych czarnych dziur, zawinięte solitonami w zamknięte krzywe czasowe (stąd ksywa). Palindromiści-Eskulpatorzy 2T mogli opuszczać swe środowisko naturalne, jedynie zabierając je ze sobą: ich statki kosmiczne były de facto generatorami pułapek Einsteinowskich, tam osobliwości wyskakiwały jak króliki z kapelusza, a czasoprzestrzeń supłała się w precle i zjadała samą siebie. Jeden taki statek został w czasie bitwy trafiony torpedą klasy Supernova, i jego szczątki są odtąd czarną nebulą, wokół której orbituje reszta pobojowiska, masą odpowiadają dwóm Księżycom. EUCUBRON mógł powstać tylko tutaj, z wyszabrowanych z grobu Eskulpatorów-Palindromistów maszyn egzotycznej fizyki, przestrojonych następnie do celów człowieka w mozolnych procesach prób i błędów. Na niebie wokół EUCUBRONU lśniły te wszystkie gwiazdki-cekiny, zawinięte spiralną wstęgą dokoła mogiły Palindromistów: niekształtnej plamy cienia. Teraz, po wiekach, żyło tu już ponad dwa miliony ludzi & compatibles, we wrakach, we fragmentach wraków, w habitatach i mikroświatach pobudowanych z materiałów przetworzonych z wraków, wreszcie w statkach przybyłych już po powstaniu i rozkwicie polis Bitwy. Niektóre miasta rozpoznawałem w podczerwieni, dokupiwszy krótki zoom — w ich kształtach pozostało jeszcze coś z drapieżnej symetrii niszczycieli i pancerników, którymi ongi dowodziłem, śląc dziesiątkami do straceńczych ataków. Gdzieś tu powinien także krążyć odstrzelony mostek mojej flagowej „Miserere”. Ciekawe, czy wyłowili wszystkie zwłoki. Przesuwałem ogniskową w ślad za ławicami wahadłowców, które kursowały nieustannie pomiędzy miastami, stacjami, osiedlami Bitwy. To już nie było cmentarzysko, pulsowało tu życie, życie wykarmione na padlinie. Fazowali do Bitwy handlowcy Salvy, Mille’a, Boreburki, dalszych przestrzeni niekorporacyjnych. Na moich oczach wyprysnął zza masywu Palindromisterium zjadacz gwiazd pod flagami incompatibles, otorbiony cebulowo przeciwko ludzkiej fizyce, tęczujący po wszystkich zakresach EM… Pięć minut skończyło się i spadłem z powrotem do wnętrza hotelowej trumny.

W barze przy śluzach wszyscy jeszcze mieli na szyjach maski tlenowe. Rozmowy obracały się wokół planów kolejnych rozruchów EUCUBRONU.

— Minuta, dwie — rozumiem. Ale jeśli faktycznie strzelą na maksa, sam pływ nas rozerwie.

— Kto przeżyje? Inki Czterdziechy i paru żynierów w siodłach zewnętrznych.

— Wykup sobie klona z minutowym ubezpieczeniem.

— Gdybym miał taką forsę, nie grzałbym tu tyłka, siedząc na lufie odbezpieczonej strzelby.

— Ciekawe, pan taki ekstra strachliwy czy wszyscy inni skretynieli. Bo z każdą próbą większy tłum.

— Nawet inki walą na widowisko. — Hybrydowiec w kombinezonie próżniowym wskazał na projekcję zewnętrzną, zjadacz gwiazd incompatibles był dla ludzkiego oka tak piękny, że serwisowcy po prostu musieli go pokazać. — Jakoś się nie boją.

— Bo zabetonowani w swoich wymiarach.

Hybrydowiec zakręcił się, odepchnąwszy się od lady, i zobaczył, że jestem na pięćdziesięciogodzinnej.

— No a pan, pan na czym przyleciał? W jakim celu?

Na niczym nie przyleciałem.

— Mam tu zaległe sprawy spadkowe do uregulowania.

— Wujek wyrwał z wraku skarb, zjadła go macierzyca i pan dziedziczy?

— Przeciwnie. Po mnie dziedziczą.

W szybie osiowym ukłuła mnie niespodziewanie nostalgia, zimna igła wbita gdzieś między grdykę i mostek. Oto bowiem majaczyły przede mną, wyżegane w dźwigarach pikorodowych, negatywy wielkich emblematów Bo3, siedmiometrowe litery i cyfry. Z tych dźwigarów wykonano kotwice rzeźby, która wypełniała sporą część przestrzeni publicznej tunelu osiowego. Prawdopodobnie również wyszabrowano je z jakiegoś wraku. Ponad jedna trzecia jednostek walczących po stronie Nieparzystych należała do aliansu Bo3 i zależnych.

Tu wszystko pochodziło z szabru, każda rzecz była wpierw inną rzeczą, o zapomnianej już historii. Talon tlenowy kupiłem w budce skleconej z chormalisu zdartego z powłok min grawitacyjnych.

Z perspektywy piętnastego pokładu nareszcie odczytałem pełny kształt rzeźby: przedstawiała ona zamrożony w metalu ułamek sekundy eksplozji starożytnej jednostki subatmosferycznej.

Na pokładzie sto osiemnastym zobaczyłem go, jak ładował sobie z gniazda PRT9 Inc. pakiet snów premium. Nie poznał mnie, byłem przecież w innej skórze. Powinien mieć już blisko tysiąc lat zegarowych, widać wiele razy się przesiadał — a wciąż zachowywał oryginalny fenotyp: włosy jak nitki babiego lata, różowa skóra, uśmiech made in USA. Nosił krawat Parzystych.

Poszedłem za nim i znaleźliśmy się w tej samej windzie. Kto inny zainicjował rozmowę; włączyłem się. Posługiwał się starym imieniem: Henryk, Henri. Pracował obecnie na własną rękę jako broker korporacyjnych fizyk. Z okazji rozruchu EUCUBRONU zlatują tu różni incompatibles, to dobra okazja do handlu.

Zatrzymaliśmy się na chwilę na tarasie widokowym pod pierścieniem Czterdziestki Czwórki, ludzie zbierali się i gapili na tęczującego radośnie zjadacza gwiazd.

— Wie pan, że kończy im się leasing na oddziaływania słabe? Zaraz wybuchnie kilka przetargów.

— Wiele osób boi się, że EUCUBRON to wszystko roztrzaska. — Streściłem dialogi podsłuchane przy barze.

Henryk wzruszył ramionami.

— Czterdziestce Czwórce podobne gry va banque jak dotąd wychodziły. To jest stary wszechświat, sporo warstw zalega pod spodem.

— Ale klony na krótkim ubezpieczeniu pan trzyma.

Zaśmiał się.

— Jasne, że trzymam!

— Powodzenia życzę. — Klepnąwszy go w ramię na pożegnanie, oddaliłem się ku śluzom. Stamtąd obserwowałem go jeszcze dłuższą chwilę. Odczułem też coś w rodzaju fizycznego przyciągania, jakąś siłę skierowaną przeciwnie do mej woli, nie pozwalała mi ona odwrócić się, oderwać od Henryka — walczyłem z nią niczym z uwarunkowaniem hipnotycznym. Nareszcie on zniknął w tłumie. Aż dziwne, że tak dobrze go pamiętałem; że w ogóle rozpoznałem.

Pierścień Czterdziestki Czwórki pochodził z drednota Absolutu, był to jego oryginalny moduł dowódczy i komunikacyjny; w starszych modelach zawsze miały one kształt torusa. Czterdziestka Czwórka nasadził ową obręcz o średnicy ponad dwustu metrów na oś EUCUBRONU w dwóch trzecich długości instalacji; sam EUCUBRON ciągnął się dalej, kilometry żebrowań, kratownic i migoczących hieroglifów.

Gdzieś tu powinny wchodzić w strukturę ukośne ciągi windowe z pierścienia; on się nie obracał, panowała tam taka sama nieważkość. Krążąc wzdłuż ścian modułów śluz, bawiłem się komem, nadając stare kody Absolutu, także w ultradźwiękach i podczerwieni. W końcu pękła wpół jedna z reklam najnowszych bakterii jelitowych i otworzyła się za nią winda komandorowa. Wszedłem, zapiąłem pasy, szarpnęło. Nie było skanera wewnętrznego; prawdopodobnie nikt jej już nie używa, nie aktualizuje dostępu.

Potwierdziło się to, gdy wyszedłem z kabiny w galerii żynierów Absolutu. Puste siodła, od wieków nie pompowane symbiozery, wygaszone na płask projektory 4D. Odbijając się od sprzętów, pozostawiałem na nich jaśniejsze plamy w kurzu — wentylacja tu nie działała, a na powierzchniach nieuziemionych zawsze zbierze się ładunek elektrostatyczny. Kupiłem sobie wzrok szerokospektralny, mogłem więc orientować się po ciemku.

Znalazłem tablice administracyjne. Stare kody Bo3 otworzyły mi podgląd. W sektorach najwyższego poboru mocy żynierowie Czterdziestki Czwórki stroili EUCUBRON do następnego odpalenia. Ich siodła wykonano z techu Eskulpatorów-Palindromistów, w większości wystawały poza 1T. 44 krążył między stanowiskami, powstrzymując się od popędzania ekipy i ingerencji w działania ekspertów, lecz po samych jego ruchach i rytmie odbić sądząc — doprowadzony już został do granicy wytrzymałości nerwowej. Asystenci, adiutanci — ludzie & compatibles — odciągali go z pokładów żynieryjnych.

Wyczekałem, aż zostawią go samego na balkonie pokład wyżej, i zjechałem tam wewnętrzną windą komandora. Wynurzyłem się z marmurowej płaskorzeźby galaktyki.

44 obejrzał się, usłyszawszy zgrzyt kamienia. Rzecz jasna, nie poznał mnie.

Którymś muskułem uruchomił alarmy. Nie uruchomił — moje kody je zablokowały.

Zaśmiał się. Teraz stać go na beztroskę. Żyje w zbyt wielkim napięciu, zamachowców wita z ulgą.

— Spotkałem przed chwilą naszego syna.

Otworzył usta i to była cała jego reakcja.

Podpłynąłem spokojnie.

— Wiedziałeś w ogóle, że Henryk jest na EUCUBRONIE? Utrzymujecie kontakt?

Wyciągnął rękę, ona także nie dokończyła ruchu.

— K-Oss…?

Złapałem go w mocny uścisk. Nie bronił się. Ale też nie oddał gestu.

I ledwo się rozdzieliliśmy, powoli dryfując w przeciwne strony, 44 rzucił:

— Przyszedłeś po swoje?

Pokręciłem głową, uniosłem puste ręce.

— Gałązki oliwne i dary.

— Ale szczerze.

— A szczerze: mały deal na koniec.

— To już prędzej. — Odetchnął, odwrócił wzrok. — Widuję go czasami. Co kilkanaście lat. Nie bardzo mamy o czym mówić.

— Znam to uczucie.

Żachnął się.

— Przecież inaczej to było.

— Co?

— Nie dlatego odszedłeś. — Obrócił się plecami do pokładów żynieryjnych i panoramy rozświetlonego EUCUBRONU za olbrzymim pikorodowym oknem wychodzącym na otwarty kosmos Bitwy. — Dlaczego odszedłeś?

— Rozmawialiśmy o tym.

— Nigdy.

— Wiesz, ile lat prowadziłem Bandę Trojga?

— Millennia. I co z tego?

— Ale na zewnątrz. Dziesięć lat prawie.

— Co, znudziło ci się? Zaglądałem z ciekawości: szlajasz się gdzie indziej. Ale co to za szlaje, pożal się Boże. Jakieś niskie kabały, questy dla szeregowca, jednoosobówki nastrojowe w otwartych światach. Co się stało, K?

— Chyba przeżarł mnie grind. Zresztą… Nie wydaje ci się, że to wszystko — objąłem machnięciem ruchomy obraz imperium galaktycznego — należy do minionej epoki? Że dawno już powinniśmy byli pozostawić za sobą?

— I co, powrócić do gnoju? — 44 parsknął kpiąco. — Nie ma powrotu.

— To prawda, nie możemy wyskoczyć. Utoniemy. — Przysunąłem się do krawędzi balkonu, zacisnąłem palce na balustradzie. W dole trwały gorączkowe przygotowania. Cały ten rozgardiasz hi-techowy napełniał mnie tylko jeszcze gęstszą nostalgią. — Ale wyobraź sobie, że masz możliwość, by odwrócić cudzysłowy.

— Że co?

— Dostałbyś do ręki narzędzie, które dowolnie zamienia znaki w równaniu. To — wskazałem szeregi żynierów & compatibles, rozświetloną autostradę EUCUBRONU na tle kosmosu Bitwy — to lub cokolwiek innego, wedle chęci, stałoby się twoim gnojem; a stary gnój — szlają wysoką. Nie w przenośni, nie w głowie. NAPRAWDĘ.

Zawahał się.

— Nie jestem pewien, czy to by cokolwiek…

Zawahał się ponownie. Przebiegały mu teraz przez myśli symulacje duchowe, ostatnio sam nieustannie błądziłem w tych labiryntach. 44 był bardzo inteligentnym człowiekiem, ale inteligencja niekoniecznie musi tu pomagać. Patterniści-aspergerowcy obrócą w rozumie tysiąc szachownic naraz, a nie domyślą się, co czuje dziecko, któremu podeptali zabawki.

Spojrzał nieufnie, w widoczny sposób zmagając się z własną nieufnością.

— To jest ten deal?

— Spisek egzystencjalny. W każdym razie jego część, narzędzie. Droga.

— Mhm. Przyznaję, interesujące. Zresztą na pewno przyszło ci do głowy: a co, jeśli nasz gnój został napisany jako czyjaś szlaja? od stałych fizycznych i kwarków wzwyż? A potem — buch, kreatywi odwrócili znaki.

— Za dużo już było podobnych hipotez, za dużo. Nowa Kosmogonia Lema, kosmoewolucjonizm Smolina, wahadło Chena, zmienia się to w prosty schemat analogii. Ciebie nadal kręci, ale ja nigdy nie byłem takim hardkorowcem SF. No już, decyduj.

— Okay, K.

Wyjął kom.

— Fizyka?

— Załatwiona.

— Prawo?

— Załatwione.

— Ekonomia?

— Załatwiona.

— Biolo?

— Upłynnione, przecież wiesz.

Wyprostował się.

— Dobra, połykam haczyk.

Odetchnąłem.

— Wiem, że się pionizujecie na potęgę. Jak zresztą wszyscy. Kiedy wychodziłem z triumwiratu Bandy, posiadaliśmy w gnoju jedynie backupowe serwery i resztówkę walutową na zapomnianych kontach. Nie bój się, nie wejdę z powrotem w Bo3, to już cudze mocarstwa. Ale tu, w tym świecie po rozpadzie, przejąłeś większość dziedzictwa Bandy i wiem, że przesuwasz się na konstelacje zewnętrzne. Gromadzisz akcje Disneya, Villarosy, królestw radosnych.

Machnął na EUCUBRON.

— A niby co tutaj robimy?

— Ta, wykupią nas spadkobiercy gildii erpegowych i cwanych enpeców. — Zaśmiałem się. — Czyli nasze dzieci tutaj — bo nie roboty, korporacje, mutanty posiądą Ziemię, ale to potomstwo gry, Henrykowie nasi duszogenni. — Wysiąkałem nos. — Okay, ale mnie chodzi o te branże mniej legalne — to znaczy o te legalne tylko w duchu. Trzymasz zespoły na podorędziu, na pewno wykorzystywałeś je w niższych szlajach, w całym pionie gildii. Zadasz im teraz jeden quest w gnoju.

— Jaki quest?

— Mission Impossible w zamkniętych serwerach FATAGI. Kod źródłowy wagi superciężkiej. — Uniosłem dłoń. — Nie zaprzeczaj, wiesz, że mam stare klucze CEO Bo3, na tyle potrafię was podejrzeć: razem z ciałem poprzedniego imperium skanibalizowaliście jego system immunologiczny. Takie hiperkapitalistyczne szlaje staromodnej science fiction szkolą samurajów cyfry szybciej i sprawniej niż Pentagon gnoju. Masz co najmniej cztery odpowiednie drużyny. Mnie najbardziej podobają się ci compatibles, którzy zsabotowali biologię pokemonów. Nie obchodzi mnie, czy w gnoju to przedszkolaki zero, czy emerytowani krytycy sztuki z Nowego Jorku. Wchodzą, wykradają, wychodzą.

44 przez chwilę kablował coś do komu.

— Ale jaki zysk dla nas? Żeby potem oddać ci ten kod?

— Sam go potrzebuję, bo muszę się zabezpieczyć przed zemstą zdradzonych bogów. Czy można jednak oddać to, co należy już do wszystkich? Ale rozumiem. — Przerzuciłem mu pliki z własnego komu. — Skarby starożytnych. Za moich czasów Banda zbudowała poza horyzontem korporacyjnym kilka sfer Dysona. Mieliśmy też już położone cugi minusowe do wormhole’ów przystosowanych do ludzi i compatibles. Wybierz swoją nagrodę.

Zapatrzył się w kom, zafascynowany. Natychmiast przypomniałem sobie owo uczucie: jasny cel przede mną, wspaniałe wyzwanie, narkotyczne obietnice potęgi. Trudno nie zazdrościć.

— Mogliście być największym imperium ducha. — Podniósł wzrok, potrząsnął głową. — Dzisiejsza Banda… ech. Ale powiedz, no powiedz, czemu wysiadłeś? Czemu się to rozpadło?

— Imperium ducha… Nie ma już imperiów ducha, przekonasz się. Duch i materia stają się jednym, gospodarka radosna przeważa gospodarkę pracy. Najedziesz dla frajdy jakąś fantazję i nazajutrz milion zulusów straci połowę zasiłku rodzinnego. A to już nie jest tak zabawne, prawda? Wszystko wpływa na wszystko, mój drogi. Im wyżej zasiadasz, tym więcej ciebie dotyka, tym więcej doczuwasz.

…Pomyśl o tym jak o fizyce gwiazd: istnieje graniczna gęstość masy, powyżej której nieuchronnie zapadniesz się w czarną dziurę. I będziesz nadal wszystko zasysał, zasysał, zasysał — ale nic już nie oddasz z siebie na zewnątrz. Za wyjątkiem promieniowania Hawkinga, zimnego jak próżnia, cieniutkiego strumyczka anonimowych jęków rozciągniętego na miliardy lat — tak się wykrwawisz, stygnąc, zagrindowany na śmierć.

44 zbierał się do mocnej riposty, ale coś mu weszło w myśli — spojrzał na kom, spojrzał na salę poniżej, obrócił się w powietrzu. Ludzie & compatibles pędzili na stanowiska, zatrzaskiwały się na wkręconych żynierach pluswymiarowe siodła (już były zatrzaśnięte). Zabuczał sygnał odliczania. Ktoś krzyknął do 44; 44 uczynił gest ręką, jakby błogosławił albo przyzwalał z rezygnacją. Zasłoniłem sobie oczy przedramieniem: za panoramicznym oknem wielokilometrowa konstrukcja EUCUBRONU rozbłysła wszystkimi lampami i laserami. Sygnał odliczania przechodził w coraz wyższe tony. Pomyślałem jeszcze, że powinienem był wyjść wcześniej albo przynajmniej zapiąć się w trumiennej — po czym EUCUBRON odpalił główne agregaty.

Zgasły światła na instalacji, przez moment nic się nie działo; wymiotu energii generowanych przez egzotyczne maszyny Eskulpatorów-Palindromistów 2T nie było oczywiście widać. Potem spomiędzy szwów siodeł chlusnęła krew, pojawiła się grawitacja, 2 lub 3 g, bardzo szybko kilkakrotnie zmieniła kierunek wektora, posypało się szkło, ludzie krzyczeli; z wielkim hukiem poczęły się zatrzaskiwać grodzie awaryjne. A przez ten huk słyszeliśmy już inne dźwięki, inny strumień bodźców płynął jakby wprost do mózgu, coraz żywszy. Opuściłem ramię. Z rozdartej czasoprzestrzeni przed EUCUBRONEM bił blask obcego uniwersum. Instynktownie odepchnąłem się w tył. Skok grawitacji cisnął mnie na podłogę, potem na ścianę. 44 wołał o rzuty innych pasm EM. Rozpłaszczony naprzeciw kosmicznego kataklizmu, tonąłem w przybierającej wciąż na mocy muzyce Ilúvatara, gdy na skanach panoramicznych jedna po drugiej wyłaniały się z macicy odległego wszechświata przerażające, nagie anatomie incompatibles: świetliste sylwety Valarów.

Wszystko płynie

Na granicy poproszono mnie o płeć. Zdjąłem ją i oddałem, i weszłum nagu.

Tuż za granicą na drzewie mięsistym i strzelistym siedziało okrąglutkie Dziwo. Takie Dziwo nikogo nie przepuści bez pytania.

— Ile jest trzy plus trzy?

— Sześć.

Kiwało łebkiem.

— Ile jest trzy plus trzy?

— Dziewięć.

Kiwało łebkiem.

— Ile jest trzy plus trzy?

— Trzy.

Dziwo znowu tylko pokiwało.

— Ile jest trzy plus trzy?

— Ile?

— Nie wiem.

Chyba więc mogłum przejść.

Droga wkrótce się rozwidlała. Jedna odnoga prowadziła w lewo, dwie — w prawo, pół odnogi — na wprost, a jedna ósma — w dół. Były też inne drogi, szlaki promilowe, dukty prawie-nieprawdy. Wyjęłum monetę i rzuciłum orłareszkę. W rezultacie poszłum w większości prosto naprzód, trochę w dół, a trochę się cofnęłum.

Wybiła Zielona Godzina. Czekały mnie lata udręki i chwile radości, czekały mnie żywoty szczęścianieszczęścia. Grążyłum się w głuchą bezleśność i w nudną bezpolność. Spotkałum tam wędrowca bez twarzy, podarował mi kryształ mleczny: pamięć. I pamiętałum, jak rodziłam dzieci, dwoje, troje, pięcioro, ośmioro dzieci, w chacie lampą olejną oświetlanej i w ziemiance ciemnej, pracując w polu i pracując przy zwierzętach, rodziłam dzieci, a potem te dzieci męczyły mnie i dręczyły, aż zadręczyły; tak umierałam. W krysztale miałum również wspomnienia ojców, braci, mężów: że walczyłem, zabijałem, ginąłem. Zakopałum klejnot cierpienia na rozstajach stuprocentowych, pod uschniętym drzewem złości-wiadomości.

Na owych pustkowiach zagubienia, wśród zgąszczów zieleni, nie ja jednu nosiłum kształt człowieczy. Spotykałum też innych cudzoświatowców, wieczorami przy ogniu wyznawali swe historie. Zazwyczaj podróżowali do krewnych przebywających na oddaleniu, do synówcórek, bracisióstr, którzy opuścili krainy kamienia i prawa, ojczyzny zera i jedynki. Tutaj, jeszcze pod południkiem granicy, pielgrzymi nadal mówili o tym jako właśnie o „oddaleniu”, nie rozumiejąc, dlaczego ich bliscy nie są już bliscy i dlaczego odmawiają powrotu do wszechświata euklidesowych dusz.

— Przecież ich kochamy, jacy by nie byli. Naprawdę, wcale nie muszą się dla nas zmieniać.

Im dalej wędrowałuśmy, tym bardziej zmieniało się wszystko wokół. Świat przemieniał się w sen o snach nietrwały.

Czas jakiś żyłum w gaju owocowym, gdzie zbierałuśmy jabruszki i oliwnice, też wyłącznie nimi się żywiąc. Proteusz pobłogosławił był ten gaj; każdy owoc otwierał inne drzwi. Ktoś zjadł rykwaśną jabruszkę i urodził trojaczki wszechczasowe: jedno dziecko się starzało, jedno młodniało (embrionując-duszując), a jedno żyło zakokardowane mocno we wciąż tę samą sekundę. Ktoś zjadł przejrzałe oliwnice i zwymiotował duszę podobną do umarłego słowika; gryzonie i mrówki rozwlekły ją po gaju, po łąkach, ugorach, zmieszały z błotem i piaskiem, utopiły w bagnach i rzeczkach. Nieszczęsnu żyłu potem porami roku i kwadrami Księżyca, mówiłu chmurami i deszczami, zmartwychwstawału w przegniłej wyściółce puszczy. Ja zjadłum pestki dyńgrestu — i nic się ze mną nie stało, tylko świat stracił wymiar namacalności, zdaleczyły się gwiazdy i księżyce.

Kiedy będziemy mogli wniknąć swobodnie w gąszcze interioru? Zwiedzić duchem na przełaj zieleń samą w sobie? Kiedy przepych nudy rozzłoci swe czary i cienie? Byli tacy, co czekali dziesiątki, setki lat. Strażnik Gaju, którenu nie dału się zobaczyć ani usłyszeć, jedynie wyśnić, odpowiadału jak Dziwo: jutro, pojutrze, za tysiąc lat, wczoraj. Każda odpowiedź była prawdziwa i żadna odpowiedź nie była prawdziwa.

Drajada zielonowłosa sypiająca w wysokich pniach gaju zdradziła własną historię: przybyła po córkę, któru byłu już czymś-kimś pozajednostkowym, nie istniału w żadnej konkretnej osobie, przejawiając się jedynie w rozbłyskach duszy kolektywnej pomiędzy rozległymi konstelacjami znajomych. Ale córka tego właśnie chciału.

— Że poznału przeróżność wonnego istnienia, i wszechmożliwość, i wszechspodzianość, i uśmiechnięty czar niezrozumienia…

— Do oddaleńców, do oddaleńców przecież wszyscy czekamy.

— Ale nie trzymają nas tutaj ze złośliwości, nie uparli się nas zniechęcić. Czekając — żyjemy. Żyjąc — inaczymy się. Niektórym trzeba wielu lat, niektórym — dni.

— Taki to właśnie raj dzieci Proteusza…? Życie za wieczną śluzą, pod buforem kogito, w enklawie dusz duszolubnych?

— Nie, słońce, nie. Lecz my przyfruwamy im prosto ze świata, który nie jest przecież wiernym obrazem myśli, nie odbija prawdy z umysłu, NIE PŁYNIE. Jak długo musieliśmy tam w nim trwać innymi, niż byliśmy w duchu! Urodziliśmy i żyliśmy z kamieniami w mózgach. Trzeba więc nam kwarantanny: odzwyczajenia zwyczajności, odnormalnienia normalności.

Albo kwarantanny dla świata materii, myślałum. Aż to on się upłynni w raj Proteusza — wtedy wszyscy będziemy żyć obok siebie, bez śluz, buforów, filtrów, jednako skowronkowi, sen wysnuty z niczego albo z gwiazd obrotu.

Zbadawszy istnienia dwuznaczność i zwiewność, ulatywali w gąstwienie, wyzwoleńcy-oddaleńcy. Czy przyśniłu im się Strażnik Gaju i powiedziału, że już mogą? Chciałum uciec, wymknąć się samojednu, ale gdziem się nie obróciłu, i tak w polu było mi polno, a w lesie — leśno. Nie uciekniesz od samego siebie. Nie wypłyniesz w nowe geografie, gdy nadal stara głowa je wyświetla.

Ściśniętu snem północnym zaczęłum kopać pod korzeniami drzew. Każde wyrosło z zasadzonego kryształu pamięci. Można jeść owoce i inaczyć się latami, ale można sięgnąć do źródła, ryzykując wyobcowanie serca, supeł kolczasty języka i milczenia. Pod osłoną nocy, pod skrzydłem kruka wjadłum się w ziemię pulchną od ciepłych wspomnień, cudzożyjąc cudzożywnie, w setkach, tysiącach losów — aż się rozrobaczyłum na wszystkie strony świata i człowieka, i wtedy dopiero mogłum wykiełkować i zakwitnąć znowu ku światłu, już w kielichach doczuć swobodnych. Tu czy tam, tą duszą czy tamtą, jednu czy siedmiu, z czasem czy wbrew czasowi… Czułum wszystko; istniałum wszędzie.

Wywalczywszy się na powrót do jedności-istotości, tak oto zapomniałum się w kwiatach, w oceanach kolorowych doczuć. Czym byłem owej nocy, której dziś już nie ma?

Artur Żeliwo pływał w kwietownicy, na falach coraz to innych światów, odczłowieczając duszę i oddech wśród maków, chabrów, niezapominajek; co wychynął z odmętów flory, to zanurzył się w nich z powrotem, i tak aż maj z czerwcem dogoniły go i wyrzuciły na brzeg lata. Gdzie spoczął, rozpłoniony, rozsłoneczniony, falujący, migodrżący.

Ubrałum płeć — ale nie poznał mnie, gdy przybłyskotałem obok. Musiał się był specjalnie oślepić, ignorancja to również dar Proteusza, dar zaskoczeń, olśnień, nieoczywistości.

Minęło nas stado fizyk, przefrunęły językówki i narracjanny, histornica przechyliła o pół stopnia pion i poziom, i poczułem się wtem jak na popołudniowej przechadzce w ogrodach markiza de Girardin, ach, chassez le naturel… Gdybyś się uczłowieczył — jakie miałbyś lica?

— Czy mogę?

Artia, zarumieniwszy się skromnie, usiadła prosto, zbierając pod kolana szeroki klosz jasnobłękitnej sukni.

Rzuciłem surdut na grzywy kwietne obok; spocząłem w przyzwoitej odległości. (Jeszcze o pół stopnia przechyliło się niebo i Słońce). Oglądaliśmy zawody ciałoskoczków i życiodojców. Niebo nad nami kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary. Z jaskrawo ubarwionych kielichów kwiecia tryskały fontanny pyłu wspomnień; wdychaliśmy Awantury, Romanse, Tragedie, Ekstazy…

Tak więc ongi budowałem z Artią domy misjonarskie, zakładaliśmy dynastie wyklęte, rabowaliśmy skarby królów i uwodzili miodookie Egipcjanki.

Proteusz przechadzał się między swymi dziećmi i potrząsał światem.

I stało się, że Artia poznała mnie.

— Panie Kostrzewa! Doprawdy, to już przekracza wszelkie granice!

Przekroczyłem wszelkie granice.

— Zer doktor są mi najbliżsi w tej konstelacji, wysłuchają mnie przynajmniej, niech spojrzą w gwiazdy.

Artur naprężył muskuły, pełen tygrysich złości i rozścierwień, dymiący prędkim testosteronem.

— Czego chce?

Ach, rozszarpałem mu chwilę kwietną, pachnącą! Nie wolno zapominać: transowie to najwięksi romantycy. Nerdowie, queers, transseksualiści, nadcieleśni, roleplajowcy, onzo — tylko dzięki temu przetrwali, że żyją między ideałami, ślepi na cały gnój materii, z jakiej zostali ulepieni. Oddaleńcy, w których oczach mży sama oddalność. Elfy porcelanowe uwięzione w ciałach brzydkich brutali. Drżące najady schowane pod gruboskórą spoconych tłuściochów. Mężczyźni w ciałach kobiet. Kobiety w ciałach mężczyzn. Bezpłciowcy w ciałach płcią pieczętowanych. Roztrzepane cherubiątka zamknięte w biologii dwustukilogramowych bydlaków.

Transowie pierwsi zaczęli emigrować w ducha. Jeszcze zanim skręcono boski procesor, zanim pociągnięto kable-scrabble, jeszcze przed kodami, matematykami, FATAGAMI.

Transowie bowiem zawsze byli takimi, jakimi są dla siebie w duchu, a nie jakimi zakamieniała ich materia. Dziwo przefrunęło nad ich kołyskami, Proteusz zgwałcił im neuro.

Wyduszyłem mu to na dłoń w łzie mlecznej, w krysztale białym.

Artur przyjął go z wahaniem. Lecz zaraz zmieniła mu się mina.

— I oddasz nam to wszystko?

— Nie wam. Ale poprzez was, tak, to znaczy: wy oddacie. Uwolnicie do publicznej. — Zabłystniłem szeroko na światy, nieba, kwietownice podobłoczne. — Ażeby każdy mógł, jak w tej tu waszej socjal szlai, stanowić sobie taką normalność człowieka, jaką tylko chce — ale obiektywnie, prawnie, fizycznie — a następnie dowolnie zmieniać ją w inną, tak samo absolutną, i znowu, i znowu, i znowu, W GRZE. Nie tego chcecie?

Arto migotału świergotliwie, niezdecydowanu, wielomyślnu, dygotlącu.

— Nie wiem. Czego chcemy. Nie ma, nie było żadnego chcenia ostatecznego, chcenia poza chcenia wszystkie. Zawsze tylko chęci drobnego upłynnienia: ubioru, roli w społeczeństwie, roli w gospodarce, płci, ciała, kogito.

— I jak miało się to skończyć?

— Nie miało końca.

— Ale czy można upłynniać w nieskończoność? Co będziecie zmieniać w świecie płynności absolutnej? Krew kreatywów nie starczy na długo.

— O nas się boisz?

— Nie. Wy jesteście bezpieczni, Proteusz was przytulił do serca, nie zatoniecie. Urodziliście się, by pływać. Boję się o tych przemocą zrzucanych z urwiska w fale. Dlatego chcę gwarancji — teraz — zanim wydostanę i przekażę kod — że uwolnicie go już w nurcie gry swobodnej, tak rozwinięty, że przyjazny dla najstarszych petra, otwarty na wszystkie królestwa.

— Nie musisz —

— Jaka jest ostatnia forma rasizmu, zer doktor? Rasizm kulturowy. Następuje specjacja, ludzkość rozchodzi się w różne królestwa: inaczej konsumujemy, inaczej mówimy, inaczej myślimy, inne nosimy ciała i inne światy na głowach — należymy do innych gatunków. Prawnie, biologicznie, fizycznie. Człowiek przyszłości pocznie się nie z genetyki czy cybernetyki, lecz z szalonych fantazji pijanego pisarza.

…Co możemy zrobić? Zachować możliwość GRY między królestwami. Wróćcie do Wittgensteina, zer doktor.

Wstałem.

— Będę czekał do trzeciego wschodu koguta.

Żeliwo człowieczału i bożyszczału.

— A ty? Ty sam? Co z tobą?

Zaśmiałem się sucho.

— Mojżesz też nie wszedł do Ziemi Obiecanej.

— Ale zdajesz sobie sprawę, jak szybko stanie się to wszystko widoczne w konstelacjach, jak na dłoni Nostradamusa. Z którego kwadrantu przyszedł ruch, wokół jakiej gwiazdy obracają się nasze planety. Ściągniesz na siebie odwet, wiesz o tym, prawda?

Teraz zaśmiałem się królewsko, sztandarowo.

— Odwet! Wrogów! Konspiracje!

Arto spłynęłu powoli w odmęty kwietne, wahadłując między rolami, maskami, płciami, światami.

— Nie wrócisz na studia…

— Czego mnie jeszcze nauczycie, znawcy znawstwa samego?

Żeliwo tylko kwiatowału płetwiście, smoczyście.

— Pływać, pływać, pływać…

A wraz z jenu ruchami bałwaniły się i nicowały połacie zieleni, wszelkich kolorów wybuchowych — że rychło zostałum samu na wierzchołku graniastoświata łysego i zwyczajnego jak trzy plus trzy. Granica przekroczyła mnie z drugiej strony. Zadrżałem. Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie.

Endgame

Doctor Who osłoni własną piersią.

Ale nie ma budek telefonicznych na mostku flagowego krążownika FATAGI. Sejwujemy się co sekunda. All Resists +100%.

Paweł wypada z niespodziewanego uskoku temporalnego, królestwo pcha go na szczycie sinusoidy, w Sony-Corleone rządzą te same płcie, fizyki i polityki, te same palety barw i emocji.

I dopiero bosman wąsaty blokuje mu drogę przed główną schodnią. You shall not pass.

Następują krótkie targi. Aktualne położenie w konstelacjach — Pawła paszport, Pawła DNA — daje mu prawo. Żeby przynajmniej dopuścić przed oblicze.

Panie Rajmundzie!

Ja tu sam!

Z otwartymi ramionami!

Rajmund Gawriło pali fajkę rozparty na mostku, za sterem pancernego okrętu tnącego wody mórz nieprzyjaciela. Soundtrack: Line 14 O-Iera.

(Dialogi, powolne). Czy nie powiedzieliśmy sobie wszystkiego? Powiedzieliśmy wszystko. Kiedy ja nie chcę, żeby został między nami żal gniew pretensja. Rozeszliśmy się, rozeszły się światy. To naturalne. Uważasz, że jestem zbyt stary, spetryfikowałem sobie mózg, że nie rozumiem. Być może. A czy —

Brzęk dzwonka. Przybiega oficer z kabiny radiowej. Admirał Gawriło czyta radiogram, a burze piorunowe przechodzą mu po czole i pod brwiami.

Przerywamy misję. Nowe rozkazy, nowy kurs, cała naprzód.

Paweł stoi w kącie cichy jak trusia.

Przybiegają kolejni oficerowie, odbywa się narada. Paweł słyszy słowa-blanki, widzi twarze-maski — ale liczy się melodia sytuacji, rytm przekleństw.

Naturalnie nie mógł się spodziewać, że stary Gawriło weźmie wszystko po prostu za zbieg okoliczności. Dlaczego Paweł musiał się tu teraz zjawić? Ponieważ te teatry są starsze od królestw. Już australopiteki ~pochylały się nad pokonanymi, by ~zajrzeć im w ślepia w chwili ~tryumfu.

Spodziewał się. Co nastąpi.

Plaja: Strzelają Pawłowi w łeb i rzucają trupa rekinom.

Albo. Zamykają go pod pokładem i podpinają mu jaja do prądu.

Albo. Gawriło w furii królewskiej masakruje Pawła za pomocą żeliwnego barometru.

Albo.

Nic z tego. Nie zatańczę z tobą, panie młodszy.

Inni cię zbawią, w innych grach.

I tylko spogląda Gawriło z takim ~smutkiem. Taki ~zmęczony. (W opuszczonej dłoni — kartka z radiogramem).

Dlaczego sądziłeś, że jestem twoim wrogiem? Czy musisz mieć wroga? Musisz wierzyć w intrygi, w złe koporacje, strasznych oligarchów, tajne akcje i zbawcę ludzkości? Wykradać, niszczyć, zdradzać? Naprawdę nie potrafisz inaczej?

(Bez wyzwania. Bez przeciwnika. Bez misji. Bez nagrody).

Drze i wyrzuca radiogram do morza.

Co zrobisz z tymi Państwami Ducha? Komu sprzedasz?

Nikomu. (Paweł głośno, do mikrofonu. To ostatni akt). Nie będzie żadnych providerów Państw Ducha. Żadni kreatywi nie nakręcą tych pomarańczy.

Uwolnię kod. Cudzymi rękoma, ale uwolnię. (Zobacz). Dla każdego, dla wszystkich, na wszystkie drogi człowieczeństwa.

Że powstanie miliard różnych ludzkości. Miliard różnych normalności. Miliard równoczesnych Homo sapiens. (Trans-sapiens). Miliard państw.

A potem następny.

I następny, jeszcze inny.

Przepływając od atrakcji do atrakcji, od sekundowego absolutu do absolutu.

Bez końca.

Bez kierunku.

Bez celu.

Bez żadnej jednej, niezmiennej doskonałości.

Gra.

(Musiałeś być świadkiem tej chwili, musiałeś stanąć F2F, wygłosić kwestie epilogowe.

Nie ma dla ciebie życia poza plają i szlają).

Podłoga przechyla się pod nogami, krążownik kładzie się ostro na burtę.

Złapawszy się stalowego uchwytu, Gawriło wskazuje admiralską fajką napęczniałe cyferblaty zegarów wysoko na bocznej ścianie.

Może i rozumiesz prawa królestw, może i wyczuwasz prądy ducha. Ale nie rozumiesz gospodarki, nie rozumiesz pieniądza, za późno się urodziłeś.

A dla mnie on był, jest środowiskiem naturalnym. Na zmianę stóp procentowych swędzi mnie błędnik.

(Uginając kolana, utrzymuje równowagę na rozkołysanym pokładzie).

Oba zegary mają tylko po jednej wskazówce, a na ich tarczach nie wypisano godzin, lecz procenty.

Lewy zegar pokazuje stosunek Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Ducha do Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Gnoju.

Prawy zegar pokazuje stosunek Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Radosnej do Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Pracy.

Patrz!

Gdy obie wskazówki wejdą na lewe połowy tarcz

(bije dzwon okrętowy)

nadejdzie potop.

Oni zaczną tonąć — tonąć stadnie, rocznikami, pokoleniami, milionami. (Miliardami).

Każdego dnia, każdej godziny dostrzegając — równie wyraźnie jak ty i Mateo — absolutną nudę i bezcelowość dalszej gry.

A tymczasem —

Pokonałeś bossa? All hail the champion. Zalicz sobie punkty doświadczenia.

Ale to nie kaprys starego durnia.

To wyścig o życie. Ucieczka przed tykającą bombą zegarową.

(Cała naprzód!)

Paweł ~wykrzywia usta. Kto tu jest niewolnikiem plai. Kto się ściga.

Kto nie pojmie nigdy takiego tryumfu: przez poddanie. Takiego ratunku: przez wyzbycie się kontroli. Takiego planu: nie planować. Grać.

Nagle grzmią działa, trzęsie się mostek, Paweł zatyka uszy. Krążownik ostrzeliwuje nieprzyjaciela: mgliste sylwety na horyzoncie.

Potępieńcze wycie syren uniemożliwia zebranie myśli. Co się stało? Niespodziewany przystanek po drodze. A może właśnie przystanek w niespodziewanym: powrót do pierwotnej misji Gawriły.

Paweł wytacza się na zewnątrz, zjeżdża po stalowej drabince na pokład.

Okręt zwalnia, podchodząc do rozbitków, od których odpędził już wroga. (Rozmazane kształty na widnokręgu).

Wody Morza Nolensum są szare jak popiół, ciężkie jak marmur, lekkie jak gaz rozweselający. Piana morska ma tu barwę szkliwa zębowego.

Marynarze przerzucają uratowanych na pokład przez reling niczym worki śmieci. Topielcy padają bezwładnie, toczą się bezwolnie jak kukły. Nolensum rozlewa się wokół nich w mętne kałuże.

Trzeba im przemocą rozwierać szczęki, unosić powieki, zmuszać do oddychania. (~Oddychania).

Są tak młodzi.

Tak bladzi.

Nawet odratowani, usadzeni prosto, z kubkami gorącej kawy w garściach — patrzą mało przytomnie, tylko obracając oczy ku morzu, ku bezmiarowi nolensum. Nasiąknęli nim do kości.

Brali udział w wyprawie na koniec świata. Dotarli do celu i zatonęli — staranowani — w drodze powrotnej. (Przez wroga-widmo, nieprzyjaciela niewidzialnego).

Nolensum spływa z nich grubymi kroplami, ścieka na stal, kap-kap.

Paweł stoi, patrzy. Dźwięki, barwy, zapachy, nastroje — to przecież także jego królestwo. Stoi, stoi i kołysze się do rytmu fal jak zahipnotyzowany.

Kap. Kap. (Bliżej). Kap. (Posłuchaj). Kap. (Wiesz). Kap.

Zdobyłeś, co było do zdobycia.

Pokonałeś wszystkie przeszkody.

Zgromadziłeś bogactwa, reputacje, cuda.

Osiągnąłeś ostatni level.

I co teraz? Co ci pozostało?

Tylko nieskończony — kap — bezcelowy — kap — otępiający — kap — ogłupiający — kap — śmiertelnie nudny — kap, kap — grind.

(Bliżej).

(Bliżej).

I to nie ramię Doctora Who, nie nelson puchowy anielic, lecz brutalny chwyt admirała Gawriły ratuje w ostatniej chwili Pawła, już przechylonego przez reling, już zsuwającego się w szare odmęty.

Dispel All. Recharge.

Gawriło z trudem kryje nagłe zdenerwowanie, musi ~odwrócić twarz. Uratował Pawła — zamiast tego, kogo powinien był uratować. (Więc ratuje wciąż i wciąż, bez końca).

To nie są dla ciebie bezpieczne akweny.

Zwijaj się. Panie młodszy. Już.

I Paweł zwija się.

Zwinąwszy —

Przemyka promieniem złocistym od węzła do węzła konstelacji:

Paweł Kostrzewa

Krwawy Hegemon

Strewak Buta

Pacza

Pacza dopiero co obudził się w swojej strefie czasowej; ale od razu zaakceptował warunki. (Paweł znał go z REPUTACJI).

Zacieśnia orbitę. Znajomy znajomego znajomego. Znajomy znajomego. Znajomy.

Już pora.

Business mode. Na mahoniowym stole na dwusetnym piętrze wieży finansowej Kinszasy spoczywa mały czarny neseser. Szyfrowy kwant-zamek otworzy jedynie dusza prywatna Pawła.

Na neseserze — pojedyncza kartka: sumy kontrolne i specyfikacja kogito. Pacza zapoznał się z nimi pierwszym rzutem oka.

Od momentu włamania — gdy Gawriło otrzymał sygnał alarmowy — minęło prawie pół godziny. Transi zdążyli zabezpieczyć się na swoich prawach i rozmnożyć kod poza zasięg FATAGI. Uwolnienie nastąpi w ciągu najbliższych kilkunastu godzin, gdy tylko uwiną się ichni developerzy.

Pacza jest developer kultowy: fikcje Paczy nie tylko zwyciężają z prawdą i innymi fikcjami, ale przykrywają własne oryginały. Sporządził piekło Dantego, Nowy Jork Woody’ego Allena, sny Prousta, dzieciństwo bezdomnych, małżeństwa Bergmana.

Konstelacje Paczy — bursztynowe galaktyki pokazowe — przemawiają za niego. Nie skusiły go teraz pieniądze; przyjął WYZWANIE.

Przysuwa neseser do siebie. Zaciera krótkie rączki.

Nikt jeszcze nie widział tego kodu w publicznej. Gorące bułeczki prosto z pieca. Ladder Standing +200, orgazm wtajemniczenia.

Dziecko staje na palcach, by sięgnąć półki ze słodyczami.

Mogę? Mogę? Mogę?

Cyrografy zostały podpisane, dusze wymienione.

Pyk, otwiera się zamek.

Paweł ~wygląda na nocne miasto pod obcymi gwiazdami, podczas gdy za jego plecami Pacza pożera łapczywie kod Skeuta Red.

Punkt widzenia Pawła cofa się pięć metrów za jego kark. Widzi teraz samego siebie stojącego z założonymi z tyłu rękoma, zarys postaci na tle plajowej panoramy miasta.

Soundtrack: Heat, Run Uphill Elliota Goldenthala.

Nastrój: melancholia technicolor — długie, spokojne nuty: nolensum płynie przez zmysły — żyje tu tylu, tylu ludzi! — cokolwiek uczynię, cokolwiek pomyślę, cokolwiek przeżyję, będzie jedynie ślepym powtórzeniem w masie — statystyka cieknie mi z nosa, leje się z oczu — rozmywając w kolorowych smugach światła migoczące w nieskończonej planimetrii miasta — miasto moje konstelacje, miasto dusza, miasto ja.

Zatopiony w nastroju —

Łyka swoje dizajnerskie dragi, pigułka po pigułce. Statecznie i z namysłem. Jakby się zaciągał bardzo drogim cygarem. (~Zaciąga się).

Tagi: TopOfTheWorld, FinalCountdown.

A Pacza (za plecami) pożera kod, przygięty nisko nad brązowym płaskowyżem stołu, nad otwartym neseserem, pożera pożera pożera, gęba szufla, gardło odkurzacz, łapy spychacze, żre żre żre.

Aż odpada, nażarty, napuchły, rozdęty. Omal unosi się w powietrze. Zera i jedynki bąbelkują mu z kącików ust.

Beka.

Odbeknąwszy —

Ryczy. (~Ryczy).

Wicher ryku Paczy strąca ze ścian Picassy, Warhole i Maiery.

Jest to wrzask Stworzyciela Światów.

Bogowie i tytani kotłują się w jego brzuchu, napiętym niczym bęben. Wiecznie niespokojne palce Paczy wystukują na nim szybkie rytmy.

Ruszamy! (Niech się stanie półcień, półświatłość).

Zatem — raz, dwa, trzy, cztery — na jakich to ma pójść flakach?

A co mnie one obchodzą? (Paweł nie ~odwracając się). Hardware, software — to wszystko część gnoju, mamy od tego żuki-gnojowce, nerdów technofilów, niech się w tym grzebią, to ich porno.

Takie czy inne medium, taki czy inny tech, takie czy inne biolo — nie ma znaczenia.

Kreatyw tworzy CONTENT.

A developerzy uważają się za kreatywów najwyższej kategorii. (Nadęci). Inżynierów ontologii, matematyków snu. (Nadmuchani).

World-building to sztuka ostateczna. Koniec końców wszyscy będziemy żyć w zbudowanych od podstaw światach fikcji.

No więc co to ma być? Bóg-dziecko ~zaciera rączki. Na czym mam postawić te szlaje?

Jaka specyfika?

High fantasy?

Hard SF?

Inna fizyka?

Inne biolo?

Inny social?

Przyszłość? Przeszłość?

Odwrócona entropia?

Co to ma być?

Paweł połyka ostatnią pastylkę.

Jedno słowo: NIC.

~

Była sobota, Paweł Kostrzewa obudził się wcześniej niż zwykle, gdy jeszcze grały w promieniach Słońca wibracje porannej rześkości, gdy buzował elektrycznie lazur śródmiejskiego nieba. Paweł pozostawił wczoraj wieczorem niezaciągnięte zasłony — wyrwał był tę wolność spod pruskiej komendy mieszkania, podobnie jak temperaturę powietrza czy nastrój aerozolowy poszczególnych pomieszczeń — i teraz zapłacił cenę: poranek letni wtargnął mu szturmem na łóżko, zdobył przyczółki na bieli prześcieradła i poduch, wpełzł gorącą falą na nagą skórę młodego mężczyzny, wreszcie wjechał mu w oczy. Paweł Kostrzewa się obudził.

Ponieważ nadal był niewolnikiem fizjologii, poddawał się temu samemu rytmowi rytuałów ciała, i to nie gdzie indziej jak w łazience nurkował, jeszcze półśpiący, półśniący, w błękity międzyludzkie świata, miasta i dzielnicy. Przez te kilka godzin wiele wszak mogło się zmienić; mogły się wokół Pawła zupełnie inaczej ułożyć sieci znajomości-nieznajomości. Pod prysznicem, wyjąwszy z uszu szum wody, słuchał plotek i niedyskrecji wyciekających z FATAGI i Gejzeru Cudów w rewiry publiczne. Rozpoznano tam już wektory trendów i zwrócono uwagę na news wypuszczony przez królewską kabałę transów: dzisiaj o 12.00 GMT ogłoszą oni nową kampanię non profit, na reputacji aliansu. Znajomi-nieznajomi pukali do Pawła przez całą noc. Otrzymał nawet zanonimizowane groźby śmierci. Już się szykują, już się zbierają przeciwko niemu, zatruwają groty strzał. Był w świetnym humorze.

Wystąpił na moment na balkon, potykając się o pustą butelkę z odłamkiem glinianej skorupy w środku. Słońce pompowało czystą energię, czuł każdy foton wnikający w ciało. Sok grejpfrutowy miał barwę i smak plazmy solarnej. Paweł zdjął ze zmysłów wszystkie pakiety tagowane GPSem i RFIDami. Jakże ożywczo — podniecająco — działał sam widok milionowego miasta pod światłem nowego dnia, w ruchu, w gorączce, w zmianie. Coś się działo; coś się rodziło; coś nowego nadchodziło.

Postanowił obejrzeć prezentację transów przy śniadaniu, przy obfitym posiłku, którego składniki wybierze z kaprysu w ostatniej chwili z menu „Ambrozjonu”, 237 metrów na północy wschód od aktulnej lokacji. Był cudownie głodny. Włożył garnitur Norton & Sons, zbiegł po schodach, ani spojrzawszy na windę.

Na ulicy przed Staruchą omalże wpadł na Adriana Utrałta.

— Śpieszy się pan? Chciałem —

— Ależ pan już zrobił swoje! — zaśmiał się Paweł.

Utrałt otaksował go szybko.

— Właśnie wydawało mi się, że naciskałem jednak zbyt bezpośrednio. A moje intencje —

Paweł poklepał go po ramieniu.

— Proszę się nie przejmować, ugrał pan, ile mógł. I teraz — co? Przeprowadzka?

— Nie. Nie zamierzam. — Wziął głębszy oddech. — Pan rzeczywiście podjął już decyzję. Widzę, że tak. — Jeszcze złapał Pawła za rękaw marynarki, przytrzymał. — Dostrzegł pan prawdę.

— Przeciwnie! — Paweł śmiał się, lecz bez najlżejszej nuty szyderstwa, kpiny. — Co dostrzegam? Fałsz, teatr i fałsz. Czynię fałsz! Z prawdy — fałsz! Tylko w tym sens, rycerzu mój drogi, tylko taki ratunek.

— Co pan opowiada? Panie Pawle, przecież —

— Porozmawiamy! Porozmawiamy!

Paweł pomachał Utrałtowi i pobiegł dalej. Serce biło mu niczym dobrze nastrojony młot pneumatyczny, uśmiech balonowy rozsadzał czaszkę, żyłami mknęły torpedy FTL. Musiał co chwila skręcać, uskakiwać, lawirować, na ulicach było tyle ludzi! I nawet nie krzyczeli, nie obrażali się, gdy ich niechcący trącał, popychał. Znajomi-nieznajomi, odpowiadali Pawłowi uśmiechami, odprowadzali go słonecznymi spojrzeniami. Że aż trudno było się obronić przed tą pewnością oślepiającą: każdy chce mi coś powiedzieć, każdy ma coś ważnego, coś dobrego do przekazania. Tyle, tyle ludzi! Czemu ich nie pozdrowić, nie uściskać, nie zaprzyjaźnić się? Wszyscy jesteśmy znajomymi.

Była sobota, był maj, słońce, ranek, tłumy, Paweł pędził przez kolorowe miasto, podekscytowany, głodny, ciekawy następnej godziny, minuty, sekundy. Ma dwadzieścia siedem lat, nie lęka się biedy, nie lęka choroby, przyszłość jest otwarta na oścież. Świat biegnie razem z nim. W tę czy w inną stronę — to nie ma znaczenia. Trzeba tylko biec, trzeba iść do ludzi, między ludźmi, z ludźmi. Prędzej! Prędzej!

Czeka nas życie pełne przygód.

listopad 2008 – wrzesień 2010

W tekście wykorzystałem fragmenty encykliki Jana Pawła II Veritatis splendor, Dociekań filozoficznych Ludwiga Wittgensteina, Process and Reality Alfreda Northa Whiteheada oraz fragmenty wierszy Bolesława Leśmiana.