Dwie role

AUTOR:JACEK KOPCIŃSKI

fot. Kinga Karpati

W tym roku Nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza za najlepszą rolę w sezonie 2021/2022 redakcja „Teatru” przyznała Dominice Bednarczyk i Łukaszowi Lewandowskiemu. Ta sama nagroda i dwie zupełnie różne kreacje.

Łukasz Lewandowski gra Jerzego Grotowskiego w spektaklu Joanny Wieczur tak, jak uczyniliby to najwięksi aktorzy w historii Teatru Dramatycznego: Jan Świderski, Gustaw Holoubek, Zbigniew Zapasiewicz. Wciela się w rolę guru dwudziestowiecznego teatru, a zarazem zaznacza wobec niego dystans. Chwilami do złudzenia przypomina Grotowskiego: patrzy tak jak on, podobnie się porusza, mówi, zapala papierosa. Jego ciało wywołuje na scenie pamięć tamtej osoby. Metamorfozie sprzyjają kostium, rekwizyt, charakteryzacja, ale bez wewnętrznej dyspozycji aktora byłaby to tylko przebieranka. Lewandowski na naszych oczach przechodzi przemianę, i to podwójną. Najpierw przeobraża się on sam, czterdziestoośmioletni mężczyzna o właściwej sobie posturze i charakterystycznym głosie, a potem jego bohater, początkowo ledwie dwudziestotrzyletni. W pierwszej części Sztuki intonacji widzimy więc speszonego człowieczka w niemodnym garniturze i okrągłych okularach prymusa, który dużo chce, ale jeszcze nic nie wie. W części drugiej za ciemnymi okularami gangstera ukrywa się już człowiek, który chce jeszcze więcej, ale teraz już wie na pewno. W trzeciej części na scenie zjawia się ktoś, kto z pozoru wyzbył się wszelkiej ambicji i wiedzy, ale każdym słowem i każdym gestem zaznacza, że może i rozumie wszystko. Okularki prymusa na tle długich, rozwichrzonych włosów i koziej bródki Grotowskiego znaczą teraz wyjątkowość kapłana nowej sztuki.

Bohater Lewandowskiego jest odrobinę karykaturalny, bo tak tę postać napisał Tadeusz Słobodzianek. Ale dystans, jaki aktor buduje wobec swojej postaci, polega tu na czymś więcej. Pewnie decyduje o tym zupełnie nowa perspektywa czasu i przestrzeni. Pół wieku później, w zupełnie nowym kontekście kulturowym, społecznym i politycznym, na scenie teatru dramatycznego (małą i dużą literą), a nie eksperymentalnego parateatru, w Warszawie, a nie we Wrocławiu, gdzie kultywuje się pamięć o twórcy Teatru Laboratorium, Grotowski jest kimś zupełnie innym, i różnicę tę aktor sygnalizuje. Jego rola nie jest krytyką czy dekonstrukcją legendy. Jest namysłem nad fenomenem artysty, który zjawia się w cudzym ciele i prowokuje rozmowę na temat istoty teatru.

Dominika Bednarczyk gra Konrada w Dziadach Mai Kleczewskiej zupełnie inaczej i jak nikt przedtem. Jej kreacja pokazuje, ile zmieniło się w polskim teatrze od czasu, gdy rolę romantycznego bohatera Polaków brali na siebie Gustaw Holoubek, Jerzy Trela, Henryk Bista czy nawet – współcześnie – Michał Czachor, Bartosz Porczyk, Rafał Gąsowski. Nie ma mowy o aktorskiej metamorfozie. Bednarczyk nie wciela się w Konrada, przeciwnie, to Konrad wciela się w grającą go kobietę. W recenzjach spektaklu Kleczewskiej pojawia się nawet żeńskie imię Konrada dla podkreślenia tej zaskakującej, bo odwrotnej przemiany. Bednarczyk mówi kwestie napisane dla mężczyzny, dlatego reżyserka musiała zmienić ich gramatykę, co niekiedy burzy poetycki tekst dramatu. Zmiany te niewiele jednak znaczą wobec dekonstrukcji Dziadów (części II i III), której dokonała Kleczewska, we właściwy sobie sposób reagując na sytuację polityczną w Polsce. Jej spektakl jest zresztą pod tym względem dość niekonsekwentny, a przez to bałamutny, jednak rola kobiecego Konrada świeci w nim jak samotna gwiazda. Bednarczyk ujęła bohaterowi Mickiewicza pychy, a dodała empatii. Słowo „cierpienie” nie jest w jej ustach frazesem, ale przenika całe ciało aktorki, która na scenę wchodzi o kulach. Cierpienie rysuje się też na jej twarzy, można je dostrzec w geście rąk, spojrzeniu, a nawet oddechu. Jest ono fizyczne, ale i duchowe, bo rodzi się i narasta w trakcie monologu, którego wykonanie bez reszty angażuje aktorkę. Rola Dominiki Bednarczyk to przede wszystkim Wielka Improwizacja, wcześniej i później jej postać jest tylko świadkiem zdarzeń, na które nie ma większego wpływu. Misja Konrady jest inna, przyszła tu po to, żeby rozmawiać nie z ludźmi, ale z Bogiem, i jakby poza kontekstem okrutnej maskarady, w którą przemieniły się Dziady pod ręką Kleczewskiej. Stając na pustej, czarnej scenie we współczesnym ubraniu kobiety, która suknię zamieniła na bojówki, nie bluźni Bogu, ale wydaje nad nim sąd. Jest to sąd ofiary, a nie uwięzionego geniusza.

Polityczny spektakl Kleczewskiej skłania do politycznej interpretacji roli Bednarczyk, ale zaostrzenie prawa aborcyjnego w Polsce, kobiece protesty wywołane decyzją Trybunału Konstytucyjnego i gehenna matek z dziećmi na granicy z Białorusią to tylko jej kontekst i bezpośrednia inspiracja. Bednarczyk w taki sposób mówi Wielką Improwizację, jakby od jej monologu zależał los świata, który stanął dziś na krawędzi. Zamykam oczy i widzę ją na gruzach zbombardowanej Ukrainy, tam, gdzie ogień trawi domy, a ludzka krew wsącza się w ziemię. W Buczy, Borodziance, Irpieniu. Zbrodnia ludobójstwa w ostatnich latach dotknęła także inne miejsca i narody, wystarczy przypomnieć Aleppo i syryjskie dzieci zagrzebane w gruzach miasta. Wszędzie tam dostrzegam pochyloną sylwetkę współczującej aktorki. Jej rola przekracza granicę sceny, jest apelem etycznym i prowokuje rozmowę na temat istoty życia na ziemi.

AUTORZY

JACEK CIEŚLAK – krytyk teatralny i dziennikarz „Rzeczpospolitej”, redaktor „Teatru”.

MAGDALENA DRAB – aktorka, autorka i reżyserka, obecnie w zespole Teatru Modrzejewskiej w Legnicy. Współzałożycielka Teatru Zamiast w Łodzi. Laureatka GND za dramat Słabi. Ilustrowany banał teatralny (2017).

ADAM KAROL DROZDOWSKI – publicysta kulturalny, współpracownik „Teatru”, kurator wydarzeń, animator grup ludzkich, obserwator i praktyk offu.

KAROLINA FELBERG – badaczka literatury późnej nowoczesności, autorka m.in. książki Melancholia i ekstaza. Projekt totalny w twórczości Andrzeja Sosnowskiego (2009), edytorka wielotomowego wydania Dzienników i zapisków Agnieszki Osieckiej. Współtworzy „Nowy Tygodnik Kulturalny”.

KATARZYNA FLADER-RZESZOWSKA – teatrolożka, profesor UKSW, zastępca redaktora naczelnego miesięcznika „Teatr”. Autorka m.in. książki Teatr przeciwko śmierci. Kryptoteologia Tadeusza Kantora (2015).

DOMINIK GAC – krytyk teatralny, stale współpracuje z „Teatrem” i portalem teatralny.pl.

ANTONINA GRZEGORZEWSKA – plastyczka, dramatopisarka, autorka m.in. dramatów On, Ifigenia, Migrena, laureatka konkursu „Dramatopisanie”, w ramach którego napisała dramat La Pasionaria.

DOROTA JARZĄBEK-WASYL – historyk teatru, pracuje w Katedrze Teatru i Dramatu Wydziału Polonistyki UJ; ostatnio wydała (wraz z Barbarą Maresz) Archiwum teatru XIX wieku. Ludzie, dokumenty, historie (2019).

ANNA JAZGARSKA – literaturoznawczyni, członkini Pracowni Krytyki Artystycznej UG, krytyk teatralna, pedagożka.

SZYMON KAZIMIERCZAK – krytyk teatralny, redaktor „Teatru”.

GRZEGORZ KONDRASIUK – teatrolog, krytyk teatralny. Redaktor i współautor książek Scena Lublin (2017) i Cyrk w świecie
widowisk (2017). Pracuje na UMCS, współpracuje z Instytutem Teatralnym w Warszawie.

JACEK KOPCIŃSKI – redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. Profesor w IBL PAN, wykładowca UKSW i UW. Autor kilku książek o dramacie współczesnym i teatrze. Ostatnio opublikował tom Wybudzanie. Dramat polski / Interpretacje (2018).

DOROTA KOZIŃSKA – latynistka, krytyk muzyczna i teatralna, tłumaczka, wykładowczyni, wieloletnia redaktorka „Ruchu Muzycznego”. Autorka Dobrej pustyni (2012).

ANNA KRÓLICA – absolwentka rusycystyki i teatrologii na UJ, historyczka, krytyk i kuratorka tańca. Specjalizuje się w tańcu współczesnym. Kuratorka projektu „Maszyna choreograficzna” w krakowskiej Cricotece i poznańskiego „Archiwum ciała”. Autorka książki Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (2011).

KAMILA ŁAPICKA – teatrolożka, w 2019 roku obroniła doktorat na temat dramatów historycznych
Juana Mayorgi w Instytucie Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW. Jej zainteresowania badawcze obejmują polski i hiszpański teatr oraz dramat współczesny.

ŁUKASZ MACIEJEWSKI – filmoznawca, krytyk, wykładowca w Szkole Filmowej w Łodzi. W 2020 roku opublikował Wpadnij, to pogadamy… – rozmowy o teatrze z Krzysztofem Orzechowskim.

MARIA NAPIONTKOWA – historyk teatru, pracuje w Instytucie Sztuki PAN, współpracuje z „Pamiętnikiem Teatralnym”, „Almanachem Sceny Polskiej”, „Słownikiem biograficznym teatru polskiego”. Głównym nurtem jej badań jest polska krytyka teatralna po roku 1945, polski teatr lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Autorka książki Teatr polskiego października (2012).

ARTUR PAŁYGA – dramatopisarz, dramaturg w Teatrze Śląskim w Katowicach. Autor m.in. Żyda i Nieskończonej historii; uhonorowany GND za tekst W środku słońca gromadzi się popiół (2013).

KAMILA PAPROCKA-JASIŃSKA – doktorantka Instytutu Sztuki PAN, absolwentka Wiedzy o Teatrze warszawskiej AT i Stosowanych Nauk Społecznych UW. Pracuje w Instytucie Teatralnym w Warszawie. Publikowała m.in. w „Teatrze”, „Scenie” i „Didaskaliach”.

BARBARA SADURSKA – pisarka i prawniczka specjalizująca się w prawie autorskim, wykładowczyni z szkole kreatywnego pisania. Autorka opowiadań, tekstów dramatycznych i scenariuszy. Wydała zbiory opowiadań W ruchu (2021) i Naturalnie (2022) oraz powieści Mapa (2019)

i Czarny hetman (2022). Mieszka w Krakowie.

PIOTR SOBIERSKI – dziennikarz, publikował w „Gazecie Wyborczej”. Współprowadzi audycję Ten cały musical w Programie 2 PR. Autor książki Więcej niż musical. Teatr Wojciecha Kościelniaka (2018).

MACIEJ STROIŃSKI – tłumacz, należy do Stowarzyszenia Autorów ZAiKS i Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Ostatnio przełożył dramaty zebrane Oscara Wilde’a.

KAROL SUSZCZYŃSKI – wykładowca warszawskiej AT, filia w Białymstoku, zajmuje się historią i teorią teatru lalek, publikuje w „Teatrze Lalek”, „Scenie”, „Teatrze”.

WIKTORIA TABAK – doktorantka w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych UJ. Stale współpra-cuje z „Didaskaliami” i „Dialogiem”.

AGATA TOMASIEWICZ – krytyk teatralna, redaktorka „Teatru”.

MAREK WASZKIEL – profesor, wykładowca Akademii Teatralnej w Warszawie, historyk teatru lalek, krytyk teatralny, pedagog, laureat m.in. Nagrody PTBT za książkę Dzieje teatru lalek w Polsce 1944–2000 (2013) oraz Nagrody Polskiego Ośrodka ASSITEJ dla krytyka teatru dla dzieci i młodzieży (2013).

MARYLA ZIELIŃSKA – absolwentka teatrologii UJ, pracowała m.in. w teatrach Starym, Narodowym, Współczesnym we Wrocławiu; publikowała w „Didaskaliach”, „Gazecie Wyborczej” i „Teatrze”.

Redakcja:

Jacek Kopciński

redaktor naczelny

Katarzyna Flader-Rzeszowska

zastępca red. naczelnego

Katarzyna Tokarska-Stangret

sekretarz redakcji

Jacek Cieślak, Szymon Kazimierczak,

Anna Szymonik, Agata Tomasiewicz, Grzegorz Wroniewicz Kinga Czaplarska

sekretariat

Stale współpracują:

Jarosław Cymerman, Artur Duda, Artur Grabowski, Mirosław Kocur, Jolanta Kowalska,

Dorota Kozińska, Edyta Kubikowska,

Wojciech Majcherek, Jadwiga Majewska, Małgorzata Piekut, Paweł Płoski,

Paweł Schreiber, Halina Waszkiel, Jarosław Zalesiński

Rada redakcyjna:

Janusz Degler, Małgorzata Dziewulska,
Piotr Kłoczowski, Antoni Libera,
Zbigniew Majchrowski, Tadeusz Nyczek, Barbara Osterloff, Marta Piwińska,

Dobrochna Ratajczakowa, Lech Sokół, Lech Śliwonik

projekt Layoutu:

Kamila Schinwelska/dizajnia

Opracowanie graficzne, okładka i redakcja techniczna:

Elżbieta Krassowska Modlinger

Rysunki:

Bogna Podbielska

Adres redakcji:

ul. Kozia 3/5 m. 6, 00-070 Warszawa
tel.: +48 22 692 88 18,

+48 22 692 88 19

e-mail: teatr@teatr-pismo.pl

Wydawca:

Instytut Książki

ul. Zygmunta Wróblewskiego 6

31-148 Kraków
Dział Wydawnictw

ul. Parandowskiego 19, 01-699 Warszawa
tel.: +22 697 05 32, +22 697 05 34

e-mail: czaspatron@instytutksiazki.pl

Czasopismo patronackie Instytutu Książki wydawane na zlecenie Ministra
Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Istnieje od 1946 roku.

TEKSTÓW NIEZAMÓWIONYCH REDAKCJA NIE ZWRACA. REDAKCJA ZASTRZEGA SOBIE PRAWO DOKONYWANIA SKRÓTÓW I ZMIAN W PUBLIKOWANYCH TEKSTACH.

FORUM

WYDARZYŁO SIĘ

„Teatr” drożej od stycznia

Rosnące koszty produkcji, przede wszystkim ceny papieru i druku, dotknęły również nasze czasopismo. Od numeru 1/2023 „Teatr” będzie można kupić za 14 zł, zaś numer podwójny za 21 zł. Spowoduje to podwyżkę ceny prenumeraty rocznej do 161 zł. Nie zmienia się cena prenumeraty zagranicznej i wydań elektronicznych. Podobnie jak dotychczas, prenumeratorzy będą zwolnieni z kosztów wysyłki.

Szkoły artystyczne znów online

Chociaż na spotkaniu w ramach dwudniowej Konferencji Rektorów i Kanclerzy Uczelni Artystycznych (14–15 września) wicepremier Piotr Gliński zapewniał o znaczeniu wysokiej jakości działalności dydaktycznej, artystycznej i naukowej, niedługo potem dwie uczelnie – Szkoła Filmowa w Łodzi i Akademia Teatralna w Warszawie – ogłosiły, że z powodu złej kondycji finansowej oraz wzrostu opłat za ogrzewanie i energię elektryczną część semestru zimowego będzie musiała odbyć się zdalnie. W AT przeorganizowano program tak, by zajęcia praktyczne wraz z egzaminami odbyły się do 18 grudnia, a po przerwie świątecznej studenci
mieli tylko zajęcia teoretyczne w trybie online. W PWSFTviT od 23 grudnia na cały styczeń przedłużona zostanie przerwa świąteczna, wydłużony zaś będzie semestr letni.
15 września KRUA podjęła uchwałę wyrażającą sprzeciw wobec pogłębiającego się niedofinansowania szkolnictwa artystycznego w Polsce.

Krypta Gustawa nagrodzona

Monografia podejmująca temat współczesnych inscenizacji Dziadów – Krypta Gustawa Zbigniewa Majchrowskiego (seria Nowa Biblioteka Instytutu Teatralnego, Warszawa 2021), stanowiąca kontynuację Celi Konrada, otrzymała Nagrodę Komitetu Nauk o Sztuce PAN. Nominowane były również: Staropolski Molière Patryka Kenckiego i Polska awangarda teatralna 1919–1939. Antologia pod redakcją Doroty Fox i Dariusza Kosińskiego, której recenzję publikujemy w tym numerze „Teatru”.

Wirtualne Archiwum Józefa Szajny

Od 9 września pod adresem jozefszajna.pl dostępne jest przygotowane przez Instytut Teatralny Wirtualne Archiwum Józefa Szajny. Powstało ono z okazji setnej rocznicy urodzin artysty. Obejmuje dokumentację teatralną (zdjęcia, recenzje, plakaty, programy przedstawień), plastyczną (kolaże, asamblaże, rysunki, rzeźby) i prace teoretyczne, w tym teksty niepublikowane. Na lata 2023–2024 zaplanowane jest powiększanie zbioru.

Malina Prześluga z Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną

W dniach 29 września – 1 października odbył się przeniesiony z maja finał Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Wysłuchawszy przygotowanych przez Piotra Kruszczyńskiego i zespół Teatru Miejskiego w Gdyni czytań pięciu finałowych sztuk, wyłonionych z dwustu dziesięciu nadesłanych dramatów, kapituła (Piotr Dobrowolski, Justyna Jaworska, Jacek Kopciński, Grzegorz Niziołek, Jerzy Stuhr) przyznała GND Malinie Prześludze za dramat Jeszcze tu jesteś.

Członkowie Komisji Artystycznej do finału wytypowali ponadto: Pieśni piekarzy polskich Mariusza Gołosza, Sandwichmana Artura Pałygi, Edukację seksualną Michała Buszewicza oraz Tysiąc nocy i jedną. Szeherezadę 1979 Magdaleny Fertacz.

NOWOŚCI

Teatr dla młodych – raport socjologiczny

Na stronie nowesztuki.pl dostępna jest publikacja Teatr dla dzieci i młodzieży – zmiana paradygmatu? – przygotowany pod auspicjami Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu raport socjologiczny. Opiera się on na badaniach przeprowadzonych wśród osób piszących, reżyserujących i zarządzających teatrami i dotyczy w pierwszej części sposobu widzenia przez nich młodej widowni, w drugiej zaś „widzenia tekstu – nie tylko dramatycznego – w procesie przygotowania spektakli dla młodej widowni”.
Premiera książki odbyła się podczas ciekawego Forum o współczesnej dramaturgii dla młodej widowni w Polsce, które miało miejsce od 15 do 18 września 2022 w CSD.

ODESZLI

Franciszek Pieczka (1928–2022) – wybitny polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy. Ukończył PWST w Warszawie (1954). W latach 1955–1964 występował w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie prowadzonym przez Krystynę Skuszankę, a od 1974 do 2015 roku był w zespole Teatru Powszechnego w Warszawie. Zagrał także wiele znakomitych ról filmowych, m.in. w Ziemi obiecanej, Konopielce czy Jańciu Wodniku.

Franciszek Pieczka; fot. Jan Rusek / Agencja Wyborcza.pl

Zofia Bajuk-Pieczuł – polska aktorka teatralna i filmowa, najdłużej związana z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku (1965–1980) i warszawskim Teatrem Żydowskim (1982–1990).

Katarzyna Orzeszek-Pęczalska – aktorka lalkarka przez blisko pół wieku

(1959–2000, a także po przejściu na emeryturę) grała na scenie Teatru Lalki

i Aktora „Kubuś” im. Stefana Karskiego w Kielcach.

W TOKU

W Goleniowie polska premiera Odin Teatret

Od 22 do 25 października w Teatrze Brama w Goleniowie grane będą Teby w Czasie Żółtej Febry w reżyserii Eugenia Barby. „Dzień po ostatniej bitwie. Zakończyła się wojna między dwoma synami Edypa o dominację nad Tebami. […] Duch Edypa szwenda się pośród zwłok. Kreon i Tejrezjasz spiskują w służbie pokoju. Sfinks i zaraza leżą, oczekując. Dla nas wszystkich jest to czas wiosny, czas na miłość. Przyszłość jest szałem słońca i złota – żółtej febry” – czytamy w zapowiedzi. Będzie to polska premiera ostatniego – jak mówią artyści – spektaklu Odin Teatret.

Ciekawy program festiwalu w Kielcach

Tata z tektury; fot. Csaba Mészáros

Choć prace nad przebudową Teatru im. Stefana Żeromskiego trwają, na przełomie września i października odbędzie się już czwarta edycja Kieleckiego Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego. Program zagraniczny reprezentuje w tym roku budapeszteński spektakl Tata z tektury, natomiast wśród dziesięciu zróżnicowanych polskich produkcji pojawiły się Resztki z Wybrzeża, Odyseja. Historia dla Hollywoodu z Nowego Teatru, Alte Hajm / Stary Dom z Teatru Nowego w Poznaniu czy kameralny spektakl Łatwe rzeczy z Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Odbędą się ponadto czytania dwóch dramatów napisanych w ramach stypendium „Dramatopisanie”: Grupa krwi Anny Wakulik i Wolny strzelec Ishbel Szatrawskiej. Zaplanowano też cykl czterech debat pod wspólnym hasłem „Nowe definicje”, które mają dotykać zagadnień, z jakimi mierzy się obecnie teatr (edukacja, dziadersi, feminizm, zespół). Dyskusje prezentowane będą online.

Sukces spektaklu Teatru Krzyk z Maszewa

Na XXIV festiwalu Sele Teatro Fest w Oliveto Citra we Włoszech nagrody za reżyserię (Marek Kościółek i Anna Giniewska), aktorstwo (Aleksandra Czubińska, Nikola Palej) i nagrodę dla najlepszego spektaklu zdobył opowiadający o wkraczaniu w dorosłość Hej,Ty
Teatru Krzyk z Maszewa – założonego w 2002 roku przez Marka Kościółka, aktora związanego wcześniej z goleniowskim Teatrem Brama.

Festiwal „Korczak” w osiemdziesiątą rocznicę
śmierci patrona

W dniach 11–23 października na warszawskich scenach pokazanych zostanie jedenaście polskich i ukraińskich spektakli wybranych na XXVI Międzynarodowy Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży „Korczak dzisiaj”. Przegląd odbywa się w tym roku pod hasłem „Dziecko ma prawo do sztuki”. Przywołując napisaną przez Korczaka w Kijowie książkę Jak kochać dziecko?, organizatorzy w czasie trwającej wojny w Ukrainie pytają o aktualność idei i dorobku artystycznego patrona: „Jak dzisiaj czytać myśli Korczaka i co znaczy »dzisiaj«, które z dnia na dzień może zmienić wszystko?

Jak zatroszczyć się o migrujące dzieciństwa? Jak zaopiekować nowymi, dotąd nieprzeżywanymi emocjami? Jak nie zgubić prawa do »zwykłych trosk«, jak wyzwolić radość z codzienności?

Gdzie dzisiaj byłby Janusz Korczak?”.

W programie m.in. spektakl Zakazane dzieci – opowieść korczakowska na podstawie zamówionego przez bielską Banialukę tekstu Artura Pałygi, który wyreżyserowała Anna Augustynowicz.

KADRY

Ogłoszono konkurs na dyrektora Teatru Jaracza w Łodzi

Do 4 listopada można składać oferty w konkursie na stanowisko dyrektora łódzkiego Teatru im. Stefana Jaracza, w którym obecnie funkcję p.o. dyrektora sprawuje Małgorzata Kowalska, a zastępcy dyrektora ds. artystycznych powołany przez organizatora Michał Chorosiński. Rozstrzygnięcie konkursu ma nastąpić do 31 stycznia 2023.
W Łodzi ponadto Teatrem Lalek Arlekin im. Henryka Ryla pokieruje Wojciech Brawer (druga kadencja), zaś na dyrektora Teatru Pinokio na pięć lat nominowano Gabriela Gietzky’ego, dotychczas p.o. dyrektora.

„Pleciuga” bez Anny Garlickiej

Z Teatrem Lalek „Pleciuga” pożegnała się Anna Garlicka – przez dwadzieścia cztery lata zastępczyni dyrektora, a w latach 1998–2016 dyrektorka Przeglądu Teatrów Małych Form „Kontrapunkt”. To dzięki niej w szczecińskim teatrze powstało wiele wydawnictw oraz projektów, które miały lokalnie zwiększyć dostępność teatru, ale przyczyniły się też do wzrostu znaczenia „Pleciugi” w Polsce i za granicą.

Anna Garlicka; fot. Cezary Aszkielowicz / Agencja Wyborcza.pl