WARSZAWA 2016

Redakcja: Ariadna Machowska

Korekta: Danuta Sabała

Skład: Elżbieta Wastkowska

Projekt graficzny okładki: Ula Pągowska

Fotoedycja: Rafał Szczepankowski

Przygotowanie zdjęć do druku: Zuzanna Przywuska

Zdjęcia (numery stron dotyczą wydania papierowego):

Karolina Misztal/Reporter s. 25; archiwum prywatne s. 52;

Agencja Gazeta: Renata Dąbrowska s. 132, 225, Łukasz Głowala s. 144.

Zdjęcia na ss. 97, 107 i 233 pochodzą ze stron internetowych, na których promowany był Dream Club.

Zdjęcie Anaid na okładce pochodzi z archiwum prywatnego

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

Wydawnictwo książkowe:

Dyrektor wydawniczy: Małgorzata Skowrońska

Redaktor naczelny: Paweł Goźliński

Koordynacja projektu: Katarzyna Kubicka

Copyright © 2016, Piotr Głuchowski & Bożena Aksamit

Copyright © 2016, Agora SA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2016

ISBN 978-832-681-843-1 (epub), 978-832-681-844-8 (mobi)

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

CZĘŚĆ I. W IMIĘ CÓRKI

1. KLAUDIA. CZTERNASTOLATKA

Krystian buja się po „ośce”

Superkoleś z niezłym ciałem

Chodź tu, głupia

Klękasz tu, mówię!

2. NATALIA. ARTYSTKA

Kuracjusze rozdzieleni draperią

Mewki w błękitnych pulowerkach

Dziewczyny w klatkach

Szlak do monopolu

3. MIKOŁAJ. DZIENNIKARZ

Mój ostatni temat

Na tropie Świętego Graala

Kto zabił Iwonę Wieczorek?

Ciemne klimaty

To jeden człowiek

4. ANAID. GIMNAZJALISTKA

Anioł o czarnych włosach

Zwierzątka z bursztynu

Z brzytwą przy gardle

Śmierć kota Lucka

Coś się stało z Anią!

Odbierz telefon!

Czterysta metrów hamowania

Niech pani powie, że żyje

5. BASIA. DZIEWICA

Są dla mnie jak bracia

Chciałam do domu, na obiad

Oczy w pakamerze

Gwałtu nie było

6. KRYSTIAN. ZŁODZIEJ

Nogi wystają spod liści

Oblodzona droga

7. MARCIN. BIZNESMEN

Zakatarzony „Turek”

Drogie drinki w Pucku

Striptizerki na podestach

Młode i głupie

8. MARYSIA I ILONA. UCZENNICE

Otwórz oczy

Skulone za krzakiem

9. ANDŻELIKA. PIĘTNASTOLATKA

Trzeba iść w szpilkach

Ale co to za śledztwo?

10. MONIKA, PATRYCJA, ALDONA, INKA. UCZENNICE

Zaraz wracam

Małe krętaczki

11. MAREK. POZNANIAK

Telefon do „Ziemniaka”

Kochający ojciec i mąż

12. MARTA. OKALECZONA

Pod białą markizą

Dwie twarze Zatoki

Coś bardzo złego się stanie

Dałam się zahipnotyzować

Przecież tego chcesz

Ile ten człowiek ma lat?

13. ARMEN. MŚCICIEL

Czy śmierć ją bolała?

Ty w niebie śpij, słodko śpij...

Raz się żyje, raz kocha, raz umiera

Aralezy liżące rany

Ałki i dziewczynki

Anaid daje znaki

Twierdzi, że był kolegą

Czekam w Barbossie

Nóż w brzuchu

Nie rób nic głupiego

CZĘŚĆ II. PRAWDZIWY DETEKTYW

14. JOANNA. MATKA

Nie była galerianką!

Pan Wiachon współpracuje

Moja córka zna tego Krystiana

Czy ta policja jest ślepa?!

15. AGNIESZKA I OLIWIA. UCIEKINIERKI

Wyjście zamknięte, głupia

Pierwszy proces

Pchają się same

16. ZBIGNIEW. POLITYK

Jestem mamą zmarłej Anaid

Każdy się kamufluje

Pracowałam w pokoju z widokiem na McDrive

Wszystko zarejestrowały kamery

Idę na policję i zakładam sprawę

17. TOMASZ. REPORTER

Uwaga! To tylko dziecko

Pani przyjdzie za tydzień

18. MICHAŁ I SYLWESTER. AUTORZY

Wymiana przysług

Milczenie polityków

Uczciwi są bezradni

Kasa za milczenie

Wiem, jak wyglądasz, a ty mnie nie znasz

19. ANNA. PARTNERKA

Ofiara gangu sutenerów

W imię Anaid

20. ŁUKASZ. SĘDZIA

O dobre imię

Bez pytania o zdanie

21. HESUS. KIEROWNIK

Bo rozpijali młodzież

Brak kokainy a samopoczucie

W drodze do prawdy

22. GRZEGORZ. KONSULTANT

Koki nie sprzedaje się chamom

Szybka śmierć w areszcie

CZĘŚĆ III. STOŁY Z KOKSEM

23. REALIZACJA

Wszystkim się spieszy

Naślę na was „Fakt”

Wzrok wbity w podłogę

Nie pytajcie o pieniądze

Mecenas w sieci

Jak się Krystian rozliczał?

Ucieczka nie ma sensu

24. LINIA OBRONY

Nie macie pytań?

Można zgarnąć 50 tysięcy

Ruda Kasia z Madisona

Siedem zarzutów

Co się zdarzy w Sopocie, zostaje w Sopocie

Spalę ci mieszkanie

„Krystek” i mocodawcy

25. JAK W POSTANOWIENIU

Przeproście i płaćcie

Świnia, jaka jest...

26. CIĄG DALSZY NASTĄPI

Od autorów

Główne źródła

Wybrane relacje medialne i komentarze internautów

Policjant 1: – A przypomni nam pan jeszcze raz, kiedy się przyjaźniliście?

Adwokat: – Mój klient już to wyjaśnił.

Przesłuchiwany: – Mogę powtórzyć. Od sierpnia do września... byliśmy z sobą do września, bo potem żeśmy się posprzeczali i dlatego ona została z tymi głupimi pretensjami. Dlatego kłamie. Przecież wiecie panowie doskonale, jak to jest. Chce się coś poderwać czasem, przecież to człowiekowi wolno. Nie jestem bogaty, a te młodsze są tańsze po prostu. Trzydziestoletnia chce mieć od razu postawionego szampana, kawę za dychę, a jak już pójdzie z facetem, to najlepiej do pokoju hotelowego – i weź płać. Szesnastolatka possie za szalik, za bluzkę połknie... No, czy to moja wina, że tak one robią? Dlaczego wszyscy sobie korzystają, a ja nie mogę?

Policjant 1: – Kasia Marcinkowska obciągnęła za szalik czy połknęła za bluzkę?

Adwokat: – Mój klient nie musi na to odpowiadać.

Przesłuchiwany: – Ale ja mogę... Po prostu... było miło, żeśmy się spotykali na randki, było ciepłe lato, to był i seks.

Policjant 1: – A może wiosna była, nie lato?

Przesłuchiwany: – Nie rozumiem.

Adwokat: – Nie musi pan odpowiadać.

Policjant 1: – Może nie był sierpień? Ani wrzesień?! Tylko kwiecień! Dlatego liście na drzewach są małe...

Adwokat: – Film widzieliśmy, panowie, na oryginalnym nośniku. Nie widać żadnych rozmiarów liści, to ledwie zarys korony drzewa, choć równie dobrze mógłbym się uprzeć, że to jest chmura. Jeżeli nie macie panowie co do tych materiałów nowych pytań...

Policjant 2: – A widzisz ten słup i transformator?

Przesłuchiwany: – Nie wiem, co to jest.

Adwokat: – Proszę nie odpowiadać!

1. KLAUDIA. CZTERNASTOLATKA

Krystian buja się po „ośce”

Rok 2002. Wejherowo-Nanice i Wejherowo-Śmiechowo

W kwietniu z taśmy stołecznej fabryki samochodów Daewoo-FSO schodzi ostatni polonez. W maju weterynarz odnotowuje pierwszy w Polsce przypadek choroby szalonych krów. W czerwcu na ekrany kin wchodzi komedia „Dzień świra”, a Dorota Masłowska – świeżo upieczona absolwentka Liceum Ogólnokształcącego imienia Jana III Sobieskiego w Wejherowie i laureatka nagrody literackiej czasopisma „Twój Styl” – kończy poprawiać swą debiutancką powieść „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną”.

Rudowłosa dziewiętnastolatka – córka lekarki i marynarza – napisała tę książkę, na brudno, w dwa tygodnie. Zainspirowało ją to, co za oknem – dzielnica Nanice i rozciągnięte ze wschodu na zachód Osiedle Kaszubskie. Kilkadziesiąt bloków, a między nimi domy o skośnych dachach i nowsze, jednorodzinne sześciany. Z południowej strony tak zwana oś miasta: czteropasmówka Słupsk – Gdynia. Od północy – meandry rzeki Redy i wzgórza porośnięte buczyną.

Między blokami – dresiarze i ich nieletnie dziewczyny zwane czasem „blacharami” albo „zjebami”. Określenie „świnie” przyjmie się dopiero za kilka lat.

Bohater książki Doroty, Silny, krąży między siłownią, Arletą, Nataszą i Magdą. One dbają o makijaż i paznokcie, on – o bicepsy. Gdy „Wojną polsko-ruską pod flagą biało-czerwoną” zachwyci się literacka Polska, autorka powie dziennikarzom: – Codziennie miałam okazję widzieć dresiarzy, bo mieszkam o krok od nich, na tym samym osiedlu.

Jednym z karków bujających się po „ośce” jest Krystian „Krystek” Wiachon. Niedawno przeprowadził się na Osiedle Kaszubskie z położonej na wschodzie miasta dzielnicy Śmiechowo. Tam, przy nieutwardzonej ulicy Południowej, mieszkał kiedyś w krytej papą parterówce w piątkę – z siostrą, bratem i rodzicami. Gnietli się w trzech pokojach, ciasnej kuchni i wilgotnej łazience na posesji wykrojonej ze zdziczałego ogródka sąsiada.

Stary Józef Wiachon, przez większość życia bezrobotny pijak, w aresztach i więzieniach siedział w sumie kilkanaście razy. Kradzieże, rozboje, pobicia, niszczenie mienia. I przemoc domowa. Żadne z trójki dzieci ani żona, pracownica PCK, ani stara i schorowana matka Józefa – nikt nie mógł być przy nim spokojny. Gdy się Józef wściekał, a wściekał się co dzień, każdemu mógł przyłożyć znienacka. Pięścią, butelką, cegłą. Zaliczył dwadzieścia nieudanych prób wytrzeźwienia: detoksy, odwyki, szpitale psychiatryczne od Gdańska po Świecie. Nie wytrzeźwiał nigdy. Sąsiedzi mówili o domu Wiachonów: „Wrzeszcząca chata”.

Gdy siedmioletni Krystian, drobny i zahukany uczeń pierwszej klasy wejherowskiej podstawówki numer pięć, kilka razy poskarżył się nauczycielce na bóle brzucha, szkolny lekarz nie wykrył żadnej przyczyny. Ale w pobliskiej przychodni postawiono diagnozę: nerwica. Kurator wysłany na Południową zanotował: „Warunki mieszkaniowe dziecka trudne, pożycie rodziców niezgodne, chłopiec silnie związany z matką”.

W latach dziewięćdziesiątych ojciec „Krystka”, teraz już złachmaniony złomiarz, został sam. Żona wyprowadziła się na ulicę Sikorskiego, dwie przecznice dalej. Brat i siostra Krystiana – do wynajętych pokojów. „Krystek” pomieszkiwał u kolegów, ale zdarzało mu się też spać na ulicy czy w cudzym – otwartym śrubokrętem – samochodzie. Skończył zawodówkę jako monter instalacji hydraulicznych, do etatowej pracy nigdy nie poszedł. Do wojska też nie – dali mu „niezdolnego” z powodu kontuzji kolana, która jednak nie przeszkadzała w intensywnych treningach na siłowni. Rzucał żelazem regularnie – przy niecałych stu osiemdziesięciu centymetrach wzrostu osiągnął pięćdziesiąt centymetrów obwodu szyi. Do tego szerokie bary, grube nadgarstki i krótkie, tępo zakończone palce. Równolegle z siłką trenował pchnięcie kulą, więc potrafi i dźwignąć, i przywalić, dzięki czemu teraz – w roku 2002 – może stawać na bramkach wejherowskich dyskotek. Zarabia pieniądze i czasem jeździ z zakupami na Południową. Stary Wiachon w ostatnich latach trzyma się przy życiu dzięki pomocy syna, którego kiedyś bił, i matki staruszki, która go czasem umyje.

Superkoleś z niezłym ciałem

Młody Wiachon właśnie skończył dwadzieścia pięć lat – wiek podobny jak u powieściowego Silnego. I podobnie jak tamtego Krystiana również otaczają głównie dziewczynki z młodszych klas zawodówek. Parę lat temu przez kilkanaście miesięcy woził się z panną w swoim wieku – Bożeną. Nie wyszło z tego nic, bo przy dorosłej czuł się nieswojo, jakby musiał stale coś udowadniać, coś pokazywać, coś z siebie dawać. Przy czternastolatkach i piętnastolatkach jest mu lepiej. Rozluźniony, ważny i podziwiany. One uważają go za superkolesia, bo ma niezłe ciało i jeździ dobrymi samochodami. Może zabrać na imprezę w dyskotece w Luzinie, która należy do jego znajomego – „Tauzena”. Tylko sześć kilometrów na Słupsk, a jechać warto. Dyskoteka Bravo to kaszubski Maxim. Zajeżdżają ludzie z kasą, którzy chcą się zabawić ostrzej niż w normalnych knajpach, schodzą się tylko dziewczyny, które wiedzą, o co chodzi. Jest wódka, prochy i seks na miejscu. Z tego Luzino słynie. Jak ktoś na Osiedlu Kaszubskim kumpluje się z „Krystkiem”, to może w Bravo zrobić urodziny na niezłych dragach i nikt ze starych się nie dowie.

– Był typem po podstawówce, lecz inteligentnym – powie nam trzynaście lat później Maciej, znajomy Wiachona z Nanic. – Taki niewyedukowany dyplomata. Opanowany. Patrzył przeciągle w oczy. Zastanowił się dwa razy, nim coś powiedział. Tylko o laskach w kółko mógł gadać. Do znudzenia. Każde spotkanie z nim zaczynało się od pytania, czy ktoś ma może jakieś fajne małolatki na imprezę. „Przyprowadź je, pobawimy się, załatwię spanie i wódę w Gdańsku”. Już w tamtych latach pokazywał chłopakom swój aparat, a w nim zdjęcia lasek. Jak się pojawiła na komórkach możliwość nagrywania filmów, to miał i filmy, głównie zbliżenia na twarze małolat z kutasami w ustach. „Zobaczcie, ile ich mam”, „Zobacz, jakie kurwy”. Zagadywał tak dosłownie wszystkich. Z tego, co wiem, wywoził dziewczyny gdzieś pod las za Śmiechowem – tam pukał i nakręcał. Pierwsza była dziewczynka, co jeszcze do ósmej klasy podstawówki chodziła.

[...]