Anne Herries

Dama w haremie

Tłumaczenie:

Wojciech Usakiewicz

PROLOG

– Wiesz, Kasimie, że jesteś dla mnie jak rodzony syn?

– Tak, panie. – Kasim, doradca i przybrany syn kalifa Kahlida bin Ossamana, z szacunkiem skłonił głowę. – Jestem zaszczycony zaufaniem, jakim mnie darzysz.

– Tego zadania nie powierzyłbym nikomu innemu. Książę Hassan jest mi bardzo drogi. Wkrótce, z uwagi na swój wiek, będzie musiał się ożenić, a na mnie spoczywa obowiązek znalezienia mu odpowiedniej żony. Wprawdzie w jego haremie przebywa wiele pięknych kobiet, lecz żadna z nich nie jest tą, której potrzebuję. Po mojej śmierci Hassan przejmie władzę… – Kalif skinął dłonią, by powstrzymać sprzeciw Kasima. – Wola Allaha, synu. Wszyscy umrzemy, by zająć swoje miejsce w raju. Nim jednak wyjdę śmierci na spotkanie, muszę zadbać o bezpieczną przyszłość syna. Jego żona musi być nie tylko kobietą wyjątkowej urody i roztropności, lecz także wielkiego ducha. To ona da mu dziedzica. Taką kobietą była matka Hassana i tego samego pragnę dla niego.

– Panie, czy wśród znamienitych rodów nie ma odpowiedniej kandydatki? Czy żaden z plemiennych przywódców nie ma urodziwej, mądrej, obdarzonej silnym duchem i oddanej Allahowi córki, która by podołała obowiązkom pierwszej żony władcy?

Kalif milczał przez chwilę, po czym odparł z chłodną ironią:

– Gdybym tak postąpił, wyniósłbym wysoko jeden ród, a z pozostałych uczyniłbym swoich wrogów i taką sukcesję zostawiłbym Hassanowi. Przywódcy plemion mają w sobie niezgłębione pokłady zawiści, nie wystarcza im to, co już mają, chcą więcej i więcej, a gdy inny przywódca zyska cokolwiek, odbierają to jako wielką obrazę i plamę na honorze. Sam o tym wiesz najlepiej, Kasimie, przecież nieustannie musimy tłumić rebelie na północy. – Kalif zadumał się na moment. – Moja żona pochodzi z kraju, w którym się urodziłeś. Uznałem, że również dla mojego syna najlepsza będzie angielska żona.

– Mam wyszukać i kupić taką kobietę na targach niewolników w Algierze? – spytał Kasim, chcąc się upewnić, czy dobrze usłyszał.

– Tego sobie życzę, Kasimie. Wybieraj rozważnie, cena nie gra roli. Chcę dla księcia Hassana bezcennego klejnotu.

Kasim przez chwilę się wahał, wreszcie powiedział:

– Będzie, jak każesz, panie.

Skłonił się przed kalifem i cofnął pięć kroków, a potem obrócił się i opuścił salę audiencyjną. Wracał do swoich pokojów w pochmurnym nastroju. Czuł trudny do zdefiniowania niepokój, co często mu się zdarzało, choć z uwagi na zajmowaną pozycję i majątek wielu mogłoby go nazwać dzieckiem szczęścia.

Kasim był wysokim, przystojnym mężczyzną o ciemnych włosach i intensywnie niebieskich oczach. Kalif nie tylko go cenił i szanował, lecz także w pewnym sensie traktował po ojcowsku. Swoją pozycję Kasim zawdzięczał więc człowiekowi, o którym wiedział, że jest twardy, a mimo to litościwy i mądry, choć czasem podatny na podszepty bezwzględnej natury. Kahlid rządził prowincją sprawiedliwie i skutecznie i utrzymywał ją w poddaństwie wobec sułtana, ale wrogów traktował bez pardonu. Podnieść na niego rękę i przegrać oznaczało stracić życie. Kasim właśnie wrócił z karnej ekspedycji, której celem było zgnieść buntownicze plemię żyjące na północ od ziem kalifa. Zadanie wypełnił perfekcyjnie, starając się przelać nie więcej krwi, niż było to konieczne, wiedział jednak oczywiście, że jeńcy przywiezieni przez janczarów zostaną surowo ukarani. Nic nie mógł w tej sprawie uczynić. Wiedział, że każda próba wtrącania się w te sprawy będzie bardzo źle widziana i spełznie na niczym. Cóż, musiał się z tym pogodzić. Wybrał życie w tym kraju, świadomie przyjął określone funkcje, musiał więc przyjąć do wiadomości panujące tu obyczaje.

Szczęśliwie nie będzie go tu podczas wymierzania kar, musiał bowiem rychło wyruszyć w drogę, gdy tylko zgromadzi zapasy na okręcie. Życzenie kalifa było rozkazem. Musiał znaleźć żonę dla młodego księcia, angielską pannę niezwykłej urody i roztropności.

Kasim wiedział, że poszukiwania odpowiedniej kandydatki mogą mu zabrać kilka miesięcy, a wynik wcale nie jest z góry przesądzony. Świetnie jednak rozumiał władcę, jako że faworyzowanie córki jednego z wodzów plemiennych z pewnością wywołałoby zazdrość i bunty. A jednak coś w tej misji budziło w nim sprzeciw. Gdyby tylko mógł, odmówiłby, lecz to oczywiście było niemożliwe, chyba że opuściłby pałac i ułożył sobie życie od nowa.

W służbie kalifa zaszedł wysoko, zgromadził też niemały majątek, a jednak wciąż gnębił go nieokreślony niepokój. Zaraz jednak na wargach Kasima zaigrał uśmieszek.

Potajemnie opuścił Anglię przed wieloma laty, a po licznych niepowodzeniach i cierpieniach los sprowadził go do tego kraju. Byłby więc głupcem, gdyby poddał się zwątpieniu i odrzucił życie, które wiódł jako szanowany i zaufany mieszkaniec domu kalifa.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Co z nami będzie? Dokąd nas zabierają?

Lady Harriet Sefton-Jones popatrzyła ze współczuciem na młodą kobietę, która kurczowo zacisnęła dłoń na jej ramieniu. Kilka tygodni temu piraci porwali ich statek i od tej pory trzymano je w niewoli. Gdy piracki okręt dotarł do Algieru, zabrano ich do jakiegoś domu w tym gwarnym portowym mieście. Mężczyzn pojmanych tamtej strasznej nocy skuto łańcuchami, szczęśliwie lady Harriet i jej kuzynkę Marguerite ominął ten los. Odkąd trafiły do tego domu, zajmowała się nimi stara kobieta. Zaprowadzono je do łaźni i dano im strój, który teraz miały na sobie. Ubranie było czyste, ale Harriet czuła się w nim dziwnie. Składało się z długich wąskich spodni obciskających kostki oraz ciemnej tuniki, która okrywała ją od stóp do głów.

– Nie jestem pewna, najdroższa – powiedziała skazana tylko na domysły Harriet, jako że z pilnującym ich mężczyzną rozmawiać im zakazano. – Przypuszczam jednak, że kapitan piratów sprzedał nas Ali bin Ahmedowi, a w każdym razie tyle wywnioskowałam ze słów Miriam. Nie wiem jednak, dokąd prowadzą nas teraz.

– Nie mogłam zrozumieć ani słowa z tego, co mówiła – powiedziała Marguerite przez łzy. – Szkoda, że nie zostałyśmy na statku, Harriet. Ojciec i kapitan Richardson wsadzili nas z innymi do szalupy z nadzieją, że nas ocalą, ale… – Przeszył ją dreszcz. – Sądzisz, że ich zabito?

Harriet nie odpowiedziała od razu. Jej wuja, sir Harolda Henleya, i dzielnego młodego kapitana widziano ostatnio, gdy dawali odpór hordzie piratów, którzy dostali się na pokład pod osłoną nocy. Było niemal bezwietrznie, więc statek okazał się łatwym łupem, szczególnie że marynarz na bocianim gnieździe musiał zaniedbać swoje obowiązki. Harriet została zbudzona w środku nocy przez sir Harolda, który powiadomił ją, że piraci są na pokładzie, pośpiesznie wyprowadził ją i Marguerite z kajuty i załadował do szalup razem z innymi pasażerami i częścią załogi. Można było mieć nadzieję, że łodzie dotrą do brzegu, zanim napastnicy całkowicie opanują statek, niestety ruszyli w pościg, zapewne dlatego, że dostrzegli kobiety.

Marguerite zachwycała urodą, warta więc była krocie na targu niewolników, i tam zapewne je prowadzono. Starsza od niej Harriet również była atrakcyjna na swój sposób. Przystojna brunetka o zwodniczo łagodnym, a zarazem przenikliwym spojrzeniu, mogła zaintrygować niejednego mężczyznę, który szukał w kobiecie czegoś więcej niż tylko rzucającej się w oczy urody.

Ojciec, który niestety umarł przed rokiem, nauczył Harriet języków, mówiła więc płynnie po francusku i hiszpańsku. Potrafiła też czytać po arabsku i grecku, a ponieważ znała trochę słów również w innych językach, udało jej się porozumieć z Miriam, która dotąd ich pilnowała.

Harriet nie podzieliła się jeszcze z kuzynką swoimi obawami, ponieważ miała nadzieję, że dostanie szansę wykupienia ich z niewoli. Próbowała wytłumaczyć Miriam, że jest gotowa zapłacić, ale kobieta tylko kręciła na to głową. Harriet nie straciła jednak woli walki. Wierzyła, że prędzej czy później stanie przed kimś, kto będzie gotów jej wysłuchać, a nie udawać, że nie rozumie, tak jak kapitan piratów, który w odpowiedzi na jej argumenty po prostu ją uderzył. Wciąż miała bolesnego siniaka na policzku, ale duch w niej nie zamarł.

– Cokolwiek się stanie, nie możemy pozwolić, by nas rozdzielono – powiedziała, ujmując kuzynkę za rękę. – Rób tak jak ja i po prostu mocno mnie trzymaj, nawet jeśli będą nam grozić.

– Och, Harriet… – Marguerite miała łzy w oczach. – Gdybyś nie pojechała ze mną i ojcem do Hiszpanii, byłabym teraz zupełnie sama, a tego bym nie zniosła.

– Nie pozwolę nas rozdzielić – przyrzekła Harriet. – Obiecuję, że dopóki żyję, będę robić wszystko, by cię chronić.

– Tak się boję…

Harriet pocieszała ją jak umiała, choć wiedziała, że wśród ludzi, którzy wydawali się bezwzględni i gotowi do każdej formy przemocy, może się zdarzyć wszystko. Gdy zobaczyła metalowe ogrodzenie budynku, do którego najwyraźniej ich prowadzono, uznała to za potwierdzenie swoich najgorszych przeczuć.

Zamierzano je sprzedać na targu niewolników, jakby były bydłem. I każdy mógł je kupić.

Kasim kręcił się po gwarnym targowisku. Pełno było tu ludzi najrozmaitszych narodowości, szorstkie i piskliwe głosy atakowały jego zmysł słuchu słowami w przynajmniej dziesięciu językach i dialektach. Od niemal dwóch miesięcy przychodził tutaj codziennie w poszukiwaniu wyjątkowej kobiety, jakiej zażądał od niego kalif, do tej pory nie znalazł jednak żadnej, która zadowoliłaby jego wybrednego pana. Na licytacje, odbywające się niemal codziennie, wystawiano wiele pięknych kobiet, ale przez ostatnie tygodnie trafiła się tylko jedna Angielka. Niestety, spodziewała się dziecka, a poza tym ani nie była ładna, ani tak rozumna, jak życzył sobie kalif.

– Czy wasza wysokość będzie dziś obecny na licytacji Alego bin Ahmeda?

Kasim zerknął na szelmowską buzię młodego niewolnika, który ciągnął go za rękaw. Chłopiec był chudy, ubrany w brudne szmaty i niezbyt przyjemnie pachniał, ale w jego oczach było coś takiego, co ujęło Kasima za serce. Życie chłopca na posyłki u Alego bin Ahmeda z pewnością nie było łatwe.

– To twój pan przysłał cię do mnie, Yuri?

– Tak, wielmożny panie, czcigodny domowniku kalifa. Ali bin Ahmed powiedział, że wasza wysokość szuka wyjątkowej kobiety.

– Nie musisz mnie tak kwieciście tytułować. – Kasim lekko się skrzywił. Na widok chłopca drgnęła w nim czuła struna. Tkwiła w nim głęboko, nie skojarzył jej z żadnym obrazem, był jednak pewien, że kiedyś wspomnienie powróci. – Jestem tylko Kasim-, sługa kalifa. Yuri, czy twój pan ma u siebie jakąś wyjątkową kobietę?

– Tak, panie. Jest bardzo piękna, ale cały czas płacze i nie odstępuje drugiej, którą nazwałem piekielnicą – odparł niechętnie. – Nie sądzę, żeby zainteresowały wielmożnego pana.

Kasim ukrył uśmiech. Bawił go ten chłopak. Był odważny i pełen życia, a roziskrzone oczy zdradzały łobuzerskie poczucie humoru.

– Jaka jest ta kobieta? Ta piękna.

– Włosy jak promienie słońca, delikatne i jedwabiste, okrywają całe plecy. Ma oczy niebieskie jak niebo latem i różowe, miękkie wargi… tylko ciągle trzyma się tej piekielnicy i nie pozwala się z nią rozdzielić. Mój pan zagroził im chłostą, ale ta piekielnica też nie chce od tamtej odstąpić. Zachowała się tak zuchwale, że pan tylko burknął coś pod nosem i zostawił je w spokoju.

– Czyżby? – Kasim nieznacznie uniósł kąciki ust. – Dziwi mnie, że Ali nie kazał ich rozdzielić znacznie wcześniej.

– Piekielnica powiedziała Alemu, że jeśli je rozłączy, uschnie mu i odpadnie przyrodzenie. W dodatku zrobiła to w naszym języku, chociaż i ona, i ta piękna pochodzą z kraju zwanego Anglią. Mój pan się jej boi, wielmożny panie, lęka się klątwy.

– Czy to znaczy, że jest czarownicą? – Kasim był coraz bardziej zaintrygowany. Jaka Angielka rzuciłaby klątwę na właściciela niewolników, w dodatku w jego języku? Nigdy takiej nie poznał, w każdym razie nie w dawnym życiu, którego nie chciał pamiętać. – Powiedz swojemu panu, że przyjdę na jego licytację.

– Tak, wasza wielmożność.

Yuri chciał odbiec, ale Kasim chwycił go za ramię.

– Ile masz lat, chłopcze? Dziesięć… Jedenaście?

– Nie wiem, wasza wielmożność. Nikt mi tego nie powiedział.

– Skąd pochodzisz

– Stąd, wasza wielmożność. Moja matka była niewolnicą kupca, sprzedali mu ją piraci. Kiedy odkupił ją nowy pan, próbowała uciec i nikt jej już więcej nie widział. Żona mojego pana wzięła mnie do siebie, mieszkam w jego domu. Tyle wiem, bo o mojej matce nigdy się nie mówi. A ja nawet jej nie pamiętam. – W jego oczach pojawił się ledwie zauważalny wyraz tęsknoty.

– Dobrze ci w służbie u Alego?

– Mój pan mnie nie bije, chyba że wpadnie w złość. Wtedy chowam się i czekam, aż humor mu się poprawi.

Kasim skinął głową. Życie tego chłopca nie było ani lepsze, ani gorsze niż tysięcy innych, znajdujących się w podobnej sytuacji, ale w ostatnich tygodniach bardzo polubił Yuriego, dlatego postanowił, że jeśli będzie to możliwe, kupi go podczas popołudniowej licytacji. Chłopak mógłby mu służyć przez jakiś czas, a kiedy dorośnie, niech sam układa sobie życie. Nie byłby pierwszym wyzwoleńcem Kasima.

Znów pomyślał o brance, którą Ali bin Ahmed trzymał u siebie. Jeśli naprawdę była jasnowłosą Angielką, do tego tak piękną, jak utrzymywał Yuri, to mógłby to być kres poszukiwań. Tyle że trzeba by namówić towarzyszkę tej kobiety do rozstania się z przyjaciółką…

– Co z nami będzie? – spytała Marguerite, gdy razem z innymi jeńcami zostały zapędzone do zagrody. – Czy ktoś wypłaci za nas okup, tak jak proponowałaś?

Harriet ujęła ją za rękę. Od dnia, gdy ich pojmano, Marguerite żyła w nieustannej trwodze. Harriet zachowywała większy spokój. To prawda, pierwsze godziny były straszne, ale potem nikt już ich brutalnie nie traktował, miała więc nadzieję, że jeśli będą zachowywać się rozsądnie, to krzywda im się nie stanie. Oby… Harriet rozumiała doskonale, dlaczego nie są bite, poniewierane, niewolone. Były cennym towarem na sprzedaż, lecz jaki czekał je los, gdy już zostaną kupione? Oczywiście nie znała na to pytanie odpowiedzi, lecz tak czy inaczej powiedziała sobie, że bać się nie wolno, trzeba rozglądać się bacznie i zdobyć jak najwięcej informacji, choć nie było to łatwe. Gdy próbowała czegoś się dowiedzieć od właściciela niewolników, nie odpowiedział na żadne pytanie, chociaż wyczuwała, że ją zrozumiał.

Zaczęła więc rozmawiać z inną branką, Francuzką, którą porwali piraci z innego statku i przed kilkoma dniami przekazali handlarzom.

– Ja tam jestem niewiele warta – powiedziała Francine. – Zostanę sprzedana jako służąca. Ale pani przyjaciółka na pewno trafi do haremu, bogacze będą za nią podbijać cenę. Panią też może spotkać taki los, obie jesteście młode i niezamężne.

– Na pewno pozwolą nam się wykupić. – Harriet powiedziała to z mocą, jednak proste i oczywiste wyjaśnienia Francine nadwątliły jej wiarę w dobrą przyszłość. – Mój brat jest bogaty, zapłaci za naszą wolność.

– Czasem udaje się uzgodnić okup – przyznała Francine – ale nie wszyscy handlarze niewolników godzą się na to. Łatwiej jest sprzedać niewolników na targu niż pertraktować z zagranicznymi diabłami, jak nas tu nazywają.

– Może do tego handlarza przemówią argumenty – powiedziała z nadzieją Harriet, ale w oczach Francuzki zobaczyła tylko współczucie. – Przecież musi istnieć ktoś, kto mógłby nam pomóc.

– Jeśli pani brat skorzysta ze swoich wpływów i zwróci się do ambasadora Francji, to może uda się panią odnaleźć i wykupić, tyle że… Może jednak lepiej zaginąć bez śladu? Gdyby wróciła pani do Anglii, okryłaby pani hańbą rodzinę. Niektóre branki w takiej sytuacji wolą popełnić samo… – Francine była zbyt poruszona, by mówić dalej.

Zresztą nie musiała, bo wszystko było wiadome. Mogą zostać sprzedane do haremu, by dawać rozkosz panu i władcy, który wyłożył za nie złoto.

Marguerite spytała, o czym rozmawiały, jednak Harriet tylko pokręciła głową. Podarowała przyjaciółce jeszcze chwilę nadziei, że zostaną wykupione, choć fakt, że przypędzono je na ogrodzony plac przyległy do targowiska, powinien wszelką nadzieję zdusić.

– Nie wiem, co się stanie – powiedziała w końcu. – Ale pamiętaj, choćby nie wiem co się działo, trzymajmy się razem. Dopóki nas nie rozdzielą, będziemy miały jeszcze jakieś szanse.

– Och, Harriet… – Marguerite uczepiła się jej z całej siły. – Gdyby nie ty, już bym nie żyła – wyznała rozszlochana. – Wolałabym rzucić się do morza, niż iść w niewolę do tych bestii.

– Nie wolno poddawać się rozpaczy, moja droga. Jeśli jest jakiś sposób, by skłonić tych ludzi do przyjęcia okupu i uwolnienia nas, to na pewno go znajdę. Mam przecież majątek i mogę z niego skorzystać.

– A co z tatą… I z kapitanem Richardsonem? Myślisz, że zginęli na statku? Dlaczego nie zostałyśmy z nimi? – Zachłysnęła się łzami. – Wolałabym zginąć, niż zostać nałożnicą któregoś z tych strasznych ludzi. – Zadrżała. – Oni mnie przerażają, Harriet. Pachną obrzydliwie, wstrętem napawa mnie ich mowa…

– Piraci są brutalni i rzeczywiście nieprzyjemnie pachną, ale sądzę, że w ha… w domu bogacza będzie inaczej. O ile wiem, majętni Turcy i Saraceni często są wykształconymi ludźmi i dbają o higienę. Należy się spodziewać raczej woni pachnideł niż potu.

– Harriet! – Przerażona Marguerite wytrzeszczyła na nią oczy. – Jak możesz nazywać ich światłymi ludźmi, jeśli traktują kobiety jak niewolnice? To podłe i nieludzkie! Wolałabym umrzeć, niż dać się zmusić do… Umarłabym ze wstydu!

– Tak, wiem, że nasze szanse na dobre małżeństwo legną w gruzach, ale są też inne przyjemności w życiu. Poza tym jeśli kupi nas człowiek, który zna pojęcie honoru, może z czasem pozwoli nam się wykupić.

– Mówisz tak tylko po to, żeby mnie pocieszyć. – Marguerite spojrzała na nią z wyrzutem. – Wiesz, że tak się nie stanie, prawda?

Harriet umknęła wzrokiem. To prawda, nadzieję na wpłacenie okupu miała nikłą, ale zamierzała wykorzystać choćby najmniejszą szansę. Myślała nie tylko o sobie. Dodatkowym motywem do działania była dla niej rozpacz Marguerite.

– Mogę ci obiecać tylko tyle, że będę próbować – powiedziała cicho. – Problem w tym, że nie znalazłam jeszcze nikogo, kto chciałby mnie wysłuchać… – Urwała, bo handlarz zaczął wybierać mężczyzn i kobiety, których prowadzono za ogrodzenie. Z całej siły uścisnęła rękę Marguerite. – Zabierają nas na licytację. Kochanie, trzymaj się mnie i nie puszczaj, cokolwiek będą mówili.

Marguerite skinęła głową. Twarz miała popielatą, ale posłusznie trzymała się kuzynki.

– Puść ją – zażądał handlarz niewolników. – Chcę tę jasną, nie ciebie.

– Jesteśmy razem – odparła Harriet, patrząc mu w oczy, po czym tonem najwyższej pogardy wysyczała obelgę, którą jej zdaniem handlarz powinien był zrozumieć. Znalazła ją kiedyś we frywolnej książce z biblioteki ojca. Miłosne opowieści działy się w Arabii, a były tak śmiałe i bezpośrednie w przekazie, że przyzwoitej damie nie uchodziło brać takiej książki do ręki, a co dopiero czytać. Jednak ta lektura otworzyła Harriet oczy i dała wiedzę o tym, o czym większość kobiet nawet nie słyszała.

Handlarz przybrał minę najwyższego zdumienia, ale w jego oczach pojawił się błysk uznania. Harriet odebrała to jako swoisty podziw dla jej odwagi i równie śmiałego słownictwa.

– Idźcie więc razem, ale sprzedam was osobno.

– Szybko – syknęła Harriet, gdy ruszyły za innymi niewolnikami mrocznym tunelem. – Pomóż mi związać nasze nadgarstki. Gdy spróbują nas rozdzielić, będą musieli rozciąć więzy.

– Och, Harriet… – Marguerite zadrżała. – Co się z nami stanie? A jeśli kupi nas ktoś okropny?

– Będę cię chronić – obiecała, chociaż nie miała pojęcia, kto ją będzie chronił. Dumnie uniosła głowę, starając się za wszelką cenę ukryć lęk. Gdyby nie zgodziła się towarzyszyć wujowi w wyjeździe do Hiszpanii, galopowałaby teraz na ukochanej klaczce. Oddaliła od siebie tę samolubną myśl. Marguerite mogłaby nie przeżyć spotkania z piratami, gdyby była sama. – Cokolwiek się zdarzy, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby nic ci się nie stało.

Kasim przyglądał się pochodowi niewolników, których wyprowadzano na podwyższenie i licytowano. Było trochę silnych mężczyzn, którzy z wyglądu nadawali się na janczarów, nie po nich tu jednak przybył. Miał znaleźć żonę dla młodego księcia. Pokazano już kilka kobiet, jednak żadna z nich nie nadawała się do haremu kalifa. Zmarszczył czoło. Czyżby ściągnięto go tutaj pod fałszywym pretekstem? – zastanawiał się, gdy dobiegły go odgłosy zamieszania i na podwyższenie wypchnięto dwie kobiety.

Natychmiast zauważył, że jedna z branek wyróżnia się niezwykłą urodą. Miała długie jasne włosy opadające falami na plecy, jak to opisał Yuri. Była blada i przerażona, czemu trudno się dziwić. A już szczególnie nie dziwił się Kasim, którego za młodu porwali piraci. Popatrzył na towarzyszkę tego klejnotu i zmarszczył czoło. Była nieco starsza i również atrakcyjna, choć piękną nikt by jej nie nazwał. Włosy miała ciemnokasztanowe i choć też mocno zbladła, nie wyglądała na aż tak wystraszoną. Przeciwnie, stała dumnie wyprostowana i z całej siły trzymała blondynkę za rękę. Kasimowi zaigrał posępny uśmiech na wargach, gdy zobaczył więzy łączące kobiety. Yuri nazwał tę starszą piekielnicą i pewnie utrafił z tym określeniem.

Wybuchła kłótnia. Kilku mężczyzn interesowało się kupnem piękności, nie byli jednak przygotowani na zakup dwóch branek. Jeden ze służących handlarza próbował odciągnąć starszą, jednak gniewnie coś takiego mu powiedziała, że cofnął się zaskoczony. Kasim stał zbyt daleko, by usłyszeć słowa, ale zobaczył już dosyć. Podniósł się i zawołał głośno:

– Tysiąc sztuk złota za te dwie kobiety!

Na chwilę zapadła absolutna cisza, a potem ktoś z tłumu zgłosił tysiąc dwieście. Kasim odczekał chwilę, a gdy nie padła kolejna oferta, podbił stawkę:

– Tysiąc pięćset.

Znowu zrobiło się cicho, wszyscy z zainteresowaniem czekali na ciąg dalszy licytacji.

– Tysiąc sześćset!

– Dwa tysiące – natychmiast skontrował Kasim.

Wyższa suma już nie padła, lecz i tak za niewolnicę była to olbrzymia suma. Za niewolnicę, bo nikt nie brał pod uwagę szatynki. Darmowy dodatek i tyle. Wyraźnie nie chciała rozstać się z towarzyszką i postawiła na swoim, jednak w haremie czeka ją twarda lekcja pokory i posłuszeństwa. Tam mogła zostać tylko służącą.

– Sprzedane Kasimowi, zarządcy domu kalifa. – Handlarz przyklęknął przed człowiekiem, który wylicytował tak bajeczną sumę. – Niech Allah błogosławi twój związek i da ci wielu synów, wielki panie.

Kasim skinął głową, po czym wszedł na podwyższenie, by przyjrzeć się kupionym niewolnicom. Z bliska blondynka wydała mu się jeszcze ładniejsza niż wcześniej, potrzebowała tylko odpowiedniego stroju. Kahlid na pewno będzie usatysfakcjonowany. Kasim zmarszczył jednak czoło, gdy przeniósł wzrok na szatynkę. Wytrzymała jego spojrzenie bez mrugnięcia, a z jej oczu, które skojarzyły mu się z obłokiem dymu wędrującym po angielskim niebie, biły inteligencja i zaciekawienie. Nagle przypomniał sobie dom i dzieciństwo, kiedy biegał po pastwiskach i łąkach, szybko jednak przepędził tę myśl. To życie było dla niego na zawsze skończone.

– Obie jesteście Angielkami? – spytał w ich języku. – Nie obawiajcie się. Jestem Kasim, zarządca domu kalifa, a wy znalazłyście się pod moją pieczą. Wiele wycierpiałyście, jednak od tej pory jako kobiety z domu kalifa będziecie otoczone dobrą opieką.

– Pan mówi po angielsku. – Piękność spojrzała na niego z wyraźną ulgą. – Panie, zechciej przyjąć za nas okup. Wydatek zostanie zwrócony, wynagrodzimy też hojnie pański trud, prawda, Harriet?

– Jestem siostrą wicehrabiego Seftona-Jonesa z Londynu – powiedziała szatynka. – A moja kuzynka mówi prawdę. Będziemy panu głęboko wdzięczne, jeśli zgodzi się pan przyjąć okup od naszych rodzin. Gwarantuję, że pan na tym nie straci, mam bowiem również własny majątek i dopilnuję, aby pieniądze zostały wypłacone w odpowiedniej ilości.

Kasim zmrużył oczy i przyjrzał się kobiecie, którą piękna blondynka nazwała Harriet. W odróżnieniu od swojej towarzyszki niewątpliwie wiedziała, że wyłożona za nie suma była bajeczna.

– Wybaczcie, panie – powiedział bez cienia emocji w głosie. – Jestem tylko sługą kalifa. Pieniądze, które muszę wypłacić Alemu bin Ahmedowi, należą do mojego pana. Nie w mojej mocy jest przyjąć za was okup, może jednak mój pan zechce wysłuchać waszych próśb. Tak czy inaczej, nie macie się czego obawiać. Jeśli będziecie zachowywać się z godnością, nic wam się nie stanie.

Piękność popatrzyła na niego, a potem zwróciła się ku swojej towarzyszce. Po jej policzkach płynęły łzy.

– Nie pozwól mu nas zabrać – wyszlochała. – Proszę, nie pozwól.

– On jest głuchy na nasze prośby, tak samo jak inni. – Harriet spojrzała na Kasima z pogardą. – Tymczasem musimy słuchać jego poleceń, Marguerite. Opanuj strach, moja droga. Może kalif okaże się rozsądnym człowiekiem i będzie miał dla nas choć trochę współczucia.

Kasim skłonił głowę. Było w tej kobiecie coś, co skłaniało do szacunku. Ciekawiło go, co powiedziała handlarzowi. Rzadko która kobieta potrafiła przywołać takich ludzi do porządku, domyślał się jednak, co wywarło tak piorunujące wrażenie na Alim. Jako młody człowiek spotykał już kobiety, które potrafiły całą swoją siłę zawrzeć w jednym spojrzeniu lub w cicho wypowiedzianym słowie.

Pogarda wyrażona przez Harriet mocno zdeprymowała Kasima, wiedział bowiem, że nie jest w sytuacji przymusowej, ma wybór. Mógł zrezygnować z obecnego życia, było jednak poważne ale. Owszem, sam wybrał taki los, jednak gdy go wyzwolono i został zaufanym sługą i dostojnikiem w domu kalifa, przysiągł wierność. Mógł chodzić, gdzie chciał, i wracać, kiedy chciał, ale honor nakazywał zachować lojalność wobec człowieka, który tak wiele mu ofiarował. Kalif traktował go jak syna, zapewnił zaszczyty, pozycję i majątek. Nie wolno złamać przysięgi dla kobiety, której Kasim nawet nie znał. Mimo to odczuwał pewne skrępowanie, gdy prowadził damy z targowiska do portu, gdzie cumował jego okręt.

Próbował zapomnieć o tym, że kiedyś należał do świata, z którego pochodziły branki. Gdyby nie niefortunna kłótnia z ojcem, pewnie wciąż mieszkałby w Anglii i prowadził życie leniwego nicponia, który kolejne dni wypełnia hazardem i walką o kobiety dzielone z tak zwanymi przyjaciółmi.

Właśnie jeden z tych przyjaciół przywiódł go do upadku. Kasim w poszukiwaniu bogactw i przygód opuścił Anglię jako kaper, ale okręt został zatopiony, on sam zaś bliski śmierci został pojmany przez piratów. Zaznajomił się z najciemniejszą stroną życia, z biciem, torturami, skrajnym poniżeniem i poniewierką, boleśnie też poznał prawdę o handlu żywym towarem. Szczęśliwie jednak trafił w końcu do pałacu kalifa, a dzięki odwadze, którą wykazał, ratując syna swego pana przed napaścią, stał się tym, kim był w tej chwili.

Od tamtego dnia Kahlid bin Ossaman otaczał go szacunkiem i zaufaniem, czyli tym, co władca ma najcenniejszego do zaoferowania, przecież z tego bierze się cała reszta, to znaczy pozycja i majętność. Kasim wiedział to doskonale, jak i to, że lojalność wobec kalifa jest kwestią honoru, osobistej godności. Sprzeniewierzyłby się więc i temu, i swoim obowiązkom, gdyby spełnił prośbę jasnowłosej piękności. A jednak, eskortując niewolnice do portu, nie mógł pozbyć się dręczącego poczucia winy.

Jego okręt czekał, by popłynąć z nimi do Konstantynopola czy też Stambułu, jak zwano to miasto w imperium osmańskim. Kasim musiał zamknąć kobiety w swojej kabinie i wrócić do handlarza, by za nie zapłacić i kupić Yuriego. Należało wypełnić obowiązek i zapomnieć o wszystkich wahaniach.

Otrzymał zadanie i wykonał je najlepiej, jak potrafił. Jeśli młodemu księciu jasnowłosa piękność nie przypadnie do gustu, być może kalif zgodzi się przyjąć okup i uwolni branki. Kasim byłby rad z takiego zakończenia, lecz nie miał żadnego wpływu na rozwój wypadków.

A jednak coś nie dawało mu spokoju.

Usilnie próbował zdusić wyrzuty sumienia, tłumaczył sobie, że gdyby licytację wygrał jego rywal, naczelnik jednego z plemion, los tych kobiet byłby o wiele gorszy. Starsza od razu dostałaby baty, a gdyby nadal zachowywała się niepokornie, najpewniej szybko straciłaby życie. Przedtem jednak wyznaczono by jej drogę przez mękę, zaznałaby najbrutalniejszych gwałtów i skrajnego poniżenia, a także okropnych tortur. Natomiast piękna blondynka zapewne sama wybrałaby śmierć zamiast losu, który czekał ją z rąk okrutnika. Naprawdę miały szczęście, że Kasim pojawił się na licytacji, choć nawet nie domyślały się, jak blisko były zguby.

Harriet rozejrzała się dookoła. Port kipiał życiem, pełno było ludzi, psów i osłów ciągnących wózki. Najrozmaitsze towary sprzedawano i ładowano na statki, panowało olbrzymie zamieszanie. Zastanawiała się, czy nie spróbować zniknąć w tłumie. Gdyby coś zaabsorbowało eskortującego ich człowieka, mogłaby skorzystać z okazji. Wszystko wydawało jej się lepsze niż los niewolnicy.

– Niech pani nawet nie myśli o ucieczce.

Na nadgarstku poczuła żelazny uścisk. Podskoczyła jak oparzona i spojrzała prześladowcy w oczy. Przeraził ją ich gniewny wyraz, uświadomiła sobie bowiem, że ten człowiek czyta w jej myślach.

– Jest pani własnością kalifa. Gdybyście uciekły, wyruszyłbym za wami w pościg i sprowadził tę blondynkę z powrotem. A panią być może zostawiłbym jej losowi. Proszę tylko pomyśleć, co to znaczy. Ja was tutaj strzegę, inaczej nie przetrwałaby pani długo.

– To znaczy?

– Niech pani spojrzy wokół. Widzi pani tych mężczyzn? Dla wielu z nich stałaby się pani chwilową atrakcją. Walczyliby o panią jak stado dzikich psów, a pani byłaby w ich rękach bezwolną zabawką. Nawet gdyby nie zamęczyli pani na śmierć, i tak pani los byłby przesądzony. Znalazłaby się pani na samym dnie ludzkiej egzystencji. Albo skonałaby pani na ulicy od cierpienia i głodu, albo pożyłaby pani jeszcze trochę jako płatna igraszka dla marynarzy. Tego pani chce dla siebie i swojej towarzyszki?

– Nie. – Harriet zadrżała. – Chcemy odzyskać wolność. Jesteśmy angielskimi szlachciankami, pochodzimy z dobrych rodzin. Naprawdę uważa pan za właściwe, że można nas kupować jak zwierzęta pociągowe? Nie miał pan prawa oferować za nas pieniędzy! To niedorzeczne.

– Po prostu brałem udział w licytacji i nikt nie przebił mojej oferty. Miałyście dużo szczęścia, że mam pękatą sakiewkę.

– Dużo szczęścia?! – Harriet spiorunowała go wzrokiem. – Przecież zostałyśmy sprzedane w niewolę!

– Gdyby mnie tam nie było, też by was to spotkało, tyle że kupiłby was człowiek, który poderżnąłby pani gardło przy pierwszej próbie oporu.

– Nie… – Harriet poczuła zimny dreszcz. – Nie rozumie pan, że zniewalanie kobiety jest niegodne?

– Nie zamierzam o tym dalej dyskutować – powiedział chłodno, wręcz odpychająco. – A dla pani dobra radzę przyjąć do wiadomości fakt, że nie jesteście już w Anglii i im szybciej dostosujecie się do tutejszej kultury i obyczajów, tym będzie wam łatwiej tu żyć.

– Żyć tutaj?! – Znów się wzdrygnęła. – To nie jest nasza ojczyzna, to nie jest nasz świat. Przecież może pan kupić inną kobietę do haremu. Dlaczego nie zgadza się pan na okup? Oferuję dwukrotność ceny z licytacji.

– To nie wchodzi w rachubę. Polecono mi kupić piękną i rozważną Angielkę, a pani towarzyszka jest nadzwyczajnej urody. Nie mogę was uwolnić.

– Nikt by o tym nie wiedział.

– Ja bym wiedział. To jest dla mnie kwestia honoru.

– Co jest honorowego w zniewoleniu dwóch kobiet?

Na moment przymknął oczy, jakby te słowa trafiły w czuły punkt, pominął je jednak milczeniem, oznajmił natomiast:

– W pałacu żyć wam się będzie całkiem wygodnie, zyskacie też trochę swobody, musicie tylko przestrzegać obowiązujących zasad, po prostu postępować, jak należy. Nie żądajcie więcej. Jesteście własnością kalifa, on jest waszym panem, a ja nigdy nie pozwolę wam uciec. I powtórzę jeszcze raz. Jeśli wykażecie się rozsądkiem, w haremie będziecie dobrze traktowane.

Harriet dumnie uniosła głowę.

– Gdyby wiedział pan, czym jest litość albo przyzwoitość, wziąłby pan okup od naszych rodzin i sam na tym zarobił. Ale pan jest zwykłym barbarzyńcą pozbawionym honoru…

– Proszę uważać, nie pozwalać sobie na zbyt wiele, bo cierpliwość mi się kończy. Gdybym chciał, mógłbym panią ukarać.

Harriet zamilkła. Doskonale zdawała sobie sprawę, że naraża się na poważne represje. Handlarza udało jej się przestraszyć, wiedziała jednak, że na zarządcy kalifa przekleństwa i obelgi nie wywrą wrażenia. Był surowy i władczy, wzbudzał respekt i strach. A jednak, gdy spoglądała mu w oczy, miała wrażenie, że dostrzega coś jeszcze. Współczucie.

Nie, to tylko złudzenie, a jej nie wolno okazać słabości. Ten mężczyzna pozbawiony był przyzwoitości i miłosierdzia. Zwykły dzikus i barbarzyńca, ktoś godny tylko jednego uczucia. Pogardy.

Umieszczono je w całkiem wygodnej kabinie. Harriet przypuszczała, że zwykle zajmuje ją właściciel okrętu. Ze sposobu, w jaki powitano ich na pokładzie, wywnioskowała, że jest nim niebieskooki mężczyzna.

To wzbudziło w niej jeszcze większą złość, a zarazem dojmujące poczucie bezsilności. Dlaczego nie chciał popłynąć do Anglii? Jeśli był sam sobie panem, mógł uwolnić ją i Marguerite w zamian za okup. Przecież zwróciłaby mu wszystkie wydatki i dołożyła drugie tyle! Owszem, wyczerpałoby to jej środki przeznaczone na podróże, ale kto by tego żałował, gdy taka jest cena wolności? Zresztą po tym, co zaszło, i tak pewnie już nigdy by nie opuściła rodzinnych stron. Po co w ogóle wraz z Marguerite wyruszyły do obcego kraju?

– Harriet…

– Tak, kochanie? – Słysząc żałosny jęk, odwróciła się do kuzynki.

Marguerite wymiotowała, całą suknię miała zaplamioną.

– Jestem chora – poskarżyła się. – Boli mnie brzuch.

– Usiądź, moja droga. Czy czujesz to samo, co podczas sztormu?

– Nie, jest dużo gorzej. Pewnie dali nam nieświeże jedzenie.

– Połóż się, a ja sprowadzę pomoc. – Harriet podeszła do drzwi kabiny. Spodziewała się, że będą zamknięte, a jednak ustąpiły. Wyszła do wąskiego korytarzyka i rozejrzała się. – Pomocy… Pomocy, proszę…

– Nie ma sensu krzyczeć. Nikt pani nie pomoże uciec.

Harriet spiorunowała wzrokiem niebieskookiego i dumnie się wyprostowała.

– Nie jestem taka głupia, żeby próbować uciec z okrętu. Moja kuzynka zachorowała.

– Co jej dolega? – spytał nieufnie.

– Brzuch ją boli i wymiotuje. Pewnie u handlarza niewolników dostała nieświeże jedzenie. Ja ograniczyłam się tylko do chleba, ale Marguerite zjadła trochę mięsa.

– Jakiego rodzaju?

– Nie wiem. Powiedziała, że w smaku jest ohydne.

– Pewnie było za mocno przyprawione. Nie dano by wam zepsutego jedzenia. Pani towarzyszka jest zbyt cenna.

– To moja kuzynka, bardzo ją kocham. Czy ma pan coś, żeby ulżyć jej cierpieniom?

– W skrzyni znajdzie pani niebieski flakonik z lekarstwem. Trzy krople trzeba zmieszać z wodą. To powinno pomóc.

– Wydaje się pan bardzo tego pewny.

– Dostałem tę miksturę wiele lat temu, kiedy miałem podobne problemy. Zatrzymałem ją na wszelki wypadek, ale szybko przywykłem do tej kuchni, do przypraw. Też z czasem przywykniecie.

– Nie zamierzam pozostawać w pańskim kraju tak długo, by do czegokolwiek przywyknąć. Kiedy zobaczę pańskiego mocodawcę, zażądam, by nas uwolniono.

Przez chwilę miał taką minę, jakby chciał się roześmiać, opanował się jednak i znów spojrzał na nią surowo.

– Wątpię, czy kalif zwróci na panią uwagę, ale nawet gdyby tak się stało, zachowałaby się pani rozsądnie, powstrzymując się od jakichkolwiek żądań. Inaczej wkrótce znajdzie się pani w miejscu, którego żadna rozsądna kobieta nie chciałaby poznać.

Harriet zmierzyła go wyniosłym spojrzeniem, odwróciła się na pięcie i wróciła do kabiny. W skrzyni rzeczywiście znalazła flakonik. Skrzywiła się, gdy spróbowała kroplę gorzkiej mikstury, ale nie mogła to być trucizna, bo przecież niebieskooki nie szastałby lekkomyślnie pieniędzmi kalifa.

Podała lek kuzynce. Marguerite przełknęła go ze wstrętem, ale wkrótce poczuła się lepiej, a kilka minut później wyczerpana płaczem zasnęła.

Harriet wiedziała, jak bardzo kuzynka boi się przyszłości. Była piękna, więc czekał ją los nałożnicy. Po to przecież została kupiona. Sama spodziewała się zostać służącą. Na jak długo? Och, poradzi sobie, nie spocznie w walce o odzyskanie wolności, ale Marguerite…

– Boże, proszę, chroń ją – modliła się żarliwie. – Ja zniosę wszystko, cokolwiek ze mną się stanie, ale błagam, chroń ją, jest taka delikatna i krucha…

Kasim wrócił na pokład z marsową miną. Co za piekielnica, pomyślał. Nie wątpił, że w haremie będzie sprawiać kłopoty. Znów poczuł wyrzuty sumienia, wiedział bowiem, że mógłby uwolnić te kobiety. Znajdzie inną kandydatkę i wróci do pałacu lub też powie, że nie trafił na żadną odpowiednią niewolnicę.

Przemknęła mu nawet myśl, że mógłby popłynąć do Anglii, zaraz jednak osaczyły go fatalne wspomnienia. Nie, nie ma dla niego powrotu do przeszłości. W pałacu znalazł swoje miejsce i wiódł całkiem przyjemne życie. Byłby głupcem, gdyby odrzucił to wszystko, na co tak ciężko zapracował, dla dobra kobiety, której nie znał.

– Panie! – zawołał jeden z marynarzy.

Wrócił na mostek. Musi jak najszybciej dotrzeć do pałacu. Zdusi wyrzuty sumienia i będzie robił to, co do niego należy.

Tytuł oryginału: Bought for the Harem

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2011

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2010 by Anne Herries

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9743-9

ROMANS HISTORYCZNY – 376

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna