Tytuł oryginału: The School for Good and Evil: The Last Ever After

First published in 2014 by HarperCollins Children’s Books, USA.

Text copyright © 2014 by Soman Chainani

Illustrations and jacket art copyright © 2014 by Iacopo Bruno

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Redakcja: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: EKART

ISBN 978-83-7686-441-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

W PRASTAREJ PUSZCZY TRWA

AKADEMIA DOBRA I ZŁA.

BLIŹNIACZE WIEŻE JAK DWIE GŁOWY,

JEDNA DLA SZLACHETNYCH,

DRUGA DLA PODŁYCH.

UCIECZKA Z NIEJ NIEMOŻLIWA.

JEDYNA DROGA WYJŚCIA

W BAŚNI SIĘ UKRYWA.

Ich uczucie wzmocniło się, ale zapadły w nie ziarna niechęci, lęku
i nieufności. Miłość potrafi bowiem współistnieć z nienawiścią: pierwsza karmi się drugą i na odwrót. Wówczas miłość zmienia się w szaleństwo.

(T.H. White, Rycerz spod Ciemnej Gwiazdy, tłum. Jolanta Kozak)

CZĘŚĆ 1

1
Dyrektor i królowa

To normalne, że wątpisz w prawdziwą miłość ukochanego, jeśli nie wiesz, czy jest on młody, czy stary.

Wygląda młodo, to pewne – pomyślała Sofia, patrząc na smukłego chłopaka ubranego tylko w czarne obcisłe bryczesy; w milczeniu wyglądał przez okno wieży, cały skąpany w przyćmionym blasku słońca. Przyglądała się gładkiej, białej skórze jego gołej klatki piersiowej, muskularnym ramionom, gęstym, sterczącym włosom w kolorze śniegu, lodowato błękitnym oczom… Wydawało się, że nie może mieć więcej niż szesnaście lat, a jednak w tym pięknym nieznajomym kryła się bez wątpienia starsza dusza – i to znacznie, znacznie starsza. Dlatego właśnie przez ostatnie trzy tygodnie Sofia odmawiała przyjęcia pierścienia. Jak mogłaby się związać z chłopakiem, w którym krył się Dyrektor Akademii?

A jednak im dłużej na niego patrzyła, tym bardziej nie potrafiła dostrzec Dyrektora. Widziała tylko energicznego nastolatka o eterycznej urodzie, który prosił ją o rękę. Miał ostro zarysowane kości policzkowe i pełne wargi, był zdecydowanie piękniejszy od księcia, potężniejszy od księcia i – w odróżnieniu od Sami-Wiecie-Którego księcia – należał do niej.

Nagle Sofia przypomniała sobie, że została sama w tym świecie. Wszyscy ją opuścili. Każdy jej rozpaczliwy wysiłek, by stać się Dobrą, został nagrodzony zdradą. Nie miała rodziny, przyjaciół ani przyszłości, a ten oszałamiająco piękny chłopak, który stał właśnie przed nią, był jej ostatnią szansą na miłość. Ogarniająca ją nagle panika sprawiła, że mięśnie stężały, a gardło zaschło. Nie miała już wyboru. Z trudem przełknęła ślinę i powoli podeszła do niego.

Spójrz tylko na niego. Nie jest starszy od ciebie – uspokajała się. – Chłopak z twoich snów. – Wyciągnęła drżące palce w kierunku jego nagiego ramienia… i nagle zamarła. To przecież tylko dzięki magii ten chłopak wrócił do życia – pomyślała i schowała dłoń w rękawie. – Ale ile potrwa taka magia?

– Stawiasz niewłaściwe pytanie – rozległ się miękki głos. – Magia nie dba o upływ czasu.

Sofia uniosła spojrzenie. Chłopak nie patrzył na nią, koncentrował się na bladym słońcu, ledwie prześwitującym przez poranną mgłę.

– Od kiedy to możesz słyszeć moje myśli? – zapytała wytrącona z równowagi.

– Nie muszę słyszeć myśli, żeby wiedzieć, co się dzieje w głowie Czytelniczki – odparł.

Sofia stanęła przy nim. Mimo że owinięta była czarną peleryną, poczuła chłód ciągnący od jego skóry barwy marmuru. Pomyślała o skórze Tedrosa, opalonej, zawsze lekko spoconej i gorącej jak skóra niedźwiedzia. Jej ciało ogarnął płomienny dreszcz – wściekłości, żalu albo czegoś pomiędzy. Zmusiła się do podejścia bliżej chłopaka, tak że ramieniem dotknęła jego odsłoniętej piersi.

Wciąż na nią nie patrzył.

– O co chodzi? – zapytała.

– O słońce. Codziennie wstaje słabsze niż poprzedniego dnia.

– Gdyby tylko twoja moc mogła sprawić, żeby słońce świeciło – mruknęła Sofia – wtedy mielibyśmy codziennie święto.

Chłopak rzucił jej kwaśne spojrzenie, a Sofia zesztywniała. Przypomniała sobie, że w odróżnieniu od jej dawnej Dobrej przyjaciółki, jej nowy adorator nie był ani Dobry, ani przyjazny. Szybko spojrzała za okno i zadrżała w lodowatym wietrze.

– Na litość boską, zimą słońce świeci jeszcze słabiej. Nie potrzebujesz chyba maga, żeby ci to powiedział.

– Może więc Czytelniczka będzie potrafiła wyjaśnić także i to. – Podszedł do kamiennego stołu stojącego w rogu komnaty, gdzie nad otwartą książką z baśniami wisiało długie, ostre jak sztylet i przypominające igłę do robótek pióro.

Sofia spojrzała na barwną ilustrację widoczną na ostatniej stronie – ona pocałunkiem przywracała młodość Dyrektorowi Akademii, a jej najlepsza przyjaciółka znikała wraz z księciem, wracając do domu.

Koniec

– Minęły trzy tygodnie, od dnia w którym Baśniarz zapisał nasze nieszczęśliwe zakończenie – powiedział chłopak. – W ciągu kilku dni powinien zacząć nową baśń, w której Zło miałoby po swojej stronie miłość. Miłość zdolną zniszczyć Dobro. Jedna baśń po drugiej. Miłość, która przemieni Baśniarza z dręczącej Zło klątwy w broń w ręku Zła. – Jego oczy zmrużyły się jak szparki. – Ale on tkwi bez ruchu nad słowem Koniec jak kurtyna, która nie chce spaść po zakończeniu przedstawienia.

Sofia nie mogła oderwać spojrzenia od widocznych na ilustracji Agaty i Tedrosa, zakochanych, obejmujących się i znikających razem. Żołądek jej się zacisnął, a policzki zapłonęły.

– No już – skrzeknęła, zatrzasnęła księgę i wepchnęła ją na półkę obok Żabiego króla, Kopciuszka, Roszpunki i innych zakończonych dawno opowieści Baśniarza. Jej serce powoli zaczęło się uspokajać. – Kurtyna opadła.

W tym momencie książka wyskoczyła z półki, uderzyła Sofię w twarz, popchnęła ją na ścianę i opadła na kamienny stół, otwarta jak poprzednio, na ostatniej stronie. Baśniarz z uporem zalśnił ponad nią.

– To nie przypadek – odezwał się chłopak, podchodząc do Sofii, która pocierała zaczerwieniony policzek. – Baśniarz utrzymuje nasz świat przy życiu, pisząc nowe opowieści, a w tej chwili wcale nie ma zamiaru porzucać twojej baśni. Dopóki pióro nie rozpocznie nowej opowieści, słońce dzień po dniu będzie przygasać, aż w końcu Puszcza pogrąży się w ciemności i nastanie koniec dla nas wszystkich.

Sofia popatrzyła na jego sylwetkę ledwo widoczną w słabym świetle dnia.

– Ale… ale na co ono czeka?

Pochylił się, a jego lodowate palce dotknęły kremowej skóry szyi Sofii. Cofnęła się i wpadła na regał z książkami. Chłopak z uśmiechem podszedł bliżej, zasłaniając sobą słońce.

– Obawiam się, że ma wątpliwości, czy jestem twoją prawdziwą miłością – powiedział półgłosem. – Ma wątpliwości, czy naprawdę jesteś oddana Złu. Ma wątpliwości, czy twoja przyjaciółka i jej książę powinni byli zniknąć na zawsze.

Sofia powoli podniosła wzrok na czarny cień.

– Chodzi mu o ciebie – oznajmił Dyrektor Akademii i wyciągnął rękę.

Na jego zimnej młodzieńczej dłoni Sofia zobaczyła złoty pierścień, a w pierścieniu odbicie swojej przestraszonej twarzy.

Trzy tygodnie wcześniej Sofia pocałunkiem przemieniła Dyrektora Akademii w młodego chłopca i wygnała swoją najlepszą przyjaciółkę do domu. Przez chwilę czuła ulgę, gdy Agata po cichu zniknęła wraz z Tedrosem. Przyjaciółka mogła wybrać księcia zamiast niej, ale w Gawaldonie nie było książąt. Agata umrze więc jako zwyczajna dziewczyna u boku zwyczajnego chłopca, podczas gdy Sofia, daleko od niej, będzie się pławić w swoim Długo i Szczęśliwie. W ramionach chłopaka będącego jej prawdziwą miłością, unoszona pod niebo aż do jego srebrnej wieży, Sofia czekała na przypływ szczęścia. Wygrała w swojej baśni, a wygrana w baśniach powinna oznaczać szczęście.

Ale gdy wylądowali w mrocznej kamiennej komnacie, Sofia zaczęła drżeć. Agata zniknęła. Jej najlepsza przyjaciółka, jej pokrewna dusza. Do tego zabrała ze sobą chłopaka, który stał się Sofii bliski, a to za sprawą tak różnych okoliczności: gdy była dziewczyną i gdy była chłopcem, gdy był jej prawdziwą miłością i gdy był po prostu jej przyjacielem. Agata miała teraz Tedrosa, jedynego chłopaka, którego Sofia naprawdę poznała; Tedros miał teraz Agatę, jedyną osobę, bez której Sofia nie wyobrażała sobie życia. Ona natomiast miała wprawdzie przepięknego chłopaka, ale nie wiedziała o nim nic poza tym, że był zły do szpiku kości. Gdy Dyrektor zbliżył się do niej, młody jak książę, z triumfalnym uśmiechem, Sofia zrozumiała, że popełniła błąd.

Tyle tylko że już było za późno. Przez okno zobaczyła ostatni błysk światła znikającej w mroku Agaty, zamki pokrywające się ponurą czernią, chłopców i dziewczęta ścierających się w okrutnej bitwie, nauczycieli ciskających zaklęciami w uczniów i w siebie nawzajem… Oszołomiona odwróciła się do Dyrektora Akademii i zobaczyła śnieżnowłosego chłopaka, który przyklęknął na jedno kolano i podawał jej pierścień. Powiedział, że jeśli go przyjmie, dwuletnia wojna zostanie zakończona. Nie będzie już walki Zła z Dobrem, chłopców z dziewczętami. Zostanie tylko bezdyskusyjne Zło: Dyrektor Akademii i jego królowa. Z ust pięknego chłopaka usłyszała, że jeśli weźmie pierścień, doczeka się wreszcie szczęśliwego zakończenia.

Nie przyjęła pierścienia.

Dyrektor Akademii zostawił ją w wieży, a okno zabezpieczył tak, żeby nie mogła uciec. Każdego ranka, gdy zegar wybijał dziesiątą, przychodził i po raz kolejny oświadczał się jej, a był nieodmienne przyodziany w nowy strój podkreślający jego muskularne ciało: jednego dnia była to koronkowa koszula, następnego udrapowana tunika, obcisła kamizelka lub żabot. Podobnie zmieniał fryzurę – białe jak obłok włosy czasem były rozwichrzone, czasem przygładzone, a czasem poskręcane w pukle. Przynosił jej też podarunki: wytworne, zdobione klejnotami suknie, ogromne bukiety kwiatów, lawendowe perfumy, fiolki z kremami, mydłami i ziołami; zawsze umiał przewidzieć jej następne życzenie. Mimo to raz za razem potrząsała głową, a on odchodził wtedy bez słowa, krzywiąc się jak nadąsany nastolatek. Sofia zostawała samotna, uwięziona w komnacie, do towarzystwa mając tylko kolekcję baśni oraz jego starą błękitną togę i srebrną maskę, pozostawione na wieszaku na ścianie niczym relikty przeszłości. Jeśli tylko poczuła głód, natychmiast pojawiało się jedzenie, i zawsze na talerzach znajdowała idealne porcje tego, na co właśnie miała ochotę – warzywa na parze, owoce na parze, ryby na parze, a od czasu do czasu bekon z fasolą (nie potrafiła pozbyć się przyzwyczajeń z czasu, gdy była chłopcem). Gdy zapadała noc, w komnacie materializowało się ogromne łoże z aksamitną pościelą w kolorze krwi i z białym koronkowym baldachimem. Początkowo Sofia nie była w stanie zasnąć, przerażona myślą, że Dyrektor mógłby przyjść, wykorzystując ciemności. Ale on pojawiał się zawsze rano, żeby odbyć milczący rytuał oświadczyn i odmowy.

W drugim tygodniu Sofia zaczęła się zastanawiać, co też dzieje się w szkole. Czy odrzucenie przez nią oświadczyn przeciągało wojnę między chłopcami a dziewczętami? Czy ceną stało się czyjeś życie? Próbowała pytać, co dzieje się z jej przyjaciółmi – Hester, Dot, Anadil, Hortem – ale Dyrektor nie odpowiadał na żadne pytania, jakby ceną za zrobienie kroku naprzód było przyjęcie pierścienia.

Dzisiaj odezwał się po raz pierwszy, odkąd ją tu sprowadził. Stojące obok niego w blasku umierającego słońca, Sofia zrozumiała nagle, że nie może zwlekać w nieskończoność. Nadszedł czas, by przypieczętowała swoje zakończenie baśni – albo życiem u jego boku, albo powolnym zgaśnięciem. Złoty pierścień zalśnił na dłoni Dyrektora, obiecując jej nowe życie. Sofia popatrzyła na półnagiego chłopca, modląc się o jakiś powód, dla którego mogłaby przyjąć jego propozycję… ale widziała przed sobą tylko nieznajomego.

– Nie mogę – szepnęła ochryple i oparła się o regał. – Nic o tobie nie wiem.

Dyrektor Akademii popatrzył na nią, a jego kwadratowy podbródek poruszył się lekko, gdy chował pierścień do kieszeni bryczesów.

– A co takiego chciałabyś wiedzieć?

– Przede wszystkim, jak masz na imię? Jeśli mam tutaj z tobą zostać, muszę wiedzieć, jak się do ciebie zwracać.

– Nauczyciele mówią do mnie „Dyrektorze”.

– Nie będę mówić do ciebie „Dyrektorze”! – warknęła.

Zgrzytnął zębami i już chciał coś odpowiedzieć, ale Sofia nie dała się zastraszyć.

– Beze mnie twoje Długo i Nigdy Szczęśliwie nie istniałoby – przypomniała podniesionym głosem. – Jesteś tylko chłopcem. Świetnie zbudowanym, męskim, nieprzyzwoicie przystojnym chłopcem, ale jednak chłopcem. Nie będziesz mną rządzić. Nie zmusisz mnie groźbą do miłości. Nie obchodzi mnie, że jesteś przystojny, bogaty i potężny. Tedros miał to wszystko i tra-la-la, po prostu cudownie nam poszło. Zasługuję na kogoś, z kim będę szczęśliwa. Przynajmniej tak szczęśliwa jak Agata, a ona nie będzie musiała przez resztę życia mówić do Tedrosa „Książę”, prawda? Ponieważ Tedros ma imię tak jak każdy chłopak na świecie, więc ty także je masz i będę go używać, jeśli w ogóle chcesz, żebym dała ci jakąś szansę.

Dyrektor Akademii spurpurowiał, ale Sofia była teraz gotowa ziać ogniem.

– Właśnie tak. To ja teraz tu rządzę. Możesz być Dyrektorem tej przeklętej akademii, ale mną nie będziesz rządzić – ani teraz, ani nigdy. Sam to powiedziałeś: Baśniarz nie pisze, ponieważ to na mój wybór czeka, a nie twój. To ja decyduję, czy przyjąć twój pierścień. To ja decyduję, czy to ma być Koniec. To ja decyduję, czy ten świat będzie żyć, czy też zginie. I jeśli chcesz niewolnicy zamiast królowej, to wiedz, że z przyjemnością będę patrzeć, jak to wszystko obraca się w popiół.

Dyrektor Akademii spiorunował ją wzrokiem, a na jego upiornie białej szyi zapulsowały żyłki. Z wściekłością zagryzł wargi i Sofia pomyślała, że pewnie zaraz ją zje. Cofnęła się przerażona, ale on tylko sapnął gniewnie i odwrócił wzrok. Milczał przez bardzo długą chwilę, zaciskając pięści.

– Rafal – wymamrotał wreszcie. – Mam na imię Rafal.

Rafal – powtórzyła w myślach Sofia. W jednej chwili zobaczyła go na nowo – mleczna delikatność skóry, młodzieńczy błysk w oczach i dumnie wypięta pierś pasowały do burzliwego imienia. Rafal. Co takiego ma w sobie imię, że staje się historią, w którą wierzymy?

Nagle poczuła rumieniec pożądania, zapragnęła go dotknąć… dopóki nie przypomniała sobie, co będzie oznaczał wybór. Ten chłopak zamordował przecież najbliższą sobie osobę w imię Zła, a teraz wierzył, że i ona jest zdolna do tego samego. Sofia powstrzymała się.

– Jak miał na imię twój brat?

Odwrócił się z płonącym wzrokiem.

– Nie wiem, czy ta informacja sprawi, że poznasz mnie choć trochę lepiej.

Sofia nie naciskała. Zauważyła, że mgła widoczna za jego plecami zaczęła się rozwiewać, pozostawiając zielonkawy opar unoszący się nad widocznymi w oddali dwoma czarnymi zamkami. Po raz pierwszy od trzech tygodni zostawił okno otwarte na tyle długo, że mogła wyjrzeć. Ale obie szkoły wydawały się śmiertelnie ciche, na balkonach i dachach nie było śladu życia.

– G-g-gdzie są wszyscy? – wyjąkała. Przyjrzała się naprawionemu mostowi pomiędzy zamkami. – Co się stało z dziewczętami? Chłopcy zamierzali je pozabijać…

– Królowa miałaby prawo zadawać mi pytania o akademię, którą włada – odparł Rafal. – Ale ty nie jesteś jeszcze królową.

Sofia odchrząknęła i spojrzała na wypukłość jego kieszeni – pierścień.

– Dlaczego właściwie stale się przebierasz? To… dziwne.

Po raz pierwszy chłopak zaczął sprawiać wrażenie zakłopotanego.

– Ze względu na twoje odmowy. Doszedłem do wniosku, że mogłoby pomóc, gdybym się ubierał jak książę, za którym goniłaś. – Podrapał się po muskularnym brzuchu. – Przypomniałem sobie, że syn Artura nie zawracał sobie głowy noszeniem koszul.

Sofia prychnęła, starając się nie patrzeć na jego perfekcyjny tors.

– Nie wiedziałam, że wszechpotężni też mają problemy z wiarą w siebie.

– Gdybym był wszechpotężny, sprawiłbym, żebyś mnie pokochała – burknął.

Sofia usłyszała rozdrażnienie w jego głosie i na moment zobaczyła zwyczajnego chłopca, zakochanego i starającego się o względy dziewczyny, której nie mógł dostać. Potem jednak przypomniała sobie, że to nie jest zwyczajny chłopiec.

– Nikt nie może sprawić, że ktoś go pokocha – odparowała. – To była dla mnie najbardziej bolesna lekcja. Poza tym nawet gdybyś mógł sprawić, bym cię pokochała, ty przecież nie zdołasz pokochać mnie. Skoro z własnej woli wybrałeś Zło, to znaczy, że nie potrafisz kochać. Dlatego właśnie twój brat nie żyje.

– A jednak ja żyję dzięki pocałunkowi prawdziwej miłości – odparł Rafal.

– Zdobyłeś go podstępem…

– Nie wyrwałaś mi się.

Sofia pobladła.

– Nigdy nie pocałowałabym cię z własnej woli!

– Doprawdy? Skoro powróciłem do życia, skoro stałem się znowu młody… to pocałunek musiał być odwzajemniony, nieprawdaż? – Spojrzał na oszołomioną Sofię i uśmiechnął się. – Jestem pewien, że twoja przyjaciółka cię tego nauczyła.

Sofia nic nie odpowiedziała, ponieważ prawda odebrała jej wolę walki. Tak jak Agata mogła kiedyś pochwycić rękę Tedrosa, ale wybrała zamiast tego Sofię, tak i Sofia mogła odesłać Dyrektora Akademii do grobu. A jednak byli tu oboje, piękni i młodzi, ofiary pocałunku, któremu starała się zaprzeczyć. Dlaczego tamtej nocy z nim została? Musiała odpowiedzieć sobie na to pytanie. W końcu zorientowała się przecież, że to jego całuje. Patrzyła na chłopaka z porcelany i myślała o wszystkim, co zrobił, by ją zdobyć – pokonał śmierć i czas… Myślała o jego niewzruszonej wierze, że potrafi ją uszczęśliwić bardziej niż rodzina, przyjaciółka czy książę. Przyszedł do niej, gdy nikt inny jej nie chciał. Wierzył w nią, gdy nikt inny w nią nie wierzył. Sofia poczuła, że głos więźnie jej w gardle.

– Dlaczego tak bardzo mnie pragniesz? – zachrypiała.

Popatrzył na nią, a jego zaciśnięte szczęki rozluźniły się, wargi lekko się rozchyliły. Sofia pomyślała, że w tym momencie wygląda tak, jak wyglądał Tedros, gdy się nie pilnował – jak zagubiony chłopiec udający dorosłego.

– Ponieważ dawno, dawno temu byłem taki jak ty – powiedział cicho. Zamrugał szybko, pozwalając, by ogarnęły go wspomnienia. – Starałem się kochać mojego brata. Starałem się uciec od przeznaczenia. Myślałem nawet, że znalazłem… – Urwał. – Ale to wszystko prowadziło tylko do kolejnego bólu… kolejnego Zła. Tak samo jak każda twoja próba znalezienia miłości. Twoja matka, twój ojciec, twoja przyjaciółka, twój książę… Im bardziej ścigasz światło, tym więcej ciemności znajdujesz. A jednak wciąż wątpisz, czy twoje miejsce jest po stronie Zła.

Sofia zesztywniała, gdy delikatnie uniósł jej podbródek.

– Przez tysiące lat Dobro pouczało nas, czym jest miłość. Ty i ja próbowaliśmy kochać w taki właśnie sposób, ale znaleźliśmy tylko cierpienie – przypomniał chłopak. – Ale co będzie, jeśli istnieje inny rodzaj miłości? Mroczniejsza miłość, która zamienia ból w potęgę. Miłość zrozumiała tylko dla tych, których połączy. Dlatego właśnie nie przerwałaś pocałunku, Sofio. Ponieważ ja widzę cię taką, jaką jesteś naprawdę, i taką cię kocham. Nikt inny tego nie potrafi. Ponieważ poświęciliśmy dla siebie nawzajem więcej, niż Dobro potrafiłoby sobie wyobrazić w najśmielszych marzeniach. Nie ma znaczenia, że oni nie nazwą tego miłością. My wiemy, że nią jest, tak jak wiemy, że ciernie są tak samo częścią róży jak jej płatki. – Pochylił się, a jego wargi musnęły jej ucho. – Jestem zwierciadłem twojej duszy, Sofio. Kochając mnie, kochasz samą siebie – wyszeptał. Potem uniósł jej dłoń do ust, ucałował ją jak książę i ostrożnie wypuścił.

Serce Sofii ścisnęło się tak gwałtownie, że miała wrażenie, jakby wyrwał je z jej piersi. Nigdy wcześniej nie czuła się aż tak odsłonięta, bezwiednie więc owinęła się ciaśniej czarną peleryną. Powoli oddech zaczął jej wracać, a serce ogrzewało dziwne uczucie. Ten chłopak o mrocznej duszy rozumiał ją. Poruszona do głębi, potrząsnęła głową.

– Nie wiem nawet, czy jesteś prawdziwym chłopakiem.

Uśmiechnął się.

– Jeśli twoja baśń miała jakiś morał, Sofio, to była nim prawda, że rzeczy są tylko takie, jakimi się wydają.

Sofia zmarszczyła brwi.

– Nie rozumiem… – zaczęła, ale w głębi duszy rozumiała.

Chłopak popatrzył na słońce, słabe i przymglone, a Sofia wiedziała, że minął już czas na zadawanie pytań. Gdy wsunął rękę do kieszeni, całe jej ciało zadrżało, jakby coś ciągnęło ją do wodospadu, przed którym nie było ucieczki.

– Czy będziemy tak szczęśliwi jak Tedros i Agata? – naciskała łamiącym się głosem.

– Musisz zaufać swojej baśni, Sofio. Nie bez powodu dotarła do Końca. – Rafal odwrócił się do niej. – Teraz przyszedł czas, żebyś także zaczęła w nią wierzyć.

Sofia patrzyła na złotą obrączkę w jego dłoni, a jej oddech stawał się coraz szybszy… Wzdrygnęła się i odepchnęła go, ale gdy wyciągnął do niej rękę, popchnęła go na ścianę i przycisnęła dłoń do jego zimnej piersi. Nie stawiał oporu, kiedy przesunęła ręką po jego klatce piersiowej. Oddychała ciężko, z szeroko otwartymi oczami, ale nie wiedziała, czego szuka, aż poczuła to pod palcami i zamarła. Jej dłoń unosiła się i opadała na jego piersi, unosiła się i opadała, a pod nią uderzało serce Rafala. Sofia powoli podniosła spojrzenie, chłonąc mocny, pełen nadziei rytm, taki sam jak jej własny.

– Rafal – wyszeptała, powołując do życia chłopaka.

Opuszki jego palców musnęły jej twarz, a Sofia po raz pierwszy nie wzdrygnęła się pod ich zimnym dotykiem. Gdy przyciągnął ją, poczuła, że wątpliwości ją opuszczają, a lęk ustępuje miejsca wierze. Czarna peleryna przycisnęła się do jego białego ciała, zamarli jak dwa łabędzie w tańcu, a Sofia pewnie i spokojnie uniosła lewą dłoń do światła. Rafal włożył jej pierścień na palec. Ciepłe złoto milimetr po milimetrze przesuwało się po jej skórze, aż dopasowało się idealnie. Sofia westchnęła, a biały jak śnieg chłopak uśmiechnął się, nie odrywając od niej spojrzenia.

Obejmujący się ramionami Dyrektor i Królowa odwrócili się do zaklętego pióra unoszącego się ponad otwartą baśnią, gotowi, by pobłogosławiło ich miłość… Gotowi, by nareszcie zamknęło ich księgę.

Pióro nawet nie drgnęło.

Księga pozostała otwarta.

Serce Sofii zamarło.

– Co się stało?

Spojrzała na bursztynowe słońce, które znowu o jeden odcień pociemniało. Twarz Rafala stężała w śmiertelną maskę.

– Najwyraźniej to nie w nasze szczęśliwe zakończenie powątpiewa Baśniarz.

2
Po szczęśliwym zakończeniu

Nic o mnie nie wiesz! – warknął Tedros i trzepnął swoją księżniczkę w twarz zatęchłą poduszką.

Agata zakasłała i w odwecie przyłożyła mu swoją, tak że poleciał na zagłówek czarnego łóżka w chmurze sypiących się piór. Rozpruwacz, chcąc je złapać, skoczył Tedrosowi prosto na twarz.

– Wiem o tobie aż za dużo i na tym polega problem – prychnęła Agata i sięgnęła do niezdarnie założonego bandaża widocznego pod błękitnym kołnierzykiem koszuli księcia.

Tedros odepchnął ją, w odwecie ona popchnęła jego, wtedy zdenerwowany Tedros złapał Rozpruwacza i rzucił go prosto na jej głowę. Agata zrobiła unik. Kocur, machając łysymi, pomarszczonymi łapami, wpadł do łazienki i wylądował łbem w sedesie.

– Gdybyś cokolwiek o mnie wiedziała, to wiedziałabyś też, że sam się sobą zajmuję – burknął Tedros, zawiązując troczki koszuli.

– Rzuciłeś we mnie moim kotem?! – krzyknęła Agata, zrywając się na nogi. – Dlatego, że chcę cię uratować przed gangreną?!

– Ten kot to chyba pomiot Szatana – syknął Tedros. Rozpruwacz bezskutecznie próbował wydostać się z muszli klozetowej. – A gdybyś mnie lepiej znała, wiedziałabyś, że nienawidzę kotów.

– Nie wątpię, że wolisz psy. Mają mokre pyski, są niezbyt inteligentne i jak się tak nad tym zastanowić, to bardzo przypominają ciebie.

Tedros spojrzał na nią ze złością.

– Strasznie się przejmujesz tymi bandażami, wiesz?

– Minęły trzy tygodnie, a rana się nie goi – naciskała Agata. Wyciągnęła Rozpruwacza z sedesu i wytarła go rękawem. – Jeśli tego nie opatrzymy, wda się zakażenie…

– Może na cmentarzach załatwia się to inaczej, ale tam, skąd ja pochodzę, bandaże leczą wszystko.

– Bandaże, które wyglądają, jakby zawiązał je dwulatek? – zadrwiła Agata.

– Nie masz pojęcia, jakie to przyjemne zostać dźgniętym własnym mieczem tuż przed zniknięciem – odparował Tedros. – Masz szczęście, że w ogóle żyję. Jeszcze sekunda, a przeszyłby mnie…

– Jeszcze sekunda, a przypomniałabym sobie, jakim jesteś gorylem, i zostawiłabym cię tam.

– Jasne, na pewno znalazłabyś w tej zatęchłej dziurze lepszego chłopaka ode mnie.

– W tym momencie z przyjemnością wymieniłabym cię na odrobinę miejsca i spokoju…

– A ja wymieniłbym cię na porządny posiłek i gorącą kąpiel! – zagrzmiał Tedros.

Agata spojrzała na niego z wściekłością, a Rozpruwacz zadrżał w jej ramionach. W końcu Tedros odetchnął głęboko i spojrzał na Agatę zawstydzony. Bez słowa zdjął koszulę, rozłożył ramiona i usiadł na łóżku.

– Rób, co chcesz, księżniczko.

Przez następne dziesięć minut żadne z nich się nie odzywało. Agata przemyła długą ranę na piersi księcia olejkiem różanym, potem naparem z oczaru i odrobiną ekstraktu z białej piwonii, czyli lekami pochodzącymi z szafki jej matki. Na samo wspomnienie tego, w jaki sposób rana ta została zadana Tedrosowi, dosłownie o włos od serca, jej żołądek ogarnął chłód. Z całych sił skoncentrowała się na swoim zadaniu. Nie mogła o tym myśleć – nie teraz, kiedy nocami budziły ją koszmary. One w zupełności wystarczały jako przypomnienie. Dyrektor Akademii, znów młody, uśmiechający się do przywiązanego do drzewa Tedrosa… jego lśniące czerwienią oczy, gdy dźgnął księcia… Agata nie pojmowała, dlaczego Tedrosa nie dręczą koszmary po tym, co spotkało ich w Akademii, ale widocznie na tym polegała różnica między księciem a Czytelniczką. Dla chłopaka z Puszczy każdy dzień, który nie zakończył się jego śmiercią, był udanym dniem.

Agata posypała rany gotowanym kłączem ostryżu, a Tedros zacisnął zęby, żeby stłumić cichy jęk.

– Mówiłam ci, że się nie goi – mruknęła.

Tedros warknął jak lew i odwrócił głowę.

– Twoja matka mnie nienawidzi. Dlatego nigdy nie ma jej w domu.

– Jest zajęta wizytami u pacjentów – odparła, wcierając żółty proszek. – Musimy przecież coś jeść, prawda?

– No to dlaczego zostawiła tutaj wszystkie lekarstwa?

Dłoń Agaty znieruchomiała. Dziewczyna już wcześniej zadawała sobie to samo pytanie w związku z przedłużającymi się nieobecnościami matki.

– Słuchaj, ostatni raz powtarzam, że ona cię nie nienawidzi.

– Od trzech tygodni jesteśmy uwięzieni w tym domu. Wyjadłem jej całe jedzenie, nie umiem sprzątać, regularnie zapycham toaletę i bez przerwy widzi, jak się kłócimy. Jeśli jeszcze mnie nie znienawidziła, to niewiele już brakuje.

– Uważa tylko, że dodatkowo komplikujesz i tak skomplikowaną sytuację.

– Całe miasto gotowe jest nas zabić, gdy tylko się pokażemy. Nie ma w tym nic skomplikowanego – stwierdził Tedros. – Słuchaj, za miesiąc skończę szesnaście lat. To oznacza, że jako król przejmę od doradców władzę nad Kamelotem. Owszem, królestwo jest na krawędzi bankructwa, połowa ludności uciekła i wszystko leży w ruinie, ale my to zmienimy! Tam jest nasze miejsce, Agato. Dlaczego nie możemy wracać…

– Wiesz dlaczego, Tedrosie.

– Wiem. Bo nie chcesz opuścić na zawsze swojej matki. Ponieważ ja już nie mam rodziny, a ty wciąż ją masz – powiedział i odwrócił wzrok.

Na szyi Agaty pojawiła się czerwona wysypka.

– Tedrosie…

– Nie musisz niczego tłumaczyć – powiedział cicho książę. – Gdyby mój ojciec żył, także bym go nie opuścił.

Agata przysunęła się do niego. Nadal na nią nie patrzył.

– Tedrosie, jeśli twoje królestwo cię potrzebuje… powinieneś wracać – zmusiła się do powiedzenia tych słów.

Książę westchnął.

– Nie zostawię cię, Agato. – Skubnął nitkę wystającą z brudnej skarpetki. – Nie mógłbym, nawet gdybym chciał. Żeby wrócić do Puszczy, musimy sobie tego życzyć oboje.

Agata zesztywniała. A więc myślał o tym, żeby ją zostawić? Przełknęła ślinę i ścisnęła jego ramię.

– Nie mogę wracać, Tedrosie. W Puszczy spotkały nas straszne rzeczy – wykrztusiła z niepokojem. – Mieliśmy szczęście, że udało nam się uciec…

– To nazywasz szczęściem? – W końcu na nią popatrzył. – Jak długo możemy tkwić w tym domu? Jak długo możemy być więźniami?

Agata zdrętwiała. Wiedziała, że powinna coś odpowiedzieć, ale nadal nie wiedziała co.

– Nie ma znaczenia, gdzie się żyje długo i szczęśliwie, prawda? Ważne tylko, z kim się jest – powiedziała, starając się, by w jej głosie zabrzmiała nadzieja. – Jestem pewna, że któryś z nauczycieli nam to powiedział.

Tedros nie uśmiechnął się. Agata pochyliła się i oderwała pasek tkaniny od czystego ręcznika wiszącego przy łóżku. Tedros położył się z rozpostartymi ramionami i milczał, gdy mocno bandażowała mu ranę.

– Czasem tęsknię za Filipem – powiedział wreszcie cicho.

Agata spojrzała na niego zaskoczona. Tedros zrobił się różowy i nerwowo zaczął skubać paznokcie.

– To głupie, biorąc pod uwagę wszystko to, co nam zrobił… zrobiła… nieważne. Powinienem go – to znaczy jej – nienawidzić. Ale z chłopakiem można się zaprzyjaźnić tak, jak nie można się zaprzyjaźnić z dziewczyną. Nawet jeśli on nie był naprawdę chłopakiem. – Tedros zobaczył minę Agaty. – Nieważne.

– Naprawdę uważasz, że w ogóle cię nie znam? – zapytała dotknięta Agata.

Tedros wstrzymał oddech, jakby się zastanawiał, czy ma być szczery, czy lepiej skłamać.

– Po prostu… Przez te dwa lata uczepiliśmy się tego, że powinniśmy być razem, ale tak naprawdę nie byliśmy razem. Filipa poznałem lepiej niż ciebie; razem wymykaliśmy się po ciszy nocnej, wykradaliśmy kotlety z jadalni albo siedzieliśmy po prostu na dachu i rozmawialiśmy. No wiesz, o naszych rodzinach, o tym, czego się boimy i jakie ciasto lubimy najbardziej. To nie ma znaczenia, jak to się wszystko skończyło… Był moim pierwszym prawdziwym przyjacielem. – Tedros nie potrafił spojrzeć na Agatę. – Ty i ja nigdy nie mieliśmy okazji się zaprzyjaźnić. Nie zdrabniamy nawet naszych imion. Z tobą zawsze łączyły mnie wykradzione chwile i wiara, że miłość zdoła nam wystarczyć. Teraz siedzimy tutaj, zaszyci w tym domu od trzech tygodni, bez chwili samotności i bez możliwości pójścia na spacer, na polowanie czy żeby się wykąpać. Śpimy, jemy, oddychamy, a to drugie cały czas jest obok jak strażnik. A mimo to jesteśmy sobie obcy. Nigdy nie czułem się tak staro. – Spojrzał szybko na Agatę. – Daj spokój, jestem pewien, że czujesz to samo. Jesteśmy jak stare zmęczone małżeństwo. Każdy szczegół, który cię we mnie irytuje, staje się tysiąc razy wyolbrzymiony.

Agata postarała się przybrać współczującą minę.

– No więc, co cię we mnie irytuje?

– Nie zaczynajmy tego wszystkiego na nowo – prychnął Tedros i przewrócił się na brzuch.

– Chciałabym wiedzieć. Co cię we mnie irytuje?

Książę nie odpowiedział, więc Agata położyła mu gorący ostryż na plecach.

Tedros ze złością odwrócił się na bok.

– Po pierwsze, traktujesz mnie jak idiotę.

– To nieprawda…

Tedros zmarszczył brwi.

– Chcesz wiedzieć, czy nie?

Agata zaplotła ramiona.

– Traktujesz mnie jak idiotę – powtórzył. – Ile razy staram się zacząć rozmowę, udajesz, że jesteś zajęta. Zachowujesz się tak, jakby łatwo mi było porzucić moją ojczyznę, a przecież to księżniczka powinna towarzyszyć księciu. Tupiesz po domu w tych koszmarnych buciorach jak słoń, zostawiasz po myciu zalaną podłogę w łazience, nawet nie próbujesz się uśmiechać, a jeśli ja zakwestionuję cokolwiek, co powiesz lub zrobisz, zachowujesz się, jakbym nie powinien z tobą zaczynać, bo jesteś taka… taka…

– Jaka? – Agata spiorunowała go wzrokiem.

– Dobra – dokończył Tedros.

– Moja kolej – oznajmiła Agata. – Po pierwsze, zachowujesz się, jakbyś był moim jeńcem, jakbym porwała cię i rozdzieliła z najlepszym przyjacielem, który przecież w ogóle nie istniał…

– To już jest złośliwość…

– Wpędzasz mnie w poczucie winy, że cię tu ściągnęłam, jakbym nie powinna ratować ci życia. Zachowujesz się, jakbyś był czuły i rycerski, a potem nagle oznajmiasz, że księżniczka powinna „towarzyszyć” swojemu księciu. Jesteś porywczy, za dużo się pocisz, generalizujesz w sprawach, o których nie masz pojęciach, a gdy coś przewracasz, co zdarza się bardzo często, obwiniasz o to mój dom, a nie siebie…

– Przecież tu nie ma się jak obrócić…

– Przywykłeś do mieszkania w zamku! Miałeś dla siebie całe skrzydło zachodnie, salę tronową i śliczne pokojówki – warknęła Agata. – Cóż, wasza książęca wysokość, nie jesteśmy już w zamku – jesteśmy w prawdziwym życiu. Myślałeś może o tym, że ja bezustannie się zamartwiam, jak zachować nas przy życiu? Pomyślałeś, że może próbuję wymyślić, jak sprawić, żeby nasze szczęśliwe zakończenie naprawdę było szczęśliwe i to dlatego nie spędzam całego czasu uśmiechnięta jak klaun i nie prowadzę długich rozmów nad filiżanką cappuccino? Jasne że nie, bo jesteś Tedrosem z Kamelotu, najprzystojniejszym chłopcem w Puszczy i Boże uchowaj, żebyś miał się czuć staro!

Tedros uśmiechnął się zawadiacko.

– Aż taki jestem przystojny?

– Nawet z Sofią było łatwiej wytrzymać niż z tobą! – wrzasnęła Agata w poduszkę. – A ona przecież próbowała mnie zabić dwa razy!

– No to wracaj do Puszczy i sprowadź tu swoją Sofię! – odparował Tedros.

– A może ty tam pójdziesz i sprowadzisz tu swojego Filipa! – warknęła Agata.

Oboje zamilkli, czerwoni ze wstydu, gdy uświadomili sobie, że mówią o tej samej osobie.

Tedros usiadł obok swojej księżniczki i objął ją ramieniem w talii. Agata poddała się mocnemu, ciepłemu uściskowi i starała się nie rozpłakać.

– Co się z nami stało? – wyszeptała wreszcie.

Gdy Agata uratowała Tedrosa przed śmiercią z rąk Dyrektora Akademii, myślała tylko o tym, że zdołała wreszcie wydostać się z baśni. Uniknęła śmierci, ocaliła księcia i zostawiła za sobą Puszczę, w której pozostała jej kłamliwa, zdradziecka przyjaciółka. Tuląc do siebie ukochanego, otoczona aureolą światła pomiędzy światami, odetchnęła z ulgą na myśl o tym, że będzie żyła długo i szczęśliwie. Miała w końcu Tedrosa – Tedrosa, który kochał ją równie mocno, jak ona jego… Tedrosa, którego smak pocałunku nadal czuła… Tedrosa, z którym będzie zawsze szczęśliwa…

Wylądowała twarzą w pryzmie ziemi.

Oszołomiona otworzyła oczy w nieprzeniknionej ciemności i stwierdziła, że leży na Tedrosie na ośnieżonym cmentarzu w Gawaldonie. W ułamku sekundy przypomniała sobie wszystko, co zostawiła w tym miasteczku: niedotrzymaną obietnicę daną Stefanowi, że sprowadzi do domu jego córkę; Starszych grożących jej śmiercią; opowieści o czarownicach palonych kiedyś na rynku… Spokojnie. To nasze szczęśliwe zakończenie – uspokajała się, próbując wyrównać oddech. – Nic złego już nam się nie przydarzy.

Zmrużyła oczy i na szczycie zasypanego śniegiem wzgórza zobaczyła spadzisty dach przypominający kapelusz wiedźmy. Jej serce zatrzepotało na myśl o tym, że za chwilę znajdzie się w domu i zobaczy uszczęśliwioną twarz matki… Popatrzyła na swojego księcia z przekornym uśmiechem. O ile najpierw nie dostanie zawału.

– Tedrosie, obudź się – szepnęła. Leżał bezwładnie w jej ramionach, w czarnym płaszczu, który nosił podczas Próby Baśni. Jedynymi dźwiękami były odgłosy kilku wron wydziobujących robaki z grobów i odległe trzaski pochodni przy bramie. Agata złapała księcia za troczki koszuli, żeby nim potrząsnąć, ale jej dłonie natrafiły na coś ciepłego i lepkiego. Powoli podniosła je do światła.

Krew.

Biegła tak szybko, jak tylko mogła, pomiędzy krzywymi nagrobkami i kłującymi krzakami zaschniętego zielska, a jej buciory chrzęściły w sypkim śniegu. Wreszcie zobaczyła przed sobą dom. Na ganku brakowało świecy, która zwykle się tam paliła. Agata powoli nacisnęła klamkę. Zawiasy zaskrzypiały i ktoś zerwał się z łóżka, owinięty kołdrą jak niezdarny duch. W końcu z pościeli wyjrzała głowa Kallisy mrugającej szeroko otwartymi, wyłupiastymi oczami. Przez moment rozpromieniła się na widok córki, która tak długo była nieobecna, potem jednak dostrzegła na twarzy Agaty przerażenie i pobladła.

– Czy… Czy ktoś cię widział? – zająknęła się.

Agata potrząsnęła głową. Matka uśmiechnęła się z ulgą i podbiegła, żeby ją przytulić, ale nagle zorientowała się, że wyraz twarzy Agaty się nie zmienił. Kallisa zamarła, a jej uśmiech zgasł.

– Co ty narobiłaś? – westchnęła.

Potem zeszły ostrożnie z Cmentarnej Góry. Agata prowadziła Kallisę ubraną w obszerną czarną koszulę nocną do leżącego nieprzytomnego Tedrosa. Wzięły go pod ramiona i brnąc przez śnieg, zawlokły do domu. Agata patrzyła na swoją matkę, starszą wersję samej siebie, spodziewając się, że ta zareaguje odrazą na widok prawdziwego księcia, ale Kallisa nie odrywała spojrzenia od pogrążonego w ciemności miasteczka w dole. Agata nie zawracała sobie głowy pytaniem, o co jej chodzi. W tym momencie liczyło się tylko ratowanie Tedrosa.

Gdy tylko wciągnęły go do domu, Kallisa położyła nieprzytomnego, pokrytego rzepami Tedrosa na dywaniku i rozwiązała mu koszulę, podczas gdy Agata rozpalała w kominku. Gdy się odwróciła, omal nie zemdlała – rana od miecza na jego piersi była tak głęboka, że można było niemal dostrzec pulsujące serce.

Jej oczy napełniły się łzami.

– O-o-o-on wyzdrowieje, prawda? Musi…

– Nie ma czasu go znieczulać – oznajmiła Kallisa i zaczęła grzebać w szufladach w poszukiwaniu nici.

– Musiałam go tu zabrać, mamo… nie mogłam go stracić…

– Potem porozmawiamy – odparła Kallisa tak ostro, że Agata skuliła się pod ścianą. Matka przykucnęła obok księcia. Ledwie jednak zdążyła założyć pięć szwów, Tedros poderwał się z okrzykiem bólu, a widząc igłę w dłoni nieznajomej kobiety, złapał najbliższą miotłę i zagroził, że rozbije jej głowę, jeśli się do niego zbliży.

Od tej pory on i Kallisa nie potrafili dojść do porozumienia.

Agata zdołała jakoś nakłonić Tedrosa, żeby się położył, a następnego dnia rano, gdy spał jeszcze, Kallisa zabrała córkę do kuchni i zawiesiła czarne prześcieradło, żeby odgrodzić się od sypialni. Agata natychmiast wyczuła jej napięcie.

– Posłuchaj, kiedy się poznaliśmy, też groził, że mnie zabije – powiedziała z uśmiechem, wyjmując z szafki metalowe miski. – Polubisz go, słowo.

Kallisa nałożyła dymiącą potrawkę z kotła.

– Uszyję mu nową koszulę, zanim stąd odejdzie.

– Yyy, mamo, na podłodze śpi prawdziwy książę z magicznej krainy, a ty się przejmujesz jego koszulą? – zapytała Agata, przysiadając na rozchwianym taborecie. – Już mniejsza o to, że sam widok mnie stojącej w odległości mniejszej niż sto metrów od jakiegokolwiek chłopaka powinien być powodem do świętowania, i o to, że od kiedy się urodziłam, powtarzałaś mi, że baśnie są prawdziwe. Nie chcesz wiedzieć, kim on jest… – Nagle oczy Agaty rozszerzyły się. – Chwila. Zanim stąd odejdzie? Tedros zostaje w Gawaldonie… na zawsze.

Kallisa postawiła miskę przed Agatą.

– Jedz, zimna zupa z ropuchy smakuje okropnie.

Agata ożywiła się.

– Wiem, że razem z nim będzie nam tu trochę ciasno, ale Tedros i ja możemy znaleźć pracę w miasteczku. Pomyśl tylko, jeśli uda nam się zaoszczędzić trochę, może wszyscy przeprowadzimy się do większego domu, może nawet przy głównej ulicy. – Uśmiechnęła się. – Wyobraź sobie, jakby to było, mieć żywych sąsiadów…

Kallisa rzuciła jej zimne spojrzenie brązowych oczu i Agata zamilkła. Popatrzyła w ślad za matką przez małe, zarosłe brudem okienko nad zlewem. Wstała, złapała mokrą ścierkę, przycisnęła ją do szyby i zaczęła szorować szarą warstwę kurzu, tłuszczu i pleśni, aż w końcu promień słońca przedarł się do środka. Wtedy cofnęła się zaskoczona.

U stóp ośnieżonego wzgórza dostrzegła powiewające na każdej latarni jaskrawoczerwone flagi z napisem:

– Wiedźma? – zakrztusiła się Agata, wpatrując się w setkę podobizn swojej twarzy. Rozejrzała się. Dawne kolorowe domki stojące wokół rynku, przypominające ilustracje z baśni, zniszczone podczas ataków z Puszczy zostały odbudowane w postaci monotonnych kamiennych bunkrów. Ulice miasteczka i obrzeże lasu patrolowały zastępy uzbrojonych we włócznie strażników w długich czarnych płaszczach i czarnych maskach. Z rosnącą zgrozą Agata spojrzała w kierunku krzywej wieży zegarowej, gdzie dawniej lśniły posągi jej i Sofii. Teraz wznosił się tam tylko ogromny stos brzozowego drewna i drewniane rusztowanie oświetlone dwoma płonącymi pochodniami, między którymi wisiał plakat z portretami jej i Sofii.

Żołądek Agaty zacisnął się. Uciekła przed publiczną egzekucją w szkole i okazało się, że to samo czeka ją w domu.

– Ostrzegałam cię, Agato – powiedziała matka. – Starsi uznali, że Sofia jest wiedźmą, która sprowokowała ataki z Puszczy. Zabronili ci iść za nią tej nocy, gdy oddali ją napastnikom. Łamiąc ten rozkaz, także stałaś się wiedźmą.

Agata odwróciła się. Jej nogi zrobiły się miękkie.

– Dlatego chcą mnie spalić?

– Gdybyś wróciła sama, Starsi mogliby cię oszczędzić. – Kallisa siedziała przy stole z twarzą ukrytą w dłoniach. – Mogłabyś poddać się karze tak jak ja za to, że pozwoliłam ci uciec.

Agatę przeszedł zimny dreszcz. Przyjrzała się matce, ale ani na jej twarzy z zakrzywionym nosem, ani na kościstych ramionach nie było żadnych ran; palce u rąk i nóg także były nietknięte.

– Co oni ci zrobili? – zapytała z przerażeniem.

– Nic w porównaniu z tym, co zrobią z wami, kiedy go znajdą. – Kallisa podniosła zaczerwienione oczy. – Starsi od zawsze nas nienawidzili, Agato. Jak mogłaś być tak głupia i przyprowadzić tu kogoś z Puszczy.

– W naszej b-b-baśni został zapisany Koniec – zająknęła się Agata. – Sama mówiłaś, że jeśli baśń zostaje zamknięta tym słowem, to musi oznaczać szczęśliwe zakończenie…

– Szczęśliwe zakończenie? Z nim?! – wybuchnęła Kallisa i zerwała się z miejsca. – Nie bez powodu te światy są rozdzielone, Agato. Nie bez powodu te światy muszą być rozdzielone. On nigdy nie będzie tutaj szczęśliwy! Ty jesteś Czytelniczką, a on jest…

Kallisa urwała. Agata patrzyła na nią wyczekująco. Matka szybko odwróciła się do zlewu i zaczęła pompować wodę do czajnika.

– Mamo… – zaczęła Agata, której nagle zrobiło się zimno. – Skąd wiesz, kim jest Czytelnik?

– Mhmmm, nie słyszę cię, skarbie.

– Czytelnik – naciskała Agata, przekrzykując skrzypienie pompy. – Skąd znasz to słowo…

Kallisa zaczęła pompować jeszcze energiczniej.

– Na pewno widziałam je w jakiejś książce…

– Książce? Jakiej książce…

– Którejś z twoich książek z baśniami, skarbie.

No jasne – Agata westchnęła i spróbowała się odprężyć. Matka zawsze wiedziała mnóstwo o baśniowym świecie, podobnie jak wszyscy rodzice w Gawaldonie, którzy gorączkowo kupowali książki w księgarni pana Deauville’a, poszukując śladów dzieci porwanych przez Dyrektora Akademii. Któraś z książek musiała o tym wspominać – powiedziała sobie Agata. Dlatego właśnie nazwała mnie Czytelniczką. Dlatego nie była zaskoczona widokiem księcia.

Ale gdy spojrzała na Kallisę, odwróconą do niej plecami i napełniającą czajnik, zauważyła, że czajnik jest już pełen, a woda wylewa się do zlewu. Matka wpatrywała się w przestrzeń i pompowała coraz szybciej i szybciej, jakby chciała wypompować z siebie wspomnienia. Serce Agaty powoli ścisnęło się w piersi, aż poczuła, że ogarnia ją coraz większy chłód… Coś jej szeptało, że matka nie była zaskoczona pojawieniem się Tedrosa nie dlatego, że czytała baśnie… Ale dlatego, że wiedziała, jak to jest żyć w baśni.

– On musi wrócić do Puszczy, kiedy tylko się obudzi – zdecydowała wreszcie Kallisa, przerywając pompowanie.

Agata otrząsnęła się ze swoich rozmyślań.

– Do Puszczy? Tedros i ja cudem uszliśmy z życiem… A ty chcesz, żebyśmy tam wracali?

– Nie ty – odparła Kallisa, wciąż odwrócona tyłem. – On.

Agata poczerwieniała.

– Tylko ktoś, kto nie poznał prawdziwej miłości, mógłby powiedzieć coś takiego.

Kallisa zamarła. Zegar tykał, odmierzając ciężkie milczenie.

– Naprawdę wierzysz, że to twoje szczęśliwe zakończenie, Agato? – zapytała Kallisa, nie patrząc na córkę.

– Musi być, mamo. Bo ja go nie zostawię po raz kolejny. Ale nie zostawię też ciebie – powiedziała błagalnie Agata. – Myślałam, że może będę szczęśliwa w Puszczy, że zdołam uciec od prawdziwego życia… Ale nie mogę. Nigdy nie chciałam baśni. Chciałam tylko budzić się każdego dnia tutaj, wiedząc, że mam swoją matkę i jedną bliską duszę. Skąd miałam wiedzieć, że ta bliska dusza okaże się księciem? – Agata otarła oczy. – Nie wiesz, przez co przeszliśmy, żeby się na nowo odnaleźć. Nie wiesz, jakie Zło zostawiliśmy za sobą. Nie obchodzi mnie, czy Tedros i ja będziemy musieli siedzieć uwięzieni w tym domu przez sto lat. Przynajmniej jesteśmy razem. Przynajmniej będziemy szczęśliwi. Wystarczy, że dasz nam szansę.

W okopconej kuchni zapadła cisza.

Kallisa popatrzyła na córkę.

– A co z Sofią?

Głos Agaty stał się lodowato zimny.

– Odeszła.

Matka w milczeniu patrzyła na nią. Z oddali dobiegały słabe uderzenia dzwonu na rynku, które szybko zostały stłumione przez świst wiatru. Kallisa wzięła czajnik i podeszła do kuchenki. Agata wstrzymała oddech. Obserwowała, jak matka rozpala ogień pod kociołkiem i gotuje w nim kilka liści żywokostu, mieszając łyżką raz za razem, nawet wtedy, gdy liście całkiem się rozpadły.

– Będziemy chyba potrzebować jajek – powiedziała w końcu Kallisa. – Książęta nie jadają ropuch.

Agata omal nie zemdlała z ulgi.

– Dziękuję, dziękuję, dziękuję…

– Będę musiała zamykać was na klucz, kiedy rano będę szła do miasta. Strażnicy nie przyjdą tutaj, jeśli będziemy ostrożni.

– Pokochasz go jak własnego syna, zobaczysz… – Agata skrzywiła się. – Do miasta? Mówiłaś, że nie masz żadnych pacjentów.

– Nie palcie w kominku ani nie otwierajcie okien – poleciła Kallisa i nalała dwa kubki herbaty.

– Dlaczego strażnicy tu nie przyjdą? – dopytywała się Agata. – Czy to nie jest pierwsze miejsce, które powinni sprawdzić?

– I nie otwieraj drzwi absolutnie nikomu.

– Czekaj… A co ze Stefanem? – Agata rozpromieniła się. – Jestem pewna, że on mógłby się wstawić za nami u Starszych…

Kallisa okręciła się na pięcie.

– W szczególności Stefanowi.

Matka i córka spoglądały na siebie z przeciwnych stron kuchni.

– Twój książę nigdy się tu nie odnajdzie, Agato – powiedziała wreszcie cicho Kallisa. – Nikt nie może bezkarnie ukrywać się przed swoim przeznaczeniem.

W ogromnych, sowich oczach matki Agata dostrzegła lęk, jakiego nie widziała nigdy wcześniej, jakby Kallisa nie mówiła tylko o księciu.

Przeszła przez kuchnię i przytuliła się mocno do matki.

– Obiecuję, że Tedros będzie tu szczęśliwy tak samo jak ja – szepnęła. – A ty się będziesz zastanawiać, jak mogłaś zwątpić w dwoje ludzi, którzy tak bardzo się kochają.

Z sypialni rozległ się brzęk i łoskot. Zasłona oddzielająca je od pokoju spadła i do kuchni wszedł zaspany Tedros. Był półnagi, owinięty tylko podartym, zakrwawionym prześcieradłem, niedbale zawiązanym na ranie. Usiadł na blacie, powąchał zupę, zakrztusił się i pospiesznie odsunął miskę.

– Będziemy potrzebować wytrzymałego konia, ostrego miecza z najlepszej stali i zapasu chleba i mięsa na trzydniową podróż. – Popatrzył na Agatę z sennym uśmiechem. – Mam nadzieję, że zdążyłaś się pożegnać, księżniczko. Pora jechać do mojego zamku.

Przez pierwszy tydzień Agata wierzyła, że to po prostu kolejna próba w ich opowieści. To tylko kwestia czasu i stos zostanie rozebrany, wyrok śmierci odwołany, a Tedros przystosuje się do zwyczajnego życia. Gdy patrzyła na przystojnego jak z obrazka księcia, którego tak bardzo kochała, wiedziała, że niezależnie od tego, ile czasu jeszcze spędzą w tym domu, znajdą sposób, by być szczęśliwi.

W drugim tygodniu dom zaczął wydawać się za mały. Bezustannie brakowało jedzenia, kubków lub ręczników. Rozpruwacz i Tedros walczyli jak obłąkani bracia, Agata zaczęła dostrzegać irytujące nawyki księcia (zużywał całe mydło, pił mleko prosto z dzbanka, ćwiczył przez cały dzień, oddychał ustami), natomiast Kallisa musiała opiekować się dwojgiem nastolatków, którym bardzo się nie podobało, że ktoś się nimi opiekuje. („Już nawet w szkole było lepiej” – marudził śmiertelnie znudzony Tedros. „No to wracajmy, żebyś mógł zostać na dobre zarżnięty” – odpowiadała Agata).

W trzecim tygodniu Tedros zaczął grać sam ze sobą w piłkę, kiwał niewidzialnych przeciwników, mruczał pod nosem relację sportową i szamotał się jak zwierzę w klatce, zaś Agata leżała na łóżku z poduszką na głowie i kurczowo trzymała się nadziei, że szczęście spadnie na nich z gwiazd jak wróżka. Tymczasem to tylko Tedros spadł jej pewnego dnia na głowę, próbując złapać piłkę, a przy okazji zerwał szwy. Agata stłukła go poduszką, Tedros przyłożył jej swoją i chwilę potem kot wylądował w sedesie. Teraz leżeli na łóżku, pokryci pierzem, Rozpruwacz ociekał w kącie, a pytanie Agaty zawisło w powietrzu bez odpowiedzi.

Co się z nami stało?

W czwartym tygodniu Tedros i Agata przestali spędzać razem czas. On zrezygnował z maniackich ćwiczeń fizycznych i siedział przygarbiony w oknie kuchennym, nieogolony i brudny, w milczeniu wpatrując się w Bezkresną Puszczę. Ona powtarzała sobie, że Tedros tęskni za domem, tak jak ona tęskniła, będąc w jego świecie. Ale z każdym dniem mroczny niepokój malujący się na jego twarzy pogłębiał się i Agata zrozumiała wreszcie, że to coś więcej niż tęsknota za domem – to poczucie winy wywołane świadomością, że gdzieś tam bardzo daleko zabraknie nowego króla, który powinien przejąć koronę od starego. Agata nie znała słów, które mogłaby mu powiedzieć na pociechę, słów, które nie brzmiałyby samolubnie lub banalnie, więc chowała się pod kołdrą i w kółko czytała stare książki z baśniami.

Wpatrywała się w piękne księżniczki całujące przystojnych książąt i zastanawiała się, jak szczęśliwe zakończenie mogło się tak popsuć. Wszystkie te baśnie kończyły się zgrabnie i satysfakcjonująco… Ale im dłużej myślała o własnej, tym więcej widziała niezamkniętych wątków. Co się stało z jej przyjaciółkami – z Dot, Hester i Anadil, które ryzykowały dla niej życie podczas Próby Baśni? Co się stało z dziewczętami rzucającymi się do bitwy z chłopcami pod wodzą Arika? Co się stało z lady Lesso i profesor Dovey, skoro do Akademii powrócił Dyrektor? Agata poczuła ściskanie w piersi. A jeśli Dyrektor Akademii znowu zacznie porywać dzieci z Gawaldonu? Myślała o kolejnych rodzicach, którzy stracą córki i synów… O Tristanie – o tym, jak jego rodzice dowiedzą się o śmierci syna… O dotychczasowej równowadze w Puszczy, która teraz przechyliła się na stronę śmierci i Zła… O swej niegdyś Złej przyjaciółce, która musiała teraz radzić sobie sama…

Sofia.

Tym razem jej imię nie wywołało gniewu. Tylko echo, jakby hasło broniące wstępu do serca.

Sofia.

Sofia, którą kochała podczas walki Dobra ze Złem. Sofia, którą kochała podczas walki dziewcząt i chłopców. Sofia, którą przysięgała zawsze chronić, starą czy młodą, dopóki śmierć ich nie rozłączy.

Jak można odwrócić się od swojej najlepszej przyjaciółki? Jak można zostawić ją samą?

Dla chłopca.

Policzki pociemniały jej ze wstydu.

Dla chłopca, który już ledwie może na mnie patrzeć.

Serce Agaty zacisnęło się w mały, twardy kamyk. Przez cały ten czas myślała, że musi wybierać między Sofią a Tedrosem, by znaleźć szczęśliwe zakończenie. A jednak ilekroć wybierała jedno z nich, opowieść zawiązywała się w pętelkę i świat był jeszcze bardziej wytrącony z równowagi. Każda myśl o Sofii, samotnej w wieży, pozostającej w towarzystwie śmiertelnie niebezpiecznego złoczyńcy, przynosiła kolejną falę poczucia winy, obezwładniającego strachu, jakby Agata była uwięziona w stworzonym przez samą siebie czyśćcu, jakby zawiodła nie dlatego, że wybrała księcia zamiast przyjaciółki… ale dlatego, że w ogóle dokonała wyboru.

– Ja także o niej myślę.

Odwróciła się i zobaczyła, że siedzący w oknie Tedros nie odrywa od niej wzroku, a jego wargi drżą.

– O tym, że zostawiliśmy ją tam samą – wykrztusił z wilgotnymi oczami. – Wiem, że była złą przyjaciółką, wiem, że jest Zła, wiem, że Filip nie istniał… Ale zostawiliśmy ją… z tym potworem. Zostawiliśmy ich wszystkich, całą szkołę… tylko po to, żeby ratować siebie. Jaki książę tak postępuje, Agato? Co pomyślałby o mnie ojciec? – Łzy zaczęły mu spływać po pokrytych szczeciną zarostu policzkach. – Nie chcę, żebyś opuszczała matkę. Naprawdę nie chcę. Ale nie jesteśmy szczęśliwi, Agato, ponieważ czarny charakter nadal żyje. Ponieważ nie jesteśmy bohaterami, tylko… tchórzami.

Agata popatrzyła na zapłakaną, szczerą twarz księcia i przypomniała sobie, dlaczego go pokochała.

– To nie jest nasze szczęśliwe zakończenie, prawda? – zapytała niemal bezgłośnie.

Tedros uśmiechnął się, a jego oczy nabrały dawnego blasku.

Po raz pierwszy od powrotu do domu Agata także się uśmiechnęła.

3
Nowe czy stare

Może powinniśmy zamknąć oczy – powiedział Tedros.

– Albo ubrani w piżamy odtańczyć taniec deszczu, śpiewając przy tym Kółko graniaste – burknęła Agata, na której kolanach spał smacznie Rozpruwacz. – Minęła już pora obiadowa i umieram z głodu. Ile razy mamy tego próbować?

– Strasznie cię przepraszam, a mamy coś lepszego do roboty?

Agata popatrzyła na karalucha, który przemknął obok nich, przecisnął się pod zaryglowanymi drzwiami wejściowymi i zniknął.

– Masz rację – powiedziała i zacisnęła powieki.

– Dobra – mruknął Tedros i zamknął oczy. – Raz… dwa… trzy!

Agata zmarszczyła twarz, a Tedros zrobił to samo. Wyciągnęli przed siebie palce wskazujące, jednocześnie zrobili wydech i otworzyli oczy.

Palec żadnego z nich nie zaczął świecić.

Tedros przyjrzał się palcowi Agaty.

– Za bardzo obgryzasz paznokcie.

– Och, na litość boską! Nie dostaniemy się do Puszczy, jeśli nie odzyskamy magii – warknęła i schowała rękę do kieszeni. – Magia reaguje na emocje, tego uczono nas w szkole. Sam to powiedziałeś! Jeśli oboje jednocześnie wypowiemy życzenie, brama powinna się otworzyć…

– Chyba że któreś z nas ma wątpliwości – przypomniał Tedros.

– W takim razie proponuję, żebyś się ich pozbył – prychnęła Agata, wstając. – Spróbujemy rano. Matka nigdy tak późno nie wracała, więc będzie tu lada moment…

– Agato.

Zobaczyła, że Tedros uśmiecha się do niej odrobinę krzywo… tak jakby chciał powiedzieć, że doskonale wie, o czym ona myśli, nawet jeśli stara się to przed nim ze wszystkich sił ukrywać.

– Jesteś sprytniejszy, niż na to wyglądasz – mruknęła i usiadła z powrotem.

– A ty jesteś znana z tego, że nie sądzisz nikogo po pozorach. – Tedros przysunął się bliżej. – Słuchaj, jeśli chcesz się najpierw pożegnać z matką…

– Wtedy tylko zwątpię jeszcze bardziej – wymamrotała Agata. – Czy potrafiłbyś powiedzieć swojej matce, że opuszczasz ją na zawsze?

– Nie mam pojęcia. Moja matka opuściła mnie bez pożegnania – odparł Tedros.

Agata popatrzyła na niego i nagle poczuła się okropnie głupio. Tedros przysunął się bliżej.

– O co chodzi, najdroższa? – zapytał. – Czego tak naprawdę się boisz?

Agata poczuła przypływ paniki i wyrwało jej się coś, czego nie mogła powstrzymać.

– A jeśli to we mnie tkwi problem? – wypaliła. – Za każdym razem, gdy staram się być szczęśliwa, coś idzie nie tak. Najpierw z Sofią, teraz z tobą. Bezustannie myślę o tym, że to nie z nami coś jest nie w porządku… tylko ze mną. Jestem dziewczyną, która psuje każdą opowieść. Jestem dziewczyną, która powinna być sama. Dlatego właśnie boję się opuścić matkę. Co będzie, jeśli nie powinnam być z tobą, Tedrosie? Co będzie, jeśli się okaże, że powinnam zostać tutaj tak jak ona i nigdy nie znaleźć miłości?

Tedros znieruchomiał zaskoczony.

Agata poczuła, że powietrze powoli wraca jej do płuc, jakby ktoś zdjął z jej piersi ciężki głaz.

Książę przesunął palcem po szczelinie między cegłami w podłodze.

– Znamy tylko zakończone baśnie, Agato. A może do każdego Długo i Szczęśliwie potrzeba kilku przymiarek? Pomyśl o tym. Za każdym razem, gdy opuszczałaś Puszczę, próbowałaś wrócić do starego życia. Ale teraz jest inaczej, prawda? Gdy dotrzemy do prawdziwego zakończenia, rozpoczniesz nowe życie ze mną. Będziemy musieli opiekować się królestwem, aż oboje się zestarzejemy i przyjdzie czas, by przekazać koronę. Tak jak zrobił to mój ojciec i jego ojciec, i wszyscy wcześniej.

Agata uświadomiła sobie nagle, jak samolubna i małostkowa była, zatrzymując tutaj swojego księcia.

– Obiecuje – powiedział i ścisnął jej dłoń. – Tym razem będziemy szczęśliwi.

– No dobrze, powiedzmy, że uda nam się wrócić do Akademii Dobra i Zła – ustąpiła. – Jaki mamy plan?

– Oczywiście naprawić wszystko – prychnął Tedros. – Uratujemy Sofię, zabijemy Dyrektora, odzyskamy Eskalibur, uwolnimy pozostałych uczniów, a potem oboje pojedziemy do Kamelotu. W samą porę na moje szesnaste urodziny i koronację. Koniec. – Umilkł na chwilę. – Prawdziwy koniec.

Agata wydała dźwięk pomiędzy kaszlnięciem i kichnięciem.

– No dobrze, Sofia może jechać z nami, jeśli zamierzasz się przy tym upierać – westchnął Tedros.

– Tedrosie, mój ukochany – stwierdziła kwaśno Agata. – Czy uważasz, że możemy tak po prostu wmaszerować przez szkolną bramę i zabić Dyrektora Akademii, zupełnie jakbyśmy poszli do cukierni kupować ptysie?

– Myślę, że kupienie czegokolwiek w cukierni jest w tym momencie o wiele trudniejsze – zauważył Tedros i spojrzał na drzwi zaryglowane na trzy zamki.

Agata odsunęła się i przygotowała się do walki.

– Po pierwsze, Dyrektor Akademii jest wszechpotężnym czarownikiem, którego ostatnio widzieliśmy, jak powrócił do życia, stał się znowu młody i dźgnął cię twoim własnym mieczem. Po drugie, równie dobrze mógł już zabić zawszan i mieć wszystkich po swojej stronie. A po trzecie, nie zapominaj, że będzie miał straże i pułapki, i…

– Merlin zwykł mawiać: „Zamartwianie się nie przybliża do rozwiązania problemu. Powoduje tylko gazy” – Tedros ziewnął.

– Cofam to, że jesteś sprytniejszy, niż na to wyglądasz – jęknęła Agata.

Kot poruszył się i chwiejnie wysunął się z jej ramion, ale najpierw splunął na kolana Tedrosa. Książę trzepnął go, więc Rozpruwacz uciekł, krzywiąc się okropnie do Agaty, żeby pokazać, co myśli o wybranym przez nią życiowym partnerze.

– Kiedyś mnie kochał – powiedziała Agata, obserwując kota przeżuwającego głowę zdechłego kanarka.

– Agato, popatrz na mnie.

– Tedrosie, nie masz nawet swojego miecza, nie wspominając już o planie. Oboje zginiemy.

– Agato, proszę, popatrz na mnie.

Zrobiła to, zaplatając ramiona.

– Nie możesz zaplanować swojej baśni, tak samo jak nie możesz zaplanować, w kim się zakochasz. To właśnie jest tajemnicą baśni – powiedział Tedros. – A nawet gdyby to było możliwe, co za przyjemność żyć w opowieści, jeśli wiesz, jak się zakończy? Wiemy tylko, że Dobro zawsze zwycięża, prawda? Czyli skoro Dobro nie pokonało jeszcze Zła, nasza baśń nie może być zakończona. Gdy tylko wypowiemy życzenie, znajdziemy się z powrotem tam, gdzie nasze miejsce, w pogoni za szczęśliwym zakończeniem. Zaufaj naszej baśni, Agato. Gdy przyjdzie właściwy moment, będziemy wiedzieli, co należy zrobić.

– A co z Sofią? Co będzie, jeśli nam nie przebaczyła?

Tedros zastanawiał się przez chwilę.

– Wszystko, co robiła Sofia, robiła po to, by zbliżyć się do ciebie lub do mnie. Wszyscy popełnialiśmy błędy, to pewne. Ale Dobro czy Zło, chłopak czy dziewczyna, wszyscy troje jesteśmy częścią tej baśni. – Popatrzył prosto na Agatę. – Więc jak Sofia mogłaby być szczęśliwa, jeśli my nie będziemy?

Agata ucichła, świadoma tego, że pogrążony w półmroku pokój z jednej strony łączy ją z księciem, a z drugiej odsuwa ich od siebie.

Dużo wcześniej, nim poznała swoją przyjaciółkę, czytała baśnie z księgarni pana Deauville’a, potajemnie kupowane tuż po otwarciu sklepu, gdy w środku nie było jeszcze nikogo, za pieniądze, które matka dawała jej na słodycze. Rozkoszowała się smakiem przesłania tych książek bardziej niż gorącą czekoladą czy ciastem karmelowym, ponieważ ten sam morał powtarzał się raz za razem: nie potrzebujesz setki prawdziwych miłości, by żyć długo i szczęśliwie… wystarczy jedna. Nie miało znaczenia, że całe miasto nazywa ją dziwadłem, czarownicą czy wampirem. Wiedziała, że jeśli zdoła znaleźć tę jedną osobę, która ją pokocha – to jedno głupie serce – będzie miała wszystko to, co księżniczki z baśni, pomijając tylko koszmarną różową sukienkę, irytujące blond loczki i nieprzytomne z rozmarzenia oczy.

Od kiedy poznała Sofię, to Sofia była tym sercem: przyjaciółką, przy której czuła się normalna i potrzebna, której wyraźnie zależało na niej, chociaż za wszelką cenę starała się to ukrywać. Poprzednio Agata zrobiła wszystko, by mieć pewność, że zostaną razem na zawsze, i nie dopuścić, by przyjaciółka została jej odebrana przez chłopaka… Aż jakimś cudem sama zakochała się w tym chłopaku. Wtedy opowieść powtórzyła się, tylko tym razem to Sofia robiła wszystko, by rozdzielić chłopaka i swoją przyjaciółkę. To był przeklęty trójkąt romantyczny z Sofią, którą za wszelką cenę trzeba było usunąć. W końcu Agata i Tedros pozbyli się jej, zamieniając trójkąt w łączącą ich linię prostą. Książę i księżniczka, w końcu razem, tak jak we wszystkich książkach ukrytych pod jej łóżkiem. Ale teraz, siedząc w ciemności, Agata coraz bardziej czuła się dawną cmentarną dziewczynką i zastanawiała się, czy powód, dla którego tęskni za najlepszą przyjaciółką, nie jest najprostszy z możliwych. A jeśli to nie Sofia nie pozwalała jej być z Tedrosem? A jeśli to dzięki Sofii byli razem?

Bez Sofii nigdy nie otworzyłaby swojego serca.

Bez Sofii nigdy nie nauczyłaby się kochać.

Bez Sofii nie byłoby w ogóle Tedrosa i Agaty.

– Księżniczko? Jaka jest twoja decyzja?

Agata powoli spojrzała na swojego księcia.

– Znajdźmy naszą najlepszą przyjaciółkę.

Tedros, oszołomiony, zamrugał, jego policzki poróżowiały, a jabłko Adama poruszyło się, ale emocje zdławiły słowa. Schował dłoń za plecy.

– Czyli życzymy sobie otworzyć na nowo naszą baśń?

Agata uśmiechnęła się i także ukryła rękę.

– Życzymy sobie na nowo otworzyć naszą baśń.

Tedros zamknął oczy.

– Raz…

– Dwa… – powiedziała Agata, także zamykając oczy.

Jednocześnie zaczerpnęli tchu i wystawili przed siebie palce.

– Trzy…

Drzwi otworzyły się z trzaskiem, a na progu załomotały podkute buciory. Agata zerwała się na równe nogi.

W drzwiach stał strażnik. Zarys jego czarnej peleryny i żelaznej maski z wąskimi szczelinami na oczy były ledwie widoczne w ciemności.

Tedros momentalnie pochwycił Agatę i popchnął ją pod ścianę, a sam złapał nóż do mięsa i wymierzył go w strażnika, zasłaniając swoją księżniczkę własnym ciałem.

– Jeszcze krok, a poderżnę ci gardło! – syknął.

Strażnik zatrzasnął drzwi.

– Schowajcie się oboje! – syknął.

Agata dostrzegła wielkie, brązowe oczy w szczelinach maski.

– Mamo?

– Schowajcie się natychmiast! – skrzeknęła Kallisa, opierając się o drzwi całym ciężarem ciała.

Agata nie była w stanie ruszyć się z miejsca. Próbowała zrozumieć, co właśnie zaszło. Wpatrywała się w matkę noszącą taki sam strój jak miejscy strażnicy, którym wydano rozkaz doprowadzenia jej na egzekucję.

– Nie r-r-r-r-rozumi…

W tym momencie h usłyszała ich… kroki… głosy…

Przewróciła Tedrosa na ziemię. Zaskoczony książę wypuścił nóż, a kiedy zaczął za nim macać, Agata pociągnęła go za sprzączkę u pasa pod łóżko. Tedros przechylił się nad nią i w ostatniej chwili złapał nóż.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Agata obejrzała się i zobaczyła, że Kallisa została pochwycona od tyłu i popchnięta na ścianę przez dwóch strażników.

– Nie! – jęknęła i już chciała skoczyć jej na ratunek, ale Tedros pociągnął ją z powrotem pod łóżko, usiłując jednocześnie lepiej chwycić rękojeść. Dziabnął się ostrzem w rękę, a w następnej chwili Agata odsunęła nóż biodrem. Z przerażeniem patrzyli, jak ślizga się po podłodze i zatrzymuje na obcasie zabłoconego skórzanego buciora. Powoli podnieśli wzrok.

Do domu wszedł wysoki strażnik, spod maski widać było obnażone zęby. Wyciągnął z kieszeni kilka jajek i taczał je po wielkiej dłoni jak szklane kulki.

– Kiedy pierwszy raz zobaczyłem, jak je kradnie, pomyślałem, że może nie ma dość pieniędzy. Za drugim razem pomyślałem, że może zgłodniała. Ale za trzecim razem… – Wypuścił jajka, które rozbiły się u stóp Kallisy – Zacząłem się zastanawiać, dla kogo je kradnie.

Odwrócił się i kopniakiem odsunął łóżko, odsłaniając Tedrosa. Zimne niebieskie oczy strażnika wpatrywały się w księcia.

– Możemy się pojedynkować jak mężczyźni – powiedział groźnie Tedros. – Ale zostawcie w spokoju moją księżniczkę.

Strażnik popatrzył na niego dziwnie… a potem przesunął spojrzenie i jego wzrok stężał, gdy dostrzegł Agatę leżącą na podłodze za Tedrosem. Błyskawicznie odepchnął Tedrosa i nie odrywał oczu od Agaty.

Zadrżała, gdy rozdeptał rozbite jajka i zbliżał się krok po kroku, aż twardy, brudny czubek jego buta wbił się w jej szyję.

Ściągnął maskę.

– Tyle z twojej obietnicy – warknął Stefan.

Klatka przeznaczona była dla jednego więźnia, nie dla trojga, więc Agata musiała stać tuż obok matki, która trzymała w ramionach zwiniętego w kłębek Rozpruwacza, podczas gdy oszołomiony Tedros kucał, przyciskając dłoń do podbitego oka. Agata powiedziała mu wcześniej, żeby nie stawiał oporu, ale Tedros zapewnił ją, że przyszły król Kamelotu może pokonać sześciu uzbrojonych strażników gołymi rękami.

Okazało się, że nie miał racji.

Agata przytrzymała się zardzewiałych krat, starając się złapać równowagę, podczas gdy koń, powożony przez Stefana, ciągnął klatkę przez pociemniały cmentarz. Widziała tłum gromadzący się wokół oświetlonego pochodniami stosu i obserwujący strażników schodzących ze wzgórza przed więźniami.

– To była twoja kara za to, że pozwoliłaś mi uciec, prawda? Starsi kazali ci zostać strażnikiem. – Agata popatrzyła na matkę. – Dlatego nigdy nie przeszukali domu, ponieważ ty byłaś po ich stronie, broniłaś miasta przed własną córką.

Kallisa pobladła na widok odległego stosu i dwóch płonących pochodni zawieszonych na rusztowaniu.

– Gdy ludzie obwiniali ciebie i Sofię o ataki, Starsi wyznaczyli mnie i Stefana na przywódców nowych patroli, odpowiedzialnych za aresztowanie was, gdybyście się ośmieliły wrócić. To był oczywiście test naszej lojalności: mieliśmy uznać własne dzieci za zdrajców i przysiąc, że poślemy je na stos, albo sami spłonąć jako zdrajcy. – Popatrzyła na Agatę. – Różnica między Stefanem a mną jest taka, że on potraktował tę przysięgę poważnie.

– Jak Stefan mógł zdradzić własną córkę? To przecież Starsi oddali Sofię napastnikom. To oni są źli! Dlaczego miałby ich słuchać…

Gdy klatka ze skrzypieniem wjechała na oświetlony blaskiem księżyca rynek, Agata poznała odpowiedź na swoje pytanie. Wdowa Honora i jej dwaj mali synkowie, Kuba i Adam, stali na tyłach rosnącego tłumu i patrzyli, jak Stefan prowadzi więźniów. Agata wiedziała, ile ci chłopcy znaczą dla ojca Sofii. Najwyraźniej kochał ich o wiele bardziej niż córkę. Ale to nie na chłopców Agata zwróciła uwagę, tylko na złotą obrączkę lśniącą na serdecznym palcu Honory.

– Musiał ich słuchać – powiedziała cicho Kallisa. – Ponieważ Starsi kazali Stefanowi wybierać między starą i nową rodziną.

Agata popatrzyła na nią oszołomiona.

– Ja się nimi zajmę – jęknął głos koło nich.

Tedros chwiejnie stanął między Agatą a jej matką, tak że obie musiały się przycisnąć do krat.

– Obudzili we mnie bestię – oznajmił z furią, próbując zamrugać opuchniętym okiem. – Nikt nie tknie nas palcem.

Drzwi klatki otworzyły się. Dwóch strażników zakneblowało Tedrosa brudną szmatą i wyciągnęło na zewnątrz, a potem równie szorstko wyprowadzili Kallisę. Zanim Agata zdążyła w jakikolwiek sposób zareagować, Stefan wskoczył do klatki i sam ją złapał.

– Posłuchaj, Stefanie, Sofia potrzebuje naszej pomocy… – błagała Agata, gdy ciągnął ją przez tłum wrzeszczący na jej widok „wiedźma”, „zdrajczyni” i rzucający w nią zgniłym jedzeniem. – Wiem, że masz nową rodzinę, ale nie możesz się od niej odwrócić…

– Odwrócić się? Myślisz, że się od niej odwróciłem? Od własnego dziecka? – syknął Stefan i pociągnął ją po stopniach na stos w ślad za Tedrosem, który kopał strażników i wydawał stłumione okrzyki. – Obiecałaś mi, Agato. Obiecałaś, że ją uratujesz, a zamiast tego zostawiłaś ją na śmierć. Teraz zobaczysz, jakie to przyjemne.

– Stefanie, nadal możemy ją ocalić! – wypaliła Agata. – Tedros i ja!

– Zawsze myślałem, że pewnego dnia moja córka zostawi cię dla chłopaka – oznajmił Stefan. – Okazało się, że kompletnie się pomyliłem.

Przywiązał ją do stosu długą liną, a strażnicy popchnęli Tedrosa obok niej. Agata czuła żar pochodni płonących nad ich głowami.

– Stefanie, musisz mi uwierzyć! Jesteśmy dla Sofii jedyną nadzieją…

Zakneblował ją czarną szmatą, ale zanim ją zacisnął, Agata zdążyła wziąć jeszcze jeden oddech.

– Jest w rękach Dyrektora Akademii!

Dłonie Stefana znieruchomiały, a jego niebieskie oczy spojrzały na nią, wielkie i szeroko otwarte. Jednak tłum nagle ucichł, a Agata zrozumiała, że jej czas się skończył.

Przybyli Starsi.

4
Wyrok śmierci

Obawiam się, że na stosie jest miejsce tylko na dwie osoby. – Ubrany w szary płaszcz Starszy, spacerujący po szafocie z cylindrem w ręku, uśmiechnął się do Agaty i Tedrosa. Spojrzał szyderczo na Kallisę stojącą przed ogromnym tłumem pomiędzy dwoma młodszymi Starszymi, także ubranymi w szare płaszcze i wysokie czarne cylindry. – Pozwolimy matce popatrzeć, zanim przyjdzie jej kolej – zdecydował, a dwaj Starsi wciągnęli Kallisę w tłum.

Agata zauważyła jeszcze cień Rozpruwacza biegnącego w stronę Cmentarnej Góry z czymś w zębach, co wyglądało jak strzęp pergaminu. Uwięziona na stosie, bezskutecznie walczyła ze sznurami, pocąc się od żaru płonących ponad nią pochodni. Gdyby matka wróciła do domu o sekundę później, ona i Tedros odzyskaliby swoją magię – znaleźliby się daleko w Puszczy, a Kallisa byłaby bezpieczna. Agata przełknęła łzy i znowu się za nią rozejrzała, ale w ciemności tłum wyglądał jak morze cieni. Od kiedy przyszła na świat, nazywali ją czarownicą, uważali, że jej przeznaczeniem jest spłonąć na stosie, a teraz obrócili te słowa w czyn. W pierwszym rzędzie dostrzegła kilkoro dzieci z rumianymi policzkami, gapiących się na Tedrosa i tulących do piersi książki z baśniami niczym talizmany przeciwko chłopcu, który przybył z jednej z nich.

– Nie jesteśmy jednak barbarzyńcami – oznajmił Starszy, odwracając się do więźniów. – Sprawiedliwość zostanie wymierzona tylko wtedy, jeśli została popełniona zbrodnia.

Tłum zaszumiał niecierpliwie, wszyscy chcieli obejrzeć przedstawienie i iść spać.

– Poznajmy naszego gościa z Puszczy – ogłosił Starszy, a jego lśniące oczy padły na Tedrosa. – Jak się nazywasz, chłopcze?

Strażnik zdjął Tedrosowi knebel.

– Tknijcie ją chociaż, a pozabijam was – wybuchnął książę.

Starszy uniósł brwi.

– Ach, rozumiem – powiedział, patrząc na przemian to na Tedrosa, to na Agatę. – Przez dwieście lat ludzie z Puszczy porywali nasze dzieci, rozbijali rodziny i atakowali nasze domy. Przez dwieście lat ludzie z Puszczy przynosili naszym dzieciom tylko strach, ból i cierpienie. A oto ty, który jako pierwszy z nich stajesz przed nami, twierdzisz, że chcesz bronić jednego z nich? Nieprawdopodobny obrót sprawy… – Przyjrzał się temu, jak Tedros patrzy na Agatę, i jego głos złagodniał. – Ale jeśli to prawda, być może ułaskawienie nie jest niemożliwe. Tylko najtwardsze z serc mogłoby się oprzeć młodzieńczej miłości.

Tłum zaczął się burzyć, jakby mieszkańcy Gawaldonu zamienili serca w kamienie, by zemścić się za wszelkie zło, które latami przychodziło z Puszczy. Ale gdy Agata przyjrzała się Starszemu, uśmiech mężczyzny był teraz niemal przyjazny.

– Darujecie nam życie? – zapytał Tedros.

Serce Agaty zaczęło się tłuc mocno, modliła się, żeby książę zdołał ich ocalić.

Starszy dotknął piersi Tedrosa pomarszczoną dłonią. Książę skrzywił się, ponieważ jego rana wciąż była ledwie zabliźniona.

– Powiedz mi, co wiesz o tych, którzy zaatakowali nas, a obiecuję, że cię nie skrzywdzimy.

Agata poczuła, jak żołądek się jej zaciska. Ten ton. Słyszała go już wcześniej. W taki sam sposób Starszy zapewniał Sofię, że będzie bezpieczna przed napastnikami…

A potem zostawił ją na pewną śmierć.

Agata z całej siły przycisnęła pięść do żeber Tedrosa. Cokolwiek zrobi, nie może dać się wciągnąć w tę grę…

– Tedros – oznajmił książę, patrząc na Starszego. – Nazywam się Tedros.

Agata zdrętwiała i szturchnęła go mocniej.

– Skąd znasz naszą najdroższą Agatę, Tedrosie? – dopytywał się Starszy, pochylając się do nich.

– Jest moją księżniczką – oznajmił Tedros i łagodnie ścisnął pięść Agaty. – A niebawem także królową Kamelotu i synową króla Artura, dlatego proponuję, żebyście jak najszybciej nas uwolnili.

Tłum ucichł z niedowierzaniem, a dzieci mocniej przycisnęły do siebie książki. (Rudy Radley popatrzył na Agatę z rozdziawioną gębą. „Straszną posuchę muszą mieć w tej Puszczy” – mruknął).

– Prawdziwy książę! – Starszy cofnął się o krok. Po raz pierwszy wyglądał na zaniepokojonego obecnością Tedrosa, jakby zmuszony był przyznać, że może istnieć świat większy niż jego własny. – Czemu zawdzięczamy taki honor?

Agata wiła się w sznurach, próbując nakłonić Tedrosa, by na nią popatrzył.

– Zabieram ją do mojego zamku w Puszczy – oświadczył Tedros, nie odrywając spojrzenia od Starszego. – Nie stanowimy dla was absolutnie żadnego zagrożenia.

– A jednak zaledwie kilka miesięcy temu zostaliśmy zaatakowani przez napastników z Puszczy – powiedział Starszy, a tłum zaczął hałasować. – Wciąż odbudowujemy domy zniszczone w tych atakach.

– Cóż, ataki się skończyły – odparł Tedros. – Wasze miasto jest już bezpieczne.

Agata wbiła mu obcas w stopę, ale Tedros odsunął ją.

– Doprawdy? Czy wśród książęcych umiejętności jest także jasnowidzenie? – skrzywił się Starszy, a publiczność roześmiała się wraz z nim. – Skąd możesz wiedzieć cokolwiek o tym, co czeka nasze miasto, nie mówiąc już o atakach?

Agata wrzasnęła w knebel, by go powstrzymać.

– Ponieważ to ja je zorganizowałem – odparował Tedros.

Tłum znieruchomiał. Agata zawisła bezwładnie w sznurach.

Starszy popatrzył na Tedrosa… na jego policzki powrócił rumieniec.

– Cóż, dowiedzieliśmy się chyba wszystkiego, co powinniśmy wiedzieć o naszym gościu, nieprawdaż? – Uśmiechnął się drapieżnie do księcia i zszedł z rusztowania, rzucając po drodze Stefanowi złe spojrzenie. – Najpierw zajmij się czarownicą.

Tłum zaczął wrzeszczeć i tłoczyć się bliżej stosu.

Tedros odwrócił się do Agaty i krzyknął:

– Ale przecież on obiecywał!

Starszy z ironicznym uśmiechem na twarzy obejrzał się.

– Każda historia ma jakiś morał, prawda, młody książę? Być może twój jest taki, że jesteś za stary, by wierzyć w baśnie.

Agata czuła, że Tedros oblewa się potem, gdy strażnicy na nowo go zakneblowali. Książę gorączkowo szamotał się w więzach, ale szarpanina sprawiała tylko, że sznury mocniej się zaciskały. Agata walczyła o zaczerpnięcie tchu i rozpaczliwie rozglądała się za matką. Nigdzie jej nie dostrzegła. Odwróciła się do Stefana, ze świadomością, że zaraz umrze.

Stefan nie ruszył się z miejsca i nie odrywał od niej spojrzenia.

– Czy coś jest nie tak, Stefanie? – zapytał Starszy, stojący teraz przed tłumem.

Stefan wciąż patrzył na Agatę.

– A może powinniśmy zastąpić naszych więźniów twoją nową rodziną? – wycedził przez zęby Starszy.

Stefan odwrócił się szybko. W tłumie dostrzegł strażników przytrzymujących Honorę, Kubę i Adama.

Przygryzł wargi, a jego spojrzenie pociemniało. Podszedł do Agaty, ale nie patrzył jej w oczy. Zdjął z rusztowania pochodnię. Agata skuliła się i odruchowo odsunęła od płomienia, oślepiona dymem. Słyszała stłumione krzyki Tedrosa, wrzask tłumu, ale wszystko zagłuszał trzask płomienia syczącego niczym jakiś demoniczny wąż. Z załzawionymi oczami dostrzegła, że pierś Stefana unosi się gwałtownie, jego dłoń trzymająca pochodnię drży, na policzkach wykwitają czerwone plamy.

– Proszę… – jęknęła w knebel.

Stefan wciąż nie mógł na nią patrzeć, a pochodnia w jego dłoni drżała tak mocno, że iskry zaczęły spadać na sukienkę Agaty i wypalać w niej dziury.

– Stefanie… – ostrzegł Starszy złowróżbnym głosem.

Stefan pokiwał głową. Zapadła cisza jak makiem zasiał, gdy pochylił się w kierunku stosu. Uniósł pochodnię do patyków nad głową Agaty, płomienie za moment miały zacząć lizać drewno…

– Weźcie mnie! – Ciszę przeszył rozpaczliwy krzyk Kallisy. – Proszę, Stefanie! Pozwólcie mi umrzeć wraz z nią!

Stefan zamarł, a trzymany przez niego płomień zbliżył się do Agaty tak, że przepalił knebel w jej ustach. Poczuła, że staje jej serce, gdy zastanawiał się przez chwilę, ale potem jego twarz stężała w maskę bez wyrazu.

Cofnął się i odwrócił do Starszego.

– To ostatnie życzenie matki – powiedział z szyderczym prychnięciem. – Przywiążmy ją tutaj razem ze zdradziecką córką i patrzmy, jak z obu schodzi skóra. Zasługują, żeby razem sczeznąć, prawda?

Nawet najbardziej żądni krwi gapie sprawiali wrażenie zmieszanych i czekali na wyrok Starszego.

Starszy zmierzył Stefana wzrokiem i zacisnął wargi w wąską linię.

– Pospiesz się.

– Nie! – skrzeknęła Agata, wypluwając knebel.

Strażnicy wywlekli Kallisę z tłumu i pociągnęli na rusztowanie. Postawili ją obok Agaty, a potem przywiązali liną. Tedros bezsilnie szarpał się w sznurach, tak że jego bicepsy omal nie eksplodowały.

– To wszystko moja wina… – chlipnęła Agata. – To wszystko moja wina…

– Zamknij oczy, kochanie. – Kallisa starała się nie płakać. – To nie potrwa długo.

Agata podniosła wzrok i zobaczyła, że dłoń Stefana nie drży już na pochodni. Upiornie spokojny zbliżył się do nich, a chyboczący płomień dotknął szczap pomiędzy nimi. W końcu spojrzał na Agatę z dziwnym smutkiem w oczach.

– Gdybyś jeszcze, w innym świecie, spotkała moją córkę… powiedz jej, że ją kocham.

– Teraz, Stefanie – rozkazał Starszy.

Skamieniała z przerażenia Agata ścisnęła rękę Tedrosa i przytuliła się do ramienia matki. Zobaczyła, że Stefan patrzy na Kallisę, a jego wargi drżą.

– Tak mi p-p-przykro – wyszeptał.

– Raz już ocaliłeś moje życie, Stefanie – uśmiechnęła się ze smutkiem Kallisa. – Mam wobec ciebie dług.

– N-n-nie mogę. – Stefan zawahał się.

– Musisz – oznajmiła Kallisa twardo.

– TERAZ! – zagrzmiał Starszy.

Z okrzykiem rozpaczy Stefan wyciągnął pochodnię w kierunku Kallisy. Agata wrzasnęła.

W tym momencie Kallisa wyrwała dłoń ze sznurów i strzeliła w pochodnię zielonym promieniem z palca. Ogień zmienił kolor na zielony, odbił się od stosu jak kometa, zrzucił Stefana z rusztowania i otoczył je ścianą zielonych płomieni, zamykając więźniów w środku.

Zanim Agata zdążyła złapać oddech, matka lśniącym palcem uwolniła ją i Tedrosa z więzów. Złapała Agatę i zaczęła mówić, przekrzykując wrzaski Gawaldończyków dobiegające zza ściany ognia:

– Zaklęcie nie wytrzyma długo, więc słuchaj uważnie. Stefan wiedział, kim jestem. Od tej nocy, gdy pobiegłaś za Sofią, mieliśmy plan, jak ocalić was przed Starszymi, gdybyście wróciły. Stefan zrobiłby wszystko, by jego córka była bezpieczna. Ale gdy wróciłaś bez Sofii, Stefan nie miał powodów, by trzymać się planu i narażać nową rodzinę… chyba że doszedłby do wniosku, że jego córka nadal cię potrzebuje. Musisz spłacić dług, jaki mam od dawna wobec niego, Agato. Musisz ocalić Sofię, tak jak Stefan ocalił ciebie. Słyszysz? Nie możesz zawieść. A teraz biegnijcie na Cmentarną Górę tak szybko, jak możecie…

– Jesteś cz-cz-czarownicą – wyjąkała Agata, próbująca odetchnąć głębiej. – Zawsze byłaś czarownicą…

– Grób pomiędzy łabędziami. Tam będzie czekać pomoc – przerwała jej matka. – Musicie znaleźć ten grób, zanim będzie za późno.

Oszołomiony Tedros popatrzył na Agatę, spodziewając się, że będzie wiedziała, o czym mówi jej matka, ale Agata stała jak sparaliżowana i patrzyła w przestrzeń. Tedros odwrócił się do Kallisy.

– Kto? Kto będzie na nas cze…

W tym momencie zobaczył to samo, co jego księżniczka: krąg płomieni przygasał, siła zaklęcia Kallisy już się wyczerpywała. W zielonym blasku ognia Agata dostrzegła leżącego na ziemi ogłuszonego, ale niedraśniętego Stefana. Zaraz potem chmara cieni przeskoczyła przez niego i rzuciła się do rusztowania. Tedros i Agata jednocześnie zobaczyli strażników biegnących przez tłum z włóczniami.

Kallisa wzięła twarz Agaty w dłonie.

– Nie oglądaj się, Agato. – Pocałowała mocno córkę w czoło. – Cokolwiek zrobisz, obiecaj, że nie będziesz się oglądać.

Z okrzykiem przerażenia Agata złapała matkę za rękę, ale książę pociągnął ją na krawędź rusztowania, dalej od szarżujących strażników. Objął Agatę ramieniem i razem z nią zeskoczył z szafotu. Agata odwróciła się, chcąc pociągnąć matkę, której rękę z całej siły ściskała.

Kallisa uśmiechnęła się do Agaty w blasku gasnącego ognia i wypuściła jej dłoń.

Agata spadła na ziemię, wykręcając sobie kostkę. Tedros pomógł jej wstać i razem pobiegli w ciemności do bramy miasta.

– Nie… Nie mogę jej zostawić… – wychrypiała i spróbowała mu się wyrwać.

– Nie oglądaj się, sama ci to powiedziała. – Tedros nie wypuszczał jej ręki. – Zaufaj swojej matce, Agato. Jest czarownicą, i to bardzo potężną. To my w tym momencie potrzebujemy pomocy.

Agata usłyszała krzyki strażników i pozwoliła, by Tedros popchnął ją do przodu. Kuśtykając za nim, nie odrywała wzroku od Cmentarnej Góry. Nie oglądaj się – błagała samą siebie, a Tedros ściskał jej dłoń jak imadło. Nie oglądaj się…

Obejrzała się i zobaczyła trzech strażników, którzy przedarli się przez gasnącą ścianę ognia. Ich włócznie miały zaraz przeszyć matkę. Kallisa nie ruszyła się z miejsca.

– Co ona wyprawia? – zadławiła się Agata i zamarła ze zgrozy.

– Agato, nie! – krzyknął Tedros.

Agata wyrwała mu się i zaczęła biec w przeciwną stronę.

– CO TY ROBISZ…

– Zabić ją! – krzyknął z oddali głos Starszego.

Kallisa uniosła ręce.

Strażnicy zaatakowali. Kalissa upadła.

– NIE! – wrzasnęła Agata tak, że niemal straciła głos. Padła na kolana u stóp Cmentarnej Góry. Jej oczy zakryła mgła, a serce zamarło. Widziała tylko rozmazane cienie kłębiące się ponad jej matką wśród gasnących płomieni niczym armia ciemności tłumiąca ostatnie iskierki światła.

– Pozwoliła im… – wyszeptała Agata. – Pozwoliła im się zabić.

Stopniowo, powoli, zaczęła czuć wilgoć ziemi na kolanach, a odrętwienie zastąpiło ostre ukłucie bólu – raniąca jak sztylet myśl, że nie ma już rodziny… że matka opuściła ją… że dopilnowała, by Agata nie miała już po co wracać do domu. Skuliła się i zaszlochała z wściekłości. Zwykli ludzie nie mogli się przecież mierzyć z czarownicą. Mogła rzucić kolejne zaklęcie! Mogła rozerwać ich na strzępy! Agata płakała i płakała, aż zaczęła słyszeć coś między urywanymi oddechami… ktoś szeptał jej imię…

Spojrzała na stojącego nad nią chłopca z opuchniętym okiem, pięknego i przerażonego, i przez moment widziała w nim tylko nieznajomego. Dopiero potem zauważyła, że jego kolana się uginają, i zrozumiała, że książę stara się jej coś powiedzieć. Tedros powoli wyciągnął drżący palec nad jej głową. Agata odwróciła się.

Od rynku biegło w ich stronę sześciu strażników uzbrojonych w pochodnie i włócznie.

– Musimy uciekać, Agato – wychrypiał Tedros. – Musimy natychmiast uciekać.

Agata nie ruszyła się, wciąż półprzytomna.

– Jak mogła im pozwolić…

– Żeby cię uratować – oznajmił książę, nie odrywając wzroku od zbliżających się napastników. – Wszystko, co zrobiła, wszystko to, co zrobili twoja matka i ojciec Sofii, by ocalić nam życie, pójdzie na marne, jeśli natychmiast się nie ruszymy.

Agata spojrzała w jego wilgotne oczy i nagle zrozumiała. Matka nie chciała, żeby Agata z nią zostawała. Matka nie chciała, żeby Agata wracała do Gawaldonu. Chciała, żeby Agata uratowała swoją przyjaciółkę… znalazła szczęście u boku księcia… porzuciła ten świat dla lepszego, dla tego za siedmioma górami.

Ponieważ jej szczęśliwe zakończenie nie znajdowało się tutaj. Nigdy go tutaj nie było.

Jej matka umarła, by ją uwolnić.

Nie możesz zawieść.

Musiała znaleźć prawdziwe zakończenie swojej baśni.

Musiała uciekać.

Popatrzyła na biegnących w ich stronę strażników, których włócznie lśniły w blasku pochodni i furia wezbrała w jej krwi, zapłonęła w mięśniach. Nic jej już nie zatrzymywało. Zerwała się i pognała pod górę.

– Chodź! Zgubimy ich między grobami!

Wpadli przez przerdzewiałą bramę cmentarną pomiędzy mroczne morze grobów. Nawet w całkowitej ciemności Agata znała tu każdy kamień i lawirowała między nagrobkami jak zwinna wiewiórka, podczas gdy Tedros wpadał na nie i klął tak okropnie, że nawet cmentarne robaki uciekały.

Jego księżniczka, dysząc ciężko, prowadziła go w głąb cmentarza. Starsi odebrali jej rodzinę. Nie zabiorą także jej księcia.

– Grób pomiędzy łabędziami – wysapał Tedros biegnący za nią. – Powiedziała, że tam będzie czekać pomoc…

– Łabędziami? – wybuchnęła Agata. – W Gawaldonie nie ma łabędzi!

Tedros obejrzał się w dół zbocza i zobaczył pędzących w ich stronę strażników z pochodniami.

– Trzydzieści sekund, Agato! Mamy trzydzieści sekund!

Agata przyglądała się nagrobkom, tablicom i obeliskom w poszukiwaniu łabędzia.

– Nie wiem nawet, czego szukam!

– Dwadzieścia sekund! – zabrzmiał głos Tedrosa.

Nie widziała już nawet swojego księcia. Okręciła się i desperacko spróbowała uspokoić myśli. Jedyne ptaki, jakie widywała w Gawaldonie, to były kaczki w kolorze smogu oraz tłuste gołębie. Nigdy nie widziała prawdziwego łabędzia, a już na pewno nie na Cmentarnej Górze…

Serce Agaty zabiło szybciej.

Widziała już przecież łabędzie, prawda? Łabędzie były herbem Akademii Dobra i Zła: jeden czarny, drugi biały… reprezentowały równowagę pomiędzy dwoma Dyrektorami… Dobrym i Złym bratem…

Jeśli Kallisa była czarownicą, wiedziała o Dobrym i Złym łabędziu. Agata uświadomiła sobie, że dlatego właśnie jej matka tyle wiedziała o szkole. Musiała ją widzieć …

– Dziesięć sekund! – krzyknął Tedros.

Agata zamknęła oczy i postarała się skoncentrować, chociaż skronie jej pulsowały bólem.

Łabędzie… szkoła… Stefan…

Ocaliłeś moje życie – szepnęła do niego Kallisa.

Co miała na myśli? Jeśli Kallisę i Stefana łączyła wspólna przeszłość, może łabędzie były związane z czymś, co było pomostem między jej matką a ojcem Sofii… Coś, co stanowiło pomost… A może ktoś?

Serce Agaty zamarło, otworzyła szybko oczy.

Bez namysłu zerwała się do biegu.

– Co jest? – wrzasnął Tedros, kiedy zobaczył, że jej cień znika w głębi cmentarza, w pobliżu domu na szczycie góry.

– Tutaj! To tutaj!

Tedros pobiegł za nią, chociaż ledwie widział w ciemnościach znikającą sylwetkę. Obejrzał się i zobaczył zastęp cieni wbiegających przez cmentarną bramę. Padł na ziemię za wysokim nagrobkiem, a kiedy ostrożnie wyjrzał, zobaczył, że strażnicy oświetlają pochodniami kolejne alejki cmentarne. Znowu przypadł do ziemi.

– Tu jest gorzej niż w Puszczy – wyrzęził, pełzając między płytami w stronę Agaty. – Znaaaacznie gorzej…

W tym momencie zobaczył ją, przykucniętą w ostatniej alejce, niemal tuż koło domu. Poślizgnął się i usiadł koło niej.

– Zaraz tu będą!

– Matka Sofii. To właśnie ich łączyło – powiedziała Agata, przytrzymująca wystającą z ziemi płytę nagrobną, na której wyryto słowa Kochająca żona i matka. Dwa mniejsze, pokryte ziemią kamienie nagrobne, jeden jaśniejszy, drugi ciemniejszy, stały po bokach jak dwa skrzydła. – Zanim urodziła się Sofia, nie mogła mieć dzieci. Urodzili się jej dwaj chłopcy, obaj martwi.

Przesunęła dłonią po jaśniejszym z dwóch dziecięcych nagrobków, zgarniając z niego brud. Tedros otworzył szeroko oczy, gdy palce Agaty oczyściły kamień i odsłoniły małego czarnego łabędzia wyrytego na bezimiennym grobie. Natychmiast zerwał mech z ciemniejszego nagrobka i odsłonił wyrytego w kamieniu białego łabędzia. Popatrzyli na większy grób wznoszący się pomiędzy dwoma łabędziami.

– Gdy matka Sofii nie mogła mieć dzieci, radziła się mojej matki jako lekarki. Sofia powiedziała mi o tym – przypomniała sobie Agata. – To wszystko musi mieć jakiś związek. Matka Sofii… moja matka czarownica… dług, jaki miała wobec Stefana… Nie wiem jak, ale to na pewno jest powiązane.

Nad ich głowami zalśnił blask pochodni.

Agata i Tedros przylgnęli do ziemi i obejrzeli się – strażników dzieliło od nich już tylko pięć alejek.

– Znaleźliśmy łabędzie… znaleźliśmy grób… – W głosie Tedrosa patrzącego na największy nagrobek zabrzmiało przerażenie. – Gdzie ta pomoc?!

Agata potrząsnęła głową.

– Nie pokonamy strażników bez magii, Tedrosie! Musimy wypowiedzieć życzenie.

Książę przełknął ślinę.

– Życzymy sobie kontynuacji naszej baśni na trzy. Ręka za plecami… – urwał.

Jego palec już świecił złotem.

Agata popatrzyła na swój, lśniący niemal identycznym odcieniem.

– Pomyślałaś życzenie? – zapytał Tedros.

Agata potrząsnęła głową.