Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest w tej książce niezamierzone i przypadkowe.

Projekt okładki

Dawid Bołdys

Redakcja, redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Marketing

Anna Jeziorska

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I, Chorzów 2020

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: LIBER SA

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@liber.pl

www.liber.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2019

tekst © Marcin Mortka

ISBN 978-83-7835-800-8

Michałowi, który jest Skinnerem.

Narzucony przez popkulturę wizerunek diabła czy demona jest tak groteskowy, że  aż nie do  przyjęcia. Ciekawe, czy  ktokolwiek zdaje sobie sprawę z  tego, że współczesne diabły i  demony wyglądają zupełnie inaczej niż nam się wydaje. I,  co  gorsza, są już dawno wśród nas.

anonim

Nonstead to nie jest złe miejsce.

Skądże znowu.

Nazywam się Rawlings i spędziłem tu całe życie, więc wiem, co mówię. No, może nie było to jakieś szczególnie imponujące życie. Każdy „high flyer” z Nowego Jorku czy Filadelfii wyśmiałby mnie od góry do dołu, oczywiście pod warunkiem, że najpierw by mnie zauważył. A takich jak ja się nie zauważa. Kto zwraca uwagę na kierowców autobusów, sprzedawców w sklepach całodobowych, kelnerki w przydrożnych barach czy bibliotekarki? Cóż, rejestruje się ich obecność ze względu na czynność, którą wykonują, czy raczej czynność, dla której istnieją. Zakłada się również, że przynależą do tego samego gatunku co my, mają imię, nazwisko i numer polisy ubezpieczeniowej, a do tego jakąś tam pasję, tandetne życie rodzinne i miejsce zamieszkania. Bywa też, że ocenia się ich pod kątem zamożności, głównie dla poprawy własnego samopoczucia. „Ha, wiedzie mi się lepiej niż temu czarnuchowi!”.

Tak, wszystkich tych ludzi zauważa się dopiero wtedy, kiedy zaczyna ich brakować lub kiedy coś spieprzą. W przeciwnym razie stanowią tylko szare, jałowe, bezpłciowe tło coraz szybszego życia. Myślę, że dzielą się na tych, którzy nienawidzą swej pozycji i tych, którzy się do niej przyzwyczaili. Mało jest takich, jak ja.

Takich, którzy lubią ową anonimowość, którzy ją cenią, kochają, ba, tarzają się w niej.

Kocham być anonimowy.

Dzięki temu mogę robić to, co naprawdę uwielbiam.

Rozdział pierwszy

Łomotanie stawało się coraz głośniejsze, aż wreszcie Nathan odczuł drgania na kierownicy. Wtedy zrozumiał.

– Jasna cholera – wycedził przez zęby i z pokorą zjechał na pobocze, po czym wyłączył silnik. Cmoknęły otwierane drzwi, stuknęły o asfalt podeszwy ciężkich butów. Nathan uklęknął przy prawej przedniej oponie, pomacał sflaczałą, pomarszczoną gumę.

Z rezygnacją wyprostował się i odruchowo zapalił papierosa. Ostry dym zmieszał się z wilgotnym oddechem lasu. Nathan spojrzał z niechęcią na czarne pnie sosen wznoszące się ku szaremu niebu i ledwie widoczne pasma mgły snujące się między nimi niczym duchy, a potem znów na drogę. Tuż przed zakrętem stał znak „Nonstead 6 mil”.

– Przejechałem dwieście pieprzonych mil z Nowego Jorku, a na ostatniej prostej pęka pieprzona opona. – Zaciągnął się mocno i ze złością rozdeptał ledwie napoczętego papierosa na ziemi. – W środku pieprzonego lasu!

Ostatnie słowa niemalże wywrzeszczał, ale zignorował go zarówno mokry las, jak i niebieski wrangler, nieruchomy i obojętny. Nathan zaklął raz jeszcze i otworzył bagażnik samochodu, by wśród kartonów i toreb turystycznych poszukać lewarka. Sam nigdy nie zmieniał koła w samochodzie, ale widział to wystarczająco wiele razy na filmie, by wiedzieć, że to konieczne.

– I koło – powiedział do siebie. – Kurwa, czy w tym samochodzie jest koło zapasowe?

Minęła chwila, nim przypomniał sobie okrągłe wybrzuszenie na drzwiach bagażnika.

Już miał powrócić do poszukiwań lewara, gdy przerwał mu skrzek z wnętrza pojazdu.

Radio. Uruchomiło się radio.

– Co? – Nathan odruchowo wsunął dłoń do kieszeni kurtki, gdzie posłuszny staremu nawykowi wsunął kluczyki. Nie znał się na samochodach – ba, nie miał o nich pojęcia! – ale wiedział, że po wyjęciu kluczyków ze stacyjki NIC nie ma prawa się włączyć.

Najwidoczniej w lesie sześć mil od Nonstead radio rządziło się nieco innymi prawami.

– …nie całkiem posrany dzień? – słowa wyrwały się z sekwencji trzasków. Jakiś DJ trajkotał nerwowo, jakby bał się, że nie zdąży wszystkiego powiedzieć. – Wszyscy mamy szczęście… biście wielkie szczęście, że… tak cudownym jak Nostead z jego…

Nathan znieruchomiał. Oddychał płytko w obawie, że każdy odgłos, nawet najcichszy, zakłóci ów dziwaczny, niepojęty wywód. Wyczuwał, że to ważne, a po plecach przemykały mu dreszcze.

– Potrzebujesz pomocy?

Wyprostował się tak gwałtownie, że rąbnął tyłem głowy o ramę drzwi bagażnika. Odwrócił się z sercem bijącym jak szalone.

W pierwszej chwili pomyślał, że człowiek, który przed nim stanął zjawił się znikąd. Przez przerażony umysł przemknęło mu wspomnienie historii o UFO – spowite mrokiem zakamarki lasu, chaotyczne fale radiowe, osobliwi przybysze – dopiero potem dostrzegł starego forda mustanga na poboczu. Zauważył też, że nieznajomy jest słusznego wzrostu, na sobie ma przybrudzone ogrodniczki, wytartą koszulę flanelową z podwiniętymi rękawami, a na głowie czapkę z logo Cat.

„Na Obcego raczej nie wygląda” – spróbował zadrwić w duchu, ale niespecjalnie się powiodło.

– Pomocy potrzeba? – spytał niedoszły Obcy.

– T-tak… – bąknął Nathan. – Chyba tak. Pękła mi chyba opona i właśnie szukałem… To nie jest mój samochód i…

– Kapuję. – Nieznajomy podszedł i sprawnie odpiął koło zapasowe z komory na tylnych drzwiach. Potem wrócił do mustanga, otworzył bagażnik i wyjął lewar oraz klucz. Bez słowa zdjął kołpak, nałożył klucz na śrubę i poluzował ją kopnięciem. To samo zrobił przy pozostałych, a potem wsunął lewarek w odpowiednie miejsce pod podwozie i zaczął pompować. Wrangler posłusznie zaczął się podnosić.

Obcy pracował w ciszy z niewytłumaczalną zawziętością. Nathan spojrzał na jego masywne przedramiona, brudne dłonie i paznokcie oraz nogawki, mokre na kolanach od klęczenia na asfalcie, i niespodziewanie poczuł zażenowanie. Dyskretnie zdjął elegancką ramoneskę i wrzucił ją na tylne siedzenie, po czym uklęknął obok, ciesząc się w duchu, że brudzi drogie dżinsy.

– Mogę ci jakoś pomóc? – zapytał.

– Nie – odparł tamten. – To robota dla jednej osoby.

– Słuchaj, dzięki, że się zatrzymałeś – ciągnął Nathan, czując się coraz bardziej niezręcznie. – Nigdy jeszcze nie byłem w takiej sytuacji i…

– Zdarza się. – Nieznajomy uznał, że wrangler znalazł się na odpowiedniej wysokości, przysunął się bliżej opony i zaczął odkręcać śruby. – Nigdzie nie jest napisane, że trzeba znać się na wszystkim. Założę się, że nie dałbym sobie rady z żadną sprawą, którymi ty się zajmujesz w Nowym Jorku.

– Skąd wiesz, że jestem z Nowego Jorku? – zdziwił się Nathan.

– Jeśli chciałeś to ukryć, trzeba było odkręcić tablice rejestracyjne. – W głosie obcego po raz pierwszy zabrzmiało rozbawienie.

Ostatnia nakrętka puściła. Obcy złapał koło i zdjął je bez wysiłku, po czym dźwignął się i poszedł na tył samochodu, by wyjąć zapasowe.

– Dokąd się wybierasz? – Wsunął koło na miejsce.

– Cóż, tutaj – odparł Nathan.

– Do Nonstead? – zdziwił się obcy. Zdjął czapkę, przetarł czoło – włosy miał jasne, lekko kręcone – i założył ją z powrotem.

– Pewnie brzmi to dziwnie. – Nathan przygryzł wargę. – Młody koleś, najwyraźniej nadziany, w wypacykowanym SUV-ie, który nigdy nie zjechał z głównej drogi, w kurtce prosto ze sklepu dla harleyowców z kryzysem wieku średniego, opuszcza Nowy Jork i jedzie do…

– Dziury? – przerwał mu obcy. Klucz błysnął w jego dłoniach.

– No, nie chciałem cię urazić. Byłem już kiedyś w Nonstead i zdaję sobie sprawę…

– Daruj sobie. – Tamten machnął ręką. – Mam w dupie, co sądzisz o Nonstead i to, co cię tu przywiodło. To dziura i w sumie… No, nawet dałoby się tu żyć… Zresztą, co to ma za znaczenie. Mówisz, że już tu kiedyś byłeś?

– Tak, właściwie przejazdem. Zatrzymałem się w tym moteliku Railey’s z dziewczyną.

– Rayleigh’s… – Tamten się uśmiechnął. – A więc dobrych parę lat temu. I wróciłeś. Ciekawe.

– Co jest w tym takiego ciekawego? – Nathan zmrużył oczy.

– Nic, właściwie nic. Masz kupę rzeczy z tyłu. Chcesz tu zostać?

– Słuchaj, nie żeby to była jakaś wielka tajemnica, ale naprawdę nie rozumiem, skąd tyle pytań.

– Znikąd, wyluzuj. – Nieznajomy dźwignął się i dobrze wycelowanym kopniakiem dopchnął śrubę. – W takich dziurach rzadko się widuje obcych. Cholera, zapomniałem się przedstawić. Skinner.

Wyciągnął mocną, spracowaną dłoń. Nathan uścisnął ją najmocniej jak umiał.

– Wayne – powiedział. – Wayne Wobson.

***

Podświadomie oczekiwał, że Nonstead będzie wyglądać dokładnie tak, jak przed paroma laty, kiedy zatrzymał się tu z Fionną. W istocie, wszystko w pierwszej chwili zdawało się to potwierdzać. Knajpa z wielkim parkingiem dla ciężarówek, gdzie on i Fiona wrzucili majątek do szafy grającej. W warsztacie samochodowym ten sam zardzewiały dystrybutor paliwa, chyba jeszcze z czasów Wielkiego Kryzysu, który Fiona starała się uruchomić po pijanemu. Biały dom pośród drzew, który usiłowali odnaleźć, ale pogubili się wśród ścieżek i skończyli, kochając się na pniu wielkiego jesionu. Niewielki supermarket, gdzie kupowali piwo i kanapki z mięsem. Drewniany most, na którym całowali się w deszczu.

A potem pojawiły się pierwsze zgrzyty, niczym czarne plamy nagryzmolone długopisem na starej cennej fotografii.

Jak choćby Rayleigh’s.

Natan nie mógł uwierzyć własnym oczom. Zjechał na wybetonowany parking, teraz spękany i porośnięty chwastami, odruchowo zaciągnął ręczny i przez długą chwilę wpatrywał się w wiszące na zawiasie drzwi i roztrzaskany neon nad nimi, w płytę pilśniową w miejscu okna recepcji, w złuszczoną farbę na ścianach, w roztrzaskane szyby. Nathan odniósł wrażenie, że coś – jakaś przemożna siła – wyssała z motelu wszelkie życie, kolory, emocje i pozostawiła pustą bezużyteczną skorupę.

Z otworu ciemniejącego w sponiewieranych drzwiach do pokoju numer 6 wychynął psi łeb, rozczochrany i wynędzniały. Coś w ślepiach, coś zaskakująco złego i nieprzyjaznego sprawiło, że dłoń Nathana opadła na dźwignię zmiany biegów. Wrangler potoczył się do tyłu, zawrócił, podskoczył na nierówności i wolno popełznął w stronę głównej drogi.

Wtedy zadzwonił telefon.

– Telefon? Jasna cholera, gdzie ja go… – Nathan poklepał się po kieszeni i uświadomił sobie, że zostawił go w kurtce, którą rzucił na tylne siedzenie. Odwrócił się, by po nią sięgnąć…

Przeszywający pisk. Huk. Syk wypełniających się poduszek powietrznych.

– Kurwa mać! – wrzasnął. Któraś z poduszek pękła z ogłuszającym trzaskiem, poparzyła go w rękę, ale nawet tego nie zauważył. Wypadł na zewnątrz i ujrzał starego odrapanego plymoutha. Zderzak wranglera wbił się weń, roztrzaskał reflektor i przeorał blachę nadkola. Kobieta za kierownicą usiłowała się wydostać.

Nathan w okamgnieniu doskoczył do drzwi, rozwarł je na oścież, złapał kobietę i wywlókł, nie zważając na jej krzyki.

– Nic się pani nie stało!? – zawołał oszołomiony. – Odejdźmy lepiej, bo…

– Bo co? – Kobieta wyrwała łokieć z jego uścisku. – Człowieku, na mózg ci padło? Filmów się, kurwa, naoglądałeś za dużo, czy co?

– Co? – Nathan zamrugał, przytomniejąc. W szeroko rozwartych oczach kobiety widział nie lęk, ale gęstniejącą złość. Instynktownie cofnął się o krok. – Ja bardzo panią przepraszam. Telefon mi zadzwonił i, cholera, nawet na drogę nie spojrzałem. Naprawdę…

– Dobra, dobra. – Kobieta machnęła dłonią i dmuchnięciem usunęła falujący lok z czoła. Patrzyła wysoko nad ramieniem Nathana. – Nie róbmy zamieszania, nic się takiego nie stało.

– Jeśli chce pani zadzwonić na policję…

– Powiedziałam już, że nie potrzebujemy zamieszania. Zresztą śpieszę się, a te dranie… – W jej głosie niespodziewanie pojawił się jad. Po raz pierwszy spojrzała na Nathana, marszcząc brwi.

– Czy ja już gdzieś pana nie widziałam? – zapytała.

Nathan oprzytomniał na tyle, że jego wzrok zaczął rejestrować kolejne, coraz subtelniejsze cechy jej wyglądu – delikatne zmarszczki wokół podkrążonych oczu, siwe pasma w falujących włosach, szarość cery – ale pytanie przerwało kilkusekundową zadumę.

– Chyba nie – rzucił sucho i sięgnął do tylnej kieszeni, skąd wyciągnął zmiętą wizytówkę. – Proszę. Zapewne będzie się pani chciała zobaczyć z ubezpieczycielem. Niech oszacuje szkodę i zadzwoni do mnie, a pokryjemy ją z mojej polisy.

– W porządku – stwierdziła. Ręka, którą ujęła wizytówkę, miała ogryzione paznokcie. – W porządku. Zrobi pan coś jeszcze dla mnie, panie… Eee… Wobson?

– Jasne.

– Niech pan cofnie to terenowe pudło. Muszę ruszyć.

***

Agent nieruchomości wyglądał dokładnie tak, jak sobie go Nathan wyobrażał. Był mało atrakcyjnym, otyłym mężczyzną z coraz większą łysiną, próbującym ukryć zmęczenie życiem pod sztucznym, zawodowym uśmiechem i przenikliwym zapachem wody kolońskiej. Kiedyś Nathan gardził takimi ludźmi. Dzisiaj im zazdrościł.

Stał przed domem i rozmawiał przez telefon komórkowy. Na widok podjeżdżającego wranglera przerwał rozmowę i wsunął aparat do kieszeni udającej markową marynarki, po czym ruszył w stronę Nathana z wyciągniętą dłonią.

– Miło mi wreszcie pana poznać, panie Wobson. – Rozpromienił się, gdy Nathan wysiadł z samochodu. – Jestem Thomas McIntyre, witamy w Nonstead. Proszę wybaczyć, że niepokoiłem pana telefonami, ale musiałem mieć pewność, że pan dojedzie. Takie dzisiaj urwanie głowy, wie pan, jak to w sezonie.

– Nie wiem – burknął Nathan, uścisnąwszy dłoń, miękką i spoconą, jak się spodziewał. Nie wiedzieć czemu postanowił nagle odegrać rolę nadętego mieszczucha. – Przejdźmy do konkretów.

– Naturalnie. – McIntyre zatarł dłonie w geście równie stereotypowym, co obrzydliwym. – Pozwolę sobie rozpocząć od krótkiej historii tego domu. Otóż…

– Niech pan sobie daruje. – Nathan spojrzał na trapezoidalną bryłę. Słońce opadało coraz niżej i dom skrył się w cieniach, jego urok niespodziewanie zgasł. – Widziałem zdjęcia w Internecie, czytałem opis, wszystko wiem. Podpiszmy umowę i miejmy to już z głowy.

– Ależ tak, oczywiście, oczywiście. – McIntyre poprowadził go na ganek. Nathan skrzywił się i zapalił papierosa.

– Będzie pan miał tu ciszę i spokój. – Handlarz pstryknął włącznikiem i drewniany ganek zalało żółte światło pojedynczej żarówki nad drzwiami. Na ściany wypełzły cienie posępne i groźne. McIntyre zdawał się tego nie zauważać, wyciągnął pęk kluczy z kieszeni i zaczął dopasowywać właściwy do zamka. – Bywa, że młodzież przyjeżdża nad jezioro… – machnął ręką w kierunku tafli jeziora, przebłyskującej między drzewami – …ale nigdy nie zostają długo… O, właściwy klucz.

– Dzięki Bogu – mruknął Nathan, mało zainteresowany paplaniem agenta nieruchomości.

McIntyre otworzył drzwi.

– Proszę bardzo, niech pan wejdzie!

W środku ponure wrażenie prysło. Panele zaskrzypiały nieśmiało pod butami Nathana, owionął go delikatny, subtelny zapach drewna. Minął niewielką kuchenkę, pomysłowo zainstalowaną w korytarzyku, i już znalazł się w zaskakująco przestronnym salonie. Wzdłuż ścian ciągnęły się puste półki na książki, po prawej przedzielone kominkiem, po lewej rozcięte schodami. Za przeszkloną ścianą otwierał się widok na las i jezioro, teraz tonące w półmroku. Wszystko się zgadzało z fotografiami z Internetu – stylowy kominek, skórzana kanapa, nawet fotel z rozłożoną przed nim, najwyraźniej zapomnianą, skórą jelenia.

Nathan odetchnął kilkakrotnie.

– Ten dom jest na sprzedaż? – zapytał niespodziewanie.

McIntyre zatrzepotał powiekami.

– Cóż, wszystko jest do dogadania… – zaczął ze sztucznym entuzjazmem, który miał ukryć niepewność.

– Dobra, nieważne, na razie nieważne – rzucił Nathan. – Niech pan daje umowę. Zapłacę za trzy miesiące z góry, a potem się zobaczy.

– Tak, tak. Wie pan, zimę mamy tu dość łagodną, ale niektórzy klienci nie przepadają za ogrzewaniem drewnem. Płaszcz wodny to moim zdaniem znakomite rozwiązanie i gdyby…

– Mogę zapłacić gotówką?

– Gotówką? – McIntyre znów zamrugał. – Za trzy miesiące z góry? To wyjdzie znaczna kwota, a prawda jest taka, że…

– Niech się pan nie boi. – Nathan wydął lekko wargi. – Nie jestem płatnym mordercą ani człowiekiem mafii. Nie będzie miał pan przeze mnie kłopotów, po prostu zaistniały pewne okoliczności, dla których wolę nie ujawniać numeru konta.

„A zatem personaliów” – wyczytał w oczach wahającego się agenta.

– Rozumiem jednakże, że obrót gotówką pociąga za sobą konieczność uiszczenia pewnej opłaty manipulacyjnej – ciągnął Nathan, nie dając sobie przerwać. – Oczywiście jestem i na to przygotowany.

Ledwie zauważalny blask chciwości w oczach McIntyre’a natychmiast przegnał wszelkie ślady niepewności.

Jakieś dwadzieścia minut później zamruczał cicho silnik nissana i agent odjechał w stronę głównej drogi. Nathan zbiegł po trzeszczących drewnianych schodkach i otworzył tylne drzwi wranglera, aby wyciągnąć obie torby turystyczne. Gdy wracał, promienie zachodzącego słońca, być może już ostatnie tego dnia, przebijały się między drzewami. Dom wyglądał teraz czarująco i Nathan mimowolnie się uśmiechnął.

Potem dostrzegł niewielki koci łebek na gzymsie i uśmiechnął się jeszcze szerzej.

W tym momencie zadzwonił jego telefon.

– Słucham – rzucił do słuchawki, nie patrząc na ekran.

– Dobry wieczór, tu Anna Craig – usłyszał kobiecy głos.

– Kto taki?

– Anna Craig. Chyba nie zdążyłam się panu przedstawić. Mieliśmy dzisiaj stłuczkę.

– Aha. – Poczuł, jak jego dobry nastrój wyparowuje. – Dzwoni pani w sprawie polisy?

– Co? Tak, w sprawie polisy. Ach, zresztą, niech to szlag, nie umiem kłamać. Możemy poruszyć kwestię polisy, jeśli pan tego chce, ale nie w tej sprawie dzwonię.

– A w jakiej?

– Muszę z panem porozmawiać.

– O czym, jeśli można wiedzieć?

– Cóż, wydaje mi się, że może mi pan pomóc. A jeśli nie mnie, to przynajmniej mojej córce.

– Wybaczy pani, ale to chyba jakaś pomy…

– Nie, to nie pomyłka. Wiem, kim pan naprawdę jest.

Nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, serio. Chyba wtedy, gdy mojej żonie odbiło.

Nie było nam dane się dorobić, wiedziałem o tym od samego początku. Byliśmy skazani na typową prowincjonalną egzystencję bez szans na cokolwiek, co mogłoby uczynić ją szczególną. Wady wzroku i postawy oraz podejrzenie o cukrzycę wykluczyły służbę w Wietnamie, ku mojej cichej uldze zresztą. Nie było szans na spadek po bogatym wujku, bo nikogo takiego w mojej rodzinie nie było, a dom został przejęty przez bank krótko po śmierci ojca. Okazało się, że nieborak zaciągnął ciut za duży kredyt hipoteczny. Nie grałem w baseball, nie miałem ani talentów biznesowych, ani ciągotek politycznych, więc nie mogłem stać się kimś ważnym w rodzimym miasteczku. Nawet chciałem przez jakiś czas zostać policjantem, ale to też nie miało szans powodzenia. Nie przepadam za konfrontacjami, a to przeszkadza w pracy gliniarza.

Moja żona miała na imię Elisabeth. Piękne, dumne imię, na wyrost przyklejone do płochej, niewyraźnej dziewczyny o lichych włosach i chudej twarzy, pierwszej i jak się później okazało jedynej, która przespała się ze mną na tylnym siedzeniu samochodu. Pasowaliśmy do siebie jak ulał. Nieśmiała i rozkojarzona, nie umiała się wypowiedzieć na żaden temat, ledwie skończyła high school. Przez pierwsze trzy lata po ślubie czekaliśmy, aż wykituje jej matka i zostawi nam mieszkanie. Fakt, wtedy się jeszcze starałem. Rzuciłem robotę magazyniera w Maddie’s, przez moment pracowałem w walcowni u starego Geoffreya, a w weekendy sprzedawałem lizaki i lody na meczach Thorsów. Próbowałem zostać kimś więcej. Po długo wyczekiwanej, wytęsknionej wręcz śmierci mamuśki, próbowałem jeszcze mocniej, ale wnet odkryłem, że wyczerpałem już wszystkie możliwości, jakie podrzucił mi los. Okres Elisabeth był równie regularny, oczywisty i rozczarowujący jak miesięcznik „Voice of Nonstead”.

Pogodziłem się z tym po kolejnych trzech latach. Potem przestało mi zależeć.

Na wszystkim.

W moim dodge’u zepsuła się skrzynia biegów. Nie naprawiłem jej już, nie chciało mi się. Nie sprzedawałem lizaków na meczach, wróciłem do Maddie’s, bo było tam mniej roboty. Nie chciało mi się, naprawdę. A im mniej mi się chciało, tym bardziej Elisabeth się wściekała. W ramach redukcji etatów straciła posadę sekretarki w miejscowej szkole i nie znalazła już później pracy. Wypełniała więc sobie życie telewizją, jedzeniem i pomstowaniem na życie, i na mnie. Niewątpliwie właśnie z jakiegoś życiowego serialu zaczerpnęła pomysł, by co piątek urządzać mi awanturę i kazać spać w salonie na kanapie. A ja się zgadzałem.

Bo czemu nie?

Na kanapie było mi wygodniej. Nie musiałem brać prysznica, co na tym etapie życia robiłem i tak tylko dla świętego spokoju. Nikt mi nie truł dupy żalami do późna w nocy, a za to mogłem oglądać telewizję. W razie potrzeby mogłem też ją pogłośnić na tyle, by nie słyszeć chlipania z sypialni. A gdy zasypiałem…

Cóż, nie mogę do tej pory oprzeć się wrażeniu, że jakiś anioł stróż, opiekun zagubionych sierot tego świata, Święty Mikołaj dla ubogich, podsyłał mi wówczas jakiś prezent na pocieszenie. Mieliśmy w salonie duże okno i czasami, gdy nad Nonstead nie było chmur, zasypiałem wpatrzony w migoczące tęsknie gwiazdy. Bywało, że tuż przed zaśnięciem ogarniała mnie jakaś wizja, tak barwna, że aż trudna do ogarnięcia. Bywało, że we śnie pojawiała się uśmiechnięta buzia widzianej za dnia dziewczyny.

To chyba wtedy tak naprawdę zacząłem marzyć.

Choć nigdy, przenigdy nie uwierzyłbym, co w ten sposób osiągnę.