Natalia Kulpińska

Odnaleźć przeznaczenie

Jesteś moim przeznaczeniem...

© Natalia Kulpińska, 2020

Hanka po piekle, które przeżyła z byłym mężem, nadal wierzy, że los się w końcu do nie uśmiechnie. Czy odnajdzie miłość swojego życia? Czy przewrotny los znów z nią nie zacznie igrać?

ISBN 978-83-8189-896-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Hanka

— Idziemy do domu! — zimny ton głosu Piotra, zmroził momentalnie jej krew w żyłach. Spojrzeniem gdyby mógł, uśmierciłby jej znajomego w sekundę. Furia aż kipiała z jego błękitnych oczu, a źrenice niebezpiecznie się powiększyły.

— Nie szarp jej, koleś! — znajomy Hanki nie rozumiał, co się właśnie wydarzyło. Patrzył się to na nią, to na Piotra, szukając jakiejkolwiek odpowiedzi.- Czemu mu na to pozwalasz? — Dziewczyna jednak tylko spuściła smutno wzrok i nie odezwała się ani słowem. Było jej po prostu cholernie wstyd. Jak jej mąż mógł robić takie przedstawienie w miejscu publicznym!

— Nie wtrącaj się i odpierdol się od mojej żony. Jest moja, rozumiesz? — Krzysiek nie rozumiał nic z tej irracjonalnej sceny. Jeszcze przed chwilą rozmawiał sobie normalnie ze starą znajomą, którą spotkał zupełnie przypadkowo na ulicy.

— Hanka, do cholery, nie daj się mu tak traktować. Zostaw ją! — Krzysiek nie odpuszczał, choć wiedział, że ta awantura zaczyna skupiać coraz więcej wścibskich spojrzeń. Nie mógł jednak pozwolić, by w jego obecności ktoś tak traktował kobietę.

— Przepraszam Krzysiek- Hance oczy zaszły łzami. Miała wrażenie, że wszyscy w kawiarni ich bacznie obserwują i oceniają.- Nie wtrącaj się, to nasza sprawa. Wszystko jest porządku.

— Gówno, a nie w porządku! Tylko zwykłe zero traktuje tak kobiety.

— Coś ty, kurwa, powiedział? — oczy Piotra jeszcze bardziej zapłonęły gniewem.

— Dobrze słyszałeś, śmiec… — nie zdążył dokończyć, bo Piotr powalił go jednym ciosem w twarz na ziemię.

— Sam jesteś śmieciem. A wy na co się gapicie? — zwrócił się do przerażonych ludzi w kawiarni, którzy tak samo jak oszołomiony Krzysiek, nie wiedzieli, co się właśnie wydarzyło.

— Zajmijcie się dalej swoim nudnym życiem i niech was za bardzo nie interesuje życie innych. Idziemy! — szarpnął swoją przerażoną żonę za ramię i na siłę wyciągnął na zewnątrz.- Koniec przedstawienia!

Hanka odwróciła się jeszcze przez ramię, by zobaczyć, czy z Krzyśkiem wszystko porządku. Ktoś akurat pomagał mu wstać. Jej znajomy wycierał krew, która spływała mu z nosa i kręcił z dezaprobatą głową. Dziewczyna znów powtórzyła po cichu: Boże, ale wstyd. Powiedziała to jednak głośniej niż zakładała i Piotr wszystko usłyszał.

— Uważasz, że przynoszę ci wstyd? — chwycił ją mocno za brodę i zacisnął palce.

— Piotr, to boli- wyszeptała przez zaciśnięte usta.

— Nieposłuszeństwo ma boleć. To ty przynosisz mi wstyd. Moja własna żona migdali się publicznie z jakimś gachem! — warknął na nią, jednocześnie odpychając ją od siebie. Policzki pulsowały jej od jego silnego uścisku. W oczach zagnieździły się nieznośne łzy, które teraz zaczęły mocno szczypać. Marzyła, żeby być już w domu, żeby obcy ludzie nie patrzyli. Czuła na sobie spojrzenia przechodniów na ulicy. Niemalże słyszała jak ją osądzają. Nikt jednak nie reagował. Każdy po ciuchu zezwalał, żeby jej mąż, co chwilę ją upokarzał.

— Ja z nim tylko rozmawiałam, nic więcej. Nigdy bym cię nie zdradziła przecież.

— Oczywiście, że nie, bo od razu bym cię zabił. Wbij to sobie do tego swojego pustego łba. Jesteś moja! I nie waż się nigdy więcej rozmawiać z jakimkolwiek facetem poza mną. Jak się dowiem, że jakikolwiek frajer choćby uśmiechnie się do ciebie na ulicy, dostaniesz taką nauczkę, którą zapamiętasz do końca życia.

— Piotr, przecież nie mam wpływu na to, kto się do mnie odezwie czy uśmiechnie. Popadasz w jakąś paranoję. Twoja zazdrość jest już tak chorobliwa, że aż staje się niebezpieczna.

— To kobiety prowokują facetów do tego by do niej zagadać. Nie kuś ich wzrokiem, to nie podejmą żadnej interakcji. A najlepiej w ogóle nie wychodź z domu. Żeby ci głupie pomysły nie przychodziły do głowy.

— Nie możesz więzić mnie w domu.- wiedziała doskonale, że był do tego zdolny i przeraziła się nie na żarty.

— Haha! Jesteś moja, mogę zrobić z tobą wszystko. Pamiętasz? Masz uczynić wszystko aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe.

Przez całą drogę do domu nie odezwał się już ani słowem. Jego zaciśnięta szczęka, która co chwilę lekko drgała, zdradzała jego gniew. Po wejściu do domu spojrzała na niego i zobaczyła jego oczy, które toczyła furia. Źrenice wciąż miał tak rozszerzone, że nie było niemal widać tęczówki. Wówczas uderzył ją po raz pierwszy. Jej cudowny, idealny mężczyzna nagle okazał się być zwykłym bydlakiem. Ona tylko rozmawiała. Wcześniej też zdarzało się jej rozmawiać z innymi mężczyznami, ale fakt, nigdy bez niego. Zawsze był gdzieś obok. Płakała długo. Mąż na początku nie przyszedł jej przeprosić. Nie okazał skruchy. Poczuła się wówczas tak strasznie samotna. Po jakimś czasie otrząsnęła się z pierwszej traumy i postanowiła rzucić to w niepamięć. Przestraszyła się jego reakcji, ale nie mogła tak po prostu odejść. Tłumaczyła sobie, że to był pierwszy i ostatni raz. Nigdy wcześniej mu się to nie zdarzyło, więc dlaczego miałby zrobić to po raz drugi.

Gotowała właśnie obiad, gdy w progu kuchni stanął Piotr z wielkim bukietem kwiatów.

— Gniewasz się jeszcze na mnie za tamten incydent?

— Incydent? Bicie i upokarzanie żony nazywasz incydentem? — krew w niej zawrzała z gniewu i bezsilności.

— Nic na to nie poradzę, że jestem o ciebie taki zazdrosny. Powinnaś się cieszyć i być wdzięczna, że masz tak kochającego męża.

— Nie możesz bić każdego faceta z którym rozmawiam.

— Jeśli to będzie konieczne…

— Nie kończ!

— Dobrze, postaram się opanować moją zazdrość. Przepraszam.- mówiąc to wręczył jej kwaty, które cały czas trzymał w ręce.

— Są piękne, ale jeśli myślisz, że zwykły bukiet kwiatów załatwi sprawę, to się mylisz.

Miała już odejść, gdy jego silna dłoń złapała ją za łokieć i mocno się na nim zacinęła.

— Ty niewdzięczna szmato! To ja się staram, płaszczę się przez tobą, żeby poprawić ci humor, a ty się tak odwdzięczasz?

Wyrwał jej kwiaty z ręki, boleśnie raniąc jej dłonie i cisnął nimi o podłogę. Kobieta syknęła z bólu. Kolce róży porozdzierały jej delikatną skórę. Krew zaczęła kapać na jej stopy i na płytki w kuchni.

— Piotr, co w ciebie wstąpiło? Nigdy taki nie byłeś.- Chwyciła ręcznik papierowy i próbowała zatamować krwotok.

— Masz zakaz wychodzenia z domu, zakaz rozmów z kimkolwiek. Jeśli się dowiem, że złamałaś zasady, tak ci wpierdolę, że sama siebie w lustrze nie poznasz.

Piotr odizolował ją od świata. Nie mogła wyjść z mieszkania. Nie miała już przyjaciół. Spotykali się tylko z jego znajomymi. I tylko wtedy, kiedy on pozwolił i miał dobry humor. A prawie nigdy go nie miał, więc głównie siedzieli w domu, a w zasadzie, to ona siedziała. Do tego zaczął nadużywać alkoholu. Wychodził wcześnie, wracał bardzo późno, cuchnąc wódą i papierosami.

Zaczęła zazdrościć dziewczynom w jej wieku, że mogą wychodzić na dyskoteki, podrywać nieznanych facetów, żyć jak normalni ludzie. Zachciało bawić się jej w dom i dorosłość. Z żalem musiała przyznać, że biorąc ślub w wieku niespełna dwudziestu lat, zbytnio się pospieszyła. Teraz zbiera żniwo swoich głupkowatych decyzji.

Podobno po burzy zawsze wychodzi słońce. U niej prognozy pogodowe na najbliższy czas były niezmienne. W jej sercu zapanowała sroga zima. Nie było nikogo, kto mógłby skruszyć ten cholerny lód. Jej mąż co rusz dokładał kolejne warstwy i skutecznie obniżał temperaturę jej uczuć.

Czuła, że nie ma wyjścia z tej patowej sytuacji w którą się sama z gracją słonicy wpakowała.

I pomyśleć, że jeszcze niedawno była pogodną, pełną optymizmu dziewczyną. Swoją energią mogłaby obdarować pół miasta. Piotra poznała w liceum. Był jej pierwszą, prawdziwą miłość. Oszalała kompletnie na jego punkcie. Motyle w brzuchu, mocniejsze bicie serca, gdy tylko go zobaczyła. Była taka dumna, że spośród tylu ładnych dziewczyn, wybrał właśnie ją. Starszy o dwa lata. Wówczas wydawało się jej, że był nieziemsko przystojny. Ubzdurała sobie, że wszyscy jej go zazdrościli. Chodziła dumna jak paw. Jej koleżanki nie mogły sobie nikogo znaleźć, a ona miała JEGO. Dla osoby z małej miejscowości, to było jak złapanie Pana Boga za nogi. Czego można chcieć więcej w tym wieku? U niej na wsi nie mogła liczyć na znalezienie jakiegokolwiek faceta. Piotr mieszkał w mieście. Miał samochód. Mało kto mógł sobie pozwolić na auto. Nie zastanawiała się skąd miał na nie pieniądze. Nie było to dla niej wówczas ważne. Zwariowała na jego punkcie.

To był najlepszy czas w jej życiu. Tak przynajmniej uważała. Wyrwała się z rodzinnego domu do innego miasta. Nie czuła na sobie kontroli rodziców. Poczuła się taka dorosła. Czerpała pełnymi garściami z tego, co akurat wtedy dawał jej los. Zachłysnęła się innym życiem. Poznawała nowe osoby. Czuła, że żyje. Było to tak bardzo odmienne od tego, co robiła do tej pory. Imponował jej. Wprowadzał ją w ten cały magiczny świat dorosłych. Przy nim pierwszy raz wypiła alkohol na imprezie. Zapaliła pierwszego papierosa, później pierwszego skręta. Czuła się już nie dziewczyną, a pełnoprawną kobietą. Patrzyła na swoich rówieśników z góry i nie zauważała tego, że coraz bardziej się od wszystkich oddala. Nikt jej nie lubił, bo widzieli ją jedynie przez pryzmat jej chłopaka, którego uważali za co najmniej dziwnego i niebezpiecznego. Nie wzbudzał zaufania. Ba! Większość bała się mu wchodzić w drogę. Nie raz ktoś dostał łomot tylko za to, że się źle na niego spojrzał. Najgorzej było, gdy ktoś próbował się przystawiać do Hanki. Wówczas wstępował w niego diabeł. Był gotowy za nią zabić. Podobało jej się to. Uważała, że jest to dowód jego miłości. Miała swojego rycerza, który zawsze był gotów o nią walczyć. Dla niej był zawsze czuły i szarmancki. Obsypywał ją komplementami, prezentami. Dbał o nią. Czuła się przy nim bezpieczna.

Nie zauważała, że coraz bardziej oddalała się też od rodziców. Nie potrzebowała ich wówczas. Ich nudne gadki, że to nie jest chłopak dla niej, odbierała jako zrzędzenie starszych ludzi. Przestała ich kompletnie słuchać. Nie zdawała sobie sprawy jak bardzo ich rani. Po szkole dorabiała sobie w różnych miejscach, żeby być jak najbardziej niezależna finansowo. Zagubiła się w tym wszystkim. Nie była już tą samą dziewczyną, co kiedyś. Powoli znikała gdzieś jej pogoda ducha. Chodziła wiecznie nerwowa. Piotr bardzo często wpadał w tarapaty z powodu swojego zachowania.

Rodzice wiele razy prosili ją, aby go zostawiła. Była zła na nich, jak mogą tak źle o nim mówić. Przecież był to najcudowniejszy facet pod słońcem. Była jego księżniczką. Nie widziała nic niepokojącego w jego zachowaniu. W swoim też nie. Stawała się coraz bardziej niedostępna. Na każde zwrócenie jej uwagi reagowała gniewem. Nie raz jej wizyta w domu rodzinnym kończyła się wielką awanturą i w efekcie końcowym trzaśnięciem drzwiami i tygodniowym milczeniem.

Tłumaczył jej wówczas, że rodzice zapomnieli już, co to znaczy być młodym. Mówił, że jest dorosła i nie mogą jej mówić, co ma robić. Słuchała go. Był jej autorytetem. Tyle potrafił, tyle wiedział. Był zaradny. Zawsze miał jakieś pieniądze. Nigdy jej niczego nie brakowało. Nie pytała się skąd ma tyle kasy. Nie obchodziło ją to. Chłopaki w jej wieku w większości byli zależni od swoich rodziców, albo pracowali w McDonald’s. On chodził z wiecznie wypchanym portfelem. Miała wszystko co chciała. Wyjazdy na wakacje, wykwintne kolacje i prezenty.

Ich miłość przetrwała liceum. Zaraz po szkole oświadczył się jej, a ona te oświadczyny przyjęła. Pękała z dumy, że jako pierwsza z jej znajomych wychodzi za mąż. Czuła się bardziej dorosła od nich. Stwierdziła, że nie potrzebne są jej te wszystkie głupie imprezy. To było takie dziecinne. Ona zakładała prawdziwą, dorosłą rodzinę. Była lepsza od nich. Bardziej dojrzała.

Początki małżeństwa były cudowne. Zawsze marzyła o prawdziwym domu. I w końcu go miała. Choć słowo w końcu w ustach dwudziestoletniej dziewczyny brzmiały komicznie. Okazało się, że gdy Piotr wyprowadził się od swoich rodziców, to wcale nie ma tak dużo pieniędzy. Dopadła ich brutalna rzeczywistość, ale było już za późno by przyznać się do błędu. Musieli oboje znaleźć jakąś stałą pracę, by mieć z czego żyć. Nie zarabiali z mężem dużo, ale stać ich było na wynajęcie małego dwupokojowego mieszkania.

Rodzice, gdy dowiedzieli się, że chcą się pobrać, grozili, że nie pojawią się na ceremonii. Ostatecznie przyszli, bo nie chcieli robić przykrości swojej córce. Hance i tak było bardzo przykro, że po takim czasie wciąż nie chcą zaakceptować jej wyboru. Nie raz przepłakała całą noc, bo nie mogła pojąć dlaczego najważniejsze dla niej osoby nie potrafiły zrozumieć, że jest po prostu szczęśliwa. Jak oni mogli robić jej takie świństwo i reagować tak bardzo negatywnie.

Któregoś dnia ojciec powiedział jej, że zawsze będą ją kochać, czego by nie zrobiła i zawsze przyjdą jej z pomocą, ale żeby nie zmuszała ich, aby na siłę polubili Piotra. Dla nich był to zły człowiek, który sprowadził ich córkę na bardzo niebezpieczną drogę.

Zdenerwowało ją to strasznie. Wyszła z domu i trzasnęła drzwiami. Te słowa nabrały sensu dopiero teraz.

Kobieta głośno westchnęła, a po policzku spłynęła pierwsza łza, zwiastująca zbliżającą się fontannę rozpaczy.

Coraz bardziej zaczynała rozumieć, że rodzice mieli rację od początku. Bała się powiedzieć im prawdę. Oni jednak czuli, że dzieje się coś strasznego. Któregoś dnia ojciec, martwiąc się, że Hanka ich nie odwiedza, przyjechał do niej. Nie wytrzymała i opowiedziała mu o wszystkim. Powiedział, że ma natychmiast wracać do domu, ale nie wyobrażała sobie jak ma zostawić swojego męża. Uważała się za lojalną żonę i nie mogła tak po prostu odejść. Przecież mu przysięgała, że na dobre i na złe. U nich w rodzinie nigdy nie było rozwodów. Nie chciała stać się plamą na ich honorze. Postanowiła wytrzymać. Ciągle wierzyła, że może to przejściowy kryzys, że jej mąż się opamięta. A poza tym, najzwyczajniej w świecie się go bała. Był zdolny do wszystkiego. Mógł skrzywdzić i ją i jej bliskich.

Od tamtej pory rodzice byli jej jedynym oparciem. Ojciec nie mogąc patrzeć, jak jego córka jest krzywdzona, postanowił się rozmówić z Piotrem. Powiedział mu, że wie o wszystkim i jak nie da jej rozwodu, to zgłosi sprawę na policję. Straszył, że go zniszczy, że nie pozwoli by jego ukochane dziecko żyło w takim piekle. Piotr wyśmiał go w twarz i powiedział, że taki stary cap gówno może mu zrobić. Hanka nigdy nie dowiedziała się o tej rozmowie.

Następnego dnia jej rodzice jadąc na zakupy do sąsiedniego miasta, mieli wypadek. Z niewyjaśnionych przyczyn zjechali na sąsiedni pas i zderzyli się czołowo z tirem. Zginęli na miejscu. Policja po jakimś czasie umorzyła sprawę. Uznali, że był to nieszczęśliwy wypadek. Sugerowali, że być może Hanki ojciec zasłabł lub zasnął za kierownicą. I tak oto jedyna jej nadzieja i sens życia umarła razem z nimi. Została zupełnie sama z mężem tyranem.

Dom po rodzicach mąż kazał sprzedać. Pieniądze wpłacił rzekomo na ich konto oszczędnościowe. Zawsze grzecznie robiła, co kazał. Nie chciała się spotkać z jego gniewem. Sprzeciw bardzo bolał. Była jego marionetką, workiem treningowym i darmową panią do towarzystwa. Tak się czuła. Uważała się za kompletne zero. W dodatku przestała o siebie dbać, wyglądała okropnie. Zresztą Piotr nie pozwalał jej się malować, ani za ładnie ubierać. Chodziła ubrana w stare ciuchy. Im bardziej workowate tym lepiej. Miała zakaz pokazywania swojej figury. Nie wiedziała tylko, kto miał ją zobaczyć, bo cały czas siedziała jak niewolnica zamknięta w czterech ścianach.

Nadszedł czas, że Piotr zaczął dużo lepiej zarabiać. Pomogły mu w tym pieniądze po sprzedaży domu po teściach. Założył swoją firmę, która rozrastała się w zastraszającym tempie. Ona jednak nie miała dostępu do jego pieniędzy. Dawno już kazał się jej zwolnić z pracy. Jak twierdził, żeby jej się jakieś głupoty nie trzymały. Miał na myśli romans z klientami czy kolegami z biura. Zawsze podejrzewał ją o romans. Z każdym. Nie ważne czy był to facet żonaty, ksiądz czy gej. Każdy był potencjalnym zagrożeniem, które należało eliminować.

Hanka pracowała jako menager w potężnej firmie transportowej. Była bardzo dobrym pracownikiem i w niedalekiej przyszłości miała dostać nawet awans. Piotr zawsze twierdził, że pewnie dawała dupy komu trzeba, dlatego piastowała takie wysokie stanowisko. Według niego tak młoda osoba jak ona, świeżo po szkole, nie mogła sama z siebie tak wysoko zajść. Prawdą było jednak to, że była niezwykle zdolną i pracowitą osobą. Praca była jej ostoją, ucieczką przed życiem codziennym. Oddawała się jej w całości, dlatego odnosiła sukcesy.

Jeśli już mowa była o zdradzie, to nie ona zdradzała Piotra, tylko on ją. Na początku tylko go o to podejrzewała, ale gdy któregoś dnia wrócił z firmowej imprezy pachnący kobiecymi perfumami, miała już pewność. Gdy spał pijany, sprawdziła jego telefon. Nigdy wcześniej tego nie robiła i czuła się z tym okropnie, ale było to silniejsze od niej. Kilka dni wcześniej podejrzała jego PIN do odblokowania telefonu. Odkryła wówczas mnóstwo czułych SMS. Mąż obiecywał w nich, że się rozwiedzie. Że żona jest dla niego nikim. Że nawet jej nie kocha. Zapytała go rano, co to ma znaczyć. W odpowiedzi dostała potężny cios w twarz. Gdy upadła na podłogę, mąż zaczął ją przepraszać. Obiecał, że zerwie z kochanką. Że tylko ona się liczy. Znów uwierzyła. Tysięczny już raz. Musiała mu wierzyć. Nie miała wyjścia. Bez niego nie poradziłaby sobie. Nie miała nic, a on o tym doskonale wiedział. Pracował latami na to, by ją ubezwłasnowolnić. Złamał ją od środka na tyle, że nie potrafiła funkcjonować bez niego na żadnej płaszczyźnie życia. Zawsze potrzebowała jego potwierdzenia. Do niego należało ostatnie zdanie we wszystkim.

Oczywiście kochanki nie zostawił. Nie chciał jednak, aby Hanka od niego odeszła. Gdy mu raz zagroziła rozstaniem, powiedział, że ją zabije, jeśli tylko spróbuje przekroczyć próg ich domu. Co miała zrobić? Bez pieniędzy. Bez znajomych. Bez jakiejkolwiek perspektywy. Ozuta z godności i pewności siebie. Trwała przy swoim kacie i z dnia na dzień traciła nadzieję na jakąkolwiek zmianę. Pogodziła sie z tym, że jej życie będzie już tak wyglądać do końca. Chyba, że wcześniej się załamie i popełni samobójstwo. Nie raz już stała w łazience nad umywalką, z nożem na nadgarstku. Wyła z bezsilności, bo nie miała na tyle odwagi, by to wszystko zakończyć raz na zawsze. Nie miała na nic odwagi. Była tchórzem. Pieprzonym tchórzem, który nie potrafi zawalczyć o swoje życie. Nie raz oglądała filmiki motywacyjne na You Tubie. Znała je na pamięć. Hasła i slogany wirowały w jej głowie i zdawały się krzyczeć: „Kto jak nie ty?”. „Kiedy jak nie teraz?. „To jest twoje życie, od ciebie zależy jak będzie wyglądać”. „Żyj! Teraz!” Tylko jak do cholery miała to zrobić? Jak?! Codziennie toczyła w sobie wewnętrzną walkę. Jej serce rozkazywało zostać, rozum krzyczał, żeby uciekać jak najszybciej. Ile razy w głowie planowała swoją ucieczkę. Niestety zawsze w tych wizjach Piotr ją odnajdował i zabijał. Bała się tego. Pomimo, że miała podłe życie, to kochała je. Nie przebywanie z psychopatą, ale sam fakt, że dostała swoją szansę, by być tu na ziemi. Miała świadomość, że strasznie ten dar marnuje, ale nie umiała tego zmienić. Tak bardzo kochała żyć, że godziła się nawet na byle jakie życie, ale żeby po prostu było.

rozdział 1

Około północy zadzwonił jej telefon. Była sama. Mąż jak zwykle pod pretekstem imprezy służbowej, najprawdopodobniej gził się gdzieś z kochanką. Jak zwykle pijany. Zawsze zdradzał ją po pijaku. Może próbował tym zagłuszyć resztki sumienia. O ile w jego przypadku istniało coś tak przyziemnego jak sumienie. Pił bardzo dużo i praktycznie codziennie. Miała to w dupie, co robi i z kim. Pozwalała mu na wszystko, byle by tylko nie bił. O nic nie pytała. Robiła wszystko, co każe. Zmuszała się, gdy chciał się z nią kochać. Na szczęście odbywało się to sporadycznie i tylko wtedy, gdy akurat któraś z jego kochanek mu odmówiła lub gdy zorientowała się z jakim facetem ma do czynienia i czmychała czym prędzej w siną dal.

Odór alkoholu i papierosów doprowadzał ja do mdłości. Niestety gdyby mu odmówiła, uznałby, że go zdradza. Czuła się przez to brudna. Zawsze po seksie z nim długo stała pod prysznicem i szorowała swoją skórę aż do czerwoności. Brzydziła się siebie. Nienawidziła siebie, jego i tego całego pieprzonego świata. Nocami wyła w poduszkę z bezsilności. W dzień zakładała maskę szczęśliwej żony. Jej życie straciło sens. Nie była już człowiekiem. Była robotem. Nie pochwalała siebie za to, ale wciąż nie widziała dla siebie wyjścia z tej sytuacji. Miała odejść? Gdzie? Na ulicę? Do przytułku? Teoretycznie wiedziała, że jeśli zgłosiłaby się gdzieś ze swoim problemem, to ktoś by jej pomógł, ale wiedziała też, że Piotr by jej tego nie darował. Jego groźby powtarzane bardzo często, wryły się w jej świadomość i niczym małe diabliki złośliwie wierciły się jej w głowie, gdy tylko podświadomie pomyślała o ucieczce.

— Siema Stary, jestem już na lotnisku, gdzie ty do cholery jesteś? — Ledwo po naciśnięciu zielonej słuchawki w głośniku telefonu wybrzmiał zdenerwowany męski głos.

— Przepraszam, ale to chyba jakaś pomyłka. Z kim pan chciał rozmawiać? — Zwykle ucinała szybko takie rozmowy. Z wiadomych względów. Mąż nie uwierzyłby, że to zwykła pomyłka. Oskarżyłby ją od razu o romansowanie. Tym razem było jednak inaczej. Nie wiedzieć czemu, chciała kontynuować ten dialog. Być może po prostu potrzebowała pogadać z kimś. Nawet jeśli ma być to tylko zwykła, uprzejma i krótka wymiana zdań. Tak dawno nikogo nowego nie poznała. Nie pamięta już kiedy mogła swobodnie z kimś porozmawiać. Teraz, gdy jej męża nie było, mogła chociaż przez chwilę być znów sobą. Miała ogromną potrzebę kontaktu z ludźmi. Uwielbiała ludzi. Uwielbiała poznawać nowe osoby. Tak było kiedyś. Teraz było to niemożliwe. Tak bardzo pragnęła choć przez chwilę czuć się jak dziewczyna w jej wieku.

— O kurczę, przepraszam! Musiała nastąpić jakaś pomyłka. Albo kolega źle mi zapisał numer na kartce, ciągle je zmienia. Numery zmienia, nie kartki.- Zaśmiał się nieznajomy- Na pewno panią obudziłem! Przepraszam.- wyraźnie się zmieszał.

— Na szczęście dla pana nie spałam, więc nic się nie stało. Nie musi pan przepraszać. Zdarza się najlepszym.- odpowiedziała niezwykle miłym i łagodnym tonem, że wręcz dało się usłyszeć jak po drugiej stronie słuchawki rozmówcy spadł potężny kamień z serca.

— Już jakieś pół godziny temu wylądowałem na lotnisku. Czekam już dłuższą chwilę na kolegę, który notorycznie się spóźnia wszędzie. Stąd to moje zniecierpliwienie. Nie wiem po co panią tym zanudzam.

— Słaby z niego kolega skoro każe panu tak marznąć.-

nie wiedzieć czemu cała ta sytuacja wprowadziła ją w cudowny nastrój. Ta niespodziewana nocna pomyłka strasznie poprawiła jej humor. Przez moment poczuła się normalnie. Spodobał jej się głos osoby, z którą rozmawiała. Miał w sobie nutkę tajemniczości i był niezwykle seksowny. Głęboki, męski ton głosu i męskie perfumy, to na Hankę zawsze działało jak afrodyzjak. Zrobiło jej się ciepło na sercu. Uśmiechnęła się sama do siebie, bo uświadomiła sobie, że to jej nieszczęsne serce jeszcze bije, że nie umarło całkiem z rozpaczy. Nie zamieniło się w kamień. Przez te wszystkie lata Piotr skutecznie zabijał ją, ale nie to, co ma w sercu. Chęć prawdziwej miłości. I właśnie w tym momencie poczuła jakąś tajemniczą moc w sobie. Nie rozumiała czym to jest spowodowane. Bo przecież nie zwykłą, omyłkową rozmową przez telefon. Poczuła, że może zawalczyć o siebie i o swoje szczęście. Nie może pozwolić, by jej życie się zmarnowało. Wyglądało to tak, jakby nagle te wszystkie filmy motywacyjne do niej dotarły i uderzyły z siłą kuli armatniej.

— Jest tam pani? — musiała najwidoczniej zamyślić się na dłuższą chwilę.

— Tak, tak. Jestem.- ocknęła się z rozmyślań. Nie chciała kończyć tej rozmowy. Pragnęła choć jeszcze przez chwilę poudawać normalność.

— Czyżby nocne koszmary nie dawały pani spać?

— Każdy ma pod łóżkiem jakiegoś swojego małego potwora, który wychodzi od czasu do czasu i straszy- Ona miała nie tylko pod łóżkiem. Niekoniecznie wyimaginowanego. Czasem nawet z nią sypiał.

— Ja tam swojego przegoniłem i pani też radzę.

— Mój się mnie nie chce słuchać, ani się mnie nie boi — zaśmiała się pierwszy raz od bardzo dawna. Był to jednak niezwykle smutny śmiech, który jej rozmówca ewidentnie wyczuł.

— W takim razie potrzebny jest rycerz na białym koniu, który przegoni złą bestię.

— Obawiam się, że ta bestia jest nie do pokonania. Zbyt zła i zbyt przebiegła. A książęta niestety istnieją tylko w bajkach- jej głos nagle posmutniał. Nie uszło to uwadze jej rozmówcy.

— Czy powiedziałem coś nie tak? Pani głos brzmi tak strasznie smutno teraz- mężczyzna zmartwił się, że może nie potrzebnie zaczynał tą durną gadkę.

— Nic się nie stało. Jest pan bardzo miły i bardzo fajnie się z panem rozmawia, ale obawiam się, że musze już kończyć- tak naprawdę chciała, żeby ta rozmowa trwała i trwała. Potrzebowała jej. Potrzebowała namiastki normalnego życia. W myślach błagała, żeby nie dał się tak łatwo spławić.

— Ach rozumiem. Czyli woli pani towarzystwo potwora spod łóżka niż moje? Szkoda.

— Nie wolę. Pan jest bardziej rozmowny i ma pan niezwykle przyjemny głos.- uśmiechnęła się na swoje wyobrażenie o nim. Palcami ciągle miętoliła róg kołdry.

— Czyli jednak wygrywam w rankingu i jestem na przedostatnim miejscu, zaraz przed potworem podłóżkowym?

— Haha, coś w tym stylu.

— Mało pocieszające, ale dobre i to. Przynajmniej z kimś wygrywam. Mogę chociaż znać imię mojej rozmówczyni? — mężczyzna ewidentnie też nie chciał, aby ta rozmowa zakończyła się tak szybko.

W jednej chwili olał ją zimny dreszcz. A co jeśli to jej mąż ją sprawdza? To było do niego bardzo podobne. Bo dlaczego niby ktoś miał pomylić numer. Od kiedy to w dzisiejszych czasach ktoś zapisuje numery telefonów na karteczkach. Przecież wystarczy puścić sygnał do kogoś i gotowe. Cholera! Jak mogła dać się tak podpuścić. Pewnie niedługo wróci do domu i znów jej się dostanie. Taka niesubordynacja była w jego mniemaniu wielce niewskazana i należała się za to odpowiednia kara. Postanowiła czym prędzej zakończyć tą rozmowę.

— Ja jestem Ra…

— Obawiam się, że moje imię i tak panu nic nie da. Sądzę, że możemy już zakończyć naszą rozmowę. Jak pan słyszy nie jestem pańskim kolegą. Dobranoc- rozłączyła się pośpiesznie. Wiedziała, że zachowała się jak wariatka, ale strach przed mężem był silniejszy.

Nie zmrużyła oka do rana. Panicznie bała się tego, co Piotr może jej zrobić. Modliła się tylko, żeby za bardzo nie bolało.

Jej mąż pojawił się około czwartej nad ranem. Kompletnie pijany, jak zawsze. Udawała, że śpi. On położył się obok i niemalże momentalnie zasnął. Nic nie wskazywało na to, żeby był rozgniewany. Nucił sobie coś pod nosem jak się rozbierał. Gdy o ósmej rano usłyszała dźwięk swojego telefonu, on jeszcze twardo spał. Na szczęście, bo dostała SMS.

— [Masz bardzo intrygujący głos- Twój Nocny Budzik].

Numer telefonu pasował do numeru jej nocnego rozmówcy. Zaintrygowało ją to, ale wciąż wolała być bardzo ostrożna. Skasowała od razu tą wiadomość. Numer telefonu tego mężczyzny zapisała na kartce i schowała tak, by Piotr go nie odnalazł. Sam numer zablokowała. Postanowiła odblokowywać tylko i wyłącznie jak będzie sama w domu. Mąż często sprawdzał jej komórkę. Ona w przeciwieństwie do niego, nie mogła zabezpieczyć swojej komórki kodem. Zabronił jej tego kategorycznie. Powiedział, że wówczas będzie jasne, że coś przed nim ukrywa. W zasadzie układ był taki, że jemu było wolno wszystko, a jej nic. Nie popierała tego w żadnym stopniu, ale nic też nie mogła na to poradzić.

Wstyd było jej się przyznać przed sobą, ale przez moment po jej głowie przeleciała niczym wolny elektron myśl, że fajnie byłoby sobie poromansować. Tak niezobowiązująco. Tak zwyczajnie popisać z kimś nieznajomym. Bez wysyłania zdjęć, podawania imion. Takie miłe drażnienie swojej i tak rozbujanej wyobraźni. Ile by dała, aby znów poczuć, jak to jest, być zakochanym, a przede wszystkim kochanym. Powoli docierało do niej, że musi uciekać od męża. Sama nie wiedziała jeszcze jak, ale jeśli się od niego nie uwolni, przegra swoje życie. Coś tej nocy w niej pękło. Przelała się szala goryczy. Widocznie każdy człowiek ma w sobie pewną granicę, której nie da się już przekroczyć. Jedni popełniają samobójstwo, a inni, w tym ona, dostają motywacyjnego kopa w tyłek i biorą się za swoje życie.

Taki romans z nieznajomym wiązał się też jednak z rozczarowaniem, że książę, którego by sobie wyobraziła podczas tych rozmów, okaże się w końcu jedynie paskudną ropuchą. I znów trafi z deszczu pod rynnę.

Hanka nie była typem kobiety, które zdradzają. Brzydziła się zdrady. Ale czy w jej przypadku, to nadal była by zdrada? Czy po prostu rozpaczliwa próba ratowania własnego życia? Mętlik w głowie stawał się coraz większy.

Będąc tyle lat w związku z potworem, a nie człowiekiem zmieniła się kompletnie. Myślała, że on ją niszczy i po części tak było. Ale nagle jasnym stało się dla niej, że stała się przez to silniejsza. I, że nie była tchórzem, dlatego, że nie mogła sobie odebrać życia. Była siłaczką, bo postanowiła stawić mu czoła. Nie uciekła. Odebranie sobie życia było by pójściem na łatwiznę.

Stanęła przed lustrem w łazience i przyjrzała się kobiecie, która spoglądała na nią. „Kim ty jesteś?” Pomyślała. „Zrób coś ze sobą. Spraw, żebyś mogła spojrzeć sobie w twarz i powiedzieć, że jesteś szczęśliwa”. „Jesteś mądrą, piękną, silną i jeszcze bardzo młodą kobietą! Walcz o siebie idiotko! Cholera, walcz!”

W tym momencie przeżyła katharsis. To uczucie uderzyło w nią z taką siłą, że przez moment nie mogła złapać oddechu. Serce rozpoczęło dziki galop i nie zamierzało się zatrzymać. W jednej chwili opadły jej klapki z oczu i zobaczyła swoje życie takim jakie jest. A jest beznadziejne. Zrozumiała sens słów rodziców. Wszystkie błędy, które popełniła ułożyły się w jej głowie w długą listę. Poczuła wstręt do męża. I pojęła, że to bez znaczenia czy on dotrzyma obietnicy i ją zabije jak od niego odejdzie. Przy nim była trupem już od dawna.

Serce wciąż waliło jej jak oszalałe, jakby chciało dodać jej otuchy. „Uda ci się! Hej! Jestem tu! Póki biję, wierzę w ciebie.” Z oczu popłynęły jej łzy. Były to łzy ulgi. Razem z nimi spływały wszystkie jej troski, strach i poniżenie. Nigdy więcej jej nie dotknie. Nie pozwoli mu. Dość. Dość. Dość!

Uświadomiła sobie czego chce od życia i że będzie o to walczyć. Będzie szczęśliwa, choćby miała to szczęście składać z maleńkich elementów i bardzo długo. Znajdzie kogoś, kto pokocha ją naprawdę.

Nie miała urazu do mężczyzn. Wiedziała, że nie wszyscy są tacy jak jej mąż. Trudno, trafił się jej wybrakowany gnojek z empatią na poziomie ameby. Widocznie jest to kolejna lekcja dla niej. Ale już dość. Już się nauczyła jak żyć, co jest dobre, a co złe.

Pragnęła poznać faceta, który będzie dla niej dobry, ale nigdy nie ukrywała, że wygląd też bardzo się dla niej liczył. Nie wierzyła w gadki, że najważniejszy jest charakter, a nie wygląd. Nie prawda. I nie uważała się przez to za pustą i powierzchowną osobę. Uważała, że zarówno zewnętrzność człowieka jak i jego wnętrze muszą iść ze sobą w parze. Tworzą wówczas idealną i nierozerwalną całość. Zawsze lubiła nacieszyć wzrok widokiem przystojnego faceta. Chude i zniewieściałe typki nie wchodziły w grę. Jej potrzebny był wysoki i dobrze zbudowany samiec. Byleby nie buzował w nim za bardzo testosteron, bo takiego już miała i wiedziała czym to pachnie.

Poczuła się jeszcze bardziej samotna i nieszczęśliwa. Tkwiła w tym bagnie po uszy i tylko cud mógłby ją z niego wyciągnąć. Ale w cuda trzeba wierzyć. Postanowiła odblokować numer i zobaczyć czy coś do niej napisał.

Nieznajomy mężczyzna był nieugięty. Od razu po odblokowaniu telefon zasygnalizował kolejną wiadomość.

— [Wierzysz w przeznaczenie? Może to nie przypadek, że pomyliłem numery. Całą noc o Tobie myślałem.] — Tym razem również nie odpisała. Co jeśli to jakiś podejrzany typ? Tyle się słyszy o porywanych kobietach, o zboczeńcach grasujących w internecie. Żyje tyle lat z psychopatą, więc lepiej dmuchać na zimne. Przez myśl przeszła jej również romantyczna wersja tej sytuacji. Szybko jednak zganiła sama siebie w myślach.- „Nie wplątuj się w żadne chore układy dziewczyno. Mało się nacierpiałaś w życiu? Jak Piotr się dowie, że z kimś piszę, zabije mnie”. Poza tym najpierw to ona musi się wygrzebać z jednego związku, a nie myśleć o kolejnym. Głupia, naiwna marzycielka.

Skasowała pośpiesznie wiadomość i znów zablokowała Nieznajomego. Chwilę później obudził się Piotr.

— Dlaczego nie ma jeszcze śniadania? — wydarł się z kuchni. Hanka aż podskoczyła ze strachu. Była zaszyta w swoim azylu, czytaj- łazience. Długie, gorące kąpiele ją relaksowały i uspokajały.

— Nie wiedziałam o której wstaniesz, a nie chciałam cię budzić.- serce mało nie wyrwało się jej z piersi, gdy Piotr wparował do łazienki.

— Dobra, kurwa, nie tłumacz się głupio. Nawet tego nie potrafisz dobrze zrobić. Żadnego pożytku z ciebie. Żarcia dobrego nie umiesz gotować. W łóżku jesteś beznadziejna. Nie wiem po co ja się z tobą żeniłem. I wyłaź z tej wanny. Potrafisz tylko trwonić moje ciężko zarobione pieniądze! Ja tu opłacam rachunki.- kobieta miała już serdecznie dosyć ciągłego poniżania jej. Wytarła się pospiesznie, ubrała w swoje ulubione czarne dresy, weszła do kuchni i stanęła naprzeciwko Piotra.

— To może znajdź sobie taką, która będzie to umiała zrobić? Może któraś z tych panienek, które cyklicznie bzykasz się nada.- sama nie wiedziała skąd znalazła odwagę, żeby mu odpyskować. Zawsze niczym kopnięty pies, kuliła ogon pod siebie i chowała się w najciemniejszy kąt. Szybko jednak pożałowała swoich słow.

— Coś ty kurwa powiedziała? — doskoczył do niej, pchnął z taką mocą, że z impetem przywaliła o znajdującą się za nią ścianę.- Przeproś, suko.- Chwycił ją za barki i lekko uniósł do góry.

— Piotr, to boli. Puść mnie!

— Ma boleć! — wysyczał przez zaciśnięte z gniewu zęby.- Taka jest kara za pyskowanie. Powinnaś się cieszyć, że ktoś cię chce- mówiąc to, chwycił ją za nadgarstki i coraz mocniej wykręcał jej ręce. Kobieta wiła się z bólu.

— Nie mam cię za co przepraszać! — cholernie ją bolało, ale powiedziała sobie, że nie ugnie się przed nim. Nie tym razem. Choćby miała zapłacić za to najwyższą cenę.

— Głupia, tępa baba- dostała wierzchem jego prawej dłoni w twarz. Zamachnął się tak mocno, że upadła z hukiem na podłogę i uderzyła o nią głową.- No i na co ci to było? — stanął nad nią i uśmiechał się tryumfalnie.

— Pierdol się! — wycedziła przez zęby trzymając się za policzek, który palił jakby ktoś przykładał do niego rozżarzony węgiel. W ustach poczuła metaliczny smak krwi z przygryzionego języka. Jej smak przyprawiał ją o mdłości.

— Nie mów tak do mnie. Jesteś nikim beze mnie. Marnym pyłkiem, który w każdym momencie mogę zgnieść- patrzył na nią z góry i z szyderczym uśmiechem kopnął ją w brzuch. Zwinęła się z bólu i cichutko jęknęła. — To tak dla przypomnienia czym grozi nieposłuszeństwo. I nie chcę już twojego śniadania. Zjem na mieście. Z obiadem i kolacją też nie czekaj, bo mnie nie będzie. Mam bardzo dużo pracy i zapewne jak zawsze wrócę bardzo późno. Nie mam ochoty ani na ciebie patrzeć, ani z tobą przebywać. Jesteś beznadziejna.

— Idź w cholerę i najlepiej nie wracaj! Mam nadzieję, że pierdolnie cię jakaś ciężarówka.- mimo potwornego bólu, Hanka nie potrafiła już milczeć. Wszystko w niej krzyczało. Miała tak bardzo tego dość. Była zmęczona i było jej wszystko jedno jak to się skończy. Byle by się skończyło. Leżała na boku zwinięta w pozycji embrionalnej. Z ust ciekła jej krew i spływała cienką strużką na śnieżnobiałe kafelki w kuchni.

— Co ci się stało? Masz, kurwa, jakiś problem? Mam ci jeszcze raz pokazać, gdzie jest twoje miejsce niewdzięczna szmato?! — jego oczy płonęły gniewem. Pierwszy raz śmiała mu się postawić. Chwycił ją znów za obolałe nadgarstki i szarpnął nią do góry. Postawił przed sobą. Nigdy w życiu nie widziała go aż tak rozgniewanego. Usta zacisnęły mu się w wąską kreskę i aż pobladły. Szczęka pulsowała miarowo. Patrzył na nią wzrokiem psychopaty i była gotowa na najgorsze.

— Ty jesteś moim problemem. I przestań mi grozić, bo mam to w dupie. Jak chcesz to mnie zabij. Nie dbam o to.- powiedziała to niezwykle spokojnie, patrząc mu cały czas prosto w oczy. Nie spodziewał się tego. Zamurowało go. Gniew buzował w nim. Złapał ją mocno za twarz i zaciskając rękę na jej policzkach wycedził przez zaciśnięte zęby.

— Posłuchaj mnie uważnie idiotko. Jesteś moją własnością i nie masz prawa się tak do mnie zwracać. Nigdy nie pozwolę ci odejść. A jeśli kiedykolwiek przyszłoby ci do tej głupiej głowy, żeby ode mnie uciec, to pamiętaj- zabiję cię. Jesteś na mnie skazana do końca swojego marnego życia, czy ci się to podoba czy nie. I nie próbuj się buntować, bo oberwiesz dziesięć razy mocniej niż teraz. A tymczasem zejdź mi z oczu, bo rzygać mi się chce jak na ciebie patrzę. Przemyśl swoje zachowanie i mam nadzieję, że jak wrócę, to już będziesz grzeczna.

O dziwo odpuścił. Kobieta skorzystała, że jego uścisk nieco złagodniał i się mu wyrwała. Pierwszy raz nie płakała, chociaż oczy piekły ją od tłumiących się w nich łez. Milczała. Wprawdzie oberwała i to dosyć mocno, ale mimo to czuła, że coś wygrała. Szacunek do samej siebie, że w końcu miała odwagę mu się postawić.

Gdy wyszedł do innego pokoju, zwijając się z bólu, powlokła swoje ciało do łazienki. Usiadła na wannie i w milczeniu oczekiwała, aż on wyjdzie z domu. Gdy tylko usłyszała trzaśniecie drzwi i klucz przekręcający się w zamku, wybuchnęła płaczem. Brzuch pulsował jej niemiłosiernie. Nadgarstki były całe czerwone i widniały na nich ślady jego palców. Policzek lekko podpuchł. Poszła do kuchni po lód.

— Pieprzony damski bokser.- Przysięgła sobie, że to był ostatni raz. Nigdy więcej jej nie tknie. Musi uciekać.

Przekręciła klucz w zamku w łazience, na wypadek, gdyby miał nagle wrócić i zaczęła planować swoją ucieczkę. Próbowała wymyśleć do kogo może pójść, kogo poprosić o pomoc. Wiedziała, że sama nie da rady. Nie miała rodziny. Z przyjaciółmi już dawno straciła kontakt. Ogarniający całe jej ciało ból nie pomagał w myśleniu.

Jedyną osobą, która przychodziła jej do głowy, była jej przyjaciółka Agnieszka, z którą najpóźniej zerwała kontakt. Zwodziła ją tak długo brakiem czasu, że ta w końcu odpuściła i przestała się z Hanką kontaktować. Ile można zabiegać o czyjś czas. Tak, Aga była jej jedynym kołem ratunkowym. Wiedziała, że narazi ją na niebezpieczeństwo, ale pierwszy raz w życiu musiała być egoistką. Było jej strasznie wstyd, ale musiała spróbować. Wybrała numer przyjaciółki i zaczęła wsłuchiwać się w sygnał połączenia. Nikt jednak nie odbierał i gdy już miała się rozłączyć, sygnał się urwał i usłyszała znajomy głos w słuchawce.

— Hania?

— Cześć Aguś- jej głos był tak smutny, że jej rozmówczyni nie miała wątpliwości, że stało się coś bardzo złego.

— Boże, dziewczyno, co się dzieje?

— Ja… ja nie wiem jak ja mam to powiedzieć.

— Mam przyjechać? — Agnieszka znała swoją przyjaciółkę i wiedziała, że musiało się coś wydarzyć.

— Aga, ja już nie mam siły. Nie wiem co mam robić. Boję się…

— Nic więcej nie mów. Jadę do ciebie. Jesteś sama w domu?

— Tak.

— Bardzo dobrze. Nie będę ukrywać, ze nie darzę twojego męża sympatią. Dobra Mała, za chwilę jestem.

Agnieszka nie była głupia i domyślała się, co się dzieje w małżeństwie jej przyjaciółki. Nigdy wprost się nie zapytała o to, ale czuła, że jest bardzo źle. Bardziej jednak myślała, że im się po prostu nie układa przez zazdrość Piotra. Ewentualnie, że on ją zdradza. Nie chciała na siłę ingerować w ich związek, więc odpuściła. Nie była dumna z siebie z tego powodu, ale Hanka była dorosła, musiała uszanować jej wybory.

— Hanka do jasnej cholery, co ci się stało? — Agnieszka zaniemówiła, gdy przyjaciółka otworzyła jej drzwi.- Wyglądasz jakbyś wpadła pod autobus.

— I tak się czuję- nieśmiały uśmiech szybko został zastąpiony przez grymas bólu.- Wejdź proszę. Zrobić ci kawę?

— Ty mi tu nie wyjeżdżaj z żadną kawą, tylko mów co się stało. I nawet nie próbuj udawać, że spadłaś ze schodów. Skoro zadzwoniłaś do mnie sama po takim czasie, to teraz gadaj.

— Ech- westchnęła- nawet nie chcę kłamać. Aga jest bardzo źle.

— To on ci to zrobił?

— Tak.

— A gdzie on teraz jest? Znowu ciężko pracuje do późna? — ironizowała.

— Tak. Klasycznie.- Bardziej ją to cieszyło niż martwiło, bo wówczas miała czas dla siebie. Cisza i spokój to było to, czego w związku z Piotrem potrzebowała.- I jak znam życie prędko nie wróci. Na szczęście.

— No to mamy czas na poważną rozmowę. Hanka ja widzę, co się dzieje. Dziewczyno nieszczęście aż kipi z ciebie. Mów mi szybko wszystko! Zdradza cię?

— Chyba. Nie złapałam go na gorącym uczynku, ale sprawdziłam jego telefon. Nie to jest jednak najgorsze- spuściła głowę.

— Dziewczyno znikasz w oczach. Z mojej dawnej Hani został tylko cień. Jak długo to trwa? Masz mi wszystko powiedzieć. Mam dosyć stania z boku i jedynie obserwowania. Nie zostawię cię z tym.

Hanka nie wytrzymała. Nie miała siły już więcej udawać, że jest dobrze. Rozpłakała się i czuła jak każda z łez przynosi jej ulgę. Wraz z nimi spływały wszystkie jej sekrety. Cały ten ból, który mąż jej przez tyle lat zadawał. Roztapiały jej maskę, którą tak długo nosiła.

— Cztery lata- wyszeptała cicho.

— Co “cztery lata”?

— Pytałaś jak długo to trwa. Od czterech lat trwa mój koszmar.- W tym momencie Agnieszka dojrzała posiniaczone nadgarstki. Opuchlizna na policzku stawała się też coraz większa i puder nie był w stanie już jej dalej ukrywać.

Zazwyczaj Piotr bił bardzo umiejętnie. Hanka nie wie czy są jakieś specjalne szkoły, które uczą jak lać, żeby nie zostały ślady. Jemu się zawsze udawało zadać cios tak, by na drugi dzień nic nie było widać. Najczęściej był to mocniejszy chwyt za rękę, popchnięcie na ścianę, szarpnięcie za włosy. Gdy już bił, to celował w twarz. Dostawała z otwartej dłoni, więc po tym raczej siniaków nie było. Nigdy nie wyglądała tak jak kobiety pokazane na filmach z wielkim limem zasłanianym okularami przeciwsłonecznymi.

Tym razem jednak za bardzo go zirytowała. Nie był gotowy na kontrę z jej strony. Nie zapanował nad sobą i tak oto powstał namacalny dowód na to, że bił swoją żonę. Czuła jak owe limo coraz bardziej rozsiada się wygodnie wokół jej oka.

— Kurwa! A małżeństwem jesteście od pięciu.- chwyciła za jej rękę i podniosła rękaw bluzki do góry.- Jasna cholera! Co za skurwysyn! Jak ja mogłam tak długo być ślepa i nie widzieć, że ten bydlak robi ci krzywdę? I powiedz mi czemu trzymasz się cały czas za brzuch?

— Chyba połamał mi żebra.

— Jak to, kurwa, „chyba połamał”? Pokaż mi to- spod bluzki wyłonił się potężny siniak, który zajmował trzy czwarte powierzchni brzucha. Z minuty na minutę coraz bardziej ciemniał.

— Czemu ty go nie zostawisz? Czemu nie zostawiłaś już dawno temu? Przecież on cię w końcu zabije.- w jej oczach wymalowana była panika i smutek.

— Jak? Aga powiedz mi jak? To nie jest takie proste jak ci się wydaje. Nie mam nic. Pieniędzy, rodziny, jestem nikim. Pozbawił mnie wszystkiego. Poza tym zagroził mi, że jak go zostawię, to mnie zabije. Powtarza mi to co chwilę.- Jej płacz rozrywał Agnieszce serce. Hanka w myślach błagała, żeby to się w końcu skończyło.

— Masz mnie do cholery! Jesteś dla mnie jak siostra. Te kilka lat rozłąki nic nie zmienia. Ja ci pomogę we wszystkim. Przenieś się do mnie. Musisz się stąd wyrwać i to jak najszybciej. Twój mąż pokazał na co go stać.

— Boję się go! A co jeśli zrobi i mnie i tobie krzywdę? — Hanka zdawała sobie sprawę, że Agnieszka ma rację. Musiała uciekać i to jak najszybciej. Bała się jednak narażać swoją jedyną bliską osobę.

— Przestań! Tacy jak on to słabeusze. Tylko mięczak podnosi rękę na kobietę. Nic ci nie zrobi. Poza tym pójdziesz na policję i wszystko im opowiesz. — Agnieszka wiedziała, że muszą działać szybko. Zauważyła, że Hanka powoli zaczynała pękać i że będzie mogła ją uwolnić od tego tyrana.

— A co powie na to twój Darek? Nie mogę wam się zwalić ot tak na głowę. Nie mogę cię w to wszystko mieszać. Narażać cię na niepotrzebne niebezpieczeństwo.- Hanka zaczęła panikować. Trwała w niej wewnętrzna walka strachu z chęcią wolności.

— Darek cię zawsze uwielbiał. Wie, że jesteśmy jak siostry i nie darowałby mi, gdybym cię z tym wszystkim zostawiła. A poza tym tak jak ja brzydzi się przemocą. Skarbie zobacz na siebie, co on ci zrobił. Serio chcesz, żeby tak wyglądało twoje dalsze życie? Pakuj się szybko. Dzwonię do Darka, żeby przyjechał tu w razie jakby Piotr wrócił.

— Ale… — Hanka zajęczała. Nie rozumiała, co się właśnie stało, ale też nie umiała tego zatrzymać. Nie chciała. Wiedziała, że to jest ten moment i jeśli teraz stchórzy, już nigdy nie uda jej się uciec.

— Żadnego ale! Czuję się odpowiedzialna za te wszystkie twoje lata męki z tym dupkiem. Pakuj się szybko! — ponaglała ją. A w międzyczasie wybrała numer swojego chłopaka.- Halo! Cześć kochanie. Przyjedziesz po nas do Hanki? Potrzebuję twojego wsparcia. Musimy ją stąd zabrać jak najszybciej. Zamieszka na chwilę u nas. Później ci wszystko wyjaśnię, teraz nie ma na to czasu. Bądź proszę jak najszybciej. Sprawa jest bardzo poważna.

— Nic nie rozumiem, ale jadę. Będę za piętnaście minut.- Darek znał swoją dziewczynę i wiedział, że jeśli dzwoniła taka roztrzęsiona, to musiało stać się coś bardzo poważnego. Nie bagatelizując tego od razu wsiadł do auta i postanowił jechać. Miał do pokonania jakieś dziesięć kilometrów.

— Już jedzie. Zabierz najpotrzebniejsze rzeczy. Ciuchy, kosmetyki i wszystkie dokumenty. Jak masz to weź też tyle gotówki ile się da. Pewnie gnój odciął ci dawno dostęp do konta. Miejmy nadzieję, że nie wróci wcześniej.

— Na pewno nie wróci. Pewnie teraz siedzi u jakiejś lafiryndy, chleje alkohol i zdradza mnie w najlepsze.

Kobiety uwijały się jak tylko mogły. Wiedziały, że Hanka już nie wróci do tego mieszkania, więc musiała zabrać tyle rzeczy ile tylko się da. Nie było jej łatwo biegać szybko z tym stłuczonym brzuchem, ale adrenalina skutecznie tłumiła ból.

— Boże! Co ja wyprawiam? Przecież to się nie uda.- kobieta usiadła na podłodze i się rozpłakała. Była przerażona. Obawiała się, że jej mąż może jednak wrócić nieoczekiwanie do domu i cała akcja ratunkowa Agnieszki weźmie w łeb.

— Przestań się teraz mazać. Nie mamy na to czasu. Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi. Tylko rusz się proszę.

— On mi tego nie daruje.- Szlochała coraz bardziej Hanka.

— Gówno mnie on teraz obchodzi. Ty jesteś tu najważniejsza. Ruchy dziewczyno, bo zaraz na prawdę nic nam z tego nie wyjdzie, jeśli ten głupek wróci wcześniej- podała przyjaciółce rękę i niemalże siłą podniosła ją z podłogi. Hanka zasyczała z bólu i złapała się za brzuch.

— Masz rację. Przepraszam.

— Ty nie mnie przepraszaj, tylko siebie, że zmarnowałaś na tego nieudacznika najlepsze lata swojego życia.

— Aga, proszę cię nie oceniaj mnie. Łatwo jest mówić i dawać rady. Nie życzę ci byś chociaż na jeden dzień weszła w moje buty i przeżyła to, co ja przeżywałam przez te wszystkie lata.

— Ok., poniosło mnie, bo nie mogę się pogodzić z tym, że tyle lat cierpiałaś.

— Wiesz… bywały i dobre chwile.

— Przestań pieprzyć głupoty. Co z tego, że parę chwil było dobrze, skoro przez większość czasu koleś traktował cię jak swój worek treningowy.

Agnieszka należała do bardzo silnych kobiet. Zawsze potrafiła postawić na swoim i kierowała się w życiu wyznaczonymi przez siebie zasadami. Hanka zazdrościła jej tej pewności siebie i odwagi. Zrozumiała jednak, że ona też może taka być. Właśnie teraz w tym momencie zmieniał się cały jej dotychczasowy świat, więc i ona się zmieniała. Z każdą spakowaną torbą rosło jej poczucie własnej wartości. Każda spakowana rzecz uświadamiała jej, że zaczyna nowy rozdział w swoim życiu. Że ma przed sobą białą, czystą kartkę i tylko od niej zależy jak ją zapisze. Napawało ją to ogromnym optymizmem. Nie mogła się doczekać, kiedy w końcu będzie mogła żyć.

Pod koniec pakowania kobieta rozejrzała się dookoła. Zauważyła, że nie jest jej żal tego wszystkiego. Co z tego, że mieszkała w luksusowym mieszkaniu, skoro czuła się w nim nieszczęśliwa.

— Będzie dobrze Mała- Agnieszka objęła ją ramieniem.- Nie pozwolimy cię skrzywdzić. Darek już jest. Chodź, nie ma na co czekać.- Hanka przekluczyła drzwi mieszkania, a klucz wrzuciła do skrzynki na listy. Nie był jej już potrzebny. Wraz z nimi zamykała najgorszy etap swojego życia. Wiedziała, że czeka ją teraz walka i ciężkie dni, a nawet tygodnie. Nijak się jednak to miało do piekła, które codziennie serwował jej Piotr. Gdy odjeżdżali spod jej bloku, jeszcze raz obejrzała się wstecz. Agnieszka uśmiechnęła się do niej i powiedziała:

— Teraz już tylko patrz przed siebie. Przestań żyć przeszłością. Zostaw ją za sobą. Dziś jest pierwszy dzień twojego nowego życia.

— Nowego życia- powtórzyła cicho Hanka i spojrzała w lusterko ukryte za zasłonką przeciwsłoneczną na siedzeniu pasażera.- Nowa ja- zamknęła oczy i pozwoliła, żeby jadący samochód delikatnie ją kołysał. Było jej tak cudownie przyjemnie. Przyjaciółka, która siedziała na tylnej kanapie auta, położyła jej rękę na ramieniu. Dodało jej to poczucie bezpieczeństwa. Pierwszy raz od bardzo dawna czuła się szczęśliwa. Cudowne uczucie.

Była dziewiąta rano, gdy na wyświetlaczu Hanki telefonu wyświetlił się numer Piotra. Serce załomotało jej w piersi. Wiedziała, że ten moment nastąpi, że wróci do domu i zauważy, że jej nie ma. Był zapewne wściekły. Znalazł już pewnie jej krótki liścik, który zostawiła mu na łóżku w sypialni.

„Odchodzę.” Nie miała mu nic więcej do przekazania.

— Odbierz, ale włącz nagrywanie tej rozmowy. Przyda się w razie czego na policji.- Agnieszka cały czas czuwała wraz z przyjaciółką. Cała trójka tej nocy nie zmrużyła oka. Czekali w napięciu na dalszy ciąg wydarzeń, który właśnie się rozpoczął. W międzyczasie obie opowiedziały Darkowi, co się wydarzyło. Mężczyzna potwierdził, że słusznie postąpiły. Hanka jeszcze długo opowiadała szczegóły ze swojego życia. Jej przyjaciółka co chwilę po kryjomu wycierała łzy. Łzy smutku i złości, że pozwoliła, by to trwało tak długo. Jak śmiała nazywać się przyjaciółką, skoro pozwoliła Hani tyle lat wycierpieć. Była wściekła na siebie.

Prawdą jest, że często ludzie nie chcą widzieć cierpienia innych. Wolą przejść obok. Nie wtrącać się. Lepiej siedzieć zamkniętym w swojej skorupie i nie wpuszczać nikogo. Po co sprowadzać na siebie problemy, brać za kogoś odpowiedzialność. Lepiej być niewidzialnym i za niewidzialnych uważać innych. Pieprzony egoizm. Wyznacznik naszych czasów.

Hanka niepewnie i niechętnie nacisnęła zieloną słuchawkę w telefonie, po czym włączyła nagrywanie. Nie zdążyła się jeszcze odezwać, gdy w słuchawce rozbrzmiał gniewny głos jej męża.

— Gdzie ty kurwa jesteś?! — krzyczał tak głośno, że Agnieszka, która stała kawałek dalej wszystko słyszała.

— Daj go na głośnomówiący- wyszeptał Darek.

— Jest dziewiąta rano, a ty dopiero zauważyłeś, że mnie nie ma? Brawo!

— Gówno cię obchodzi, o której wracam do domu! — wrzeszczał.

— Tak, masz absolutną rację. Już mnie to nie interesuje. To koniec Piotr. Odchodzę od ciebie. Aaa właściwie, to już to zrobiłam.- mimo, że cała się trzęsła ze strachu, to na jej twarzy zagościł uśmiech.

— Nie bądź śmieszna idiotko. I gdzie ty pójdziesz? Do przytułku dla bezdomnych? Beze mnie jesteś nikim! — jego głos był gniewny i nieznoszący sprzeciwu. Nawet przez telefon niemalże dało się wyczuć, że wszystko się w nim gotuje.

— Wolę być nikim, niż być z tobą i być twoim workiem bokserskim- sama nie wiedziała skąd wzięła siły, by prowadzić z nim tak spokojną i konkretną rozmowę.

— Pamiętaj, co ci powiedziałem. Jeśli kiedykolwiek zechcesz mnie zostawić, zabiję cię i wierz mi, że słowa dotrzymam. Znajdę cię wszędzie. Nigdzie się przede mną nie ukryjesz. Widzę, że wczorajsza nauczka nie dała ci do myślenia. Dobrze, wrócisz, to poprawię ci dwa razy mocniej- teraz brzmiał jak psychopata. Mówił spokojnie z lekko łamiącym się głosem.

— Nie boję się ciebie. Już nie. Dość się nacierpiałam. Już nic mi nie możesz zrobić. Skończyły się twoje rządy nade mną.

— O nie kochana. Mnie się tak nie zostawia. Mam kontakty. Zrobię z ciebie niepoczytalną wariatkę i zamknę cię w psychiatryku. Nikt ci nie uwierzy. Jestem ważną osobą na stanowisku i nie potrzebne są mi żadne skandale.

— I tu się gnido mylisz! — Agnieszka nie wytrzymała- Jesteś już skończony. Ty i twoja kariera. Wróżę ci miłe wakacje w niedługim czasie. W pierdlu.

— No to już wiem, kto ci tak namieszał w głowie. Myślałem, że moja żona już dawno się ciebie pozbyła, zresztą na moje wyraźne żądanie. Nic na mnie nie masz!

— Ach i tu się grubo mylisz mój drogi. Mam całą tą rozmowę, którą zaraz zaniosę na policję. Obdukcja też pewnie wiele wykaże. A prawdziwi przyjaciele nie dają się tak łatwo spławić. Ale co ty o tym możesz wiedzieć. Nigdy nikogo nie szanowałeś.

— Nie zrobisz tego! — Piotr zrozumiał, że został przechytrzony i że nie wygląda to dla niego zbyt dobrze.- Ile chcesz za milczenie?

— Co za idiota. Dalej się pogrąża- wyszeptał Darek.

— Poczekaj. Może możemy coś ugrać- Aga zakryła ręką na chwilę głośnik telefonu, żeby mieć pewność, że Piotr nic nie usłyszy.

— Hanka powiedz mu, że chcesz sto tysięcy, ale nie za milczenie, tylko że ci się należą te pieniądze. Musisz mieć za co żyć- wyszeptała Agnieszka.

— Sto tysięcy- powtórzyła potulnie już na głos do telefonu.

— Pojebało cię?!

— Za te wszystkie lata kiedy wydzielałeś mi każdą złotówkę? Za sprzedaż domu po moich rodzicach i przywłaszczenie całej kasy dla siebie? Nie, nie pojebało mnie. Powinnam dostać jeszcze więcej. Muszę mieć jakieś pieniądze na życie, skoro mi wszystko zabarłeś. Ok, nie to nie. Policja będzie bardzo zainteresowana tym co dla nich mam. Parę siników na nadgarstkach, stłuczone żebra. Mam wymieniać dalej?

— Dobra, kurwa, dobra! Dostaniesz tą kasę. Gdzie i kiedy?

— Przelewem ekspresowym na moje konto. Zaraz ci je wyślę SMS. I nie próbuj tu przyjeżdżać- zagroziła mu Agnieszka.

— Suka! — wysyczał.- Jesteście siebie warte. Wiedziałem, że w końcu sprowadzisz moją kobietę na złą drogę. To przez ciebie urządza teraz te cyrki.

— Też mi się z tobą miło rozmawiało- Agnieszka rozłączyła się, po czym wysłała SMS z numerem swojego konta.

Hanka była w szoku, co się właśnie wydarzyło. Czuła się jak na jakimś diabelskim młynie. Jakby ktoś go włączył na najszybszych obrotach i gdzieś sobie poszedł. A ona nijak nie może z niego wysiąść. Zrobiło się jej niedobrze z nerwów. Opadła ciężko na fotel. Łzy zaczęły cisnąc się jej do oczu. Starała się za wszelką cenę je zahamować. Dość już ich wylała. Przed nią majaczyło nowe życie, w którym nie było miejsca na łzy.

— Myślisz, że przeleje te pieniądze? — Hanka była sceptyczna.

— Kochana zakładam się, że już robi przelew. To zwykły tchórz, dla którego liczy się tylko jego opinia. Wielki pan biznesmen. Myśli, że jest kimś, a jest tylko zwykłym dupkiem z kasą zamiast klasy.

— Ale moim zdaniem to nic nie da. Nawet jak wpłaci tą kasę, to i tak w końcu się tu pojawi, żeby zabrać, co swoje.

— Kochanie on tu nie ma co szukać. A ty nie należysz w żaden sposób do niego. Nie jesteś laleczką w sklepie, którą można kupić, a jak się znudzi kopnąć w tyłek i rzucić do kąta z urwaną głową. Dlatego jak tylko wpłyną pieniądze, jedziemy na policję.

— Ale, myślałam…

— Skoro on nie gra fair, to my też nie będziemy. Przecież to oczywiste, że zechce się mścić. Dlatego musimy się postarać o sądowy zakaz zbliżania się do ciebie.

— I do was też- pisnęła przerażona Hanka i tym razem zawartość żołądka nie zamierzała leżeć spokojnie na swoim miejscu. Dziewczyna zerwała się i popędziła do łazienki. Torsje, które co chwilę męczyły jej ciało, wzmagały ból brzucha. Gdy zwróciła wszystko, co miała w sobie, opadła zapłakana na płytki w łazience.

— Jak ja mogłam was tak narazić?

— Uspokój się już. Po to ma się przyjaciół.- Uśmiechnął się do niej Darek.- I wierz mi, że on jest niebezpieczny tylko z gęby i jak nikt nie patrzy. A jak tak bardzo chce, to może się zmierzyć z kimś równemu sobie. Ze mną na przykład. Z chęcią bym mu obił tą parszywą mordę.

— Jesteś kochany, ale wolałabym uniknąć jakichkolwiek bójek. Zdecydowanie mam dość przemocy.- Zimne płytki dawały jej ukojenie w bólu. Przełyk płonął jej od kwasów żołądkowych. Przymknęła oczy i czuła jedynie, że coś ją unosi do góry. Była jednak zbyt słaba, by z tym walczyć. Odpłynęła.

Zerwała się i usiadła rozglądając się dookoła. Obok na fotelu siedziała Agnieszka.

— To tylko zły sen Mała.

— Śniło mi się, że goni mnie Piotr, a ja co chwilę upadam i nie mogę mu uciec. Przebudziłam się jak chwycił mnie za nogę.

— Spokojnie, jesteś tu bezpieczna. Musiałaś chyba zemdleć z wycieńczenia. Darek cię tu przyniósł, żebyś mogła w spokoju odpocząć.

— Jak długo spałam? — Hanka spojrzała na godzinę na swojej komórce, ale musiała być wciąż bardzo słaba, bo cyferki wirowały jej przed oczami i za cholerę nie chciały ułożyć się w jakiś sensowny szyk.

— Dwie godziny. Zgodnie z obietnicą Piotr przelał okrągłą sumę stu tysięcy złotych na moje konto. Dostałam niedawno SMS z banku z potwierdzeniem.

— Nawet nie wiedziałam, że mamy tyle pieniędzy.

— Sądzę Mała, że ty bardzo wielu rzeczy nie wiesz o swoim mężu. Ubieraj się, jedziemy na policję.

— Ech, — westchnęła- ja chyba nawet do końca nie wiem sama kim jestem. Jak ja mogłam do tego wszystkiego dopuścić? Jak mogłam dać tak sobą pomiatać? Tak jakby ktoś na te cztery lata wyłączył mi mózg. Pstryk! Program „Idiotka” zaktualizowany i aktywny.

— Przestań teraz obwiniać siebie. To nie ty tu jesteś winna, tylko on. Zastraszył cię. Byłaś młoda i głupia. Ale na szczęście zmądrzałaś. Jak to mówią? Lepiej późno niż wcale?

— Ale ja mu na to pozwoliłam- jęknęła.

— Tak czasem się zdarza, że robimy głupie rzeczy nie wiedząc czemu. Tak jak mówisz, pstryk, i wyłączamy myślenie. Ważne, kochanie, żeby w odpowiednim momencie znów ten guzik włączyć. A teraz głowa do góry, cycki do przodu i idziemy zrobić temu gnojkowi z życia jesień średniowiecza.

— Mówiłam ci już, że bardzo cię kocham? — Hania zapomniała o bolącym brzuchu i przytuliła się mocno do przyjaciółki. Syknęła z bólu.

— Też cię kocham siostro od innej matki i nie pozwolę cię skrzywdzić. A z tym brzuchem, koniecznie do szpitala.

Cała trójka wsiadła do samochodu i pojechali na najbliższy komisariat policji. Hanka bardzo chciała mieć to wszystko już za sobą. Bardzo się bała tego, co przed nią. Wiedziała jednak, że jest to nieuniknione i musi stawić czoła swojemu życiu. Ktoś tam na górze ewidentnie miał radochę pisząc dla niej scenariusz. Ponury żartowniś, pomyślała.

— Dzień dobry. Chcieliśmy złożyć doniesienie o popełnieniu przestępstwa.- Agnieszka cały czas mocno trzymała Hankę za rękę, tak jakby ta miała gdzieś zaraz uciec. Wiedziała, że przyjaciółka nie będzie w stanie sama tego załatwić, więc oboje z Darkiem ją wspierali. Poza tym pełnili też rolę jej świadków.

— Jakiego rodzaju jest to przestępstwo? I kogo dotyczy? — starszy, lekko łysiejący już policjant siedzący za biurkiem sprawiał wrażenie mocno znudzonego. Uraczył ich przelotnym spojrzeniem i wrócił do grzebania w komputerze.

— Wieloletnia przemoc domowa- odparł Darek.

— A właściwie szantaż, rękoczyny, znęcanie się fizyczne i psychiczne- Hanka podciągnęła rękaw kurtki, pokazując nadgarstek. Siniak przybrał kolor ciemnego granatu. Odbite na nim palce stawały się coraz bardziej widoczne.

— Zapraszam państwa do pokoju numer trzy. Kolega się państwem zajmie.- Wyraźnie pobudziły go te słowa, gdyż zerwał się ze swojego krzesła i od razu, bez zbędnych pytań skierował ich do policjanta, który prowadzi takie sprawy- Podniósł słuchawkę telefonu i wybrał jakiś dwucyfrowy numer, po chwili ktoś po drugiej stronie się odezwał- Marcin, za chwilę przyjdzie do ciebie pani… — spojrzał pytająco na Hankę.

— Hanna Bielecka

— Pani Hanna Bielecka- odłożył słuchawkę.- Kolega czeka. Proszę iść korytarzem prosto i ostatnie drzwi na lewo. Sala numer osiemnaście.

— Witam. Nazywam się Marcin Morawski. W czym mogę państwu pomóc? — Przywitał ich niezwykle miło znacznie młodszy od poprzednika, wysoki, szpakowaty i całkiem przystojny mężczyzna. Ma oko miał około trzydziestu trzech lat.

— Dzień dobry. Chciałam zgłosić przestępstwo. Nazywam się Hanna Bielecka i… — zamilkła na chwilę- nie mogę Aga. Nie wiem jak ja mam to powiedzieć.- Spojrzała na przyjaciółkę oczami wystraszonej sarny.

— Spokojnie pani Haniu. Proszę usiąść.- Policjant zauważył, że kobieta się strasznie denerwuje. Podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu jakby chciał dodać jej otuchy. Spojrzał jej głęboko w oczy i dostrzegł w nich rozpacz, ból i paniczny strach.

— Ok, powiem to za ciebie. Mogę? — Agnieszka spojrzała pytająco na policjanta. Gdy ten skinął jej twierdząco głową, zaczęła opowiadać. Była zdeterminowana, by posłać Piotra za kratki.- Koleżanka jest ofiarą wieloletniego znęcania się nad nią. Mąż ją bił i groził jej pozbawieniem życia. Praktycznie kompletnie ją ubezwłasnowolnił.- Policjant spojrzał się na Hankę.

— Czy potwierdza pani to, co mówi pani koleżanka?

— Tak, to prawda. Boże jak mi wstyd.- Spuściła głowę a twarz schowała w dłoniach. W oczach zaczęły się zagnieżdżać łzy, powodując nieznośne pieczenie.- Czuję się taka upokorzona- wyszeptała.

— Jest mi pani w stanie opowiedzieć wszystko? — Policjant ukucnął przed nią i starał się mówić do niej najłagodniej jak potrafił.

— Chyba tak- wyszeptała i uniosła na niego wzrok. Mężczyzna miał niezwykle brązowe oczy, z których biło ciepło.

— W takim razie państwa poproszę- tu zwrócił się do Agnieszki i Darka- o poczekanie na korytarzu. Później przesłucham państwa w roli świadków.

— Dobrze. Już wychodzimy. Dodam tylko, że mamy nagraną rozmowę z mężem Hani. To powinno wiele wnieść do sprawy. Jest na tym pendrivie- pokazała maleńki, niebieski przedmiot w ręce.

— Dziękuję. Proszę położyć na biurku. Zawołam was jak skończymy.

Policjant wyciągnął z szafki butelkę wody, nalał do pełna szklankę i dał zdenerwowanej Hance. Widział jak trzęsą się jej ręce. Zrobiło mu się jej żal.

— Proszę się uspokoić i jak będzie pani gotowa, opowiedzieć mi wszystko. To nie pani powinna się wstydzić, tylko pani mąż.- Wziął swoje krzesło zza biurka i postawił je naprzeciwko niej, oparł się wygodnie i czekał.- Mamy tyle czasu, ile będzie pani potrzebować.

— Przepraszam za to na początku, ale ta cała sytuacja, wizyta tutaj. Ja nigdy nie byłam na komisariacie. Nawet nigdy nie miałam kontroli drogowej. Pierwszy raz mam do czynienia z policją. To jest takie trudne.

— Spokojnie- uśmiechnął się policjant.- Niech się pani nie denerwuje. Ja nie gryzę. Zazwyczaj.- Wywołał tym lekki uśmiech na jej twarzy. W jej oczach dostrzegł natomiast niewyobrażalny smutek. Ścisnęło go to za serce, aż sam sobie się zdziwił, że po tylu latach służby, można tak łatwo go jeszcze rozczulić.

— To wszystko mnie przerasta. Od wczoraj mój świat przewrócił się o sto osiemdziesiąt stopni. Czuję się jak w pieprzonym rollercosterze i nie wiem jak to zatrzymać. Chyba nawet się nie da. I chyba nie chcę tego zatrzymywać.

— Co takiego się wydarzyło w pani życiu, że postanowiła pani przerwać milczenie?

— Wczoraj mąż strasznie mnie pobił- wstała i pokazała swój brzuch i nadgarstki. Oczy policjanta mówiły wszystko. W swojej pracy widział wiele, ale krzywda kobiet zawsze wzbudzała w nim bardzo silne emocje. — Uciekłam jak tylko poszedł do pracy. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i po prostu wyszłam. Ja nie mogę tam wrócić. Boję się go.- Oczy na nowo zaszły jej łzami.

— Nie musi pani tam wracać. Nikt nie może panią zmusić. Obiecuję, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby pani pomóc- uśmiechnął się smutno do niej. Nie rozumiał jak można było skrzywdzić taką delikatną istotę. Facet miał przy sobie jedną z piękniejszych kobiet jaką kiedykolwiek on sam spotkał, a mimo to nie dbał o nią. Świat jest popieprzony. Z rozmyśleń wyrwał go głos kobiety, która chyba nabrała do niego większego zaufania, bo powoli zaczęła opowiadać mu całe swoje życie. Aż dobrnęła do dnia dzisiejszego. Policjant skrupulatnie wszystko zapisywał. Gdy skończyła opowiadać, odsłuchał nagranie z ich porannej rozmowy. Później poprosił na rozmowę pojedynczo Agnieszkę i Darka. Gdy skończył wszystkich przesłuchiwać zebrał ich razem i oznajmił, co w takiej sytuacji można zrobić.

— Zgodnie z art.207 §1 kodeksu karnego zostało tu ewidentnie popełnione przestępstwo przemocy w rodzinie. Osoba taka podlega karze nawet do dziesięciu lat pozbawienia wolności. Do tego dochodzą groźby karalne, szantaż, ograniczanie wolności. Jeszcze dziś złożę do sądu wniosek o zakaz zbliżania się do pani.

— A co z tymi siniakami? — Hanka zrozumiała, że musi kuć żelazo póki gorące. Skoro zaczęła tą dziką szarżę na swojego męża, to chciała mu dokopać maksymalnie mocno.

— Bezzwłocznie do szpitala na obdukcję.- Zasugerował policjant.- Ten brzuch wygląda najgorzej. Obawiam się, że może mieć pani połamane żebra. Nie wolno z tym zwlekać. Tu rozchodzi się głównie teraz o pani zdrowie. Proszę tego nie bagatelizować.

— Miałam z tym iść od razu, ale bardzo się wstydziłam- Hanka była zażenowana całą tą aferą, która się wokół niej kręciła. Wiedziała jednak, że musi to przetrwać dla własnego dobra.

— Proszę mi obiecać, że zaraz po naszej rozmowie pojedzie pani do szpitala. Zadzwonię zaraz i zapytam się jaki lekarz ma dyżur i powiem, że pani przyjedzie. Przyjmie panią najszybciej jak się da- policjant chciał mieć pewność, że kobieta o to zadba.

— Obiecuję i dziękuję za pomoc- uśmiechnęła się do niego. Była wdzięczna za troskę. Nie miało to dla niej znaczenia, czy ten policjant powiedział tak, bo zawsze tak mówi. Zrobiło się jej przyjemnie, bo dawno nikt o nią nie dbał. Każdy przejaw dobroci, był opatrunkiem dla jej podziurawionego serca. -A czy taki zakaz zbliżania mogą też dostać moi przyjaciele? Mieszkam teraz u nich i nie chciałabym, aby stała im się jakakolwiek krzywda.

— Tak, oczywiście. Istnieje realne zagrożenie, że pani mąż może się mścić zarówno na pani jak i na osobach, które pani pomagają. Proponuję też jak najszybciej znaleźć dobrego adwokata, który zajmie się rozwodem. W pani przypadku są duże szanse na rozwód z orzeczeniem o winie pani męża. Sprawa jest praktycznie wygrana. A co za tym idzie o wypłatę odszkodowania. Czy mąż przelał pani te sto tysięcy, o których była mowa w nagraniu?

— Tak.

— Dobrze, proszę zatem powiedzieć adwokatowi o tych pieniądzach. Osobiście uważam, że i tak się pani należały. Proszę mi powiedzieć, czy pani mąż to ten znany w mieście inwestor, Piotr Bielecki? Czy to zwykła zbieżność nazwisk?

— Tak, to on. Niestety.

— Dziękuję. Z mojej strony to wszystko. Pani Haniu głowa do góry. Będzie dobrze- położył jej dłoń na ramieniu. Była niezwykle ciepła i taka silna. Dodało jej to otuchy.

— Dziękuję. Jest pan bardzo miły jak na…

— … jak na policjanta? — zaśmiał się

— Jejku, przepraszam, nie to chciałam powiedzieć- zmieszała się.

— Nic się nie stało. Mówiłem, że zazwyczaj nie gryzę. Do widzenia. I powodzenia. Aha i jak już będzie miała pani wyniki obdukcji, to poproszę o ich dostarczenie. Dołączymy je do akt sprawy. Tutaj jest moja wizytówka, gdyby potrzebowała pani pomocy, to proszę śmiało dzwonić.

— Dobrze. Dziękuję jeszcze raz za wszystko.

— Ty to nawet z siniakami na twarzy masz branie- zaśmiała się Agnieszka jak już wsiadali do samochodu.

— Głupoty gadasz- oburzyła się Hanka.

— Mówię jak jest. Ten gliniarz patrzył na ciebie jak na jakieś zjawisko. No nie złość się, chciałam tylko poprawić ci humor.

— Wracajmy do domu. Mam dość wrażeń jak na jeden dzień.

— Tak, ale najpierw szpital. Pamiętasz, co obiecałaś temu miłemu policjantowi? Musimy zrobić ci w końcu tą obdukcję i sprawdzić czy ten gnojek nie wyrządził ci jakiejś większej krzywdy.

— Masz rację. Aga ja nie mogę wam siedzieć na głowie. Teraz jak mam pieniądze, to może coś sobie wynajmę.

— Zwariowałaś chyba! Zostaniesz u nas tak długo, jak będzie trzeba. Umarłabym chyba ze strachu jakbyś mieszkała gdzieś sama w hotelu. Musimy poczekać, aż cała afera trochę przygaśnie.

— Aga ma rację. Przynajmniej do czasu rozwodu powinnaś z nami zamieszkać. A później pomyślimy, co dalej. Mamy duże mieszkanie, więc spokojnie się pomieścimy. Będziesz miała swój osobny pokój. Możesz sobie robić, co zechcesz.

— Kochani nie wiem jak mam wam dziękować. Gdyby nie wy pewnie dalej bym tkwiła w tym gównie. Będę waszą dłużniczką do końca życia.

— Pomyślimy nad rekompensatą, a tymczasem musisz się porządnie wyspać i odpocząć. Za tobą ciężki dzień i jeszcze cięższa noc.

— Chciałaś chyba powiedzieć ciężkie życie.- zaśmiała się

— Nie myśl już o tym. Zaczynasz nowy etap.

W szpitalu spędzili dwie godziny. Lekarze zrobili Hance prześwietlenie i badanie krwi. Okazało się, ze żebra są na szczęście w całości. Była jedynie mocno potłuczona. Dostała leki przeciwbólowe i maści na opuchliznę. Ślady na jej ciele ewidentnie wskazywały na pobicie. Zwłaszcza odciśnięte palce na nadgarstku. Kolejny raz Hanka musiała walczyć ze swoim zażenowaniem i wstydem. Nie chciała, żeby już ktokolwiek patrzył na jej rany i siniaki. Miała dość wystawiania swojej najskrytszej prywatności na światło dzienne. Była wściekła na Piotra za to, co jej zrobił. Miała wrażenie, że wszyscy patrzą na nią i ją osądzają. Jeszcze do niedawna uważała, że przemoc zdarza się tylko w rodzinach patologicznych. A alkoholicy, to są tylko ci ludzie spod sklepów, a nie szanowany miejski inwestor.

Dopiero, gdy wrócili do domu spojrzała na zegarek. Była osiemnasta. Była tak bardzo wykończona, że przeprosiła Agnieszkę i Darka i poszła się położyć. Odmówiła zjedzenia kolacji. Zrobiła sobie tylko ciepłą herbatę z miodem i poszła do swojego pokoju. Było jej strasznie zimno. Dreszcze przeszywały jej ciało. Otuliła się mocniej kołdrą. Musiała być pełnia, bo księżyc bezczelnie zaglądał jej do okna, oświetlając prawie całą przestrzeń. Nie chciało jej się wstawać, by zasłonić rolety. Stwierdziła, że w sumie to światło, było nawet przyjemne. Przynajmniej nie musiała zapalać lampki nocnej. Wszystko idealnie widziała. Po chwili zaczęło jej się robić przyjemnie ciepło. Siedziała z zamkniętymi oczami. Było tak cudownie cicho. Mimo zmęczenia sen jednak nie chciał przyjść. Nie pomogła też tabletka na sen, którą dała jej przyjaciółka. Siedząc tak i rozmyślając, po raz pierwszy od wielu lat poczuła się wolna. I chyba bezpieczna. Z rozmyśleń wyrwał ją dźwięk jej komórki. Serce jej stanęło w obawie, że mogą być to kolejne groźby jej męża. Zamiast wyzwisk czekała na nią jednak zupełnie inna wiadomość.

— [Chyba jednak nie wierzysz w przeznaczenie] — uparty z niego koleś, pomyślała. Chwilę biła się z myślami, po czym stwierdziła, że chyba już nic gorszego ją w życiu nie może spotkać i postanowiła mu odpisać. Wciąż pamiętała ten jego niezwykle seksowny głos, gdy zadzwonił do niej pierwszy raz. Poza tym to właśnie po jego telefonie, coś w niej się zmieniło. Nie chodziło o to, że to on był punktem zapalnym. Bardziej traktowała to jako dobry znak. Niech się dzieje co chce- pomyślała i zaczęła wystukiwać tekst na swoim telefonie.

— [Moje przeznaczenie raczej o mnie już dawno temu zapomniało.]

— [No przecież jestem. Nie zapomniałem o Tobie. Cieszę się, że jednak coś napisałaś.]

— [„Coś” to za dużo powiedziane. Ciężko jest pisać do kogoś, kogo się w ogóle nie zna. I pisząc o przeznaczeniu, nie miałam na myśli Ciebie. Tylko tak ogólnie…]

— [Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy się poznali.]

W tym momencie Hanka uświadomiła sobie, że musi jak najszybciej zmienić numer telefonu. Ten, co miała, był oczywiście na jej męża. Telefon, to był stary grat na przyciski, który pamiętał pewnie jeszcze zeszłe stulecie. Smartfon nie wchodził w grę, bo miała zakaz korzystania z internetu. Piotr zawsze podejrzewał ją, że pewnie siedziałaby na portalach randkowych i pisała z kochankami.

— Boże, mój mąż to idiota! — pomyślała.

Postanowiła, że kolejnego dnia kupi sobie jakiś fajny telefon, o którym zawsze marzyła i zmieni numer.

Rafał

— Cholera! — Rafał wyraźnie się zdenerwował.- Telefon mi padł. Masz ładowarkę? — Siedział z kumplem u niego w mieszkaniu i przy drinkach omawiali sprawy ich wspólnej firmy.

— Jasne, trzymaj. A coś ty tak nagle zapałał miłością do telefonu? Kiedyś było ci wszystko jedno czy masz go przy sobie czy nie. Gdyby nie firma, to pewnie całkiem byś się go pozbył.- Zdziwił się Jakub.

To fakt, Rafał nie należał do tych ludzi, którzy chodzą wiecznie z nosem w telefonie. Nie lubił być niewolnikiem przedmiotów. Nie miał konta na żadnym portalu społecznościowym. Dla Jakuba było to nie do pomyślenia. On miał konto założone chyba na każdym z możliwych. Używał ich głównie do podrywania i uwodzenia dziewczyn. Umawiał się na nich na niezobowiązujące spotkania.

— Wiesz, że mój wcześniejszy telefon umarł śmiercią tragiczną pod kołami mojego auta.

— Taa, jakbyś go nie zostawił na dachu swojego samochodu, to nic by mu nie było.

— Trudno, było minęło. Najgorsze, że szlag trafił też kartę SIM i wszystkie kontakty na niej. Ogólnie chodzi mi o to, że musiałem najwidoczniej źle zapisać twój numer w komórce. Jakiś zwykły czeski błąd.

— Widać, że nie dogadujesz się z nowymi technologiami.

— Odwal się i daj mi dokończyć. Tej nocy, gdy czekałem na ciebie na lotnisku, zamiast do ciebie, dodzwoniłem się do jakiejś laski. Zaczęliśmy chwilę ze sobą gadać. Najlepsze jest to, że nie wiedzieć czemu, tak mnie zaintrygowała, że nie mogę przestać o niej myśleć. Napisałem jej kilka SMS i teraz, gdy w końcu odpisała, to mi się ten cholerny telefon rozładował.

— Haha, ty to jesteś jednak porąbany- Kuba aż płakał ze śmiechu.- Widzę, że moje częste zmiany numerów i twoja umiejętność, a raczej jej brak, do posługiwania się iPhonem na coś się przydały. Don Juan komórkowy.- Nie mógł się powstrzymać, żeby nie wykpić kolegi. Romantyzm zdecydowanie nie był jego domeną.

— Mogłem ci tego nie mówić. Ty i tak tego nie zrozumiesz, bo dla ciebie kobiety to tylko obiekty seksualne.- Zdenerwował się na kumpla.

— Człowieku, a może to jakaś stara baba. Powiedz, żeby wysłała ci swoje zdjęcie, a potem sobie flirtuj ile wlezie. Założę się, że jest strasznie brzydka. Uważaj, bo potem się od takiej nie opędzisz.- Jakub był bardzo sceptyczny. Nie rozumiał, co może być fajnego w rozmowie z kobietą, której się nigdy nie widziało. On najpierw patrzył, oceniał, a dopiero potem przystępował do ataku. Kobiety traktował jak trofea. Zdobywał i porzucał. Liczył się tylko seks.

— Z głosu nie wydawała się stara. Wręcz przeciwnie.

— Tak i pewnie z głosu wyglądała jak Miss Polonia- kumpel wciąż z niego kpił.

— Daj mi już spokój! Kto jak kto, ale ty nie jesteś najlepszym specjalistą od kobiet.

— Mylisz się mój drogi. Kobiety to moja główna specjalność. Żadna mi się nie oprze. Zaliczyłem ich tyle, że znam je aż za dobrze. Sądzę, że możesz mnie spokojnie nazywać ekspertem. Mógłbym nawet napisać jakiś poradnik. Laski to moje hobby. Jedni uprawiają bieganie, a moją dyscypliną sportu jest seks. Polecam ci. Może będziesz mniej sztywny jak sobie od czasu do czasu zaliczysz jakąś panienkę. Szybki, niezobowiązujący seks jeszcze nikogo nie zabił, ale za to jak poprawia humor.

— Ekspertem to ty jesteś, ale od głupoty. Żaden z ciebie specjalista, jesteś po prostu zwykłym dupkiem, przez którego te biedne dziewczyny potem płaczą. Mało to razy przybiegały do mnie zapłakane, bo przestałeś się z nimi kontaktować, albo najzwyczajniej w świecie kazałeś im spieprzać? Błagały, żebym z tobą porozmawiał, bo jedna z drugą zdążyła się zakochać. Swoją drogą nie wiem jak ci się udaje wyłapać takie łatwowierne łanie.

— Cóż, taki los łamacza serc niewieścich. Zawsze możesz być później ich pocieszycielem. Takie ze złamanym serduszkiem są najłatwiejsze, bo potrzebują wówczas dużo uwagi.

— Chyba nie tylko o to w życiu chodzi? Zobaczysz zostaniesz kiedyś sam jak palec. I nie mam ochoty być jakimś pocieszycielem dla twoich ofiar.

— Seks, to seks. W sumie ze sportem ma wiele wspólnego. Na uczucia tam nie ma miejsca. Liczy się zdobywanie. A do związku to ja się nie nadaję. Nudne to i po co się ograniczać, gdy na świecie tyle pięknych kobiet.

— Pod tym względem strasznie się różnimy. Nie będę tego słuchał. Zmywam się do domu. Chyba już wszystko omówiliśmy. Poza tym robi się już późno, a ta cała rozmowa traci sens.

— Taa, jasne. Chcesz jak najszybciej napisać do swojej komórkowej miss. Idź, idź wieczorynka dawno się już skończyła. Tacy grzeczni chłopcy jak ty, nie mogą się szlajać po mieście nocą. Jeszcze ktoś ci obije tą piękną buźkę i dopiero będzie dramat.

— Nawet jeśli chcę, to tobie nic do tego. Zapomnij, że cokolwiek ci mówiłem. Ty i tak tego nie ogarniasz. Masz mentalność bułki tartej. Nara.- Pożegnał się i wyszedł. Miał dosyć uszczypliwości kumpla. Coraz trudniej było mu sie z nim dogadać. Kiedyś byli najlepszymi przyjaciółmi, ale z biegiem czasu zaczęli mieć inne priorytety. Nie podobało mu się to, jak Kuba traktuje kobiety. Rafał natomiast był typem romantyka. Nie wstydził się tego, że uważał, że każda kobieta zasługuje na szacunek. Wyjątkowe traktowanie swoich wybranek w niczym nie ujmowało mu męskości. Wręcz przeciwnie. Nie zamierzał jednak wdawać się z Jakubem w tego typu dyskusje, bo to jak z tym powiedzeniem z błotem i świnią. Im dłużej będziesz się siłował ze świnią w błocie, tym bardziej będziesz zauważał, że świni się to zwyczajnie podoba.

Sam się sobie dziwił, że owa nieznajoma tak zawładnęła jego myślami. Nigdy wcześniej mu się coś takiego nie zdarzyło. Nie lubił zawierać znajomości wirtualnych. Bardzo lubił przebywać z ludźmi, rozmawiać z nimi twarzą w twarz. Jeśli miał już użyć do rozmów telefonu, to tylko po to, by umówić się gdzieś w konkretne miejsce. No chyba, że akurat był daleko od kogoś, to wówczas chwila rozmowy była nawet wskazana. Jednak i tak nader wszystko cenił sobie kontakty bezpośrednie. Postanowił jednak, że jeśli ona jeszcze coś do niego napisze, to pociągnie tą znajomość. Był ciekawy, co z tego wszystkiego może wyniknąć. W końcu nie miał nic do stracenia. Był singlem, a odrobina zabawy i małego flirtu jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

Był typem niepoprawnego optymisty i zawsze wierzył w pozytywne zakończenie. Wierzył w siłę sprawczą słowa, dlatego nigdy nikomu źle nie życzył. Nigdy nikomu niczego nie zazdrościł. Uważał, że ciężką pracą i wytrwałością można osiągnąć to samo, albo i więcej. Właśnie dzięki ciężkiej pracy zawdzięczał swoją firmę, którą stworzył od podstaw sam. Kosztowało go to wiele wyrzeczeń, ale opłaciło mu się to. Był właścicielem najlepiej działającej firmy budowlanej w całym ich województwie. Zleceń przybywało. Znalazło u niego pracę wiele osób. Zatrudniał najlepszych. Jego markę znali wszyscy.

Hanka

Gdy Hanka obudziła się była już godzina jedenasta. Długo walczyła wieczorem, by w końcu zasnąć. Kilka razy się budziła. Niespokojne sny męczyły ją całą noc. Zerwała się z przerażeniem, że nie uszykowała Piotrowi śniadania do pracy i że będzie na nią za to zły. Potrzebowała chwili, aby uświadomić sobie, gdzie jest i co się wydarzyło.

Świadomość, że już nigdy nie będzie musiała mu usługiwać, dodała jej skrzydeł. Spokój rozsiadł się na jej ramionach niczym ciepły kocyk. Poczuła, że może dokonać wszystkiego. Z każdym kolejnym dniem rodziła się w niej coraz większa pewność siebie. Jeszcze parę dni temu wierzyła mężowi jak mówił o niej, że jest nikim, że jest gówno warta. Teraz z lustra w łazience spoglądała na nią piękna, wartościowa kobieta. No, prawie piękna. Musi koniecznie zrobić coś z włosami. Siwe odrosty bezczelnie wyzierały z jej przedziałka. Niestety mimo młodego wieku miała już bardzo dużo siwych włosów. Lata stresu zrobiły swoje. Gdy pierwszy raz zobaczyła siwy włos, nie przejęła się nim zbytnio. Miała to zapisane w genach. Jej ojciec był szpakowaty odkąd tylko pamięta. Mówił, że zaczął siwieć w wieku dziewiętnastu lat.

Przyjęła ten fakt do wiadomości. Nie należała nigdy do osób, które przejmują się swoimi mankamentami. Starała się przejść nad nimi do porządku dziennego. Uważała je za coś zupełnie naturalnego. Czasu nikt nie jest w stanie oszukać. Najlepiej jest się z tym pogodzić i żyć w zgodzie ze sobą. Człowiek, kiedy nie przejmuje się pierdołami, jest po prostu szczęśliwszy.

Gdy weszła do kuchni, na stole czekał na nią krótki liścik od Agnieszki, która o tej porze dawno była już w pracy. Darek zresztą też.

„Kochana.

Nie budziłam Cię, bo chciałam żebyś się porządnie wyspała. Ugotowałam Ci wczoraj Twoją ulubioną zupę. Jest w lodówce. Czuj się jak u siebie w domu. Niestety nie mamy ekspresu do kawy, więc musisz zadowolić się rozpuszczalną. Jest w górnej szafce przy oknie w puszce z napisem „herbata”. Logiczne, prawda? ;)

Kocham Cię.

A!”

Cała Agnieszka. Lubiła mieć wszystko zawsze inaczej niż wszyscy. Gdy ktoś szedł w prawo ona szła w lewo. Wszystkie dziewczyny farbowały się na blond, ona chodziła z rudą czupryną. Zawsze na przekór. Zawsze po swojemu. Kochała ją za to. Była indywidualistką. Dobrze znała Hankę i wiedziała, że już od czasu liceum była uzależniona od kawy z mlekiem i od zupy pomidorowej.

Na jedzenie nadal nie miała ochoty. W żołądku wciąż czuła nieznośny ucisk. Na myśl o zjedzeniu czegokolwiek robiło jej się niedobrze, ale kawy nigdy nie odmawiała. Choć Piotr zawsze powtarzał, że kawa z mlekiem to nie kawa i jest dobra dla dzieci, to Hanka ją ubóstwiała. Lubiła jej delikatny smak. Nienawidziła w kawie goryczy. Poza tym nie piła jej by się pobudzić, tylko dla samego smaku. Siadała zawsze w swoim ulubionym fotelu i sączyła ciepły, beżowy płyn łyk po łyku. Robiła to jedynie, gdy była sama w domu, bo gdy był jej mąż, to wiecznie kazał jej coś robić. Dom musiał być zawsze wysprzątany na błysk, gdy zobaczył choćby najmniejszy brud zaraz na nią krzyczał, że nic nie robi i zapuszcza jego dom. Tak, JEGO dom. Nie ich. Zawsze powtarzał, że ona nie ma prawa do niczego, bo to on na wszystko harował. Ona była tylko gosposią, służącą i jego prywatną dziwką w jednym. Wzdrygnęła się na to wspomnienie i momentalnie posmutniała. Gdzie ona miała mózg?

Agnieszka zakwaterowała ją w małym, gościnnym, ale za to bardzo przytulnym pokoju. Była tam rozkładana kanapa, całkiem spora szafa i niewielki telewizor. Tak naprawdę nic więcej nie było jej do szczęścia potrzebne. Była wdzięczna za ten malutki azyl. Usiadła na swoim łóżku z parującym kubkiem w ręce i okryła się polarowym kocem w kotki. W domu było tak cudownie cicho. Słychać było tylko przesuwające się wskazówki zegara z przedpokoju. Agnieszka lubiła dizajnerskie przedmioty i kiedyś kupiła ten zegar za jakąś straszną sumę. Fakt, był piękny, ale i bardzo głośny. Hance to jednak nie przeszkadzało. Miarowy stukot sekundnika jakoś dziwnie ją uspokajał. Dawał znać, że czas płynie, a wraz z jego upływem dawne problemy zdają się być trochę bardziej znośne. Zawsze uważała, że czas nie leczy ran. One nigdy się nie zabliźniają do końca. Zawsze lekko uwierają i dają o sobie znać. Czas jedynie przyzwyczaja nas do nich i po prostu już tak bardzo nie bolą. Oswaja z bólem. Nie da się wyrwać z siebie przeszłości. Wszystko, co nas spotyka jest dla nas pewną lekcją. Od nas zależy czy coś z niej wyniesiemy. Wiedziała, że w jej sercu już na zawsze pozostanie wielka dziura, której nikt i nic nie będzie w stanie do końca zasklepić. Nie martwiło ją to. Wręcz chciała, żeby zawsze coś jej przypominało jaka była głupia i że już nigdy ma nie popełnić tego samego błędu. Tak, było to trochę masochistyczne z jej strony, ale była zdania, że wszystko, co spotyka nas w życiu, jest w pewnym sensie lekcją. Od nas zależy czy coś z niej wyciągniemy.

Hania zamknęła oczy i upajała się samotnością i nicnierobieniem. Wiedziała, że ten stan nie może trwać wiecznie. Musiała się wziąć w garść i zacząć żyć po swojemu. Ale jeszcze nie teraz, nie dziś. Ma jeszcze chwilę. Musi odpocząć i nabrać sił. Tak cudownie jest po prostu siedzieć. Bez żadnych rozkazów, krzyków, wyzwisk. Potrzebowała się wyciszyć. Przez najbliższe dni planowała być pełnowymiarową egoistką i myśleć tylko o sobie.

Kobieta postanowiła poszukać najlepszego adwokata w mieście. Nie chciała grzebać w Agi laptopie, więc postanowiła się z tym wstrzymać do jej powrotu. Przyjaciółka jednak i tym razem okazała się być niezastąpiona. Sygnał dzwoniącego telefonu sprawił, że omal nie wylała ze strachu kawy, którą cały czas trzymała w ręce.

— Hej Hanula, jak się spało? — odezwał się rozpromieniony głos Agi w telefonie.

— Hanula- powtórzyła za przyjaciółką- nie nazywałaś mnie tak od czasów liceum. Cudownie, wyspałam się chyba za wszystkie czasy.

— Dzwonię, żeby ci powiedzieć, że rozmawiałam z kilkoma osobami i znalazłam dla ciebie adwokata. Podobno typek jest najlepszy w okolicy.

— Ty normalnie czytasz mi w myślach. Chciałam go zacząć dzisiaj szukać, ale nie chciałam ruszać bez pozwolenia twojego komputera.

— E tam, możesz go sobie używać. Nie mam tam żadnych super tajnych rzeczy- zaśmiała się.- Zaraz ci podeślę SMSem numer telefonu do niego.

— Kocham cię, wiesz?

— Wiem, wiem. Ja ciebie też. Uciekam pracować. Buźka. Pa.

— Pa.

Agnieszka pracowała jako główna księgowa w potężnej firmie transportowej. Darek był w tej firmie logistykiem.

Po chwili rozległ się dźwięk przychodzącej wiadomości. Poza SMS od Agnieszki, czekała tam też od co najmniej dwóch godzin wiadomość od Pana Nieznajomego.

— [Mam do ciebie prośbę. Czy mogłabyś chociaż napisać mi jak wyglądasz? Cokolwiek. Strasznie jestem Ciebie ciekawy.] — Jednak słowa kumpla w pewien sposób wpłynęły na Rafała. Cóż, był tylko facetem. A jak wiadomo większość mężczyzn to wzrokowcy.

— [A czy nie może zostać tak jak jest?] — Hance nie spodobała się prośba mężczyzny. Miała zupełnie inny plan na tą znajomość i zamierzała się go trzymać. Poza tym nie zależało jej tak bardzo na nowej znajomości. Póki co musiała się uporać z tą starą. Nie była gotowa na spotykanie się z kimś, a już tym bardziej na związek. Facetów miała dość na bardzo, bardzo długo. Chciała wszystko utrzymać w formie lekkiej tajemnicy, domysłów. Bez zbędnych obietnic, bez konkretnych deklaracji.

— [Ech, jesteś nieugięta. No cóż. To może chociaż powiedz mi ile masz lat albo jak masz na imię.]

— [Mam dwadzieścia pięć lat. Tyle na ten moment jestem w stanie Ci zdradzić.]

— [Dobrze, będę musiał sam sobie wyobrazić jak wyglądasz. A ja mam trzydzieści jeden lat, jeśli chciałabyś wiedzieć.] — Hanka zawsze wolała facetów starszych od siebie. Jej ideał musiał być bardzo wysoki i dobrze zbudowany. Sama też nie należała do niskich kobiet. Miała metr siedemdziesiąt wzrostu i bardzo lubiła nosić buty na wysokim obcasie. To znaczy kiedyś tak było, bo później mąż zabronił jej. Twierdził, że są za bardzo wyzywające. A ona nie mogła zwracać na siebie uwagi innych mężczyzn. Piotr uważał, że jakikolwiek dekolt i spódnica czy sukienka, to prowokacja. I że kobiety same sobie są winne, że są gwałcone, bo się obnoszą ze swoją seksualnością jak dziwki. Jeśli już kupowała ubrania, to mąż zawsze ją nadzorował i podejmował decyzję, co może nosić a czego nie.

A wracając do mężczyzny jej marzeń, to powinien mieć ciemne, dobrze przystrzyżone włosy, niebieskie oczy i zarost. Uwielbiała kilkudniowy zarost u facetów. Nienaganny ubiór i zniewalający zapach perfum dopełniły by całości.

Jej mąż w sumie nigdy nie spełniał tych wymogów. Był nijakim blondynem z lekkim brzuszkiem piwnym, którego nabawił się poprzez codzienne picie alkoholu. Jedynie wzrost się zgadzał. Był wysoki i mimo, że nie chodził na siłownię, bardzo silny. Albo po prostu wiedział jak uderzać, żeby bolało.

Czy były to wysokie wymagania? Być może. I jakby do tego dodać jeszcze pożądane cechy charakteru takie jak wierność, szacunek, lojalność, empatia, to wychodzi z tego facet tak idealny, że wręcz nieistniejący.

Na tym polegał jej problem. Po horrorze jaki przeżyła z Piotrem, wymyśliła sobie, że albo znajdzie księcia z bajki, albo z nikim się nie zwiąże. Wiedziała, że jej pragnienia są raczej mało możliwe do spełnienia. Cóż… Woli być sama niż trafić znów na jakiegoś dupka.

— [Hmm, trzydzieści lat i żadnej żony, dzieci? Nic?] — wydało się jej to nieco podejrzane. Może facet jest maminsynkiem, który nie umie sobie poradzić w prawdziwym świecie? Albo ma tak podły charakter, chociaż nic póki co na to nie wskazywało. Albo, o zgrozo, jest tak szkaradny, że nikt go nie chce.

— [Nawet kota się nie dorobiłem. Aczkolwiek jako stary kawaler może powinienem już jakiegoś przygarnąć. Muszę to przemyśleć. Bo faktycznie czasem doskwiera mi samotność.] — czyli jednak chyba mieszka sam, pomyślała.

— [A co do wyglądu, to próbuj. Może trafisz. Aczkolwiek i tak Ci się nie przyznam, czy Ci się udało.] — Zaczynała się jej ta cała zabawa coraz bardziej podobać. Spowodowane to było pewnie tym, że od bardzo dawna z nikim nie rozmawiała, a z mężczyzną tym bardziej. Poczuła się znów jak nastolatka. Straconych lat już raczej nie nadrobi, ale będzie się starać, aby te, które nadchodzą, były niepowtarzalne.

Przypomniała sobie, że musi się umówić na spotkanie z adwokatem. Im szybciej złoży pozew rozwodowy, tym lepiej. No i koniecznie musi iść do sklepu po nowy telefon.

Z adwokatem umówiła się na piątek, na godzinę trzynastą. Miała jeszcze trzy dni, żeby odpowiednio się do tego spotkania przygotować. Wiedziała, że na nowo będzie musiała wszystko opowiadać. Chciałaby mieć to już za sobą.

— [Jeśli wierzyć przeznaczeniu, a ja w nie bardzo wierzę, to teoretycznie powinnaś być wysoką, szczupłą, długowłosą brunetką z pięknym uśmiechem.] — kolejna wiadomość od Pana Tajemniczego.

— [Zostawmy więc wszystko ślepemu losowi, albo jak wolisz- przeznaczeniu.] — Cholera z opisem trafił w sedno. Hanka była w szoku. Od zawsze podobała się mężczyznom. Oczywiście zanim poznała Piotra. Później rozpoczęła się jej równia pochyła i z dnia na dzień stawała się brzydką szarą myszką, na którą już nikt nie zwracał uwagi. Tak! Kolejny punkt na jej liście zadań to fryzjer i kosmetyczka. W końcu mogła zrobić ze swoim wyglądem co się jej tylko podobało.

Nie, nie była typem narcyza. Jednakże miała świadomość swojej kobiecości i ogromny dystans do siebie. Znała swoje atuty i wiedziała doskonale, że była bardzo piękną kobietą. Musiała to tylko na nowo z siebie wydobyć.

Na początku jej małżeństwa, gdy pojawiała się w jakichś większych skupiskach ludzi, to nie mogła się opędzić od męskich spojrzeń. To niestety nie podobało się jej mężowi, który na każdym kroku wietrzył zdradę.

Miała również swoje mniejsze i większe kompleksy, ale potrafiła je w sobie zwalczać. Nie wywyższała się też z tego powodu, że natura obdarowała ją urodą. Zresztą do tej pory mąż skutecznie zabijał w niej kobiecość, robiąc z niej Kopciuszka. Należała do skromnych osób. Określenie famme fatale zupełnie do niej nie pasowało. Była osobą bardzo lubianą i kontaktową. Kiedyś miała masę znajomych, z którymi uwielbiała się spotykać. Później zostali jej już tylko znajomi jej męża. Z czasem jednak i oni przestali się z nimi spotykać. Piotr skutecznie wszystkich zniechęcił.

Wypiła kawę, wzięła szybki prysznic. Pierwszy raz od bardzo dawna zrobiła sobie makijaż. Użyła do tego kosmetyków Agnieszki. Podkładem zatuszowała lekko widoczny jeszcze siniak na policzku. Rzęsy pociągnęła tuszem. Zapomniała już, ze ma ich aż tyle i że są bardzo długie. Na usta nałożyła błyszczyk. Po niespełna dziesięciu minutach z lustra spoglądała na nią piękna i młoda kobieta.

Nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie kupi swoje kosmetyki. Postanowiła wybrać się na wielkie zakupy i poszukiwania telefonu. Wsiadła w autobus miejski i pojechała do najbliższej galerii handlowej.

Doradca w sklepie zaproponował jej trzy modele. Nie znała się kompletnie na tym, ale najbardziej spodobał się jej ten w kolorze różowego złota. Przez chwilę miała wyrzuty sumienia, że wydaje na głupi kawałek plastiku prawie dwa tysiące złotych, ale nie mogła się oprzeć. Mąż nigdy jej nic nie kupował. A sama też nie mogła tego zrobić, bo raz, że nie miała za co, a dwa, że dostałaby łomot, że trwoni bezsensownie JEGO pieniądze. Po udanym zakupie telefonu, udała się do drogerii, w której przepadła na ponad godzinę. Kupiła sobie podkład, puder, trzy paletki cieni do powiek, kilka kolorów szminek, tusz do rzęs zwiększający objętość. Na koniec jej uwagę przykuły perfumy. Uwielbiała słodkie, kwiatowe zapachy. Kupiła jeden flakonik dla siebie, drugi dla Agnieszki. Darkowi postanowiła sprezentować wodę po goleniu. Zauważyła, że ma taką w łazience, akurat mu się kończyła.

Usiadła w kawiarni. Zamówiła sobie latte i ciepłą szarlotkę z lodami waniliowymi. Włożyła kartę SIM z nowym numerem do swojego nowego telefonu i włączyła go. Powitała ją przyjemna melodyjka, a kolorowa grafika zawirowała na wyświetlaczu. Postanowiła przepisać najważniejsze numery i wysłać od razu wiadomość do Agi, że teraz to jest jej nowy numer. Uśmiechała się do ekranu, jakby dostała jakąś śmieszną wiadomość. Ona jednak najzwyczajniej w świecie się cieszyła. Jak dziecko z nowej zabawki.

Była tak zaaferowana tym wszystkim, że nie zauważyła, że ktoś się jej od dłuższej chwili przygląda. Nagle na siedzeniu obok z hukiem wylądowała torba na siłownię. Hanka podskoczyła przestraszona i spojrzała w górę. Miała cichą nadzieję, że ktoś się pomylił, albo miał zły dzień.

— Piotr… — wyszeptała i zrobiło jej się ciemno przed oczami ze strachu.

Rafał

Po wysłaniu SMS Rafał się wystraszył, że mógł ją tym opisem urazić. Bo przecież równie dobrze po drugiej stronie mogła być pulchna blondynka, która może sobie pomyśleć, że ją dyskryminuje.

Odetchnął jednak z ulgą, gdy odpisała, więc nic ją nie uraziło. A co jeśli trafił z opisem i dziewczyna, z którą pisze jest faktycznie jego ideałem? Zaintrygowała go. Był wzrokowcem, jak większość mężczyzn i pragnął dla siebie pięknej kobiety. A teraz zapragnął swojej Tajemniczej Nieznajomej jeszcze bardziej. Jakaś dziwna siła przyciągała go do niej. Próbował z tym walczyć, wytłumaczyć to sobie, że nic z tego może nie wyjść. Nic to nie dawało. Nie mógł przez nią spać. Cały czas o niej myślał.

Przysiągł sobie, że doprowadzi do ich spotkania i pojedzie do niej choćby na koniec świata. Był do tego zdolny.

W całym tym romantycznym amoku zapomniał, że ta dziewczyna może się znajdować teraz w dowolnym miejscu na świecie. To jednak nie stanowiło żadnej przeszkody. Pieniędzy mu nie brakowało. Jego firma budowlano- wykończeniowa działała bardzo prężnie i od kilku lat przynosiła mu bardzo duże zyski. Było już na tyle dobrze, że nie musiał sam pracować. Miał od tego ludzi. On tylko od czasu do czasu doglądał swoich ekip, a głównie zajmował się znajdowaniem nowych zleceń i podpisywaniem umów. Choć i w tym czasem wyręczał go Jakub. Przywoził mu wówczas gotowe dokumenty do podpisu.

Z rozmyślań wyrwał go telefon od Jakuba, który jak zwykle miał jakiś problem z klientami. Jego wspólnik był strasznie nieokrzesany. Zawsze przez swój niewyparzony jęzor albo lepkie ręce wpadał w kłopoty, a razem z nim firma Rafała. Później musiał osobiście jeździć do ludzi, przepraszać i świecić oczami za kolegę. Zaczynało go to strasznie denerwować, bo z dnia na dzień tracił zaufanie do kumpla. Ojciec już dawno mu mówił, aby rozwiązać tą ich śmieszną spółkę. Zawsze jednak dawał mu drugą szansę licząc, że jakoś się ogarnie. Nie chciał też zostawić go na lodzie. Nie potrafił tak.

— Mamy mały problem- oznajmił kompletnie niewzruszony.

— Co znowu odwaliłeś? I dlaczego „my” mamy problem? Z tego co pamiętam, to ja nic nie zrobiłem.- Rafała strasznie denerwowało to jego olewatorskie podejście do świata.

— Już od razu, że to moja wina. Facet nie chce zapłacić za robotę, bo twierdzi, że przystawiałem się do jego żony.

— A ty oczywiście nic takiego nie robiłeś. Jak zawsze. Święty Jakub. Powinni cię od razu kanonizować za życia.

— Jasne, że nie. Sama na mnie leciała. Co miałem ją odepchnąć, skoro była do schrupania? Przyłapał nas jak się całujemy. Zrobiła się mała afera. Ją wyrzucił z chaty, a mi powiedział, że za nic nie zapłaci, bo rozwaliłem właśnie jego małżeństwo. Dobre sobie! Nie ja rozwaliłem, tylko on jest leszczem, skoro żonka woli mnie.- Jakub nigdy nie widział nic niemoralnego w tym, że uwodził mężatki. Zresztą nie tylko mężatki. Nie miał żadnych zahamować i podrywał każdą kobietę, która wpadła mu w oko. Rafał czasem się zastanawiał czy nie jest to rodzaj jakiejś choroby. Bo normalne, to na pewno nie było.

— Nie mam już do ciebie cierpliwości. Jakub jeszcze jeden taki numer i wylatujesz.- Rafał rzadko kiedy się denerwował i raczej nie dawał się wyprowadzać z równowagi. Jakub był jednak mistrzem we wkurzaniu go.

— Przestań, przestań. Jesteśmy wspólnikami. A poza tym, to mam większe problemy. Baba teraz łazi za mną i chce ze mną być. Myśli, że skoro mąż ją wyrzucił, to ja się nią zaopiekuję. Dobre sobie. Czy ja wyglądam na przytułek dla bezdomnych?

— Przecież to nic nie zmienia, że jesteś moim wspólnikiem. Nie daje ci to prawa, żeby zachowywać się jak dupek. Poza tym jesteś wspólnikiem tylko dlatego, że tak się umówiliśmy. Nigdzie na papierze tego nie ma zapisanego. Masz zagwarantowaną większą wypłatę, ale szybko może ulec to zmianie. A jak już tak śmiesz się nazywać, to zachowuj się jak odpowiedzialny człowiek, a nie jak idiota. I gówno mnie interesują, twoje problemy.

— Jaki ty jesteś męczący z tą swoją porządnością. Czy ty kiedykolwiek pozwalasz sobie na chwilę zapomnienia? Wyjmij ten kołek z tyłka i zacznij korzystać z życia. I nie strasz mnie zwolnieniem, bo tak nie postępuje prawdziwy kumpel. Pomogłem ci rozkręcić ten interes, a teraz chcesz mnie zwolnić? Nie robi się tak przyjaciołom.

— Akurat o mnie nie musisz się martwić. Zajmij się sobą, bo ja nie żartowałem. Masz ostatnią szansę. Jeśli ją zmarnujesz- lecisz. Aha i wyślij mi zaraz SMS namiary na tego faceta. Zadzwonię do niego i postaram się załagodzić sytuację. I nie rozpędzaj się tak z tym dodawaniem sobie zasług. Firmę rozkręciłem sam. Ty dałeś tylko kasę i później przez długi czas nie kiwnąłeś nawet palcem. Zresztą bez twojej kasy też bym sobie poradził. Bardziej chodziło mi o ciebie, żeby ci pomóc wyjść z długów. Nie pamiętasz już? Nie bierz mnie więc na litość, bo nie ze mną te numery.

— Tak, tak jak zawsze szlachetny Rafał. Ja ci chyba pomnik postawię wiesz?

— Zaczynasz mnie wkurwiać. Powtarzam masz ostatnią szanse od teraz.

Rafał nie czekał już na odpowiedź Jakuba. Rozłączył się, bo nie miał ochoty wysłuchiwać durnych komentarzy. Oprócz tego, że miał swoje zasady moralne, których nigdy nie łamał, to miał też miękkie serce i choć zawsze źle na tym wychodził- wybaczał.

Postanowił od razu posprzątać syf, jaki zostawił po sobie Jakub. Nie lubił, gdy ktoś źle mówił o jego firmie. Zła opinia szerzy się jak zaraza, a później ciężko ją naprawić.

W jego głowie zagnieździła się też myśl i co rusz szturchając go, przypominała o sobie. Nie było to jednak nic nieprzyjemnego. Wręcz przeciwnie. Za każdym razem, gdy na nowo dawała o sobie znać, przyjemnie ogrzewała mu serce. Dobrze mu z tym było i postanowił ją pielęgnować. Myśl dotyczyła oczywiście jego tajemniczej SMSowej znajomej. Tudzież nieznajomej.

Ale najpierw obowiązki. Później do niej napisze.

Hanka

— Witaj żono. Bo pamiętasz, że wciąż jeszcze nią jesteś? — Słowo „żona” nieznośnie zawibrowało Hance w uszach. Skrzywiła się na jego dźwięk. Nie wiedziała, że może go tu spotkać, ale widocznie zaczął uczęszczać na siłownię, która znajdowała się w tym budynku. Proszę, proszę jej mąż i siłownia. To było coś nowego. Był największym leniwcem jakiego znała. Może spojrzał w końcu krytycznie na siebie i stwierdził, że jak nic ze sobą nie zrobi, to już żadna go nie zechce. Nie ważne. Dla niej mógł nawet zostać kulturystą i najlepiej wyrzeźbionym mężczyzną na świecie. Nie chce go. Niech spieprza z jej życia raz na zawsze.

Ze strachu zrobiło się jej niedobrze. Nie wiedziała, co ma robić. Uciekać? Zacząć krzyczeć? Rozejrzała się dookoła i zobaczyła, że w galerii jest bardzo dużo ludzi. Przecież nie zrobi jej chyba krzywdy przy innych. Uspokoiła się trochę i postanowiła, że musi się jak najszybciej pozbyć intruza. Była zła, że przerwał jej taki cudowny poranek. Ten kretyn ma chyba jakieś radary, które wyłapują jej sygnał i momentalnie namierzają.

— Wiesz, że w tym momencie łamiesz zakaz zbliżania się do mnie? Chyba, że masz problem z oszacowaniem ile to jest sto metrów. Potrzebujesz miarki? — schowała telefon do kieszeni kurtki, ale w momencie, gdy była pewna, że on nie widzi, co robi, nacisnęła ikonkę ze słuchawką przy imieniu Agnieszki. Miała nadzieję, że pomimo tego, że telefon będzie w torebce, Aga coś usłyszy. Postanowiła ignorować Piotra.

— Proszę jaka wyszczekana się zrobiła! Nie fikaj, bo pożałujesz. I gówno mnie interesuje twój zakaz! Wiesz, gdzie możesz go sobie wsadzić! — wciąż stał nad nią. Starał się mówić na tyle cicho, żeby nikt poza nią go nie słyszał. Mimo szeptu jego głos był zimny i wdzierał się do uszu Hanki nieprzyjemnym wibrowaniem.

Hanka upiła łyk swojej kawy. Zachowywała się jakby nie było go obok. Pozornie spokojna z zewnątrz w środku wszystko się w niej trzęsło i zachęcało do ucieczki.

— Nie ignoruj mnie. Myślisz, że można mnie tak zostawić jak zepsutą zabawkę? — Hanka zerwała się ze swojego krzesła, stanęła naprzeciwko Piotra i spojrzała mu głęboko w oczy. Widziała, że zaskoczyło go to. Prawa powieka zaczęła mu drgać. Zawsze tak było, gdy był zły.

— Piotr! — jego imię powiedziała dosadnie głośno, mając nadzieję, że Aga się jeszcze nie rozłączyła i że coś słyszy.- Posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie. Jeśli w tej chwili nie wypuścisz mnie, zacznę krzyczeć- spojrzała się w bok i zobaczyła ochroniarza, który kręcił się po galerii. Piotr podążył za jej wzrokiem.

— Suka- wycedził przez zęby.

— Bywałam nazywana gorzej.

— Tak?

— Tak, twoją żoną.

— Jeszcze z tobą nie skończyłem. Mnie się tak nie zostawia. Jesteś moja i moją pozostaniesz. Pamiętaj.- skorzystała z okazji, że ochroniarz był na prawdę blisko i prześliznęła się obok Piotra, starając się, aby go nie dotknąć. Brzydziła się go. Pewnym, szybkim krokiem wyszła z galerii. Upewniła się czy nie idzie za nią, ale go nie było widać. Biegiem ruszyła na postój taksówek.

— Proszę szybko na ulicę Perłową 6.

Dopiero będąc bezpieczna w jadącej taksówce poczuła jak wali jej serce. Mimowolnie łzy poleciały jej z oczu. Taksówkarz, gdy usłyszał cichy szloch zerknął w lusterko wsteczne.

— Wszystko w porządku?

— Tak, teraz już tak. Dziękuję.

Przypomniała sobie, że musi szybko zadzwonić do Agi. Pewnie się martwi o nią. Na telefonie miała dziesięć nieodebranych połączeń.

— Hanka, do jasnej cholery, co się tam wydarzyło?

— Spotkałam Piotra w galerii handlowej. Tej w centrum.

— O Borze Zielony! Wszystko ok.? Niewiele słyszałam z waszej rozmowy. Chciałam już wysyłać po ciebie antyterrorystów.

— Spokojnie, poradziłam sobie. — Aga poczuła ulgę, że jej przyjaciółce nic nie jest.

— Nie wiem skąd miałam w sobie tyle odwagi, ale jego mina była bezcenna. Jestem z siebie taka dumna.- płacz zamienił się w śmiech. Taksówkarz znów spojrzał w lusterko i teraz chyba zastanawiał się czy nie wiezie na tylnej kanapie jakiejś rozchwianej emocjonalnie wariatki.

— Następnym razem jak będziesz chciała gdzieś wyjść, to może zaczekaj na mnie.

— Aga przestań, nie mogę się wiecznie ukrywać. Nie dajmy się zwariować. Nic mi nie jest. Najadłam się trochę strachu i tyle. Nie pozwolę, żeby ten gnojek zatruwał moje życie.

— Dzielna dziewczyna. Jedziesz już do domu?

— Tak, za chwilę będę.

— To dobrze, bo ja już wróciłam z pracy. Jak tylko usłyszałam te głosy w telefonie, to rzuciłam się na ratunek. Myślałam, że nawiedził cię w domu.

— Jesteś niemożliwa.

— Skoro ciebie jeszcze nie ma, to lecę do sklepu osiedlowego po wino. Muszę się napić z tego wszystkiego.

— Czytasz mi w myślach. Genialny pomysł.

— Oho, to kupię od razu dwa.

— Masz rację, weź trzy.

Hanka będąc jeszcze w taksówce wysłała Tajemniczemu Nieznajomemu SMS ze swoim nowym numerem.

Przezornie zapisała też numer swojego męża pod nazwą „DUPEK”. Uśmiechnęła się do ekranu telefonu, bo strasznie ją ta nazwa rozbawiła. Pasowała idealnie.

— A co ty tak zerkasz na ten telefon? — Agnieszkę zaintrygowała Hanka wpatrująca się co rusz w ekran. Obie siedziały już na kanapie w salonie i sączyły białe, wytrawne wino.- Aż tak bardzo cieszysz się z nowego sprzętu?

— Hehe, nie skądże. Aż tak mnie nie kręcą nowinki techniczne. Cieszę się, owszem, że w końcu mam wymarzoną komórkę w cudownym kolorze, ale to nie o to chodzi. Czekam na pewną wiadomość.- Od ostatniego SMS nieznajomy mężczyzna się nie odezwał. Dziewczyna czekała zniecierpliwiona.

— Coś się stało? Co to za wiadomość? Mam nadzieję, że ten gnojek się nie odezwał i nie napisał ci nic złego?

— Nie, nie, Piotr się nie odzywa na szczęście. Poza tym nie podałam mu nowego numeru.

— Na pewno wszystko ok? Nie mam się o co martwić? — przyjaciółka bacznie się jej przyglądała.

— Daj jej spokój Aga. Już jeden taki ją kontrolował. Wystarczy.- Darek nie mógł znieść dociekliwości swojej dziewczyny i wtrącił się do ich rozmowy.

— Przecież ja to z troski- odfuknęła jak wściekła kotka.

— Nie kłóćcie się proszę. Wiem Aga, że chcesz dobrze. Jakby działo się coś złego, to byłabyś pierwszą osobą, której bym to powiedziała. — Prawda była taka, że Hanka bała się przyznać, że poznała jakiegoś faceta. Przecież jest mężatką. Jeszcze przed chwilą mieszkała z mężem. Nie chciała wyjść w oczach przyjaciółki na łatwą, albo jakąś napaloną. Sama się zastanawiała, co najlepszego wyrabia. Powinna poczekać chociaż do rozwodu.

Czekać? Już raz czekała nie wiadomo na co. Gdyby nie Aga pewnie dalej by tak sobie czekała na cud. W nosie miała czy coś wypada czy nie. Do tej pory przejmowała się wszystkimi, tylko nie sobą. Koniec tego! Czas się za siebie wziąć. Nie jest już nastolatką, która najpierw musi „pochodzić” z chłopakiem rok, zanim da mu całusa. Nie miała ochoty na zabawy w kotka i myszkę. Nie zamierzała przechodzić żałoby po swoim nieudanym małżeństwie.

I tak oto w jej głowie walkę toczyły dwa wilki. A na imię miały Szaleństwo i Spokój. Wygrywał zdecydowanie ten pierwszy, co niespecjalnie ją martwiło. W jej życiu brakowało spontaniczności. Generalnie, to ostatnio brakowało wszystkiego. Hanka przerwała nagle narastającą ciszę.

— Umówiłam się z adwokatem na piątek.- Oznajmiła rozradowana.- Mam wyniki z obdukcji, więc wojnę czas zacząć.

— Zuch dziewczyna. Czas dać popalić temu frajerowi. Już nie mogę się doczekać jego miny jak będzie płacił ci grube tysiące za te wszystkie lata udręki.

— Nic nie chcę od niego. Życzę sobie tylko, żeby dał mi święty spokój i pozwolił normalnie żyć.

— Nie bądź głupia! Ten adwokat wyciśnie go jak cytrynę. Słyszałam o nim same dobre rzeczy. Prawie wszystkie sprawy wygrywa. A tobie pieniądze się należą jak psu buda. To nie podlega żadnej dyskusji.

— W sumie to masz rację. Nie ma co tu się unosić honorem. Zniszczę gnojka, tak jak on niszczył mnie przez te lata. Karma go dopadnie.

— No i w końcu gadasz z sensem. I muszę ci powiedzieć, że wystarczyły trzy dni, a ty promieniejesz. Normalnie jakby przyszła w nocy do ciebie dobra wróżka i z Kopciuszka zamieniła w prawdziwą księżniczkę.

— Tak, sama czuję, że odżyłam. I jestem w szoku skąd mam w sobie tą siłę. Powinnam się załamać, płakać w poduszkę… — zamilkła na chwilę, po czym dodała- Aga, czy ze mną jest coś nie tak?

— Co to za głupie pytanie? Wszystko jest z tobą ok. Jesteś fighterką i tak łatwo się nie poddajesz. Serio wolałabyś teraz użalać się nad swoim losem u jakiegoś psychiatry na kozetce? Albo chodzić z podpuchniętymi oczami czerwonymi jak u królika? Nie masz za kim płakać.

— Zdecydowanie nie. Czy ja wyglądam na taką, która chciałaby się spowiadać obcej osobie ze swoich porażek życiowych?

— Moje drogie panie, postanowiłem, że mamy już kilka sukcesów do uczczenia, więc na tą okazję nabyłem drogą kupna szampana i nie zawaham się teraz go użyć.- Darek wyciągnął z lodówki schłodzony trunek i nalał do kieliszków, które dziewczyny akurat opróżniły.

— Wznieśmy toast za wolność i za nową przyszłość naszej Hani.- Agnieszka podniosła kieliszek do góry.

— Za mądre decyzje i za wygraną sprawę w sądzie- dodał Darek.

— Za was kochani. Jesteście moją jedyną rodziną. Skoczę za was w ogień! — Kieliszki brzdęknęły, a ich musująca zawartość rozkosznie drażniła przełyk. — Kurczaki! Przecież ja mam dla was prezenty.- Hanka zerwała się na równe nogi i pobiegła do swojego pokoju.

— Coś ty wariatko znowu wymyśliła? — Agnieszka spojrzała się zaskoczona na Darka. On jedynie kiwał głową, że nie ma o niczym pojęcia.

— Byłam dzisiaj w drogerii i pomyślałam, że wam się spodobają.- Mówiąc to wręczyła przyjaciółce perfum, a jej chłopakowi wodę po goleniu.

— Wiesz, że nie musisz nam niczego dawać? — Darek wiedział, że Hanka robi to z wdzięczności, że może u nich mieszkać. Zrobiło mu się miło i jednocześnie głupio, że dostają takie drogie prezenty właściwie za nic.

— To jest tylko mały drobiazg w dowód wdzięczności. To nic wielkiego. Lubię sprawiać ludziom przyjemność.

— Dziękujemy Hanulka, ale naprawdę nie musiałaś. Możesz u nas mieszkać tak długo jak tylko będziesz chciała. I czuj się tu jak u siebie w domu. Nie jesteś naszym gościem, jesteś naszą rodziną i przy nas jest twoje miejsce.

— Dziękuję. Jesteście najlepszymi przyjaciółmi na świecie. Pozwolicie, że drugą lampkę wypiję u siebie? Nie gniewajcie się, ale chciałabym się położyć i ewentualnie poczytać książkę. Bycie bohaterką jest okropnie męczące i na dzisiaj mam już trochę dosyć wrażeń- zaśmiała się.

— Jasne. Przecież nie musisz się pytać o pozwolenie. Zmykaj. Kolorowych snów.

— Pamiętasz jak za dzieciaka mówiłyśmy „kolorowych koszmarów”? — Hanka przypomniała sobie swoje beztroskie dzieciństwo. Zrobiło jej się ciepło na duszy, ale i jednocześnie trochę smutno, że tamte czasy minęły już dawno bezpowrotnie.

— Pamiętam. Teraz koszmary w żadnym kolorze nie są ci potrzebne.

— Dobranoc robaczki.

— Dobranoc.

Zmęczenie było tylko pretekstem do zaszycia się w ustronnym miejscu. Tajemniczy przestał odpisywać. Zrobiło jej się smutno z tego powodu. Postanowiła nie czekać i napisała pierwsza do niego. Co ma być to będzie. Miała już dosyć siedzenia cichutko w kąciku i spoglądania jak życie ucieka jej gdzieś bokiem. Postanowiła wziąć los w swoje ręce.

— [Halo! Panie Tajemniczy. Czyżby moje przeznaczenie znowu o mnie zapomniało?] — Odpowiedź przyszła niemalże od razu.

— [Witam Maleństwo. Miałbym o Tobie zapomnieć? Nigdy! W końcu sama przed chwilą napisałaś, że jesteś moim przeznaczeniem. A przed nim się nigdzie nie ucieknie. Nie odpisywałem, bo sprawdzałem, czy za mną zatęsknisz.] — Ewidentnie droczył się z nią.

— [Wcale nie tęskniłam. Uznałam to za wielce niestosowne, że olałeś mnie bez pożegnania. Napisałam, żeby Cię skarcić za to.]

— [Ani nie olałem, ani się jeszcze nie żegnam. Miałem bardzo ciężki dzień w pracy i rozmowę z Tobą postanowiłem przełożyć na moment, gdy będę mógł być już tylko dla Ciebie.]

— [Czyli rozumiem, że przeszkadzam?]

— [Ty nigdy nie przeszkadzasz. Pozwolisz tylko, że skoczę szybko pod prysznic i jestem do Twojej dyspozycji nawet przez całą noc.]

— [Masz pięć minut!]

— [OK., włączaj stoper. Zaraz będę. Może zdążę w biegu złapać butelkę wina z lodówki.]

— [Czas, start.]

Była szczęśliwa, że pierwsza do niego napisała. Od razu wrócił jej lepszy humor. Upiła łyk szampana z kieliszka i zaczęła sobie wyobrażać jaki on jest. Pan Tajemniczy. Nie szampan. Lubi wino. Ona również. Już oczyma wyobraźni widziała, jak pewnego dnia będą siedzieli przytuleni przy kominku popijając wino. Szybko otrząsnęła się z marzeń, bo nagle uświadomiła sobie, że przecież może ich dzielić potężna odległość. Nie czekając, aż wróci spod prysznica napisała do niego.

— [A co, jeśli Twoje przeznaczenie, jest setki kilometrów od Ciebie?] — Była ciekawa jak zareaguje. Bo prawdą było to, że mogło ich dzielić tysiące kilometrów.

— [Nie ma to dla mnie znaczenia. Już powiedziałem, przed przeznaczeniem nie da się schować. Jeśli będzie trzeba, pokonam każdą odległość.]

— [ Ktoś tu się chyba naoglądał za dużo filmów romantycznych. Takie rzeczy się nie zdarzają w prawdziwym życiu. Ja nie jestem Kopciuszkiem, a Ty raczej nie jesteś Księciem z Bajki na białym koniu. Raczej…]

— [Ktoś tu jest chyba za bardzo sceptyczny. Trochę więcej wiary w ludzi i w miłość. A co, jeśli bajki, nie są tylko bajkami?] — Jej życie do tej pory przypominało bardziej thriller niż bajkę. Zaśmiała się na to porównanie.

— [Ale czy jest możliwe uczucie takie jak z hollywoodzkich filmów, albo jak z bajek Disneya?]

— [Wszystko jest możliwe. I wszystko się może zdarzyć. Pamiętaj, że to my sami kreujemy naszą rzeczywistość. Ty jesteś reżyserem i zarazem głównym aktorem. Ty decydujesz w jakim filmie chcesz grać. I Ty również dobierasz sobie aktorów do pozostałych ról.]

— [Zdecydowanie wybieram romans. I tylko taki ze szczęśliwym zakończeniem.]

— [Innego nie biorę pod uwagę.]

Uświadomił jej, że tak na prawdę nie ma nic do stracenia. Jeśli ta zabawa jej się znudzi lub będzie miała dość, to po prostu ją zakończy. Niewinny flirt jeszcze nikomu nie zaszkodził.

W jej życiu zdecydowanie brakowało ostatnio szaleństwa i spontaniczności w takim pozytywnym znaczeniu. A przecież Hanka właśnie taka kiedyś była. Uświadomiła sobie, że teraz przypomina trochę Śpiącą Królewnę, która czeka, aż w końcu ktoś, jednym pocałunkiem obudzi ją do życia. Bo to w czym teraz tkwiła, można by nazwać, co najwyżej, letargiem.

Oboje wkroczyli na zupełnie nowy i nieznany im grunt. Obudziły się w nich dusze nastolatków. Dwoje dorosłych ludzi wpatrzonych w ekrany swoich telefonów. Czekający na nadejście wiadomości.

— [Zdążyłeś zabrać wino z lodówki?]

— [Oczywiście. Lubisz wino?]

— [Wytrawne. W każdej postaci. Teraz natomiast popijam szampana. Świętuję swój mały sukces.]

— [Czego mam gratulować?]

— [Hmm… Nowej mnie?]

— [Brzmi tajemniczo i interesująco, ale… Za nową Ciebie!]

— [Bardzo dużo dzieje się ostatnio w moim życiu. Niekoniecznie dobrego, więc każda mała namiastka szczęścia, którą mogę świętować, jest dla mnie na wagę złota. Każda sekunda normalności uświadamia mi, jakie życie może być piękne].

— [Czy ktoś Cię skrzywdził? Bo odnoszę wrażenie, że jesteś bardzo smutną osóbką].

— [Nie mówmy o tym, proszę. Nie chcę, żebyś rozmawiał ze mną, bo jest Ci mnie żal. Tamtej smutnej osoby już nie ma i nie będzie. Obiecuję.]

— [Pytam nie dlatego, żeby litować się nad Tobą, ale żeby móc Cię wesprzeć. Choćby dobrym słowem].

— [A ja chcę, żebyś znał mnie tylko z tej mojej dobrej strony. Wesołej, spontanicznej i wiecznie zakręconej].

— [Podobają mi się te cechy].

— [I tego się trzymajmy].

— [Mimo wszystko pamiętaj, że możesz liczyć na moje wsparcie. Nie tylko słowne].

— [Dziękuję. Niestety w tej walce, którą przyjdzie mi niedługo stoczyć, będę zdana tylko i wyłącznie na siebie. Nikt nie będzie w stanie mi pomóc. Ale jak ją wygram, a wygram na pewno, to wiem, że poradzę sobie już ze wszystkim].

— [Jesteś niezwykle tajemnicza. Niby dużo o sobie mówisz, ale ja wciąż nic nie wiem. Rozumiem, że obcemu facetowi ciężko jest się zwierzać].- kręciło go to coraz bardziej. Ta zabawa w kotka i myszkę podkręcała nieźle jego zmysły. Chciał coraz bardziej ją poznać, ale póki co, fajnie było móc ją sobie powyobrażać. Im dłużej będzie żył tylko wyobrażeniem o niej, tym dłużej unikał rozczarowania, gdyby okazała się kimś zupełnie innym niż tą stworzoną w jego głowie.

— [Nie ma znaczenia, że jesteś obcy. Mówienie o sobie przychodzi mi z wielkim trudem i obecnie bardzo nie lubię tego robić].

— [Nie naciskam zatem. Jak ci minął dzień?]

— [Był bardzo dziwny i pokręcony. Końcówka za to bardzo pozytywna]

— [Chyba nigdy nie spotkałem tak tajemniczej osoby. Odpowiadasz zagadkami. O nic mnie nie pytasz.]

— [Póki co nic nie chcę wiedzieć. Podoba mi się ta niezobowiązująca rozmowa.]

— [Dobrze, niech wszystko toczy się swoim tempem. Ty decydujesz czy będzie to powolny spacer, czy może sprint.]

— [Dziękuję. I wiesz co? Fajnie, że jesteś.]

— [I vice versa].

rozdział 2

— Witam, nazywam się Hanna Bielecka, byliśmy umówieni.- Hanka wchodząc do gabinetu adwokata, spodziewała się podstarzałego, łysiejącego faceta około sześćdziesiątki. Tymczasem przywitał ją niezwykle przystojny plus minus czterdziestolatek. Na jego widok lekko ugięły się jej kolana. Jak ona do cholery ma mówić takiemu przystojniakowi, że mąż ją tłukł?

— A tak, tak. Witam pani Haniu. Nazywam się Paweł Konieczny i będę panią reprezentował podczas sprawy rozwodowej.- Na widok wchodzącej Hanki w jego oczach pojawił się błysk. Spodziewał się zmęczonej życiem kury domowej, a nie laski, która spokojnie mogłaby kandydować do tytułu Miss Polonia.

— Liczę na pana zaangażowanie i doświadczenie- podała mu dłoń na powitanie i uśmiechnęła się do niego.

— Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy.- odwzajemnił uścisk- O co dokładnie walczymy?

— Przede wszystkim chcę dostać rozwód z winy męża. Nie mamy żadnej intercyzy ani rozdzielności majątkowej i tak do końca nie wiem, co mi się w takiej sytuacji należy. Generalnie strasznie ciężko jest mi o tym wszystkim panu mówić- spuściła wzrok i posmutniała.

— Proszę czuć się przy mnie swobodnie. Nie jestem tutaj od oceniania pani. Jestem by pomóc i zrobię wszystko co w mojej mocy.

— Mąż przez cztery lata bił mnie, znęcał się też psychicznie, szantażował mnie, nie pozwalał wychodzić z domu. Mam nagranie rozmowy z nim i wyniki obdukcji lekarskiej. Odciął mnie od pieniędzy. Byłam jak jego niewolnica. Teraz ma sądowy zakaz zbliżania się do mnie. Wczoraj ten zakaz złamał i podszedł do mnie w galerii handlowej. Szybko jednak uciekłam do domu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.