Korekta: ANNA SZCZEPAŃSKA-KRASOŃ, MACIEJ SZKLARCZYK

Projekt graficzny, łamanie: MAREK K. ZALEJSKI

Fotografie: PAWEŁ KUMELOWSKI

Menadżer projektu: ANNA PIETRZYKOWSKA

Copyright © by Tygodnik Powszechny, 2014
Copyright © by Adam Boniecki, Marek K. Zalejski, 2014
Copyright © by Paweł Kumelowski, 2014

Wydanie I w tej edycji, 2014

ISBN 978-83-936330-5-0

Tygodnik Powszechny
ul. Wiślna 12, 31-007 Kraków
e-mail: redakcja@tygodnik.com.pl
strona internetowa: www.tygodnikpowszechny.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Ks. Adam Boniecki
Fot. Grażyna Makara

.

Droga Krzyżowa dłuta Anny Grocholskiej znajduje się w parku przy kościele Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii koło Warszawy. Biskup Stefan Wierzbowski, który w XVII wieku wieś Górę przekształcił w miasto – sanktuarium Męki Pańskiej (Nową Jerozolimę), w 1677 roku powierzył kościół Wieczerzy Pańskiej marianom, młodemu, zaledwie przed czterema laty powstałemu zakonowi. Odtąd w przylegającym do kościoła skromnym klasztorze zamieszkali zakonnicy wraz ze swym założycielem, błogosławionym Stanisławem od Jezusa i Maryi Papczyńskim. W tym kościele wierni rozpoczynali wędrówkę do kościołów stacyjnych, przypominających kolejne epizody Męki Pańskiej.

Dziś ze stacyjnych kościołów pozostały dwa: stojąca w centrum miasta „kaplica Piłata” i położony na jego peryferiach Wieczernik. W nim też spoczywają śmiertelne szczątki bł. Stanisława Papczyńskiego.

Wieczernik

W 1985 roku w parku otaczającym Wieczernik ustawiono na kamiennych kolumnach 15 bloków piaskowca i Anna Grocholska przystąpiła do pracy nad Drogą Krzyżową. Praca trwała dwanaście lat. 19 maja 1996 roku Drogę Krzyżową uroczyście poświęcił biskup tarnowski Józef Życiński. Ostatnia stacja – Zmartwychwstanie – była wtedy zaledwie rozpoczęta.

Nawiązujące do polskich przydrożnych kapliczek stacje są pełne postaci, znaczących scen, symboli. Wiele szczegółów można odkryć dopiero wówczas, kiedy się ogląda ich fotograficzne zbliżenia, na których obiektyw wydobył to, co łatwo może umknąć uwadze przechodnia oglądającego stacje w parkowej alei.

Rzeźbiarka Anna Grocholska

Ta Droga Krzyżowa jest wielkim dziełem sztuki, jednym z tych arcydzieł, które stanowią chlubę człowieczeństwa. Dzieło to wzbogaciło przestrzeń wokół Wieczernika i jednocześnie stało się bogactwem nie tylko miasta, ale i kraju. Jest nieocenionym, nieprzeliczalnym na pieniądze darem. Ten dar, to swoje dzieło Anna Grocholska powierzyła podczas uroczystego poświęcenia stróżom Wieczernika – marianom, a także mieszkańcom Góry Kalwarii, przede wszystkim młodzieży. Jest to odpowiedzialność całkiem konkretna, zważywszy, że dzieło stoi bezbronne, wystawione na pastwę złych czy głupich ludzi, którzy z łatwością mogą je zniszczyć, jak kiedyś szaleniec, który w bazylice watykańskiej walnął młotkiem w Pietę Michała Anioła, czy jak ten zły, a może tylko głupi człowiek, który uszkodził jedną z kamiennych postaci ósmej stacji. Wtedy zresztą się okazało, że w procesie powstawania dzieła sztuki nie ma sytuacji nie do naprawienia... Kto z oglądających dziś tę stację zauważy, że jedna z postaci jest innego wzrostu, aniżeli była pierwotnie?... Bo dopóki człowiek żyje, każda rana, okaleczenie mogą zostać wyleczone.

Droga Krzyżowa to dzieło sztuki szczególne, jest ono bowiem zapisanym w kamieniu słowem o Panu Jezusie Chrystusie i zarazem słowem o drodze ludzkiego życia. Zostali tam utrwaleni ludzie nam współcześni, osoby, które Anna spotykała, osoby, które chciały się znaleźć na tej drodze. My tam właściwie jesteśmy wszyscy.

ks. Adam Boniecki MIC

Na zdjęciach autorstwa Pawła Kumelowskiego
Droga Krzyżowa w parku przy kościele Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii koło Warszawy

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

O. Stanisław Papczyński,
założyciel Zgromadzenia Księży Marianów

MARIANIE

Zgromadzenie Księży Marianów istnieje od 1673 r. Jest pierwszym zakonem męskim powstałym na ziemiach polskich. Założył je bł. ojciec Stanisław Papczyński (1631-1701), ur. w Podegrodziu k. Starego Sącza. Szczątki o. Papczyńskiego spoczywają w Górze Kalwarii na Mariankach, w kościele Księży Marianów, w tzw. Wieczerniku. Założyciel marianów został beatyfikowany 16 września 2007 r.

Rozwój zakonu został powstrzymany przez władze carskie. Za udział marianów w powstaniu styczniowym (1863) zakon uległ kasacji. W 1908 r. przy życiu pozostał już tylko jeden marianin. W tym krytycznym dla zakonu momencie wstąpił do niego potajemnie bł. Jerzy Matulewicz (1871-1927), profesor Akademii Duchowej w Petersburgu. Podjął się dzieła odnowy i reformy zakonu marianów. Istotnymi zadaniami zakonu są: szerzenie kultu Niepokalanego Poczęcia NMP, modlitwa za zmarłych i szeroko pojęta ewangelizacja, edukacja i dzieła miłosierdzia, a także niesienie pomocy cierpiącym w czyśćcu oraz praca apostolska. Obecnie do zgromadzenia należy ponad 500 marianów. Rozwijają oni w Kościele owocną działalność misyjną, duszpasterską i wydawniczą. Pracują w 18 krajach, w ponad 100 placówkach znajdujących się na wszystkich kontynentach. Realizując hasło Odnowiciela Zgromadzenia – „Pro Christo et Ecclesia” („Dla Chrystusa i Kościoła”) – marianie w swojej posłudze wychodzą naprzeciw największym potrzebom duchowym współczesnego człowieka.

Podczas pielgrzymki do Ojczyzny w 1999 r. Jan Paweł II wyniósł na ołtarze wśród 108 męczenników również dwóch marianów: bł. Jerzego Kaszyrę i bł. Antoniego Leszczewicza.

herb marianów

PATRONI MEDIALNI

Dotychczas w Bibliotece Tygodnika Powszechnego ukazały się:

• Ks. Adam Boniecki, Dookoła świata

• Papież Franciszek, Sługa nowego świata

• Grzegorz Jankowicz, Cmono. Rozmowy z pisarzami

• Ks. Jan Kracik I tak się żyło