D. K. Dantez

UNIVERSUM

narodziny

Wydawnictwo Red Book

Lublin 2015

D. K. Dantez

Universum: narodziny

Copyright © D. K. Dantez 2015

Copyright © Wydawnictwo Red Book 2015

Lublin 2015 Wydanie 1.

ISBN: 978-83-943899-6-3   

Projekt okładki i ilustracje:

Krzysztof Tarasiuk

Korekta:

Nina Szymczyk

Skład i Redakcja:

Red Book

Wydawca:

Wydawnictwo Red Book

Elizówka 39c

21-003 Ciecierzyn

www.redbook.com.pl 

I

MADDY MAN: Narodziny Maddy Mana

THE NEW YORK TIMES: Seryjny morderca znowu uderza. Tym razem jego ofiarą padł trzydziestopięcioletni nauczyciel. Podobno miał problemy finansowe i dostawał listy z pogróżkami. Zdjęcia na stronie czwartej, tylko dla ludzi o mocnych nerwach. 

NEW YORK DAILY NEWS: Kolejne morderstwo. Zakatowany na śmierć młody mężczyzna w wyniku niewyobrażalnych ran twarzy nie może zostać zidentyfikowany.  

USA TODAY: Psychopatyczny zabójca morduje dwudziesty ósmy raz i nadal nie wiadomo kim on jest. Policja apeluje: Jeśli ktoś ma jakiekolwiek informacje o nim, proszony jest o dostarczenie ich na komisariat. 

NEWS JOURNAL: Każde morderstwo różni się od innych,
a o mordercy i jego niechlubnym wyczynie powstają nawet strony internetowe. Internauci nazywają mordercę Master of Death. 

NEW YORK POST: Seria trwa. Ofiarą kolejnego makabrycznego zabójstwa padł dwudziestodwuletni student. Ludzie boją się wychodzić na ulicę. Psychozy ciąg dalszy. Kiedy to się nareszcie skończy? 

Dochodzi osiemnasta. Mecz na pewno już się skończył. Szczerze mówiąc bardzo boję się wyniku. Jeśli moi przegrają, będę miał duże kłopoty. Planowałem się odegrać na tym zakładzie
i spłacić dług. Kurs był więcej niż zachęcający, nie mogłem nie zaryzykować. Tylko co, jeśli przegram? Boję się o tym myśleć. Może przedłuży mi dzień spłaty o kolejny tydzień? W sumie już tydzień temu miałem mu oddać kasę, ale frajer potknął się w końcówce meczu i stracili bramkę. Ile jeden gol potrafi namieszać w życiu człowieka. Czemu mam takiego pecha? No nic, trudno, zobaczymy jak to będzie. Odpalam laptopa
i sprawdzam czy się udało. Coś wolno ładuje mi się ta stronka. Niech to szlag. Sprawdzę w telefonie.

Dzwonek do drzwi. Kogo tu niesie?

– Już idę! Poczekaj gościu. Moment. Już otwieram. Pan Jonas? Co pan tu robi? Skąd ma pan mój adres? Kim są ci ludzie? 

– Witaj Steven. Też się cieszę, że cię widzę. Hmm. Zadajesz dużo pytań. Pozwól, że odpowiem ci na nie wszystkie jednym zdaniem. No więc, chyba nie myślisz, że pożyczyłbym obcemu facetowi pięćdziesiąt tysięcy dolarów i nie zabezpieczył się na wypadek, gdybyś chciał z nimi uciec czy coś?  

– Nie chciałem uciekać. Chciałem... 

– A to jest mój syn Eric. Uczy się fachu od ojca. 

– Też udziela pożyczek? 

– Raczej lubi być przy ich ściąganiu. 

– Lubi? Czemu? 

– Bo jest to ciekawe zajęcie. W każdym wypadku ściągamy inaczej i że tak powiem, to mnie kręci. 

– Jak inaczej? Oddaje się kaskę i tyle. Jak niby może być to za każdym razem inne? 

– Uwierz mi, może. Przeważnie nie dostajemy pieniędzy i wtedy zaczyna się zabawa. Jak ktoś trafnie ostatnio policzył, musiałem zająć się dwudziestoma ośmioma osobami. 

– Dwudziestoma dziewięcioma. 

– Tak? 

– Tak szefie, student trzy dni temu. 

– Racja. 

– Dziwni jesteście. 

Coś mi tu nie pasuje. Mówi mi coś liczba dwadzieścia dziewięć, ale nie wiem co. Muszę chodzić wcześniej spać, bo mam opóźnione myślenie przez małą ilość snu. Dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia dziewięć... Co? Niemożliwe! To nie może być on! Master of Death w moim mieszkaniu? Spokojnie, to nie on. Chociaż trzy dni temu ściągał dług od studenta... ,,Seria trwa. Ofiarą kolejnego makabrycznego zabójstwa padł dwudziestodwuletni student...''

Ale ja tylko pożyczyłem od niego kasę i miałem zamiar oddać wszystko co do centa. ,,Seryjny morderca znowu uderza. Tym razem jego ofiarą padł trzydziestopięcioletni nauczyciel. Podobno miał problemy finansowe i...".

Muszę uciekać. Wymyśl coś.

– Jesteś tu? 

– Tak, tak, jestem. 

Starałem się odpowiedzieć w miarę spokojnie, żeby nie zatrząsł mi się głos.

– Złapałeś taką zawiechę, że już zaczynałem się martwić, że nie masz mojej kasy. 

– Mam! Mam wszystko. Poczekaj chwilę, pójdę po nie. 

– Nie śpiesz się. Mamy cały dzień tylko i wyłącznie dla ciebie. 

Tylko żeby nikt za mną nie poszedł. Chyba czysto. Wyskoczę przez okno, pobiegnę do samochodu i rura przed siebie.

– Tato, a jeśli zwieje? 

– Nikt nam jeszcze nie zwiał. 

– A jeśli dzisiaj będzie ten pierwszy raz? 

– On nic nie wie... Dobra idź za nim. 

Wsiadam do samochodu. Możliwe że usłyszą odpalanie silnika, ale zanim się zorientują co i jak, będę daleko.

– Nie ma go! Uciekł! 

– Jak uciekł? Gdzie? 

– Okno jest otwarte. 

– Ucieka samochodem. 

– Jazda za nim, odpalaj samochód. 

Niech to. Już jadą. Szybko się połapali, że mnie nie ma. Nie mogą mnie złapać.

– Gazu! Nie może nam uciec! 

Doganiają mnie. Gdzie ja wjechałem? Jakaś leśna droga nie używana z pięć lat. Prowadzi pod górę. Coś mi się zdaje, że pożałuję, jeśli tam wjadę. Nie mam innego wyjścia. Są już za mną. Spychają mnie z drogi!

– Mamy cię! Zatrzymaj się, a obiecuję, że zabiję cię szybko. 

– Czemu szybko tato? Lubię patrzeć jak ich męczysz. 

– Tak tylko mówię. Może jest naiwny i się zatrzyma, a my nie będziemy musieli go gonić. 

– Zatrzymał się szefie. 

– Mówiłem, że jest naiwny. 

– Wychodzę. 

A teraz ile sił w nogach...

– Ucieka. 

– Zajmę się tym. 

Co to? Rzucili we mnie czymś, ale na szczęście chybili. Drugi rzut niestety już trafiony. Dostałem nożem w klatkę piersiową. Po co się odwracałem? Co za straszliwy ból.

– Dobry rzut, ale jeśli to ty go zabijesz a nie ja, to nie będę zadowolony. Master of Death chce dzisiaj dołożyć do swojej kolekcji trzydziesty skalp. 

– Sorry szefie. Chciałem go tylko zatrzymać. 

– Dalej już nie pójdzie. Za nim urwisko. W dół raczej nie skoczy. Zatem zaraz zacznie się zabawa. 

Cholera, dalej nie pójdę, urwisko. Skakać? Lepiej zginąć szybko, roztrzaskując się o ziemię, czy ginąć długo z ich rąk?

– Tak się chciałem zapytać. Czemu to robisz? Czemu zabijasz niewinnych ludzi? 

– Dla rozrywki. 

– A czemu pożyczasz im pieniądze? 

– Mam niezły ubaw z tego jak tracą moje pieniądze, później je odzyskują,
a na koniec i tak giną piękną śmiercią z moich rąk. 

– Jesteś chory. 

– Po prostu to lubię. Tak naprawdę to nic do ciebie nie mam, ale ty miałeś do mnie... Także wiesz, trochę cięcia i po sprawie. 

– Czyli będę twoją trzydziestą ofiarą? 

– Zgadza się. 

– Chciałbyś. 

Skoczyłem z urwiska resztkami sił. Mam wrażenie, że wykrwawiłem się już do końca. Nie dałbym rady ustać na nogach ani sekundy dłużej. Strzelają do mnie. Dostałem chyba dwa razy. Nie jestem pewien. Tak mnie wszystko boli, że nie mam pojęcia czy na moim ciele pojawiła się jakaś nowa rana.

– Ktoś tu mówił, że nie skoczy. 

– Myliłem się, sorry szefie. 

– Skoczył do jakiegoś stawu. 

– Na pewno zginął. Trafiłem go kilka razy. 

– To czemu jego ciało nie wypływa na wierzch? 

– Może w coś się zaplątało. Na pewno tego nie przeżył. Jeśli nie wykrwawił się od noża, to od kul już na pewno. Jeśli one nie załatwiły sprawy, to skok z tej wysokości zrobił swoje. 

– Skończ już o nim gadać. Nie obchodzi mnie już. Nie ja go zabiłem, więc nie będzie moją trzydziestą ofiarą. Muszę znaleźć kogoś innego. 

– Szefie, ale ja nie chciałem. 

– Nie mówię o tobie Clark. 

– Może jego żona? 

– Dobry pomysł, Eric. 

– Ale najpierw dajmy jej dzień lub dwa, żeby pocierpiała z powodu utraty mężusia. Później się nią zajmę. 

Co to jest? Myślałem, że lecę do stawu czy czegoś takiego i że tak się skończy moje życie, ale ja żyję. Tylko co to jest? Zresztą czy to ważne? I tak zaraz umrę. Nie mam sił i krew już się chyba we mnie kończy. Chociaż zaraz. Krew już nie leci. Dziwne. Jestem czymś obklejony. To jakieś błoto ale jakieś dziwne błoto. Zatamowało krwawienie. Nie mogę go z siebie zmazać.

Słyszę krzyk Jonasa.

– Nie wiem czy jeszcze żyjesz. Nieważne. Chcę tylko, żebyś wiedział, że jedziemy po twoją żonę. 

Jenna!!! Z tego wszystkiego zapomniałem o niej. Muszę ją ratować.

– Odpalaj, zgłodniałem. Jedziemy coś zjeść, a później poszukamy kolejnego frajera, który potrzebuje kasy. 

– A jego żona? 

– Nią zajmiemy się pojutrze, jak już mówiłem. 

Słyszę jak odpalili wóz i w coś uderzyli.

– Jak jeździsz baranie? Nie widziałeś tego słupa? 

– Sorry szefie, mgła jest. 

– Wszystko robisz źle. Weź się za siebie w końcu, bo inaczej ja to zrobię. 

– Dobrze, szefie. 

– I nie szefuj mi tu bo mnie szlag jasny zaraz trafi. 

– W sumie dobrze zrobił. Jeśli Shaw nie umarł do tej pory, to słup z całą pewnością go dobije. Przy odrobinie szczęścia dostanie mu się jeszcze prądem. Jesteś pewien tato, że nie chcesz zaliczyć go do swojej kolekcji? 

– Mówiłem już, że nie. Jego żona będzie numerem trzydziestym. 

Aaa! Słup? Nie mogę wyjść z tego błota! Trzyma mnie. Już po mnie...

– Zjawiskowa śmierć. Dziwne, widzę jak prąd krąży wokół słupa w tej wodzie. 

– No to zapewne trochę go pokopało. Wsiadaj, jedziemy. 

Następnego dnia, komisariat policji

– Mówię wam, że to ten morderca porwał mi męża! Zróbcie coś na miłość boską! Ile czasu jeszcze potrzebujecie, żeby go złapać? Ilu ludzi jeszcze zginie? 

– Niech się pani uspokoi. Robimy wszystko co w naszej mocy, żeby odnaleźć pani męża, ale nie jest to takie proste. 

– Gdybyście wszyscy się wzięli za swoją pracę, a nie siedzieli tylko na komisariacie przy biurkach, to byłaby większa szansa że go znajdziecie. 

– Wiemy co robimy proszę pani. Wszystko będzie dobrze. 

– Wiecie, wiecie. Giną kolejni ludzie, a wy nic nie robicie i teraz Steve. Mój kochany Steve. 

NEW YORK DAILY NEWS: Młoda kobieta zgłasza porwanie swego męża. Istnieje prawdopodobieństwo, że zamieszany w tą sprawę jest Master of Death. Ciało Stevena S. nie zostało jeszcze odnalezione.  

Dzień później.

– Ciekawe, czy jest w domu. 

– Jest. Widzę jakiś ruch za oknem. 

– Dobra, idziemy. 

Puk puk.

– Kto tam? Kim jesteście? 

– Ludźmi, którzy mają informacje o pani mężu. 

– Tak? 

– Tak. Proszę nas wpuścić a wszystko pani powiemy. 

– Proszę. 

– Nazywam się Benedict Jonas. To jest mój syn Eric, a to, że tak powiem, moja ochrona. 

– Czy mój mąż żyje? Co się z nim dzieje? Gdzie on jest? Porwano go? Niech pan w końcu coś powie. 

– Mogę być z panią szczery? 

– Tak, proszę. 

– Pani mąż nie żyje. 

– Mój Boże... Dlaczego? Kto to zrobił? 

– Naprawdę Pani nie wie? 

– Nie wiem. A co z ciałem? 

– Leży na dnie pewnego stawu. 

– Skąd pan to wie, jeśli mogę spytać? 

– Przepraszam, nie przestawiłem się do końca. Nazywam się Benedict Jonas... 

– Mówił już to pan. 

– … bardziej znany jako Master of Death. 

– O mój Boże! To pan!?! 

– We własnej osobie. 

– Nie tak prędko. Nigdzie nie uciekniesz paniusiu. Zabawimy się trochę, a potem to już się chyba domyślasz, co będzie. 

Następnego dnia

Ja żyję. Dziwnie się czuję, ale nic mnie nie boli. Może jestem w niebie? Nie, to ten sam staw, do którego wpadłem i to samo dziwne błoto. Muszę stąd wyjść. Jenna! Muszę ratować Jennę. Mam nadzieję, że nie jest za późno.

Co jest? Czuję się bardzo dobrze, ale jestem jakby z waty. Wstaję. Trochę się rozprostuję. Co to? Wypadły ze mnie trzy kule. Jak to możliwe, że wypadły tak same z siebie bez niczyjej pomocy? Co się ze mną dzieje? Jestem jakiś inny. Czuje w sobie siłę, czuję... moc. I jestem ogólnie jakiś inny, dziwny. Jak to błoto. Moje nogi są w błocie. Muszę je wytrzeć. Nie możliwe? Co się ze mną dzieje? Mam nogi z błota! Spokojnie, uspokój się. Robią się normalne. Teraz mam rękę z błota! Jeszcze raz, oddychaj głęboko. Jest w porządku. Ale o co chodzi?

Zmieniam się w błoto? Jak to możliwe? Dziwne błoto, którego nie mogłem z siebie zetrzeć, prąd. Możliwe, że połączył mnie jakoś z błotem? Nie wiem czy śmiać się, czy płakać. Pewnie gdyby nie to błoto, umarłbym. Na szczęście mogę powracać do ludzkiej postaci.

Stałem się kimś na podobieństwo Sandmana z komiksów Marvela. On piasek, ja błoto. Tylko jak to możliwe? Myślałem, że takie rzeczy dzieją się tylko w fikcyjnym świecie Marvela a tu proszę. Ja i... superbohater. Jaki superbohater. Po prostu żałosna kupa błota, przez którą grozi niebezpieczeństwo Jennie.

Lecę do domu. Mam nadzieję, że z Jenną wszystko w porządku.

Idę, ciekawe która godzina i ile czasu byłem nieprzytomny...

O, jakiś facet.

– Przepraszam, która godzina? 

– Za piętnaście minut dziesiąta. 

– A jaki dziś mamy dzień, jeśli mogę spytać? 

– Zachmurzony, jak widać. 

– Pytam o dzień tygodnia. 

– Środa. Ostro pan chyba zabalował tej nocy. 

– Środa?  

Byłem nieprzytomny trzy dni?

– Tak środa. Do widzenia panu, śpieszę się. 

Nie było mnie przez trzy dni. Niby byłem, ale jakby to powiedzieć - zajęty. Zmieniłem się.

Widzę kiosk i moją ulubioną gazetę. Sprawdźmy, co piszą.

THE NEW YORK TIMES: Żona porwanego mężczyzny, Stevena S. nie żyje. Została zgwałcona i zaszlachtowana. To morderstwo przechodzi ludzkie pojęcie. Aż strach pomyśleć, co może stać się z kolejną ofiarą. Master of Death zabił już 30 osób. 

Jenna nie żyje. Nie żyje. To wszystko moja wina. Chciałem tylko zarobić trochę kasy, żeby zapewnić nam lepszy byt i co? Co zrobiłem? Ona nie żyje, a ja zmieniam się w człowieka z błota. Zabiję się chyba. Ale najpierw... Najpierw zabiję Jonasa i jego syna. Najpierw jego syna. Niech cierpi tak jak ja i Jenna. Potem zajmę się nim.

Pójdę na policję, może coś już wiedzą o Jonasie, pomijając jego chory pseudonim. Najlepiej, jeśli znaliby jego adres.

Komisariat policji

– Dzień dobry. Nazywam się Steven Shaw, porwany mąż kobiety, którą zabił Master of Death. Macie go już?! 

– Kogo? 

– Księdza. 

– Proszę bez takich żartów. 

– Jeśli ktoś tu sobie żartuje to wy. Co wy sobie myślicie? Ile można szukać jednego popaprańca, który zabił mi żonę? 

– Zabił w sumie trzydzieści osób. 

– No to jeszcze lepiej. Macie w ogóle zamiar go szukać? Moglibyście się w końcu ruszyć. 

– Cały czas nad nim pracujemy. 

– Widać. Jak zginęła moja żona? 

– Mamy zdjęcia z miejsca morderstwa. Nie powinienem ich panu raczej pokazywać. Nie należą do przyjemnych. 

– Musi mi je pan pokazać. Chcę wiedzieć co jej zrobił. 

– Dobrze, ale uprzedzam, że może pan to źle znieść. 

– Już się pan tak o mnie nie martw. 

– Oto one. 

– ...co oni jej... zrobili? Jenna... Ona nic nie zawiniła. 

– Najpierw... 

– Cicho. Proszę dać mi chwilę. 

– Dobrze. 

– Zgwałcili ją, a potem wbijali w nią noże. Kim trzeba być, żeby zrobić coś takiego. 

– W porządku już? 

– Co w porządku? Nic nie jest w porządku i już nigdy nie będzie. Tak bardzo ją kochałem. 

– Naprawdę bardzo mi przykro. 

– Wiecie już coś o nim? 

– Niestety nic. Nic nie wiemy. Człowiek zabija kolejnych ludzi i nie mamy żadnych śladów, żadnych wskazówek kim on jest. Chwila. Kto pana porwał i jak pan uciekł. 

– Porwał mnie ten, którego niby szukacie. 

– I żyje pan? 

– Jak widać. 

– Dziwne, że pana nie wykończył. 

– Myślał, że tak zrobił, raczej... zrobili. 

– Jest ich kilku? 

– Trzech. On, jego syn Eric i ochroniarz.  

– A Master of Death jak się nazywa? 

– Jonas. Imienia nie znam. Pożyczyłem od niego pieniądze, nadszedł dzień oddania ich i przyszedł po mnie, ale mówił‚ że nawet gdybym je oddał i tak zabiłby mnie. 

– A z panem wszystko dobrze? Kontakty z nim zazwyczaj kończą się tragicznie. Nic panu nie zrobił? 

– Nic mi nie jest. Fizycznie czuję się świetnie. 

– Opowie mi pan jak uniknął śmierci? 

– Dorwali mnie na urwisku poza miastem. Rzucali nożami
i strzelali, skoczyłem w dół do jakiegoś stawu i to mnie uratowało. 

– Może powinien pan iść do lekarza? 

– Nic mi nie jest, a pan niech martwi się o zabójcę, nie o mnie. 

– Cały czas go szukamy. 

– Z marnym skutkiem niestety. 

– Inspektorze Smith! Kolejna ofiara, tym razem poćwiartowana. 

– Jest coraz gorzej. Muszę pana przeprosić, obowiązki wzywają. Jeszce raz powtarzam, bardzo mi przykro z powodu żony. 

– Niestety pańskie współczucie nie zwróci mi żony. 

– Ma pan rację, ale robimy wszystko co w naszej mocy, żeby go złapać. 

– Chciałbym w to wierzyć. Choć i tak wątpię, że dacie radę. 

– Co pan chce przez to powiedzieć? 

– Że musi nim się zająć ktoś inny. 

– Kto? 

– Maddy Man. 

– Kto? 

– Nikt, nikt. Tak sobie głośno myślę. Do widzenia. 

– Do widzenia. 

Policja mi nie pomoże. Nic nie wiedzą. Od czego zacząć? Jak go znaleźć? Jestem sam, ich jest trzech, co najmniej trzech. Nawet jeśli jakoś ich znajdę, sam nie dam im rady. Niech to szlag! Co jest? Rzucam błotem, które zastyga. Czyli nie tylko mogę przeobrazić się w błotniaka, mogę również korzystać z tego błota, rzucać nim. Ciekawe co jeszcze potrafi nowy ja. Sprawdźmy to. Rzuciłem błotem w drzewo. Błoto nie zastyga. Stygnij no.

Zastygło. Muszę czegoś chcieć, żeby tak się stało. Powinienem wszystko zapisywać w jakimś notesie.

A może mogę strzelać zastygłym błotem? Sprawdźmy to.

Tak!!! Udało się. To błoto jest twarde jak kamień. Obleje teraz błotem kilka drzew. Sprawdzę, jakie jest maksimum moich możliwości.

Jestem pod wrażeniem. Naprawdę. Gdzie to błoto się we mnie mieści. Pomyślmy co można jeszcze sprawdzić. Co robił Sandman? Potrafił robić sobie zamiast ręki, np. młot z piasku. Spróbuję. Nie wierzę! Mogę robić ze swoim ciałem co mi się żywnie podoba. Jedyny pozytyw tego, że przeżyłem.

Potrafię się nawet rozmyć w coś jakby kałużę. Mogę być dzięki temu niezauważalny. Szkoda, że nie mogę latać jak Sandman, ale i tak mogę być zadowolony. Nawet bardzo, ale latać też się kiedyś nauczę. Co jeszcze potrafi Maddy Man dowiem się z czasem.

Pójdę teraz do baru, w którym pierwszy raz spotkałem się z Jonasem. Może tam się czegoś dowiem.

Zapytam barmana.

– Przepraszam, szukam pana Jonasa. 

– Benedicta Jonasa czy jego syna? 

– Obydwu. 

– Był tu dzisiaj. Nie wiem kiedy znowu będzie, ale tam siedzi koleś, który się z nim trzyma. Może jego zapytaj.  

– Ok, dzięki.  

Poczekam aż stąd wyjdzie i pogadam z nim na zewnątrz.

– Ej ty, stój! 

– Do mnie mówisz? 

– A widzisz tu kogoś innego? 

– Skądś cię facet znam, ale nie wiem skąd. 

– Spotkaliśmy się jakiś czas temu, a kilka dni temu poznałeś moją żonę. 

– Serio? Jak się nazywa? 

– Jenna Shaw. 

– Jenna Shaw? Ty jesteś jej mężem? Ty żyjesz? Jak to możliwe? 

– Dowiesz się w swoim czasie. Gdzie znajdę Jonasa? 

– Chyba zwariowałeś, jeśli myślisz że ci powiem. Zaraz dokończę to co zaczęliśmy tamtego dnia. Naiwny jesteś, że do mnie przyszedłeś. Na dodatek sam. 

– Nie tak całkiem sam. 

– Jakoś nie widzę tu nikogo oprócz ciebie. 

– To się zmieni. 

– Nie przestraszysz mnie, jeśli o to chodzi. 

– Gdzieżbym śmiał. 

– Dobra, koniec gadania. zaraz dostaniesz. 

Pobawię się z nim. Pierwszym ciosem dostałem w twarz. Nic nie poczułem, bo zmieniłem twarz w zastygłe błoto. Jego za to bolało bardzo. Następnym ciosem dostałem w brzuch. Tym razem, żeby było zabawniej, zamieniłem się od pasa do głowy
w błoto. Jego mina, kiedy zobaczył swoją dłoń w moim brzuchu - bezcenna.

– Kim ty, facet, jesteś? Jak to możliwe? 

Zmieniam się w Maddy Mana.

– Jestem Maddy Man i skończę z Twoim szefem, ale najpierw powiedz mi gdzie on jest? 

– Nic ci nie powiem! 

– Założymy się? 

Wlewam błoto do jego ust.

– Dobra, powiem co chcesz, ale daj mi spokój. 

Zabrałem błoto.

– Gadaj. 

– Mieszkają dwie przecznice stąd, w tym dużym domu obrośniętym winoroślami. 

– Poczekasz tu. Jeśli okaże się że ściemniasz, zabiję cię. 

Oblałem go błotem, które zastygło. Za nic w świecie się z tego sam nie wydostanie.

Popłynę sobie tam, będzie szybciej. Fajne możliwości mam jako Maddy Man.

Widzę dom w winoroślach. To musi być ten. Nie chciałbym być w skórze mojego informatora, jeśli to nie ta chata.

Wejdę na jego posesję jak do siebie, zobaczymy, co zrobi.

– Halo. Kim pan jest? Nie widział pan tabliczki? 

– Tej z napisem ''Nie wchodzić''? Widziałem i co w związku
z tym? 

To synek Jonasa. Najpierw jego załatwię.

– Niech pan się do mnie odwróci. Kim pan jest? 

Odwracam się, żeby zobaczył moją twarz. Ciekawe jak zareaguje.

– To ty? Przeżyłeś? 

– Jak widać. 

– Miło. Zaraz to zmienimy. Ojciec będzie miał cię w swojej kolekcji. A tak w ogóle, to co słychać u twojej żonki? 

Nie chciałem tego słuchać. Wypełniłem go zastygającym w kamień błotem i wysadziłem.

– Synu! Coś ty zrobił? Kim ty jesteś? Co z ciebie za potwór? 

– Potworem to jesteś ty, ale zaraz przejdziesz do historii. 

– To ty! Mogłem sprawdzić czy zdechłeś w tym stawie. 

– Ale niestety dla ciebie nie zrobiłeś tego i teraz twój synek składa się z miliona małych kamyczków. 

– Już nie żyjesz! 

Biegnie na mnie z nożami.

– Chyba jeszcze nie zauważyłeś, ale zmieniłem się... 

Wytrąciłem mu noże z rąk i unieruchomiłem jego nogi błotem.

– Stałem się kimś dużo silniejszym od ciebie... 

Szczerze mówiąc, to wątpię, żeby ktokolwiek na ziemi mógł się ze mną równać.

– Stałem się Maddy Manem, a teraz z tobą skończę. 

Rozerwałem go tak jak jego synka na milion kamyczków,
z tym, że jego głowę zostawiłem całą, żeby policja miała w końcu jakieś ślady. Namacalne ślady, że nie będzie już więcej morderstw.

THE NEW YORK TIMES: Najbrutalniejszy zabójca w historii nie żyje. Policja dostała anonimowy telefon, po którym pojechała do domu Benedicta J. , który okazał się być seryjnym mordercą. Na terenie posesji znaleziono jego głowę. Tożsamość Master of Deatha potwierdził ochroniarz, którego znaleziono na ulicy zastygłego w jakiejś dziwnej substancji. 

Kamery zamieszczone w domu Benedicta J. nagrały całe zajście, lecz policja była w stanie odtworzyć tylko fragmenty, na których widać jakieś dziwne stworzenie o rozmytych kształtach. Ochroniarz Master of Deatha zapytany o to coś powiedział jedynie, że był to potwór, który nazywał siebie Maddy Man, oraz że to właśnie on jest za to wszystko odpowiedzialny.

II
DANTEZ: Szczęście w nieszczęściu

– Witam. Minęło sporo czasu od naszego ostatniego spotkania. 

– Obiecałem dać znać jeśli uda mi się spełnić pańską prośbę lub dojdę do wniosku, że będzie zbyt trudna do zrealizowania. 

– Czyli nic z tego nie będzie? Bardzo mi na tym zależy, nie będę tego ukrywał, ale jeśli nie da pan rady, trudno. Dziękuję, że chociaż pan próbował. 

– Nie powiedziałem, że nie dam rady. 

– Naprawdę? Jeśli mogę być szczery, doktorze, to nie wierzyłem, że jest to możliwe. Bardzo tego pragnąłem,  ale takie rzeczy w prawdziwym świecie? 

– Chce pan powiedzieć, że rezygnuje? Przeprowadziłem wszelkie możliwe badania i wiem, że może się udać. Oczywiście nie daję stuprocentowej pewności na realizację pana marzenia przy pierwszej próbie. Mogę jedynie zagwarantować, że nie grozi panu żadne niebezpieczeństwo. 

– W żadnym razie. Nigdy nawet przez chwilę nie pomyślałem żeby sobie to darować, lecz chciałem zapytać o jedną rzecz. 

– Słucham? 

– Skąd ta pewność, że nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo? 

– Znam się na tym. Pracuję na genach odkąd rozpocząłem studia w Cambridge. Do lat doświadczeń dochodzą coraz to nowsze i lepsze technologie. Niech pan się o nic nie martwi. 

– Nie wątpię w pana umiejętności. Po prostu trochę się boję.  

– Jedyne czego może się pan bać, to to że nas złapią, chociaż
o to też zadbałem, ale o tym później. 

– Jak to mogą nas złapać? 

– Chodzi o to, że nie zdołam tego wynieść z laboratorium. Zbyt dużo ochrony, a do tego przed wyjściem przeszukują każdego. 

– To jak to zrobimy? Mówił pan, że jest to możliwe. 

– Bo jest, ale musimy to zrobić tam na miejscu. 

– W laboratorium? 

– Tak, w laboratorium. 

– Mówił pan przed chwilą o ochronie. 

– Mówiłem też, że zadbałem aby nas nie złapali. Załatwiłem
z właścicielem, któremu bardzo zależy na moich badaniach
i rozgłosie dla firmy, żeby ochrona nie kręciła się i nie przeszkadzała mi w laboratorium, ponieważ nie mogę się wtedy skupić. Dzięki temu mamy całe piętro dla siebie. 

– Aż tak mu zależy na tych badaniach? 

– Bardziej na efektach tych badań i funduszach jakie może dzięki nim zarobić. 

– Czyli nie tylko ja wierzę w pańskie możliwości? 

– Zgadza się.  

– To kiedy zaczynamy, doktorze? 

– Proponowałbym jutro wieczorem.  

– Mi pasuje. Wpuszczą mnie? 

– Uprzedzę ich, że przyjdzie mój znajomy do pomocy w czymś. 

– Dobrze, niech tak będzie. 

– No to w takim razem proszę iść do domu i wypoczywać przed pańskim wielkim dniem. 

– Tak zrobię. Bardzo panu dziękuję. 

– Ja również. 

No to wracam do domu. Od razu nasuwa się pytanie czy powiedzieć Emmie, że na jutro jestem umówiony z doktorem na zabieg, czy powiedzieć jej o tym zaraz po nim? Na pewno będzie się martwić, czego bardzo nie chcę. Z drugiej strony obiecaliśmy sobie o wszystkim mówić. Hmm. Dobra, powiem jej. Nie mogę jej okłamywać.

Jak tak sobie myślę o tym, to każdy kto wiedziałby co zamierzam zrobić, starałby się za wszelką cenę wybić mi to z głowy, ale nie ona, nie Emma. Nie dlatego, że jej to nie obchodzi. Można powiedzieć, że wręcz przeciwnie. Różnica polega na tym, że Emma wie jak bardzo tego pragnę. Nie uważa, że zwariowałem, tylko mnie w tym wspiera. Tak jak ja jest wielką fanką Marvela, czyta komiksy, ogląda ich ekranizacje. Czasami da się usłyszeć jak wzdycha, że cudownie byłoby móc wznieść się ku niebu jak Iron Man, czy zniknąć jak Invisible Woman. Jedyny problem  polega na tym, że w prawdziwym świecie teoretycznie jest to niemożliwe. Jednak tylko teoretycznie. Doktor Willets opracował sposób jak połączyć geny człowieka z genami zwierząt. Może i w wyniku jego badań nie powstanie latająca zbroja ani nikt nie stanie się niewidzialny, ale szybkość, siła, zwinność spotykane u zwierząt zaszczepione w człowieku. To już jest możliwe.

Z powodu utraty szansy na spełnienie swojego największego marzenia, postanowiłem robić wszystko co w mojej mocy aby spełnić pozostałe. Może trochę przesadzam że spełniam wszystkie, ale jak już coś postanowię, to muszę to zrobić. Jedna z moich głównych zasad: jeśli masz żałować, że czegoś nie zrobiłeś, zrób to za wszelką cenę. Dlatego kilka miesięcy temu na pierwszym spotkaniu z doktorem zgodziłem się na zabieg. Żałowałbym innej decyzji.

Ale koniec z tym roztrząsaniem, zrobię jak postanowiłem.

Wróciłem do domu, dochodzi dwudziesta. Emma zapewne już wróciła, wszystko jej zaraz powiem, choć jednak obawiam się trochę jej reakcji.

– Kochanie już jestem. 

– Hej, gdzie byłeś tak długo? Myślałam, że pracujesz dzisiaj nad projektem. 

– Miałem pracować ale... Zaistniała pewna okoliczność, dla której musiałem zmienić plany. 

– A jaka to okoliczność?  

– Dzwonił doktor Willets. Spotkaliśmy się. 

– I co? Zrobi to? Znalazł sposób? 

– Tak. Bardzo mnie to cieszy, wiesz o tym. 

– Wiem, wiem, ale boję się że coś może pójść nie tak, że coś ci się stanie, a ja nie próbowałam cię od tego odwieść. Nie darowałabym sobie, ale z drugiej strony nie potrafię cię namawiać do rezygnacji z tego, ponieważ wiem, jak bardzo tego chcesz. 

– Rozumiem cię bardzo dobrze, też się bałem, ale doktor zagwarantował mi, że nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo. Najwyżej nic z tego nie będzie, ale cały wyjdę z tego na pewno. 

– I tak się będę martwić. 

– Wiem o tym i to sprawia że zaczynam się wahać, ale tak bardzo lubię komiksy, świat w nich. Zawsze bardzo chciałem być superbohaterem, mieć super moce, mierzyć się ze złoczyńcami. Wiem, że mam wszystko czego pragnę: piękną dziewczynę poza którą świata nie widzę, super pracę, Camaro, masę kasy, ale marzenia są po to by je spełniać. Nie chcę zrezygnować
z tej szansy.  

– Kochany jesteś i rozumiem cię. Też uważam, że fajnie byłoby mieć super moce, móc ratować ludzi i w ogóle, ale wydaje się to tak mało rzeczywiste, że ciężko mi uwierzyć, że jest to możliwe. 

– Ale nie uważasz, że zwariowałem, decydując się na to? 

– Jeśli ktoś tu zwariował to ja, bo nie namawiam cię na rezygnację z tego, a wiedz, że jeśli to się uda, to będę zazdrosna. 

– Zazdrosna? 

– Tak, bo zaraz zaprojektujesz sobie jakiś super strój, będziesz ratował świat i nie będziesz miał dla mnie czasu. 

– Nie wybiegajmy aż tak daleko w przyszłość, a czas dla ciebie będę miał zawsze. Jakby ktoś usłyszał naszą rozmowę, pomyślałby sobie, że to jakiś dom wariatów. 

– Nie pomyliłby się dużo. 

– Kocham cię. 

– Ja ciebie też.  

– To kiedy mój mężczyzna stanie się moim osobistym superbohaterem? 

– Osobistym? Chciałabyś. 

– Jasne, że tak. 

–W sumie mogę nim być. Jeśli wszystko się uda, rzecz jasna. 

– Mam przeczucie, że się uda. 

– Damska intuicja? 

– Nie tylko. 

– A co jeszcze? 

– Nie słyszałeś o Maddy Manie? 

– Widziałem jakieś zdjęcia w internecie, ale myślałem że był to jakiś fake. 

– Podobno to prawda. Oglądałam poranne wiadomości. 

– I co w nich mówili? 

– Że skończył z serią morderstw w mieście, zabijając Master of Deatha i jego syna. Coś mówili jeszcze, że złapali ochroniarza tego psychopaty, ale nie chce nic powiedzieć. Mówi tylko, że boi się i że nigdy czegoś takiego nie widział. 

– Czyli to może być prawdą. Wiesz co to znaczy? 

– Że Maddy Man to superbohater? 

– Tak, ale bardziej chodzi mi o to, że jeśli ten Maddy Man jest Maddy Manem, jakoś musiał zdobyć siłę, moce jakie ma. Można to traktować jako dowód na to, że cuda jednak się zdarzają. Jeśli on stał się superbohaterem, to mi też może się to udać! 

– Czyli będę miała osobistego superbohatera. Teraz trzeba tyko pomyśleć nad tym, czym zastąpić lateks w twoim stroju. 

– Przydałoby się. Zastanawiam się jak Maddy Man zdobył swoje moce. 

– Prawdopodobnie tak jak większość bohaterów w komiksach, w wyniku jakiegoś wypadku. 

– Z jednej strony wypada mu współczuć, ale z drugiej potrafi zapewne robić rzeczy jakich nie potrafi żaden inny człowiek. Tego mu zazdroszczę. 

– Już niedługo. 

– Właśnie. Oglądamy jakiś film przy kolacji? 

– Może "Strażników Galaktyki"? 

– Znowu? 

– A masz coś przeciwko? 

– W sumie nie. Myślałem o "X-men: Przeszłość, która nadejdzie". Wiesz jak bardzo lubię Wolverina, nie wspominając
o Magneto i jego mocach. A ta scena jak ręką obraca metalowe kulki w powietrzu jest mistrzostwem jak dla mnie. Na jego miejscu robiłbym to ciągle. Wygląda wtedy jak bóg. 

– Super to jest, ale i tak wolę "I am Groot". 

– To jest mega. Nie ma do czego tego porównać. Rządzi i tyle w temacie. 

– Zrobię kolację, a ty włącz film. 

– Okej, już się robi kochanie. 

Następnego dnia.

– Kochanie jesteś jakiś nieobecny, dzisiaj przecież twój wymarzony dzień. 

– No właśnie, stresuję się. 

– Czemu? Przecież tak długo na to czekałeś, rozmawialiśmy
o tym wczoraj. 

– Wiem ale tak się zastanawiam... Nie uważasz, że tak postępują ludzie chorzy na umyśle? Ingerować w to kim jestem za pomocą jakichś eksperymentów? Po co mi to? Mam niby marzenie zostać superbohaterem, ale nie uważasz że to chore, że takie marzenia są dla dzieci? 

– Może spójrz na to z innej strony. Zawsze lubiłeś pomagać. Tyle jest zła na świecie, któremu mógłbyś się przeciwstawić mając jakieś moce. Czy życie nie byłoby lepsze, gdyby tacy bohaterzy jacy są w komiksach istnieli naprawdę? Jasne, jeśli byliby oni, to pojawiliby się również super łotrzy, ale coś za coś. Moim zdaniem wyszłoby to nam na dobre. Popatrz na Maddy Mana. Skończył z masą zabójstw. Ludzie dzięki niemu nie boją się wychodzić z domów, jak to miało miejsce jeszcze kilka dni temu. A gdyby takich jak on było więcej? 

– Dlaczego ty zawsze musisz mieć rację? 

– Mam tylko wtedy, kiedy ty nie masz. 

– Ostatnio zdarza ci się to dość często. 

– Czyli mam rozumieć, że rozwiałam twoje wątpliwości? 

– Raczej tak. 

– Raczej? 

– To co mówiłaś było dobre, przekonało mnie, ale odnoszę wrażenie że bardziej niż o ratowaniu ludzi, myślę o tym, jaką będę miał frajdę z posiadania mocy. Jestem aż takim samolubem? 

– Kim jak kim, ale samolubem to nie jesteś. Zobaczysz, jeśli będziesz miał te moce i pojawi się ktoś lub coś zagrażające ludziom, to jestem pewna, że staniesz na wysokości zadania
i rozprawisz się z tym. Wtedy, jak już zobaczysz ile dobrego zrobiłeś, to właśnie pomaganie zacznie sprawiać ci większą przyjemność niż zabawa mocami dla własnej uciechy. 

– Kocham cię. Zawsze potrafisz sprawić, że wszystko wygląda lepiej niż się zdaje. 

– Staram się jak mogę. Też cię kocham. 

– No to jadę do doktora. 

– Nie zjesz nic? 

– Nie pozwolił mi. Mogę napić się tylko wody i to też nie za dużo. 

– Tylko żebyś mi tam nie zemdlał. 

– Dam radę. 

– Chciałabym z tobą jechać. 

– Też chciałbym żebyś tam była, ale doktor załatwił przepustkę tylko dla mnie. 

– Rozumiem. 

– Dobra, uciekam. 

– Trzymam kciuki. 

– Tylko mocno. 

Wsiadam do samochodu. Uwielbiam moje piękne błękitno-czarne Camaro. Jest świetne, brak mi słów żeby opisać jak się w nim czuję, ale teraz mam ważniejsze rzeczy na głowie niż zachwycanie się samochodem. Mój zabieg. Ciekawe jak to wszystko będzie wyglądało. Zastrzyki? Transfuzja krwi? Zobaczymy.

Pół godziny później,  parking firmy Zander Corporation

Jaka ta firma jest wielka. Pomyśleć, że zajmują się tam tylko przemysłem biochemicznym.

Tyle pięter i pewnie wszystkie zajmują laboratoria. Aż ciężko sobie to wyobrazić.

Idę, chcę mieć już to za sobą. Ten stres mnie wykończy, choć chyba bardziej męczące jest samo czekanie.

Wchodzę do budynku

– W czym mogę pomóc? 

– Ja do doktora Willetsa. 

– Pan Daniel Depp? 

– Zgadza się. 

– Doktor Willets już czeka. Zaprowadzę pana. 

– Dobrze. 

– Witam pana. 

– Witam doktorze, nie spóźniłem się chyba. 

– Nie, nie, jest pan w sam raz. 

– Zaczynamy? 

– Tak, zapraszam. Przyznam, iż obawiałem się, że jednak pan zrezygnuje. 

– Dopuszczałem do siebie taką możliwość, lecz moja dziewczyna wybiła mi to z głowy. 

– Naprawdę? 

– Tak. Posłuchałby jej pan tylko. Nie dała mi zrezygnować. Można było odnieść wrażenie, że chciałaby być na moim miejscu. 

– Czyli trafił pan na tę jedyną chyba. 

– Nie chyba, na pewno. 

– Dobrze, zaczynajmy więc. 

– Jeszcze chciałem się zapytać o jedną rzecz. 

– Słucham. 

– Wyniki moich badań, które przekazałem doktorowi na naszym pierwszym spotkaniu, były dobre? 

– Gdyby były złe, nie zaprosiłbym pana tutaj. Ma pan bardzo silny organizm, który na pewno wytrzyma wszelkie trudy zabiegu. 

– Z tego wszystkiego zapomniałem się również zapytać, na czym będzie polegał ten zabieg? 

– Mam zamiar wszczepić do pana organizmu geny geparda odpowiedzialne za jego niesamowitą szybkość. 

– Ale mam nadzieję, że nie zmieni to mojego wyglądu. 

– Nie, nie. Po przeprowadzeniu niezbędnych symulacji jestem pewien, że wygląd będzie miał pan ten sam. Z geparda będzie miał pan tylko szybkość. Wyizolowałem z jego organizmu tylko gen odpowiedzialny za jego niesamowitą szybkość. Zachowań i odruchów geparda również nie będzie pan miał. Dawki genu które przygotowałem są bardzo zrównoważone i bardzo, ale to bardzo dokładnie sprawdzone. Gdybym nie był tego pewien, na pewno nie zawracałbym panu głowy. 

– Dobrze, w takim razie jestem gotów. Jeśli nie będę zachowywał się jak zwierzę, a zyskam tylko, znaczy aż szybkość, to nie mam nic do stracenia. 

– Proszę się tu położyć. 

– Czemu tak w ogóle pan to robi? 

– Ponieważ znałem pana dziadka?. 

– Jak to? Skąd?  

– Wykładał na Uniwersytecie kiedy zaczynałem studia i zaraził mnie pasją do genów. Wtedy doszedłem do wniosku, że badania i eksperymenty, które mają miejsce w komiksach, są możliwe. Pańskiemu dziadkowi zawdzięczam wszystko i kiedy tylko dotarło do mnie, że jest pan jego wnuczkiem, nie mogłem panu odmówić. 

– Dziadek też wierzył, że jest to możliwe? 

– Tak, ale ograniczały go technologie.  

– A co nam grozi, jeśli nas złapią? 

– Właśnie. Dobrze, że mi pan przypomniał. Na wypadek, gdyby nas złapali, potrzebuję na piśmie pańskiej zgody na eksperyment. Wtedy względem pana nie powinni wyciągać żadnych konsekwencji. 

– A co mogą zrobić z panem? 

– Mi raczej również nic nie zrobią. Jedyne co ryzykuję, to to że dowiedzą się, iż wiem jak skutecznie łączyć geny zwierzęce
z ludzkimi.  

– Pozwolę sobie zapytać. Coś w tym złego, gdyby się dowiedzieli? 

– Wie pan, jestem fanem komiksów od wielu lat i skoro okazało się, że superludzie mogą istnieć w prawdziwym świecie, to wierzę że mogą istnieć również ludzie, którzy zechcieliby wykorzystać moje badania do złych rzeczy. Tego się obawiam. 

– Rozumiem ryzyko i jestem wdzięczny, że podjął się go doktor. 

– Nie ma sprawy, ale zacznijmy w końcu, bo jestem bardzo ciekaw czy się wszystko powiedzie. 

– Dobrze. 

Położyłem się w specjalnym fotelu.

– Wygodnie panu? 

– Tak, tak wygodnie. 

– Rozpoczynam procedurę. Wstrzyknę panu najpierw... 

– Może niech mi pan mówi po imieniu. 

– Dobrze, więc wstrzyknę ci teraz dwie dawki wyizolowanego genu geparda w okolice serca, które rozprowadzi je po całym organizmie, oraz dwie w dwa główne skupiska mięśniowe. 

– Myślałem, że wszystkie mięśnie są ważne. 

– Bo tak jest, ale są również i te mniej ważne. Moje serum po wstrzyknięciu w najważniejsze punkty ciała, rozprowadza się po całym ciele. Nie martw się. Wszystko będzie w porządku. Możemy zacząć? 

– Tak, do dzieła. 

Doktor wstrzykuje mi serum, najpierw w okolice serca, następnie w mięśnie. Trochę boli, lecz da się wytrzymać. Trzeba być naprawdę inteligentnym człowiekiem, żeby opracować sposób na wyizolowanie genów zwierząt i podanie ich człowiekowi. Podziwiam doktora. Sam nie wymyśliłbym tego nigdy.

– Już po wszystkim panie Danielu. 

– Tak szybko? 

– Miały być cztery zastrzyki. 

– Wiem o tym, ale nie spodziewałem się, że tak szybko będzie po sprawie. 

– No to masz niespodziankę. 

– I kiedy będę szybki jak gepard? 

– Kiedy przeprowadzałem symulację i próby na zwierzętach, to miało to miejsce dość szybko. Ty masz silniejszy organizm niż zwierzęta na których to testowałem, więc jeśli w ciągu doby nie objawi ci się szybkość, to będzie znak tego, że twój organizm pokonał serum lub je jakoś zablokował. Będziemy mogli powtórzyć ten zabieg jeszcze raz jeśli będzie ci zależało nadal, lub nawet spróbować z genami innych zwierząt. 

– Mogłoby się udać. Super byłoby być szybkim jak gepard. 

– Nie będziesz szybki jak gepard. Moje serum znacznie wzmacnia dany gen, w wyniku czego będziesz dużo szybszy niż gepard. 

– Dużo szybszy? 

– Dużo. Mam nadzieję, że nie czujesz się zawiedziony? 

– Nie, skąd. Bardzo panu dziękuję. 

– Będziemy sobie dziękować jak wszystko będzie działać. 

– Zgoda. Niech tak będzie. 

– Dobrze się czujesz? 

– Tak, tylko trochę bolą mnie mięśnie w okolicach, w których dostałem zastrzyki. 

– Czyli serum prawdopodobnie działa i jest wchłanianie przez twoje mięśnie. 

– Ale wszystko będzie w porządku? 

– Tak, jasne. Możesz śmiało jechać do domu.  

– Dobrze... Więc do widzenia i... Wstępnie dziękuję. 

– No to ja również wstępnie dziękuję i pozdrów Emmę. 

– Dobrze, pozdrowię. Do widzenia. 

– Do widzenia. Do jutra. 

Wychodzę z laboratorium. Tak jak doktor ostatnio wspominał, ochrona nie pozwoliła mi wyjść bez sprawdzenia, czy czegoś nie wynoszę z laboratoriów. Pozwalają mi w końcu wyjść. Udało się. Nikt nas nie złapał, zabieg się powiódł. Szczerze mówiąc, spodziewałem się, że będzie bardziej skomplikowany. Wszystko poszło szybko i sprawnie. Aż ciężko w to uwierzyć. Może i jestem trochę obolały, ale doktor powiedział, że nie ma się czym martwić, więc tak zrobię.

Dzwoni telefon. To Emma.

– Tak? 

– I jak poszło? Już po zabiegu? 

– Tak, już po... 

– I co? Jak się czujesz? 

– Spokojnie, wszystko przebiegło zgodnie z planem i czuję się dobrze. 

– Kamień spadł mi z serca. Nie mogłam już dłużej czekać. Musiałam zadzwonić. Czas mi się dłużył niewyobrażalnie, kiedy byłeś u doktora Willetsa. Bardzo się cieszę, że już po wszystkim. 

– Również się cieszę że wszystko ze mną w porządku, ale najbardziej z tego, że już niedługo cię zobaczę, pocałuję i przytulę. 

– Wracaj szybko, to nie skończy się tylko na przytulaniu. 

– Będę w domu zanim się obejrzysz. 

– Mam taką nadzieję.  

Wsiadam szybko do Camaro i jadę do ukochanej kobiety. Automatycznie dodaję gazu kiedy tylko mogę, żeby jak najszybciej znów przy niej być.

Wchodzę do domu, a Emma rzuca mi się na szyję i trwamy
w miłosnym uścisku, przechodząc do sypialni.

Następnego dnia

Przyniosłem Emmie śniadanie do łóżka i zaczęliśmy rozmawiać o moim wczorajszym zabiegu. Wczoraj już nie mieliśmy za bardzo kiedy.

– Czujesz w sobie jakieś zmiany od wczoraj? 

– Nic mnie już nie boli, ale jeśli pytasz czy czuję w sobie jakieś moce, to odpowiem, że chyba nie. 

– Czyli nie udało się doktorowi? 

– Mówił, że się udało, lecz istnieje prawdopodobieństwo, że mój organizm nie zechce przyjąć genów geparda lub je jakoś zablokuje. Jeśli tak się stanie, to będziemy próbowali jeszcze raz z tymi, bądź innymi genami. 

– Innymi?  

– Tak, innymi, jakichś innych zwierząt.  

– Mówił jakich? 

– Niestety nie. Całkowicie zapomniałem, żeby się zapytać. 

– Może zadzwonię i się wszystkiego dowiem. 

– Dobry pomysł. 

– Tak w ogóle, to prosił, abym cię pozdrowił. 

– Dziękuję, miło z jego strony. 

Dzwonię.

– Słucham? 

– Halo, doktorze, to ja. 

– Witaj Danielu. Wszystko w porządku? 

– Tak, w najlepszym. Rozmawiamy z Emmą o tym wszystkim
i zastanawiamy się geny jakich zwierząt jest pan w stanie mi zaszczepić, gdyby mój organizm pokonał geny geparda? 

– Wiesz co? Zastanawiałem się nad tym, co zrobimy w takim wypadku i doszedłem do wniosku, tak jak mówiłem ci w laboratorium, że jeszcze raz spróbujemy z gepardem. Jeśli to nic nie da, mam wyizolowane geny sokoła odpowiedzialne za wzrok.  

– Sokoli wzrok? 

– Zgadza się. 

– Nie jest to wprawdzie takie niezwykłe jak bycie szybszym od geparda, ale też mi się podoba. 

– Ale najpierw jeszcze raz serum geparda. 

– Dobrze, czyli co mam robić? 

– Od zabiegu minęło dopiero dwanaście godzin. Przyjedź około godziny osiemnastej do laboratorium. Zbadam cię i wtedy zobaczymy co dalej. 

– Niech więc tak będzie. Do wieczora. 

– Do wieczora. 

– I co kochanie? 

– Jeszcze raz spróbujemy z gepardem. Jeśli to nie zadziała, przejdziemy do wszczepiania mi genu sokoła, odpowiedzialnego za jego wzrok. 

– Będzie ci to wstrzykiwał w oczy? To jest straszne. 

– Tym nie jestem zachwycony, ale coś za coś. A może nie będzie musiał w oczy tylko gdzieś tam indziej. Zobaczymy. Nie znam się na tym zbytnio. 

– Ja też nie, lecz mam nadzieję, że doktorowi można ufać. Może ma jakiś sposób, żeby to nie bolało. 

– Dowiem się wieczorem. 

Dwanaście godzin później, Zander Corporation

– Wszystkie badania masz w normie, moje serum na pewno ci nie zaszkodziło. Natomiast co do testów sprawnościowych, osiągasz lepsze wyniki niż zwykle. Twoje możliwości, o których kiedyś rozmawialiśmy poprawiły się lecz nie na tyle, ile oczekiwaliśmy. 

– Czyli dostanę jeszcze jedną dawkę serum? 

– Tak. Mam wrażenie, że twój organizm blokuje w sobie wszczepionego geparda. Rozumiem, że masz bardzo silny organizm, lecz dostałeś bardzo dużą dawkę jego genu. Wprawdzie dopuszczałem do siebie scenariusz, w którym wstrzykujemy ci drugą dawkę lecz nie wierzyłem, że będzie to konieczne.  

– Ale mówił doktor, że druga dawka mi również nie zaszkodzi. 

– Mówiłem tak, chociaż obawiam się jednej rzeczy, a mianowicie, że jeśli dostaniesz drugą dawkę, to twój organizm może się poddać i uwolni dodatkowo tą pierwszą, a wtedy jak łatwo policzyć będziesz miał w sobie dwie dawki. Jeśli wszystko poszłoby zgodnie z planem, to aż boję się pomyśleć jaką prędkość byłbyś w stanie rozwinąć. Jednego jestem pewien, nie ma na świecie organizmu, który mógłby się z tobą wtedy równać. 

– Zawsze chciałem być niewyobrażalnie szybkim. 

– Twój dziadek, opowiadając o tobie wspominał, że jednym
z twoich ulubionych superbohaterów Marvela był Quicksilver. 

– Wciąż nim jest, chociaż i tak zawsze bardziej lubiłem Wolverina, Iron Mana, Magneto i Nightcrawlera, jednak ich mocy chyba mi doktor nie załatwi. 

– Niestety nie jestem w stanie, przynajmniej na razie, ale chyba szybkość cię zadowoli. 

– Jasne że tak, ale niech mi doktor powie, czy podanie mi drugiej dawki serum wiąże się z dużym ryzykiem?  

– Kiedy przeprowadzałem niezbędne symulacje nic złego nie zauważyłem, lecz nie chciałbym wcale ryzykować. Twój dziadek był dla mnie bardzo ważny i czuję się za ciebie odpowiedzialny bardziej, niż gdybym podawał to serum innego człowiekowi. 

– Doceniam to, ale spokojnie. Zaufaliśmy wynikom symulacji przed pierwszym zabiegiem, więc i tym razem możemy. 

– Dobrze, niech więc tak będzie. 

Kilka godzin później, dom Daniela i Emmy

Co za ból!!! Bolą mnie wszystkie mięśnie. Serum działa lub pojawiły się jakieś komplikacje. Strasznie boli.

– Kochanie, co się dzieje? Wszystko w porządku? Jesteś cały mokry. 

– Wszystko mnie boli, nie wytrzymam dłużej. Dzwoń do doktora, musi mi pomóc. 

– Telefon, telefon, tu jest! Halo? Doktor Willets? 

– Tak, ale dochodzi trzecia w nocy, proszę zadzwonić o normalnej porze. 

– Doktorze, tu Emma. Przeprowadzał pan zabieg na Danielu. 

– Pani Emma. Stało się coś? 

– Daniel nie może wytrzymać z bólu, jest cały rozpalony i mokry. Proszę mu pomóc. 

– Niech mi go pani da do telefonu. 

– Już daję. 

– Daniel? 

– Tak. 

– Opisz mi najdokładniej jak potrafisz swój ból, ja już do ciebie jadę. 

– Strasznie bolą mnie mięśnie!!! Mam wrażenie, jakby się paliły, jakby miały mi eksplodować!!! 

– Zaraz będę i podam ci leki przeciwbólowe. Moim zdaniem geny geparda zaczęły walczyć z twoim organizmem o przejęcie kontroli. Wyczuły być może jakoś swoją szansę. Nie wiem. 

– Chwila... 

– Coś się stało? 

– Chyba tak, dziwne. Ból nagle minął, wszystko jest już w jak najlepszym porządku. 

– Naprawdę dziwne. 

– Już cię nic kochanie nie boli? 

– Właśnie nie, nie rozumiem jak to możliwe. 

– Możliwości są dwie: albo geny geparda zostały pomyślnie przyjęte przez twoje mięśnie, albo organizm ponownie je zablokował. 

– Jest w stanie to zrobić? 

– Może jest, lecz zanim będziemy tego pewni, sprawdź, czy jesteś nieziemsko szybki. 

– Mam się po prostu przebiec? 

– No tak. Postaraj się to robić jak najszybciej tylko możesz. Ja już nie będę do ciebie jechał. Spotkamy się u mnie. 

– Dobrze, nie ma potrzeby, żeby pan przyjeżdżał. 

– Ale nie rozłączaj się. Chcę wiedzieć czy jesteś szybki.  

– Już biegnę sprawdzić. 

Mam tremę. Możliwe, że jestem mega szybki. Jak to sprawdzić? Po prostu biec przed siebie, czy jakoś o tym myśleć? Spróbuję tego i tego.

Biegnę. Biegnie mi się jakoś lżej, lepiej, ale na szybkości raczej nie zyskałem. Wielka szkoda. Mój organizm jest na tyle silny, że nie przyjmie genów zwierząt?

– Doktorze, bez zmian. Biegam tak samo. Jedyne co się zmieniło, to to, że biega mi się trochę lepiej. 

– No cóż, szkoda. Pomyślę o tym i widzimy się o tej samej porze co wczoraj w moim laboratorium. 

– Więc do osiemnastej. 

Godzina dwudziesta, Zander Corporation

– Znowu badania wyszły w normie i znowu wychodzi na to, że twój organizm zablokował gen geparda. 

– Ale nie powinno mi to zaszkodzić, prawda? 

– Zaszkodzić nie zaszkodzi. Podziwiam twój organizm. Jak to możliwe, że jest w stanie zablokować tak duże dawki obcego genu? 

– Mnie niech doktor nie pyta, bo ja się na tym nie znam. 

– Wiem o tym, ale nie wiem co robić dalej. Planowałem rozpocząć zabieg 

z nowym genem, lecz nie wiem czy ma to sens. Twój organizm może i jego zablokować.

– Nie mamy nic do stracenia, nie czuję się gorzej w wyniku poprzednich zabiegów, więc jestem gotów do następnych. Chcę być superbohaterem i nic tego nie zmieni. 

– Rozumiem cię, lecz nie obiecuję że w końcu się uda. 

– Może spróbowalibyśmy od razu z podwójną dawką tego drugiego serum? 

– Czyli z gepardem dajemy sobie spokój? 

– W nocy pan mówił, że spróbujemy z innym. 

– W takim razie niech będzie. Możemy spróbować. Połóż się, przygotuję serum. 

– Podwójną dawkę? 

– Tak, podwójną. 

W tym samym czasie w mieszkaniu Daniela i Emmy

Ktoś dzwoni do drzwi. Któż to może być? Daniel? Niemożliwe, żeby już wrócił. Nawet jeśli to on, to przecież nie dzwoniłby do drzwi.

– Zapomniałeś kluczy? 

– Niespodzianka! 

– Co ty tu robisz? 

– Nie cieszysz się na mój widok? 

– Nie bardzo. 

– Mogę wejść? 

– Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. 

– Ej no, nie bądź taka. Tyle miłych chwil razem spędziliśmy,
a ty się nawet ze mną nie przywitasz? 

– Cześć. Wystarczy? 

– Tylko tyle? Nieładnie. Źle cię Daniel wychowuje. Zimne cześć do swojego byłego. Dla niego też jesteś taka miła? 

– Dla każdego jestem taka, na jaką zasługuje. 

– Czyli on ma gorzej ode mnie? W sumie nie dziwi mnie to. Odbił cię twojemu ukochanemu, a teraz nie pozwala ci go nawet zaprosić do środka i rozmawiasz z nim w drzwiach. 

– Daruj sobie tą swoją ironię, bo jest mdła. Najlepiej już sobie idź. 

– Nie tak prędko. 

Próbowałam zamknąć drzwi, lecz złapał za klamkę i je odepchnął, następnie wszedł do mieszkania, a za nim jacyś dwaj faceci.

– Co ty robisz? 

– Wpraszam się do twojego domku, ponieważ byłaś na tyle uprzejma, że nie raczyłaś mnie sama do niego zaprosić. 

– Nie życzę sobie twojej obecności tutaj. 

– Uważaj, zaskoczę cię teraz. Nie obchodzi mnie to. 

– Dzwonię do policję. 

Wzięłam telefon żeby zadzwonić, lecz wyrwał mi go z ręki
i rzucił o ścianę.

– Nie mieszajmy w to policji moja droga. 

– Co ty robisz? 

– Z tego co zauważyłem, rozbiłem ci przed chwilą telefon,
a co? 

– Zawsze miałeś nie po kolei w głowie. Wyjdź stąd zanim... 

– Zanim co? Gdzie twój ukochany? 

– Zaraz tu będzie i się tobą zajmie. 

– Nie pytam się kiedy wróci, tylko gdzie jest? 

– Nie twoja sprawa. 

– Chyba raczej moja. 

– O co ci tym razem chodzi? 

– Pomijając to, że zabrał mi kobietę którą kochałem i to, że właśnie przechodzi kolejny zabieg wszczepiania serum genowego doktora Willetsa w mojej firmie, to nic do niego nie mam, całkowicie nic.  

– Skąd o tym wiesz? 

– Jak już mówiłem, to moja firma, a ja wiem o wszystkim, co się w niej dzieje. 

– Ale jak? 

– Kamery, ochrona... Ale wiesz co, szereg pięknych zbiegów okoliczności miał miejsce dzięki twojemu kochasiowi. 

– Jakich zbiegów okoliczności znowu? 

– A takich, że... Chwila, nagram to, żebym nie musiał tego powtarzać później. No więc takich, że kiedy zostawiłaś mnie dla niego, postanowiłem się na nim jakoś zemścić. Wtedy nie wiedziałem jeszcze jak to zrobię, ale pragnąłem z całego serca zrobić to tak, jak jeszcze nikt nikomu nie zrobił. Od tamtego czasu obmyślałem sposób jak się zemścić, aż umarł mój ojciec
i odziedziczyłem po nim firmę. Okazało się, że zajmuje się ona głównie przemysłem biochemicznym, co bardzo mnie zaciekawiło, a w szczególności eksperymenty na genach. Pewnego dnia moi ludzie śledząc doktorka, dowiedzieli się o jego planach na wszczepienie tajemniczego serum, który sprawi, że Daniel będzie superbohaterem. Zawsze o tym marzył, prawda?  

Wtedy mnie olśniło. Sprawdziłem dokładniej czym zajmuje się moja firma, nad czym pracują, jakie przeprowadzają eksperymenty i uwaga, tu ma miejsce drugi zbieg okoliczności - pracują nad wieloma, że tak powiem, wynalazkami, a za jeden z nich twój Danielek zrobiłby wszystko, a mianowicie magnetyzm.

– Magneto? 

– Tak, Magneto był władcą magnetyzmu, a doktor Willets jest… No cóż, geniuszem. 

– Doktor Willets ci pomagał? 

– Poniekąd, oczywiście nic o tym nie wie. Jest tak święty jak twój kochaś. Zatrudniłem równie wielkiego fachowca jak on, którym jest doktor Serkin z Rosji. Wykorzystując badania
i eksperymenty Willetsa, opracował sposób na zmienienie naszego kochanego Daniela w drugiego Magneto, tyle że prawdziwego, a nie komiksowego. Oczywiście przeprowadziliśmy niezbędne symulację, które pokazały nam, że Daniel będzie posiadał nieograniczone możliwości, jeśli chodzi o władanie metalem, będzie mógł mi nawet przetopić na przykład swoje Camaro, na mój posąg. Nie będę już opowiadał, jak on to wszystko osiągnął. Szkoda czasu. Ważne, że wszystko mu się udało. 

– Chcesz się na nim zemścić spełniając jego marzenie? 

– No tak. 

– Wybacz, ale nie rozumiem. Naprawdę jesteś obłąkany. 

– Ale ja się nie gniewam. Zamienię go w drugiego Magneto, tyle że z małą podstawową różnicą. Daniel stanie się władcą metalu na moich usługach. 

– On ci nigdy nie będzie służył. 

– Uwierz mi, będzie. 

– Nie zmusisz go do tego w żaden sposób. 

– A chcesz się założyć o dychę? 

– Daruj sobie. Nigdy tego nie zrobi. 

– No to słuchaj. Doktor Serkin, wyobraź sobie, był na tyle miły, iż wymyślił jak za pomocą paru płytek wszczepionych
w mózg, kontrolować daną osobę. Super, nieprawdaż? 

– Zabiję cię! 

– Wystarczy już. Wsadźcie ją do bagażnika, jedziemy do firmy zająć się jej kochasiem, a później ciąg dalszy zemsty. Depp znienawidzi swoje największe marzenie. 

Zander Corporation

– Trochę zajęło mi przygotowanie tej dawki. ale lepiej późno niż wcale. 

– Zgadza się. Gdzie to będzie wstrzykiwane tym razem?
W oczy? 

– Poniekąd. 

– Jak to? Te zastrzyki pewnie będą konkretnie boleć. 

– Zastrzyki dostaniesz w nerwy odchodzące od oczu. Nie będzie bolało, ponieważ użyję do tego specjalistycznej igły, której ukłucia nawet nie poczujesz, a serum bardzo szybko rozejdzie się po właściwych miejscach. Będzie bardziej komfortowo niż w poprzednich zabiegach. 

– Nie lepiej byłoby wszczepić ten gen w oczy? 

– Siatkówka mogłaby nie wytrzymać takiego przeciążenia. Zastrzyki w nerwy zdadzą egzamin. Wiem, jak i co trzeba zrobić. 

– Skoro doktor tak mówi. 

– Naprawdę tak będzie lepiej. 

– W porządku. Niech pan robi, co uważa za słuszne. 

– W takim razie rozpoczynam procedurę wszczepienia serum genowego do nerwów wychodzących z oka. Proszę się nie ruszać. 

– Ile zastrzyków będzie? 

– Tym razem dwa. Nie mów nic na razie. Muszę trafić idealnie w nerwy. 

Pół godziny później

– Załatwione. Odczuwasz jakiś dyskomfort? 

– Szczerze mówiąc, tak jak doktor mówił, czuję się lepiej niż po tamtych zabiegach. 

– No to bardzo się cieszę. Wszystko poszło zgodnie z planem, serum zostało wszczepione pomyślnie. Teraz trzeba tylko czekać. 

– Również w ciągu dnia powinna mi się objawić zdolność sokoła? 

– Teraz poczekamy dwa, trzy dni, tak na wszelki wypadek.
Z oczami nie ma żartów. 

– Dobrze, czyli jesteśmy w kontakcie. Jadę do domu, bo Emma na pewno się niepokoi. 

– Nigdzie nie musisz jechać mój przyjacielu! 

– Co ty tu robisz? 

– Co robię w swojej firmie? No jak myślisz? Jestem tu szefem, a co robi szef, sam sobie dopowiedz. 

– Przecież nie nazywasz się Zander. 

– Przejąłem nazwisko po matce, ale nie czas rozmawiać
o mnie. Pozwolę sobie zapytać ciebie i doktora: Czemu bez mojego pozwolenia wszczepiałeś mu geny? Z tego co mi się wydaje, powinienem wiedzieć o wszystkim, co dzieję się
w mojej firmie. 

– Widocznie już wiesz, Zack. 

– Szczerze mówiąc wiedziałem od samego początku, ale o tym później, puszczę ci nagranie, żebym nie musiał powtarzać tego, co mówiłem Emmie, która z dnia na dzień jest coraz bardziej... zjawiskowa. 

– Daruj sobie. 

– Nie lubisz komplementów? 

– Nie od ciebie. 

– A pamiętasz jak kiedyś było nam razem dobrze, jak to mówiłaś, że mnie kochasz? Wspominasz Danielowi o tym? 

– To, że cię kiedyś kochałam, było moim największym życiowym błędem. Chociaż jak tak sobie o tym pomyślę, to dochodzę wniosku, że tak naprawdę nigdy cię nie kochałam, a moje uczucia do ciebie były zwykłym zauroczeniem, nic więcej.  

– Lepiej skończ, bo pogarszasz swoją sytuację. 

– Co, uraziłam twoją dumę? Kocham Daniela, a ty jesteś teraz dla mnie nikim! 

Uderzył mnie w twarz. Chyba zabolały go moje słowa. O to mi chodziło. On chce skrzywdzić Daniela. A jeśli tylko pogorszyłam jego sytuację?

Kiedy Daniel zobaczył jak Zack mnie uderzył, ruszył w jego kierunku. Przestał zważać na to, że ochroniarze celują do niego z pistoletów. Jeden z nich uderzeniem kolbą pistoletu w tył głowy momentalnie go ogłuszył i Daniel padł na podłogę.

– Daniel!!! Zostaw go!!! 

– Nie podoba ci się jak go traktujemy? Nie mogę się doczekać twojej reakcji, jak zobaczysz wynalazki doktora Serkina przygotowane specjalnie dla twojego ukochanego, lecz nie martw się, dla ciebie również mam niespodziankę, chyba, że będziesz współpracować. 

– Nigdy!!! 