Spis treści

PODZIĘKOWANIA

PROLOG

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

EPILOG

Copyright © by Ana Rose, 2018
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021

All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora i Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Janusz Muzyczyszyn

Korekta: Angelika Ślusarczyk

Projekt okładki: Marta Lisowska

Ilustracje w środku książki: copyright by © pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-10-5

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Wroga miłość to historia, która wciąga już od pierwszych stron. Prolog tej książki jest jak mroczne preludium, zapowiadające prawdziwą tragedię, która czai się tuż za rogiem. Ana Rose zabiera czytelników do świata mafii, w którym nie ma miejsca na żadne sentymenty, a miłość jest towarem deficytowym. Mimo to Damion i Adeline podejmują ryzyko i zaczynają igrać z ogniem. Tylko jakie konsekwencje będą musieli oni ponieść za swoje wybory?? Cała historia trzyma w napięciu do samego końca i już nie mogę się doczekać kolejnej części. Polecam!!!

Justyna Matysewicz (coffee_cup)

Jak poradzi sobie buntowniczka w niebezpiecznym świecie? Adeline od zawsze robiła wszystko na przekór, w opozycji do zasad, aż w końcu wpadła w sidła niebezpieczeństwa. Kto okaże się wrogiem, a kto przyjacielem? Wroga miłość to powieść o pokonywaniu przeszkód, łamaniu schematów i całej gamie emocji, które są z czytelnikiem od początku, aż do ostatniej strony. Gorąco polecam!

Agnieszka Nikczyńska (Książki takie jak my)

Mafia, broń i zakazana miłość. Romans, w którym niebezpieczeństwo czyha od pierwszych stron. Oryginalna, ryzykowna i intrygująca. Studenckie życie, któremu koniecznie musicie się oddać. Historia gwarantująca mnóstwo emocji i przeżyć. Naprawdę polecam!

Weronika Gosek (weraandksiazka)

Nowa książka Any Rose to kolejna opowieść o magnetyzującej i trudnej miłości, która potrafi się narodzić w najmniej oczekiwanym momencie. Wróg, który nigdy nie okazał litości, po raz pierwszy odczuwa słabość do swojej zdobyczy. Czy piętrzące się trudności między Damionem a Adeline będą ich zgubą? Kochać nie zawsze znaczy to samo…

Margareta Stanek (witchmargo

Miłość, która doprowadza do śmierci. śmierć od której uratować może tylko MIŁOŚĆ. Czy jesteście w stanie poznać Wrogą miłość? O tej historii długo nie zapomnicie. Pozbawi Was tchu i zatrzyma serce. Porazi namiętnością i zachłannością. A odkrycie tajemnic bohaterów może być zgubne…

Daria Słonopas i Kasia Filipowicz (Papierowe Księżniczki)

Dla moich czytelników, którzy byli ze mną od samego początku powstania tej książki

PODZIĘKOWANIA

Cieszę się, że mogę realizować dalej swoje marzenia i oddaję w Wasze ręce kolejną z moich książek. Z całego serca dziękuję za to Agnieszce Przyłuckiej z Wydawnictwa WasPos, która dała mi szansę i bez której ta historia nie ujrzałaby światła dziennego.

Cieszę się również, że na mojej drodze spotkałam tak cudowne dziewczyny, które ciągle we mnie wierzą i są dla mnie wsparciem. Zwłaszcza chcę tu podziękować: Kasi Górce (Katherine_the_bookworm), Justynie Matysiewicz (coffee_cup), Kasi Abdullah (girlsbookslovers) i Margarecie Stanek (witchmargo). Rozmowy z Wami są bezcenne i nigdy chyba nie będę miała ich dość. Kolejne dziewczyny, którym należą się podziękowania to: Agnieszka Nikczyńska (Książki takie jak my), Paula Peeters (Girlsbookslovers), Justyna Dziura (justyska_books), Daria Słonopas i Kasia Filipowicz (Papierowe Księżniczki) oraz Weronika Gosek (weraandksiazki). Dziękuję Wam, że wspieracie mnie i tak chętnie patronujecie moim książkom.

A przede wszystkim dziękuję mojej rodzinie, która wspiera mnie od samego początku.

I na samym końcu nie mogę zapomnieć o swoich oddanych czytelnikach, bez których motywacji nie byłoby moich powieści. Dziękuję Wam i będę robiła to za każdym razem, bo to właśnie dla Was piszę i dzielę się swoją miłością do książek. Jesteście najlepsi.

Całusy Ana

PROLOG

Leżę w łóżku z kobietą, która przebiła się przez moje mury obronne. Nigdy nie przypuszczałem, że do tego dojdzie.

Ja, zawzięty i twardo stąpający po ziemi facet, dałem się podejść. Opierałem się temu, ale coś mnie w niej intrygowało. Może chodziło o jej oczy? A może o to, jak na mnie działa, gdy tylko pojawia się w polu mojego widzenia. Potrafię ją już z daleka wyczuć. Jakby nasze przyciąganie do siebie powodowane było jakimś pieprzonym magnesem.

Nagle ona odwraca się do mnie plecami i zamieram jak cholerny słup soli. Moje serce przestaje a na chwilę bić.

Ten tatuaż…

Gdzieś go już widziałem…

Pytanie tylko gdzie, a raczej z kim mogę go powiązać?

Sam mam kilka tatuaży, które zrobiłem sobie jakiś czas temu, ale ten jest imponujący. Ciągnie się od szyi, przez całą długość kręgosłupa i kończy nad samym idealnie jędrnym tyłkiem Adeline. Motywem przewodnim są wyłącznie gwiazdki, niektóre są zakolorowane, a reszta jest tylko zarysem. Jedne są małe, drugie większe. Ten, kto to zrobił, znał się na rzeczy i wykonał kawał dobrej roboty. Nagle zapala mi się czerwona lampka i do mojej spowitej przez mgłę świadomości dociera, że wiem, kim jest ta dziewczyna. Przeczuwałem to, czułem to w swoich kościach. Dostawałem pełno wskazówek, ale za każdym razem zawzięcie je ignorowałem. Idiota ze mnie. Dałem się podejść panience, którą tropiłem przez wiele długich lat, a ona zaszyła się tuż pod moim nosem. Mam ochotę wyciągnąć z szafki spluwę i w końcu zrobić to, czego pragnąłem, od kiedy tylko sięgam pamięcią. Zakończyć to tak, jak było zaplanowane. Ale ona teraz leży przede mną, taka krucha, słaba i bezbronna. Na samą myśl o tym, moje serce zaciska się mocno. Czuję nieznane dotąd uczucie, budujące się gdzieś głęboko we mnie, ale szybko je przeganiam. Nie jestem takim facetem. Jestem pieprzonym zabójcą i nie zmienia tego fakt, że kochałem się z nią kilka godzin temu.

Wstaję i sfrustrowany przeczesuję włosy. Zastanawiam się, co powinienem teraz zrobić? Jak do tego wszystkiego podejść? Siadam na fotelu w rogu mojej sypialni i skupiam wzrok na tej kobiecie. Co ja sobie myślałem, w ogóle zaczynając z nią coś? Gdzie był mój pieprzony instynkt? Mój rozum? Tropiłem ją, dostałem istotne wskazówki na jej temat. Najlepszą z nich była informacja o tatuażu. Mam teraz to, czego chciałem, ale zupełnie nie mam pojęcia, co z tym zrobić. Spluwa nadal leży na swoim miejscu, a ja czuję jak moje ciało spina się. Nie potrafię jej zabić. Przynajmniej nie teraz.

Adeline ponownie przekręca się i słyszę jak jęczy moje imię, ale na całe szczęście nie budzi się. Dobrze dla niej, a może i lepiej dla mnie. Muszę się przejść. Zaczerpnąć świeżego powietrza. Przetrawić wszystko na trzeźwo, z dala od niej. Podrywam się, zakładam szorty do biegania i bez koszulki wychodzę z sypialni. Zatrzymuję się na chwilę, ostatni raz zerkam w jej stronę i zamykam drzwi. Nadal rozbrzmiewają w mojej głowie jej ostatnie słowa: „Nigdy się ode mnie nie odwracaj. Bez względu na wszystko pozwól mi ze sobą porozmawiać. Rzeczy nigdy nie są takie, jak ktoś ci wmawia. Ufaj zawsze sobie, a zwłaszcza swojemu przeczuciu i sercu”. W tamtej chwili zbagatelizowałem te słowa, bo byłem zajęty zupełnie czymś innym. Nią… Kręcę głową, przeganiam z niej wspomnienia i wyruszam na moją chłodną przebieżkę. Muszę to wszystko przemyśleć. Drzwi zamykają się za mną, a ja kieruję się w otaczającą mnie, jak zawsze, ciemność. Pieprzoną ciemność, bo jasność została wraz z nią. To właśnie widziałem w jej oczach, jasność, która ogrzewała mnie od środka.

Czy jestem w stanie pozbyć się tej jasności?

Wrócić do ciemności?

ROZDZIAŁ I

Adeline

Nowe życie.

Nowy dom i jedna wielka niewiadoma.

Moje życie zawsze jest pod ciągłą kontrolą. Nie pozwalają mi żyć tak, jak moi rówieśnicy. Chciałabym zasmakować nastoletniej beztroski, ale rzeczywistość wymaga ode mnie wielu poświęceń. Mój ojciec jest wysoko postawioną osobą, a co za tym idzie ściąga na siebie wielu wrogów. Jednak to na nas od zawsze skupia się największe zainteresowanie. Wrogom naszego ojca zależy wyłącznie na mnie i mojej siostrze Kelly. Jesteśmy najcenniejszą kartą przetargową, zdają sobie sprawę, że dzięki nam mogą dobrać się do niego. Spytacie, gdzie jest mój dom…? Nigdy nie miałam tego jednego miejsca, które mogłabym nim nazwać. Znajdujemy się wciąż pod samym nosem naszych wrogów i grozi nam ogromne niebezpieczeństwo. Nikt z nich nie spodziewa się tego, nie przypuszczają, że ojciec w ostateczności posunie się do tak drastycznego kroku i poda im nas prawie jak na tacy. Jednak zrobię wszystko, aby ochronić siebie i Kelly.

Domyślam się, znając charakter mojej siostry, że będzie to bardzo trudne. Jedno jest pewne, ona nigdy nie stosowała się do żadnych zasad, wręcz je łamała. Z tego powodu wiele razy byłyśmy w niezłych opałach. Dlatego teraz, od samego początku, muszę mieć na nią oko.

Dom, który zaakceptowała mama, jest ogromny i krzyczy bogactwem. Wolałabym zamieszkać w mniejszym i przytulnym domku, który nie rzuca się w oczy, jak ten kolos. Niestety, mama postawiła ten jeden, jedyny warunek i ojciec musiał na niego przystać. Mamy żyć i prowadzić nasz tryb życia nadal na wysokim poziomie. Kelly to pasuje, bo nie wyobraża sobie życia bez ciągłych zakupów, spa, masaży i przeróżnych tego typu rzeczy. Ja jestem inna, wystarczyłby mi mały, zadbany i przytulny domek, jak z reklam – biały płotek, kwiaty w oknach i pies. Ale musiałam przyjąć to bez żadnych protestów.

– Widziałaś mój pokój?! – krzyczy Kelly.

Spoglądam w górę i widzę jej rozradowaną twarz, gdy opiera się o balustradę zdobiącą rozległe piętro tego istnego pałacu.

– Nie, ale domyślam się, że jest niesamowity – wołam.

– Pewnie tak samo, jak twój – słowa niosą się echem za nią, gdy znika za ścianą.

Kręcę głową, nie wierzę, że nadal potrafi cieszyć się z tak banalnych rzeczy.

Wchodzę do salonu, gdzie spotykam naszego rodzinnego ochroniarza, który jest z nami, odkąd tylko sięgam pamięcią. Woli, gdy mówimy mu po imieniu – Steven, niż miałybyśmy wołać na niego wuj. Jednak tym razem sytuacja wymaga, aby przez jakiś czas udawał naszego ojca, jako przykrywka. Mamy tworzyć obraz szczęśliwej i kochającej się rodzinki, która idealnie się ze sobą dogaduje.

– Witaj Steven – mówię i podchodzę do niego.

– Ach, Adeline. – Obejmuje mnie ramieniem. – Od dziś musisz mówić do mnie tato, żeby nie wzbudzać podejrzeń.

– Pamiętam, nie musisz mi o tym przypominać. – Kiwam głową. – Jednak jakoś dziwnie mi z tym, że mam cię tak nazywać.

– Kochanie, robimy to, aby zapewnić tobie i Kelly bezpieczeństwo – tłumaczy, ściskając nieco mocniej moje ramię.

– Musisz porozmawiać z Kelly, z nią będzie trudniej – przypominam mu o swojej niesfornej siostrze.

– Wiem, ta rozmowa będzie trudna. – Czuję, jak jego ramiona opadają. – Kelly jest typową buntowniczką, niczego nie ułatwia.

– Jest młoda, nie dziw się jej. – Nie wiem czemu, ale jej bronię.

– Tak samo jak ty – zauważa trafnie. – Jest młodsza tylko o niecały rok. Ale jej zachowanie jest zadziwiające, bo ty przecież jesteś wyjątkowo rozważną i mądrą dziewczyną.

Nagle w holu robi się ogromna wrzawa i oboje ruszamy w tamtą stronę.

Chociaż nic jeszcze nie widzę, to i tak wiem, że za wszystko odpowiedzialna jest Kelly. Nie ma dnia, gdy nie próbuje pokazać swojej władzy.

– Co tu się dzieje? – pyta Steven, gdy docieramy do kłócącej się pary.

– Panienka Kelly chce wyjść – wyjaśnia młody, całkiem przystojny chłopak. Musi być niewiele starszy ode mnie i Kelly.

– Zapomniałaś już o tym, co mówiłem? – Steven zwraca się nieco ostrzej do Kelly.

– Nie jesteś moim ojcem, nie masz prawa mówić mi, co mogę robić, a czego nie – burzy się Kelly. – Zabierz mi lepiej tego imbecyla z drogi. Skąd ty bierzesz tych idiotów?

– Daniel jest bardzo dobrym ochroniarzem. – Steven nie okazuje już więcej swojego podenerwowania. Wiele lat pracy dla mojej rodziny w charakterze ochroniarza, dało mu możliwość nabycia praktyki.

Obserwuję jak młody chłopak spina się, gdy Kelly obrzuca go nieprzychylnymi epitetami.

– Kelly, nie bądź niegrzeczna – zwracam jej uwagę. – Jutro zaczynają się zajęcia. Wytrzymasz ten jeden dzień. Potem pojedziemy odprężyć się podczas zakupów. Pasuje ci taki układ?

Nie jesteśmy z Kelly bliźniaczkami, ale urodziłyśmy się tego samego roku. Ja jestem z początku roku, a ona z końca.

Mama zaszła w ciążę, gdy miałam trzy miesiące. Było to dla wszystkich podobno zaskoczeniem, ale rodzice bardzo cieszyli się z kolejnej córki.

– Ad, czemu stosujesz wobec mnie takie chwyty? – Trąca mnie palcem wskazującym.

– Musisz wymienić swoją szafę. – Wyszukuję szybko na poczekaniu jakieś preteksty i tylko to mi przychodzi na myśl.

– W porządku – zgadza się i bez słowa zostawia nas samych.

Słyszę głośne westchnienie i odwracam się w stronę osoby, która to zrobiła. Okazuje się, że to ten młody chłopak.

– Jesteś nowy, więc próbuje wejść ci na głowę. – Staram się podnieść go na duchu.

– Musi się przyzwyczaić i to szybko – odzywa się Steven.

– A to czemu? – pytam.

– Daniel od dziś jest jej ochroniarzem – wyjaśnia.

Boże, daj temu chłopakowi nerwy ze stali. Kelly nigdy nie ułatwia życia swoim ochroniarzom.

– Będzie dobrze. – Choć wiem, że początek będzie trudny.

– Nie wątpię. – Kiwa na zgodę młody ochroniarz.

Zostawiam go ze Stevenem i idę do swojej sypialni, aby odpocząć. Jesteśmy tu dopiero pierwszy dzień, a Kelly już próbuje każdym rządzić.

Zostawiam Kelly razem z Danielem pod jej salą. Widzę jej skwaszony wyraz twarzy, ale szybko doprowadzam ją do pionu twardym spojrzeniem, mówiącym „daj już spokój”. Wzdycha i znika wewnątrz. Teraz kolej na mnie, aby znaleźć moją salę. Odnajduję ją po pięciu minutach. Mój ochroniarz stara się wtopić w tłum, ale z jego postawą i silną sylwetką, nie jest to proste. Stanowczo muszę na ten temat pogadać ze Stevenem. To jest zbyt ryzykowne i musimy z tej jednej opcji ochrony zrezygnować.

Idę schodami w górę środkiem ogromnej auli, aby znaleźć dla siebie wolne miejsce.

Nie zwracam nawet uwagi na trzy dziewczyny, które z ożywieniem o czymś rozmawiają i siadam obok jednej z nich. Wyjmuję swojego laptopa i przygotowuję się do pierwszych zajęć.

– Hej – słyszę obok siebie.

Odwracam się w lewą stronę i widzę rudowłosą, roześmianą dziewczynę.

– Jestem Corine. – Wyciąga do mnie przyjacielsko dłoń i czeka na mój ruch. Ściskam ją szybko i odwzajemniam jej uśmiech.

– Adeline. – Dziewczyna wydaje się miła, a warto byłoby z kimś się tu zaprzyjaźnić. Nigdy nie miałam okazji nawiązać bliższych znajomości z osobami spoza mojego środowiska. Obracałam się jedynie w kręgu dziewczyn, których członkowie rodzin pracowali dla mojego ojca. Wiem jednak, że większość z nich robiła to na siłę.

– Rzadkie imię. – Nawiązuje dalszą rozmowę. – Przedstawiłabym ci moje dwie przyjaciółki, ale chyba są teraz zajęte.

Kiwnięciem głowy wskazuje za siebie i przewraca oczami.

– Spoko – mówię.

– One tak zawsze – wyjaśnia, podtrzymując rozmowę. – Chętnie cię poznają, ale wiesz, niektóre z nas lubią zainteresowanie ze strony płci brzydkiej.

– Rozumiem. – Uśmiecham się do niej lekko.

– Może zechcesz wybrać się z nami na lunch? – Zaskakuje mnie tym pytaniem. Może jednak uda mi się znaleźć tutaj pierwszych przyjaciół i właśnie jedną z nich okaże się Corine?

– Muszę sprawdzić, co z moją siostrą – wyrzucam z siebie.

– Jesteś jej niańką? – Wybucha śmiechem, jednak po chwili zauważa, że jestem całkiem poważna i sama szybko poważnieje.

– Przepraszam, to było niemiłe z mojej strony. – Dostrzegam w jej oczach skruchę. – To miał być żart, ale powinnam ugryźć się w język.

– Moja siostra jest ode mnie młodsza o niecały rok – wyjaśniam. – Lubi ładować się w kłopoty, więc wolę mieć ją na oku.

– Jakbym słuchała teraz o swojej siostrze. – Śmieje się ponownie.

– Masz siostrę? – pytam zaciekawiona.

– Tak, rok młodszą – odpowiada. – Jest wybitnie uzdolniona i w tym roku również poszła do college’u. Jednak jest tak żywiołowa, że ciągle ładuje się w kłopoty. W dodatku zadaje się z takimi kolesiami, że przeraża mnie to wszystko.

– Z jakimi kolesiami? – zadaję kolejne pytanie.

– Z braćmi O’Donnellami.

Jej słowa mrożą mi krew w żyłach. Właśnie ich mamy unikać, to oni na nas polują. Zwłaszcza jeden z nich, który jest jednym z najlepszych zabójców na świecie. Dotychczas widziałam go tylko na zdjęciach, nigdy na żywo i mam nadzieję, że nigdy to się nie stanie. Wygląda pewnie jak jeden wielki diabeł w ludzkiej skórze.

– Adeline, wszystko okej? – Dociera do mnie zaniepokojony głos Corine.

– Tak. – Dochodzę do siebie. – To mówisz, że twoja siostra chodzi z jednym z nich?

– Tak, od niedawna – przytakuje. – Ci chłopcy… oni władają tym miastem. Ich rodzina ma ogromne wpływy, nawet poza granicami miasta.

To, co mówi, nie jest dla mnie niczym nowym. Sama dobrze o tym wiem.

– Co ty tu kombinujesz, Corine? – Zza Corine wysuwa się głowa blondynki, która wygląda jak porcelanowa lalka.

– Poznaję nową koleżankę, gdy wy flirtujecie – odgryza się żartobliwie.

– Hej, jestem Dina. – Blondynka macha do mnie, pokazując rząd idealnie równych białych zębów. – A ta za mną – odchyla się i ciągnie do siebie trzecią dziewczynę – to Arina.

– Hej! – Macha do mnie brunetka, której uśmiechu nie można nie odwzajemnić.

– Hej, jestem Adeline – witam się z nimi.

– Jesteś stąd? – pyta zaciekawiona Arina.

– Dopiero co przeprowadziłam się tutaj razem z siostrą – odpowiadam. Nie chcę zdradzać zbyt wielu informacji na swój temat.

– Czyli, nie znasz miasta – dodaje Corine.

– Nie – potwierdzam.

– To musimy ci je pokazać. – Decyduje podekscytowana Dina.

– Nie trzeba, macie na pewno lepsze rzeczy do roboty. – Próbuję się z tego wywinąć. – Nie chcę zawracać wam głowy swoją osobą.

– Nie żartuj – beszta mnie Corine. – Umówimy się na jakiś dzień i pozwiedzamy. Nam też przyda się mały rekonesans. Może natkniemy się na jakąś gwiazdę Hollywood?

– Na przykład Mario Casasa – rozpływa się Dina.

– Nie, Paula Wesleya – piszczy Arina. – Młody i seksowny wampir.

– Odpuście. – Corine sprowadza je na ziemię. – Czas wziąć się za robotę, z tego co wiem, pan Fillington nie lubi gadulstwa. Więc cisza.

Każda z nas milknie i zajmuje się zadaniem. Jestem tak pochłonięta projektem, który został nam przydzielony na samym początku, że nawet nie zauważam, iż zajęcia dobiegły końca.

– To co, zjesz z nami? – pyta Corine, podnosząc się ze swojego miejsca.

– Muszę znaleźć siostrę – odpowiadam.

– Niech idzie z nami – mówi Arina.

– No właśnie – popiera ją Dina.

– Nie masz wyjścia. – Śmieje się Corine. – Zostałaś przegłosowana.

– W porządku, tylko musimy ją znaleźć – zgadzam się niechętnie, cały czas myśląc o Kelly.

Ruszamy w stronę miejsca, gdzie zostawiłam Kelly, która ma tam na mnie czekać. Jako pierwszego zauważam Daniela, stoi z boku i obserwuje wszystko czujnie z bezpiecznej odległości.

Nagle podbiega do nas młoda, filigranowa, rudowłosa dziewczyna.

– Aaron zaprosił mnie na imprezę – piszczy podekscytowana.

– Adeline, poznaj moją siostrę. – Corine zwraca się do mnie. – To o niej ci mówiłam.

– Hej – mówię i kiwam lekko głową na przywitanie.

Ta macha do mnie i skupia się z powrotem na Corine.

– Mogę iść? Przekonasz mamę? Proooszę, no weź, Corine. – Prawie kaja się u jej stóp.

Zastanawiam się, ile ma lat. Zachowuje się jak jakieś dziecko, które przez większość życia jest zamknięte i dopiero teraz ktoś je wypuścił, a ona nie potrafi tego ogarnąć.

– Wiesz, co mama o tym sądzi – odzywa się twardo Corine. – Mnie też nie podoba się to, z kim się obecnie zadajesz.

– Aaron i Damion są w porządku. – Kojarzę skądś te imiona.

– Bracia O’Donnellowie, oni nie wróżą niczego dobrego. – Corine nie daje się przekonać.

– Hej. – W tym czasie obok mnie staje Kelly.

– Kelly, pomóż przekonać mi siostrę co do imprezy Aarona – młoda zwraca się tym razem do mojej siostry.

Z początku to do mnie nie dociera, ale mija chwila i otwieram oczy coraz szerzej.

Nie, proszę, tylko nie to.

Ona chyba nie chce zadawać się z naszymi wrogami? Czy ona jest szalona? Moja siostra zgłupiała do reszty?

– Lena, to moja siostra. – Kelly wskazuje na mnie. – Tak jak ci wcześniej mówiłam, ona nie potrafi się zabawić.

– Kelly! – warczę na nią. Jak mogła powiedzieć coś takiego o mnie i to w obecności całkiem obcych osób?

– No co? – Zerka na mnie. – Prawda boli, co?

– Co się z tobą dzieje? – Piorunuję ją wzrokiem.

– Mam dość zamknięcia w czterech ścianach. – Robi się coraz bardziej pyskata. – A, i dla twojej informacji. Idę na tę imprezę.

– Jasne, Ste… – Przypominam sobie, bo mam mówić o nim, jak o ojcu. – Tata będzie niezadowolony.

Kelly prycha na wzmiankę o Stevenie, odwraca się na pięcie i odchodzi z wysoko uniesioną głową.

– Więc idę razem z Kelly – woła Lena i biegnie za nią.

Zaczyna się, a miałam nadzieję, że minie trochę czasu, zanim do czegoś takiego dojdzie. Kątem oka zauważam, że Daniel rusza za nimi, a ja odwracam się do dziewczyn. Corine ma skwaszoną minę, a Arina i Dina wymieniają się jedynie spojrzeniami.

– Ona tak zawsze? – zaskakuje mnie tym pytaniem Corine.

Odwracam się do niej i kiwam głową z rezygnacją.

– Niestety, taka jest, nikt i nic do niej nie potrafi dotrzeć – odpowiadam.

– To się idealnie dobrały – stwierdza Corine.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – pytam zdezorientowana.

– Lena jest buntowniczką, znalazła teraz oparcie w twojej siostrze – kwituje.

– A, o to ci chodzi. – Podchodzę do okna i przyglądam się ludziom na zewnątrz. Gdy Corine staje obok mnie, kontynuuję: – Nie chcę nawet myśleć o tym, co one we dwie mogą wykombinować. Ale jestem pewna, że nic dobrego z tego nie wyjdzie.

– Oj tak, kochana, bracia O’Donnellowie to zło wcielone samo w sobie – mówi i opiera się o parapet. – Nie potrafię jej wybić tego młodszego z głowy.

– Znasz ich? – podpytuję.

– Osobiście nie, ale często widuję ich na kampusie – mówi. – Zawsze są otoczeni przez swoją paczkę, no i rzecz jasna wianuszek chętnych panienek. A moja siostrunia myśli, że Aaron stracił dla niej głowę. Nawet nie wie, w jak wielkim jest błędzie. Zachowuje się, jak jedna z tych naiwnych panienek. Przykro mi mówić tak o mojej siostrze, ale jest młoda i bezmyślna.

– To chyba normalne – wtrącam się jej wywód.

– Każdy traktuje ich tu jak elitę – zauważa. – Wszyscy się ich boją, a jak ktoś ma problem z kimś, to za odpowiednią opłatą zajmują się po cichu takim delikwentem. Czasem zastanawiam się, czy oni kogoś już nie zabili?

– Boże, Corine, uważaj co mówisz w tym miejscu – ucisza ją Dina. – Chcesz, aby to do nich dotarło?!

Na samą myśl przechodzą mnie ciarki. Wiem do czego są zdolni ci kolesie i wolę trzymać się od tego z dala.

– Lepiej nie mówić w ten sposób o nich – wyrażam cicho swoje zdanie.

Nie chcę rzucać się w oczy, więc próbuję namówić do tego samego Corine.

– Mam gdzieś to, kim są, i że wszyscy dookoła się ich boją – złości się.

– Pogadasz z Leną i zobaczysz, jak sprawy stoją – uspokaja ją Arina.

Rozstajemy się z dziewczynami przed głównym wejściem do kampusu.

Dzisiejszy dzień daje mi bardzo w kość. Jestem szczęśliwa, bo udało mi się zapoznać z szalonymi, ale szczerymi dziewczynami, no i – jak zawsze niestety – Kelly musiała być w centrum zainteresowania. Czy ta dziewczyna kiedykolwiek skończy z tym swoim wrednym zachowaniem? Mam dość niańczenia jej, ile można…?

Leżę sobie w łóżku, rozkoszując się chwilą ciszy i czytam przy tym jedną z moich ulubionych książek. Tę chwilę wybiera sobie Kelly, która wpada do mnie jak do siebie.

– Idziemy na imprezę – rzuca od wejścia, a ja spoglądam na nią jak na wariatkę.

– Nie ma takiej opcji – wyrzucam z siebie szybko. – Steven nigdy nam na to nie pozwoli.

– Wiesz, gdzie mam Stevena? – pyta, a ja zakrywam uszy dłońmi.

– Oszczędź mi tego – mamroczę.

– To chodź ze mną, nie bądź taką sztywniarą. – Zdejmuje mi dłonie z uszu, gdy to mówi.

– Kelly, wiesz, że musimy uważać – przypominam jej.

– Wiem, jednak oni nie wiedzą, jak wyglądamy. – Próbuje mnie przekonać. – Lena powiedziała, że oni są spoko. Nie poznałam ich jeszcze, ale z jej opowieści wynika, że są tacy jak my.

– To przykrywka! – Sprowadzam ją na ziemię. – Oni udają, zresztą tak samo, jak my. To tylko właśnie ich sposób gry, udają nieszkodliwych, a później jak im zaufasz, przystępują do ataku i zanim zorientujesz się co jest grane, na wołanie o pomoc jest już za późno.

– Czy ty musisz widzieć wszystko w czarnych kolorach? – Nie umyka mi malujący się w jej oczach ból. Wiem, że pragnie od dawna normalnego życia. Jednak to nie nasza bajka, niestety nie jest nam dane w ten sposób żyć. Musimy pilnować się, nie możemy żyć, zachowując się beztrosko.

– Obudź się, nie chcę, aby coś ci się stało! – Mój głos łamie się.

– Nie bądź ckliwa. – Wraca do swojej twardej postawy. – Nie chcesz iść ze mną, okej. Twoja sprawa, ale nie masz prawa mi tego zabraniać.

– Ciekawa jestem jak uwolnisz się od Daniela? – Patrzę na nią spod oka.

– Poczekam, aż zaśnie – oznajmia pewnie. – On też prędzej czy później musi spać.

– Umywam od tego ręce – poddaję się.

Wiem, że i tak mnie nie posłucha. Za to jestem pewna, że będzie na siebie uważała. Może i wpada łatwo w kłopoty, ale to zawsze dzieje się, gdy jestem z nią. Moje oczy od zawsze przyciągają do nas innych. Są dla facetów jak magnes. Dlatego dziś zostaję, a ona idzie sama. Przemilczę to i nie powiem o tym Stevenowi.

Rano schodzę na dół ogromnymi, błyszczącymi, wijącymi się jak pnącza schodami i obserwuję, jak przez imponująco wielkie okna do domu wlewa się mnóstwo słońca. Dzisiejszy dzień zapowiada się upalnie. W kuchni zastaję samą Kelly. Wygląda okropnie i przeszukuje ze skrzywioną miną szafki.

– Dobrze się bawisz? – pytam szeptem.

– Nic nie mów, moja głowa zaraz eksploduje – szepcze, mrużąc z bólu oczy.

– Sama jesteś sobie winna. – Strącam jej dłoń ze swoich ust. – Cuchnie od ciebie.

– Potrzebuję aspiryny. A w tym przeklętym domu nic nie mogę znaleźć – marudzi.

– Idź, poproszę Marie o coś ciepłego do jedzenia dla ciebie – popędzam ją, aby jak najszybciej stąd wyszła. – Sama też coś zjem i przyjdę z tym, co ci potrzebne do życia.

– Wiedziałam, że zawsze mogę na ciebie liczyć – zgadza się bez żadnych kłótni.

Kiedy Kelly znika, ja zaglądam do pomieszczenia dla służby. Marie szybko mnie zauważa i podchodzi do mnie.

– Już szykuję dla panienki śniadanie. – Uśmiecha się do mnie czule.

Marie jest naszą pomocą kuchenną od wielu lat. Jest po pięćdziesiątce, a nas traktuje jak swoje wnuczki, których nigdy się nie doczekała. Jej syn zginął w młodym wieku i dlatego poświęca nam nawet swój wolny czas. Mama postanowiła, że zabierzemy ją z nami, tak jak kilka innych pomocy domowych. Dlatego, pomimo nowego miejsca, jesteśmy otoczone przez znajome i lubiane twarze.

– Poproszę coś dla Kelly, źle się czuje. – Widzę zaniepokojenie na jej pomarszczonej twarzy.

– Głowa ją tylko trochę boli – uspokajam ją.

– Dobrze, kochanie. – Zgarnia mnie szybko w swoje silne objęcia i po chwili zabiera się za swoją pracę.

Takich ludzi jak Marie jest coraz mniej na tym świecie. Dziękuję losowi, że nam ją zesłał.