Tytuł oryginału: Sam the Stolen Puppy

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: Barnard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2008

Illustrations copyright © Sophy Williams, 2008

ISBN 978-83-265-0426-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Emily Ruby oraz dla Robina i Williama

Rozdział pierwszy
1234-3_jpg

Salon pełen był strzępów papieru do pakowania prezentów, a mama Mileny rozpaczliwie próbowała opanować sytuację.

– Milenko, czy ten samochodzik, który właśnie odpakował Jacek, był od cioci Magdy czy od cioci Zuzy? Nie, zaraz, przecież ciocia Zuza wysłała wam kupony na książki, prawda? – mama z niepokojem wpatrywała się w listę. – Ale jestem pewna, że mówiła coś o samochodzie.

Tata Mileny zaszeleścił papierem, próbując odszukać karteczkę.

– Nie, przykro mi, zdaje się, że Jacek ją zjadł.

– Śniadanie? – chłopiec podchwycił wzmiankę o jedzeniu. – Chcę tosta! – zostawił samochodzik w stercie papierów i wstążek, po czym skierował się do kuchni.

– Ej! Wracaj tu! – zawołał tata z lekkim gniewem.

Jacek odwrócił się, zdezorientowany.

– Ale myślałem, że będzie śniadanie… – powiedział urażonym głosem.

Tata podniósł go i połaskotał.

– Przepraszam, nie chciałem krzyczeć. Po prostu musimy trochę poczekać. Milena nie otworzyła jeszcze wszystkich prezentów. Dalej, Milenko, zwykle nie jesteś taka powolna.

Milena siedziała w ciszy przy stosie odpakowanych prezentów. Wszystkie były bardzo ładne: para nowych trampek, puchata, różowa czapka i szalik oraz nowe brokatowe flamastry i szkicownik. Dziewczynka powinna się cieszyć. Ale nic nie mogła poradzić na uczucie lekkiego rozczarowania. Na jej liście świątecznych prezentów znalazła się tylko jedna pozycja.

Zarówno ona, jak i Jacek napisali listy do Mikołaja – to znaczy Milena napisała list za brata, co trwało bardzo długo, bo chłopiec ciągle zmieniał zdanie i chciał dostać niemal cały asortyment sklepu z zabawkami. Narysował jakiś duży kolczasty kształt, twierdząc, że to renifer, i postawił dużą literę J na dole, czyli zrobił wszystko, na co było stać trzylatka. Tata napalił w kominku i posłali listy w górę przez komin w postaci rozżarzonych strzępów. Milena nie była do końca pewna, czy listy w magiczny sposób mkną na biegun północny, ale i tak była to przednia zabawa. A poza tym nigdy nie wiadomo…

Tak czy inaczej Milena raczej nie spodziewała się, że Mikołaj rzeczywiście zostawi szczeniaka na jej łóżku. Przekazała mamie i tacie jasną wskazówkę, lecz najwyraźniej im ona umknęła. Dziewczynce został do odpakowania jeden prezent, w którym z pewnością nie było psa. Paczka była na to o wiele za mała. Chociaż zawinięto ją w śliczny papier, srebrny, z czarnym wzorkiem w kształcie odcisków łapek.

– Przepraszam, Jacku, został mi do odpakowania jeszcze ten jeden prezent.

Starając się nie okazywać rozczarowania, ostrożnie rozdarła opakowanie na końcu, chciała bowiem zachować papier w łapki. Zajrzała do środka, ale nie mogła się zorientować, co to takiego. Z kształtu wywnioskowała, że to może być coś do ubrania, choć przedmiot wydawał się dość twardy. Potrząsnęła pakunkiem i coś czerwonego wypadło ze środka, po czym się rozwinęło. Były to czerwona obroża dla psa i smycz!

Aż ścisnęło ją w brzuchu z nadziei, lecz starała się zbytnio nie emocjonować, bo mogło się okazać, że to coś innego, niż sobie wyobraża. W końcu miała wspaniałego pluszowego dalmatyńczyka o imieniu Gryzio i wielkości niemal prawdziwego psa. Jeszcze parę lat temu lubiła się nim bawić, udając, że jest prawdziwy, i zawiązywała mu na szyi wstążki, które pełniły funkcję smyczy. Teraz jednak już nigdy tego nie robiła. No, w każdym razie prawie nigdy. Rodzice nie kupiliby jej prawdziwej obroży i smyczy tylko dla Gryzia, prawda?

Dziewczynka podniosła na nich z nadzieją wzrok, trzymając obrożę w rękach tak, jakby było to coś nadzwyczaj cennego.

Tata się uśmiechał.

– Czy ktoś słyszy jakieś odgłosy z kuchni? – spytał z niewinną miną. – Jestem pewien, że słyszałem jakiś hałas. Chyba dochodził ze schowka. Coś jakby szczekanie…