Copyright © Katarzyna Zachacz, 2021

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Ilustracje na okładce: © Nejc Košir/Pexels

Redakcja: Anna Kielan

Korekta: ERATO

e-book: JENA

ISBN 978-83-66995-07-9

Wydawca

tel. 512 087 075

e-mail: redakcja@bookedit.pl

www.bookedit.pl

facebook.pl/BookEdit/

instagram.pl/BookEdit/

Niniejsza książka jest objęta ochroną prawa autorskiego.
Całość ani żadna jej część nie mogą być publikowane
ani w inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej
bez zgody wydawcy.

Rzuć się w wir bitwy,
ale serce niech trwa
w kwiecie lotosu.

Anthony de Mello

Od autora

Napisanie tej książki było dla mnie formą terapii, którą podejmowałam za każdym razem, siadając przed komputerem i pisząc o moich emocjach i przeżyciach w czasie leczenia. Najlepszą porą był wczesny świt, kiedy wyraźnie w ciszy poranka mogłam usłyszeć, co mówią moja dusza i serce, oraz nauczyć się rozpoznawać głos intuicji.

Intuicja nie mówi ci tego, co chcesz usłyszeć.
Intuicja mówi ci to, co powinieneś usłyszeć.

Sonia Choquette

Jeśli nawet nie jesteś fanem czytania i masz zdrową relację z jedzeniem, daj szansę tej książce, bo może ona ci pomóc w drodze do zrozumienia, jak poważnym i istotnym problemem są choroby związane z zaburzeniami odżywiana, które dotykają wielu z nas!

Pamiętaj! TWÓJ krytyczny komentarz pod adresem chorej osoby może doprowadzić ją do głębokiej depresji, a nawet do samobójstwa. Mam nadzieję, że po lekturze mojej książki inaczej spojrzysz na otyłą osobę w sklepie, która kupuje słodycze. Bo zrozumiesz, że powstrzymując się od krytyki tej osoby, być może ratujesz jej życie!

Wprowadzenie

Kiedy kilka miesięcy temu sięgałam po pierwszą książkę związaną z tematyką zaburzeń odżywiania, nie byłam w stanie myśleć o niczym innym tylko o jedzeniu, dokładnym planowaniu i przygotowywaniu posiłków, liczeniu kalorii oraz obsesyjnych seriach niekończących się ćwiczeń.

Całe moje życie – każdy, dosłownie każdy obszar mojej codzienności – było w całości zdominowane przez moje zaburzenie, bardzo podstępną, ale niesamowicie niebezpieczną, śmiertelną chorobę, jaką jest anoreksja. Zapewne wielu czytelników teraz zatrzyma się dłużej przy słowie „śmiertelna” – tak! Anoreksja jest chorobą zagrażającą życiu i postaram się wyjaśnić dlaczego.

Zasypiałam myśląc, czy nie zjadłam zbyt dużo kalorii i czy na pewno spaliłam wystarczająco, żeby nie zobaczyć kilku gramów na wadze więcej po obudzeniu się następnego dnia. Budziłam się z myślą, od jakiego ćwiczenia powinnam rozpocząć mój dzień, żeby zasłużyć na śniadanie.

Zdominowana przez anoreksję zupełnie odizolowałam się od rodziny, przyjaciół oraz znajomych, którzy w jakimś stopniu starali się zwrócić uwagę na mój ówczesny styl życia. Czy anoreksję w ogóle można nazwać stylem życia, czy osoba chora wybiera sobie ten „styl życia”, „bycie na ciągłej diecie”? Zdecydowanie NIE! Zaburzenia odżywiania są przypadłością jak alkoholizm czy seksoholizm, powiedziałabym więcej, są zdecydowanie bardziej niebezpieczne, jeśli chodzi o konsekwencje dla naszego organizmu i psychiki.

Być może jesteś dotknięty tym schorzeniem i są w tobie duże pokłady złości, smutku, rozpaczy i zupełnie nie wyobrażasz sobie życia bez ciągłego spoglądania na jedzenie w kategoriach dobre vs. złe, liczenia każdej kalorii oraz obsesyjnego sprawdzania wagi czy nierozstawania się z centymetrem krawieckim, aby sprawdzić wymiary ciała. Świetnie znam to, byłam w tym miejscu jeszcze kilka miesięcy temu. Z pełnym przekonaniem mówię więc, możesz pokonać zaburzenia odżywiania! Wymaga to niesamowicie dużo siły i odwagi, ale one drzemią w tobie, wystarczy je dostrzec, sięgnąć i zacząć używać. Brzmi bardzo prosto i zapewniam cię, że takie się staje, jednak dopiero po jakimś czasie codziennej i wytrwałej walki, którą warto podjąć jak najszybciej.

Dzisiaj piszę dla Ciebie – osoby dotkniętej anoreksją bądź innym zaburzeniem odżywiania, ale także dla społeczeństwa, które nie jest świadome powagi problemu, jakim są zaburzenia odżywiania. Dziś mogę powiedzieć, że jestem bliska pokonania tej niesamowicie trudnej przeciwniczki, jaką jest anoreksja. Jestem w stanie ponownie cieszyć się życiem, śmiać, rozmawiać, spotykać z bliskimi, uprawiać seks. Co najważniejsze jeszcze bardziej ten niesamowity dar, jakim jest życie, doceniać i kochać oraz czerpać z niego jak najwięcej, gdyż jest ono bardzo kruche i nie ma najmniejszego sensu skupiać się na liczeniu kalorii w każdym ziarenku ryżu czy w świeżej aromatycznej borówce. Zdecydowanie lepiej liczyć promienie słońca, które można poczuć o poranku na twarzy, pijąc ciepłą pachnącą cynamonem kawę z ulubionym mlekiem – tak bez liczenia kalorii w mleku i bez obmyślania planu, jakimi ćwiczeniami dziś zamęczyć ciało!

Książkę piszę z perspektywy osoby, która nie ma specjalistycznego doświadczenia w tematyce psychodietetyki, psychologii czy psychiatrii. Opieram się wyłącznie na własnym doświadczeniu, miesiącach bardzo ciężkiej walki z anoreksją, moich obserwacjach oraz sposobach, które były dla mnie bardzo pomocne i cenne w trakcie leczenia, oraz na materiałach, publikacjach naukowych, artykułach znalezionych w książkach i internecie. Dzięki temu mogę przybliżyć powagę zaburzeń odżywiania, wokół których narosło wiele mitów, a te postaram się rozwiać.

Moja obecna praca nie ma nic wspólnego z medycyną, psychologią czy odżywianiem. Nie licząc jedzenia, które serwuję na pokładzie. Tak, tak, na pokładzie samolotu, gdzie pracuję jako stewardesa. Dlatego chcę zabrać Cię, Czytelniku, w lot samolotem.

Leczenie zaburzeń odżywiana to swego rodzaju podróż, wymaga czasu, ale przede wszystkim olbrzymiej cierpliwości, której uczy ta choroba. Tu nie ma miejsca na opóźnienia, które zdarzają się na lotniskach. Kiedy decydujesz się rozpocząć leczenie, rozpoczynasz wyprawę – drzwi zamknięte, pasy zapięte, można startować.

Lot niestety nie zawsze bywa przyjemny, czasem poczujemy turbulencje, a niekiedy musimy zawrócić i wylądować na innym lotnisku, aby później bezpiecznie dotrzeć do celu. Tak samo jest z anoreksją, doświadczamy bardzo mocnych turbulencji. Jednak najważniejsze, aby zapiąć mocno pasy i oddać się w ręce miłych panów w kokpicie. W naszej eskapadzie oznacza to, że musimy zaufać naszemu ciału. Kiedy przestrzeń lotnicza jest gotowa na ponowienie lotu, możemy kontynuować, aby bezpiecznie wylądować na docelowym lotnisku, które na nas czeka, bardzo często oferując niesamowite widoki. Na końcu tej książki także czeka na ciebie niezwykły dar do odkrycia.

Z każdej dalekiej, ale i bliskiej, podróży można przywieźć masę wspomnień, zdjęć i bibelotów, które zajmują miejsce na półkach w domu, w czasie wyjazdów rodzi się wiele nowych przyjaźni lub znajomości, które niekiedy okazują się trwałe i wieloletnie. Także z wyprawy po życie bez zaburzeń odżywiania można nabyć wiele cennych pamiątek, które znajdą miejsce w twoim sercu.

Zapnij pasy, usiądź wygodnie i przygotuj się do startu, bo podróż będzie długa i z turbulencjami, ale i szczęśliwym lądowaniem na docelowym lotnisku.

Część I

Błędne postrzeganie zaburzeń odżywiania przez społeczeństwo

W 2017 roku CEO amerykańskiego koncernu produkującego samoloty boeing Dennis Muilenburg powiedział, że zaledwie 20% światowej populacji kiedykolwiek odbyło podróż samolotem1. Statystyki lotnicze ciągle się zwiększają, podobnie jak w przypadku osób z diagnozą zaburzeń odżywiania, ich liczba w ostatnich latach drastycznie rośnie. Szacuje się, że zaburzenia odżywiania dotyczą co najmniej 70 milionów światowej populacji2.

Wiele osób decyduje się na swój pierwszy lot, zupełnie nie wiedząc, jaki kierunek wybrać, co jest dla nich najlepsze, co spakować, jak się zachować w czasie podróży samolotem i czego będą potrzebować. Takie wątpliwości towarzyszyły mi w czasie planowania pierwszej podróży samolotem, bardzo podobnie czułam się, kiedy zdałam sobie sprawę, że jestem chora na anoreksję. Zupełnie zagubiona, zawstydzona, odizolowana od bliskich, osamotniona i sfrustrowana brakiem sił fizycznych. Nie wiedziałam, jak zacząć moją podróż, gdzie skierować pierwsze kroki i co zrobić, aby przerwać ten koszmar, jakim była anoreksja.

Mimo strachu i niepokoju trzeba zrobić ten pierwszy krok i przygotować się do tej pełnej obaw wyprawy. Wiele razy słyszałam po starcie od pasażerów, że panicznie boją się latać, a mimo to zdecydowali się na lot i bardzo często żegnając się i wychodząc z pokładu, odpowiadają nie „do widzenia”, ale „do zobaczenia”, bo w czasie lotu zdają sobie sprawę, że przyjemności, które na nich czekają u celu, są warte długiej i niekiedy trudnej podróży.

Siedząc wygodnie na sofie przed telewizorem i oglądając filmy z różnych zakątków naszego pięknego świata, nie poczujesz w pełni atmosfery i klimatu tego miejsca. Nawet jeśli coś cię zaciekawi i dodatkowo sięgniesz po więcej informacji, przeczytasz książki z dokładnymi opisami miejsc, które warto zobaczyć, to i tak nie będzie to twoje doświadczenie, a jedynie wyobrażenie o danym miejscu, bardzo mała namiastka.

Wiele osób nie ma pojęcia, jak się przygotować, aby pierwsza podróż samolotem nie zaskoczyła ich niczym nieprzyjemnym. Zgłębiają też wiedzę, jak działa samolot, jaki jest stopień bezpieczeństwa w czasie lotu, czy mają się czego obawiać itp. Przeszukują strony internetowe, blogi, pytają znajomych, aby przyswoić sobie wiedzę przydatną na dalszych etapach podróży. Pragną zdobyć jak najwięcej informacji. Nie ma w tym nic dziwnego, to normalne, każdy czuje obawę przed nieznanym, ale też ekscytację.

Bez problemu można znaleźć setki biur podróży oferujących wczasy last minute bądź blogi podróżników, którzy polecają kupić bilet i zapakować plecak bez zbędnego zastanawiania się. Bez względu na to, którą opcję wybierzesz, musisz posiadać podstawową wiedzę, niezbędną do wyprawy samolotem.

Dlatego też naszą podróż muszę zacząć od podstaw i konkretów, od przybliżenia zagadnienia zaburzeń odżywiania.

Najważniejszym celem i powodem, dla którego napisałam tę książkę, jest ukazanie powagi problemu zaburzeń odżywiania ze szczególnym wskazaniem na anoreksję, bo z nią się borykałam.

Większość polskiego społeczeństwa niestety nie jest świadoma, jak bardzo poważnym, często zagrażającym życiu, schorzeniem są zaburzenia odżywiania. To mniemanie często opiera się na stereotypach, bez weryfikacji prawdziwości tych informacji. Często schematy myślowe, które powielamy od pokoleń i w które bez zastanowienia wierzymy, straciły swą ważność.

Pamiętaj! Nie tylko branża lotnicza się rozwija, oferując coraz szybsze i wygodniejsze połączenia między państwami na przeciwległych biegunach ziemi. Medycyna, psychologia to dziedziny, którym towarzyszy także stały rozwój, dzięki temu specjaliści są w stanie diagnozować szybciej i skuteczniej choroby, a tym samym pomóc większej liczbie pacjentów. Gdy oglądasz lub słuchasz najnowszych informacji ze świata, ze zdziwieniem przyjmujesz te o kolejnym rekordzie dotyczącym najdłuższego lotu w historii lotnictwa, gdy jednak podają dane o drastycznie wzrastających zaburzeniach odżywiania, jak najszybciej zmieniasz kanał. Po wysłuchaniu newsów lotniczych marzysz o długim locie na wymarzone wakacje, a czy zastanawiałeś się, jak zachowałbyś się, gdyby twoje dziecko lub przyjaciel zmagał się z zaburzeniami odżywiania, a może już ma z tym problem, ale tego nie zauważasz…

Zaburzenia odżywiania mają wiele twarzy. Dlatego najlepiej na sam początek odrzuć pogląd mówiący o wychudzonej, kościstej młodej dziewczynie, która ma fanaberię bycia na diecie i zamęczania się godzinami na siłowni. Zaakceptuj ten fakt, tak samo jak akceptujesz to, że samolot jest najbezpieczniejszym środkiem transportu, mimo że w każdej takiej katastrofie są setki ofiar.

Zapewne wielu znajomych, przyjaciół, spoglądając na mnie i moje życie, nie pomyślałoby, że mogłabym mieć jakikolwiek problem z zaburzeniami odżywiania. Widzą silną, odważną, uśmiechniętą i dążącą do celu dziewczynę, która osiągnęła sukces w pracy, bo dla wielu młodych osób taka praca to praca marzeń. Tak, zgadzam się, jest to praca marzeń, sama o niej marzyłam przez długi czas, jednak kiedy w moje życie zupełnie niespodziewanie i podstępnie wkroczyła anoreksja, nawet praca marzeń nie stanowiła radości, wręcz przeciwnie, nie byłam wystarczająco zdrowa ani silna fizycznie, aby ją wykonywać. Przestała mnie cieszyć, nie miałam żadnej satysfakcji z jej wykonywania, traktowałam jako karę i przymus, które muszę wykonać i tracić cenny czas, który mogłabym spożytkować na spalanie dodatkowych kalorii lub obmyślanie, który posiłek pominąć danego dnia.

Kiedy dumnie szłam przez terminal lotniska, nikt z czekających na swój lot pasażerów nie mógłby podejrzewać, że elegancko ubrana w mundurek, w pełnym makijażu i z uśmiechem na twarzy stewardesa, może doświadczać wewnątrz siebie kontrastujących z wyobrażonym obrazkiem emocji. Przypominam sobie dni, kiedy mijałam różnych ludzi, którzy spoglądając na mnie, komplementowali mój wygląd. Najzabawniejsze, że myśleli, że nie rozumiem ich języka. Oni widzieli wyprostowaną, pewną siebie kobietę, z seksownym wcięciem w talii, stukającą wysokimi obcasami, które dodają uroku. Natomiast ja, idąc wraz z moją kompanką – anoreksją, czułam, że zaraz zemdleję, z głodu. Nieraz było mi ciemno przed oczami, kręciło mi się w głowie. Czułam wewnętrzny ból, zmęczenie oraz bezradność. Bolało mnie ciało, ciężko było mi chociażby pomóc pasażerom z umieszczeniem bagażu w schowku. Moja przeciwniczka, mimo że nie odstępowała mnie na krok, nie pomagała ani trochę, wręcz przeciwnie. Sprawiała, że z każdą godziną na podkładzie byłam coraz słabsza. Byłam przytłoczona przez emocje, czułam, jak moje ciało wypełniają chmury burzowe z emocjami, które całe życie chciałam rozwiać. Na zewnątrz jednak musiałam pokazywać bezchmurne niebo, z uśmiechniętym słońcem. W czasie, kiedy w środku czułam rozpacz, codzienny uśmiech w pracy był ekstremalnym wyczynem. Nikt nie podejrzewał, że za szerokim uśmiechem intensywnie pomalowanych czerwonych ust kryje się osoba, która powoli umiera. Codziennie przed pracą z przerażeniem myślałam, jak uniknąć słuchania o jedzeniu – jednego z głównych tematów poruszanych przez załogę w czasie lotu. Najgorsze były okresy w czasie Bożego Narodzenia i Wielkanocy, kiedy załoga rozmawiała między sobą o tradycyjnych potrawach w ich krajach, oczywiście pytając mnie o to samo, nie mając pojęcia, ile kosztuje mnie odpowiedź – najczęściej kłamstwo. Nie mogłam powiedzieć, że nie jem. Nie chciałam rozpoczynać kolejnego powszechnego tematu, jakim są diety oraz która stewardesa, ile przytyła lub schudła w ostatnim czasie. Mimo że byłam bardzo słaba fizycznie, wiele razy bliska omdlenia, dzisiaj myśląc o tym, zastawiam się, skąd brałam siły, żeby maskować mój problem. To wymaga bardzo ciężkiej pracy, uśmiechu oraz ukrywania przed światem, że w każdej chwili może się zdarzyć, że nie ja będę udzielać pierwszej pomocy pasażerom, a oni mnie.

Piękny obrazek szczęśliwej, młodej i zdrowej dziewczyny, która nie miała prawa narzekać na los. Idealny, żeby oprawić w ramkę, postawić w salonie i cieszyć się szczęściem młodej stewardesy.

Największe batalie życia toczone są codziennie
w cichych zakamarkach duszy.

David O. McKay

Zdrowa nie byłam, byłam zjadana przez własne wygłodniałe ciało, a mój umysł był zupełnie podporządkowany temu, co akurat wykrzykiwała do mnie anoreksja. Ta zła wiedźma, kiedy wprowadza się do głowy osoby chorej, nie mówi, tylko krzyczy, wrzeszczy w niebogłosy, abyś przypadkiem nie zagłuszył jej głosu. Tego nawet nie można nazwać głosem, to ryk, gorszy niż ryk potężnego lwa w zoo, który z całych sił pragnie pokazać swoim głosem, że chce wrócić do naturalnego środowiska. Anoreksja po wejściu w twoje życie nie chce nigdzie się wyprowadzać, chce być z każdym dniem silniejsza, potężniejsza i mocniejsza. Przychodzi z konkretnymi celami – zagłodzenia ciała doprowadzając go do śmierć oraz zagłuszenia głosu duszy, który niesamowicie cierpi. Anoreksja pragnie, abyś jej służył i robił dokładnie to, co ci rozkazuje swoim potężnym głosem, a jeśli się buntujesz i chcesz zrobić coś według własnych oczekiwań, ona staje się jeszcze potężniejsza aż do momentu, w którym myślisz, że już nie może być gorzej. Ta chwila jest bardzo istotna. Wtedy niesamowicie ważne jest, aby przejąć kontrolę i zagłuszyć ten okropny ryk. Jednocześnie jest to jeden z najtrudniejszych momentów, ale kiedy to się uda, to zaczniesz słyszeć inny, początkowo bardzo cieniutki i cichutki głos. To będzie twój głos, głos cierpiącej duszy, która cały czas czeka na odkrycie i uleczenie.

Zgodzę się z tym, że byłam szczęśliwa. Jednak patrząc z perspektywy czasu, stan szczęścia definiowałam inaczej niż dzisiaj. Przed chorobą aktywnie spędzałam czas, szukając coraz to nowych i ambitniejszych wyzwań. Angażowałam się w wiele projektów, żeby się rozwijać i znaleźć pełnię szczęścia i sens życia. W mojej wymagającej pracy znajdowałam czas na bliższe i dalsze podróże. Średnio, co miesiąc byłam w nowym miejscu, aż pewnego dnia uświadomiłam sobie, że nie wiem, gdzie jestem, dosłownie i w przenośni. Nigdy wcześniej ani później nie doświadczyłam takiego dziwnego uczucia. Czekając z radością na kolejny lot, czułam się zmęczona i coraz bardziej zagubiona. Byłam fizycznie zmęczona po kilku dniach pracy, a mimo to zdecydowałam się kupić bilet, żeby spędzić dni wolne odkrywając nowe miejsce. Zapytałam mojego ówczesnego partnera, gdzie jesteśmy, co to za kraj, lotnisko. Myślę, że tego dnia powinnam była zapytać samą siebie, gdzie jestem, co robię, kim jestem i czego tak naprawdę pragnę oraz co czuję i co moje ciało do mnie mówi. Nawet nie przyszło mi do głowy zadawanie tak durnych pytań. Nie przerwałam tej gonitwy, przerwała ją anoreksja. Boleśnie i dobitnie wcisnęła hamulec, doprowadzając mnie do bolesnego zderzenia z samą sobą, moimi emocjami, uczuciami, myślami. Ciągłe bycie w ruchu napędzało mnie do kolejnych działań i realizacji kolejnych marzeń. Czułam się szczęśliwa i poniekąd spełniona mimo młodego wieku. Nie skupiałam się na tym, czego tak naprawdę chcę, i czy to nie jest spełnianiem oczekiwań innych czy powielaniem schematów myślowych. Nie zadawałam sobie pytania, czy to, co robię, rzeczywiście sprawia mi radość, na oślep gnałam przed siebie z prędkością równą prędkości samolotu. Nie zastanawiałam się zbyt głęboko nad definicją szczęścia, tylko podejmowałam ciągłe próby znalezienia go w świecie zewnętrznym, najczęściej materialnym. Teraz wiem, że za tą gonitwą kryła się próba zagłuszenia własnych emocji, myśli i pragnień. Ciągle uciekałam, nie zdając sobie sprawy, że tym samym jeszcze bardziej zwiększam to, czego chcę uniknąć – konfrontacji ze sobą. Musiałam doświadczyć anoreksji, aby to zrozumieć i dowiedzieć się, czym tak naprawdę jest poczucie szczęścia i spełnienia. Użyłam słowa „doświadczyć”, bo mimo olbrzymiego bólu, jaki mnie spotkał w czasie zmagania się z zaburzeniem odżywiania, dziś doceniam to i wyciągam cenne wnioski z tej lekcji, które na pewno zmieniły i wciąż zmieniają moje podejście do życia, postrzegania innych, a przede wszystkim zauważyłam samą siebie. Własne ciało, jako nie tylko odbicie w lustrze, lecz dziewczynę, której wartość określają nie grube nogi czy ramiona, ale wnętrze, to co ukryte zdecydowanie głębiej. Na zewnątrz można to dostrzec jako „błysk w oku”, nie bez powodu oczy są określane jako zwierciadło duszy. To co mamy w środku, co wyznajemy i to co nas trapi bądź cieszy, odzwierciedlamy na zewnątrz poprzez nasze zachowanie, słowa i czyny. W tym szczęśliwym życiu brakowało mi zawsze akceptacji własnego ciała, nie potrafiłam zmierzyć się z tym, co widziałam w lustrze, gdyż moja uwaga była skupiona na grubych udach i ramionach oraz twarzy pełnej pryszczy. Nadal każdego dnia staję przed lustrem i wykonuję ciężką pracę nad tym, jak widzę własne odbicie. Nie widziałam w mojej figurze kobiecych kształtów, z których powinnam być dumna. Od kiedy sięgam pamięcią, chciałam być szczuplejsza, wierzyłam, że niższa cyferka na wadze zmieni także moje życie i będę nareszcie w pełni szczęśliwa.

Chęć stania się kimś innym
jest marnotrawstwem osoby, którą jesteś.

Marilyn Monroe

Nie wiedziałam, że szukając szczęścia, tak naprawdę przed nim uciekam. Dziś wiem, że szczęście to własny, świadomy wybór, a próba znalezienia go w świecie materialnym i zewnętrznych osiągnięciach prowadzi do pogłębienia poczucia braku szczęścia. Codziennie wybiegamy w przyszłość, zamartwiając się, czy nadchodzące wydarzenia pomogą mi poczuć pełnię szczęścia lub wręcz przeciwnie tkwimy w przeszłości, która nas powstrzymuje przed zmianami, które często przynoszą prawdziwe upragnione szczęście. Tylko czy pamiętasz, że zmiany zachodzą dziś, już teraz, w tym momencie, w którym to czytasz lub rozmyślasz nad kolejnym zakupem niepotrzebnej rzeczy, mającej zapewnić ci złudne poczucie szczęścia. Osiągnięcie prawdziwego poczucia szczęścia to ciężka praca, którą trzeba wykonywać codziennie bez względu na poziom szczęścia, którego doświadczasz. Jednocześnie trzeba być czujnym, aby nie zagubić się w obecnym szalonym świecie, gdzie wszystko skłania nas do uwierzenia w szczęście jako produkt, który można sobie w każdym momencie smutku kupić. Owszem, można kupić piękny bukiet świeżych kwiatów i być szczęśliwym, ale w tym przypadku szczęście polega na docenieniu i radości z małych rzeczy, które sprawiają nam przyjemność. Bardzo często czekamy, aż szczęście dotrze do nas jako olbrzymie wydarzenie, które zmieni diametralnie nasze życie na lepsze. Zupełnie nie doceniamy i pomijamy fakt, że codziennie jesteśmy świadkami, z własnej woli nie odbiorcami, szczęścia, jakie przytrafia się każdego dnia. Czy szczęściem nie jest poranne otworzenie oczu? Widok partnera śpiącego obok lub zapach porannej kawy? Najczęściej wystarczy przycisnąć rano wyimaginowany przycisk, który sprawi, że zamiast porannego pośpiechu przed pracą zauważysz szczęście, które tylko czeka, aby je dostrzec.

Moje szczęście rośnie wprost proporcjonalnie
do mojej akceptacji i odwrotnie proporcjonalnie
do moich oczekiwań.

Michael J. Fox

Kiedy anoreksja wkroczyła w moje życie, moje myśli krążyły ponad chmurami, jednak nie były to chmury, które widzę patrząc przez okno samolotu. Moja głowa była zaprzątnięta jedzeniem, aktywnością fizyczną, kaloriami i wagą. Nie jest prawdą, że osoby z zaburzeniami odżywiania nie myślą o jedzeniu i nie odczuwają głodu. Wręcz przeciwnie! Pierwsze myśli po przebudzeniu kierowałam w mózgu do „zakładki” jedzenie! Co dzisiaj mogę zjeść – w moim przypadku oczywiście musiało to być jak najmniej kaloryczne i co najważniejsze, każda, nawet pojedyncza kaloria musiała być dokładnie wyliczona i zapisana. Czytałam mnóstwo przepisów, których i tak nigdy nie wykorzystałam, bo najczęściej dania były „zbyt kaloryczne”, oglądałam filmiki, programy kulinarne związane z gotowaniem i przeglądałam tysiące zdjęć jedzenia. Chyba miałam cichą nadzieję, że może jakaś magiczna siła sprawi, że od samego patrzenia przestanę odczuwać głód, który tylko się coraz bardziej nasilał w początkowych miesiącach. Ileż razy powtarzałam sobie, że jestem silniejsza niż głód i zupełnie ignorowałam sygnały, jakie wysyłało mi ciało, które stawało się coraz słabsze. Z czasem zaczęło się poddawać, mój ośrodek głodu został zupełnie wyłączony, co oczywiście bardzo mnie ucieszyło, nie muszę walczyć z głodem i ciągłym pragnieniem zjedzenia produktów, których mi nie wolno. Tego czego sama sobie zabroniłam. Jednak jednocześnie moje ciało stawało się coraz słabsze i bardziej obolałe. Co doprowadzało mnie do frustracji, kiedy po godzinnym wieczornym biegu nie byłam w stanie wstać spod prysznica i włożyć ubrań. Mdlałam i ostatkiem sił szłam do łóżka, aby jak najszybciej zasnąć i nie widzieć stanu, w jakim się znajdowałam.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ciąg dalszy dostępny w pełnej wersji książki.

1 https://www.cnbc.com/2017/12/07/boeing-ceo-80-percent-of-people-never-flown-for-us-that-means-growth.html#:~:text=%22Less%20than%2020%20percent%20of,flight%2C%20believe%20it%20or%20not (dostęp: 7.12.2017)

2 https://www.singlecare.com/blog/news/eating-disorder-statistics/ (dostęp: 21.01.2021)

Część II

Pierwsze oznaki i zmęczenie chorobą

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Część III

Podjęcie pierwszych kroków w drodze do ponownej radości z życia

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Część IV

Walka z bólem psychicznym i fizycznym

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Część V

Pułapki spowalniające proces leczenia

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Zakończenie

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Podziękowania

Dziękuję moim wspaniałym rodzicom za wsparcie w czasie mojej choroby, ale przede wszystkim za wychowanie mnie na kobietę, którą dziś jestem. Oni nauczyli mnie najważniejszych wartości, którymi kieruję się w życiu. Dziękuję za wolność, którą od nich dostałam, abym mogła realizować swoje marzenia i szalone plany. Pozwoliło mi to popełniać błędy i stać się silniejszą. Dziękuję za pokazanie mi, czym jest ciężka praca w drodze do celu. Za przekazanie pracowitości i odwagi, aby się nie poddawać, tylko realizować to, czego pragnę. Za naukę szacunku do każdego człowieka bez względu na status społeczny czy charakter. Zajęło mi dużo czas zauważenie tego, jednak dziś wiem, że kierowanie się tym jest ważne i istotne, aby żyć w zgodzie z samym sobą. Dziękuję za cierpliwość, którą mnie obdarzali w czasie mojego nastoletniego buntu oraz mojego postępowania w czasie anoreksji. Przepraszam Was za to i dziękuję, że kochacie mnie mimo wszystko…

Szczególne podziękowanie kieruję do Anety Podolskiej-Kamińskiej za skłonienie mnie do napisania tej książki oraz za olbrzymie wsparcie, jakim mnie obdarzyła w czasie całego procesu pisania oraz wydania książki. To dzięki jej wierze we mnie powstała ta książka. Dziękuję za pozytywne wibracje i motywację w całym procesie leczenia, jakie od niej otrzymałam. Doceniam nasze długie rozmowy, które często rozpoczynały się łzami w moich oczach, a kończyły uśmiechem i spokojem w duszy. Dziękuję za poświęcony czas, mimo wielu obowiązków zawodowych i prywatnych oraz możliwość kontaktu w każdej chwili. Dziękuję za zaszczepienie we mnie impulsu do zmian, które zmieniły i przewartościowały moje życie oraz nadal zmieniają dzięki wspólnym działaniom i projektom, które realizujemy, aby pomóc innym. (www.zdrowieholistycznie.pl)

Dziękuję Ricardo S.A. za bycie przy mnie w ciężkich momentach w czasie mojej choroby. Za każdą próbę dotarcia do mnie, kiedy przez anoreksję zaczęłam się izolować. Za obieranie różnych dróg dotarcia do mnie i pomocy. Za naukę cierpliwości i spokoju w chwilach, kiedy anoreksja przejmowała stery w mojej głowie. Za ocieranie moich łez i tolerowanie mojego zachowania. Za długą walkę o nasz związek i nadzieję, którą choroba rozwiała, i nasze drogi się rozeszły. Mimo to dziękuję za bycie teraz moim przyjacielem. Dziękuję za pokazanie mi, że jestem w stanie kochać.

Czytelniku, dziękuję Ci za przeczytanie mojej książki. Chcę, abyś zapamiętał ją na długo i być może umieścił na półce, i wracał do niej w momentach zwątpienia we własne siły i możliwości. Jeśli zmagasz się z zaburzeniami odżywiania, życzę Ci dużo odwagi, abyś zrozumiał chorobę i świadomie ją pokonał, aby żyć lepszym życiem, pełnym wolności i reguł, jakie sam ustalasz.