First published in 2012 by Allen & Unwin, Australia

Tytuł oryginału: Sword Girl, The Secret of the Swords

Copyright © Text, Frances Watts 2012

Copyright © Illustrations, Gregory Rogers 2012

Translation © Grzegorz Stabeusz 2014

Polish edition © Wydawnictwo Literówka 2014

Redakcja: Izabela Szolc

Korekta: Weronika Szelęgiewicz

Skład: Pracownia Mole

Projekt okładki: Marzenna Dobrowolska

Projekt okładki australijskiej: Liz Seymour

Wydanie pierwsze, Warszawa 2015

ISBN 978-83-937601-3-8

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without prior permission in writing from the publisher.

Wydawnictwo Literówka

www.literowka.com

biuro@literowka.com

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Taty, który ożywia historię

F. W.

Dla Matta

G. R.

ROZDZIAŁ 1

– KRZYSZTOFO?

Krzysia zignorowała głos, który ją wzywał.

– No dalej, sir Benedykcie! – wyszeptała.

– Krzysztofo!

Krzysia wiedziała, że woła ją Pyza, zamkowa kucharka, zła o to, że Krzysia nie siedzi teraz przy długim stole i nie obiera góry warzyw. Zamiast tego stała w progu kuchennych drzwi, obserwując rycerzy ćwiczących na zamkowym dziedzińcu.

Brzdęk, brzdęk – wielki plac wypełniały dźwięki mieczy uderzających o zbroje.

Sir Benedykt i inny rycerz, sir Hubert, uczyli swoich giermków szermierki.

– Teraz ja zadaję cios – zawołał sir Benedykt, po czym zrobił krok do przodu, pokazując fachowe pchnięcie mieczem.

Następnie sir Hubert zamierzył się swoim mieczem na sir Benedykta.

– Teraz paruję jego cios – tłumaczył sir Benedykt, własnym ostrzem blokując uderzenie.

Giermkowie, czyli chłopcy uczący się fechtunku, by kiedyś zostać rycerzami, powtarzali ruchy sir Benedykta swoimi drewnianymi mieczami ćwiczebnymi. Również Krzysia w ten sam sposób machała małym nożem przeznaczonym do obierania jarzyn.

– Hurrra! – wykrzyknęła po cichu, gdy sir Benedykt, najdzielniejszy rycerz Zamku Jutrzenki, uniósł miecz, sygnalizując koniec ćwiczeń. Słońce zamigotało na metalowej klindze, a Krzysia wyobraziła sobie wtedy, że to ona wyciąga tak swoje ostrze ku górze i że to ona jest najzręczniejszym rycerzem królestwa.

– Auuuaa! – pisnęła nagle, gdyż poczuła, jak ktoś mocno wykręca jej ucho.

– Tutaj jesteś, Krzysztofo – skarciła ją Pyza. – Powinnam się domyślić, że znów będziesz obserwowała rycerzy. Twoim zadaniem jest obierać warzywa, a nie marzyć, stojąc w drzwiach.