Grzegorz Pac

Ze środka do Środka

10 lat poszukiwań tego, co najważniejsze

© Grzegorz Pac, 2016

© Aleksandra Słota, projekt okładki, 2016

Korektor Kamila Babiak

„Ze środka do Środka” to historia przemiany Grzesia w Grzegorza. Ze środka pisanego małą literą wypływają uczucia, emocje i wszystkie działania, które podejmuje bohater tej książki. Przerzucając jej kolejne strony odkryjesz wiele szczegółów, na co dzień niewidocznych dla oczu. Środkiem pisanym wielką literą jest serce drugiej osoby — w moim przypadku Oli. Napisałem tę książkę w prezencie dla Niej, zarówno jeśli chodzi o samą treść, jak i sposób na spotkanie się z Nią na drugim końcu świata.

ISBN 978-83-8104-230-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Drogi Czytelniku, dziękuję Ci z całego serca za wsparcie projektu „Książka dla Oli”. W ten sposób przybliżyłeś mnie do odwiedzin Oli na Dalekim Wschodzie, która wyjechała na rok studiów w Chinach. O zrealizowaniu planów na pewno dowiesz się jak najszybciej!

Dziękuję również Kamili, która poświęciła swój wolny czas, aby nikt nie łapał się za głowę ze względu na ortografię czy interpunkcję. W trakcie kształtowania treści Kamila bardzo mi pomogła i nigdy Jej tego nie zapomnę.

„Ze środka do Środka” to historia przemiany Grzesia w Grzegorza. Ze środka pisanego małą literą wypływają uczucia, emocje i wszystkie działania, które podejmuje bohater tej książki. Czytając to, co wydarzyło się w roku 2007 i kilku kolejnych możesz stwierdzić jego niedojrzałość i nieświadomość wielu rzeczy. Przerzucając kolejne strony dziennika odkryjesz wiele szczegółów, na co dzień niewidocznych dla oczu. Przechodzenie ze środka do środka stanowi również poszukiwanie sposobu na realizację celu. W Grzesiu nieustannie toczy się walka pomiędzy sercem a rozumem. Jeśli czasem zdarzają Ci się niepowodzenia — nie poddawaj się, bo właściwe rozwiązanie może być bliżej niż myślisz. Spróbuj w danej sytuacji kierować się drugim wewnętrznym środkiem niż dotychczas (sercem lub rozumem), a będziesz zaskoczony rezultatami, patrząc z zupełnie innego punktu widzenia. Środkiem pisanym wielką literą jest serce drugiej osoby — w moim przypadku Oli, a w Twoim — bliskiej osoby, którą kochasz. Napisałem tę książkę w prezencie dla Niej, zarówno jeśli chodzi o samą treść, jak i sposób na spotkanie się z Nią na drugim końcu świata. Wierzę, że znajdzie się wielu dobrych ludzi — takich jak Ty — którzy pomogą mi zrealizować to marzenie. Chciałbym również uczyć się na podstawie własnych błędów i doświadczeń, dlatego wszystko, co się wydarzyło w przeszłości, kieruję z powrotem do środka, aby kolejny raz zrobić coś dużo lepiej niż ostatnio.

Nadanie tytułu książce zostało zainspirowane przede wszystkim Państwem Środka, czyli Chinami. Nigdy jeszcze nie miałem okazji tam pojechać. Zwykle wyznaczam sobie ambitne cele, a kto mi zabroni pojechać do Chin? Mam nadzieję, że się uda, a sam wyjazd będzie kolejną historią, którą opowiem na dobranoc własnym dzieciom.

Wstęp

Jeśli masz chwilę to zachęcam cię do przeczytania tych kilku zdań. Nie będą to może jakieś niezwykłe słowa, ale zawsze coś na dobry początek. W sumie czy dobry, to już tylko od ciebie zależy. Pewnie nie raz się zastanawiałeś, pewnie nie raz przychodziły ci różne myśli do głowy. Ciekawe, o czym teraz myślisz? Jeśli rozważasz, czy przeczytać tę książkę to dobrze, ale jeśli myślisz o czymś innym — też dobrze, a nawet lepiej. Możliwe, że masz dużo lepsze pomysły niż ja, dużo lepsze pomysły na to, co możesz teraz zrobić. Nie będzie zbyt wielką skromnością jeśli napiszę, że nie potrafię dobrze pisać. Nie jestem typem humanistycznego pisarza, nie jestem nawet humanistą. Jest jednak pewna rzecz, która spowodowała, że coś napisałem. To była sama myśl. Do tego nie potrzeba wiele. Potrzeba tylko chęci, by myśl mogła się uwolnić i wyjść na zewnątrz. Pozwól swoim myślom wyjść na zewnątrz, może tego właśnie potrzebują. Pomyśl dobrze, bo może właśnie teraz jest odpowiedni na to moment. Wiesz… żebyś potem nie żałował, że mogłeś coś zrobić, a tego nie zrobiłeś. Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę jak wiele sytuacji w życiu po prostu pomijamy, bo wierzymy, że będą następne, całkiem podobne. Otóż okazje są właśnie dlatego okazjami, że nigdy nie mamy pewności, czy pojawią się znów. Jeśli nawet — to czy pojawią się w niedługim czasie. Tak wiele jest sytuacji, w których nic nie mamy do stracenia, a jednak nie działamy. Pozostajemy bierni, bo boimy się odrzucenia czy ogólnie niepowodzenia.

Wróćmy jednak do początku. Wziąłeś tę książkę i co? Może oczekujesz tutaj jakiejś niezwykłej historii, która cię poruszy, która cię czegoś nauczy, która zmrozi ci krew w żyłach. Być może tak się stanie, ale nie chcę niczego obiecywać. Wyjdzie w praniu czy się czegoś dowiesz, czy czegoś nauczysz. Dobrze, żeby tak właśnie było, ale skoro być może nie wiedziałeś, co przeczytać i sięgnąłeś po tę właśnie książkę to znak, że nie szukałeś czegoś konkretnego. Skoro nie szukałeś nic konkretnego to wydaje mi się, że dobrze trafiłeś. W sumie mam jednak taką małą nadzieję, że pod sam koniec dojdziemy razem do wniosku, że będzie to coś konkretnego, coś co rzeczywiście mogło się znaleźć na półce obok innych książek.

Zacznę więc tak: Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, za siedmioma dolinami żyło sobie coś lub ktoś — wedle uznania. Nie! To brzmi jak opowieść o Królewnie Śnieżce i 7 krasnoludkach. (Jeśli w tej chwili podrzuciłem ci myśl przeczytania tej właśnie bajki to najmocniej przepraszam, nie miałem takiego zamiaru.) Można też zacząć tak: Pan Brown zastrzelił panią Brown wczoraj w nocy. Okazuje się, że pani Brown znała wiele sekretów, które prawdopodobnie już nigdy nie ujrzą światła dziennego. Myślę, że dobry początek na coś sensacyjnego albo thriller. Można również zacząć tak: Po długiej rozłące John spotkał się w końcu ze swoją ukochaną Laurą, jednak nie dane im było zaznać prawdziwej miłości, bo wojna zmusiła Johna do wyjazdu za granicę, do walki na froncie. Myślę, że skoro można zacząć jakąś historię to i można ją skończyć w sposób następujący: I żyli długo i szczęśliwie… albo: niedługo później Rita urodziła dwójkę pięknych chłopców i razem z Lucasem zamieszkali w małym domku przy plaży.

Skoro można zacząć, można skończyć, to co będzie jeśli ja w ogóle nie będę zaczynał. Pytanie można postawić następująco: jeśli czegoś się nie zaczęło, to czy można to w jakikolwiek sposób skończyć? Moja odpowiedź jest taka, że czasem początek może być na tyle niepozorny, że możemy go po prostu nie dostrzec. Bardzo dobrze odnosi się to do rzeczywistości. Tak wiele rzeczy ma codziennie na nas wpływ. Niektóre z nich wpływają na nas bardziej — inne dużo mniej lub nawet wcale. Nigdy do końca nie wiesz, co będzie ważniejsze, a co mniej istotne dla ciebie i twojego otoczenia. Warto więc mieć oczy i uszy szeroko otwarte na otaczający cię świat. Czasem mały szczegół może znacząco zmienić twoje życie. Mam też dobrą wiadomość jeśli o to chodzi. Możesz sam tworzyć takie małe szczegóły, dostrzegać we wszystkim szansę dla siebie. Nie chodzi mi o to, aby bezwzględnie wykorzystywać sytuację na swoją stronę, bo tu może rodzić się pewnego rodzaju postawa egoistyczna. Podam może dość dobrze obrazujący przykład: Pewna kobieta wraca sama z zakupów. Na dworze jest ślisko, gdyż w tym roku zima jest sroga i większość chodników w twoim mieście jest zamarznięta. Ty biegniesz na przystanek, ale w zasadzie to masz jeszcze sporo czasu. Po prostu przyzwyczaiłeś się do szybkiego tempa życia i nie potrafisz inaczej poruszać się po mieście. Nagle ta kobieta, która nieopodal ciebie przechodzi, przewraca się, rozsypując wszystkie zakupy. Kobieta, nazwijmy ją Kasia, ma około dwudziestu trzech lat, a ty jesteś studentem Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Początek z dziennika

Zawsze wiedziałem, że jestem kimś niezwykłym. Wiedziałem, że każdy z nas jest na swój sposób niezwykły, lecz niewielu ma tego świadomość. Pisząc te słowa nie znam nikogo spośród moich rówieśników, którzy by pisali „coś podobnego”. Taka błaha rzecz już w człowieku sprawia, że jest oryginalny. Idąc tym tropem, możesz znaleźć w sobie wiele zalet, które dają ci przewagę nad innymi. Szczerze? Nie mam do końca pewności, dlatego to piszę. Może jest to chęć pouczenia kogoś, albo podniesienia na duchu? Może jest to również potrzeba przekazania swojej historii drugiej osobie, choć nie daję gwarancji — pisząc te słowa — że ktokolwiek inny je zobaczy. Tego tak naprawdę nie jestem w stanie określić. Może tak właśnie miało być?

Wszystko zaczęło się pewnego chłodnego, jesiennego dnia, 25 października 1993 roku. Obudziłem się, a obok mnie leżała gruba, choć niezapisana książka. Nie mogę pamiętać czy tak było naprawdę, ale mimo to jestem pewien. Byłem zdany na innych. Wiem, że mi pomogli. Wiedziałem, że kiedyś i ja powinienem pomóc innym. Wiedziałem także parę innych rzeczy… Moje miejsce było tu: we Wszechświecie, w Układzie Słonecznym, na Ziemi, w Europie, w Polsce. Byłem jednym z kilku miliardów ludzi, ale wiedziałem, że JA jestem tylko jeden…

2007

Pierwszy dzień roku 2007. Nie mogłem sobie nawet pospać, bo musiałem iść na godzinę 10:00 do kościoła. W ten ostatni dzień przerwy świątecznej nareszcie zrobiłem zadanie z j. polskiego.

Poniedziałek 01.01.07r.

Nareszcie mogłem się wyspać. Do szkoły miałem przyjść na 12:40. I do tego bym się spóźnił na autobus. Wróciłem późno, bo o 19:00, ponieważ zostałem po lekcjach na kółku matematycznym i siatkówce.

Środa 03.01.07r.

Miałem 8 lekcji. Tata przywiózł mnie do domu, bo na godzinę 16:45 szedłem na dyskotekę. Bardzo się musiałem spieszyć. Na dyskotece było bardzo fajnie. Z chłopaków z naszej klasy byłem tylko ja i Jacek. Resztę stanowiły dziewczyny!

Czwartek 11.01.07r.

Pod wieczór zerwał się straszliwy wiatr. Łamał drzewa oraz przerywał linie elektryczne. Później, około 19:00, zostałem wraz z rodziną bez prądu. Do akcji wkroczyły świece i latarki. Tymczasem najgorsze miało nadejść w nocy…

Czwartek 18.01.07r.

Rodzinny wyjazd w góry. Jechałem tylko przez trzy godziny. Na miejscu ujrzałem wspaniały hotel. Pani z recepcji dała nam klucz do pokoju i powiedziała o pobycie żużlowców ZKŻ-u Zielona Góra, którzy są na obozie w tymże hotelu. Okazało się, że będziemy mieszkać w apartamencie, bo remontują zwykłe pokoje.

Sobota 20.01.07r.

Po raz pierwszy w życiu jeździłem na nartach. Po nieustannych prośbach do rodziców wreszcie się zgodzili. Poszliśmy więc do wypożyczalni i… spotkałem tam Gosię — koleżankę z klasy, która też przyjechała do Świeradowa na ferie. Było bardzo fajnie. Ja jeździłem na nartach, a ona na snowboardzie.

Czwartek 25.01.07r.

Musiałem pakować się do szkoły. Szkoda, że ferie tak szybko się skończyły, ale na szczęście były w pełni wykorzystane. Jednak niestety śniegu było tylko przez kilka dni, ale i tak dobrze, że w ogóle spadł.

Niedziela 28.01.07r.

Nie chciało mi się iść do szkoły, lecz poszedłem. W szkole dzieliliśmy się wrażeniami z ferii. Na lekcji WF-u graliśmy w siatkówkę. Na języku niemieckim mieliśmy zastępstwo i pani nas nie pytała słówek.

Poniedziałek 29.01.07r.

Czekałem godzinę przed lekcjami, bo autobus nie pasował. Na fizyce zaczęliśmy mówić o ciśnieniu atmosferycznym i hydrostatycznym. Ciągle się wahałem czy pójść na dyskotekę czy nie pójść.

Środa 14.02.07r.

Dzisiaj odbyła się dyskoteka walentynkowa. Jednak poszedłem. Byłem jedynym chłopakiem z naszej klasy. (…) Było bardzo fajnie.

Czwartek 15.02.07r.

Napisałem ten dziennik po to, by właśnie teraz przypomnieć sobie jeden z najwspanialszych okresów mojego życia, ale także dlatego, by móc dzielić się tym razem z innymi. Będąc w klasie 2F Gimnazjum nr 6 w Zielonej Górze przeżyłem wiele i właśnie w ten oto sposób to uwieczniłem.

Ja, Grzegorz Pac, przysięgam, że wszystko co zostało tutaj napisane to prawda, prawda i tylko szczera prawda.

03.09.2007r. 22:34

Początek roku szkolnego. Już nie mogłem doczekać się spotkania z moją najwspanialszą klasą. Rozpoczęcie było o godzinie 10:00. Pogoda była niezbyt ładna, bo od czasu do czasu padał deszcz. W autobusie, którym jechałem był straszny tłok. Dużo szkół musiało już przyjść w mundurkach, ale nasze jeszcze nie są uszyte. Później mama kupiła tusze do drukarki za 120zł.

Poniedziałek 03.09.2007r.

Miałem 7 lekcji. Na większości była nuda. Pani Barbara (na chemii) przesadziła mnie do Ady, co mi się bardzo nie podobało. Wszyscy walczyli, by zdobyć jak najlepsze miejsca. Jest nowy nauczyciel od WF-u, ale zapomniałem imienia.

Wtorek 04.09.2007r.

Z tego co zauważyłem jest to najgorszy dzień pod względem lekcji. Jest nowa nauczycielka j. polskiego — Agnieszka. Na dzień dobry zadała nam wypracowanie „Moja charakterystyka siebie”. Na wuefie musieliśmy przebiec 20(!) okrążeń wokół boiska. Istny koszmar!

Moja charakterystyka siebie

Nazywam się Grzegorz Pac i mam 13 lat. Mam 173 centymetry wzrostu, czyli w sam raz. Jestem silnym, wysportowanym chłopcem. Moje włosy są krótko przystrzyżone koloru brązowego. Mój lekko zadarty nosek i para szarozielonych oczu tworzą zgrane trio. Pod nosem, z prawej strony mam brązowy pieprzyk. Po obu stronach głowy mam zwykłe uszy, jak u większości ludzi. Moje stopy są jednak ewenementem pozostałych części ciała — są dosyć duże. Obecnie noszę rozmiar 48 i się tego nie wstydzę.

Moim ulubionym kolorem jest fioletowy, natomiast niezbyt lubianym, choć tak podobnym jest różowy. Moim ulubionym przedmiotem jest WF jak u większości moich rówieśników. Przedmiotem znajdującym się na drugim miejscu jest geografia. Gdy byłem młodszy bawiłem się z rodzeństwem w zapamiętywanie państw i ich stolic.

Mam dużo zainteresowań. Jednym z nich jest właśnie sport, a w szczególności siatkówka. Moimi autorytetami są Michał Winiarski i Sebastian Świderski. Chętnie jeżdżę też na rowerze i gram w nogę z kolegami. Czasami byliśmy na boisku do 22:00. Ale to było w wakacje. Teraz jest na to mało czasu.

Mam spokojne usposobienie ale czasem lubię wyszaleć się na dyskotece. Moje relacje z innymi uczniami są dobre, dzięki czemu mam wiele kolegów i koleżanek — przynajmniej tak uważam. Jestem zawsze szczery i nie lubię kłamać, nawet gdy nie wyjdzie mi to na dobre.

Uważam, że życie trzynastolatka w dzisiejszych czasach nie jest proste, zwłaszcza, że uczę się w szkole, w której jest ponad 800 uczniów. Nie jest łatwo się odnaleźć i odkryć swoje talenty. Jednak jeżeli ktoś bardzo chce, jest ambitny, to i tak dopnie swego.

Środa 05.09.07r.

Minął czwarty dzień szkoły. Miejsca w ławkach w prawie każdej klasie mamy ustalone. Rano byłem tylko z rodzeństwem w domu. Na przerwie pan Zbigniew powiedział mi, że jest spotkanie na dużej sali o piątek (domyślałem się, że dotyczące siatkówki), ale nie przyszedłem.

Czwartek 06.09.07r.

6. rocznica zamachów na WTC. Polacy przegrali z Finlandią 0:3 w ME w siatkówce i pogrzebali szanse na medal. Zauważyłem, że panu Zbigniewowi zależy na tym, żebym chodził na siatkówkę. Moje poglądy co do dziewczyn się ustabilizowały. Najładniejsza w klasie to Martyna!

Wtorek 11.09.07r.

Urodziny Kasi. Złożyłem jej życzenia, a ona podarowała mi cukierka. Na którejś przerwie rzucaliśmy się ogryzkiem od jabłka. Na 17:00 było zebranie rodziców. Na WF-ie graliśmy w zbijaka, a później w siatkówkę.

Wtorek 18.09.07r.

Byłem na wycieczce w Łężycy z klasą 1F. Najpierw przez godzinę „sprzątaliśmy świat”, a później zagraliśmy mecz. Niestety przegraliśmy 10:9. Strzeliłem jednego gola. Później, dzięki pomocy Rafała, miałem odprowadzać Martynę do domu, ale byłem okropnie spocony.

Piątek 21.09.07r.

Zapomniałem odrobić zadanie domowe z j. niemieckiego. Zaplanowałem, że po lekcjach odprowadzę Martynę do domu. Wszystko szło zgodnie z moim planem, ale zabrakło mi odwagi. Może następnym razem… Wziąłem się ostro za konkurs z fizyki.

Poniedziałek 24.09.07r.

Czarny dzień w historii matematyki. Pani Maja sprawdziła zadania domowe, a ja właśnie nie miałem. Nie byłem jedyny, bo nie miało jeszcze 11 osób. Dominik dostał nawet dwie jedynki. Na wychowawczej robiliśmy wykresy życia — nasze cele i marzenia, a ja napisałem: zostać siatkarzem.

Czwartek 27.09.07r.

Wczoraj był dzień chłopaka, a dziś dziewczyny wręczały miłe prezenciki. Wafelek „Wacek” w żółtej skarpetce i kilka cukierków. Do tego była krzyżówka na temat dziewczyn. Nareszcie oddałem pracę na I etap konkursu „Energia dla Ziemi”. Byłem na treningu i dowiedziałem się, że muszę zrobić badania u lekarza sportowego.

Poniedziałek 01.10.07r.

Rano byłem bardzo śpiący. W szkole dowiedziałem się o dyskotece, która odbędzie się w ten piątek. Pan Zbigniew zrobił niezapowiedzianą kartkówkę. Dowiedziałem się o Alfiku Matematycznym. Na 6. listopada mam zrobić zielnik drzew liściastych. W miniony weekend Martyna kupiła sobie nową bluzę, w której jeszcze bardziej mi się podoba.

Wtorek 02.10.07r.

Przed pójściem do kościoła oglądałem wyścig F1. Kubica miał wielkiego pecha i nie ukończył wyścigu. Potem robiłem lekcje z krótkimi przerwami. Później przejechałem się na rowerze. Wieczorem oglądałem „Taniec z Gwiazdami”. Zostało już tylko 18 dni do moich urodzin. Planuję zaprosić kolegów i koleżanki, ale co z tego wyjdzie?

Niedziela 07.10.07r.

Na matmie pisaliśmy sprawdzian i poszło mi znakomicie. Mam nawet nadzieję na 6. Na lekcji wychowawczej mieliśmy z panią psycholog, która wymyślała nam różne zabawy. Potem każdy miał napisać coś dobrego o innych. Gdy zobaczyłem swoją kartkę byłem bardzo szczęśliwy. Martyna napisała, że jestem milusi.

Czwartek 11.10.07r.

(…) Cały czas rozmyślałem o kartce, którą przyniosłem w czwartek.

Poniedziałek 15.10.07r.

Nareszcie podbiłem legitymację. Po ponad miesiącu zapominania. Po szkole miał mnie zabrać tata, ale musiałem trochę poczekać. Rozmawiałem z rodzicami na temat ewentualnej imprezy z okazji moich urodzin.

Wtorek 16.10.07r.

(…) Wieczorem myślałem o urodzinach i przyszłości. Co dalej z trenowaniem siatkówki? Czy jest aż tak źle?

Sobota 20.10.07r.

(…) Zdecydowałem, że będę robił imprezę. Tylko czy starczy mi odwagi, żeby zaprosić (Martynę)?

Niedziela 21.10.07r.

Po lekcjach poszedłem do babci, a następnie na siatkówkę. W ogóle to chcę się dowiedzieć całej prawdy od trenera Zbigniewa. Czy gram w siatkówkę aż tak słabo i co ma oznaczać brak licencji? (…)

Poniedziałek 22.10.07r.

(…) Dowiedziałem się też ważnej rzeczy: Martyna nadal nie ma chłopaka. Spóźniłem się na autobus, ale dzięki temu zaprosiłem Mateusza na urodziny.

Wtorek 23.10.07r.

Dzisiaj obchodziłem swoje czternaste urodziny. Wstałem jak zwykle o 6:25. Gdy zszedłem na dół, tata złożył mi życzenia i dał mi 100 zł oraz ciastka i chałwę. Poszedłem zadowolony do szkoły. Dochodziłem do klasy, a Kasia w tym czasie też złożyła mi życzenia. Potem kończyłem zadanie domowe z matmy. Później była normalna lekcja polskiego. Kolejna lekcja to wychowawcza. Mieliśmy z panią psycholog. Mało brakowało, a zaśpiewaliby mi „sto lat” i w dodatku Martyna podsunęła ten pomysł. Później wychowawczyni powiedziała szczegóły dotyczące wycieczki do elektrowni wodnej. Potem mieliśmy zastępstwo na historii. Mieliśmy się przedstawiać, a ja ogłosiłem, iż mam urodziny. Potem biologia. Później na j. niemieckim była kartkówka ze słówek. Nie poszedłem na poprawę ze słówek, ale innych. Poszedłem na dworzec i pojechałem do domu. Budowa kanalizacji idzie pełną parą. Opowiedziałem co w szkole i poszedłem do swojego pokoju grać na komputerze. Dopiero potem robiłem lekcje. Miałem mało zadane. Wieczorem mama wróciła z pracy i też złożyła mi życzenia. Okazało się, że te ciacha i chałwa to były od mamy. Aha. W szkole z niewielką pomocą Rafała zaprosiłem Tomka na sobotę. Cały czas pytał się co chce dostać. Rozmawiałem też z mamą i babcią na temat treningów siatkówki, konkursu z fizyki i mojego zielnika. Potem przyjechał tata i poszedłem spać. Ale najpierw sprawozdanie z tego dnia napisałem.

Czwartek 25.10.07r.

Wstałem o 10:00 z niewielką pomocą budzika. Dzisiaj mieli przyjść na 16:00 Rafał i Tomek na moje urodziny. Chciałem też zaprosić Pawła, ale było mi ciężko. W końcu zaprosiłem go dzwoniąc do niego. W ostatnim momencie Mariusz zadzwonił, że też przyjedzie. Było bardzo fajnie. Dostałem 2 gry, piłkę i słodycze. Wyszli o godz. 21:30.

Sobota 27.10.07r.

Na autobus szedłem razem z Pawłem. Na fizyce zaczęliśmy omawiać ciepło. Na technice zaczęliśmy się obsypywać sproszkowaną kredą. Najmocniej oberwali Wojtek i Jacek oraz plecak Dominika. Na przerwie Wojtek zabrał całą kredę, rozkruszył, a następnie rzucił w Jacka. Potem rozmawiali z wychowawcą. (…)

Poniedziałek 29.10.07r.

Dzisiaj mama kupiła mi bluzę Reeboka! Miał to być prezent na urodziny. Cieszyłem się ogromnie. Jest to moja pierwsza rzecz z tzw. „markowych ciuchów”. Szukaliśmy też butów dla mnie, ale było ciężko, bo mam rozmiar 47, 48. (…)

Darmowy fragment

2008

Darmowy fragment

2009

Darmowy fragment

2010

Darmowy fragment

2011

Darmowy fragment

2012

Darmowy fragment

2013

Darmowy fragment

2014

Darmowy fragment

2015

Darmowy fragment

2016

Darmowy fragment

Przemyślenia

Darmowy fragment

Historia znajomości z Olą

Darmowy fragment

List do samego siebie

Darmowy fragment

Podziękowania od Kamili

Darmowy fragment

Ciąg dalszy nastąpi…

Darmowy fragment