Początek

– Pamiętajcie, jesteśmy elitą. Co tam elitą, jesteśmy solą tego lasu, jego największą wartością. Celem, drogą, diamentem i kolią…

Pośrodku wielkiej polany siedział Kocur. Słońce głaskało gorącymi jęzorami jego spłowiałe rudawe futro, a on w euforii, jakby namaszczony, głosił swoje Kocurowe prawdy swoim Kocurowym uczniom.

– Kocurze, a co, gdy noc zapada? – zapytała Mysz, która dopiero niedawno dołączyła do kręgu.

Wyliniały zamyślił się. Popatrzył w dal, podrapał się po brzuchu i rzekł:

– Gdy noc zapada, już wszystko wypada.

– A co, gdy my nie mamy, a inni mają? – zapytała Wiewiórka.

Wyliniały spojrzał na Wiewiórkę łagodnie. Podobała mu się od dawna. W sumie fajna, trochę mała, ale tak pięknie wpatrzona we mnie. – Ziewnął, a właściwie udał, że ziewa. – Niech się bardziej stara – pomyślał.

– No więc, Wiewiórko, gdy inni mają, a my nie… zmieniamy pozycję. Oni to my, a my to oni. Rozumiesz?

Wiewiórka udała, że rozumie, i przesłała Wyliniałemu miłosne spojrzenie.

– Kocurze, a jeśli nas słuchać nie chcą, to co? – zapytał Sierściuch.

Wyliniały właśnie oglądał swoje chude łapy i nie mógł się nadziwić, że tak spaskudniał. Dobrze, że tylko ja to widzę – pomyślał.

– Jeśli nas słuchać nie chcą, powiadasz – powtórzył. – No więc, Sierściuchu, nie ma takiej opcji… albowiem my niesłuchających nie zauważamy.

Ziewnął i przeciągnął się leniwie.

– Męczycie mnie, idźcie już.

I zasnął.

1. Czas próby

W niedzielę punktualnie po zachodzie słońca zwierzęta zameldowały się u Kocura. Wezwał je do siebie w trybie nadzwyczajnym. Były ciekawe, co też takiego ważnego im dzisiaj powie. Usiadły w kręgu i w milczeniu patrzyły, jak Wyliniały ze smakiem i bez pośpiechu pożera wędzonego dorsza. Kończył kolację i nic a nic nie przeszkadzało mu, że futro ma upaćkane i poplamione tłuszczem.

No i co, że brzydko jem, właśnie takim mnie kochają: roztargnionego i dobrodusznego – pomyślał. – To dobrze, to dobrze. Jestem prostoduszny, mądry i dobry. Tak dobry, że dla siebie nic, a dla nich wszystko.

Przyglądał się spod oka wpatrzonym w niego zwierzakom i czuł, jak rośnie w nim energia.

– Witajcie! Wiecie, że znam was wszystkich po imieniu – przywitał się miło. – A nawet więcej – znam wszystkie wasze pseudonimy, nicki, ksywki i co tam jeszcze tylko sobie wymyślicie. Mało tego, wiem o was to, czego jeszcze sami o sobie nie wiecie…

O kurczę – pomyślał ze strachem Kret.

– Dzisiaj przejdziecie test. Wielki sprawdzian lojalności i posłuszeństwa, a także odwagi – powiedział Kocur podniesionym głosem. – Wyciągnął zza pleców papierową torbę, która szeleściła i lekko się ruszała. – Nie wiecie, co tutaj mam. A może wiecie?

– Nie wiemy! – odpowiedziały zgodnym chórem zwierzęta.

– Cicho, przecież wiem, że nie wiecie. To było pytanie retoryczne. Jednak zanim wam pokażę, co jest w środku – spojrzał na ruszającą się torbę – powiem coś, co niektórzy już wiedzą, a inni, zapewniam, dowiedzą się dzisiaj. Otóż, moi drodzy, są wśród was tacy, którym ufam, a jakże, ale są też tacy, których, delikatnie mówiąc, muszę lepiej poznać. Podejdźcie tu do mnie.

Zwierzęta otoczyły Kocura tak blisko, że mogły zobaczyć wszystkie łyse placki w jego wyliniałym futrze.

Wsadził łapę do papierowej torby, uśmiechnął się i wyciągnął ze środka ledwo żywą żabę. Trzymał ją za łapę i ściskał tak mocno, że nawet przez myśl jej nie przeszło, by się wyrwać.

– No więc takie wstrętne żaby będziecie musieli połykać zawsze, kiedy tylko zechcę. Na żywo, przy wszystkich, bez popijania, w biały dzień i na środku polany… Wiecie, że przed nami Międzyleśne Wybory do Parlamentu, i chyba nie sądzicie, że pozwolę komukolwiek startować bez wcześniejszego sprawdzenia. To próba generalna i jednych pobłogosławię, a innych, cóż… sami wiecie. Kto dzisiaj się nie sprawdzi, ten będzie za karę przez rok sprzątał polanę. Oczywiście jeśli będzie miał szczęście, no i tylko po specjalnych testach. A tej ohydzie dzisiaj się upiekło – zaśmiał się wielkodusznie i włożył żabę z powrotem do torby. – Ta żaba to takie moje demo. – Był zadowolony, że zna różne nowoczesne terminy i nikt o nim nie powie, że się nie rozwija.

Zwierzęta odetchnęły z ulgą i popatrzyły na siebie z nadzieją, że może jednak nie jest tak źle.

– Nie cieszcie się przedwcześnie, bo dla was przygotowałem coś ekstra!

Sięgnął po kosz, który stał obok, i odchylił pokrywę.

– O fuj! – przerażone zwierzęta wydały z siebie pełen obrzydzenia okrzyk.

Wnętrze kosza wypełniało kilkadziesiąt stłoczonych żab. Mokre i skąpane we własnych odchodach błagalnie przewracały wybałuszonymi ślepiami.

– Każdy dzisiaj połknie jedną z nich. Ty! Ty pierwszy! Częstuj się! – wskazał na Liska. Lisek poczuł, że łapy mu miękną i zaczyna go mdlić. – Nie chcesz, żebym ci zaufał? Wolisz być sprzątaczem? – zdziwił się Wyliniały.

– No co ty, Kocurze! Połknę żabę natychmiast i bez odrazy. Połknę ją dla ciebie i naszego lasu, a jak będzie trzeba, to nawet w dzień i w nocy o każdej godzinie!

Lisek wiedział, że bardzo przesadził w swoich zapewnieniach, ale było już za późno.

Nie chcę do końca życia sprzątać lasu – pomyślał i wbił zęby w żabę tak mocno, że zawyła z bólu. W jednej chwili gęsta, ciemna krew trysnęła mu w ślepia i spłynęła po pysku.

– Można? Można! – pochwalił go Kocur.

– Brawo! Brawo! – zawołały zwierzęta.

– Kocur! Kocur! – zaintonował na całe gardło Sierściuch, a cała reszta dołączyła, skandując: Ko-cur! Ko-cur! Ko-cur!

Wyliniały zamknął oczy i z zadowoleniem w rytm okrzyków wysuwał i chował pazury.

Zza chmur wyłonił się księżyc i oświetlił polanę, na której aż do świtu Kocur dzielił zebranych na tych odważnych i tych do sprzątania…

2. Ważny gość

Dzień był chłodny. Zwierzęta pochowały się w swoich kryjówkach i nie zamierzały wychodzić spod ciepłych kołderek. Cieszyły się, że mają wolne, bo na ten właśnie dzień Kocur zaprosił z oficjalną wizytą ważnego zagranicznego gościa.

– Musimy się naradzić – powiedział Wyliniały poprzedniego dnia na zakończenie lekcji. – Wszystkim już dziękuję, a Wiewiórka zostanie, bo mam z nią do pogadania.

– Ja? Ja mam zostać? – zdziwiła się Wiewiórka.

– A co, jest tu jeszcze jakaś inna Wiewiórka? – zaśmiał się Kocur.

– Nie, no tylko ja tu jestem – odpowiedziała zawstydzona i usiadła naprzeciwko, patrząc Kocurowi w oczy. Wiedziała, że lubi te jej głębokie spojrzenia, a i ona je lubiła.

Wyliniały przyglądał się Wiewiórce. Zmrużył ślepia i drapał się po łbie w typowy dla siebie sposób, gdy zastanawiał się nad czymś strategicznie ważnym.

– No więc tak – zaczął – będziesz mi, moja droga, towarzyszyła w czasie uroczystej kolacji z naszym cennym gościem i jego delegacją. Nie wypada, żebym ich podejmował sam. To musi być po królewsku, rozumiesz, etykieta, te sprawy…

– Yhym – odpowiedziała Wiewiórka, choć niewiele z tego zrozumiała. Zauważyła, że dzięki mówieniu „yhym” udawało się jej wybrnąć z wielu kłopotliwych sytuacji. Czasem też pytała: „A czy to dobrze, czy źle?” – i to też się sprawdzało, ale teraz wiedziała, że jakoś to tu nie pasuje, więc pozostała przy swoim „yhym”.

– Bardzo dobrze – zamruczał Kocur. – To sprawa delikatna i poufna. – Ściszył głos i przybliżył pysk do ucha Wiewiórki. – Dam ci taki specjalny guzik, dinks, no dobra, powiem prawdę, a niech tam, pluskwę. – Wyciągnął z pudełka mały, okrągły przedmiot i włożył Wiewiórce do łapki. – Zanim przyjdziesz, schowasz pluskwę w swojej puszystej kitce. Jak gość będzie rozmawiał ze swoimi krajanami, siądziesz blisko i niby nic, że tylko oglądasz pazurki albo chmurki, czy co tam tylko chcesz, a w tym samym czasie przybliżysz do niego kitkę. Na tym polega twoja misja, moja droga. Borsuk wszystko nagra, a my wreszcie się dowiemy, co on o mnie mówi, kiedy myśli, że ja go nie słyszę…

Ja to jednak jestem geniuszem. Miałaś rację, mamo – pomyślał zadowolony.

– Pamiętaj, Wiewiórko, to bardzo ważne dla bezpieczeństwa naszego lasu – dodał, rozglądając się na boki.

– A potem co? – zapytała szeptem.

– A co ma być? – burknął opryskliwie Kocur. – Co będzie, to będzie. Oddasz pluskwę i się pożegnamy. Tylko pamiętaj, cicho sza… Nie wolno ci nikomu o tym pisnąć choćby pół słówka, bo wiesz – znacząco przewrócił ślepiami – wygadasz, to o szóstej rano przyślę po ciebie Borsuka z ekipą.

– Nie, no… jasne, że nikomu nic a nic… nie powiem – powiedziała urażona. – Tak tylko z ciekawości pytam…

– A teraz idź wyśpij się, a jutro zrób się na bóstwo – zaśmiał się wrednie Wyliniały.

Pożałujesz, Kocurze – pomyślała Wiewiórka i grzecznie się pożegnała. – Jutro będę jak jakaś Marilyn Monroe. A ty, Kocurze, ugryź się w dupę – dodała w myślach i od razu lepiej się poczuła.

Ale ta Wiewiórka naiwniutka. – Kocurowi zachciało się śmiać. – A właściwie może to fajnie, że ona taka głupiutka – pomyślał i też poczuł się lepiej.

Po chwili zasnął. Chrapał tak, że aż szyszki z drzew spadały, ale on już tego nie widział ani nie czuł. Tak mocny miał sen.

3. Taśmy Borsuka

Ważny gość odjechał, a Wyliniały z Borsukiem zamknęli się na cały dzień w Tajnej Chatce. Z uwagą przesłuchiwali nagrania i zapisywali wszystko, co dotyczyło Kocura.

„Dupek”, „mściwus”, „pokraka”, „padalec”… Niestety, tylko takie przykre słowa były na taśmie.

Ja mu dam dupka, jeszcze mnie popamięta – wściekał się w myślach Wyliniały.

– Pewnie tego nie wiesz, Borsuku, ale słowo „dupek” w ich lesie oznacza kogoś o zgrabnej pupie, to taki idiom. Nie chciałbym plotkować, ale – Wyliniały ściszył głos – ten nasz gość lubi futrzane dupska, stąd ten „dupek”. No cóż, trudno, mieliśmy gejowego gościa, ale musimy z nim utrzymywać, przepraszam za słowo, stosunki, bo wiesz, jest bardzo wpływowy i będzie nam jeszcze potrzebny. – Borsuk słuchał uważnie, zmrużył ślepia i zamyślił się głęboko. – Żebym nie zapomniał, Borsuku, wszystkie taśmy masz przynieść do mnie. Zamknę je w swoim osobistym sejfie. Zrozumiałeś?

– Tak jest! – odpowiedział Borsuk i poweselał, bo tak naprawdę już o świcie wszystko sobie przegrał, włożył do słoja po ogórkach i schował w piwnicy.

Oj, przydadzą mi się kiedyś te wszystkie tasiemeczki – cieszył się.

Kolekcja „borsuczych słoików” rosła wraz z jego poczuciem, że ma przed sobą wielką przyszłość i że bez wątpienia za jakiś czas załatwi Kocura, przejmie władzę w lesie i porachuje się z Kretem, który go od dawna wkurzał i którego wścibskości się obawiał. Zresztą wszystkie zwierzęta go wkurzały, co było typowe dla osobnika o ambicjach politycznych. Od dawna zwierzęta w lesie mówiły na niego Boruś – Zniszczę Cię. Wiedziały, że podpaść Borsukowi raz – oznaczało podpaść mu na zawsze. Nigdy nie wybaczał, zawsze się mścił. Jego kolekcja haków była słynna nawet w innych lasach – i to był powód, dla którego Wyliniały powierzył Borsukowi prowadzenie tajnych służb, choć i tak do końca mu nie ufał, no ale trzeba powiedzieć, że Kocur nikomu nigdy nie ufał.

Mam czas – pomyślał Borsuk. Najpierw tasiemki, haczyki i inne fajne brudki, a jak kolekcja będzie ogromna, wszystko się zmieni. Oczywiście na lepsze… dla mnie – zaśmiał się w myślach.

Pod wieczór Kocur i Borsuk opuścili Tajną Chatkę. Wyliniały spieszył się na kolację i przemierzał las szybkimi susami, a Borsuk biegł za nim, wyraźnie nie nadążając, dzięki czemu mógł do woli przyglądać się tyłkowi Kocura.

Ale ohydną dupę ma ten nasz Kocur – pomyślał z satysfakcją i wiedząc, że Wyliniały już go nie słyszy, odważnie powiedział na głos:

– Prawdziwy dupek z niego.