Copyright © by Anna S. Kornaus, 2023
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2024

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: © Volodymyr TVERDOKHLIB/Shutterstock

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-479-6

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Epilog

Podziękowania

Dla mojego męża, który wspierał mnie od samego początku powstawania tej książki

Życie bez miłości to czarodziejska latarnia bez światła.

Johann Wolfgang Goethe

Prolog

5 miesięcy wcześniej

Jest siódma rano na zewnątrz silny wiatr i duże opady deszczu, tak witał mnie ten dzień. Ojciec wezwał mnie dziś do siebie na zebranie naszego oddziału. Sprawa jest naprawdę ważna i trzeba załatwić ją szybko. Dostawa koki nie powiodła się, a to dlatego, że mamy kreta w naszych szeregach. Ktoś był na tyle odważny, że sprzedał policji informację o przewidywanej dostawie i wbił nam nóż w plecy. Naprawdę idiota zadarł z moim ojcem, Cesarem Kastilem, głową mafii, a tym samym z nami wszystkimi.

Ubieram się szybko i wsiadam do swojego ukochanego astona martina. Pędzę z zawrotną prędkością przez ulice Nowego Jorku, żeby jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Udaje mi się szybko wydostać z miasta i docieram do Morristown. Rodzinna posiadłość jest ogromna i tylko mój ojciec mógł pozwolić sobie na taki przepych. Uwielbiał pokazywać władzę, nawet dom musiał wzbudzać respekt. Minąwszy bramę, wjechałem na długi podjazd prowadzący do parkingu aleją drzew.

Jestem na miejscu i widzę, że sporo osób dotarło przede mną, w końcu parking jest zapełniony przez cztery czarne mercedesy. Parkuję i wysiadam z auta, które wyróżnia się na tle innych. Odpalam papierosa, zaciągam się dymem i rozmyślam nad tym, jak do tego wszystkiego mogło dojść. Jestem zły, ale w sumie to za mało powiedziane, bo tak naprawdę jestem wkurwiony i pałam chęcią mordu. Nie mogę się doczekać, aż dorwiemy tego skurwiela, wtedy dowie się, co to znaczy rodzina Kastilo – nie tylko sprzedał, ale również ruszył jednego z nas. Tylko Cesare, ja i mój brat wiemy o konsekwencjach nieudanej dostawy. Straciliśmy najlepszego człowieka, a zarazem prawą rękę ojca – dostarczono nam przesyłkę, z której jasno wynikało, że to dopiero początek. Głowa naszego przyjaciela wysłana w kartonie pełnym krwi, co za chory skurwiel.

Z zamyślenia wyrywa mnie ryk silnika parkowanego porsche. Tak, to mój młodszy imprezowy braciszek Antonio zjawił się na spotkanie.

– Proszę, proszę, kto w końcu zaszczycił nas swoją obecnością. Znudziły ci się imprezki? – witam brata z uśmieszkiem.

– Nie żartuj, dobrze wiesz, że to poważna sprawa. Musimy być w tym razem, bo może się to dla nas źle skończyć – odpiera Antonio.

– Kurwa, wiem.

Muszę mu przyznać rację, nie możemy sobie pozwolić na zlekceważenie wroga. Kolejny raz zaciągam się papierosem. Nie mamy czasu na pogaduszki, nasze role w rodzinie są proste – on zarządza naszymi klubami nocnymi, a ja jestem dwudziestoośmioletnim capo, następcą Don Cesarego, tym od torturowania i bezwzględnych egzekucji.

Udajemy się do gabinetu ojca, nasza posiadłość jest naprawdę ogromna, więc chwilę nam to zajmuje, mimo że od dzieciaka znamy każdy kąt. W końcu docieramy przed drzwi gabinetu i pukamy. Słyszymy, że mamy wejść. W środku czuć śmierć, która ma nadejść, uwielbiam to, przecież, jak mówią, jestem diabłem w ludzkiej skórze.

Don Cesare siedzi na swoim fotelu za mahoniowym biurkiem, obok niego najbardziej zaufany doradca, Norberto Cavalli, oraz najważniejsi ludzie, którzy pilnują interesów w mieście. Moją uwagę przykuwa facet w ciemnym garniturze siedzący na środku gabinetu, nie znam go, chociaż wydaje mi się znajomy. Widać, że prawie sra ze strachu.

– Jesteśmy wszyscy, możemy zaczynać – mówi Don Cesare, a wszyscy zgodnie kiwają głowami. – Doskonale wiecie, że ostatnie sprawy dotyczące dostawy towaru wymknęły nam się spod kontroli. Ktoś doniósł na policję o miejscu i godzinie przerzutu. Musicie starannie zbadać te okoliczności i wskazać osoby, które mogą być za to odpowiedzialne.

Doskonale wiem, że gdyby ktokolwiek coś wiedział, to od razu by nas poinformował. Nieznajomy facet zaczyna się wiercić na krześle. Dziwi mnie, co tutaj robi.

– Dziś jest z nami Josh Young – oznajmia Cesare i spogląda na nieznajomego.

A więc tak się nazywa, ale co on, do cholery, tu robi? Czemu ojciec wtajemnicza go w nasze sprawy?

– To nasz człowiek, który dbał o przerzut towaru, był podwładnym Taylora; kiedy dotarł z nim na miejsce, po chwili gliny zrobiły nalot.

Ojciec dziwnie patrzy na Josha, znam to spojrzenie i zdaję sobie sprawę, że zaraz rozpęta się piekło. W końcu stało się jasne, kim jest; słyszałem o nim, ale nigdy go nie widziałem. Jest mało znaczącym pionkiem, który ma dobrze wykonywać swoją robotę.

– Jak ci się, kurwa, udało uciec przed nalotem? Wiedziałeś o tym? – ryczy Alfonso, jeden z naszych.

– Usłyszałem w oddali radiowozy, więc ostrzegłem wszystkich i zacząłem uciekać. Schowałem się w rowie i czekałem, aż sytuacja się uspokoi, a gliny się zawiną.

Marne wytłumaczenie, jego oddech jest coraz płytszy, co pokazuje jego zdenerwowanie. Widzę wzburzenie wśród wszystkich zebranych, coś tu nie pasuje.

– Jasne, i siedziałeś w tym pieprzonym rowie parę godzin, aż się zmyją, ale pierdolisz. – Alfonso nie wytrzymuje, podchodzi do Josha i chwyciwszy go za szyję, poddusza. – Mów, co wiesz, chyba że ci życie niemiłe.

Cesare wstaje i każe Alfonsowi się uspokoić, usiąść na miejscu. Josh haustem łapie tlen, spogląda na ojca, który stoi i kontynuuje, ale ten jakby nie słyszał.

– Don, naprawdę nie kłamię, wiesz, że jestem wobec was lojalny, nigdy bym was nie zdradził.

Nie chcę w to wierzyć i widzę, że ojciec też mu nie wierzy. Coś mi się w nim nie podoba. A ojciec wie więcej, niż nam mówi.

– Powiedz nam, tu zgromadzonym, jak było tamtego wieczoru; każdy szczegół nam się przyda w szukaniu winnego – odpiera ojciec i siada z powrotem na fotelu.

Dziwi mnie jego opanowanie, gdyż zauważam mięsień drgający na jego policzku. Wszyscy wokół ze spokojem patrzą na Josha i czekają na wyjaśnienia.

– Jechałem, jak kazałeś, w wskazane miejsce razem z Taylorem i całym towarem. Wszystko było w porządku, przysięgam. Dojechaliśmy do magazynu, tam czekali już na nas ludzie. Zaczęliśmy wyciągać towar i przekładać do skrzynek, żeby przewieźć dalej. No i usłyszałem radiowozy. Mówiłem wszystkim, żeby zostawić towar i uciekać, ale Taylor i reszta nie posłuchali, więc sam zacząłem uciekać.

Ciekawe, koleś mnie coraz bardziej drażni; sprawdzam, czy mam broń przy sobie. Jest tam, gdzie zawsze, za paskiem spodni. Słucham dalej.

– Po paru godzinach, jak się uspokoiło i glin nie było, poszedłem do magazynu. Tam nic nie było, wszystko wzięli. Widziałem tylko tę krew na betonie.

Po tych słowach coś się we mnie gotuje, nie panuję nad sobą; w dwóch krokach przemierzam dystans między mną a Joshem. Spoglądam mu w oczy, wyciągam broń i celuję prosto w nogę. Odbezpieczam broń i strzelam. Pada, łapie się za nogę i wyje z bólu.

– O jakiej krwi mówisz? Bo tak się składa, że mam, kurwa, raporty policyjne i nie ma tam o niej ani słowa.

Nikt nie wie, ale zapłaciliśmy za te raporty, żeby wiedzieć, czy tam zginął nasz przyjaciel Taylor.

– Musi być tam wzmianka o krwi, przysięgam przecież zmasakrowali go, dostaliście dowód – mówi niezrozumiałe, zwijając się przy tym z bólu.

Te słowa mnie mrożą, wiem, że go zabiję.

Ojciec wstaje, a Antonio podbiega i łapie mnie za rękę. Wszyscy zgromadzeni zaczynają pytać, o co chodzi, ale ja się wyłączam, nie słucham ich. Mam przed sobą zdrajcę. Nasza trójka doskonale o tym wie, ojciec musiał to wiedzieć wcześniej i dlatego zaprosił go na spotkanie.

Między mną a Joshem pojawia się ojciec.

– Marco, opanuj się, to dom naszej rodziny, nie możesz go tu zabić ze względu na matkę. Trzeba wyciągnąć z niego informacje. I ty, Marco, się nim zajmiesz, jesteś w tym najlepszy.

Kiwam głową, nie mogę sprzeciwić się Don Cesarowi.

Wszyscy są w szoku i patrzą na to, co się dzieje.

– A ty, Josh – Cesare odwraca się do Josha – byłeś na tyle głupi, że sam się wygadałeś. Wiesz, z kim zadarłeś, myślałeś, że będę mieć litość dla ciebie i dla niej. Myślisz, że udało ci się mnie oszukać. Czy ona była tego warta, co, Josh?

– Błagam, don, wybacz mi oni mnie szantażowali; błagam, chciałem ją chronić – prosi ojca o litość Josh.

Patrzę na niego z pogardą i już snuję plany, co będę z nim robić.

– Dobrze wiem, Josh, na kim ci tak bardzo zależy. Chciałeś ją ochronić, ale przed nami jej nie ochronisz.

– Boże, tylko nie ona, powiem wam wszystko, ale nic jej nie róbcie.

Stoję i przyglądam się, jak Josh płaszczy się przed Don Cesarem, na którego twarzy widnieje złowieszczy uśmiech. Rana Josha coraz bardziej krwawi, a ten mimo to błaga o litość dla niej. Ciekawe, kim ona jest. Nie mogę już wytrzymać i uderzam go w głowę pistoletem, a on traci przytomność.

– Weźcie to ścierwo do piwnicy magazynu. Opatrzcie go, żeby nie zdechł, bo czeka go większa zabawa – informuję Antonia i Alfonsa.

Patrzę, jak wciągają go na prześcieradło, żeby potem wynieść.

– Teraz musimy dowiedzieć się, kto mu to zlecił, co zdradził o nas i najważniejsze, jaką wtykę mają w policji, skoro cała jest pod naszym wpływem, a mimo to zrobili nalot. Ty, Marco… – mówi Cesare, kiedy wynoszą Josha. – Wyciągnij z niego wszystkie informacje, a później zajmiesz się jego dziwką; tu, w kopercie, masz wiadomości o niej.

Mam świadomość, że on wiedział już wszystko przed spotkaniem.

– Z wielką chęcią to uczynię, ojcze – oznajmiam i nie słucham niczego więcej.

Zalewa mnie chęć mordu, nie mogę doczekać się torturowania Josha. A tą dziwką zajmę się później. Chowam kopertę do kieszeni i ruszam za chłopakami, którzy wynoszą Josha. Nigdy nie igra się z diabłem…

Rozdział 1

Vanessa

Potrzebuję dużej dawki kofeiny, żeby się obudzić. Trudno mi, ale muszę w końcu wstać z łóżka i iść do pracy.

Zwlekam się i przebieram z mojej ulubionej szarej piżamy w niebieski T-shirt i jeansy. Przemierzam swój niewielki, ale przytulny pokój i udaję się do łazienki przynależącej do mojego pokoju. Nigdy nie spodziewałabym się, że będę mieć takie luksusy, ale cóż, życie płata figle. Patrzę na swoje odbicie w lustrze – nie wyglądam źle, lecz muszę zapanować nad moimi niesfornymi długimi ciemnymi włosami. Myję zęby, przeczesuję włosy i wiążę je w luźny kok. Od razu lepiej, jeszcze brązowa kreska na oku, troszkę tuszu i gotowe. Schodzę po schodach na dół do kuchni. Spotykam w niej Anę, moją mamę, to jej królestwo, odkąd tu mieszkamy. Duża wszechstronna kuchnia z wyspą, o której zawsze marzyła. Odkąd znalazła szczęście u boku Denisa, ma wszystko, czego tylko zechce, a ja cieszę się jej szczęściem.

– Cześć, mamo. – Daję jej buziaka w policzek i włączam ekspres.

– Cześć, kochanie, jak minęła noc?

– Dobrze, mamo, czekałam na was, ale było tak późno, że zasnęłam. Wiadomo coś, co z Joshem?

– Byliśmy z tatą pod jego mieszkaniem, niestety zamknięte, a w oknach nie było widać światła. Spotkaliśmy sąsiada, ale mówił, że od miesięcy go nie widział.

Widzę, że jest smutna i zmartwiona, ale przecież to nie pierwszy raz, jak mój braciszek wykręca taki numer.

– Nie martw się, na pewno się odezwie, już wielokrotnie były takie sytuacje.

Biorę kubek z kawą i siadam przy wyspie. Nie wiem, co mogę zrobić, aby pocieszyć mamę.

– Przecież sam mówił, że ma delegacje i może go chwilkę nie być.

– To czemu nie odbiera telefonów? Jeżeli nie odbiera ode mnie, to mógłby chociaż odebrać od taty. Martwię się o niego.

– Zobaczysz, mamo, że jeszcze się odezwie.

– Mam nadzieję, Vanesso. Chcesz tosty na śniadanie? Wiesz, kawa na pusty żołądek nie jest zdrowa.

Znów wchodzi w swój tryb zdrowego odżywiania.

– Nie, dziękuję, kawa wystarczy, później kupię sobie coś na mieście. Gdyby Josh się odezwał, daj znać.

– Oczywiście, kochanie, zjedz coś pożywnego. Kocham cię.

– Ja ciebie też, mamo.

Upijam ostatni łyk kawy, całuję mamę na pożegnanie i idę do wyjścia.

Wkładam swoje czarne converse’y, biorę kluczyki do mojego sfatygowanego forda i wychodzę na zewnątrz. Słońce już pięknie świeci, co napawa mnie optymizmem. Przechodzę chodnikiem koło pięknych róż, jak zwykle muszę je powąchać, to już taki mój codzienny rytuał. Uwielbiam róże i myślę, że dlatego jest ich tyle w ogrodzie. Patrzę na moje autko – starego białego forda fusion; Denis wiele razy proponował, że kupi mi nowy samochód, ale nie chcę go wykorzystywać, powinnam sama zarobić na siebie i swoje potrzeby.

Wsiadam do auta, odpalam silnik i włączam radio, leci akurat moja ulubiona piosenka Ariany Grande 7 Rings. Wycofuję z parkingu i wjeżdżam na ulicę. Kieruję się do centrum Nowego Jorku, gdzie pracuję z koleżanką w sklepie spożywczym Zabar’s. Muzyka napawa mnie optymizmem i myślę, że ten dzień będzie naprawdę dobry.

Docieram na miejsce, gdzie przebieram się w biały uniform do pracy i po sczytaniu karty rozpoczynam pracę. Na początku czeka mnie wykładanie towaru na półki, jest to ciężka praca, ale ja się tego nie boję. Lubię to zajęcie, mimo że nie jest to szczyt moich marzeń. Czuję satysfakcję z tego, że sama na siebie zarabiam i nie proszę rodziców o pieniądze. Mam nadzieję, że kiedyś zamienię etat w sklepie na coś lepszego, ale obecnie to wszystko, czego potrzebuję.

Zabieram się do pracy, a nie do myślenia.

W czwartej alejce wykładam puszki kukurydzy, sięgam po kolejną, kiedy ktoś nagle wpada na mnie i straciwszy równowagę, uderzam tyłkiem o podłogę. A ten dzień tak dobrze się zaczął. Patrzę zszokowana na faceta, który jest ubrany cały na czarno, na pewno jest młody i nie wygląda na skruszonego. Szybko taksuje mnie wzrokiem i odchodzi. No nie, nawet nie przeprosił i nie pomógł mi wstać, Boże, co za ludzie.

Podbiega do mnie moja koleżanka, Susan, która zauważyła całe zajście.

– Vanessa, nic ci nie jest? Co to w ogóle było? Ale cham! – Oburzona pomaga mi wstać.

– Tyłek mnie trochę boli, ale na szczęście nic nie rozbiłam. Co za dziwny człowiek, nawet nie próbował mi pomóc.

– Dziwny to mało powiedziane, chyba jakiś terminator, ha, ha.

Zaczynamy się śmiać. Cóż, w pracy mamy styczność z różnymi osobami.

– Susan, może po pracy wybierzemy się do Cental Parku na hot dogi, poplotkujemy?

– Jasne, chętnie zaczerpnę troszkę świeżego powietrza i zobaczę ciasteczka biegające po Central Parku. Teraz wracam do pracy, bo szef nas zabije.

– A ty tylko o ciasteczkach… Oczywiście, czekaj na mnie przed wyjściem z Zabar’s.

Uśmiecha się i obie wracamy do swoich obowiązków.

Reszta dnia mija mi w spokoju. Po rozłożeniu towaru myję jeszcze wszystkie okna w sklepie, gdyż kurz i brud na szybach już od dawna się o to proszą. Zmęczona, ale szczęśliwa kończę dzień pracy.

Susan czeka na mnie przed wyjściem z Zabar’s. Uśmiecha się od ucha do ucha.

Jest moją najlepszą koleżanką od czasów szkoły, nigdy nie miałyśmy przed sobą żadnych sekretów.

Często jej zazdroszczę, bo jest piękną kobietą – wysoka, szczupła blondynka, długie nogi, mały biust, zawsze miała duże powodzenie u mężczyzn. Jest przede wszystkim odważna, przebojowa i niczego się nie boi, może dlatego jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, bo ja jestem jej przeciwieństwem w dosłownym słowa znaczeniu.

– Już jestem, przepraszam, że czekasz, ale musiałam skończyć myć te okropnie brudne szyby.

– Spoko, Vanessa, sama przed chwilą wyszłam. To co, idziemy?

– Jasne. Chodź, muszę się zrelaksować, w domu same nerwy, znów przez Josha.

Zaczynamy iść tłocznymi ulicami Nowego Jorku w stronę Cental Parku.

– Twój braciszek znowu coś wymyślił?

– Niestety, nie daje znaku życia, rodzice się zamartwiają, szukają go. Domyślam się, że pewnie znów dobrze się bawi naszym kosztem. Do mnie też się nie odzywa, a to dziwne, zawsze mamy z sobą kontakt. Mówi mi o wszystkim.

– Jak zwykle, ale najważniejsze, że ty masz spokój. Ileż może cię obarczać swoimi problemami? Zawsze wiedziałaś więcej niż rodzice – stwierdza Susan, ona też go bardzo dobrze zna.

Wkraczamy na ulicę prowadzącą prosto do parku, ciągle rozmawiając. Lubię te nasze spotkania, przy Susan mogę się otworzyć i szczerze wygadać.

– Tak, zawsze mówił mi znacznie więcej, niż powinien był, ale nigdy nie zachowywał się tak dziwnie jak ostatnio. Parę razy nawet przyniósł mi kwiaty na poprawę humoru, ciągle mówił do mnie „kochanie”. Wariat, ha, ha.

– Domyślam się, według mnie Josh już dawno zaczął przekraczać granice, które powinny być między bratem a siostrą.

– Oj, Susan, nie przesadzaj.

Śmieję się z tego, bo Susan jak zwykle wyolbrzymia. Owszem, Josh zachowuje się dziwnie, ale zawsze traktuje mnie jak siostrę.

Docieramy do wejścia do parku i od razu się relaksuję. Tyle tu zieleni, że człowiek sam się uśmiecha. Jest to miła odmiana od widoku wieżowców i betonu; nigdy nie czułam się dobrze w wielkich miastach, a teraz w takim żyłam. Podchodzimy do budki z hot dogami kupujemy dwa, a do tego colę light. Po otrzymaniu zamówienia idziemy usiąść na trawie i delektujemy się chwilą.

– Vanessa, potrzebujesz faceta – wypala Susan, a ja niemal się krztuszę – nie możesz być wieczną dziewicą.

– Susan, sama wiesz, jakie mam przekonania. Znajdę odpowiedniego faceta, to wtedy pogadamy. Ty lepiej powiedz, jak twój nowy facet.

– Mój Scott wyśmienicie, w końcu i ja znalazłam drugą połówkę, przynajmniej tak myślę. – Susan się śmieje. – A ty, cnotko, nie myśl, że ominie cię ten temat. Mam dla ciebie kandydata, to przyjaciel Scotta, spodoba ci się, jest megaciacho. W weekend idziemy na podwójną randkę, już potwierdziłam. Jutro lecimy do Victoria’s Secret, kupimy jakąś seksowną bieliznę.

– Serio mówisz?! Błagam, powiedz, że to nieprawda.

Czuję się zażenowana, nie chcę tego.

– Prawda, musisz wreszcie się rozerwać i znaleźć sobie faceta! Użyć życia i seksu. Błagam, Vanessa, masz dwadzieścia trzy lata i nic, zero, nawet kaktus na pustyni by usechł bez wody, a ty?!

Uznaję, że powinnam odpuścić; jak Susan się na coś uprze, to tak ma być.

Chwilę milczymy, patrząc, jak ludzie odpoczywają, łapiąc promienie słoneczne. Później rozmawiamy jeszcze o różnych błahostkach, takich jak ubrania, fryzury czy makijaż. Nie wiemy, kiedy minęły już prawie dwie godziny. Stwierdzamy, że pora już iść, muszę jeszcze wrócić do samochodu, więc czeka nas droga powrotna.

Wychodzimy z parku i podążamy wzdłuż ulicy, milczę, myśląc, jak uniknąć podwójnej randki. Naprawdę nie mam najmniejszej ochoty na swatanie Susan. Może powiem, że się rozchorowałam, ale pewnie nie uwierzy. Ech, muszę coś wymyślić. Stajemy przed przejściem, czekając na zielone światło. Mieszamy się z tłumem. Włącza się zielone światło, zatem śmiało wkraczamy na ulicę. Susan dużo szybciej niż ja pokonuje pasy, lawirując między ludźmi. Ja jak zwykle staram się na nikogo nie wpaść, więc idę z boku i doganiam Susan. Wydaje mi się, że czuję na sobie czyjeś spojrzenie, ale w końcu tylu ludzi mijam…

– Vanessa, możesz mnie podrzucić do domu? Jest już późno, a wiesz, mieszkam na szemranej ulicy. – Mruga do mnie.

– Jasne, kochana, dla ciebie wszystko. – Śmieję się.

– Szkoda, że mój facet tak nie mówi. – Susan też wybucha śmiechem.

Jesteśmy już na miejscu, wsiadamy do mojego autka i ruszamy do domu Susan. Dzwoni jej chłopak, więc musi odebrać i nie mamy czasu, żeby porozmawiać. Zazdroszczę jej, też chciałabym kogoś mieć, spędzać z nim wolne chwile, dzielić troski i szczęścia; ach, chyba jestem romantyczką. Dojeżdżam pod blok, Susan nadal rozmawia, zatem macha mi ręką i posyła buziaka, wysiadając. Czekam, aż zniknie w klatce, i odjeżdżam. Dziwię się jej, że mieszka w tej niebezpiecznej okolicy, przecież stać ją na coś lepszego.

Droga do domu zajmuje mi jakieś pół godzinki, ale nie spieszę się mimo mojego zmęczenia. Mijam ulice i ludzi, którzy jak zwykle gdzieś się spieszą, choć jest późna pora. Docieram. Dziś jestem zmęczona całym dniem pracy, ale też martwię się o Josha, dlatego rezygnuję z codziennego biegania wieczorem na rzecz łóżka, miski lodów i ulubionego serialu. Tego chyba dziś potrzebuję – wyłączenia myślenia i relaksu.

Otwieram pusty dom, rodzice jak zwykle w poniedziałki są na kursie tańca. Ściągam converse’y i udaję się do kuchni. W zamrażarce znajduję lody waniliowe – moje ulubione – biorę łyżkę i idę do pokoju. Lody stawiam na szafce obok łóżka. Sięgam po piżamę i idę pod prysznic. Strumień gorącej wody i mydło waniliowe obmywają moje ciało, relaksuję się – tak, to tego potrzebowałam. Wychodzę spod prysznica, wkładam ulubioną piżamę i wskakuję pod kołdrę. Biorę pilot, włączam ulubiony serial, sięgam po lody i zajadam. Po jakimś czasie słyszę dzwonek telefonu, zerkam na ekran i widzę numer zastrzeżony. Nie odbieram, nikt nie będzie mi przeszkadzał jakimiś ofertami. Mimo wszystko ten numer jeszcze kilkakrotnie dzwoni – nie wytrzymuję i odbieram.

– Vanessa Young, słucham?

– Kochanie, to ja, Josh. Posłuchaj mnie, robota nie wypaliła, mam wielkie kłopoty, przez to się nie odzywałem. Znajomi pomogli mi uciec z pewnego miejsca. Na razie nie mogę wrócić do mieszkania, póki tamci mnie szukają. Musisz uważać na siebie, nawet nie wiesz, do czego są zdolni. Jesteś dla mnie wszystkim. Błagam, uważaj na siebie. Nie szukajcie mnie, odezwę się.

I tyle, później słyszę tylko sygnał przerwanego połączenia. Zamieram z telefonem w ręce. Co to ma znaczyć? Czy to jakiś żart? W co wpakował się Josh?