Anne McAllister
Kate Hewitt

Podróż marzeń

Tłumaczenie:
Kamil Maksymiuk, Jan Kabat, Małgorzata Fabianowska

Anne McAllister

Rajski zakątek

Tłumaczenie: Kamil Maksymiuk

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Yannis?

Głos dobiegał z daleka, jakby z drugiego końca świata. A może z drugiego końca… telefonu? Rzeczywiście, trzymał go do góry nogami. Przeturlał się na plecy i poprawił komórkę.

– Yannis, słyszysz mnie? – ktoś znowu zapytał.

O tak, teraz lepiej. Głośniej. Nadal nie otwierał oczu. Nie miał na to siły.

– Tak, słyszę – odparł zaspanym, zachrypniętym głosem.

Choć spał pewnie kilka godzin, miał wrażenie, że zasnął pięć sekund temu i nagle wyrwał się ze snu.

– Ojej, czyżbym cię obudziła? Tego się właśnie obawiałam…

Teraz już rozpoznawał głos w słuchawce. Maggie. To od niej trzy lata temu kupił ten stary dom położony przy plaży. Teraz była jego sąsiadką, a raczej lokatorką – zajmowała małe mieszkanie nad garażem stojącym obok domu. Wiedział, że Maggie nienawidzi o cokolwiek go prosić. Choć była już w podeszłym wieku, wciąż pozostawała energiczną, niezależną kobietą. Skoro do niego dzwoniła, na dodatek o takiej godzinie – domyślał się, że jest jeszcze wcześnie – musiała to być jakaś bardzo ważna sprawa.

– Co się dzieje, Maggie? – wychrypiał.

Z reguły jetlag nie dawał mu się tak mocno we znaki. Spędził jednak ponad trzydzieści godzin w samolocie, wracając z Malezji do domu. Czuł się rozbity i połamany, jakby przejechał po nim czołg. Powoli, z wielkim wysiłkiem, rozkleił powieki. Było już widno, ale, dzięki Bogu, jeszcze niezbyt jasno. Gdyby zaatakowało go słońce, jego głowa by chyba wybuchła. Przez uchylone żaluzje dostrzegł za oknem poranną mgłę. Mgłę, która będzie spowijała kalifornijskie wybrzeże tak długo, aż unicestwią ją promienie słońca i upał. Zerknął na zegarek. Nie było jeszcze siódmej.

– Nic się nie stało. To znaczy, z mieszkaniem wszystko w porządku. Nie było huraganu, dach jest na miejscu – odparła Maggie żartobliwie, ale w jej głosie pobrzmiewało zdenerwowanie. – Mam do ciebie prośbę.

– Wal śmiało. Dla ciebie wszystko.

Gdy trzy lata temu oświadczył, że jest zainteresowany kupnem tego domu, agentka nieruchomości zdradziła nerwowym tonem: „Właścicielka chce… nadal tu mieszkać. Nad garażem. To jest jej warunek sprzedaży”. Yannis był zaskoczony, lecz po namyśle doszedł do wniosku, że tak może będzie lepiej. Osiemdziesięciopięcioletnia lokatorka zapewne jest mniej hałaśliwa i kłopotliwa niż większość osób, które przyciąga kalifornijska wysepka Balboa słynąca z pięknych plaż i atmosfery luzu. Agentka nieruchomości poradziła mu, by wynajął starszej pani mieszkanie nad garażem na okres sześciu miesięcy, a potem się jej pozbył.

Yannis nigdy by tego nie zrobił. Przecież Maggie Newell była nie tylko właścicielką domu, ale też starszą osobą oraz, co nie bez znaczenia, kobietą. Zaproponował jej, żeby nadal mieszkała w domu, a on wprowadzi się do mieszkanka nad garażem. Po prostu podobała mu się ta nieruchomość i jej położenie. Nie robiło mu różnicy, w którym z mieszkań się ulokuje. Maggie się nie zgodziła. Powiedziała, że wspinanie się po schodach będzie dla niej na starte lata dobrym ćwiczeniem. Zamieszkał więc w domu, a ona nad garażem. Taki układ im obojgu bardzo odpowiadał. Yannis dość często podróżował w interesach, importując i eksportując najwyższej jakości drewno dla producentów mebli robionych na zamówienie, a Maggie nigdy się stąd nie ruszała, dzięki czemu mogła pilnować wszystkiego podczas jego nieobecności. Yannis zawsze przywoził jej z podróży drobne prezenciki, dzięki czemu powiększała swoją kolekcję kartek pocztowych i kuchennych ściereczek. Odwdzięczała mu się pieczeniem ciast i ciasteczek oraz od czasu do czasu zanosiła mu coś ciepłego do zjedzenia na obiad.

Nie wyobrażał sobie życia bez Maggie. Była nie tylko idealną sąsiadką i lokatorką, ale jej obecność oznaczała również, że nie miał zbyt dużo miejsca dla gości, czyli członków swojej rodziny. Rodzina Savasów przede wszystkim składała się z niezliczonej liczby kuzynów i kuzynek. Yannis lubił swoją rodzinę… zwłaszcza na odległość. Cieszył się, że Savasowie są rozsiani po całym globie, ale czasami przeklinał braci Wright, że wynaleźli samoloty.

Ciągle uczył się mówić „nie”. Zanim dwa tygodnie temu wyruszył do południowo-wschodniej Azji, zadzwoniła do niego jedna z jego kuzynek, Anastazja. Zapytała, czy w czasie wakacji znajdzie się u niego miejsce „dla nas wszystkich”, co oznaczało mniejszą lub większą grupkę bliższych lub dalszych kuzynów i ich przyjaciół. Powiedział, że w tym roku nie prowadzi „rodzinnego hotelu”. Uśmiechnął się teraz pod nosem, wspominając tamtą rozmowę. Był z siebie dumny.

Powoli podniósł się i wygramolił z łóżka.

– Maggie, czego potrzebujesz? – rzucił do słuchawki. – Jeśli chodzi o kuchenne ściereczki, nie masz się o co martwić. Przywiozłem ci pół tuzina.

– O, na Boga! – zaśmiała się. – Rozpieszczasz mnie, kochany.

– Jesteś tego warta. No więc czego potrzebujesz?

Maggie westchnęła ciężko.

– Potknęłam się dziś rano o… przeklęty dywan. A może o własne nogi? Tak czy owak, padłam na ziemię jak ścięte drzewo. Trochę bolało. I dalej boli. Podwiózłbyś mnie do szpitala?

– Szpitala? – zdumiał się Yannis. – Jest aż tak źle?

– Nie, wszystko w porządku. Mam tylko mały problem z biodrem. Chyba powinnam zrobić sobie prześwietlenie.

– Zaraz u ciebie będę!

Wskoczył w dżinsy i zarzucił na siebie starą bluzę z logo uniwersytetu Yale. Niecałą minutę później już pukał do drzwi Maggie. Kazała mu wejść do środka. Siedziała na sofie z niezadowoloną miną. Była ubrana do wyjścia. Białe włosy upięła w prosty kok.

– Wybacz, kochany. Nie lubię cię kłopotać.

– Żaden problem. – Uklęknął przy niej. – Jesteś w stanie chodzić?

– Tak.

– Ale może nie powinnaś?

– Przecież nie będziesz mnie nosił na rękach! – odparła obruszona. Bardzo dbała o swój wizerunek niezależnej, w pełni sprawnej starszej pani. Jak kiedyś przyznała, najbardziej w życiu bała się niedołęstwa.

– Dlaczego nie? Ważysz tyle co piórko.

– Ani mi się śni!

Podniosła się i zrobiła kilka kroków, lecz nagle jęknęła i straciła równowagę. Runęłaby na ziemię, gdyby Yannis jej nie złapał.

Już bez pytania wziął ją na ręce i zaniósł na dół do garażu, gdzie stało jego porsche i jej ford.

– Lepiej weźmy mój wóz – zasugerowała Maggie.

– Dlaczego?

– W twoim nie ma miejsca na fotelik dziecięcy.

Rozdziawił usta, zamarł w pół kroku i prawie ją upuścił.

– Na co?

– Fotelik. Dla dziecka. Dla Harry'ego.

– Harry'ego?

– Synka Misty – wyjaśniła.

Misty była wnuczką drugiego męża Maggie. Miała długie blond włosy, duże, błękitne oczy i, co najgorsze, zupełnie pstro w głowie. Jedna z tych pięknych, opalonych młodych dziewczyn, które całe dnie spędzają na plaży, chodzą z surferami i traktują życie jak zabawę. Misty miała już chyba dwadzieścia lat, ale w sferze emocjonalnej przypominała raczej ośmiolatkę. Yannis był oburzony, gdy dowiedział się, że Misty zostanie matką. „Dziecko urodzi dziecko” – westchnął wtedy, nie wierząc w optymistyczne prognozy Maggie, że Misty dzięki temu może spoważnieje i wydorośleje.

– Henry tu jest? – zdumiał się teraz.

– Tak. Śpi w pokoju. Możesz go obudzić. Nie będzie marudził. To znaczy, nie za bardzo – dodała z lekkim rozbawieniem.

Jemu nie było do śmiechu. Spojrzał tęsknie na swoje ukochane porsche, po czym ostrożnie wsadził Maggie na fotel pasażera w jej fordzie.

– Gdzie jest Misty? A może nie powinienem pytać?

– Pojechała porozmawiać z Devinem.

Devin, ojciec dziecka. Yannis zapamiętał to nietypowe imię, choć nigdy nie widział tego faceta na oczy. Wiedział tylko, że służy w wojsku. Spojrzał na Maggie. Jej twarz pokrywała niepokojąca bladość.

– Nie zemdlejesz – powiedział. To nie było pytanie, tylko coś pomiędzy rozkazem a prośbą.

– Nie zemdleję – zapewniła go. – Wracaj po Harry'ego. Kluczyki do mojego samochodu leżą w miseczce z kogucikiem na kuchennej półce.

Yannis wbiegł po schodach, wziął klucze, a potem wkroczył do pokoju, w którym podobno znajdowało się dziecko. Dostrzegł kołyskę. Przynajmniej Misty przekazała Maggie dziecko w kołysce, a nie porzuciła je niczym niechcianą zabawkę. Może dziewczyna zaczyna dorastać? – pomyślał, życząc jej tego. Podszedł bliżej. Chłopczyk leżał na plecach, machał ciemną główką i rozglądał się na boki. Yannis nie miał pojęcia, w jakim wieku jest ta istota. Pewnie nie ma jeszcze roku, zdecydował po chwili. Pamiętał, że na początku ubiegłego lata Misty chodziła jeszcze z brzuchem, narzekając na ciążę. Harry urodził się zapewne w środku wakacji.

– Jak się masz, Harry? – rzucił do dziecka nienaturalnie pogodnym tonem.

Chłopiec niczym zahipnotyzowany zaczął wpatrywać się w Yannisa, zupełnie obcego człowieka. Dla niego to spotkanie było zapewne takim samym zaskoczeniem jak dla Yannisa. Po chwili twarz chłopca zmarszczyła się jak rodzynka.

O nie! Tylko nie to! – zawył w duchu Yannis.

– Nawet się nie waż – oświadczył surowym tonem, chwytając chłopca, zanim zdążył zakwilić. Harry spojrzał na niego zdumiony. Jego błękitne oczy były wybałuszone, ale na szczęście nie lśniły łzami. – Chodź, idziemy do babci.

Chłopiec nie odezwał się, gdy Yannis niósł go po schodach. Dopiero na widok Maggie zaczął wydawać radosne odgłosy. Wyciągnął do niej rączki.

– Och, nie mogę cię wziąć, kochanie. – Zerknęła na Yannisa. – Tak szybko go przewinąłeś?

– Co?!

– Dopiero co wstał. Zaraz będzie miał mokro.

Yannis zacisnął zęby.

– Musimy zawieźć cię do szpitala.

– Mogę zaczekać.

Zgromił ją spojrzeniem. Maggie siedziała z dłońmi splecionymi na kolanach. Dostrzegał na jej ustach delikatny uśmieszek.

– Dobrze się bawisz, prawda? – zapytał oskarżycielskim tonem.

– Ja? – odparła niewinnie. – Przecież boli mnie biodro.

– Wiem. Ale i tak jest ci wesoło.

Teraz już jawnie się uśmiechnęła. W jej policzkach pojawiły się dołeczki.

– Daj mi Harry'ego. Skoro nie umiesz go przewinąć…

Yannis zjeżył się.

– Sugerujesz, że nie jestem w stanie zmienić pieluchy?

– Broń Boże. Wiem, że jesteś w stanie zrobić wszystko, kochany.

Tak, to była prawidłowa odpowiedź, ale czuł, że Maggie nie do końca w to wierzy. Naprawdę uważała, że nie umie przewinąć niemowlęcia?

– Chodź, Harry. Daj nam minutę – rzucił do Maggie i wrócił do mieszkania.

To nie była dla niego pierwszyzna. Robił to już tysiąc razy! No, może ciut mniej, ale kiedy pochodzi się z tak dużej rodziny jak on – i jest się prawie najstarszym z rodzeństwa – od opieki nad dziećmi się nie ucieknie.

Błyskawicznie poradził sobie z mokrą pieluchą Harry'ego i założył mu nową, suchą. Podobno przewijanie dziecka jest jak jazda na rowerze: nigdy się tego nie zapomina. Musiał przyznać, że chłopiec ładnie współpracował. Tylko dwa razy przewrócił się na brzuch i chciał zrejterować. Yannis miał jednak dobry refleks.

– No, załatwione. Idziemy. Musimy w końcu zawieźć twoją babcię do szpitala.

Napisał krótką wiadomość dla Misty, informując ją, gdzie będą, i zapraszając po odbiór Harry'ego. Położył karteczkę na stole i zszedł do garażu.

– Zuch chłopak! – pochwaliła go Maggie.

Posadził chłopca w foteliku i przypiął go pasami. Najbliższy szpital znajdował się kilka kilometrów stąd. Yannis nigdy tam nie był, ale Maggie znała dobrze to miejsce.

– Tam zmarł Walter – wyszeptała.

– Ty nie umrzesz – odparł z przekonaniem.

Maggie zaśmiała się.

– Nie, dzisiaj jeszcze chyba nie.

– Ani dzisiaj, ani nigdy, Maggie.

Nie dodał już nic, tylko skupił się na tym, aby jak najprędzej dostać się do szpitala. Gdy dotarli na miejsce, wtargnął na salę ostrego dyżuru, aby wziąć wózek inwalidzki dla Maggie. Zjawiły się salowa i pielęgniarka. Wyszły z nim na parking i przeniosły Maggie na wózek.

– Proszę wypełnić formularze, kiedy już pan zaparkuje – rzuciła pielęgniarka przez ramię.

– Ale ja…

Nie jestem sam – dokończył w myślach, ponieważ pielęgniarka już zniknęła w budynku. Miał przecież ze sobą Harry'ego, który podskakiwał w swoim foteliku na tylnym siedzeniu, wydając z siebie nieartykułowane odgłosy. Na jego buzi pojawił się uśmiech, gdy Yannis pochylił się nad nim. Mimowolnie też uniósł kąciki ust.

– Znajdziemy miejsce do parkowania, a potem pójdziemy do babci, dobrze, kolego?

Zaparkował wóz, wyjął Harry'ego i wszedł do szpitala. Rozejrzał się dookoła. Nigdzie nie mógł znaleźć Maggie.

– Zabrali ją na prześwietlenie – powiedziała recepcjonistka, uśmiechając się do Harry'ego. – Och, jaki śliczniutki! W jakim jest wieku?

– Nie wiem.

Kobieta uniosła brwi.

– To nie moje dziecko – dodał.

– Och, szkoda – odparła. Yannis nie podzielał jej zdania, ale nie zamierzał wchodzić w dyskusję. – Starsza pani sama wypełniła wszystkie formularze. Teraz robią jej prześwietlenie. To trochę potrwa. Może pan zaczekać tutaj. – Wskazała zatłoczoną poczekalnię, która nie wyglądała zbyt zachęcająco.

– Chyba się przejdziemy – zdecydował Yannis. Podał recepcjonistce numer swojego telefonu. – Proszę do mnie zadzwonić, kiedy wróci pani Newell.

Usiadł na ławce na skwerze za szpitalem. Mały pełzał po trawie, podczas gdy on siedział z komórką przytkniętą do ucha. Przez ostatnie dwa tygodnie nie było go w kraju, więc uzbierało się sporo zaległości w interesach. W trakcie piątej rozmowy na drugiej linii zadzwoniła do niego recepcjonistka.

– Pani Newell wróciła z prześwietlenia.

Wziął na ręce Harry'ego i popędził do budynku. Recepcjonistka skierowała go do sali numer trzy. Wszedł do środka. Maggie leżała na noszach na kółkach. Otaczała ją bucząca i tykająca maszyneria.

– Niedługo wrócę. Zapytam, co da się zrobić – powiedziała pielęgniarka i wyszła z pokoju.

– Dziękuję – odparła Maggie.

Yannis omiótł ją zatroskanym wzrokiem. Nie wyglądała jak energiczna, pogodna starsza pani, którą znał. Tonęła w obszernym szpitalnym fartuchu. Jej twarz była pobladła i pomarszczona.

– Boli? – zapytał.

– Troszeczkę.

– Zajmą się tym – pocieszył ją. – Zaraz będziesz znowu na chodzie. Pobiegniesz w tym maratonie, o którym ciągle wspominasz.

– No nie wiem – odparła przytłumionym tonem. Yannis dostrzegł w niej pesymizm i rezygnację, cechy tak bardzo do niej niepodobne i niepasujące. – Jest złamane.

– Co?

– Moje biodro. Organizują mi operację.

– Operację? – powtórzył oszołomiony.

Skinęła głową.

– Tak. Na jutro rano.

Zanim przetrawił jej słowa, wróciła pielęgniarka.

– Wszystko załatwione. Na oddziale chirurgicznym mamy wolny pokój. Teraz tam się przeniesiemy. Rozmawiałam z asystentką doktora Singha, który przeprowadzi operację jutro o dziewiątej rano.

Pielęgniarka zaczęła odłączać Maggie od skomplikowanej, groźnie wyglądającej aparatury, zostawiając jedynie kroplówkę wczepioną w jej szczupłe ramię, następnie wychyliła się na korytarz i zawołała salowego.

– Przykro mi – zwróciła się do Yannisa – ale obawiam się, że nie może pan z nami pójść. Od czasu epidemii grypy, którą mieliśmy w zimie, szpitalne przepisy nie pozwalają dzieciom poniżej czternastego roku życia przebywać na żadnym z oddziałów.

– To nie moje dziecko – sprostował.

– Ale to pan trzyma je na rękach.

Zatkało go.

– Jeśli może pan zostawić dziecko pod opieką kogoś innego…

– Nie, nie mogę.

Pielęgniarka uśmiechnęła się do niego uprzejmie.

– Proszę zrozumieć, że takie mamy przepisy. Niech pan pójdzie do domu i zadzwoni za godzinę, gdy pani Newell już się u nas zadomowi. A może ona do pana przedzwoni? Proszę się nie martwić. Będzie pod naszym czujnym okiem.

– Wiem, ale..

Urwał, ponieważ nie wiedział, co powiedzieć. Pielęgniarkę wzywały inne obowiązki. Wyszła. Po chwili wszedł salowy. Yannis patrzył, jak mężczyzna pakuje ubrania Maggie do worka, który położył na półce pod wózkiem.

– Maggie! – odezwał się Yannis bezradnie, wiedząc, że za chwilę zostanie tu sam, z obcym dzieckiem na rękach.

– Wiem, wiem – westchnęła ponuro. – I co my teraz zrobimy?

– My? Chyba raczej: ja.

Na jej twarzy odmalowało się poczucie winy.

– Wybacz. Powinnam była przewidzieć, że…

– To nie twoja wina – przerwał jej. – Nie martw się. Wszystko będzie w porządku.

Był w stanie dać sobie radę z Harrym przez kilka godzin.

– Wytrzymasz do wieczora? – zapytała Maggie.

– Do wieczora?!

A więc Misty miała wrócić dopiero pod koniec dnia? – oburzył się. Irytowała go postawa życiowa tej dziewczyny. Oczekiwała, że cały świat – czytaj: Maggie – będzie wyręczał ją w macierzyńskich obowiązkach? No, dobrze, nie mogła przewidzieć, że akurat dzisiaj Maggie przewróci się i złamie biodro. Yannis również uważał, że Maggie jest niezniszczalna. Ale Misty musi wreszcie zrozumieć, że wszystko się zmieniło i nie może dalej żyć jak beztroska nastolatka.

– Proszę poczekać! – zawołał do pchającego nosze sanitariusza, który przystanął niechętnie tuż przed windą. – Maggie, na wszelki wypadek daj mi numer Misty.

– Znajdziesz go w miseczce z kogucikiem na szafce w kuchni.

Salowy wepchnął nosze do windy i wcisnął guzik. Yannis wyciągnął rękę i mocno ścisnął ramię Maggie, aby dodać jej otuchy.

– O nic się nie martw. Wszystko będzie dobrze. Prawda, Harry? – Pociągnął chłopca za dyndającą nóżkę. Harry zachichotał. – Kiedy dokładnie Misty wraca?

– W połowie miesiąca.

Chyba się przesłyszał.

– Możesz powtórzyć?

– Piętnastego marca.

Yannis rozdziawił usta.

– Co?!

Drzwi windy zaczęły się zamykać. Wetknął w nie stopę.

– To dopiero za dwa tygodnie!

Maggie przytaknęła.

– Wiem. Misty ma nadzieję, że do tego czasu zdoła dogadać się z ojcem Harry'ego i weźmie z nim ślub, gdy wyjdzie z wojska. Chyba po cichu liczy na to, że może nawet pobiorą się tam, na miejscu.

– Czyli gdzie?

– W Niemczech.

Znowu poczuł się tak, jakby ktoś go rąbnął w głowę ciężkim, bardzo ciężkim przedmiotem.

– W Niemczech?!

– Ciszej, proszę! – upomniał go sanitariusz.

– Powiedz, że żartujesz – wycedził przez zęby Yannis.

– Nie żartuję. Najpierw pojechała do Londynu, a potem do Niemiec. Devin ma dwa tygodnie… wolnego? Nie wiem, jak to się mówi w wojsku.

– Nie chciał przylecieć do Stanów, żeby zobaczyć się z synem?

– On chyba nie wie o Harrym…

– Do diabła! Co za ludzie! – wybuchnął Yannis.

– Proszę pana! – warknął salowy z nieprzyjazną miną.

– Przykro mi, kochany – przeprosiła Maggie. – Gdybym wiedziała…

Yannis wziął głęboki wdech.

– Dobra, nic nie szkodzi – skłamał. Wiedział, że cała ta parszywa sytuacja to nie wina Maggie. – Zadzwonię do niej. Każę jej wracać.

– Niepotrzebnie. Wszystko jest już załatwione.

Dzięki Bogu, pomyślał. Uśmiechnął się z ulgą.

– Czyli Misty lada dzień wróci?

– Nie. Ale nie będziesz sam. Cat ci pomoże.

Cat?!

Miał wrażenie, że jest uwięziony w jakimś koszmarze. Uszczypnął się w rękę, ale się nie obudził.

– Cat ucieszy się ze spotkania z tobą – zapewniła go Maggie.

Drzwi windy zatrzasnęły się z głuchym trzaskiem.

Cat się ucieszy? Już to widzę! – pomyślał, nadal oszołomiony wszystkimi tymi szokującymi informacjami. Runął na krzesło z Harrym na rękach.

Cat. Catriona MacLean. Najseksowniejsza kobieta, jaką kiedykolwiek spotkał. Prawdziwa – i jedyna – wnuczka Maggie, w przeciwieństwie do Misty, wnuczki przyszywanej. Cat, kobieta, która na pewno dobrze go nie wspominała…

A być może nawet go nienawidziła.

Samolotem byłoby szybciej i prościej, pomyślała, pocierając zmęczone oczy i jedną ręką masując obolały kark. Z San Francisco do hrabstwa Orange leci się godzinę, włączając w to wszystkie formalności załatwiane na lotnisku. Wiedziała jednak, że będzie potrzebowała swojego samochodu, gdy dotrze na wyspę Balboa. W południowej Kalifornii trudno jest poruszać się po mieście wyłącznie środkami komunikacji miejskiej. Poza tym babcia powiedziała, że operacja odbędzie się dopiero jutro rano. Cat spokojnie więc wyjechała dopiero po pracy, prowadząc auto bez nerwów i bez pośpiechu. Przecież to nie była sprawa życia i śmierci. Babcia nie umierała. Po prostu upadła i złamała biodro. To się przydarza wielu ludziom. Nigdy nie słyszała, żeby złamane biodro kogoś zabiło!

Z drugiej strony, Maggie Newell jest już, technicznie rzecz biorąc, staruszką – podpowiedział jej jakiś głos z tyłu głowy.

– Wcale nie! Babcia jest młodziutką osiemdziesięciopięciolatką! – powiedziała Cat na głos, uderzając pięścią w kierownicę.

Co dokładnie oznaczało określenie „młodziutka osiemdziesięciopięciolatka”? Nie do końca wiedziała. Wiedziała tylko, że nie chce stracić babci. Ani teraz, ani nigdy! Zazwyczaj nawet nie myślała o takich rzeczach. Babcia wydawała się zawsze taka sama, jakby w ogóle się nie zmieniała, nie starzała. Margaret Newell zawsze była silną, zdrową, energiczną kobietą. Musiała taka być, aby dawać sobie radę z humorzastą, zbuntowaną, osieroconą siedmiolatką.

– Wyliże się – powiedziała Cat na głos. – Wyjdzie z tego.

Mimo to nie umiała zagłuszyć w sobie niepokoju. Przecież nikt nie potrafi oszukać czasu. Organizm babci na pewno jednak się starzał. Pewnego dnia, może wcale nie za sto lat, jej życie dobiegnie kresu… Nie, nie chciała teraz o tym myśleć! Nie wyobrażała sobie życia bez babci.

Jej uwagę od czarnych myśli odwróciły dziwne odgłosy wydawane przez silnik jej piętnastoletniego wozu. Silnik, a może zdarte opony? Zazwyczaj samochód nie był jej podstawowym środkiem transportu. W San Francisco nie ma potrzeby za każdym razem siadać za kółkiem. Cat najczęściej podróżowała autobusami albo podwoził ją Adam, jej narzeczony. Oczywiście zamierzała kupić nowe opony przed wizytą, jaką zamierzała złożyć babci na Wielkanoc. Ale do świąt pozostał jeszcze miesiąc. Poza tym liczyła na to, że Adam z nią przyjedzie. Po co miałaby więc kupować nowe opony? Tak naprawdę wiedziała jednak, że powinna była je wymienić w ubiegłym tygodniu. Powinna być przygotowana. Kiedy ktoś z twoich bliskich ma osiemdziesiąt lat, trzeba być przygotowanym na wszystko. „Wszystko”, czyli między innymi nagłą śmierć.

Do diabła! – zaklęła w duchu i znowu uderzyła pięścią w kierownicę.

– Nie umieraj, babciu! – powiedziała na głos, choć tę prośbę słyszały jedynie jej dwa koty, Huxtable i Bascombe, drzemiące na tylnym siedzeniu. – Wszystko będzie dobrze.

Przypomniała sobie te okropne miesiące tuż po tym, jak zginęli jej rodzice i zamieszkała z babcią i Walterem. Miała wtedy siedem lat. Była zrozpaczona, załamana, ale przede wszystkim wściekła. Nienawidziła całego świata. Babcia okazywała jej współczucie, ale też kazała skupiać się na jasnej stronie życia.

– Jakiej jasnej stronie? – dziwiła się Cat.

– Masz babcię i dziadka, którzy kochają cię bardziej niż wszystko inne na świecie.

Cat nie do końca wierzyła w te słowa. Nawet gdyby były prawdziwe, ta miłość i tak wydawała jej się niewiele warta w porównaniu z tym, co bezpowrotnie utraciła. Dopiero po długim czasie zrozumiała, że babcia też cierpiała. Cat straciła rodziców, a babcia swoją jedyną córkę i zięcia. W dodatku nagle na jej barki spadł obowiązek opieki nad kłótliwym, trudnym dzieckiem. Akurat w momencie, gdy Maggie i Walter szykowali się do spokojnej emerytury.

Cat, mała dziewczynka zamykająca się w kokonie smutku, nawet nie drgnęła, gdy kilka dni po śmierci rodziców babcia objęła ją i powiedziała:

– Chodź, pośpiewamy sobie.

– Co?! – oburzyła się Cat.

Babcia otarła z własnych policzków ślady po łzach i zapytała:

– Lubisz musicale?

Cat nie znała tego gatunku filmowego. Siedziała dalej naburmuszona, podczas gdy babcia zaczęła śpiewać. Szczerze mówiąc, nie miała zbyt mocnego ani czystego głosu, ale nadrabiała entuzjazmem. Najpierw zaśpiewała piosenkę Zagwiżdż wesołą melodię, a potem Zrób radosną minę. Cat nie mogła powstrzymać się od chichotu. Babcia przytuliła ją mocno. W Cat coś nagle pękło. W objęciach babci zaczęła na zmianę szlochać i śmiać się; babcia jej zresztą wtórowała. Cat wreszcie poczuła się bezpieczna, pocieszona. Wspominając tamte chwile, teraz też miała ochotę mocno uściskać Maggie.

– Wszystko będzie dobrze – powiedziała podczas rozmowy telefonicznej z nią, uważając na to, aby jej głos się nie załamał. – Będziemy znowu śpiewały. A nawet tańczyły. Zobaczysz!

Wyobraziła sobie tańczącą babcię i uśmiechnęła się pod nosem. Łzy, które napłynęły jej do oczu, wyparowały. Czuła się lepiej. Takie sztuczki zawsze działały. Pocieszała się śpiewaniem piosenek ze starych musicali we wszystkich trudnych momentach, których było niemało, zwłaszcza gdy była zbuntowaną nastolatką. I potem, gdy nieszczęśliwie się zakochała… Ale to już zamknięty rozdział. Teraz była z Adamem, bardzo poważnym bankierem, człowiekiem godnym zaufania. Chciał ją poślubić. Ona jego też! Ślub, dzieci, rodzina – tego właśnie pragnęła najmocniej.

Cat i jej dwa koty wreszcie dotarły do miasta Newport, w obrębie którego znajdowała się wyspa Balboa, cel jej podróży. Dochodziła pierwsza w nocy; Cat była zmęczona. Jedyny postój zrobiła na stacji benzynowej w King City. Ziewnęła tak szeroko, aż prawie zwichnęła sobie szczękę.

– Już zaraz będziemy w domu – poinformowała swoich futrzastych współpasażerów.

Nagle poczuła ukłucie w sercu. „W domu”? Odruchowo użyła tego określenia. Dawniej myślała, że dom babci kiedyś stanie się znowu jej domem. Miejscem, w którym wychowa swoje dzieci. Ale to już nieaktualne marzenie. Nie chciała nawet o tym myśleć, ponieważ za każdym razem przypominał jej się Yannis Savas i otwierały się stare rany. Tak jak w tej chwili. Miała ochotę zahamować i zawrócić do San Francisco. Przez dwa lata właśnie to robiła: trzymała się z dala od tego człowieka. Tym razem nie mogła jednak uciec. Wiedziała, że babcia jej potrzebuje.

Włączyła radio i poszukała stacji nadającej heavy metal. Piekielny hałas buchnął z głośników. Bascombe prychnął gniewnie.

– Wybacz, Baz – powiedziała do kota, ale nie ściszyła radia. Potrzebowała w tej chwili takiej muzyki.

Babcia przez telefon powiedziała, że do szpitala zawiózł ją Yannis. Jak zwykle rozpływała się nad nim. Podobno był „taki opiekuńczy, taki dobry”. Nie mogła słuchać tych zachwytów. Miała zamiar dojechać na miejsce i przejąć dowodzenie. Sama chciała opiekować się babcią, bez jego pomocy. Babcia powiedziała, że dopiero co wrócił z Malezji i jest wyczerpany. Tak, Cat wiedziała, że Yannis dużo pracuje. Ale lubi też rozrywki. Na przykład podrywanie kobiet. Uwodzenie ich. Całowanie. Rozkochiwanie ich w sobie… A potem: bach! Koniec. Nie lubi się angażować, więc mówi „żegnaj” i przechodzi do następnej.

Zacisnęła palce na kierownicy.

Och, biedny, zmęczony, przeklęty Yannis! – zawołała w duchu z jadowitą ironią. Jeśli w tej chwili już leży w łóżku, to na pewno nie śpi. I nie jest w nim sam.

Gdy wreszcie dotarła na Balboę, wszędzie było już pusto i cicho. Zazwyczaj trudno było przebić się przez główne ulice wysepki, a teraz już po kilku minutach zatrzymała się pod domem babci. Wszystkie światła w domu Yannisa były wyłączone. Nad garażem, w salonie babci, paliło się światło. Pewnie zapomniała zgasić, gdy jechała do szpitala.

Wysiadła z samochodu, rozkoszując się ciszą mąconą jedynie odgłosem fal uderzających o brzeg. Przeciągnęła się i napełniła płuca wilgotnym, morskim powietrzem, które tak uwielbiała. Otworzyła tylne drzwi i zgarnęła na ręce oba koty. Weszła po schodach, uchyliła drzwi i wrzuciła koty do środka, a następnie wróciła do samochodu po bagaże. Zaniosła je na górę i postawiła w korytarzu. Koty zaczęły ocierać się o jej nogi, mrucząc i miaucząc unisono.

– Dawaj jedzenie, podła kobieto – przetłumaczyła z kociego na ludzki. Wyciągnęła z torby dwie puszki karmy i nałożyła je do dwóch miseczek. Napełniła żwirkiem kuwetę, którą babcia trzymała w domu specjalnie na wypadek ich wizyt. Hux i Baz wylizali miseczki i domagali się dokładki. – Jutro! Idźcie teraz spać.

Ignorowała ich skargi. Padała ze zmęczenia. Jej mózg co chwila się zawieszał, oczy piekły i szczypały. Skoro babci nie ma w domu, nie będzie musiała spać na sofie, tylko w jej łóżku. W łazience rozebrała się do podkoszulka i majtek. Nie miała siły grzebać w walizce w poszukiwaniu koszulki nocnej. Wyszczotkowała zęby i potrząsnęła głową, widząc w lustrze upiornie przekrwione oczy. Ziewnęła szeroko, walcząc z opadającymi powiekami. Otworzyła drzwi do sypialni, pstryknęła światło…

I zamarła.

W łóżku babci był Yannis, a na nim leżało dziecko.

ROZDZIAŁ DRUGI

Podniósł do twarzy rękę. Ostre światło wdarło się pod jego powieki. Mrużąc oczy, próbował się zorientować, gdzie, do diabła, się znajduje i co się dzieje. Prawie w tym samym momencie do jego zamglonego umysłu dotarły dwa fakty: na jego klatce piersiowej spało dziecko, a w progu pokoju stała Catriona MacLean.

– Wyłącz to przeklęte światło – warknął, chociaż widok, który miał przed oczami, był rozkoszą dla oczu. Cat nie miała na sobie spodni, jedynie cienki podkoszulek. Przesunął wzrokiem po jej długich nogach.

Harry poruszył się niespokojnie.

– Zgaś to światło, kobieto – powtórzył. – Chyba że chcesz, żeby dzieciak się obudził i zaczął znowu ryczeć.

Po trzech godzinach nieprzerwanego płaczu, Harry wreszcie zamilkł i zasnął. Yannis miał zszargane nerwy. Chłopiec prawdopodobnie dalej wyłby wniebogłosy, gdyby Yannis nie przypomniał sobie o sztuczce, którą stosował jego brat, Theo. Położył malca na swojej piersi i czekał, czy to zadziała. Zadziałało. Chłopiec po chwili zapadł w sen.

Cat wreszcie zgasiła światło. Yannis widział teraz tylko zarys jej szczuplej, wysokiej sylwetki.

– Co ty tu robisz? – zapytała ostrym tonem.

– Gdzie?

– W łóżku babci.

– Zgadnij – mruknął z irytacją. – Zamknij za sobą drzwi, kiedy będziesz próbowała to rozgryźć w sąsiednim pokoju. Wyjdę stąd, gdy będę miał pewność, że dzieciak się nie obudzi.

Cat prychnęła, odwróciła się i zamknęła za sobą drzwi. Yannis zacisnął zęby. Zamknął oczy, ale pod powiekami nadal widział Cat, jej długie nogi, seksowne ciało. Zaklął w myślach. Nie miał szans, żeby z powrotem zasnąć. Wsunął delikatnie rękę pod brzuszek Harry'ego, aby go podnieść i położyć w pościeli. Harry poruszył się przez sen. Yannis zamarł.

Drzwi znowu lekko się uchyliły.

– No i co? – zapytała Cat.

– Wyjdź! – syknął przez zaciśnięte zęby.

Wstrzymał oddech, czekając, aż chłopiec znowu zaśnie. Następnie położył go pod kołdrą, pogłaskał po główce i powoli zaczął wstawać. Raptem coś wskoczyło na łóżko.

– Co do dia…

Coś otarło się o jego ramię. Wyciągnął rękę i dotknął miękkiego futra. Kot. Jej kot. Znowu przeklął w myślach. Złapał intruza, przeszedł na palcach do drzwi i zamknął je za sobą bezgłośnie.

Catriona MacLean na jego widok pospiesznie włożyła workowate szorty. Szkoda. Chciałby jeszcze popatrzeć trochę na jej długie, szczupłe nogi. Dobrze je pamiętał. Zbyt dobrze, do diabła! Dostrzegł, że pod bluzką nie ma stanika; oczami wyobraźni ujrzał jej jędrne, kształtne piersi. Gdy wreszcie jego spojrzenie padło na jej twarz, zauważyła, że Cat gromi go wzrokiem. Wypuścił kota i zapytał:

– Twój?

Cat wzięła kota w ramiona i przytuliła go mocno, wtulając twarz w puszyste futerko. Yannis przeklął zwierzaka, który zasłaniał jej biust. Tak samo jak ona, nie potrafił ukryć irytacji.

– Mój – odparła ozięble. – Co ty tu robisz? Ty i twoje… dziecko?

– Nie moje.

Po jej twarzy przemknęły emocje, których nie umiał zidentyfikować.

– W takim razie dlaczego je tu przywiozłeś?

– Bo tu mieszka. Ma tu łóżeczko.

– Swoje łóżeczko? – powtórzyła zdezorientowana.

– Kołyskę. Nie zauważyłaś?

– Nie. Zobaczyłam ciebie z…

– Harrym.

Jej oczy wypełniło zdumienie.

– To dziecko ma na imię Harry?

Skinął głową. Cat mocniej przytuliła kota, zasłaniając się nim jak rycerz tarczą, ale oczywiście koty nigdy nie pozwalają, żeby człowiek w jakimkolwiek celu je wykorzystywał. Wywinął się więc z jej ramion i odszedł powolnym krokiem z obrażoną miną. Takie właśnie są koty. Dlatego Yannis wolał psy.

– To dziecko Misty? – zapytała z wahaniem i niedowierzaniem.

– Zgadza się.

Obserwował, jak Catriona MacLean trawi tę informację. Na jej twarzy odmalowało się zmęczenie i rezygnacja. Zacisnęła usta. Wyglądało na to, że jej zdanie na temat matki dziecka pokrywa się z jego opinią.

Wreszcie w czymś się zgadzamy, pomyślał z gorzką ironią.

– Gdzie jest Misty?

– W Niemczech.

– Co? Żartujesz, prawda?

– Wyglądam, jakbym żartował?

Patrzyła na niego w milczeniu. Wreszcie chyba zrozumiała, że to nie wygłupy. Potrząsnęła głową.

– Och, na miłość boską – westchnęła załamana. Jej twarz była tak blada, że piegi na policzkach, zazwyczaj niewidoczne w takim świetle, można było wręcz policzyć co do jednego. Nieposkromiona Catriona MacLean wyglądała na umordowaną i pokonaną. Pierwszy raz widział ją w takim stanie. Zazwyczaj sprawiała wrażenie osoby silnej, twardej, bojowej. Taką maskę zakładała dla świata. I dla niego.

– Co on tu robi? Z tobą?

– Twoja babcia go niańczyła.

– A Misty pojechała sobie zagranicę?

– Tak, do ojca Harry'ego – wyjaśnił.

Zmarszczyła czoło.

– Dlaczego nie zabrała go ze sobą?

– Maggie powiedziała, że ojciec Harry'ego nie wie o jego istnieniu.

– Czyli pojechała mu powiedzieć.

To nie było pytanie, tylko stwierdzenie. Pokręciła głową.

– Ile jej nie będzie? Dzień, dwa?

– Tak, dwa. Ale tygodnie.

– Słucham?

– Wyjechała na dwa tygodnie.

– Co!?

– Ciszej! – upomniał ją. – Znowu go obudzisz. A uwierz mi, że tego nie chcesz.

Ku jego zdumieniu, niepokorna Cat zacisnęła usta i wpatrywała się w niego bez słowa. On robił to samo. Zastanawiał się, co takiego ta kobieta w sobie ma. Nie była klasyczną pięknością. Nie była też w jego typie. Yannis zazwyczaj wybierał blondynki z długimi, prostymi włosami, niskie, filigranowe, o opływowych, kobiecych kształtach – takie, które idealnie mieszczą się pod ramieniem. Cat z kolei prawie dorównywała mu wzrostem, miała sylwetkę bardziej kanciastą niż kobiecą, na skórze milion piegów, przerwę pomiędzy przednimi zębami i zielone oczy, które ciskały gromy, a nie zapraszały do sypialni. Nie, w ogóle nie była w jego typie!

A mimo to zapragnął jej od pierwszego wejrzenia.

I nadal jej chciał. Do diabła, nic się nie zmieniło. Bez względu na to, co o niej myślał, jego ciało gwałtownie na nią reagowało.

Nie potrzebował i nienawidził wszelkich komplikacji. Całe życie ich unikał. Może dlatego tak wiele kobiet mu wytykało, że ma fobię na punkcie związków. Niektóre chciały dociec, jakaż to trauma z przeszłości tak uszkodziła jego psychikę, że nie potrafił się angażować w głębsze i trwalsze znajomości z płcią przeciwną.

– On nie jest „uszkodzony”, tylko samolubny – wyjaśniła jego siostra Tallie jednej z jego kochanek.

Cóż, trafiła w sedno. Związki wymagają wysiłku. Pochłaniają cenny czas. Nie był zainteresowany takimi układami. Cenił sobie wolność, swobodę, nie chciał być w nic uwikłany, w niczym uwięziony. Z Cat spędził trzy miesiące. Cudowne miesiące. Nigdy z żadną kobietą nie było mu tak dobrze. Ani w łóżku, ani poza nim. Ona jednak oczekiwała od niego więcej, niż chciał jej dać. Maggie powiedziała, że Cat wreszcie znalazła sobie kogoś, kto chciał dać jej to, czego potrzebowała. Yannis zerknął na jej dłoń, aby sprawdzić, czy nosi pierścionek.

Owszem, nosiła. Duży, błyszczący, chyba diamentowy. Zacisnął zęby.

– No, no – mruknął.

– Co?

– Nieważne. Pójdę już sobie.

– Nie! – zaprotestowała. Zdumiał go desperacki ton jej głosu. Najwyraźniej sama siebie zaszokowała, ponieważ od razu zasłoniła usta ręką i wytrzeszczyła oczy. Oboje nasłuchiwali, czy jej okrzyk nie wyrwał Harry'ego ze snu. Na szczęście nie. Cat opuściła powoli rękę i wyszeptała: – Nie, nie możesz odejść.

– Nie mogę?

Wzruszyła ramionami, nieco zmieszana.

– To znaczy… on mnie nie zna.

– Kto?

– Harry.

– Mnie też nie znał jeszcze piętnaście godzin temu.

– Ale teraz już zna – zauważyła.

– I co z tego?

Jej policzki zabarwił rumieniec.

– Przecież nie chcesz, żeby wpadł w dziką rozpacz, kiedy się obudzi i ujrzy przed sobą obcą osobę, prawda?

Jej pierścionek znowu zamigotał w półmroku.

– Chyba ty nie chcesz – odburknął.

Wydęła wargi, uniosła brodę i oświadczyła tonem eksperta:

– Małe dzieci potrzebują stabilizacji. Nie lubią nowości.

– Skąd wiesz?

– Codziennie mam z nimi kontakt. Jestem bibliotekarką. Prowadzę z nimi zajęcia.

– Mam rozumieć, że umiesz uciszać dzieciaki, tak?

– Tak, ale…

– W takim razie dasz sobie radę – rzucił z przekonaniem.

– Nie! Nie jestem typową bibliotekarką. Pracuję w oparciu o specjalne programy. Opowiadam im historyjki, bawimy się kukiełkami…

– Harry na pewno jest miłośnikiem kukiełek.

Skrzyżowała ręce na piersi.

– Nabijasz się ze mnie?

– Wcale nie – odparł, ale lubił, gdy jej oczy rozpalał gniewny błysk. Zawsze to lubił.

– Ależ tak. – Spiorunowała go wzrokiem. – Harry się obudzi, nie rozpozna mnie i się zdenerwuje. To nie wyjdzie mu na dobre.

– Trudno. Jak na razie życie go nie rozpieszcza.

Cat otworzyła usta, ale po chwili je zamknęła. Zapewne myślała o tym, jak wygląda życie tego chłopca, synka niedojrzałej, niefrasobliwej dziewczyny. Swoje rozmyślania zwieńczyła długim westchnieniem.

– Biedny Harry. Babcia popełniła błąd, biorąc go do siebie.

Yannis zmarszczył czoło.

– Uważasz, że tak byłoby lepiej? – zapytał ostrym tonem.

– Możliwe. Misty pierwszy raz w życiu zachowałaby się odpowiedzialnie. Może…

– Nie sądzę.

– Tak, pewnie nie. Ale nie wiem, co teraz zrobić. Nie mogę opiekować się Harrym przez dwa tygodnie! A babcia nie jest w stanie się nim zająć.

– Numer telefonu Misty znajdziesz na karteczce w kuchni – poinformował ją Yannis. – Może będziesz miała więcej szczęścia, próbując się do niej dodzwonić.

– Wątpię. Jest w Niemczech, tak? – Potrząsnęła głową. – Naprawdę nie pojmuję, dlaczego babcia się na to zgodziła. Nie pisnęła mi o tym ani słówkiem, kiedy rozmawiałyśmy przez telefon! – poskarżyła się.

– A ja dowiedziałem się o dzieciaku dopiero w momencie, gdy pakowałem Maggie do samochodu, żeby zawieźć ją do szpitala.

– Zastawiła na nas pułapkę?

– Na to wygląda.

Zapadło długie milczenie, które przerwało dopiero bezradne pytanie Cat:

– To co teraz zrobimy?

Yannis zrobił zdziwioną minę.

– My?

– Ach, zapomniałam. Jesteś skończonym egoistą – warknęła.

– Przecież cały dzień zajmowałem się Harrym!

– Ale teraz chcesz sobie pójść.

– A ty chcesz, żebym spędził z tobą noc? – zapytał z uniesioną brwią.

– Nie chcę – odpowiedziała natychmiast, rumieniąc się lekko. – Próbuję tylko znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji.

– Cóż, ja już odwaliłem swoją robotę. Maggie powiedziała, że wszystkim się sama zajmiesz.

– Mnie powiedziała co innego!

– Co?

– Że… powinnam ci pomóc.

– Mamy ze sobą współpracować? To niemożliwe. Poza tym jesteś jej wnuczką.

– A ty jej sąsiadem i przyjacielem!

– A ty ciotką Harry'ego – przebił ją. – Albo kuzynką. W każdym razie: rodziną.

– Wcale nie! Misty to wnuczka Waltera, co oznacza, że nie jestem z nią spokrewniona.

– Ja również nie – burknął.

Zapadła cisza, w której słychać było szum morza za oknem. Cat zastanawiała się nad czymś intensywnie, aż wreszcie westchnęła:

– Dobrze. Idź sobie. Jesteś wolnym człowiekiem. Nie można od ciebie oczekiwać nawet najmniejszego poświęcenia.

Ruszyła w stronę sypialni, gdzie spał Harry, lecz Yannis zabarykadował jej drogę swoim potężnym ciałem.

– Jeśli naprawdę mnie potrzebujesz, zostanę.

Zaskoczyły go własne słowa, jakby ktoś wepchnął mu je do ust. Cat zatrzymała się krok od niego. Z tej odległości widział każdy pieg na jej twarzy, czuł znajomy zapach jej włosów.

– Nie, dziękuję, nie potrzebuję ciebie – rzekła z emfazą.

– Ty nie, ale Harry może tak?

Przeczesała dłonią włosy. Pierścionek zamigotał.

– Może tak – mruknęła. – Jeśli wcześniej ciągle płakał przy tobie, to co będzie, jak zobaczy mnie, zupełnie obcą osobę? Ale nieważne. Masz rację. Opieka nad nim to teraz mój obowiązek, a nie twój. – Spojrzała wymownie na drzwi wyjściowe. – Jest już późno. Przyjechałam tu z San Francisco własnym samochodem. Chciałabym położyć się spać.

Yannis też chciał pójść do łóżka. Z nią. Do diabła! Co w niego wstąpiło? Cóż, sprawa była całkiem prosta. Był przecież tylko zdrowym, dorosłym mężczyzną, który miał ciągle słabość do tej kobiety. Odpędził od siebie tę niewygodną myśl. Przecież Catriona MacLean to nie tylko seksowne ciało. To kobieta, która chce od życia czegoś zupełnie innego niż on.

– Dobranoc – mruknęła mało uprzejmym tonem. Wyminęła go i położyła dłoń na klamce. – Zgaś światło, kiedy będziesz wychodził.

Ani drgnął.

– Często masz bliski kontakt z tak małymi dziećmi?

– Rzadko. Prawie nigdy. Nie prowadzę zajęć z niemowlakami.

– To jak dasz sobie z nim radę?

Wzruszyła ramionami.

– Bez obaw. Nie zginę.

– Martwię się o niego, a nie o ciebie.

– Nic mu się nie stanie – odparła z przekonaniem. – Kiedy byłam nastolatką, raz czy dwa razy zajmowałam się niemowlakiem. Poza tym na co dzień mam do czynienia z przedszkolakami, a to prawie to samo.

– Nie. Zupełnie co innego.

– Dam. Sobie. Radę.

Wątpił w to. Harry zafundował mu trzygodzinny festiwal złego humoru i płaczu. Yannis przynajmniej już mniej więcej wiedział, jak się z nim obchodzić. Częściej opiekował się małymi dziećmi niż Cat. Co prawda to było dawno temu, ale coś mu tam w głowie zostało. Nie, Cat nie da sobie z nim rady. Harry nie był potulnym cherubinkiem. Wierzgał, kiedy zmieniało mu się pieluchy, i potrafił pełzać z prędkością błyskawicy. Żywe srebro. Istnieje ryzyko, że Cat w porę go nie złapie. Harry spadnie z łóżka…

– Zostanę – oświadczył nagle.

– Nie!

– Och, na miłość boską! Jeszcze dwie minuty temu nie chciałaś, żebym sobie poszedł.

– To była… przesadna reakcja – wymamrotała.

– Nie masz pojęcia, do czego zdolny jest ten maluch.

Przygryzła dolną wargę.

– Nie chcę, żebyś wyświadczał mi przysługę.

– Nie wyświadczam przysługi tobie, tylko jemu – sprostował.

Cat otworzyła usta, jakby miała zamiar z nim dyskutować, ale się rozmyśliła. Wzruszyła ramionami i mruknęła:

– Skoro tak uważasz…

Yannis doszedł do wniosku, że ktoś powinien dokładnie zbadać jego głowę, ponieważ chyba postradał zmysły! Dlaczego się w to pakował? Owszem, chciałby znowu wylądować z Cat w łóżku, ale nie z wyjącym niemowlakiem na piersi. Wiedział jednak, że nie ma szans na upojną noc z Cat. Była zaręczona. Co chwila świeciła mu po oczach tym przeklętym pierścionkiem. Musiał zostać – z powodu Harry'ego.

– Tak uważam – odparł.

– W porządku. – Jej głos był całkowicie obojętny. – Przygotuję dla siebie sofę.

Minęła go, ocierając się o jego ramię, i podeszła do skrzyni przy oknie. Yannis wiedział, że powinien obrócić się na pięcie i pomaszerować prosto do sypialni, ale oczywiście tego nie uczynił. Zrobił to, co zawsze, gdy w pobliżu była Cat MacLean – patrzył na nią. Gdy nachyliła się, grzebiąc w skrzyni, poczuł gwałtowny przypływ pożądania. Odwróć się! – nakazywał sobie w duchu, ale nie mógł oderwać od niej wzroku. Wreszcie wyciągnęła pościel i rzuciła ją na sofę.

– Co? – zapytała

Odwrócił się gwałtownie.

– Nic – odburknął.

Po chwili rozległo się ciche kwilenie. Cat spojrzała na niego zaalarmowana.

– On ciebie… potrzebuje.

– Nie mnie, tylko swojej matki.

– Jest głodny? – zapytała nieco nerwowym tonem.

– Może. Dawałem mu butelkę o ósmej. – W kuchni było mnóstwo mlecznej mieszanki dla dzieci. Misty albo Maggie zrobiła zapasy. Mimo to najpierw zadzwonił do swojej siostry, Tallie, matki czwórki dzieci, aby zapytać, czym powinien karmić Harry'ego i z jaką częstotliwością.

Tak jak się spodziewał, Tallie parsknęła śmiechem.

– Masz dziecko?

– Opiekuję się kimś. Przez chwilę.

Zadała mu tuzin pytań, ale na większość z nich nie znał odpowiedzi. Nie wiedział, w jakim dokładnie wieku jest Harry ani jakie ma nawyki żywieniowe. Tallie dała mu jednak kilka cennych i skutecznych rad. Harry nie płakał przez tamte trzy godziny z powodu głodu. Krzyczał, ponieważ był w obcym miejscu z obcym człowiekiem. Pewnie tęsknił za domem i za matką.

A na to nic nie można było poradzić.

Cat miała ochotę się rozpłakać. Boże, co za koszmar! – pomyślała załamana. Babcia nie tylko złamała biodro, ale będzie miała operację, a potem nie wiadomo jak długo zostanie w szpitalu. Czy w ogóle będzie mogła chodzić o własnych siłach? Nie wiadomo. Ale to nie wszystko. Teraz Cat musiała się martwić nie tylko o babcię, ale też o dziecko Misty, która wyjechała sobie na dwa tygodnie.

Babcia, dziecko, a na dokładkę – Yannis Savas!

Nic się nie zmienił. Był tak samo przystojny i pociągający jak zawsze. Ciągle potrafił – niech go diabli! – przyspieszyć bicie jej serca, wprawić jej ciało w drżenie i zamienić mózg w papkę. Miała ochotę zapakować koty z powrotem do samochodu i z piskiem opon wrócić do San Francisco. Ale nie mogła tego zrobić. Babcia nie miała nikogo innego. A Cat ją kochała. Nie ma co marzyć o ucieczce. Ani o śnie. Powinna zasnąć w momencie, gdy jej głowa zetknęła się z poduszką, ale nic takiego się nie stało. Leżała, przewracając się z boku na bok na małej, twardej sofie, rozmyślając o całej tej sytuacji. Misty pewnie wpadłaby w szał, gdyby się dowiedziała, że Cat będzie sprawowała opiekę nad jej dzieckiem. Misty nigdy nie przynosiła do Maggie swojego synka, kiedy akurat znajdowała się tam Cat. Aż do dzisiejszego dnia Cat nigdy nie widziała na oczy Harry'ego. Teraz też widziała go tylko przez kilka chwil, gdy leżał wtulony w nagi, potężny tors Yannisa… Znowu coś w niej drgnęło. Zacisnęła oczy, aby wyrzucić z pamięci ten obraz, ale to nie było takie łatwe. Dawno temu pragnęła założyć rodzinę z Yannisem. To dlatego widok jego z dzieckiem tak na nią podziałał. Obudziły się w niej tamte marzenia, tamte nadzieje… Jej serce znowu przeszył ostry ból. Po co się tym katować? – pytała w myślach. Przecież to skończona historia. On nie chciał mieć dzieci. Ani z nią, ani żadną inną kobietą. Dlatego się rozstali. Interesowały go tylko przelotne, luźne romanse. To na pewno nadal aktualne.

Śpij już, zamiast myśleć o bzdurach! – upomniała samą siebie. Zamknęła oczy, ale twarz Yannisa była jakby wypalona na wewnętrznej stronie jej powiek. Coś połaskotało ją w twarz. Otworzyła oczy i ujrzała przed sobą Bascombe'a. Pocierał nosem o jej nos, domagając się jedzenia, zabawy albo głaskania.

– Uch! – jęknęła z irytacją. Uwielbiała swoje koty, ale dzisiaj była zbyt rozdrażniona, żeby się nimi zajmować. Chwyciła go i postawiła na podłodze. Znowu zamknęła oczy. Yannis nie zniknął z wewnętrznej strony powiek. Myśli o nim nie wyleciały jej z głowy.

Nie pierwszy raz nie mogła się od niego uwolnić. Właściwie było tak od dnia, w którym go poznała. Pamiętała tamto popołudnie, jakby to było wczoraj. Wracała ze sklepu objuczona zakupami dla babci, gdy nagle ujrzała tego wysokiego, atletycznego mężczyznę ze zmierzwionymi przez wiatr czarnymi włosami. Szedł od strony domu jej babci. Nigdy wcześniej nie widziała tak przystojnego mężczyzny. Momentalnie ciężkie siatki przestały jej ciążyć, ręce przestały boleć. Zwolniła kroku, aby móc przyjrzeć się nieznajomemu, zanim go wyminie i już nigdy nie zobaczy. On również zwolnił. Poczuła, że ona też wpadła mu w oko. Niemal słyszała, jak w tle rozbrzmiewa jakaś romantyczna piosenka musicalowa, którą śpiewała w dzieciństwie, na przykład Pewnego czarownego wieczoru – mimo że był środek dnia. Zawsze miała skłonności do nadmiernego romantyzmu. Wszyscy dookoła jej powtarzali, że ma nieco zbyt wybujałą fantazję. Modliła się w duchu, aby ten boski przystojniak ją zatrzymał, zagadał, zaprosił na randkę. W sekundę wyobraziła sobie, jak właśnie to robi, zakochuje się w niej, bierze z nią ślub, ona rodzi mu trójkę dzieci, przygarniają psa ze schroniska i do końca życia są idealnie szczęśliwi.

Jej marzenie się spełniło. To znaczy, częściowo. Mężczyzna rzeczywiście zatrzymał się, uśmiechnął do niej i zaczął z nią rozmawiać. Okazało się, że przyszedł zobaczyć się z jej babcią, ponieważ był zainteresowany domem Maggie. A potem zaprosił Cat na kolację. Zaiskrzyło między nimi. Yannis po jakimś czasie kupił dom babci. Wszystko było idealnie. Nawet seks był idealny. Namiętny, intensywny i niewiarygodny. Nie było w tym nic dziwnego, ponieważ byli dla siebie stworzeni. Cat myślała, że spotkała mężczyznę, z którym spędzi resztę życia.

A potem…

Potem wszystko się popsuło i rozpadło. Okazało się, że życie nie przypomina romantycznego musicalu. Na pięknym obrazku pojawiały się rysy. Yannis wydawał się odległy, ilekroć Cat wspominała o swoim odwiecznym marzeniu: założeniu rodziny. Zmieniał temat za każdym razem, gdy padało słowo „małżeństwo”. Coraz częściej wyjeżdżał na kilka dni do Singapuru, Finlandii czy Tanzanii. Codziennie czekała na czułą, wzruszającą wiadomość od niego, aż wreszcie przysyłał jej zdawkowy, zimny mejl z informacją, że postanowił spędzić tydzień na plaży w Goa, a potem polecieć prosto do Nowej Zelandii, gdzie znowu musiał coś załatwić. Nie tylko się od niej oddalał emocjonalnie, ale też chciał być z dala od niej fizycznie. Wiedziała, że to początek końca…

No i była jeszcze historia z Misty. Misty zawsze chciała każdej rzeczy, która należała do Cat – nieważne, czy chodziło o zabawkę, ubranie czy chłopaka. Cat zdążyła się do tego przyzwyczaić. Nie sądziła, że Yannis zwróci uwagę na jej kuzynkę. A jednak. Miała powody przypuszczać, że coś jest między Yannisem a Misty. Pewnego razu widziała, jak o siódmej rano Misty wychodzi z jego domu! Zażądała wyjaśnienia. Odpowiedział pytaniem:

– Czego właściwie chcesz, Cat?

Wiedziała dokładnie, czego pragnie. Odparła więc szczerze:

– Miłości. Małżeństwa. Rodziny.

Patrzyła, jak jego twarz blednie. Trudno o bardziej wymową reakcję. On nie marzył o takim życiu. Coś w niej umarło.

– Nie spałem z Misty – odezwał się po chwili. – Przyszła po swoje okulary, które zostawiła wczoraj na patiu. Chciała je zabrać przed pójściem do pracy.

Cat mu uwierzyła. Poczuła, jak w jej sercu znowu zaczyna się tlić płomyk nadziei. Natychmiast jednak zgasł, gdy Yannis oświadczył:

– Mnie nie interesuje małżeństwo, dzieci, i tak dalej. Nigdy o tym nie marzyłem.

Jego słowa zmiażdżyły jej serce niczym ogromny głaz. Jakimś cudem udało jej się zachować kamienną twarz, choć w środku broczyła krwią. Powoli wstała i ruszyła do drzwi.

– Mam nadzieję, że się na mnie nie gniewasz? – zapytał.

Nie odwróciła się.

– Oczywiście, że nie – rzuciła przez ramię.

– To dobrze – westchnął z ulgą. Widocznie ta sprawa bardzo go trapiła i dlatego ostatnio się od niej oddalał. Teraz, wreszcie spokojniejszy, rozchmurzył się i zapytał: – Pójdziemy później na pizzę?

Nie, nie poszli. Ona chciała mieć z nim dzieci, a on zjeść z nią pizzę! Wiedziała, że to koniec. Tyle, jeśli chodzi o wielką miłość i piękne marzenia.

Koniec z Yannisem Savasem.

Niecałe trzy miesiące później podjęła pracę bibliotekarki w San Francisco. Babcia nie była wniebowzięta, ale Cat się nie ugięła. Przeprowadzka do innego miasta oddalonego o pięćset kilometrów od mężczyzny, który nie chciał być jej jedyną miłością, mężem i ojcem jej dzieci, wydawała jej się wtedy bardzo rozsądnym posunięciem. Przed babcią udawała, że to nie ma nic wspólnego z Yannisem.

Od tamtej pory zawsze go unikała. Aż do teraz. Ujrzała go i odkryła, że Yannis Savas wciąż był tak samo przystojny i seksowny jak kiedyś. Nadal się jej podobał. I to bardzo. Mimo że była teraz zaręczona – ze wspaniałym mężczyzną, który pragnął dokładnie tego samego, co ona – gdy tylko ponownie ujrzała Yannisa, przypomniały jej się wszystkie teksty romantycznych piosenek, które kiedyś znała na pamięć. Jej infantylne fantazje odżyły. A to wszystko przez to, że leżał w łóżku z dzieckiem i wyglądał dokładnie tak, jak w jej starych marzeniach.

– Do diabła z nim! – warknęła pod nosem, podniosła się i z głośnym plasknięciem postawiła stopy na podłodze. – Cholera – zaklęła, modląc się w duchu, aby Harry nie zaczął płakać, lub, co gorsza, w drzwiach nie pojawił się nagle Yannis z gniewną miną.

Minęła minuta, może dwie. Cat trwała w bezruchu, oddychając najciszej, jak potrafiła. Usłyszała ciche kwilenie, ale nie kroki. Powoli położyła się z powrotem na sofie. Harry z każdą sekundą coraz głośniej płakał. Po kilku chwilach Yannis wyszedł z pokoju i zamknął za sobą drzwi. Przemknęło jej przez myśl, że postanowił wrócić do swojego domu, nie mając już siły i cierpliwości niańczyć cudze dziecko.

Nie zapalił światła. Cat leżała w ciemności, udając, że śpi i nasłuchując intensywnie. Yannis minął sofę i otworzył lodówkę. W żółtawym świetle widziała jego ostry profil, zmierzwione włosy opadające na wysokie czoło, muskularny tors i szczupłe nogi. Miał na sobie jedynie jasne bokserki. Wyjął butelkę ze smoczkiem, zamknął lodówkę i zapalił światło. Cat podniosła powieki i obróciła głowę. Nie mogła się oprzeć pokusie, by popatrzeć, jak Yannis podgrzewa mleko dla dziecka.

– Chcesz go nakarmić?

Zamarła. Skąd wiedział, że go podgląda? Postanowiła udawać, że jego głos wyrwał ją ze snu.

– Słucham? – Oparła się o łokieć i powiedziała zaspanym głosem: – Obudziłeś mnie.

– Tak, jasne – mruknął.

Rzeczywiście, jak mogła udawać, że spała, skoro Harry darł się wniebogłosy? Yannis potrząsnął buteleczką i wylał sobie kilka kropel na nadgarstek.

– Widzę, że się na tym znasz – powiedziała pełna podziwu.

– To nie mój pierwszy raz. – Podszedł i wyciągnął ku niej rękę z butelką. Cat ani drgnęła. – Dobra, nie przeszkadzaj sobie. Śpij dalej – mruknął z lekką drwiną.

Otworzył drzwi do sypialni. Harry tak hałasował, że mógłby obudzić zmarłego. Yannis zamknął za sobą drewniane drzwi, które trochę tłumiły wrzaski. Po kilku sekundach płacz ustał. Cat słyszała tylko głośne czkanie, siorbanie i łagodny szept Yannisa. Taki sam, jakim kiedyś do niej przemawiał, gdy leżeli razem w łóżku. Szepty. Czułe słówka. Słodkie głupstwa… Uwielbiała to wszystko. Jej umysł wypełniły wspomnienia. Leżała w ciemności, wsłuchując się w głos Yannisa, w ciszę, w szum morza, w bicie własnego serca. Znalazła się w jakimś dziwnym stanie, zawieszona pomiędzy rzeczywistością, marzeniami a wspomnieniami, pomiędzy myślami a uczuciami, pomiędzy chwilą obecną, przeszłością a przyszłością.

Gdy Harry po jakimś czasie zupełnie ucichł, wyobraziła sobie, jak chłopiec leży wtulony w Yannisa. Aby odpędzić od siebie ten obraz, zaczęła rozmyślać o babci. O tym, co będzie po operacji. Potem zaczęła myśleć o Adamie, ale przerwało jej cichutkie gaworzenie Harry'ego, któremu po chwili odpowiedział męski, głęboki głos. Wyglądało to tak, jakby obaj mężczyźni – mały i duży – prowadzili ze sobą jakąś tajemniczą rozmowę.

A potem Cat usłyszała coś dziwnego. Wytężyła słuch. Nie, to niemożliwe! – zawołała w myślach. A jednak. Tak, to nie mogło być nic innego. Coś łagodnego, rytmicznego, melodyjnego…

Yannis Savas w sąsiednim pokoju śpiewał dziecku kołysankę.

Tytuł oryginału: Savas's Wildcat

Beneath the Veil of Paradise

The Boss's Wife for a Week

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2012

Harlequin Mills & Boon Limited, 2012

Harlequin Mills & Boon Limited, 2007 Harlequin Presents, 2007

Opracowanie graficzne okładki: Madgrafik

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Korekta: Maria Walter

© 2012 by Barbara Schenck

© 2012 by Kate Hewitt

© 2007 by Barbara Schenck

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: Shutterstock.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.,

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-3144-2

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.