Helen Peters

DĘBOWA FARMA

Sowa zwana Gwiazdą

Ilustracje Ellie Snowdon
Tłumaczenie Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: An Owl Called Star

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Ewa Skibińska

Korekta: Anna Fac-Biedziuk, Olga Gorczyca-Popławska

Skład: Joanna Meuś, Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Helen Peters, 2019

© Copyright for illustration by Ellie Snowdon, 2019

© Copyright for the cover typography by Joel Holland/Dutch Uncle, 2019

This translation of An Owl Called Star is published by arrangement with Nosy Crow Ltd.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2021

All rights reserved

Wydanie I

Pierwsze wydanie: Nosy Crow Ltd, 2019

The Crow’s Nest, 14 Baden Place, Crosby Row

London, SE1 1YW, UK

www.nosycrow.com

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-9290-7

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Orlanda i Noaha

H.P.

Dla Clo

E.S.

Rozdział pierwszy. Idealne miejsce na imprezę

– Nie mogę uwierzyć, że moi rodzice nie pozwolili nam urządzić imprezy halloweenowej – zirytowała się Jasmine. – Przecież obiecali! Jak mogli tak po prostu cofnąć dane słowo?

Był czwartkowy wieczór pod koniec października. Jasmine i jej najlepszy przyjaciel Tom zabrali Obłoczka, psa pasterskiego dziewczynki, na spacer po lesie rosnącym na skraju Dębowej Farmy.

– To ostateczna decyzja? – zapytał Tom.

– Tak. Mama wręcz zaprzeczyła, że cokolwiek nam obiecywała. Powiedziała, że niczego takiego sobie nie przypomina, a zresztą i tak ma już za dużo rzeczy na głowie. A potem tata zaczął narzekać, że dom wciąż jest w opłakanym stanie po urodzinach Manu.

– Ale to przecież nie twoja wina – zauważył Tom.

– No właśnie! To nie ja poplamiłam dywan barwnikiem spożywczym i nie ja podpaliłam domek dla lalek.

Tom pokręcił głową ze współczuciem.

– To takie niesprawiedliwe.

– Myślisz, że jest jakaś szansa, żeby urządzić to przyjęcie u ciebie? – zapytała Jasmine z nadzieją.

Tom prychnął.

– Nie ma mowy, wybacz. Mama nie zniosłaby bandy dzieciaków biegających po całym domu.

Jasmine kopnęła stertę suchych liści, rozrzucając gałązki i orzechy po wąskiej ścieżce.

Uwielbiała las na skraju Dębowej Farmy, zwłaszcza o tej porze roku, gdy błyszczące pękate kasztany i małe brązowe żołędzie pokrywały usłaną liśćmi ziemię, dojrzałe fioletowe owoce tarniny i lśniące czerwone jagody ostrokrzewu zdobiły jesienne krzewy, a tajemnicze muchomory wyrastały pośród omszałych korzeni drzew.

Obłoczek też się cieszył ze spaceru. Merdał wesoło puszystym ogonem i truchtał ścieżką przed dziećmi. Raz po raz wbiegał w głąb lasu, obwąchiwał liście i badał królicze nory. W końcu zniknął między drzewami gdzieś po prawej stronie i długo się nie pojawiał.

– Obłoczku! – zawołała Jasmine, ale pies nie wrócił. Szli tak jeszcze z minutę i dziewczynka zawołała go znowu.

Nagle usłyszeli szelest liści i odgłos pękających gałązek. Obłoczek najwyraźniej świetnie się bawił.

– Udaje, że nas nie słyszy – stwierdziła Jasmine. – Chodź, poszukajmy go.

Zeszli ze ścieżki w plątaninę paproci i jeżyn. Ostrożnie przedzierali się przez sięgające pasa zarośla, uważając, żeby nie podrzeć sobie dżinsów.

Dotarli do miejsca, gdzie las graniczył z polami ciągnącymi się aż do wzgórz South Downs. Łuna czerwieni barwiła niebo na zachodzie, tymczasem drzewa pogrążyły się w szarym półmroku pełnym cieni.

– Może jest w tamtej starej stodole? – zasugerował Tom, wskazując na walący się budynek, który stał już poza granicami farmy Jasmine i należał do kogoś innego. Stodoła wyglądała, jakby została opuszczona ze sto lat temu. Niektóre deski przegniły, inne zwisały pod dziwacznymi kątami. Dach zapadł się nieco, a część dachówek osunęła się na ziemię, zostawiając po sobie poszarpane dziury. Bluszcz piął się po ścianach, a teren wokół porastały pokrzywy, jeżyny i inne krzaki.

Tom i Jasmine przeszli przez płot na skraju lasu i ruszyli w stronę budynku.

Nagle gdzieś w górze rozległo się przerażające skrzeczenie.

Podskoczyli ze strachu.

– Co to było? – wyszeptał Tom.

Jasmine wydała z siebie stłumiony okrzyk i wskazała na pole.

– Patrz!

W ich stronę leciała sowa płomykówka, upiornie biała w świetle zmierzchu. Przemknęła cicho nad ich głowami i zniknęła pośród drzew.

– O rany! – zawołał Tom. – To było niesamowite!

– Super! – przyznała Jasmine. – Jeszcze nigdy nie widziałam płomykówki. Zauważyłeś, że leciała zupełnie bezgłośnie?

– Pewnie była w trakcie polowania – stwierdził Tom. – Myślisz, że to ona tak zaskrzeczała?

– Tak. Słyszałam już wcześniej ten dźwięk i tata powiedział, że to właśnie płomykówka.

Wreszcie dotarli do stodoły.

– Obłoczku! – zawołała Jasmine.

Usłyszeli szuranie, a po chwili Obłoczek wypadł na zewnątrz i zaczął wesoło merdać ogonem.

– Grzeczny piesek – powiedziała Jasmine, mierzwiąc jego miękką sierść.

Tom zajrzał do wnętrza budynku.

– Byłaś kiedyś w środku?

– Nie – odparła, gładząc jedwabiste uszy Obłoczka. – Tam przecież może być pełno szczurów.

Jasmine kochała wszystkie zwierzęta, ale niespecjalnie miała ochotę na bliskie spotkanie ze szczurami.

– Chodź i zajrzyj – zachęcił ją Tom.

Dziewczynka przedarła się przez zarośla i dołączyła do niego.

Stodoła była zupełnie pusta. Klepisko pokrywały zwierzęce odchody, a ogromne grubo ciosane belki podtrzymywały dach. Jasmine z zaskoczeniem zauważyła, że w jedynym oknie wciąż tkwi szyba.

Rozejrzała się po mrocznej, pustej przestrzeni i nagle przestała widzieć wnętrze brudnej starej stodoły. Oczyma wyobraźni ujrzała migoczące latarenki z dyni, dekoracje zwisające z belek, halloweenowe babeczki oraz ciasteczka w kształcie kotów i sów.

Podekscytowana odwróciła się do Toma.

– Tom! – zawołała. – To byłoby idealne miejsce na imprezę halloweenową, nie sądzisz?

Chłopiec zrobił wielkie oczy.

– Rzeczywiście, jest genialne! Ale to nie nasza stodoła…

– No i co z tego? Jej właściciel mieszka w Londynie. Ma ją w nosie.

– Ale rodzice nam nie pozwolą.

– Masz rację – przyznała Jasmine. – Nie pozwolą. Dlatego zorganizujemy to przyjęcie w sekrecie!