ANDREAS ESCHBACH

BLACK*OUT

Przekład: Maciej Nowak-Kreyer

Tytuł oryginału: Black-Out

Redakcja: Agnieszka Bresińska, Ewa Holewińska

Korekta: Urszula Przasnek

Skiad i łamanie: EKART

Copyright ©Arena Verlag GmbH, Wuerzburg 2010.

Projekt okładki: Frauke Schneider © Arena Verlag, Wuerzburg

Copyright for the Polish edition © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-288-0

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

PRZECHWYCENIE

1 | Jak okiem sięgnąć, wszystko zdawało się martwe i opustoszałe. Stacja benzynowa, na której się zatrzymali, też wyglądała, jakby porzucono ją dawno temu.

Christopher przypatrywał się robalowi wlokącemu się po piachu. Wyglądał jak skorpion wędrujący przez pustynię.

– Jest tam kto? – zapytał.

Kyle właśnie przeliczał gotówkę. Wcisnął siostrze dwa banknoty. Christopher nie widział jednak jakie. Wszystkie dolarówki wyglądały dla niego tak samo.

– Kup jakąś gazetę – powiedział Kyle. – Jeśli mają, to „Nevada Herald”. Jak nie, to coś innego.

Christopher głębiej zapadł się na tylnym siedzeniu, tak miękkim, że aż wszystko bolało.

– Będzie lepiej, jak zostanę w aucie – powiedział.

Kyle odwrócił się w jego stronę. Czoło przecinała mu wydatna blizna, biegła niemal pionowo, od połowy prawej brwi. Kiedy się złościł, na brzegach robiła się czerwona. Zupełnie tak jak teraz.

– Bzdura – odparł. – Wchodzicie tam oboje, kiedy będę tankował, znajdziesz sobie coś do jedzenia i picia. Wierz mi, będziesz tego potrzebował. Minie jeszcze cholernie dużo czasu, zanim dotrzemy na miejsce.

Christopher chciał coś powiedzieć, ale Kyle przerwał mu lekceważącym ruchem ręki.

– Chris, wyluzuj, dobra? Nikt cię tutaj nie zna. A jeśli nawet, to nikt cię nie wyda. Nie tutaj.

– Nie boję się, że ktoś mnie wyda – powiedział Christopher.

– Tym lepiej – odparł Kyle i wysiadł z samochodu, a po nim Serenity. Christopher z wahaniem otworzył drzwiczki po swojej stronie i ruszył w ich ślady.

Tak czy siak, trochę ruchu dobrze mu zrobi.

Pod stopami mieli tylko suchą, dobrze ubitą ziemię. Z obu dystrybutorów paliwa odpadła już większość farby – pewnie przez upał i słońce – jednak na metalu pod spodem nie było ani śladu rdzy. Tutaj, pośrodku pustyni Nevada, po prostu było na nią za sucho.

Nieco dalej stała antena telefoniczna, nigdzie jednak nie było widać kamer monitoringu.

Serenity mocno szarpnęła drzwi, co okazało się konieczne, po czym pozwoliła, by po prostu zatrzasnęły się jej za plecami. Nie dbała, czy Christopher też wszedł.

Wewnątrz było pełno kurzu, do tego wąsko i ciasno. Przy każdym otwarciu drzwi do środka wpadało nieco drobnego, pustynnego piachu i najwyraźniej nikt nie zadawał sobie trudu, żeby go wymiatać. Nikt też nie uważał za stosowne tutaj posprzątać. W maleńkim pomieszczeniu regały wznosiły się aż po sufit, a piętrzyły się na nich chipsy, słodycze oraz różne akcesoria samochodowe. Christopher sięgnął po kolorowe opakowanie rozpuszczalnych gum do żucia w kształcie dinozaurów. Gady oglądane z bliska wydały się jakieś lepkie. Odwrócił torebkę. „Termin przydatności do spożycia – wrzesień 2008”. Już upłynął.

Odłożył torebkę ze wstrętem. Kobieta siedząca za kasą nie poświęciła mu nawet spojrzenia. Na małym, starożytnym telewizorze oglądała jakiś program przerywany wymuszonymi wybuchami śmiechu. Christopher, widząc jej niedbałą pozę, mógłby się założyć, że jeszcze przed chwilą drzemała. Dochodziło południe, a rozklekotany wentylator nie radził sobie z upałem. Christopher minął Serenity stojącą w całkiem przyjemnym chłodzie przed lodówką z napojami i kanapkami.

– Słuchaj, nie można aż tak bardzo się spinać – powiedziała, nie patrząc w jego stronę.

– Chodzi ci o mnie? – zapytał Christopher.

Nieznacznie i ze złością machnęła ręką.

– Tak, o ciebie. Najpierw myślałam, że to całkiem fajne, wiesz: „to cały świat mnie ściga”. Ale szczerze mówiąc, tak na dłużej, robi się to denerwujące.

Christopher rozejrzał się wokół. Może i miała rację. W tym miejscu rzeczywiście diabeł mówi dobranoc. Naprawdę trzeba by się porządnie zastanowić, czy w ogóle dociera tutaj elektryczność. Sprawy, którymi zajmowała się reszta świata, wydawały się tak odległe, jak tylko było to możliwe.

– Przepraszam – powiedział.

Pojednawczo spojrzała na niego bursztynowymi oczyma.

– Po prostu się odpręż. Zaraz tam będziemy. Zdecydowanie za dużo się martwisz.

Odprężyć się? Łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Czasy, w których się nie martwił – chyba dzieciństwo – wydawały się tak odległe, że ledwie pamiętał, jakie to uczucie. Jednak Christopher całkiem dobrze pamiętał, jak wymacał przycisk, którym zakończył tamte czasy: szybko i nieodwołalnie. I jak na chwilę zawiesił palec wskazujący nad klawiszem „Enter”, zadając sobie pytanie, czy rzeczywiście powinien to zrobić, i potem, jak go wcisnął i rozległo się suche kliknięcie, a wirus komputerowy, mający uczynić go sławnym, właśnie ruszył w drogę.

A może raczej niesławnym. Od tamtej pory nazywano go Computer Kid. Już nigdy nie pozbędzie się tego głupiego przezwiska.

A ci, którzy uważali go za najlepszego hakera świata, nie spodziewali się, jak blisko trafili.

I co z tego wszystkiego wynikało.

– Mam nadzieję, że chociaż kanapki są w miarę świeże – szepnęła Serenity. Oboje trzymali kawałki pieczywa owinięte niewiarygodnie wielką ilością folii. Etykieta obiecywała świeżość, ale czy etykieta jeszcze czegoś dowodziła?

Christopher wybrał sobie kanapkę z salami. Nie dlatego, że salami jakoś bardzo mu smakowało, ale dlatego, że chyba najciężej je sfałszować. Z lodówki wziął jeszcze dużą butelkę napoju o smaku żurawinowym.

– Znalazłam herbatniki, przeterminowane tylko rok – oznajmiła Serenity. – Z herbatnikami nie będzie tak źle, prawda? Najwyżej mogły zwilgotnieć.

Christopher przytaknął.

– Też tak myślę.

Podeszli do kasy. Kobieta ożywiła się, ale dosyć niechętnie, pewnie wolałaby, by wszystko pozostało tak jak do tej pory, żeby nikt nie podchodził i niczego nie kupował. Pisk czytnika cen brzmiał zimno, a cyfry na niewielkim wyświetlaczu wydawały się krzywe.

– Gazeta! – przypomniała sobie Serenity.

Christopher przejrzał czasopisma rozłożone tuż przed kasą. Znalazł „Nevada Herald”, wczorajsze wydanie.

– Może być – stwierdziła Serenity, kiedy Christopher wskazał na datę. – Nic świeższego tutaj nie ma.

Uniósł gazety i wysunął „Nevada Herald”. Pod spodem dostrzegł niewielkie pudełeczko, które wydało wyraźny dźwięk – jakby dzwonka – kiedy Christopher przesunął palcem po okrywającej je szybce. W następnej chwili kwadracik rozbłysnął czerwienią.

Poczuł, że robi mu się gorąco. Czytnik odcisków palców!

Spojrzał na kobietę za kasą, przyglądała mu się, z obawą marszcząc czoło.

– Czy to jest podłączone? – zawołał.

Wydawało się, że sprzedawczyni nie wie, o co mu chodzi.

– Podłączone?

Uniósł pudełko. Lampa wciąż jarzyła się czerwienią, co mogło oznaczać wszystko.

– To tutaj. Jest podłączone?

– Chris! – zawołała Serenity. – Nie denerwuj się.

Kobieta machnęła lekceważąco ręką.

– Tutaj jeszcze nikt nie płacił odciskiem palca. Mamy to, bo takie są przepisy.

Christopher nagle poczuł w żołądku wielki ciężar. Jego myśli pędziły, a dłonie podążyły wzdłuż kabla zasilania. Może nie jest podłączony. Może czerwone światło oznacza brak połączenia z siecią…

I właśnie wtedy światło zmieniło się na zielone, a suma na wyświetlaczu spadła do 0,00 $. Pod nią pojawił się komunikat „Zapłacone”.

– Spadamy stąd! – zawołał Chris i pociągnął Serenity za ramię. – Szybko!

2 | Kyle jeszcze tankował. Końcówka dystrybutora tkwiła w baku, pompa stękała, a on przecierał zakurzone szyby wilgotną szmatą.

– Powiedz mi, całkiem ci odbiło?! – Serenity krzyczała na Chrisa. Ciągnął ją za sobą przez stację. – Jeszcze nie zabraliśmy zakupów! – Próbowała mu się wyrwać, ale trzymał ją żelaznym uściskiem.

Kyle zdumiał się na ich widok. Wrzucił szmatę z powrotem do szarego, plastikowego kubła i opierając ręce na biodrach, czekał, aż wsiądą.

– Musimy jechać – oznajmił Christopher. – Tak szybko, jak tylko się da. W środku był czytnik odcisków palców, nie zauważyłem go. Rozpoznał mnie!

– Czy – zapytał Kyle, przeciągając sylabę – na pewno?

Christopher przytaknął, potem puścił Serenity.

– Mają mnie. Bardzo przepraszam. Najlepiej od razu jedźmy w jakimś innym kierunku i spróbujmy ich zgubić.

– Nie ma innego kierunku – powiedział Kyle.

Christopher rozejrzał się wokół. Kyle miał rację. Była tylko ta droga, ciągnąca się od jednego horyzontu aż po drugi.

Bak się napełnił, pompa zatrzymała się z mokrym klapnięciem.

– To musimy zawracać – stwierdził Christopher. – W żadnym wypadku nie możemy dalej jechać w stronę obozowiska.

– Teraz nie zawracaj mi tym głowy, dobra? – odparł Kyle.

Odwiesił końcówkę dystrybutora, zakręcił bak i długim, rozkołysanym krokiem, jak gdyby chciał pokazać, że ma do dyspozycji cały czas świata, poszedł zapłacić

– Świrujesz – oznajmiła Serenity ze złością i rozmasowała miejsce na ramieniu, za które trzymał ją Christopher. – Jeśli chcesz wiedzieć, to całkiem ci odwaliło.

Wskazał na sklep, gdzie Kyle właśnie stał przy kasie i gawędził ze sprzedawczynią.

– To coś rozpoznało mój odcisk palca! Nawet zapłaciłem za te paskudne kanapki!

– Aha! A powiedz mi proszę, z którego konta?

Christopher spojrzał na nią, miał wrażenie, że z oczu sypią mu się iskry.

– Chcesz posłuchać wykładu o połączeniu różnych systemów płatności w jedną, rozległą sieć?

Oczy Serenity też się iskrzyły.

– Nie, dziękuję, panie Superhakerze.

Kyle wyszedł ze sklepu. Niósł ich kanapki i butelki z napojami, cały czas zachowywał się swobodnie.

– Chris, wydajesz mi się troszkę nerwowy – oznajmił, szczerząc zęby w uśmiechu i kładąc torbę z zakupami na fotelu pasażera.

– Ja nie jestem nerwowy – odparł Christopher. – Ja jestem ekstremalnie nerwowy.

– No, to wydajesz mi się ekstremalnie nerwowy – stwierdził Kyle i przewrócił oczami. – Dobra. Wsiadaj, jedziemy.

Tego nie trzeba było Christopherowi dwa razy powtarzać. Serenity chciała jeszcze podyskutować z bratem, czy nie mogłaby usiąść teraz z przodu, on jednak stanowczo odmówił. Ponownie zasiadła więc z tyłu, ale trzymała się na dystans od Christophera.

Kyle uruchomił samochód, skręcił na drogę i ruszył dalej w tym samym kierunku, co do tej pory.

Christopher od razu się uaktywnił:

– Co ty robisz?!

– A na co to wygląda?

– Nie wierzysz mi? W to, że nas ścigają?

Kyle westchnął bardzo głęboko.

– Mały, teraz uważaj. Po pierwsze, jacy „oni”? Kto to miałby być? Tutaj, w promieniu pięćdziesięciu mil, nie ma żywego ducha. Nawet jeśli ktoś gdzieś zauważy, że zarejestrowano twój odcisk palca, to będzie tutaj najwcześniej jutro. A dalej niż do tej stacji nie dotrze. Z tego, co wiem, dotknąłeś czytnika odcisków palców, prawda?

– Tak, ale…

– Ale – przerwał mu Kyle – tak naprawdę, to myślę, że zdecydowanie przeceniasz amerykańską policję. Wierz mi, znam tych gości lepiej niż ty.

Christopher znowu zapadł się w siedzenie.

– Wcale nie mówię o policji.

Nikt na to nie zareagował. Serenity wyłowiła swoją colę z fotela pasażera. Wypiła duży łyk i po krótkim wahaniu podała napój Christopherowi.

Odruchowo pokręcił głową. Co Kyle mówił o gęstości zaludnienia w tej części Nevady? Zgadza się, tutaj jest tylko jedna droga, a najbliższe miasto leży co najmniej dwie godziny jazdy stąd. Najbliższe porządne miasto jest odległe o co najmniej dzień.

Zapadł się w sobie. Wszystko staranie zaplanował i początkowo wydawało się, że przedsięwzięcie przebiega jak należy, ale w tym momencie wydało mu się zupełnie beznadziejne, wręcz śmieszne w obliczu potęgi, przeciwko której wystąpił. Nawet jeśli błąd, który popełnił na stacji benzynowej, nie przyniesie żadnych konsekwencji i znowu im się uda, to przecież jest tylko kwestią czasu, jak…

Nagle Christophera wystraszyło głuche dudnienie, stopniowo coraz głośniejsze.

– Kyle – zawołała Serenity. – Silnik znów się psuje.

– To nie silnik! – odkrzyknął Kyle. – To dochodzi z zewnątrz!

Christopher okręcił się, zerkając w stronę, z której dobiegał dźwięk. Gdzieś ponad horyzontem, jeszcze dosyć daleko dostrzegł ciemne punkty – dwa, trzy, cztery. Ciemne punkty na niebie, które zbliżały się gwałtownie i stanowiły źródło hałasu.

– To śmigłowce – powiedział.

3 | Przez ostatnie tygodnie każdego dnia liczył się z nadejściem tej chwili. Bał się jej, robił wszystko, aby jej uniknąć. Spodziewał się, że gdy już nastanie, obezwładni go strach. Ze zdumieniem spostrzegł, że dzieje się wręcz przeciwnie. Christophera od razu przepełnił niewiarogodny spokój. Tak jakby nie było sensu dłużej się obawiać.

Okazało się, że robił wszystko, jak należy! W dziwny sposób to go uspokajało i to pomimo zbliżającego się niebezpieczeństwa. To przecież oznaczało, że dobrze zrozumiał, jak wszystko działa. Świadczyło, że lepiej od innych wiedział, co rozgrywa się za kulisami.

– Chris? – zawołał Kyle do tyłu. – Wiem, co teraz myślisz. Myślisz, że lecą tutaj przez ciebie, prawda?

– Prawda – odparł Christopher.

– Jasne! – Kyle walnął w kierownicę. – Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej właśnie zaczęły wojnę z Christopherem Kiddem, hakerem, który ukradł miliardy. Od razu powinienem się domyślić.

Christopher przyjrzał się łagodnym wzniesieniom, które stopniowo zaczęły wyłaniać się po prawej i lewej stronie drogi. Nie były jeszcze porządnymi górami, nie były nawet wzgórzami.

– Gdybyś znał tu jakieś miejsce, gdzie można by się schować, jakąś jaskinię, czy coś takiego…

– Człowieku, odbija ci. Pod Reno są koszary Gwardii Narodowej, regularnie urządzają tutaj ćwiczenia. To całkiem normalne.

– I urządzają je akurat nad jedyną drogą w okolicy? – zapytał Christopher. – To też jest całkiem normalne?

Teraz Kyle już nie odpowiedział, tylko odwrócił głowę, tak żeby w lusterku widzieć śmigłowce. Po raz pierwszy wydawał się zdenerwowany.

Dudnienie stawało się coraz głośniejsze. Czarne maszyny szybko się zbliżały.

– Kyle! – krzyknęła z przestrachem Serenity. – Nie wierzę, że to są ćwiczenia!

Dotarli właśnie do miejsca, gdzie od głównej trasy, w pagórkowatą pustynię odchodziła skośnie ledwie widoczna gruntowa droga. Kyle gwałtownie obrócił kierownicę i przyspieszył, na pełnym gazie pomknął po żwirze i dziurach w poprzek dotychczasowego kierunku jazdy, ku wzniesieniom.

W ostatniej chwili. Na drodze, tam gdzie za chwilę by się znaleźli, asfalt się rozprysnął i po ułamku sekundy usłyszeli odgłos wystrzału.

4 | Za nimi dudniły śmigłowce. Wielkie czarne maszyny przypominały stalowe owady, wyglądały niczym część jakiegoś koszmarnego snu. Wszystko zadrżało od huku silników i rotorów, a potem helikoptery znalazły się tuż przed autem, wzbijając za sobą chmurę kurzu, która ogarnęła samochód i na szczęście go zasłoniła.

– Fuck! – krzyknął Kyle, ze wszystkich sił ściskając kierownicę. – Co to było, do cholery?!

– Kyle! – Głos Serenity zabrzmiał niezwykle wyraźnie i przenikliwie. – Zrób coś!

– No dobra, ale co? – Jej brat popatrzył na Christophera we wstecznym lusterku. – Gdybym tylko się spodziewał, jakiego groźnego pasażera biorę…

– Cały czas ci mówiłem – odparł Christopher.

Zresztą teraz to już nie miało znaczenia. Pospiesznie rozejrzał się dookoła – aż pod horyzont ciągnęło się kamieniste, pagórkowate pustkowie, z którego gdzieniegdzie sterczały uschnięte krzaki. Żadnej drogi ucieczki. Żadnej jamy, do której mogliby się schronić. Teraz, kiedy śmigłowce już się dowiedziały, gdzie są, niechybnie staną się celem rakiet.

Maszyny wzięły szeroki zakręt, ustawiły się do następnego ataku.

– To nie może być prawda – rzucił Kyle przez zaciśnięte zęby.

Wkrótce śmigłowce znowu znalazły się za nimi. Ponownie usłyszeli ten okropny dźwięk wystrzałów, takie mechaniczne klak-klak-klak. Po szosie, w ślad za autem popędziła linia małych eksplozji, szybciej niż oni.

– Trafią nas! – wrzasnęła Serenity.

Kyle znowu szarpnął kierownicą, ale tym razem nie zdołał już uciec przed kulami. Samochód zadrżał uderzony pociskami, które zostawiły rząd szarych kraterów ciągnący się ukosem przez bagażnik.

Potem śmigłowce zadudniły bezpośrednio nad ich głowami, tak donośnie, że wydawało się, iż od hałasu zaraz popękają im zęby.

– Do ciężkiej cholery! – zawołał Kyle. Teraz zabrzmiało to tak, jakby i on się bał. – Do jasnej cholery, oni chcą nas zabić!

Christopher głębiej zapadł się w fotel.

– Nie nas – odparł. – Mnie. Tylko mnie.

Nie wydawało mu się, aby tych dwoje teraz go słuchało. Kyle wciąż przeklinał, jego siostra cicho łkała. Wyglądali, jak gdyby całkiem zapomnieli o istnieniu Christophera.

Christopher też się bał. Nie wiedział tylko, czego bardziej: że śmigłowcom uda się to, do czego bez wątpienia zmierzały, czy może sposobu, w który zdołałby temu zapobiec. I który stawał się coraz bardziej nieuchronny.

Czarne maszyny ponownie zatoczyły szerokie koło, ustawiając się na trasie ich przejazdu, aby rozpocząć kolejną rundę tej zabawy w kotka i myszkę.

Kyle wcisnął hamulec, obrócił kierownicę, zawracając auto w kierunku, z którego nadjechali.

– Nie ma sensu przed nimi uciekać! – zawołał. – I tak są szybsi. Może pokrzyżuję im szyki, jak wyjadę naprzeciw.

Dodał gazu, a samochód gwałtownie podskakując na szosie, na wybojach i skalnych odłamkach, pomknął wprost ku nadlatującym śmigłowcom.

Znowu ostrzał. Tym razem mogli zobaczyć ogień wylotowy.

I znowu dwie zbliżające się gwałtownie linie uderzających w ziemię pocisków. Wyglądały jak rzędy wybuchających kolejno miniaturowych wulkanów, rozsiewających wokół kurz i odłamki kamieni…

Kyle w ostatniej chwili szarpnął kierownicą, ale znowu o ułamek sekundy za późno. Kilka pocisków trafiło w pokrywę maski z wyjątkowo paskudnym dźwiękiem. Auto się zatrzęsło.

Maszyny ponownie zaszumiały im nad głowami, jeszcze niżej i głośniej niż ostatnio.

Samochód zatrzymał się gwałtownie, rozkołysany. Christopher pojął, że nagła cisza wcale nie znaczy, że ogłuchł od tego całego hałasu. Silnik przestał działać.

– To nie może być prawda – usłyszał mamrotanie Kyle’a, który trzymając rękę na kluczyku, przekręcał go raz za razem w stacyjce. Motor jednak nie wydawał z siebie nawet najmniejszego mruknięcia. – To nie może być prawda…

Śmigłowce rozdzieliły się, formując wielki krąg. Wydawało się, że teraz planują uchwycić samochód w kleszcze ze wszystkich czterech stron.

– No, rusz się! – Kyle zaklinał silnik. Słychać było tylko dźwięk obracanego kluczyka, żałosne dzwonienie niedające żadnej nadziei.

Christopher zdjął zegarek, nachylił się do Serenity i jej go podał.

– Spróbuję coś zrobić – powiedział. – Muszę do tego zamknąć oczy, a ty musisz…

– Co? – odparła gwałtownie, jakby nagle obudziła się z dziwnego snu. Cała się trzęsła, starała się jednak, aby tego nie dostrzegł. – Co ty robisz?

– Nie mam czasu tłumaczyć – odparł Christopher i wcisnął jej zegarek w dłoń. – Patrz na małą wskazówkę i obudź mnie dokładnie za trzydzieści sekund. Dosłownie za trzydzieści sekund. Ani chwili później. Zrozumiałaś?

Śmigłowce obrały kurs do ataku.

– Trzydzieści sekund – tępo powtórzyła Serenity.

– Właśnie tak – odparł Christopher, znowu zapadł się w fotel, a potem zamknął oczy.

5 | Zrobiło się ciemno, a jednak wcale nie było ciemno. Światło niebędące światłem rozpędziło ciemność nie będącą ciemnością. Błyskawice informacji mknęły z jednego miejsca w drugie, wyładowania danych rozjaśniały przestrzeń leżącą poza wszelkimi zmysłami.

Pole tu było, dokładnie jak oczekiwał. Nie spodziewał się tylko, że będzie aż takie silne. Rosło szybciej, niż sądził.

Pole go widziało. Wyczuł przestrach rozchodzący się jak fala, dostrzegł, że został zidentyfikowany. A zaraz potem rozpoczęło się polowanie.

Wyimaginowanie mury wyrosły, aby go otoczyć. Na wirtualnej drodze pojawiły się wirtualne pułapki. Ze wszystkich stron nadciągały jednostki obronne niczym przeciwciała organizmu, aby rzucić się na Christophera i zniszczyć go jako wroga.

On jednak poruszał się z prędkością myśli, przeskakiwał mury, omijał pułapki, wymykał się siłom obronnym. Unikał wszystkich przeszkód, przesuwając się w stronę placówki kontrolnej, niepostrzeżenie, niepowstrzymany, pędził coraz dalej i dalej.

Dotarł do węzła komunikacyjnego. Natychmiast wszedł do jednostek sterujących śmigłowców, spowolnił je, unieruchomił, wydał fatalne dla nich polecenia. Gdzieś na obrzeżach umysłu dostrzegł, że w przypadku niektórych jednostek chodzi także o ludzi, teraz jednak nie miało to znaczenia. Maszyny spadły z nieba. Nastało zniszczenie. Nastała śmierć.

I cisza.

Teraz, gdy już urzeczywistnił swój zamiar, przestano na niego polować i uważać go za wroga. Nie miał pojęcia dlaczego.

Mógłby już wracać, chociaż zaczynał zapominać, dokąd właściwie. To, co stanowiło jego świadomość, jego tożsamość, zmieniało się…

…strzępiło się po brzegach…

… zapomnij.

Wracać? Po co? Żeby dalej być samotnym? Bez nikogo? Uwięzionym w bezsensownym, beznadziejnym życiu?

Zniknęła wymierzona w niego wrogość. Tak naprawdę nigdy nie istniała, jedynie coś źle zrozumiał. Istniała tylko akceptacja. Należał do nich i serdecznie by go przyjęto. Nie musiał już dłużej uciekać. Wszystko mu wybaczono. Nie musiał żyć samotnie i cierpieć przez tę samotność. Wyciągały się ku niemu setki tysięcy rąk, które chętnie by go uściskały, w których objęciach mógłby się zatracić…

Ktoś nim potrząsał, wyrywał brutalnie z fali niosącej ku nirwanie. A znajdował się już tak blisko zbawienia. Jednak nic z tego, nic z tego, nic z tego…!

Pole krzyknęło, gdy Christophera zmuszono, aby je opuścił.

6 | Twarz przed jego oczyma nabrała kształtu. Była to piegowata twarz dziewczyny, z niemal lwią grzywą płowych loków. Przypomniał sobie jej imię. Serenity Jones.

Christopher zakasłał, w gardle czuł suchość.

– To było więcej niż trzydzieści sekund – rzucił, wciąż jeszcze przepełniony ciężkim jak ołów żalem oraz bolesną tęsknotą, którą czuł każdą komórką ciała niczym truciznę. Lecz jednocześnie już jej nie czuł.

– Co… co to było? – wyszeptała Serenity, szeroko otwierając oczy ze zdumienia.

Tak łatwo mógłby powrócić. Wystarczyłoby tylko zamknąć oczy, po prostu je zamknąć…

Christopher podniósł się, wyrwał dziewczynie zegarek z dłoni. No jasne. Nie było go ponad minutę, może nawet dłużej! Pod czołem czuł łupanie bólu, jak gdyby wojsko waliło taranem w bramy twierdzy.

– Czy to przynajmniej zadziałało? – spytał.

– Czy zadziałało? – opowiedziała niczym echo.

Uniósł głowę, wyjrzał przez szybę. Dookoła auta, wśród kamieni i pagórków leżały dymiące wraki.

– To ty? – dopytywał się Kyle.

– W pewnym sensie. – Christopher przytaknął.

– Nadlatywały ze wszystkich stron! – wybuchnęła Serenity. – Naprawdę myślałam, że to już koniec, że teraz nas zabiją… a potem wszystkie jednocześnie się wyłączyły, zaczęły kołysać i spadły. Jak to możliwe? Co ty zrobiłeś?

Christopher ujrzał strach w jej oczach i raz jeszcze, w głębi duszy zadał sobie pytanie, czy piloci śmigłowców naprawdę zasługiwali na śmierć? Czy to wszystko nie było może jedynie podstępem, by nakłonić go do wejścia w Pole? Prawie im się udało. Jeszcze chwila, a już by nie powrócił, kuszenie niemal się powiodło.

– To długa historia – odparł Christopher.

Kyle przyjrzał mu się sceptycznie.

– Pozostaje pytanie, co nam to dało. Może niedługo pojawią się następni? I co wtedy? Jak często będziesz mógł coś takiego robić? Zawsze tak robiłeś?

Christopher pomyślał o trasie pokonanej w Polu, o niesamowitej ilości informacji, przez które się wtedy przedarł. Coś sobie mgliście przypominał…

– Po pierwsze, żaden już nie przyleci – oznajmił. – W każdym razie nie dzisiaj.

– Jesteś pewien?

Mgliste, niewyraźne wspomnienie diagramów, map, nieruchomych punktów.

– Całkowicie.

Kyle odwrócił się, gwałtownie otworzył drzwiczki samochodu.

– Dobra. Ale to i tak nic nam nie da, jeśli auto dalej nie pojedzie.

Wysiadł, otworzył maskę i zaczął pod nią grzebać. Samochód stał pod słońce, dlatego pokrywa maski dawała cień. Przestrzeliny błyszczały niczym duże gwiazdy, a przez otwarte drzwiczki wdarł się gorący wiatr. Bez klimatyzacji w środku zrobiło się jak w nagrzanym piecu.

Kyle zawrócił do kabiny. Jego kroki skrzypiały na piasku.

– Przy dużej dozie szczęścia mamy tylko przeciek w przewodzie paliwowym – oznajmił. Nachylił się do schowka na rękawiczki, wyjął stamtąd rolkę taśmy klejącej i nóż, a potem znowu zniknął pod maską.

– Nie powiedziałeś nam wszystkiego – stwierdziła po jakimś czasie Serenity.

– Nie – odparł Christopher. – Nie powiedziałem wam wszystkiego.

– Może powinieneś to tak jakoś stopniowo nadrobić?

Kyle zatrzasnął pokrywę maski, niedbale cisnął rolkę taśmy oraz nóż na fotel pasażera i ponownie usiadł za kierownicą.

– Tak jak już mówiłem – oznajmił Christopher – to bardzo długa historia.

– Mamy czas – powiedział Kyle. Przekręcił kluczyk. Naprawa przyniosła skutek, silnik zaskoczył, wprawdzie nierówno i krztusząc się, ale jednak działał. Samochód ruszył, powoli i miarowo w stronę asfaltowej drogi. Wyglądało na to, że właśnie tak będą teraz jechać, powoli i ostrożnie.

– Zdaje się, że nawet dużo czasu – dodał Kyle.

Christopher westchnął.

– No to dobra. Opowiem.

7 | – Mój dziadek, ojciec matki, wyrabiał protezy – zaczął Christopher.

Poczuł smutek przyniesiony tymi słowami, a raczej wspomnieniami, które owe słowa przywołały. Od śmierci dziadków mijał dopiero rok i jeszcze nie przywykł, że już ich nie ma.

Wciąż jeszcze wydawało mu się, że w każdej chwili może spotkać się z dziadkiem w jego warsztacie. Wisiały i leżały tam rozmaite sztuczne części ciała w różnych stadiach przygotowania: ręce, nogi, dłonie, elementy twarzy z uszami, ze szklanymi oczami albo z jednym i drugim.

Protezy zaczynały swój byt jako konstrukcja z metalowych rurek, zawiasów i złączy, które uzupełniano później mechanicznymi elementami, cylindrami hydraulicznymi, silnikami – jak gdyby powstawał fragment robota. Mechanizmy kryto kolejnymi warstwami rozmaitych tworzyw, aż wreszcie proteza osiągała właściwy kształt, dopasowany do potrzebującej jej osoby. Okrywano ją w końcu najdroższą, najtrudniejszą do umieszczenia powłoką: sztuczną skórą, tak ufarbowaną i pokrytą plastykowymi włoskami, że proteza wyglądała jak prawdziwa, choć zdejmowalna, część ciała.

Gotowe protezy wydawały się wtedy Christopherowi przerażające. Leżały w wyściełanych suknem pudełkach, wyglądając, jakby w każdej chwili miały się zacząć ruszać. W dzieciństwie chłopiec czasem tak po prostu stał – nieruchomo, cichutki jak myszka – i czekał. Może, jak sobie wówczas myślał, protezy zapomną o jego obecności i przestaną leżeć w takim martwym bezruchu. Palce zaczną się poruszać, ich koniuszki kołysać, szklane oczy rozglądać się dookoła, a usta – bo dziadek musiał też robić usta, czasem nawet całe dolne szczęki – zaczną mówić, narzekając na swoją niedolę. Coś takiego nigdy się nie wydarzyło, lecz Christopher ciągle próbował je przyłapać.

Na wielkiej korkowej tablicy przy drzwiach warsztatu wisiały zdjęcia pacjentów czekających na protezy: ludzi bez rąk albo nóg – czasem bez całych kończyn, czasem tylko bez goleni od kolana w dół. Ludzi o twarzach okaleczonych straszliwymi ranami.

Dziadek nigdy nie taił przed Christopherem losu tych osób. Czasem kończyny albo inne części ciała tracili wskutek chorób, najczęściej jednak przez wypadki, i to wcale nie byle jakie. Powodowało je coś, czego nazwę Christopher utrwalił sobie w pamięci już jako małe dziecko: miny lądowe.

– My, ludzie – mawiał dziadek, a jego porośnięta wąsem górna warga zawsze wtedy drżała z oburzenia – wynaleźliśmy wiele strasznych rzeczy, ale miny lądowe z pewnością należą do najstraszniejszych.

Opowiadał potem o minach odłamkowych, o minach talerzowych, o krajach takich jak Kambodża albo Afganistan, gdzie w ziemi tkwią miliony takich ładunków wybuchowych, nieodróżniających wojny od pokoju, przyjaciela od wroga; nieodróżniających też bawiącego się dziecka od uzbrojonego żołnierza. Opowiadał również o milionach niewinnych ofiar i daremnych staraniach ONZ oraz licznych organizacji pomocowych, aby zaradzić owej sytuacji.

Dziadek Christophera często jeździł do tamtych krajów na zlecenie Bundeswehry, ale bywało również, że ofiary min, które uzyskały schronienie w Niemczech, zabierano do jego warsztatu na dokładne przymiarki. Potem trafiały tam jeszcze raz, by dopasować nową, sztuczną część ciała. Ci ludzie wyglądali obco i mówili w obcych językach, tak egzotycznych, że często musieli zjawiać się z tłumaczem, mimo że dziadek języków znał wiele.

Kiedy przychodziły dzieci mówiące po angielsku, dziadek często zapraszał Christophera do warsztatu, by czuły się mniej zestresowane. Wnuk był dwujęzyczny, bo ojciec Christophera pochodził z Anglii i rozmawiał z nim tylko w swojej ojczystej mowie. Christopher, jako bardzo mały chłopiec, sądził, że każdy człowiek mówi swoim własnym językiem, dlatego czymś dziwnym wydawało mu się, że języka jego matki używają także inni ludzie.

Nie wszystkie dzieci, którym dziadek dopasowywał nową nogę albo nową rękę, czuły się nieszczęśliwe. Christopher pamiętał małego Somalijczyka imieniem Pali, który był niesamowicie dumny ze sztucznej dłoni. Twierdził, że jest znacznie lepsza od prawdziwej. Zaprosił Christophera do ośrodka dla azylantów, gdzie mieszkał razem z dziećmi z całego świata, i tam wspólnie ćwiczyli rzucanie piłkami, małymi oraz dużymi.

Dziadka zdenerwował zachwyt Paliego.

– Sztuczna doń nigdy nie dorówna prawdziwej, a już na pewno nie można powiedzieć, że jest lepsza – wyjaśnił. Szczycił się swoją pracą i był całkowicie pewien, że wytwarza najlepsze protezy na świecie. Jednak czy był zadowolony? Nie, nie był. Wytrwale starał się robić protezy coraz doskonalsze, eksperymentował i majstrował z różnymi mechanizmami, wypróbowywał nowe cylindry hydrauliczne, silniki, elastyczne przeguby, i ciągle dopracowywał sterowanie elektroniczne. Jego zdaniem protezy nigdy nie spełniały wystarczająco wielu funkcji, a to, co robiły, i tak zawsze robiły niewystarczająco dobrze.

Dziadek Christophera nie zarabiał wiele, szczególnie że swoje eksperymenty nierzadko finansował z własnej kieszeni, nieustannie tocząc prawie beznadziejną walkę z kasami chorych i urzędami, które nie chciały przekazywać niezbędnych środków, zwłaszcza na rzecz pozbawionych pieniędzy uciekinierów, którym jeszcze nie przyznano azylu. Władze zbyt często uznawały, że jeśli ktoś jest w stanie jako tako poruszać się bez kul, to znaczy, że udzielono mu już wystarczającej pomocy.

I właśnie dlatego dziadek Christophera nigdy nie miał dużo pieniędzy. Jego jedyny majątek stanowił spory dom w najlepszej dzielnicy Frankfurtu. Nie był to jednak przytulny dom, ciągle coś się psuło, bo wciąż brakowało środków na niezbędne remonty.

Babcia Christophera była z zawodu malarką. Właściwie tylko malowała obrazy, bo prawie żadnego nie sprzedawała, w każdym razie nigdy za kwotę godną uwagi. Miała pracownię na parterze – rozległą, pełną światła – naprzeciwko warsztatu. Wychodziło się stamtąd prosto do ogrodu. Malowała wyłącznie kwiaty i ptaki, których w zdziczałym ogrodzie miała aż nadto.

Christopher spędził mnóstwo czasu z nią oraz jej olbrzymimi, pachnącymi farbą lnianymi płótnami. Przyglądał się, jak maluje delikatnymi, pełnymi pasji ruchami pędzla. W takich chwilach, pomimo poplamionego farbami fartucha, zawsze wyglądała dla niego jak prawdziwa dama, a to, że nie wolno jej było wtedy przeszkadzać ani nawet przerwać jednym pytaniem, stanowiło coś najoczywistszego na świecie.

Czasem wystawiała obrazy w galeriach, zazwyczaj jednak nie umiała rozstać się ze swoimi pracami. Zawsze największą wagę przykładała do samego malowania, nie do zarabiania pieniędzy.

Matka Christophera całkowicie różniła się od rodziców. Może wynikło to z otoczenia, w jakim dorastała, ale dla niej pieniądze od zawsze miały tak duże znaczenie, że uczyniła z nich przedmiot swojego zawodu. Skończyła szkołę bankowości, potem studiowała finanse, a kiedy poznała mężczyznę, który w przyszłości miał stać się ojcem Christophera, była jedną z nielicznych kobiet zajmujących się handlem dewizami w dużym, frankfurckim banku. Ojciec Christophera pracował tam jako informatyk.

Dlatego po narodzinach syna to on został w domu, aby opiekować się dzieckiem. Kiedy Christopher nieco podrósł, ojciec założył własną niewielką firmę komputerową, którą mógł prowadzić, nie odchodząc od biurka. Kiedy czasem musiał wybrać się do klienta – co nie zdarzało się często, bo aż tak dobrze firma nigdy nie prosperowała – pod ręką zawsze byli dziadkowie, którzy zajmowali się wnukiem. Od czasu do czasu udawało się wcisnąć rodzicom jakieś pieniądze potrzebne na uszczelnienie dachu starej willi albo odnowienie płotu. Tylko ogród wciąż pozostawał dziki.

Christopher dorastał otoczony komputerami, więc to, że bardzo wcześnie nauczył się programować, było łatwe do przewidzenia. Jednak to, że już w wieku ośmiu lat programował lepiej niż ojciec, że znajdował błędy w jego programach i potrafił napisać pogramy zamknięte, z dostępem do systemu operacyjnego, tak skomplikowane, że James Kidd z trudem pojmował, czym w ogóle zajmuje się syn – nie, tego już raczej nie można było przewidzieć. Ale to wkrótce bardzo się przydało.

I dawało frajdę. Nawet mnóstwo frajdy.

Tak właśnie wyglądało pierwszych czternaście lat życia Christophera. Istny raj na ziemi.

Dopóki na rodzinę Raumeisterów i Kiddów nie spadło nieszczęście.

Najpierw babcia zaczęła tracić wzrok.

– No, szczerze mówiąc – Kyle przerwał Christopherowi opowieść – jeśli teraz ktoś by zapytał, co wspólnego ma to wszystko ze spadającymi śmigłowcami, to nie wiedziałbym, co powiedzieć. Normalnie nie miałbym pojęcia.

– Zaraz będziesz miał – odparł Christopher. – Przecież już mówiłem, że to długa historia.

8 | Ślepota nie spadła na babcię Christophera nagle. Postępowała z wolna, prawie niezauważalnie, chociaż równie nieubłaganie, tak że miało się wrażenie, że da się dokładnie wyliczyć dzień, gdy całkiem przestanie widzieć.

Choroba miała skomplikowaną łacińską nazwę, występowała bardzo rzadko i nie znano żadnego przypadku jej wyleczenia. Zaczęła się od takich martwych plamek, miejsc w polu widzenia, wyglądających, jak gdyby je z niego wycięto, jakby stamtąd poznikało. Nie były plamami czerni, lecz nicości, tak jakby tam nigdy nic nie było. Plamki stawały się coraz liczniejsze i większe. Próbowano różnych terapii, operacji, nic jednak nie pomagało.

Babcia Christophera czuła się straszliwie przygnębiona, a dziadek równie mocno rozwścieczony.

– Gdyby straciła dłoń – pewnego dnia powiedział wnukowi – to przynajmniej mógłbym jej zrobić nową. Zrobiłbym jej najlepszą sztuczną dłoń na świecie, możesz mi wierzyć. Zbudowałbym cudowną konstrukcję, jakiej świat nie widział. Ale jeśli straci wzrok… to co mam zrobić? Szklane oko przecież jej nie pomoże. Kamera tak samo, bo gdzie miałbym ją podłączyć? Do jej nerwów wzrokowych? To przekracza nie tylko moje umiejętności. Tego nie umie nikt na świecie.

Jako że nieszczęścia lubią chodzić parami, niedługo potem stworzony przez Christophera wirus komputerowy sprawił, że na kilka dni świat ogarnął straszliwy zamęt. Chłopak użył komputera z biura swojej matki, którą przez to zwolniono z pracy. Chcąc uciec przed dziennikarzami bez końca piszącymi krzykliwe artykuły o „Computer Kidzie”, rodzice wyjechali z nim do Anglii, do okropnego domu na jakichś paskudnych przedmieściach Londynu.

Przeprowadzka, chociaż nieodzowna, pogrążyła babcię Christophera w jeszcze większej melancholii.

– Dlaczego to w ogóle zrobiłeś? – dopytywała się Serenity.

Christopher na nią spojrzał.

– To kolejna długa historia.

Machnęła ręką.

– No dobra, opowiadaj dalej.

Początkowo matka Christophera wcale nie starała się o nową posadę. Po tym, co się stało, sprawy musiały chociaż trochę przyschnąć, zanim w ogóle mogłaby mieć nadzieję na możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa, stosunkowo bez obciążeń. Dlatego uprzejmie, ale stanowczo odprawiła Richarda Brysona, znanego biznesmena i producenta filmowego, który odnalazł ją i zaproponował, że przeniesie historię Christophera na ekran. Odmówiła, chociaż proponował duże pieniądze.

Teraz to matka musiała zostać w domu, a ojciec był zmuszony poszukać pracy. Po kilku pierwszych niepowodzeniach odpowiedział na jakieś drobne ogłoszenie, skontaktował się z równie drobną firmą komputerową szukającą programisty i zajął się projektem realizowanym we współpracy z wydziałem medycznym Uniwersytetu Londyńskiego, a przypadkiem tak się złożyło, że projekt miał na celu umożliwienie produkcji lepszych protez.

Na czele projektu stał Stephen Connery, neurolog i neurochirurg. Doktor Connery był sympatycznym starym kawalerem, który miał tylko dwie namiętności: pracę w laboratorium oraz dziką przyrodę. Jego biuro przypominało las – aż tyle stało w nim roślin doniczkowych – i niemal co weekend ruszał na wędrówkę z namiotem i plecakiem, nawet jeśli grzmiało i padało.

Właśnie doktor Connery po raz pierwszy zdołał w warunkach laboratoryjnych z powodzeniem podłączyć neurony do układów elektronicznych. Chciał dalej rozwijać tę technikę, by można było umieszczać w protezach tak zwane łącza neuroelektroniczne, umożliwiające sterowanie silniczkami sztucznej ręki przy użyciu tych samych nerwów, które przed utratą prawdziwej kończyny kierowały mięśniami. Chodziło mu również o to, by dało się połączyć czujniki sztucznej ręki z nerwami dotykowymi, żeby protezą można było nie tylko kierować, ale również odczuwać. Uważał, że w taki sposób stanie się bliska prawdziwej części ciała, co pozwoli prowadzić normalne życie.

Nic dziwnego, że James Kidd, zięć Heinza Raumeistera, frankfurckiego konstruktora protez, ani chwili nie wahał się z przyjęciem oferty i nie przejął się też stosunkowo niskim wynagrodzeniem. Również nic dziwnego, że o wszystkim dowiedział się dziadek Christophera, na bieżąco wypytując o postępy prac. Wreszcie nic dziwnego, że wszystkich ciekawiło, czy stanie się możliwe zbudowanie łącza pozwalającego widzieć ociemniałym.

Zdaniem doktora Connery’ego coś takiego stanowiło fascynujące zagadnienie, zarówno pod względem software’u, jak i hardware’u. Zmiana impulsu elektrycznego w nerwowy i na odwrót nie była jakoś szczególnie skomplikowana. Prawdziwa trudność polegała na tym, by za każdym razem wiedzieć, co ten impuls oznacza. Jeśli chciałoby się skonstruować stosowny interfejs, wcześniej należało odszyfrowywać, co dokładnie podczas widzenia dzieje się w nerwie wzrokowym i ośrodku wzroku. Doktor Connery nie miał jednak pojęcia, jak się do tego zabrać.

James Kidd oznajmił mu bez owijania w bawełnę, że to przecież bez znaczenia, bo doktor Connery jest neurologiem, a nie maniakiem komputerowym. On zaś jest ojcem słynnego Computer Kida, najlepszego hakera świata. Jeśli ktokolwiek potrafi dokonać czegoś podobnego, to z pewnością Christopher i on.

Doktor Connery uznał, że w gruncie rzeczy to nawet robi wrażenie i przynajmniej warto spróbować.

I tak wzięli się do pracy. Christopher, gdy miał wolne popołudnia, towarzyszył ojcu w londyńskim laboratorium, gdzie przy komputerach głowili się nad danymi z aparatury doświadczalnej doktora Connery’ego. Kiedy stało się jasne, że potrzebują jeszcze kogoś do pomocy, kto pewną sprawność w programowaniu łączyłby ze sporym talentem do majstrowania przy elektronice, pojawił się facet z małej, podejrzanej firmy, dziwaczny typ – Linus Meany.

Gdyby sądzić go tylko po wyglądzie, nikomu nie przyszłoby do głowy, że Linus może mieć cokolwiek wspólnego z komputerami. Był krępym, barczystym i wytatuowanym bardziej niż wykidajło z nocnego baru miłośnikiem piercingu. Wzdłuż krawędzi lewego ucha nosił co najmniej dwadzieścia cztery kółka – „po jednym na każdą dziewczynę”, twierdził zwykle, „jednak teraz muszę albo się ożenić, albo zacząć robić kolczyki w prawym uchu”. W prawym skrzydełku nosa tkwiła duża srebrna gwiazdka, w języku – metalowy sztyft („żebym miał się czym bawić, kiedy zastanawiam się nad jakimś skomplikowanym podprogramem”), w jeden z siekaczy wprawił rubin.

– No i mam jeszcze kilka sztyftów w miejscach, których nie mogę pokazać – dodawał zazwyczaj z diabolicznym uśmieszkiem.

Obwieszał się wszystkimi elektronicznymi zabawkami, jakie tylko pojawiały się na rynku. W kieszeniach Linusa można było znaleźć praktycznie wszystko: najnowszy model iPoda, najnowszy smartfon, cyfrowy mikrodyktafon, nawigator GPS, minikamerę. Jego koledzy, również sami dziwacy, chociaż niewyglądający aż tak jak on, często mu dokuczali, wypytując, czy taka liczba kolczyków na pewno nie zakłóca odbioru sygnału telefonu komórkowego.

I taki właśnie zespół wziął się za rozwiązywanie zagadki wzroku. Nie chodziło o zwyczajne, informatyczne zadanie, lecz o hacking. Celu hakowania nie stanowiły jednak chronione bazy danych, należało wejść wprost do ludzkiego mózgu. A przynajmniej do jego ważnej części: ośrodka widzenia.

Ironią losu było to, że gdy dokonali pierwszych przełomowych odkryć związanych z odszyfrowywaniem kodu wykorzystywanego przez nerwy i komórki mózgowe, babcia Christophera dawno już pogodziła się z chorobą. Stwierdziła, że skoro malowała przez całe życie, to już jej wystarczy.

Niedługo potem jakaś gazeta wpadła na pomysł, by opowiedzieć historię ociemniałej malarki. Artykuł zilustrowano reprodukcjami obrazów, dzięki czemu babcia Christophera na starość zaznała nieco sławy, i natychmiast też zaczęto dopytywać się o jej prace. Wciąż smuciła się utratą wzroku, jednak nie czuła się zrozpaczona. Oznajmiła, że w żadnym wypadku nie chce protezy.

Nie zważając na to, Christopher, jego tata, Linus oraz doktor Connery kontynuowali prace. Ogarnęła ich badawcza gorączka, bo gdy rozwiązanie problemu znalazło się wreszcie w ich zasięgu, za nic nie chcieli pozwolić, aby uciekło.

– Poczekaj – przerwał Christopherowi Kyle i zdjął stopę z gazu. – Tam, z przodu, coś mi się nie podoba.

Chłopak spojrzał na niego.

– A co takiego?

– Wygląda na wypadek drogowy.

Mniej więcej ćwierć mili przed nimi na jezdni stał jakiś człowiek i machał rękami. Na poboczu zobaczyli dwa motocykle, obok nich chyba ktoś leżał.

– Tak to wygląda – powtórzył cicho Christopher ogarnięty złymi przeczuciami.

Miał nadzieję, że to, na co patrzy, rzeczywiście jest tym, na co wygląda.

9 | Zatrzymali się. Wypadek nie był drogowy, tylko nagły. Kiedy Kyle stanął na poboczu, do auta szybko podszedł mężczyzna w skórzanej motocyklowej kurtce, już niemłody, o długich, szpakowatych włosach i cerze wyglądającej, jakby była wygarbowana. Musiał mieć co najmniej sześćdziesiąt lat.

– Żona nagle źle się poczuła – wyrzucił z siebie. – Boję się, że to serce. I jak to zwykle bywa, akurat rozładował mi się telefon. Mam nadzieję, że może mi pan pomóc.

– Niestety, nie mamy telefonu – odparł Kyle – ale mam nadzieję, że mimo to możemy państwu pomóc. Jestem przeszkolonym ratownikiem medycznym. – Odwrócił się do Christophera i Serenity, wskazując bagażnik. – Chris, przynieś mi kocyk z tyłu.

Christopher odwrócił się, wyciągnął gruby, cuchnący pled i podał Kyle’owi.

– Niech pan go zroluje i podłoży pańskiej żonie pod kolana, tak żeby zapobiec ewentualnemu szokowi. Może to tylko zwykłe odwodnienie? Kiedy ostatni raz coś piła?

– Mamy dosyć wody. To nie może być odwodnienie.

– Dobrze. Niech pan zajmie się kocem, a ja zaraz przyjdę.

Mężczyzna zawahał się, obracał trzymany w dłoniach niezbyt piękny koc.

– Naprawdę nie macie państwo żadnego telefonu? – dopytywał z niedowierzaniem. – Moja żona naprawdę bardzo źle się czuje.

– Zaraz podejdę i ją obejrzę – odpowiedział Kyle tonem stanowiącym połączenie zdecydowania i pewności siebie, niezbędnym, aby radzić sobie z wypadkami.

Mężczyzna pokiwał głową i posłusznie ruszył w stronę żony.

Kyle odwrócił się do Christophera.

– Jedno pytanie – odezwał się, przyglądając mu się uważnie. – Oczywiście, mogę się tylko domyślać, dokąd zmierza twoja opowieść. Ale po tym, co zrobiłeś ze śmigłowcami: czy to możliwe, że masz w mózgu jakieś połączenie z Internetem?

Christopher skinął głową.

– Mniej więcej tak jest.

– A w praktyce?

Christopher głęboko wciągnął powietrze.

– W praktyce nie jest potrzebna żadna sieć – skłamał.

Kyle dał się nabrać. Jeszcze przez chwilę uważnie mu się przypatrywał, wyglądając tak, jakby właśnie sobie uzmysłowił, o jakich potwornościach rozmawiają. Potem westchnął i oznajmił:

– Myślę sobie, że mój ojciec miał rację. Współczesna technologia informatyczna naprawdę jest upiorna. I źle jest się na nią zdawać…

Szarpnięciem otworzył drzwiczki, obszedł samochód, wyjął apteczkę z bagażnika i ruszył z nią do chorej kobiety. Christopher przyglądał mu się pełen złych przeczuć.

Zauważył, że z kolei jemu przygląda się Serenity. Zdziwiona.

– Serio? – zapytała, kiedy na nią spojrzał.

Przytaknął.

– Tak?

– W głowie?

– Taki malutki chip. Umieszczony za jamą nosową, połączony z nerwem węchu. – Uniósł mały palec i zasłonił kciukiem połowę paznokcia. – Mniej więcej takich rozmiarów.

– Z nerwem węchu? Ale po co?

– Kresomózgowie u wszystkich wyższych form życia, w tym także u ludzi, powstało z nerwu węchowego. – Wydawało mu się, że doktor Connery tłumaczył to zaledwie wczoraj. – Ma tę zaletę, że łatwo się do niego dostać, wystarczy wprost przez nos wprowadzić odpowiedni aplikator, taką długą, cienką rurkę. Uzyskanie połączenia z nerwem węchowym oznacza, że w pewnym sensie ma się połączenie z centrum sterowania mózgu.

– A co to dokładnie znaczy? – Drążyła dalej, nie dało się przeoczyć, że pełna odrazy. – Czy ty czujesz węchem wszystko, co się dzieje przy tym… interfejsie? Jak to działa? Nie potrafię sobie tego wyobrazić.

„Bądź miły” – pomyślał Christopher.

– To nie ma nic wspólnego z węchem – wyjaśnił. – To jest raczej… hmmm… – Jak zwykle wydawało mu się, że nie sposób opisać tego, co się czuje w trakcie połączenia z Polem. – To jest jednoczesne widzenie, słyszenie i czucie, a jednak nic z tych rzeczy. To zależy. Dokładniej, to jest jak taki dodatkowy zmysł. Pewnego rodzaju szósty zmysł…

Jego spojrzenie spoczęło na mężczyźnie w czerwono-szarej kurtce motocyklowej, który do tej chwili razem z Kyle’em pochylał się nad kobietą. Teraz się wyprostował i zaczął oddalać, powoli, krok po kroku. Jego zachowanie wydawało się dziwne. Christopher miał coraz gorsze przeczucia.

Ale przynajmniej miał też pomysł, co powinien zrobić.

Pospiesznie wyjaśnił Serenity jej rolę w ułożonym przez siebie planie, a następnie szybko wysiadł z auta i ruszył w stronę Kyle’a. Kobieta leżała na poboczu obok motocykla. Wyglądała na równie starą co mąż. Oczy miała zamknięte, oddech równy, a twarz wyglądała raczej na zaczerwienioną niż pobladłą.

Kyle rozpiął jej skórzaną kurtkę, przyłożył czubki palców do tętnicy na jej szyi. Powieki kobiety zadrżały.

– I jak? – zapytał Christopher. – Jak to wygląda?

Kyle wzruszył ramionami.

– Nie ma gorączki, normalny puls. Nie mam pojęcia, dlaczego jest nieprzytomna.

Christopher przykucnął obok niego i kobiety. Kątem oka zobaczył, że Serenity również wysiadła i powoli zaczęła się zbliżać. Jeżeli chociaż raz dla odmiany mu uwierzyła, wszystko przebiegało tak, jak powinno.

– Podejrzewam – oznajmił Christopher – że ta kobieta wcale nie jest nieprzytomna. Tylko udaje. Jedźmy dalej.

Kyle spojrzał na niego ze zdumieniem, ale zanim zdołał cokolwiek odpowiedzieć, kobieta wydała gardłowy okrzyk, poderwała się z ziemi i rzuciła się na Christophera, chwytając go mocno jak imadłem.

Nagle w dłoni mężczyzny pojawił się duży rewolwer wycelowany w Kyle’a.

A wtedy ze straszliwie doskonałą harmonią, tak jakby od lat ćwiczyli mówienie tych słów chórem, z taką samą intonacją, tak samo dźwięcznie i głośno, mężczyzna i kobieta zawołali jednym głosem:

– Nie ruszać się!

FAŁSZYWE KOMUNIKATY

10 | Dla Serenity cała historia zaczęła się tamtego ranka, gdy matka oznajmiła:

– Nie wierz w nic, co mówią o twoim ojcu. W nic. Ani jedno słowo nie jest prawdą.

– Co? – zapytała Serenity. – Kto mówi?

Jeszcze na wpół spała i najchętniej w ogóle by się nie budziła. Śnił się jej taki chłopak z klasy, Brad Wheeler, w którym kochały się wszystkie dziewczyny, a który w prawdziwym życiu ledwo zauważał jej istnienie. Mimo najszczerszych chęci ani trochę nie przypominała all american girl, a takie właśnie podobały wszystkim Bradom Wheelerom świata.

– Wszyscy. W telewizji, w gazetach, w Internecie…

Serenity stopniowo dochodziła do siebie. Coś jej się nie zgadzało. Pojęła, że matka całkiem straciła panowanie nad sobą, stając się taką, jaką rzadko można ją było zobaczyć. Zwykle potrafiła zachować spokój niezależnie od tego, co się działo.

– W telewizji? – powtórzyła Serenity. – Mówią o tacie w telewizji?

– Kłamią o twoim tacie w telewizji.

– A co mówią?

– Ani słowa prawdy. To same kłamstwa. Podła propaganda i nic więcej.

Serenity poczuła ochotę, aby tupnąć, chwycić matkę i solidnie nią potrząsnąć. Jednak niczego takiego nie zrobiła, zawołała jedynie:

– Do jasnej cholery! Co się w ogóle dzieje?

Mama zastygła bez ruchu, jej twarz stała się maską. Potem opuściła ramiona, oczy nabrały bolesnego wyrazu.

– Co się dzieje? – westchnęła. – Zaraz się dowiesz.

Odwróciła się i włączyła telewizor.

To było tematem dnia na połowie kanałów.

Zamach bombowy w centrum informatycznym w Karolinie Północnej. Rozerwane ściany, ludzie z twarzami czarnymi od sadzy, błądzący wśród zgliszczy, ranni, w podartych ubraniach. Strażacy gaszący ogień, dyrygujący akcją ratowniczą, dźwigający nosze.

Jakiś prezenter wyjaśniał, że w tym centrum informatycznym na zlecenie władz zarządzano ważnymi bazami danych. Naturalnie, istnieją kopie zapasowe, nic nie przepadło, atak był pozbawiony sensu.

Jakaś prezenterka mówiła, że wskutek wybuchu bomby zawaliło się przyzakładowe przedszkole, ranne zostały dzieci, niektóre ciężko.

A potem pojawił się wizerunek taty: fotografia, na której Serenity ledwie go rozpoznała, bo wyglądał jak szaleniec.

– Jeremiah Jones – donośnym głosem oznajmił prowadzący program w studiu – przez swoich zwolenników nazywany także Prorokiem. Zasłynął jako autor cieszących się wielkim powodzeniem książek, w których piętnował współczesny styl życia i ostrzegał przed niebezpieczeństwami związanymi z coraz powszechniejszą obecnością techniki. Mało kto wie, że już w młodości brał udział w gwałtownych akcjach protestacyjnych i w związku z tym popadł w konflikt z prawem. W swojej ostatniej publicznej wypowiedzi zadeklarował wyprowadzkę na wieś, aby prowadzić tam samowystarczalne życie, następnie zamilkł. Aż do dziś. Człowiek ten długo i przez wielu uważany za mądrego myśliciela i nauczyciela, najwyraźniej przekroczył granicę dzielącą bycie outsiderem od bycia ekstremistą.

Prezenter oznajmił na koniec, że istnieje list, w którym Jones przyznaje się do zamachu. FBI umieściło Jeremiaha Jonesa na liście dziesięciu najbardziej poszukiwanych przestępców.

Jeremiah Jones. Terrorysta.

Serenity poczuła, że uginają się pod nią kolana. Musiała mocno przytrzymać się stołu w kuchni i przykucnąć.

– Terrorysta! – wyrzuciła z siebie, niczego nie rozumiejąc.

– Oni kłamią – powiedziała mama.

– A ten list?

– Sfałszowany.

Serenity miała wrażenie, że zapomniała, jak się oddycha. Położyła sobie rękę na piersi, poczuła, że serce wali jej jak młot.

– Skąd to wiesz? Przecież nie mogliby zrobić tego ot tak, po prostu.

– A jednak. Mogli. Zrobili tak. Cały czas robią. Oni…

– Mamo!

Serenity uniosła wysoko dłoń, a matka ucichła w pół słowa.

– Co? – zapytała Serenity z wysiłkiem, czując, jak oczy zachodzą jej łzami powstałymi za sprawą czystego przerażenia. – Co to oznacza?

11 | Wspomnienia przetoczyły się jak fala, prawie ją porwały. Dom, w którym mieszkała, kiedy jeszcze była dzieckiem: drewniany, o woni trocin, płonących polan i korzennych przypraw, które mama wieszała w grubych pęczkach pod sufitem kuchni – ciemnej, tajemniczej kuchni z odrapanymi meblami i zawsze pachnącej dobrym jedzeniem. Niekończący się las, zaczynający się zaraz za domem. Jezioro, nad które dawało się trafić, tylko idąc właściwą ścieżką. Zwierzęta, którym można było się przyglądać, jeżeli wystarczająco długo siedziało się w ciszy: sarny, wiewiórki, cieciorniki, zające, orły bieliki.

– Kochanie…

Razem z bratem, Kyle’em, często nocowali w lesie pod namiotem, w ukrytych zakątkach. Tata pokazał im, jak się go rozstawia. To był taki staroświecki namiot z impregnowanej plandeki, ze stelażem i śledziami. Wędkowali, a potem piekli w ognisku złowione ryby. Pływali w jeziorze. Serenity czuła pod palcami błoto i muł nadbrzeża. Kąsały ich meszki. Kiedyś nawet przepędziła wilka – w każdym razie była wtedy przekonana, że to wilk. Nikt poza nią nie widział tego zwierzęcia. Pamiętała słoneczny żar oraz niekończące się śniegi, przenikliwy ziąb, tajemniczą mgłę i orzeźwiające deszcze. Dzieciństwo było jedną wielką przygodą.

– Kochanie… Można o twoim ojcu powiedzieć wiele złych rzeczy, ale czegoś takiego nigdy nie byłby w stanie zrobić. Nie mógłby kogoś zabić.

Serenity spojrzała na matkę, która siedziała obok niej w kucki, trzymając córkę za ręce i szukając jej wzroku.

Na pewno by nie mógł? Pewne wspomnienie zjawiło się teraz jak błyskawica, na ułamek sekundy rozrywając nieprzeniknioną ciemność. Ojciec stojący wśród stosu śmieci, które ktoś beztrosko wyrzucił do górskiego potoku. Przegniłe jedzenie w plastikowych opakowaniach, wyładowane baterie, pordzewiałe puszki, odłamki szkła. Przeklinał i złorzeczył, gołymi rękami wyławiał śmieci z wody, kalecząc się przy tym do krwi. Przepełniony wściekłością mówił: „Z niektórymi ludźmi najchętniej porozmawiałbym za pomocą pałki baseballowej”.

– Tak sądzisz? – zapytała Serenity.

Mama zaśmiała się ze smutkiem.

– Byłam z twoim ojcem od piętnastego roku życia. Znam go. Naprawdę, znam go lepiej niż ktokolwiek inny na świecie.

Serenity uniosła głowę i rozejrzała się wokół. Wspomnienia odpłynęły, przypuszczalnie tam, gdzie skrywała je przez ostatnich dziesięć lat. Znowu była tutaj, w swoim dzisiejszym życiu, siedziała w kuchni pełnej nowoczesnych urządzeń, których matka nakupiła jakby z przekory, bo i tak nigdy z nich nie korzystała. Mikrofalówka z chyba trzema setkami programów. Naczynie do gotowania na parze. Automat do espresso. Ogromna lodówka z wbudowanym komputerem. Kuchnia nie była już ciemna i tajemnicza, ale jasna, czysta, klarowna i zawsze tak wysprzątana, że w każdej chwili nadawałaby się do robienia zdjęć do folderu reklamowego.

– Jak teraz ktoś mnie zapyta, w szkole albo gdzie indziej… – cicho powiedziała Serenity – …mam się przyznać, że to mój ojciec?

Mama zmierzyła ją wzrokiem i wyraźnie się zawahała. „Zawsze mów prawdę” – tak przecież stale ją pouczała, tak brzmiało jej motto, myśl przewodnia. „Mów prawdę, nawet gdy jest nieprzyjemna, bo to w dalszej perspektywie zawsze się opłaci”.

– Nikt nie zapyta – odparła. – Jones to popularne nazwisko.

– A jeśli?

Przygryzła wargi.

– Wtedy mów, że nie.

W jakiś dziwny sposób właśnie ta rada przeraziła Serenity bardziej niż wszystko inne. Bardziej nawet niż straszliwe oskarżenia wysuwane w stosunku do jej ojca i prezentowane w telewizji.

Serenity przyjrzała się matce, którą zawsze tak bardzo przypominała, że wydawało jej się czasem, iż patrząc w lustro, widzi siebie, tylko starszą o trzydzieści lat. No dobra, mama miała włosy ciemne, prawie czarne, a ona odziedziczyła płowe włosy ojca – obie jednak miały te same nieposkromione loki, prawie do nie ogarnięcia. A oczy… Oczy mamy były wielkie, poważne, czarne jak studzienna czeluść.

Czasem Serenity myślała, że właśnie dlatego tata kiedyś się w niej zakochał.

– Dlaczego go zostawiłaś? – zapytała.

Dawno o tym nie rozmawiały. Mama jednak zawsze odpowiadała, otwarcie i szczerze. Ale Serenity jakoś czuła, że istnieje więcej odpowiedzi niż te, które dotąd poznała.

Tym razem matka nie unikała badawczego spojrzenia.

– Jeremiah zrezygnował z przyszłości. Po prostu się z niej wypisał. Ja tak nie mogłam. Miałam dwoje dzieci. Musiałam wiedzieć, że będzie coś dalej.

– Ale przecież go kochałaś.