Tytuł oryginału: Rósa & Björk

Pierwsze wydanie: Werner Söderström Osakeyhtiö (WSOY), Helsinki 2023

This work has been published with the financial support of FILI – Finnish Literature Exchange.

Niniejsza książka ukazała się przy finansowym wsparciu ze strony FILI – Finnish Literature Exchange.

Opracowanie graficzne okładki: Madgrafik

Projekt okładki oryginalnej: © Ville Laihonen

Ilustracja na okładce: Sharad kandoi / Unsplash

Redaktor prowadząca: Alicja Oczko

Opracowanie redakcyjne: Magdalena Mendys

Korekta: Kinga Dolczewska

Copyright © Satu Rämö, 2023

First published in Finnish with the original title Hildur by Werner Söderström Osakeyhtiö Ltd (WSOY), Helsinki. Published in the Polish language by arrangement with Bonnier Rights Finland and Macadamia Literary Agency, Warsaw, Poland.

Copyright © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2025

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

ul. Domaniewska 34a

02-672 Warszawa

info@harpercollins.pl

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-8342-046-2

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek

Na końcu drogi czekasz ty.

Wyciągasz do mnie ramiona.

Wróciłem do domu.

Wróciłem do domu.

piosenka islandzka Ég er kominn heim

Tekst: Jón Sigurðsson (1960)

PRZEDTEM

Rozdział 1

1994, Ísafjörður

Duże mokre płatki śniegu coraz szybciej opadały na przednią szybę samochodu, jakby o szkło rozplaskiwały się dorodne muchy. Był listopad, początek zimy. Do pracy wychodziło się po ciemku i z pracy wychodziło się po ciemku. Słońce wschodziło na północnym niebie na kilka godzin, ale pozostawało skryte za otaczającymi wieś górami. Mieszkańcy przez całą zimę żyli w cieniu.

Żuchwa mężczyzny drgała, a jego palce zaciskały się na kierownicy. Zdał sobie sprawę, że jest mocno spóźniony. Godzinę temu auto zakopało się w śniegu i jego odkopywanie pochłonęło cenny czas. Nie wyrobił się.

Samochód poruszał się zbyt wolno, ale kierowca nie miał odwagi jechać szybciej. Nie zmienił jeszcze opon na zimowe, a jezdnia była śliska. Gdyby przyspieszył, mógłby wpaść w poślizg i wtedy wszystko by się posypało.

Nie powinno go dziś tu być, w środku tej sytuacji. Pluł sobie w brodę, że się zgodził, ale tak naprawdę nie miał wyboru. Człowieka takiego jak on, samotnego i bez szkoły, nikt nie uważał za godnego zatrudnienia na stałe. Jak to lubiła mawiać jego babka nieboszczka, kart nie da się wymienić w trakcie gry. Trzeba grać tymi, które się dostało. Babka młodo owdowiała i sama zajmowała się przychówkiem, doiła krowy i soliła dorsze. Żeby zarobić, trzeba było wtedy dużo pracować. Teraz tak samo. Mężczyzna musiał się zadowolić pracami dorywczymi. Legalnymi i nielegalnymi. Za te drugie dostawał więcej pieniędzy, a pieniędzy potrzebował. Takie zlecenia się opłacały.

Podwinął rękaw jasnego swetra i spojrzał na zegarek. Była czwarta, ale opady zdążyły już dotrzeć znad morza do wioski. Niech to szlag. Według prognozy zamieć miała się rozpocząć dopiero później, wieczorem. Za rondem droga wyglądała na odśnieżoną. Postanowił zaryzykować i trochę dodać gazu. Miał wrażenie, że śnieg tylko się wzmaga, ale latarnie stojące na straży przy głównej ulicy pomagały mu utrzymać kurs.

Potem zobaczył coś, co zgasiło w nim iskierkę nadziei. Autobus szkolny. Pojazd przewożący dzieci nadjechał z przeciwka. Mężczyzna poczuł ukłucie zawodu. Nie zdążył.

Na następnym skrzyżowaniu skręcił w lewo, na drogę prowadzącą do domu. Zaparkował przed budynkiem, zgasił silnik i zaczął się zastanawiać.

Potarł czoło, na którym skroplił mu się pot. Swędziała go blizna. Tak działo się zawsze, kiedy się denerwował. Podrapał ją grubym paznokciem palca wskazującego. Miłe uczucie. Paznokieć zagłębił się w nierównej, pokrytej drobnymi krostkami skórze i poruszał po bliźnie w tę i z powrotem. Mężczyzna westchnął głęboko i drapał się dalej. Rzecz jasna, znakomicie zdawał sobie sprawę z tego, że pocieranie blizny jest niemądre, ale w tej chwili sprawiało mu tyle przyjemności, że nie potrafił się oprzeć pokusie.

Wreszcie do niego dotarło, co powinien zrobić. Autobus szkolny zatrzymuje się w wielu miejscach. Mógłby wyprzedzić pojazd, pojechać na właściwy przystanek i tam zaczekać. Oczywiście, że tak zrobi.

Właśnie przekręcał kluczyk w stacyjce, kiedy dostrzegł ruch po lewej stronie. Drzwi jego domu się otworzyły. Spojrzał w ich kierunku i zobaczył, że z budynku wyszły dwie dziewczynki. Zatrzymały się na rogu, najwyraźniej o czymś rozmawiały. Stały przygarbione, żeby lepiej się ochronić przed zawieją.

Jak to, dlaczego dziewczynki jeszcze tu są? Przecież autobus odjechał. Mężczyzna znów potarł bliznę i się zamyślił. Może się spóźniły. Wyprostował się, ale nie uruchomił silnika. Jeszcze nie. Nie chciał zwracać na siebie uwagi.

Przyjrzał się dzieciom dokładniej. Ich wygląd odpowiadał opisowi, który dostał od zleceniodawcy. Zleceniodawca. Tak nazywał każdego, kto prosił go o różne przysługi w zamian za wynagrodzenie. Dzisiejsza robota wydawała mu się dziwna, ale zaoferowana kwota była tak duża, że zdusił wątpliwości i przyjął pracę. Dziewczynki powinny być trzy, a widział tylko dwie. Gdzie była trzecia? Mężczyzna rozglądał się przez chwilę, ale nikogo nie zauważył. Niech będzie. Tak czy inaczej zrobi to, co obiecał.

Dwoje dzieci niewiele różniących się wzrostem. Czapki z owczej skóry, niższa z dziewczynek w płaszczyku obszytym futerkiem. Na plecach wyższej – plecak w kucyki. Wciąż rozmawiały. Mniejsza pokazywała na swoje buty i płakała. Większa złapała ją za ramiona i szepnęła coś do ucha.

Potem ruszyły przed siebie. Małymi, ostrożnymi krokami podążyły w stronę głównej ulicy wioski, osłaniając dłońmi twarze przed zacinającym śniegiem.

Wzdłuż głównej drogi dało się iść tylko w jednym kierunku, przeciwnym do centrum. Mężczyzna nie spuszczał wzroku z dwóch pochylonych postaci. Uruchomił silnik dopiero wtedy, kiedy uznał, że dziewczynki wystarczająco się oddaliły. Ani razu się nie odwróciły, żeby popatrzeć za siebie. Szły poboczem jedna za drugą. Mężczyzna ruszył, kiedy dotarły do zakrętu przy kościele.

Brzydka pogoda zagoniła ludzi do domów. Nikt w takich warunkach nie przebywał na zewnątrz, jeśli naprawdę nie musiał. Dlatego ruch był bardzo niewielki. Mężczyzna widział, jak jedno szare, zmierzające w stronę wioski auto wyjeżdża dziewczynkom naprzeciw, ale kierowca nawet nie zwolnił.

Cudownie. Wręcz cudownie, pomyślał. Zleceniodawca będzie zadowolony, on sam też będzie zadowolony. Robota zostanie wykonana i wszyscy na tym zyskają. To znaczy, no, co do dziewczynek, to nie był pewien. O nich w ogóle nie był w stanie myśleć. Nawet ich dobrze nie znał ani nie rozumiał toku myślenia zleceniodawcy.

Mężczyzna zaczął nerwowo bębnić w kierownicę. Rozumienie nie wchodziło w zakres jego obowiązków. Dlatego nawet się nie zastanowił, dlaczego dziewczynki mają zostać porwane ani gdzie skończą. Wykona zlecenie i dostanie drugą część wynagrodzenia. Potem zapomni o wszystkim, jakby się nigdy nie wydarzyło.

Minęło kilka minut i śnieg na chwilę się uspokoił. Mężczyzna wyłączył wycieraczki. Był zadowolony i pozwolił myślom popłynąć w stronę czekającej go wypłaty. Ileż to świetnych rzeczy będzie mógł załatwić za taką sumę. Zyska gotówkę na własne mieszkanie. Będzie mógł zrobić sobie przerwę od nudnych prac fizycznych, zostawić dorywcze zlecenia innym i przez jakiś czas po prostu cieszyć się życiem. Na jego zniekształconej twarzy pojawił się błogi uśmiech.

Zjechał na skraj drogi i zatrzymał się na moment. Czekał, aż dziewczynki posuną się dalej. Większa znów złapała mniejszą za rękę. Przyspieszyły kroku.

Mężczyzna uśmiechnął się z satysfakcją, gdy zrozumiał, dokąd idą. Nie planowały mierzyć się z biegnącą wyżej szosą, tylko chciały się przedostać do domu nowym tunelem. Łączący trzy wioski przekop przez górę nie był jeszcze otwarty dla ruchu samochodowego, ale prawie wszyscy mieszkańcy dobrze wiedzieli, że roboty zostały już zakończone. Przez tunel dało się przejść.

Wyglądało na to, że śnieg znów się wzmagał. Popołudniowe światło przygasło. Niedługo na zewnątrz będzie tak samo ciemno jak we wnętrzu góry. Mężczyzna z zadowoloną miną znowu zaczął się drapać po bliźnie. Plan dzieci pasował mu wyśmienicie. Z tunelu nikt nie korzystał. Tam nikt nie zobaczy tego, co miało nastąpić.

Trzymał się kilkaset metrów za dziewczynkami. Obserwował je przez szybę. Krok za krokiem zbliżały się do tunelu. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczył, był czerwony plecak w kucyki na plecach większej z nich. Potem przepadły.

Jeszcze raz szybko się rozejrzał. Nie dostrzegł żadnego ruchu. Ani ludzi, ani samochodów. Otaczał go gęstniejący z minuty na minutę mrok. W żółtych reklamówkach na tylnym siedzeniu były ubrania, których zażądał zleceniodawca, i kilka maskotek. Mężczyzna znów przesunął palcem wskazującym po bliźnie, długo i z rozkoszą. Potem nacisnął pedał gazu. Samochód zniknął w tunelu.

Rozdział 2

Lato 2008, Ísafjörður

Marynarka leżała jak ulał, chociaż niskie krzesło zmuszało wysokiego mężczyznę do siedzenia w przykrym pochyleniu. Nie rozumiał, dlaczego ktokolwiek chciałby mieć w domu te niewygodne designerskie duńskie krzesła. Próbował wyciągnąć nogi pod stołem. Koniakowe meble nie były jego zdaniem szczególnie ładne, ale chyba pasowały do minimalistycznego wystroju w stylu skandynawskim. Jedno takie krzesło na pewno kosztowało więcej niż miesięczny czynsz za kawalerkę w centrum Reykjavíku.

Można by pomyśleć, że za takie pieniądze dostanie się coś, na czym dobrze się siedzi. Próżne nadzieje. Odsunął się nieco od stołu jadalnego, wyprostował plecy i założył nogę na nogę.

– Te krzesła są koszmarne – przyznał człowiek w okularach i nalał wysokiemu mężczyźnie filiżankę parującego napoju. Nie podzielał gustu swojej małżonki, ale powiedział, że nauczył się go znosić. – Żyjemy w zgodzie, kiedy ona może sobie w domu porabiać, co tylko jej się podoba. A jak żona jest w dobrym nastroju, mnie też łatwiej o szczególne przywileje.

Człowiek w okularach puścił oko na znak komitywy i odstawił na podstawkę chromowany dzbanek do kawy.

Wysoki mężczyzna roześmiał się ze zrozumieniem i sięgnął po stojący na stole dzbanuszek ze śmietanką. W pracy pielęgniarki miały zwyczaj zastawiania lodówki w kafeterii śmierdzącym odtłuszczonym mlekiem. Zamieszał kawę srebrną łyżeczką i na chwilę zamknął oczy. Tłusta śmietanka podkreślała głęboki smak ciemno palonej kawy. W tym momencie czuł, że życie jest idealne.

Najwyraźniej życie dobrze się obeszło również z jego starym przyjacielem. Dom był fantastyczny. Duży, jasny budynek zajmował powierzchnię co najmniej dwustu metrów kwadratowych. Ogród był dobrze utrzymany, a na tyłach chyba tryskała fontanna. Na ścianach wisiała skandynawska sztuka nowoczesna, a lśniące nowością wyposażenie kuchni wyglądało jak żywcem wyjęte ze starannie zaaranżowanych fotografii w najnowszych numerach czasopism wnętrzarskich.

– Piękny dom. Jeszcze nigdy tu nie byłem – rzucił.

– Wprowadziliśmy się parę lat temu. Chcieliśmy mieć więcej miejsca – odparł ten w okularach, po czym usiadł naprzeciwko i podsunął przyjacielowi leżące na stole czekoladki. – Częstuj się, to belgijskie. W Brugii jest świetna manufaktura, którą odkryłem podczas pewnej podróży służbowej. Czasem zamawiamy też z dostawą do domu. – Gdy mlaskając, rozkoszował się czekoladką, na jego twarzy wykwitł zagadkowy uśmiech. – Cukierniczka, która mi je sprzedała, to w ogóle niezła sztuka. – Uniósł dłonie i wykonał nimi wiele mówiący, okrągły gest. – Premie dla stałych klientów mają tak dobre, że dość często wpadam zrobić zakupy na miejscu.

Wysoki mężczyzna wybuchnął śmiechem, kręcąc głową.

– Kurde, ani trochę się nie zmieniłeś przez te lata.

– A dlaczego miałbym się zmienić? Nie ma co przerabiać dobrego. – Okularnik wziął z tacki kolejną czekoladkę.

Przez chwilę siedzieli przy stole w ciszy, w skupieniu smakując czekoladę. Potem wysoki mężczyzna znów zmienił pozycję na krześle. Nie miał wiele czasu. Za pół godziny powinien być z powrotem w pracy i przyjmować pacjentów. Zabójczo nudne wieczorne dyżury w tym tygodniu przypadły akurat jemu. Dzieci z bólem uszu, wieśniacy, których kopnął koń, pomiary ciśnienia tętniczego i wypisywanie recept. Jego głównym źródłem dochodu był prywatny gabinet w Reykjavíku, ale żeby otrzymać zgodę na wykonywanie zawodu, trzeba było od czasu do czasu brać dyżury w publicznej służbie zdrowia. Najchętniej dyżurował na wsi, bo za to więcej płacili.

– No to powiedz mi, czemu zaprosiłeś mnie na kawę w samym środku dnia pracy.

Gospodarz zdjął z nosa okulary w okrągłych oprawkach, palcem wskazującym i kciukiem potarł powieki, po czym założył okulary z powrotem. Wyciągnął się, żeby wziąć ze stojącego obok narożnego regału niebieską teczkę z dokumentami, którą położył przed sobą na stole.

– W tej teczce jest karteczka z nazwiskiem. Ta osoba była u ciebie z wizytą i jej dokumenty przez przypadek zaginęły. – Popchnął teczkę na drugą stronę stołu i ostro popatrzył przyjacielowi w oczy. Podkreślił swoje słowa, trzykrotnie stukając w nią palcem wskazującym. – Rozumiesz? Zaginęły. To przykre, ale czasami tak się zdarza.

Wysoki mężczyzna wahał się przez chwilę, ale w końcu wziął teczkę do ręki. Zdjął gumki spinające rogi i otworzył. Ujrzawszy nazwisko zapisane na papierze w kratkę, drgnął. Oczywiście pamiętał ten przypadek. Niebywale okropna sprawa. To, co mu teraz proponowano, wydawało się niemożliwe. Przecież nie mógłby w żaden sposób…

Okularnik odchrząknął i odrobinę podniósł głos.

– Widzę, że się wahasz. Niepotrzebnie. To nie jest takie złe, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. W końcu chodzi tylko o drobny szczegół. Załatwisz to błyskawicznie.

Teczka w dłoniach była jakby wilgotna, skręcało go w żołądku. Wysoki mężczyzna źle się poczuł. Wypita przed chwilą kawa zaczęła przelewać mu się w brzuchu.

– To proste! Papiery znikną, a ty dostaniesz tę długo wyczekaną działkę. Nakłonię radę do głosowania w przyszłym tygodniu – oznajmił zdecydowanym tonem okularnik i splótł dłonie pod brodą.

Działka. Wysoki mężczyzna już od dawna próbował nabyć pewien należący do gminy skrawek ziemi. Miał pomysł na niezwykle dochodowy biznes. Zagraniczni inwestorzy czekali w gotowości, a prace przygotowawcze zostały poczynione. Potrzebował jeszcze tylko tej działki, żeby móc zacząć. Potem pieniądze popłyną nieprzerwanym strumieniem.

Przetwórnia rybna była jego ścieżką ku bogactwu. Nie chciał do końca życia obmacywać obcych ludzi i wysłuchiwać ich lamentów. Pensja była dobra, temu nie przeczył, ale prawdziwe możliwości wzbogacenia się leżały poza zawodem lekarza. Przetwórnia hodowlanego łososia będzie sprawą zupełnie innego kalibru. Przyniesie mu wielkie zyski. Rozkręci działalność, a po paru latach sprzeda firmę norweskiemu inwestorowi. Wstępne umowy zostały już podpisane. Jego długofalowym planem było całkowite porzucenie medycyny i przejście do świata biznesu. Chciał się obracać w większych kręgach i uciec z tej gównianej wysepki. Przetwórnia odgrywała w tych zamierzeniach ważną rolę.

Wysoki mężczyzna wziął ze stołu szklany dzbanek i nalał sobie szklankę chłodnej wody. Zmusił się, żeby myśleć logicznie. Teraz potrzebna była zimna krew. Planuj dobrze, działaj bez lęku. Nie zwlekaj. Uderzaj, kiedy wróg nie będzie przygotowany. To zdanie przeczytał w swojej ulubionej książce, Sztuce wojennej Sun Tzu. Właśnie tak postąpi, bo nie ma innej możliwości.

Odstawił pustą szklankę na blat, wstał, wsunął niewygodne krzesło z powrotem pod stół i wziął teczkę. Po czym wyciągnął dłoń, żeby przypieczętować umowę.

TERAZ

Rozdział 3

Reykjavík, luty 2020

Łagodny przedwiosenny wiatr rozwiewał włosy oficer śledczej Hildur Rúnarsdóttir tak, że długie pasma kołysały się z południa na północ. Hildur złożyła ręcznik, położyła go na ławce obok plecaka i nasunęła na nogi białe plażowe klapki z nadrukowanym logo sieci stacji benzynowych. Klapki były niezbędne, bo przy ścieżce leżały czasem odłamki szkła i inne śmieci. Hildur przecięła białą piaszczystą plażę i minęła pomost. Laguna wykopana po jego prawej stronie była podgrzewana. Woda pompowana z gorącego źródła utrzymywała temperaturę kąpieliska powyżej piętnastu stopni. Hildur przeszła dalej, kierując się w stronę otwartego morza. Zrzuciła klapki z nóg i weszła do zimnego oceanu.

Najpierw zmarzły jej kostki, potem kolana. Piaszczyste dno przyjemnie masowało podeszwy stóp. Na przeciwnym brzegu zatoki widać było nadmorskie szeregowce Kópavogur na przedmieściach Reykjavíku. Gdy woda o temperaturze ośmiu stopni sięgnęła jej ponad mięśnie brzucha, Hildur zanurzyła się i zaczęła rozgarniać ją rękami. Denerwowało ją, że na plaży są też inni. Morze zawsze było dla niej miejscem, gdzie chciała cieszyć się ciszą i radzić sobie sama.

Chociaż panowało dopiero wczesne przedwiośnie, publiczna plaża Reykjavíku była zaskakująco zatłoczona. W ostatnich latach zapanował szał morsowania i dało się to odczuć. Roiło się od ubranych w neoprenowe buty i rękawiczki pływaków, którzy głośno ze sobą rozmawiali.

Hildur nie używała specjalnych akcesoriów do pływania w zimnej wodzie. Do surfowania nosiła piankę, ale pływanie to było co innego. Zimną wodę powinno się czuć na skórze. Hildur lubiła od czasu do czasu przemarznąć do szpiku kości. Gdy zimno przenikało ją od podeszew w górę, do brzucha i klatki piersiowej, serce zaczynało wolniej bić. To ją uspokajało.

Przepłynąwszy ponad dwieście metrów, usłyszała, jak ktoś krzyczy do niej z przeciwnego brzegu. Okrągławy, podstarzały mężczyzna w białym szlafroku frotte uniósł zwinięte dłonie do ust i darł się na cały głos:

– Nie powinno się wypływać tak daleko!

Hildur zirytowało, że musiała się zatrzymać. Spojrzała w stronę mężczyzny i pomachała mu. Pokazała uniesiony kciuk na znak, że panuje nad sytuacją. Morze było dla niej całym światem. Leczyło smutki i pomagało odnaleźć radość. Na morzu mogła być sama i walczyć z czymś, czego nigdy nie będzie mogła zwyciężyć. Kochała surfing. W Reykjavíku było jej trudniej, bo brakowało tu takich fal i pustych plaż jak w domu na Fiordach Zachodnich.

Znała stolicę z czasów studenckich. Ukończyła szkołę policyjną i na kilka lat została tu w pracy. Kiedy komenda policji z jej rodzinnych stron szukała nowego śledczego i kogoś, kto poprowadziłby na prowincji Jednostkę do spraw Zaginięć Dzieci, Hildur złożyła papiery i dostała tę robotę. Powrót do Ísafjörður dobrze jej zrobił. Przez ostatnie dziesięć lat prowadziła w miarę zrównoważone życie. Czuła, że jej miejsce jest pomiędzy stromymi górami a wzburzonym morzem. Siły przyrody i ciemne zimy wielu przerażały, ale nie ją. Dla niej nieokiełznany wiatr i fale smagające przybrzeżne ulice wioski oznaczały spokój i jasność umysłu. Tworzyły granice, które zmuszały ją do pozostania na swoim miejscu.

Istnienie czasami zdawało jej się nie do zniesienia. Gdy dopadał ją niepokój, Hildur zamykała się we własnej bańce. Czuła się odizolowana od reszty świata, a gule w piersi i żołądku rosły i utrudniały oddychanie. Wtedy miała ochotę schować się w zimnie skotłowanego morza.

W ciągu ostatnich dwóch miesięcy udało jej się posurfować zaledwie dwa razy i na pewno to dlatego była w tych dniach tak niepotrzebnie poirytowana.

W styczniu musiała się na chwilę przeprowadzić z powrotem do stolicy. Tumi Einarsson, jej przyjaciel i były współpracownik z Reykjavíku, potknął się w pracy i doznał urazu kolana. Uznano, że będą mu potrzebne dwa miesiące zwolnienia. Hildur zaoferowała się go zastąpić, bo był dla niej ważnym przyjacielem i specjalnie ją poprosił. Tumi zarządzał islandzką Jednostką do spraw Zaginięć Dzieci w Reykjavíku.

Hildur nie czuła się dobrze w mieście. Tkwienie w ulicznych korkach, hałas dobiegający z budów i płynące równym strumieniem zadania do wykonania wykańczały ją. Tęskniła już do rodzinnej wioski. Na szczęście zostały jej tylko dwa tygodnie zastępstwa.

Już niedługo będzie mogła się stąd wyrwać. Może pomogłoby to wyzbyć się dręczącego ją ostatnio koszmarnego samopoczucia. Niepokój był jej stałym gościem od dziecięcych lat. Hildur wiedziała, że jej prababka Hrafntinna była w swoich czasach jedną z najsłynniejszych wieszczek na Islandii, przepowiadała przyszłość i udzielała porad tym, którzy ją o to prosili. Według dawnych wierzeń dar jasnowidzenia był dziedziczny, ale nie u wszystkich. Ciotka Tinna, u której Hildur spędziła młodość, uważała, że dar Hrafntinny przeskoczył dwa pokolenia i przypadł w udziale jej prawnuczce.

Hildur sama nie była tego taka pewna. Mówiąc wprost, niezbyt ją obchodziły wieszczki i legendy o trollach. Ale przeczuwała nadchodzące wypadki i akty przemocy. Na to nic nie mogła poradzić.

Dwa tygodnie temu na Islandii doszło do tragicznego wypadku lotniczego. Awionetka spadła do morza niedługo po starcie i pilot zginął. Na kilka dni przed wypadkiem Hildur była nad wyraz niespokojna. Gdy dobiegła ją wiadomość o tragedii, nie czuła się zaskoczona. Spodziewała się tego.

Kiedy była młodsza, całym sercem liczyła na to, że intuicja podsunie jej jakieś istotne informacje. Wtedy z niepokojących przeczuć byłby chociaż jakiś pożytek. Teraz musiała znosić myśl, że niedługo wydarzy się coś złego, ale bez wiedzy, co i kogo będzie dotyczyło. Bezsilność wobec nadciągającego smutku była czymś, przed czym nie mogła uciec. Z biegiem lat musiała po prostu próbować to zaakceptować.

Poruszyła jeszcze kilka razy ramionami, sunąc naprzód w zimnej wodzie. Gdy zabudowane zamożnie wyglądającymi szeregowcami wybrzeże Kópavogur się przybliżyło, zawróciła. Zaczerpnęła powietrza, zanurkowała i zaczęła mocno pracować nogami. Morze szumiało jej w uszach, a z ust wylatywały bąbelki, tworząc ślad. W płucach czuła znajome palenie. Po kilku wymachach nóg pozwoliła ciału wypłynąć. Gdy wynurzyła głowę, zaczęła gwałtownie łapać oddech.

Wyszła na piaszczysty brzeg, wycisnęła z długich włosów większość wody i wsunęła stopy w stare klapki.

Mężczyzna w szlafroku frotte buntowniczo skrzyżował ręce na piersi. Wpatrywał się w Hildur potępiająco.

– Takie nurkowanie zimą jest niebezpieczne dla zdrowia.

Hildur podskoczyła dwa razy na prawej nodze, żeby wytrząsnąć wodę z prawego ucha. Wkurzało ją niby-zatroskane podejście. Wiedziała, że gdyby sama była mężczyzną w średnim wieku, nikt nie przyszedłby się wymądrzać i uszczęśliwiać jej poradami pływackimi.

– Jestem przyzwyczajona do zimnej wody, pochodzę z Fiordów Zachodnich – powiedziała tylko i poszła w swoją stronę.

Krew rześko płynęła w jej żyłach. Zmarzła, a teraz nadeszło bezpieczne uczucie ciepła. Pływanie w morzu uleczyło wzbierający w niej ciężar. Poskładała ręcznik, odłożyła go na drewnianą ławkę i na chwilę usiadła na zimnym powietrzu. Dobrze było czuć wiatr na skórze ochłodzonej przez lodowate morze.

Zamyśliła się. Zazwyczaj wrażenie przygniecenia odpuszczało, gdy zła rzecz już się wydarzyła, ale po wypadku samolotu tak się nie stało. Wciąż czuła lekki niepokój. Przypomniał jej się pierwszy raz, kiedy doświadczyła tego uczucia – rankiem tamtego dnia, gdy jej siostry zniknęły w drodze ze szkoły i już nigdy ich nie odnaleziono.

Hildur dręczyło, że sprawa Rósy i Björk nie postępuje. Gdy zeszłej jesieni po skomplikowanym śledztwie w sprawie morderstwa znalazła nowe informacje na temat zaginionych sióstr, zapaliła się w niej iskierka nadziei. Ubrania, które dziewczynki miały na sobie w dniu zniknięcia, odnalazły się wraz z kupką kości w dawno wykopanym dole. Pracujący w Reykjavíku znajomy Hildur, patolog Hákon Bjarnason, dla znajomych Topór, zbadał ubranka oraz szczątki i był pewien, że te ostatnie nie są ludzkie. Swoje osobliwe przezwisko Topór otrzymał podczas studiów. Wystąpił w roli głównej w studenckim przedstawieniu na temat życia seryjnego mordercy z XVI wieku, Björna „Topora”, i tak bardzo wczuł się w rolę, że od tamtego czasu sam został Toporem.

Hildur była mu wdzięczna za zbadanie kości. Na podstawie znaleziska próbowała znaleźć nowe przesłanki na temat losu siostrzyczek, ale na próżno. Ślady się urywały i nikomu nie udało się wykopać nic więcej.

Patrzyła na rozmawiających ludzi i wyczuwała nadchodzącą jasność wiosny. Niedługo dni się wydłużą, a potem przyjdzie lato. Mimo wszystko coś jej ciążyło. Żałośnie słabe morskie fale nie pomogły jej wystarczająco, musiała wymyślić coś innego. Wstała i poszła do szatni. Ubrawszy się, wyjęła telefon z bocznej kieszonki torby pływackiej i wyszukała właściwą aplikację.

Rozdział 4

Fiordy Zachodnie, luty 2020

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

POLECAMY RÓWNIEŻ

www.harpercollins.pl