Copyright © by Mia N. Blake, 2019
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania
oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz
Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta I: Paulina Aleksandra Grubek

Korekta II: Aneta Krajewska

Zdjęcie na okładce: © by Hrecheniuk Oleksii/Shutterstock

Projekt okładki: Marta Lisowska

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-02-0

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
www.waspos.pl
kontakt@waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Epilog

Prolog

– I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że…

Zaraz, zaraz, chwila! Od początku!

Drogi czytelniku, nim poznasz zakończenie tej książki… Jeśli w ogóle skończy się tak, jak mam nadzieję, że zakończy się moja historia, musisz dowiedzieć się paru ważnych szczegółów. Po pierwsze mam na imię Amanda, urodziłam się dwadzieścia jeden lat temu, co wyraźnie mówi o tym, że jestem lekko podstarzała, ale pozytywnie zakręcona! Mam psa, który wabi się Rocky i rozumie mnie lepiej niż moi przyjaciele. Jest bardzo kochanym, słodkim, uroczym beagle’em, z noskiem w kształcie serduszka. Żyjemy sobie razem w moim małym, ale uroczym mieszkanku już od trzech lat.

Wszyscy dookoła mnie lubią, nie mam kłopotów z nawiązywaniem znajomości, jestem bardzo otwarta, uwielbiam imprezy, muzykę, taniec; mam szczęście w zdrapkach i Lotto, ale nigdy w miłości. Tak jakoś wyszło… Chyba jestem cienka w tych sprawach, a myślałam, że ktoś taki jak ja nie będzie miał z tym problemu. No cóż, może życie napisało mi inny scenariusz, aniżeli ja sobie wymyśliłam. Któż to wie? Może za kilka lat będę szczęśliwą mężatką, a może czeka mnie klasztor? Hmm… Zdecydowanie wolałabym tę pierwszą opcję, ta druga mnie trochę przeraża, no ale cóż…

Każdy mój dzień wygląda wręcz tak samo, dla niektórych byłaby to nieznośna, denerwująca rutyna, a mnie to nie przeszkadza. Codziennie wstaję o piątej rano, wyprowadzam Rocky’ego na godzinny spacer, wracając, w jednej z pobliskich piekarni kupuję świeżo upieczone bułeczki na śniadanie oraz gazetę. Wracam do domu, szykuję śniadanie, siebie do pracy i o ósmej wychodzę z domu. Pracuję w sklepie ze starociami, niektórzy tak pięknie je nazywają – antyki. Dla mnie to bez różnicy, co sprzedaję – starocie czy antyki; ważne, by klient, który wszedł, zostawił w mojej kasie jakąkolwiek gotówkę. Po pracy wpadam na szybki obiad do kawiarni, którą prowadzi moja przyjaciółka Vanessa. Wracam do domu, znów wychodzę z psem na spacer, znów wracam i w końcu… Albo spędzam czas ze znajomymi, czyli imprezujemy, gramy w planszówki, rozmawiamy o wszystkim i o niczym; albo spędzam popołudnia i wieczory sama w domu, czytając książki. Taaak, czytam, pewnie byście w to nie uwierzyli, gdybyście spotkali taką zakręconą wariatkę jak ja. Lubię czytać książki obyczajowe, romanse, zdarza się, że thrillery… Czyli w sumie wszystkiego po trochu. A czy mam ulubionego autora bądź autorkę? Hmmmm… teraz wam nie powiem, bo na swój sposób uwielbiam wszystkich.

Nie wiedziałam jeszcze, że moje życie zacznie zmieniać się pewnego letniego poranka, kiedy to jechałam na swoim nowiusieńkim, lśniącym, pudroworóżowym rowerze miejskim, który z przodu ma uroczy wiklinowy koszyk z kokardą…

Rozdział 1

– Rocky, ruszaj się! – Poirytowana starałam się pośpieszyć mojego niezdecydowanego dzisiaj psa, któremu chyba częściowo udzielił się mój humor. – No chodź, bo się spóźnię przez ciebie. – Pociągnęłam lekko smyczą i jak tylko ruszył się z miejsca, momentalnie mu ją skróciłam i pognałam z nim do domu.

Wpadłam do mieszkania jak burza, zerknęłam na zegar i momentalnie uświadomiłam sobie, że jestem spóźniona dziesięć minut! Rozumiecie to?! Dojazd autobusem czy tramwajem zajmie mi jakieś pół godziny, piechotą czterdzieści minut! Chwila, rower… Rower! Przecież mam rower – pomyślałam. Szybko pobiegłam się ogarnąć, narzuciłam na siebie lekką, zwiewną sukienkę w odcieniu pastelowej żółci, która miała urocze, w miarę duże szare kropki. Przeczesałam byle jak włosy, drapnęłam torebkę, klucze od mieszkania oraz sklepu i pobiegłam do piwnicy po rower, wskoczyłam na niego w mgnieniu oka i z prędkością światła pognałam w stronę mojego sklepu. Dzisiaj był piątek, a więc dzień, w którym mój dostawca przywoził mi nowy towar do antykwariatu. Pojawiał się w różnych godzinach, ale zwykle w tych przedpołudniowych. Miałam nadzieję, że jeśli był, to nie odjechał, tylko zaczekał na mnie!

Skręciłam w pobliski park, którędy mogłam skrócić sobie drogę do pracy o kilka dobrych minut. Sprawnie, wręcz wykonując akrobacje na rowerze, minęłam panią, która wyprowadzała psa na spacer i najwyraźniej on też nie był w humorze, bo mało nie rzucił się na mnie i nie zagryzł mnie na śmierć! Kilka razy użyłam uroczego dzwonka, zamontowanego przez mojego brata – na którym widniała naklejka słoneczka z szerokim uśmiechem – by wyminąć innych rowerzystów, i kiedy już miałam mijać ostatnie chodnikowe skrzyżowanie, a mój sklep był na wyciągnięcie ręki, nastąpiła ka-ta-stro-fa!

Jadący z mojej prawej strony rowerzysta wjechał we mnie z taką samą prędkością, z jaką ja wjechałam w niego. Spadłam z roweru, odrzuciło mnie na jakieś dwa metry i… zamroczyło, miałam ciemno przed oczami.

*

Jechałem sobie spokojnie rowerem przez park, no może to nie było faktycznie jakoś spokojnie, bo trochę mi się śpieszyło. Słuchałem muzyki na moim odtwarzaczu, słuchawki w uszach, a tu nagle wyjechała mi jakaś blondyna, zupełnie nie rozglądając się w prawo i w lewo, z ogromną prędkością, a ja? Nawet nie zdążyłem wyhamować! Wjechałem w nią równie mocno, z tym że na szczęście mi się nic nie stało, kask i ochraniacze robią swoje.

Podniosłem swoje lekko obolałe ciało i ujrzałem drobną sylwetkę leżącą jakieś dwa metry ode mnie, nie ruszała się. Zabiłem ją?

Trochę spanikowany podszedłem do niej szybkim krokiem.

– Halo, słyszysz mnie? – Potrząsnąłem delikatnie jej drobniutkim i kruchym jak porcelana ciałem. – Dziewczyno, nic ci nie jest?! – Nie otrzymawszy żadnej reakcji, odsłoniłem włosy z jej twarzy i delikatnie ułożyłem ją na wznak.

Boże, co ja narobiłem – pomyślałem. – Co teraz… co oni… ach tak, tętno! Oprzytomniając, przyłożyłem palce do jej nadgarstka, ale za cholerę nic nie czułem! Zabiłem kobietę! Trzęsącą się dłonią przeniosłem palce na jej szyję i… och, co za ulga, jest puls. Żyje!

– Niech pani wezwie karetkę! – krzyknąłem do stojącej nieopodal i przypatrującej się nam kobiety, po czym przeniosłem wzrok na drobną blondynkę. – Słyszysz mnie? Halo! – Poklepałem jej policzki, kilka razy wołając do niej „Słyszysz mnie?”, i w końcu się ocknęła!

– Co się… – wyszeptała. – Auaa, boli – jęknęła, kiedy próbowałem pomóc jej się podnieść.

– Co cię boli? Pamiętasz, co się stało? Zaraz będzie pogotowie, spokojnie. – Wziąłem ją ostrożnie w swoje silne ramiona, nie protestowała, chyba była zbyt osłabiona, i przeniosłem na pobliską ławkę. Posadziłem ją delikatnie i pogładziłem policzek. – Wjechała pani we mnie rowerem, a mama zawsze tłumaczyła, żeby zabierać ze sobą kask i ochraniacze.

Jedyną jej odpowiedzią było krzywe, a zarazem wściekłe spojrzenie na mnie. Wracała do rzeczywistości. Bogu dzięki.

– Powiedz, co cię boli. – Omiotłem spojrzeniem jej ciało: kolana zdarte, łydka i jedna ręka również oraz siniak na policzku.

– Nic, patrz, jak jeździsz. – Odepchnęła moje dłonie i wstała chwiejnie, trzymając się za głowę. – Mogłeś mnie zabić, idioto!

– Słucham? Przecież to pani, bez żadnego rozglądania się, wpakowała się pod moje koła!

– Spieprzaj, gamoniu!

No ludzie, zaraz się przewrócę, podeszła, podniosła swój rower i poszła… Wręcz poszła w cholerę. Teraz to ona pozostawiła mnie w szoku. Spojrzałem, jak zgrabnie kręcąc tyłkiem, odeszła w stronę sklepu z antykami. Baaa! Nawet miała klucze! Nie miałem zamiaru za nią dzisiaj iść, ale z chęcią ją tam odwiedzę.

Podniosłem swój rower i słysząc sygnał karetki, postanowiłem, że na nich zaczekam. Kiedy podeszli, wytłumaczyłem im, co zaszło. Wskazałem, gdzie znajdą tę poturbowaną dziewczynę. Chwilkę stałem, przyglądając się, jak panowie z karetki próbują ją opatrzyć.

Scena wyglądała wręcz komicznie, a ja nie wiedziałem, czy mam się śmiać, czy płakać. Lekarz, widząc jej posiniaczone i zadrapane w niektórych miejscach ciało, starał się jej pomóc, a ona szarpała się jak opętana. Wjechałem w wariatkę? Nawet nie poznałem jej imienia… No cóż. Nie zamierzałem stać i przyglądać się temu wszystkiemu z daleka. Wsiadłem na rower, który na szczęście nie ucierpiał – poza zbitą przednią lampą – i pojechałem do pracy.

Rozpoczęcie znajomości było bardzo ciekawe – roześmiałem się do siebie w myślach.

A ja nie miałem zamiaru jej kończyć.