Piotr Kołodziejski

Daleko od wszystkiego

© Piotr Kołodziejski, 2018

Mat był odludkiem. Wszyscy to wiedzieli. Żył w świecie, jednak był jakby spoza niego. Jego ojciec zginął na bagnach, jego matka była ponoć szalona. Nie miał przyjaciół i nie mówił zbyt wiele. Czasem widziałam, jak zerkał na mnie ze swojej ostatniej ławki. Patrzył przez chwilę. Jego oczy błyszczały spod opadających na nie

włosów. W przeciwieństwie do reszty, jakoś nigdy się go nie

bałam…

ISBN 978-83-8126-531-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział Pierwszy

Słońce dopiero wyjrzało zza horyzontu. Za oknem rozciągał się widok na jaśniejącą w słońcu, pokrytą śniegiem polanę. To była sobota więc nie musiała się spieszyć. Powoli odsunęła kołdrę, szukając źródła cichego miauczenia. Pod nią leżała jeszcze całkiem zaspana kotka. Zwierzak spojrzał na uśmiechniętą i równie zaspaną dziewczynę. Po raz kolejny nielegalnie spędził noc w jej łóżku.

— Znowu tutaj leżysz? — zapytała dziewczyna, po czym położyła głowę na poduszce. Kotka wabiła się dziwnym imieniem Impa. Ziewnęła i lekkim wyciągnięciem łapek przypieczętowała swoją pozycję.

Po kilku minutach przyjemnego leżenia, Ola usłyszała kroki. Ktoś przechodził obok jej pokoju. Po spokojnym tempie, rozpoznała swoją mamę. Ta idąc za potrzebą, przemierzała tą drogę nawet kilka razy na noc. Kroki ustały. Po kilku chwilach ciszy, zaczęły zbliżać się ponownie. Kiedy zdawały się być najgłośniejsze, ucichły. Dziewczyna i kot spojrzeli w stronę drzwi. Wiedzieli, że będą mieli gościa. Drzwi otworzyły się a w nich pojawiła się postać w białej piżamie, z na wpół przytomną twarzą. Kobieta miała strasznie potargane włosy, które jak tylko do końca się obudzi zacznie skrupulatnie układać. Zmrużyła mocno oczy jakby delikatne światło wypełniające pokój ją raziło.

— Ola? Ty jeszcze tutaj? — zdziwiła się — Nie idziesz do szkoły?

— Ale mamo, przecież dzisiaj jest sobota — dziewczyna była pewna, że uświadomi swojej matce jak ta jeszcze jest zaspana.

— No tak — powiedziała kobieta — ale dzisiaj mieliście przygotowywać przedstawienie, czyż nie?

To uświadomiło Oli, że znowu to zrobiła. Zapomniała o spotkaniach, o jakich pani Smith przypominała swoim syczącym głosem. Im groźniejszym głosem ich upominała, tym łatwiej Oli udawało się o tym zapomnieć.

— Ubieraj się i leć do szkoły — poganiała ją mama. — Tylko nie mów, że nie zdążysz. Wiesz jakie to ważne — kobieta mówiła jeszcze jakby z krainy snów. Skończyła zdanie przeciągłym ziewnięciem. Znikła w korytarzu, z którego dobiegły jeszcze jej zaspane słowa:

— I znowu śpisz z kotem…

Ola usiadła na łóżku i spojrzała na Impę. Ta nawet nie myślała o przyznaniu się do swojego niecnego czynu. Od dawna nie mogła oprzeć się pokusie wkradania do łóżka. Czekała rozmyślnie aż jego właścicielka zaśnie i wślizgiwała się w ciepłą już pościel.

Patrząc na wychodzącą Olę kotka zmrużyła tylko oczy i zamruczała. Była zadowolona z faktu, że będzie mieć łóżko tylko dla siebie.

**

Dziewczyna wybiegła z domu, lecz nie miała zamiaru się spieszyć. Wymyślanie zajęć w sobotę rano uważała za przestępstwo lub co najmniej nadużycie władzy. Jej kroki stawały się jednak coraz szybsze. Im bliżej była szkoły tym bardziej zaczynała się niepokoić. Wchodziła w zasięg mocy pani Smith. Ta niczym wiedźma mieszkająca w swojej chacie, czarną magią zaciągała tam dzieci pięć razy w tygodniu. Teraz próbowała tego również w dzień szósty, jakim powinna być zawsze wolna sobota.

Idąc przez pole kroczyła już wydeptanymi śladami. Najpierw prowadziły ją głębokie i równe, stawiane jakby niezdarnie. To kroki dużego Waltera, którym towarzyszyły małe kroczki usiane dużo gęściej. Zataczały kółka i poruszały się zygzakiem. To ślady jego młodszej siostry Kristi. Znikały, to pojawiały się znowu, gdyż Walter miał w zwyczaju brać swoją siostrę na plecy, lub jak ona to nazywała „na barana”. Na to jednak Walter zawsze odpowiadał, że baranem to on nie jest i nie ważne, co o tym mówi pani Smith.

Nad rozstajem dróg rozpościerały się gołe o tej porze roku gałęzie dębu. Kiedy tam doszła do dwóch par kroków dołączyły dwa inne. To bracia Taket. Widać spotkali się, bo kroki ułożone były równo i nie nachodziły na siebie. Także mała Kristi musiała dalej iść o własnych siłach. Walter nie odważyłby się narazić na śmieszność i nosić swojej siostry w obecności kolegów, szczególnie takich jak Takeci. Byli oni największymi znawcami wszechrzeczy w ich szkole. Ciągle coś kombinowali, lecz nigdy nie mieli czasu na odrabianie lekcji. Jak mówili mieli zbyt dużo ważniejszych spraw na głowie, niż zajmowanie się gramatyką wysławianą przez wychowawczynie.

W końcu szkoła wyłoniła się za wzgórza. Stała samotnie pośrodku pola jakby specjalnie, by uniemożliwić z niej niezauważoną ucieczkę spod oka wychowawczyni. Prowadziła do niej kręta ścieżka pełna kolein, które teraz zasypane śniegiem tworzyły istne pole minowe. Ola wiedziała, że każdy nie ostrożny krok mógł skończyć się lądowaniem do pasa w śniegu. Tylko jej doskonała pamięć, a może raczej kierowanie się po śladach poprzedników pozwoliło jej bezpiecznie dotrzeć pod szkołę. Kilka metrów przed budynkiem śnieg był skopany i brudny, jakby szamotało się w nim jakieś dzikie zwierze.

Ominęła to miejsce i stanęła przed drzwiami. Zza nich słyszała już głos nauczycielki. Wzięła jeszcze głęboki oddech i weszła do środka.

**

Sala była przesadnie pusta, co potęgowały jeszcze odsunięte dzisiaj pod ściany ławki. W końcu tej małej sali kłębiła się garstka uczniów. Zgromadzeni byli wokół większej, lecz bardzo szczupłej postaci. Kiedy zauważyli spóźnioną dziewczynę, opuszczali głowy jakby w geście współczucia. Ola za chwilę miała stać się obiektem uwagi pani Smith, której nawet uprzejme słowa mają w sobie kąśliwość.

— Proszę, proszę — odezwała się nauczycielka. Tłum dzieci natychmiast się rozstąpił jakby nie chciał stanąć na drodze tych słów.

— Aleksandra Sand. Czyżbyś znowu zapomniała o naszym spotkaniu? Że też zechciałaś wstać i zaszczycić nas swoją obecnością.

— Przepraszam… — szepnęła cicho dziewczyna. W tym momencie nie myślała o niczym innym, jak tylko by stopić się z grupką stojących wokół niej uczniów.

— Niedosłyszałam, czyżbyś się nie wyspała? A może miałaś jeszcze za mało czasu na śniadanie?

— Przepraszam — powiedziała głośniej i bardziej zdecydowanie. Nie umknęło to uwadze nauczycielki. Kobieta spojrzała na nią jeszcze raz, po czym odwróciła się powracając do wypisywania tekstu piosenki na tablicy.

— Zdejmij kurtkę i dołącz do grupy. Mamy dla ciebie specjalne zadanie — powiedziała. Aleksandra ucieszyła się, że to już koniec jej prywatnej pogawędki z wychowawczynią. Ta nikomu nie wychodziła na dobre. Zdejmując płaszcz, zorientowała się, że po tej stronie sali nie była sama. Ktoś przed nią miał już z panią Smith do czynienia. Był to chłopak do pasa mokry i z kwaśną miną suszący się koło kaflowego pieca:

— Więc to ty, Walter, wpadłeś w śnieg? — zapytała szeptem, kładąc na ławce swoje okrycie. Lekki uśmiech przebiegł przez jej twarz, lecz Walter tylko pochylił głowę.

— Ale co tutaj robisz? — szeptała dalej, aby nie zwrócić uwagi nauczycielki. Smith podczas pisania na tablicy była najmniej groźna.

— Ta jędza powiedziała, że mogę zdjąć spodnie, albo cały powiesić się na piec. No to siedzę — Walter uśmiechnął się lekko. Widać bał się, że Smith odwróci się nagle i zobaczy chociaż cień radości na jego twarzy. Gdy upewnił się, że nauczycielka zajęta jest pisaniem, mówił dalej. Wyglądał, jakby łamał śluby milczenia, nałożone na niego wraz z rolą siedzenia w kącie.

— Spójrz tam — wyszeptał i zaczął wymownie przewracać oczami wskazując lewy koniec sali. Obok grupki dzieci tworzącej półokrąg wokół tablicy, stała niespodziewana postać. Ola znała go z wyglądu. Nigdy jednak nie myślała, że przyjdzie na to spotkanie. Jako jedyny uczeń był niepisanym prawem z tego obowiązku zwolniony. Nazywał się Mat, a wyglądał tak samo dziwnie jak się zachowywał. Być może to przez swoją matkę, która żywiła się tylko korzeniami i owadami. Lub przez to, że od dwóch lat nie miał ojca, który by się nim zajął. Jego ojciec był zupełnym odludkiem, lubiącym nocami błądzić po bagnach. Był też szalony i czasem słychać było jego krzyki. W końcu jego szaleństwo go zabiło. Cóż, przynajmniej takie krążyły plotki.

Czasami patrzała na to zakazane miejsce, ostatnią ławkę, w której siedział. Wysłała go tam któregoś dnia Pani Smith za to, że zgłosił pomysł aby pójść z klasą nad jezioro. Od tej pory tam został. Być może ponosząc karę za nich wszystkich, lub chcąc uprzedzić swoje następne przewinienia. Siedział tam zawsze i nawet podczas przerw nie podnosił się z miejsca. Jego najdłuższe wśród chłopców włosy opadały mu na oczy. Nosił ze sobą zeszyty, lecz nikt nie wiedział, co dokładnie w nich notuję. Zwykł pisać w momentach kiedy inni czytali, albo gonili się podczas przerwy.

Nawet wychowawczyni nie zwracała już na niego uwagi, jakby jego decyzja o wycofaniu się z życia klasy była jej na rękę. Nigdy go o nic nie pytała, a nawet pomijała podczas sprawdzania obecności. Czasami nie przychodził wcale, lecz nikt nie martwił się jego brakiem. Teraz jego obecność była czymś nadzwyczajnym. Już sama postać Mata stojąca tak blisko tablicy była niezwykła. Jego wzrok nie był jak zwykle utkwiony w jednym punkcie, lecz próbował zaczepić się o coś przyjaznego. Co chwilę jednak uświadamiał sobie, że stoi wśród obcych. Mur jaki się przed nim rozpościerał, był nie przenikniony ani jednym spojrzeniem. Pewne jednak było, że wielu z uczniów udających pełne skupienie na słowach piosenki, rozgryzało właśnie zagadkę jego niespodziewanej obecności.

Stał dokładnie pośrodku, w punkcie między pustą salą a gromadą uczniów. Gdyby ktoś dał mu znak, jednym krokiem mógłby stać się jednym z nich lub znów pogrążyć się w samotności.

**

Wychowawczyni skończyła ostatnie słowo trąc kredą o tablicę. Pisk jaki przy tym powstał wywołał poruszenie wśród uczniów. To jednak natychmiast ucichło, kiedy zmierzył je surowy wzrok pedagoga. Ola zorientowała się, że przez swe zamyślenie na temat obecności Mata, nadal stała przy suszącym się Walterze. Chłopak utkwił wzrok w podłodze, jakby nie chciał brać odpowiedzialności za jej obecność.

— Aleksandra — rozległy się po sali suche sylaby nauczycielki. Odebrały temu imieniu wszelki wdzięk i dostojność.

— Co ty tam jeszcze robisz?! — zabrzmiało raczej jak zarzut niż pytanie. Dziewczyna opuściła głowę i pośpiesznie przeszła przez salę dołączając do reszty. Stanęła niedaleko Mata, jakby ostatecznie oddzielając go od grupy. Chłopak opuścił wzrok i zrobił krok w tył. Oparł się o ścianę i patrzył przez okno. Dzień stawał się coraz wyraźniejszy, a słońce rozświetlało świeży śnieg.

— Dobrze — syknęła pani Smith — To jest tekst piosenki, jaką będziemy śpiewać. — Nauczycielka powiedziała będziemy, choć wszyscy wiedzieli, że ona nie otworzy nawet ust. Rzadko to robiła, nawet mówiąc jakby przez szczelinę grubości włosa. Tak samo się uśmiechała. Zawsze bezdźwięcznie i z szeroko otwartymi oczyma, jak śmieją się ludzie nieszczerzy.

— Na piątek macie mieć ją cała w pamięci, lecz sprawdzę was już w środę — mówiła bacząc czy wszyscy biorą sobie te słowa do serca.

— Aleksandra — imię zabrzmiało równie oschle jak poprzednio.

— Aleksandra — powtórzyła nagle, choć dziewczyna już spoglądała w jej stronę.

— Ty będziesz grać, podejdź tutaj — Ola przeszła między kolegami. Znalazła się w pierwszym rzędzie zaraz przed obliczem swej wychowawczyni. Ta wyglądała jak zła królowa otoczona zastraszoną świtą.

— Tu masz nuty — Smith wyciągnęła w jej stronę swą bladą rękę wystającą z czarnego rękawa swetra. Ten biegnąc po ciele nauczycielki łączył się z równie czarną spódnicą, sięgającą aż do kostek.

— Masz się ich nauczyć, tak jak reszta do środy. Wtedy zrobimy próbę. I mówię tutaj do wszystkich — jej wzrok przebiegł po zgromadzonych — abyście w środę zarezerwowali sobie dużo czasu. Będziemy tu tak długo, aż wykonacie to bezbłędnie. A jeśli ktoś nie nauczy się tekstu, tak długo aż się go nauczy — mówiła akcentując ostatnie słowa i robiąc między nimi duże przerwy, stosowne do ich wagi i długości.

— Nie zapomnijcie także o środowym sprawdzianie. Nie sądźcie, że będziecie mieli z tego powodu jakieś ulgi — zagrzmiała.

W sali zrobiło się cicho. Wszyscy byli zajęci przepisywaniem tekstu z tablicy. Słowa podobnie jak ich autorka, były wąskie i długie, pełne dziwnych zakrętów zachodzących jedne na drugie. Ola chciała się cofnąć, lecz nikt za jej plecami nie myślał nawet o rozstąpieniu się. Uczniowie byli szczęśliwi, że znalazł się ktoś, kto osłoni ich przed wzrokiem nauczycielki. Ola nie była pewna, czy też ma pisać. Nie miała jednak ochoty pytać, więc włożyła kilka kartek z nutami do torby i wyjęła z niej zeszyt i długopis. Tak jak reszta stawiała niezdarne litery próbując podeprzeć zeszyt dłonią i stworzyć dla nich jakąś twardą podstawę. Była także w tyle za innymi, a znając nadzwyczajną chęć pani Smith do szybkiego mazania tablicy zaczęła spieszyć się jeszcze bardziej. Ledwo co tworzyła znaki przypominające litery. Pochłonięta pisaniem, nagle usłyszała jakieś słowa wypowiadane nieznanym głosem. Dochodziły z tyłu sali, gdzie stała wcześniej. Chwile trwało zanim zorientowała się, że to Mat. Chłopak nie tylko się dzisiaj zjawił, lecz także postanowił przemówić.

— Przepraszam — powiedział kilka razy próbując zwrócić uwagę pani Smith. Ta siedziała za biurkiem i z nałożonymi na nos okularami przeglądała jakiś stary śpiewnik.

— Przepraszam — powtórzył a jego słowa wydawały się paraliżować resztę uczniów. Naturalnym byłoby, żeby ktoś się odwrócił, nikt jednak tego nie zrobił. Nauczycielka podniosła lekko głowę. Jej wzrok przebiegał między szkłami a jej ciemnymi brwiami. Szukała tego, który ją wołał.

— Ja też mogę zagrać… Mogę zagrać razem z Aleksandrą — rozległo się po sali. Mat przeciskał się przez tłum uczniów. Zatrzymał się dopiero przed ciemnym obliczem pedagoga, stając nawet przed Aleksandrą.

— Czemu chcesz grać? — zapytała nauczycielka — Czemu w ogóle tu przyszedłeś?

Mat nawet nie drgnął. Tylko Ola, która była najbliżej wyczuła, że zadrżał.

— Zawsze jesteś nieobecny, a teraz nagle chcesz uczestniczyć w życiu klasy? — napięcie w szeregu uczniów sięgnęło zenitu. Ciężko im było wytrzymać w jednym miejscu. On jednak nadal stał jak skamieniały i nie odpowiadał ani słowem.

— Myślisz, że możesz tak sobie przychodzić i mówić mi, co mam robić? A może kogo mam wyznaczać do grania? Mamy już osobę grającą a ty jesteś nam zupełnie niepotrzebny. — skończyła z lekkim uśmiechem zadowolenia. Mogła powiedzieć mu to wszystko w chwili, kiedy chciał pomóc grupie. Uświadomić jego bezużyteczność w momencie, w którym najbardziej chciał być potrzebnym. On jednak przetrawił to w sobie. Skierował te słowa jak najgłębiej, aby nie zareagować. Lecz nie mógł ich zignorować, były zbyt prawdziwe. Wypowiedziane przez kogoś, kto dobrze wiedział jak wymawiać takie słowa, gdyż robił to całe życie. Nie mógł ich utrzymać w sobie, lecz był sparaliżowany tymi wszystkimi spojrzeniami. Spoczywały teraz na nim. Uczniowie oczekiwali wybuchu płaczu, lub choćby cienia rozpaczy. Nagle jego ciało zaczęło odmawiać mu posłuszeństwa. Znał to uczucie, lecz nigdy nie spotkało go to na oczach wszystkich znanych rówieśników. Wiedział, że jest już za późno i nic już nie może zrobić. Z pewnością czuł się jak człowiek, który spadając z urwiska oczekuje już tylko uderzenia. Zaczęło się od rąk, lecz po chwili wibracje objęły całe jego ciało, powalając go na ziemie i targając po niej w drgawkach. Zgromadzeni na około uczniowie, nie przepuszczali nawet, że zafunduje im takie przedstawienie. Na początku na kilku twarzach pojawił się uśmiech, lecz szybko znikł na widok kogoś targanego taką agonią. Nauczycielka wstała z miejsca i wychylając się zza biurka próbowała go dojrzeć. Nie z chęci pomocy, lecz bardziej z ciekawości, jaką napełniły ją przerażone twarze uczniów. Nikt jednak się nie ruszył. Przez kilka chwil w sali nie było słychać niczego oprócz szmeru jego ciała szamoczącego się na ziemi. Aleksandra stała najbliżej i o jej nogi co jakiś czas uderzała jego ręka. Dziewczyna nagle pochyliła się nad nim i złapała go za ramiona. Uczniowie zdziwili się jeszcze bardziej, a nauczycielka mocniej wychyliła się zza biurka. Ola widząc, że to nie pomaga złapała jego ręce, a po chwili dotknęła twarzy chłopaka. Drgawki powoli ustały, a jego oczy nagle napełniły się świadomością. Patrzyły na nią wypełnione łzami. Uczniowie zrobili krok w tył widząc jak chłopak odzyskuje przytomność i powoli wstaje.

Pani Smith także przestała się pochylać, a wyraz jej twarzy znowu przybrał oschły charakter.

— Idź stąd — powiedziała — Wyjdź! — chłopak nie odezwał się słowem. Powoli skierował się w stronę drzwi, przechodząc przez tłum, który rozstąpił się aż pod same ściany sali.

— I ty też — powiedziała patrząc na Aleksandrę, skażoną w jej oczach przez piętno pomocy, jaka według nauczycielki mu się nie należała. Dziewczyna zobaczyła jeszcze na podłodze mały krzyżyk, który mógł należeć tylko do Mata. Musiał wypaść mu z kieszeni kiedy upadł na ziemie.

— Wystarczy, że się nauczysz grać! A teraz idź do domu! — Smith nie dawała za wygraną. Dziewczyna pochyliła się, podniosła krzyżyk i pokonała tą samą drogę, którą opuścił salę Mat. Zatrzymała się jeszcze przy wyjściu, aby założyć płaszcz. Tam rozbiegane oczy Waltera mówiły jej, że jako jedyny nie widział, co się stało zasłonięty przez tłum gapiów.

Ola nie powiedziała do niego ani słowa. Sama była roztrzęsiona. Założyła płaszcz, chwyciła torbę i wyszła.

**

Przed szkołą stał jeszcze Mat. Widocznie przestraszyły go otwierane drzwi. Uspokoił się gdy zobaczył że to Ola, jedyna osoba która odważyła się go dotknąć. Jednak przed nią jego wstyd był największy. Stali tak przez chwilę obok siebie. Żadne z nich nie powiedziało ani słowa. Ona, choć mu pomogła nie wiedziała, czemu to zrobiła. Nie zastanawiała się nad tym ani przez chwile. On natomiast najwyraźniej nie miał zamiaru nic mówić, cały rozchwiany po ataku. Jego świadomość była już na właściwym miejscu, lecz dopiero przybierała poprzednią formę.

Śnieg zaczął mocniej padać. Jasne było, że nie mogą tam stać długo, a jeśli nie mają do siebie nic mówić, lepiej żeby odeszli jak najszybciej. Do tego wniosku doszedł z pewnością Mat. Odwrócił się do niej plecami i zaczął iść w stronę swojego domu. Ten znajdował się dokładnie po przeciwnej stronie wioski niż jej. Właściwie, to nie stał ani w wiosce, ani poza nią, lecz w punkcie, w którym oba te fakty można uznać za prawdę. Podobnie jak jego miejsce dziś w sali.

Oddalał się szybko. Dziewczyna pomyślała, że to już koniec. Teraz wróci do domu a za kilka dni nikt nie będzie już o tym pamiętał.

Wypełniona tą nadzieją ruszyła w drogę powrotną. Szła po coraz bardziej niewyraźnych śladach. Kiedy mijała wielki dąb na rozdrożu dróg, obok domu braci Taket, włożyła ręce do kieszeni. W jednej z nich poczuła jakiś dziwny kształt, którego nie było tam wcześniej. Wyjęła go energicznie i na świeży śnieg upadł jego srebrny krzyżyk. Miał szczęście, że znalazł się w jej rękach gdyż byli w klasie uczniowie, którzy nie mieliby zamiaru go oddać. Pochyliła się nad nim i delikatnie wyjęła go z białego puchu. Obejrzała go dokładnie. Przez chwilę wydawało się jej, że już gdzieś go widziała. To nie był zwyczajny krzyżyk. Wyglądał na bardzo stary i kosztowny. Pełny szczegółów, jak miniaturowe dzieło sztuki. Pomyślała, że skoro nosił go ze sobą, musiał być dla niego ważny.

Spojrzała za siebie. W oddali przez padający śnieg z ledwością dostrzegła szkołę. Nagle poczuła radość, że już jej tam nie ma. Zadecydowała też, że krzyżyk odda w poniedziałek w szkole. Jeśli Mat się nie pojawi, to w dni kolejne. Owinęła łańcuszek wkoło krzyża i włożyła go z powrotem do kieszeni. Poprawiła szal i żwawo ruszyła w dalszą drogę do domu. Do swojej rodziny i kota Impy, aby razem z nimi spędzić dzień spokojnie i leniwie jak przystało na sobotę.

**

Wracając do domu rozmyślała jeszcze nad tym co się stało. Zastanawiała się czy mu pomogła, czy to tylko przypadek, że drżenie ustało gdy dotknęła jego twarzy. Pomyślała też, że trochę niezręcznie zachowała się przed szkołą. Nie zapytała nawet czy już się dobrze czuje. Z drugiej strony myśl, że będzie musiała z nim porozmawiać i oddać jego własność budziła w niej niepokój. Wolałaby mieć to wszystko już za sobą. Żeby wszystko było tak jak dawniej, pomyślała. Wpadła jeszcze na myśl, że chodzenie do szkoły w soboty nikomu na dobre nie wychodzi, kiedy stanęła przed swoim domem. Nieduży budynek drzemał leniwie przystrojony śniegiem. Wydawał się właściwym mieszkaniem, jeśli nie dla niej i jej rodziców, to z pewnością dla ich kotki.

Minęła oszroniony płot i przez podwórze doszła do drzwi frontowych. Od nich najbliżej była kuchnia i łazienka a zaraz potem jej pokój. Na podwórzu nie mieli stajni ani obór, bo nie utrzymywali się z gospodarstwa. Jak wielu w ich wiosce jej ojciec pracował w pobliskim Nevervill. Był on inżynierem w tamtejszej fabryce i jego pensja starczała im na całkiem przyzwoite życie.

Dziewczyna szybko weszła do środka, aby nie wpuścić zbyt dużo chłodu. Po korytarzu kręciła się jej matka próbując, jak co dzień ułożyć sobie włosy. Kiedy zobaczyła Ole przystanęła koło niej. Wzięła jej mokry płaszcz i wchodząc do łazienki powiedziała o czekającym na nią jedzeniu. Dziewczyna weszła do kuchni, która była prawie kwadratowa i obudowana z dwóch stron szafkami. Wzięła talerz z kilkoma kawałkami chleba i powędrowała do swojego pokoju. Mogła się spodziewać, że zastanie Impę leżącą na jej łóżku. Kanapa była jednak złożona a prześcieradło i kołdra schowane. Najwyraźniej nie wprawiało to kotki w dobry humor. Ola przywitała się z nią, lecz ta nawet nie spojrzała. Dziewczyna po raz kolejny przekonała się, że pośród zwierząt nie ma innego, które tak jak kot potrafi ignorować swego właściciela. Po chwili weszła jej matka:

— I co? Jak było? — zapytała.

— Dziwnie — powiedziała Ola po chwili zamyślenia.

— A pani Smith? Robiła ci problemy, że się spóźniłaś?

— Nie większe niż zwykle — odparła dziewczyna głaszcząc kota. Ten zamknął oczy, aby lepiej poczuć ręce swojej pani.

— Wiem, jaka ona jest — odparła matka. — Ale ty też wiesz, że jest jedyną osobą, która chce prowadzić w naszym Pitlake szkołę. Gdyby nie ona musielibyśmy ją zamknąć, a wtedy jeździłabyś do miasta. Chyba nie muszę mówić, jakie to kłopotliwe?

Aleksandra wiedziała, że to prawda. Byli na nią skazani. Wątpiła jednak, że Smith została tu by utrzymać szkołę. Z pewnością po prostu nigdzie indziej jej nie chcieli.

— A ty czemu właściwie jesteś tak szybko? Myślałam, że próba będzie trwać dłużej.

— Będę tylko grać. Smith dała mi nuty i powiedziała, że jestem wolna — dziewczyna zawahała się przy tych słowach. Nie kłamała, lecz także nie mówiła całej prawdy.

— Widzisz — odparła matka — mówisz, że ona jest taka zła. Mogłaby cię tam trzymać, co zresztą było by do niej podobne… — kobieta zamyśliła się chwilę, po czym dodała — Wydaje mi się, że ona musi się po prostu przyzwyczaić do miejsca i do ludzi.

— Przecież jest tu już dwa lata — dziewczyna przestała na chwilę głaskać kota. Ten natychmiast zaczął domagać się jej uwagi.

— Niektórzy przyzwyczajają się dłużej — odrzekła matka powołując się na swoje doświadczenie i znajomość życia.

— A z resztą — dodała — tu dochodzi jeszcze sprawa ambicji. Wiadomo, że nasza wioska to nie szkoła w wielkim mieście. Myślę jednak, że wszystko się ułoży. Z biegiem czasu pani Smith będzie coraz przyjemniejsza.

Mama Oli z uśmiechem wyszła z pokoju. Impa widząc, że nie może już liczyć na dalsze głaskanie pobiegła za nią. Pewnie w nadziei na jakiś poczęstunek, gdyż zbliżała się pora obiadu.

Ola została sama. Z kieszeni wyciągnęła mały srebrny krzyż. Obejrzała go jeszcze raz i schowała do piórnika. To małe dzieło sztuki niezbyt pasowało do jej ołówków i liniałów. Trzymając go tam, miała jednak pewność, że w poniedziałek go nie zapomni.

Reszta dnia mijała jej leniwie. Ola nie mogła jednak przestać myśleć, dlaczego po tylu latach Mat Gedican nagle postanowił wrócić do życia ich klasy. Zastanawiała się nad tym przez całe przedpołudnie, podczas obiadu i aż do kolacji. Właściwie to zasnęła z tymi myślami w głowie. Na początku wydawało się jej, że nie znajdzie żadnej odpowiedzi. Okazało się jednak, że zdołała wymyślić ich aż nadmiar i kłopotem było wskazanie tej właściwej.

**

Nevervill było średniej wielkości miastem. Właśnie tam w fabryce pracował jej ojciec. Pitlake leżało jakieś dziesięć kilometrów dalej. Choć jego mieszkańcy nazywali je miasteczkiem, była to właściwie niewielka wioska. Mieszkało tu około pięćdziesięciu rodzin, co w sumie dawało mniej więcej dwieście osób. Wioska ta powstała zaledwie kilkanaście lat temu. Stworzyli je ludzie, którzy z jakiś powodów musieli opuścić swoje dotychczasowe miejsca. Tułając się po świecie los sprawił, że spotkali się w tym właśnie miejscu. Stworzyli miasteczko Pitlake, które wzięło swoją nazwę od pobliskiego jeziora. Ludzie ci, zebrali się tu nic o sobie nie wiedząc i chowając swoje sekrety przed światem. Wiele z nich pochodziło z naprawdę dalekich krajów z Europą włącznie. Jak na przykład Ray, o którym mówi się, że kiedyś był sportowcem. Oczywiście do czasu, kiedy zaczął regularnie pić. Był pan Russel, miejscowy stolarz znany w całym stanie ze swych doskonałych wyrobów. Zanim osiadł tutaj mieszkał podobno w wielkim mieście. Jest jeszcze starszy sklepowy, pan Brown. Był on mężem pani Brown i ojcem Petera, jedynego przyjaciela Oli. Chłopak jednak wyjechał z Pitlake niedługo po śmierci swojej mamy. Został muzykiem i odnosił w tej dziedzinie pierwsze sukcesy. Natomiast jego ojciec, Pan Brown kiedyś był żołnierzem i brał udział w wojnie po drugiej stronie świata. Niektórzy doszukują się w jego mowie francuskiego akcentu. Także dziwnie pospolite nazwisko budziło pewne zastrzeżenia. Pan Brown jednak nigdy nie mówił o swojej przeszłości. Nie można było mu też niczego zarzucić, a już na pewno nie braku uprzejmości.

Po pewnym czasie do Pitlake wprowadzili się państwo Gedican ze swoim synem Matem. Z tego co jej mówiono wybudowali dom w bardzo krótkim czasie. Wydawało się jej to dziwne, jako że o ojcu Mata powszechnie mówiło się jak o szaleńcu. Nawet jego śmierć nie zmieniła tu wiele. Okolica jaką wybrali była jedną z najpiękniejszych wokoło miasta. Dziewczyna dawno się tam nie zapuszczała, gdyż nie było to popularne. Pamiętała natomiast bajkowe polany rozciągające się na setki metrów, ograniczone z dwóch stron lasem a z trzeciej jeziorem. Dom Gedicanów był dalej niż reszta i stał już niedaleko wody. Ich rodzina nie utrzymywała zbyt wiele kontaktu z sąsiadami i wkrótce na ich temat zaczęły krążyć plotki. Podobno żyli w domu pełnym szczurów, a jedyną ich atrakcją były spacery po bagnach. W końcu pewnego dnia ludzie zaczęli mówić, że pan Gedican nie żyje. Pamięta, że mówili tak jak gdyby dobrze się stało. Jakby było to nieuniknione i do przewidzenia. Po tym zdarzeniu Mat przestał chodzić do szkoły. Jakieś dwa miesiące później umarła też pani Brown, poprzednia wychowawczyni klasy. Była to najcieplejsza osoba, jaką znała i tym trudniej było pogodzić się z charakterem nowej nauczycielki. Wszyscy byli już przekonani o zamknięciu szkoły i kłopotliwych dojazdach. Wtedy, w ostatniej chwili pojawiła się Smith. Cała wioska potraktowała ją jako wybawienie. Na początku nauczycielka sama kreowała się na osobę, której poświęcenie dla uczniów jest bezgraniczne. Miasteczko szybko się jednak przekonało, że pani Smith to diabeł wcielony. Była jednak potrzebna. Większość rodziców wolało przymykać oczy na jej dziwne pomysły i powtarzające się nieuprzejmości. Zamieszkała więc z panią Bucket — starą krawcową. Na początku Smith wspominała o swoich licznych ofertach z dużych szkół. Mówiła, że jest tu tylko przejściowo i w każdej chwili może wyjechać. Mimo tych gróźb uczyła tu już drugi rok.

Kiedy życie w miasteczku Pitlake znowu się unormowało, do szkoły powrócił Mat. W tym czasie jego matka także postradała zmysły. Zupełnie przestała wychodzić z domu i niektórzy zastanawiali się czy w ogóle jeszcze żyje. Wtedy powróciły plotki na ich temat. Na przykład te mówiące o jadaniu przez nich trawy i korzeni drzew.

I tak choć pojawił się w szkole w kilka miesięcy po śmierci swego ojca, odizolował się od reszty. Dawniej często stawał się ofiarą żartów ze strony innych chłopców. Jednak nigdy na ich zaczepki nie reagował i wkrótce chłopcy przestali go dręczyć. Wtedy już wszyscy traktowali go jak powietrze. Trwał tak przez ponad dwa lata i jeszcze wczoraj nic nie zapowiadało żadnej zmiany. Kiedy pani Smith dyktowała im rolę, nawet na niego nie spojrzała. Nie brała pod uwagę, że może się zjawić. Lecz on nie tylko przyszedł, ale jeszcze postanowił powiedzieć coś w sytuacji, w której miał pewność, że wszyscy będą go słuchali. Ola mogła go sobie wyobrazić przeklinającego chwilę, kiedy wpadł na ten pomysł. Doszła do wniosku, że Mat nie pojawi się w poniedziałek w szkole. Im dłużej nad tym rozmyślała tym bardziej była tego pewna. Poczuła, że musi oddać mu krzyżyk wcześniej. Idealnym rozwiązaniem byłoby wybrać się do niego w niedzielę, kiedy większość wioski jest na mszy. Nikt jej nie zauważy a przy okazji nie narazi się na rozmowę z nim podczas lekcji, gdyby jednak przyszedł. Oprócz tego chciała zobaczyć łąki, jakie rozpościerają się wokół jego domu. Widziała je tylko parę razy w lecie i zastanawiało ją jak mogą wyglądać okryte śniegiem. Zdecydowała, że pójdzie jutro. Zapuka, odda i niezauważona wróci.

Z tą myślą zasypiała w łóżku. Impa czekała w ciemnościach obserwując ją uważnie. Wiedziała, że niedługo nadejdzie odpowiednia chwila by wskoczyć w ciepłą pościel i przeczekać tam noc.

**

Niedzielny poranek przypominał ten z dnia poprzedniego. Był chłodny, ale spokojny. Zaraz po przebudzeniu i wyrzuceniu kotki z łóżka przypomniała sobie, co ma dziś zrobić. Choć wczoraj bardzo na to czekała, dziś nie była już tak pewna swojego postanowienia.

Biurko stało zaraz obok łóżka i bez wstawania mogła otworzyć jego szufladę. Tam trzymała piórnik z krzyżykiem Mata. Sprawdziła czy on tam naprawdę, jest czy może to wszystko to tylko sen. Krzyżyk jednak był na swoim miejscu. Lśnił mocniej niż wczoraj, jakby prosił o odniesienie go do właściciela.

Ola umyła się i ubrała. Jej rodzice jak większość ludzi mieli w zwyczaju w niedzielę pospać dłużej. Kiedy wybiła dziesiąta w ich pokoju rozległ się blaszany dźwięk dzwonka. W kilka minut później jej ojciec był już na nogach i robił sobie herbatę w kuchni. Słysząc jakieś szelesty zajrzał do jej pokoju. Dziewczyna siedziała z gitarą na łóżku.

— Już nie śpisz? — zapytał. W przeciwieństwie do jej matki z wczoraj był całkiem przytomny i gotowy do pracy. Właściwie jej tata źle się czuł kiedy nie szedł do fabryki. Najchętniej wyrzuciłby siódmy dzień tygodnia z kalendarza lub chociaż zastąpił go drugim poniedziałkiem.

— Myślałem, że chociaż dzisiaj będziesz chciała się porządnie wyspać, choć powiem szczerze cieszę się, że nie odziedziczyłaś lenistwa po matce.

— Chciałam cię poinformować, że już nie śpię — odezwała się matka z dużego pokoju. Ojciec uśmiechnął się i mocniej przymknął drzwi.

— Ćwiczę nuty od pani Smith, będę grała na rocznicy. Przyjdziesz tato?

— Wiesz jak jest córciu, ostatnio mamy dużo nadgodzin. Na razie niczego nie obiecuję, choć się postaram… A jak wam idzie z tą wiedźmą Smith?

— Jak zwykle, przyjemnie nie jest.

— To na pewno. Pani Brown to była złota kobieta, ale takich ludzi docenia się w pełni dopiero, kiedy pojawia się ktoś taki jak Smith, czyż nie?

Ojciec wrócił do swoich obowiązków. Dzisiaj było to głównie ogolenie się oraz wyprasowanie garnituru, w którym co niedziela chodził do kościoła. Matka często miała pretensje, że w tak minimalistyczny sposób podchodzi do swojego ubioru. Mówiła o nim „mundur kościelny”. Nie imponowało jej nawet, że co tydzień był tak samo czarny i porządnie wyprasowany. Sama natomiast dbała żeby w kolejne niedziele występować w innych kreacjach, lub chociaż dodać jakiś drobiazg.

Kaplica znajdowała się po przeciwnej stronie wioski niż szkoła. Odbywała się tam tylko jedna msza o dziesiątej. Ksiądz Donner pochodził z Nevervill. Przyjeżdżał tu tylko na kilka godzin, po czym wracał do siebie, aby zdążyć tam na dwunastą. Kaplica zdążyła się już zestarzeć, gdyż był to jeden z pierwszych budynków w miasteczku. W środku przypominała ich szkołę nie tylko wymiarami, ale i wszechobecną pustką. Ola niegdyś zastanawiała się czy Bóg może mieszkać w tak nieciekawym domu. Ksiądz jednak twierdził, że Ten jest wszędzie, nawet w kaplicy Pitlake.

Kiedy rodzice byli już gotowi ona także się uszykowała. Przed wyjściem oznajmiła, że pójdzie nie z nimi, lecz ze swoją przyjaciółką Klarą. Rodzice wychodzili godzinę wcześniej, miała więc wystarczająco dużo czasu aby wybrać się do Mata. Musiała tylko zdążyć z powrotem chociaż na końcówkę mszy. Mogła by wtedy pokazać, że cały czas stała tu, zasłonięta przez dużego Waltera. Kiedy rodzice wyszli i znikli za zakrętem wśród drzew, ona ruszyła w przeciwną stronę.

Śniegu było trochę mniej niż poprzednio, a na jego wierzchu jaśniała cienka warstwa lodu. Być może temperatura przekroczyła w końcu zero lub w nocy padał lekki deszcz. Ściskając trzymany w kieszeni krzyżyk minęła wielki dąb na rozdrożu. Przeszła obok szkoły i stanęła na drodze prowadzącej w ciemny las. To nią wczoraj odszedł Mat. Jeszcze widać było jego ślady. Pomyślała, że kierując się po nich z pewnością dotrze do jego domu drogą bezpieczną i najkrótszą. Ruszyła po nich jak myśliwy tropiący zwierzynę.

Po kilku minutach wyszła po drugiej stronie lasu. Za sobą miała szkołę a przed nią rozpościerały się rozległe łąki. Słyszała o nich nieraz, w zazdrosnych słowach i przekleństwach mieszkańców. Wyglądały jak wyciągnięte z wody białe prześcieradło, pełne delikatnych wzniesień i dolin. Na ich końcu pod samym lasem stał dom Gedicanów. Był jeszcze daleko, lecz już zrobił na niej wrażenie. Był dwupiętrowy, zgrabny i z pewnością mocny. Ustawiony w tym miejscu jakby ręką malarza. Dziwne, że miał być to dom szaleńców, bo wcale na taki nie wyglądał.

W końcu stanęła przed jego furtką prowadzącą za płot okrążający cały budynek. Otworzyła ją, a ta nie wydała żadnego dźwięku. Zaskoczyło ją to trochę, gdyż spodziewała się przeraźliwego skrzypienia. Postawiła kilka kroków po świeżym śniegu. Widniały na nim ślady niknące na drewnianych schodach werandy. Nad nią rozpościerał się duży dach, a jeszcze wyżej, okna pierwszego piętra. Sięgały do nich gałęzie jakiegoś drzewa rosnącego tuż przed domem. Każda część budynku była w jakiś sposób oryginalna. Ola nie miała żadnych wątpliwości, że patrzy na czyjeś marzenie, które przybrało dosłowny kształt. Zdawało się, że marzyciel wymyślił także to drzewo i całą okolicę.

Wizja ta była jednak zaniedbana. Z pewnością tuszował to zalegający na dachu i ścianach śnieg. Mogła jednak dostrzec, że dom wymagał porządnego remontu.

Stanęła przed drzwiami. Miała je na wyciągnięcie ręki, jednak najpierw zajrzała do środka. Przez firanki na drzwiach zobaczyła skrawki przedpokoju. Ten z pewnością nie wyglądał jak miejsce przebywania małp czy szaleńców. Nie był może ideałem pedantyzmu, ale wśród swoich znajomych widywała dużo gorsze.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.