Tytuł oryginału

Eastern Lights

Copyright ©  2021 by Brittainy C. Cherry

All rights reserved

Copyright © for Polish edition

Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne

Oświęcim 2023

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

Redakcja:

Sandra Pętecka

Korekta:

Maria Kąkol

Edyta Giersz

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-395-9

Fragment

PROLOG

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Epilog

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Do samotnych:

Abyście znaleźli w sobie miłość tak silną, by nawet wtedy, gdy nikt nie będzie Wam towarzyszył, daleko Wam było do samotności.

Najstraszniejszą bolączką jest samotność i poczucie, że nie jest się kochanym.

– Matka Teresa

PROLOG

Connor

Osiem lat temu

Siedemnaście lat

Każda wspaniała opowieść rozpoczyna się od słów: „Dawno, dawno temu”. Chociaż historia wcale nie musi być znakomita. Te przeciętne również zaczynają się w ten sposób. Przynajmniej tak rozpoczyna się moja.

Dawno, dawno temu pewien chłopiec panicznie bał się utraty ukochanej osoby.

Miałem kiedyś nauczycielkę, która nauczyła mnie, że w życiu istnieją dwie rzeczy, na które bez względu na ogrom starań człowiek nie zdoła się przygotować, a mianowicie: miłość i śmierć.

Nie zaznałem romantycznej miłości, lecz wiedziałem, co to miłość między rodzicem a dzieckiem. I to właśnie dzięki temu uczuciu doświadczyłem strachu przed śmiercią. Najwyraźniej przez ostatnie kilka lat pławiłem się w smutku, który pojawił się znikąd. W ogóle nie byłem na niego przygotowany. Nieustannie wpisywałem do wyszukiwarki internetowej myśli, jakich nie powinno mieć żadne dziecko.

Co się stanie, jeśli umrze jedyny rodzic?

Jak duże jest prawdopodobieństwo, że człowiek wyzdrowieje z choroby nowotworowej, która jest w trzecim stadium?

Ile trzeba zarabiać, żeby opłacić leczenie eksperymentalne?

Dlaczego nie wszystkie osoby, które mają raka, są tak samo leczone?

Nie wspominając o tym, na ilu posadach chciałem pracować, aby pomóc mamie opłacać rachunki. Założyłem nawet kilka własnych działalności, bylebyśmy mogli związać jakoś koniec z końcem. Mama nienawidziła tego, że tak dużo pracowałem. Ja natomiast nienawidziłem tego, że miała raka. Nazywaliśmy to „równomierną nienawiścią”.

Przed światem przywdziewałem maskę odwagi, jak zawsze starając się być czarującym. W małym miasteczku wszyscy wiedzieli, że jeśli chcieli się pośmiać, pogadać z przyjacielem, czy potrzebowali sumiennego pracownika, mogli liczyć na mnie. Przepełniała mnie duma, ponieważ byłem ciężko pracującym klasowym klaunem. Do licha, potrzebowałem tego, bo jeśli się nie wygłupiałem albo nie tyrałem jak wół, przesadnie wszystko analizowałem. A jeśli poważnie się zamyślałem, tonąłem.

Nikomu nie wyjawiałem swojego bólu. Uznałem, że jeśli ludzie poznają ogrom mojego cierpienia, będą się o mnie martwić, a nikt nie musiał się o mnie troszczyć – zwłaszcza mama. Miała wystarczająco własnych problemów na głowie i nie musiała przejmować się tym, że się o nią troszczę. Mimo to i tak się o mnie martwiła. Podejrzewam, że matki tak po prostu mają, jeśli chodzi o ich dzieci. Usilnie się zamartwiają.

Nasza relacja to niekończąca się pętla troski. Mama była w niej moją wierną towarzyszką – martwiliśmy się wzajemnie o siebie. Nieustannie.

– Możesz wejść ze mną – powiedziała, gdy siedzieliśmy w poczekalni przed gabinetem lekarskim. – Dwa razy przechodziłeś ze mną przez kolejne etapy, więc bez względu na wszystko chcę, byś był tam ze mną.

Z trudem przełknąłem ślinę i pokiwałem głową. Nawet jeżeli nie chciałem tam wchodzić, nigdy nie zostawiłbym jej samej.

Nie podobał mi się zapach w poczekalni. Stanowił mieszaninę naftalinowych kulek na mole oraz miętowych landrynek. Lata temu, gdy u mamy po raz pierwszy zdiagnozowano nowotwór, siedząc w poczekalni, napychałem sobie kieszenie cukierkami. Teraz, gdy poczułem ich woń, chciało mi się rzygać.

Czekaliśmy na wizytę u doktora Berna, aby przedstawił wyniki ostatnich badań. Lekarz sprawdzał, czy chemioterapia zadziałała, czy też mama miała przerzuty rozsiane po całym ciele. Chyba nie muszę dodawać, jak bardzo się denerwowałem.

– Pani Roe? Zapraszam do środka – powiedziała pielęgniarka, obdarzając nas uśmiechem.

Nawet jeśli mama wiele lat temu rozwiodła się z tą szumowiną, którą był mój ojciec, pozostała przy jego nazwisku. Namawiałem, by wróciła do panieńskiego, ale twierdziła, że z nazwiskiem po mężu wiązała się najlepsza rzecz pod słońcem, a mianowicie – ja. W dodatku bardzo podobało jej się to, że oboje nazywaliśmy się tak samo.

Mama była bardzo uczuciowa.

Weszliśmy do gabinetu, przy czym nie spodobało mi się, że wszystko było w nim tak znajome. Nikt nie powinien czuć się u lekarza jak we własnym domu. Nienawidziłem czasu, gdy jako dziesięcio-, jedenasto- i dwunastolatek siedziałem w poczekalni, w której musiałem również przebywać, gdy miałem piętnaście, szesnaście i siedemnaście lat.

Trzynasty i czternasty rok mojego życia to naprawdę wspaniałe lata, kiedy byłem naprawdę szczęśliwy, a smutek prawie nigdy nie nawiedzał mnie w nocy. Wszystko, czego pragnąłem na przyszłość dla siebie i mamy to więcej takich cudownych lat.

Denerwowały mnie wspomnienia związane z tym miejscem. Nienawidziłem tego budynku i wszystkiego, co się w nim znajdowało, od zdezelowanych krzeseł po ostre światło jarzeniówek. Wykładzina miała plamy, które powstały prawdopodobnie jeszcze w latach dziewięćdziesiątych i istniała spora szansa, że doktor Bern miał dwieście lat. Koleś jednak nie wyglądał na więcej niż sto. Musiałem przyznać, że dobrze się trzymał.

Mama nigdy nie narzekała. Naprawdę przenigdy się nie skarżyła. Była wdzięczna, że ma troskliwego lekarza, nawet jeśli firmy ubezpieczeniowe miały ją gdzieś. Zastanawiałem się, jak leczą się bogacze. Czy w ich poczekalniach stoją ekspresy do cappuccino? A może minilodówki z napojami gazowanymi? Czy przed poddaniem kuracji pytano ich o dowód ubezpieczenia?

Czy recepcjonistki taksowały ich wzrokiem, gdy słyszały, że należą jedynie do rządowego programu socjalnego?

Czy nowotwory znikały z ich ciał szybciej, niż działo się to w przypadku biedaków?

Jak inaczej potoczyłoby się życie mamy, gdybyśmy mieli więcej pieniędzy?

Usiedliśmy.

Dostałem mdłości.

– Zajmij głowę pozytywnymi myślami – poleciła mama, ściskając moje kolano, jakby wiedziała, że osuwam się w stronę zwątpienia i gniewu. Nie miałem pojęcia, jak to robiła, skąd wiedziała, że mój umysł zaczyna odpływać. Zawsze jednak zdawała sobie z tego sprawę. Przypuszczam, że to matczyny dar.

– Wszystko w porządku. A u ciebie? – zapytałem.

– Też.

Mama nawet jeśli nie czuła się dobrze, kłamała, bo nie chciała mnie denerwować. Nigdy tego nie rozumiałem. Kobieta przechodziła przez nawrót nowotworu, a nadal bardziej martwiła się o moje samopoczucie niż o swoje własne.

Domyślałem się, że matki takie już są – to superkobiety, nawet jeśli same potrzebują ratunku.

Zegar tykał niebywale głośno, gdy czekaliśmy, aby doktor Bern wrócił do gabinetu. Obgryzałem paznokcie do krwi, ale nie bardzo się tym przejmowałem. Nie mogłem skupić się na niczym, tak bardzo pragnąłem poznać wyniki badań mamy.

– Cieszysz się na myśl o festynie z okazji twoich urodzin? – zapytała, szturchając mnie w ramię. Miała na myśli imprezę z okazji mojej osiemnastki, która miała być przesadnie niedorzeczna. Tak naprawdę to nie, nie odczuwałem ekscytacji. Nie pozwalałem sobie na nią, dopóki nie poznam wyników i nie przekonam się, że mama wyzdrowieje.

Tak czy inaczej, skłamałem. Posłałem jej wymuszony uśmiech, bo wiedziałem, że tego było jej trzeba.

– Tak, bardzo. Będzie cudnie. Przyjdą wszyscy mieszkańcy. Wydaje mi się, że wpadnie nawet Jax.

Ten mężczyzna był moim szefem, a ja byłem wrzodem na jego tyłku, znanym również jako jego przyjaciel. Większość mieszkańców nie rozumiała tego burkliwego kolesia, ale ja tak. Nie szło mu w życiu, ale cechowało go złote serce.

Jax nie do końca zdawał sobie sprawę, że byliśmy przyjaciółmi, prawda docierała do niego nieco zbyt wolno, ale z czasem coraz bardziej przekonywał się, że tak jest. Byłem niczym przylepa, którą ludzie w końcu zaczynali lubić.

– Oczywiście, że przyjdzie. Uwielbia cię – zgodziła się mama, ponieważ nawet jeśli Jax nieustannie krzywił się w moim towarzystwie, widziała, że darzy mnie sympatią.

Albo oboje negowaliśmy prawdę.

Do pomieszczenia wszedł lekarz, a ja po sposobie w jakim się poruszał, starałem się wywnioskować, o czym myśli. Czy przyszedł przekazać dobre czy może złe wieści? Czy na sercu ciążył mu kamień? Czy tego dnia miał być aniołem, czy diabłem?

Nie potrafiłem go odczytać.

Żołądek boleśnie mi się ścisnął, tak bardzo pragnąłem się dowiedzieć, co zapisano w dokumentach, które doktor trzymał w dłoniach.

– Dzień dobry. Przepraszam za spóźnienie. – Marszczył brwi, na jego twarzy malował się wiecznie ponury wyraz. Garbił się lekko, a ja dokładnie wiedziałem, co to oznacza.

Miał dla nas kiepskie wieści.

Rak nie zniknął.

Czy nie urósł? Czy w ciele mamy doszło do przerzutów? Czy umierała? Ile zostało jej życia? Ile czasu przyjdzie mi z nią spędzić? Czy zdoła zobaczyć, jak kończę studia? Czy będzie świadkinią moich sukcesów? Czy…

Spojrzałem na mamę, której policzki były mokre od łez. Zamrugałem kilkukrotnie, niepewny, dlaczego płacze, dlaczego się załamała. Popatrzyłem na doktora Berna i uświadomiłem sobie, że na chwilę zatraciłem się w myślach nad tym, ile czasu zostało mi z mamą, moją ukochaną osobą, moją przyjaciółką.

Tak, miałem siedemnaście lat, a moją przyjaciółką była mama. Zakładałem jednak, że wiele dzieciaków czułoby się podobnie, gdyby niemal dwukrotnie obserwowali bolesne zmagania rodzicielki z nowotworem.

Ból.

Poczułem ucisk w piersi.

Jakby naciskała na mnie ciężarówka, blokując dopływ powietrza do płuc. Nie mogłem oddychać.

Mama płakała.

Nie mogłem oddychać, a mama płakała.

Mnie również zbierało się na szloch.

Czułem, że oczy pieką mnie od łez, więc z trudem przełknąłem ślinę, próbując pozostać silnym. Musiałem być silny – to właśnie rola jedynego mężczyzny w domu – co oznaczało, że musiałem się trzymać, nawet jeśli serce miażdżył mi ogromny ból.

– Słyszałeś, Connor? – zapytała mama. Drżące dłonie trzymała złączone jak do modlitwy.

Spojrzałem jej w oczy i przez chwilę wydawało mi się, że dostrzegam w nich nadzieję. Uśmiechała się, choć po jej policzkach nadal płynęły łzy. Natychmiast więc skierowałem wzrok na doktora Berna. Siedziałem i wpatrywałem się lekarzowi prosto w oczy.

Dostrzegłem te same iskry nadziei, co u mamy, a także jego uśmiech. Nie miałem pojęcia, że doktor potrafił unosić kąciki ust. Wcześniej porażał mnie jedynie swoją ponurością, a teraz zaobserwowałem cholerną radość.

– Przepraszam, mógłby pan powtórzyć? – mruknąłem, zbyt ostrożny, aby zanurzyć się w nadziei, dopóki wyraźnie nie usłyszę, jak te słowa padają z jego ust.

Zdjął okulary, nim pochylił się nad biurkiem i obdarzył mnie uśmiechem, choć nie sądziłem, by kiedykolwiek był do niego zdolny, po czym powiedział:

– Daliśmy radę, Connor. U twojej mamy nastąpiła remisja.

Opadłem plecami na oparcie, czując, że w mojej piersi pękają jednocześnie wszystkie emocje. Ogarnęła mnie przytłaczająca błogość.

Nowotwór zniknął, mama była zdrowa i po najgorszych latach mojego życia znów mogłem oddychać.

– Mamo?

– Tak?

– Zabiorę cię do cholernego Disney Worldu!

– Wyrażaj się.

– Przepraszam.

Rozdział 1

Aaliyah

Obecnie

– Dobra, koniec z tą depresyjną aurą emo, Aaliyah. Spójrz na siebie. Wyglądasz okropnie. Jesz taki syf, że nawet koski u nóg nasz grube – powiedziała Sofia, z obrzydzeniem kręcąc głową. Nie ma to jak współlokatorka, która mówi ci, jak podle wyglądasz, aby poprawić ci nastrój.

Mruknęłam niezrozumiałą odpowiedź i przewróciła oczami.

– Widzisz? Tak się właśnie dzieje, gdy całymi dniami nie wychodzisz z łóżka, bo płaczesz za ziomkiem, który cię zdradził. Rozpaczasz za kimś, kto puścił cię kantem. Żenada. A teraz rusz dupę. Mamy Halloween. Nawalimy się.

Dzięki tej wymianie zdań z Sofią zwlokłam się z kanapy i włożyłam kostium Czerwonego Kapturka. Nie przyjaźniłam się ze współlokatorką. Mieszkałam z nią od kilku miesięcy i wiedziałam, że stanowiłyśmy swoje przeciwieństwa. Dziewczyna mocno imprezowała, a ja wolałam siedzieć w pokoju i czytać komiksy. Niestety przez ostatnie tygodnie nie byłam w stanie tego robić, bo moje łzy moczyły kartki.

Sofia na mój widok czuła litość. Wiedziałam o tym, bo bezpośrednio i dosadnie to wyraziła:

– Kurde, naprawdę mi ciebie żal.

Tego wieczora wyciągnęła mnie na babski wieczór, po czym porzuciła w ciągu kwadransa, gdy znalazła chłopaka, z którym mogła migdalić się w kiblu.

Nie powinnam spodziewać się po niej niczego innego. W zasadzie była mi obca, a mimo to czułam, że to moja najbliższa przyjaciółka.

Beznadzieja, Aaliyah.

Przez moment stałam zażenowana, czując się samotnie w dość zatłoczonym pomieszczeniu, po czym wyszłam z baru Oscar, aby się przewietrzyć. Znów spróbowałam zadzwonić do Sofii, która nie odbierała już od dwudziestu minut. Znałam już to znikanie. Prawdopodobnie nie zobaczę jej przez kilka dni, po czym magicznie objawi się w mieszkaniu z paczką papierosów i zapasem zwariowanych historii, a następnie spróbuje wysępić ode mnie dwie dychy, by kupić losy na loterię.

Owiał mnie październikowy wietrzyk, gdy obserwowałam, jak Thor wymierza Kapitanowi Ameryce cios w szczękę. Najwyraźniej mieliśmy tu odcinek z wojną bohaterów.

Cała sytuacja rozwijała się na moich oczach. Zawsze czułam się niezręcznie, wychodząc sama, bo nic mnie nie rozpraszało. Nigdy nie stałam na ulicach Nowego Jorku z komórką przy twarzy, bo nie podobała mi się myśl, że zostanę zaatakowana przez jakiegoś psychopatę.

A przynajmniej tak działał mój umysł. Jeśli nocą będę rozmawiać przez telefon, zostanę zamordowana, kropka. Wiedziałam, że miałam nadaktywną wyobraźnię, lecz nic nie mogłam na to poradzić. Prawdopodobnie można było za to winić zbyt wiele obejrzanych odcinków serialu Zabójcze umysły.

Ilekroć wychodziłam za zewnątrz, żałowałam, że nie palę. Nie dla przyjemności, bo wątpiłam, aby moje płuca i serce poradziły sobie z nałogiem, ale chciałabym zająć czymś ręce. Palacze nigdy nie czuli się niekomfortowo, bo mieli zajęcie. Ja jednak mogłam tylko obserwować ludzi i, rety, natknęłam się na niezłą akcję, jaką była walka Thora z Kapitanem Ameryką.

Była tu też Wonder Woman – chociaż tej kobiety nie cechowała żadna wspaniałość. Kapitan Ameryka wyszedł z baru za mną i wydawał się nie bać telefonować na ulicach Nowego Jorku, pewnie dlatego, że faceci byli zdecydowanie mniej narażeni na molestowanie i atak niż kobiety. Niestety nie dziś, Kapitanie.

Wyjął komórkę, ale usłyszał, że Thor wyzywa Wonder Woman. I miałam tu na myśli, że używał każdego brzydkiego słowa jakie znał, przysuwając się do niej w nieprzyjemny sposób. To niska kobieta, ale przy nim wydawała się jeszcze drobniejsza. Garbiła się, kolana jej drżały, gdy słuchała obrzydliwych słów faceta.

Nienawidziłam tego, jak niektórzy mężczyźni traktowali kobiety.

Kapitan Ameryka powoli opuścił rękę, w której trzymał telefon i wpatrywał się w parę, którą ja również się zainteresowałam. Czułam, że z nerwów skurczył mi się żołądek zanim jeszcze do czegokolwiek doszło.

Thor popchnął Wonder Woman na ceglany mur.

– Hej! – krzyknęłam. Wyprostowałam się zaniepokojona, gdy dziewczyna zaczęła szlochać.

Popchnęła towarzysza, ale zanim zdołała się odezwać, ten uderzył ją w twarz. Mdłości podeszły mi do gardła. Nie klepnął jej, nie spoliczkował. Zacisnął dłoń w pięść i wymierzył jej cios.

Nigdy wcześniej niczego takiego nie widziałam, a tego wieczoru byłam świadkinią, jak oberwały dwie osoby. Nie wyglądało to jak na filmach i dotknęło mnie bardziej, niż sądziłam. Gdy nieznajoma wyjąc, chwyciła się za twarz, sama poczułam ból na policzku.

Rozchyliłam usta, aby ponownie krzyknąć i ruszyłam w ich kierunku, zanim zdołałam się powstrzymać, ale wyprzedził mnie Kapitan Ameryka.

– Odwal się od niej! – warknął, maszerując żwawo w kierunku pary. Usłyszałam jego akcent z południa. Nie miałam pojęcia, dlaczego mnie to zdziwiło. Był to głęboki głos z południowym zaśpiewem.

– Lepiej pilnuj własnych spraw – wybełkotał pijany i agresywny Thor.

– Stały się moimi w chwili, w której podniosłeś rękę na kobietę – odparł Kapitan. Nie cofał się, tylko stanął twarzą w twarz z Thorem.

Powiedz mu, Kapitanie!, dopingowałam go w myślach.

– Jest moją własnością i mogę z nią zrobić, co tylko, kurwa, zechcę – rzucił Thor.

Własnością? Co za pieprzony gnój. No kto tak mówi? Z jakiej popapranej planety pochodził ten superbohater, skoro uważał, że coś takiego jest w porządku? Zachowywał się raczej jak Loki niż wybawca Asgardu.

– Dobrze się czujesz? – zwrócił się Kapitan do Wonder Woman, nie zważając na bełkoczącego ignoranta.

– Nie zbliżaj się do niej – syknął Thor. Chwycił towarzyszkę mocno za nadgarstek i wciągnął ją za siebie, lecz ta się potknęła i upadła. Z hukiem wyłożyła się na chodniku. Wyciągnęła ręce, aby się ochronić, przez co prawdopodobnie zdarła z nich naskórek. Na myśl o jej obrażeniach przeszedł mnie zimny dreszcz.

Chłopak nawet nie spojrzał w jej stronę, aby się upewnić, że nic się nie stało, zrobił to jednak Kapitan Ameryka. Ruszył, żeby pomóc jej wstać, ale zatrzymał go Thor, wbijając pięść w jego twarz.

Żołądek znów mi się skurczył. Patrzenie jak druga osoba dostaje łomot, wcale nie było łatwiejsze niż za pierwszym razem. Czułam ogień w piersi, gdy obserwowałam scenę rozwijającą się przed moimi oczami. Najbardziej jednak zdumiewało to, że choć tak wiele osób przechodziło obok, nikt nawet nie zwrócił uwagi na awanturę.

Kapitan zatoczył się nieco, nim odzyskał równowagę. Zbliżył się do kobiety, aby pomóc jej się podnieść, jednak ta zamiast wziąć go za rękę, zachowała się jak obłąkana.

– Odwal się ode mnie i mojego chłopaka, dupku! – warknęła, wstając i otrzepując strój. Uderzyła go wielokrotnie swoim lassem, jakby wcale nie próbował jej obronić przed maltretującym ją partnerem.

O ironio!

Strzały bicza były tak głośne, że wpakowałam się w cały ten bałagan, wyrwałam broń z jej ręki i odrzuciłam na bok.

– Chciał ci pomóc! – rzuciłam, zniesmaczona wszystkim, co się tu stało.

Spojrzała na mnie przekrwionymi oczami, po czym przewróciła nimi tak mocno, że zdziwiłam się, iż nie straciła przy tym równowagi.

– Zamknij się, co? Chodź, Ronnie. Idziemy – powiedziała i chwyciła Thora za rękę.

Objął ją i pocałował w skroń, jakby wcale nie łączyła ich toksyczna relacja. Przysięgam, odeszli nawet równym sprężystym krokiem.

Halloween jest dziwne.

Żałowałam, że Mario tego nie widział. Zastanawiałam się, co on by zrobił w tej sytuacji. Mogłabym się założyć, że wkroczyłby do akcji, by pomóc. Również był superbohaterem i…

Chwila, nie. Pieprzyć go.

Dlaczego w tej chwili myślałam o swoim byłym chłopaku? Upiłam się? Nie, tylko było mi smutno. Zabawne, że myśli pod wpływem alkoholu i smutku były podobne.

– Cholera – jęknął Kapitan, pocierając bok głowy. Idol Amerykanów naprawdę dostał lanie. Ruszył w kierunku wejścia do baru, a ja zrobiłam coś, co zupełnie nie było w moim stylu – w ciągu niecałej minuty wkroczyłam do świata kolejnej osoby.

– Hej, upadły ci – zawołałam. Pochyliłam się i zgarnęłam z ziemi jego telefon i tarczę. Podniosłam przedmioty i podeszłam do niego, gdy masował żuchwę. Bardzo ładną, taką, jaką miałby prawdziwy Kapitan Ameryka – wyrzeźbioną z boską perfekcją.

Obrócił się do mnie, a dech uwiązł mi w gardle. Był piękny. Wiedziałam, że mężczyzny nie powinno się tak określać, ale to jedyny sposób, w jaki byłam w stanie go opisać. Miał najbardziej niebieskie oczy, jakie w życiu widziałam, niemal jakby w jego duszy znajdował się ocean. Pełne, kształtne usta, a wokół nich wypielęgnowany zarost. Niestety lewe oko zaczynało już mu puchnąć, jednak nie umniejszało to jego przystojnej aparycji. Gdyby nie był superbohaterem, miałam pewność, że mógłby wystąpić w reklamie Calvina Kleina.

– Muszę wyglądać tak, jak się czuję – powiedział i się zaśmiał, po czym pokręcił głową, biorąc ode mnie swoje rzeczy.

– Przepraszam, co?

– Patrzysz na mnie tak, jakbym wyglądał na pobitego, co… jest akuratne. Widziałaś całe zajście?

– Co do sekundy. – Objęłam się ciasno rękami, próbując ignorować chłód. Musiałam wejść do baru nim się przeziębię. – Tak dla jasności, Thor to kutas, a ty zachowałeś się szlachetnie.

Wyciągnął ręce i się uśmiechnął.

– To przez strój. – Stracił wesołość, gdy lekko dotknął okolic oka. – Chociaż sądziłem, że cała sprawa zakończy się nieco inaczej.

– Niech zgadnę, myślałeś, że kobieta będzie wdzięczna za wybawienie od tego tyrana?

– Tak, coś w tym stylu.

Uniosłam brwi.

– Nie jesteś z tych okolic, prawda?

Parsknął śmiechem.

– Co, akcent mnie zdradził?

– Nie, fakt, że chciałeś pomóc. Większość Nowojorczyków zwiesiła głowy i się nie mieszała.

– Nigdy nie byłem dobry w staniu z boku. W dodatku mama by mnie zabiła, gdyby wiedziała, że olałem coś tak okropnego.

Nie wiedziałam dlaczego, ale spodobał mi się sposób, w jaki wymówił słowo „mama”. Naprawdę był chłopakiem z południa.

– Cóż, przykro mi, że nie wyszło jak w komiksach.

– To nic. – Uśmiechnął się do mnie. – Może wyjdzie następnym razem. – Wesołość w jakiś sposób sprawiła, że jego oczy zdawały się jaśniejsze niż wcześniej. Kciukiem otarł nos i skinął mi głową. – Dzięki, Kapturku.

– Kapturku?

Wskazał na mnie. Spojrzałam po sobie i przewróciłam oczami. No przecież byłam przebrana za Czerwonego Kapturka.

– No tak. Dziękuję, Kapitanie, czynicielu dobra. – „Czynicielu dobra”? Mogłabyś powiedzieć coś jeszcze głupszego, Aaliyah?

Uśmiechał się, omiatając wzrokiem moje ciało. Nie jak zbok, ale jak ktoś, kto mnie zauważył. Nie obraziłam się, bo zrobił to dość szybko, no i nie byłam mu dłużna.

Spojrzenie niebieskich oczu utkwił w moich brązowych.

– Mógłbym postawić ci drinka? – zapytał. Pewność siebie, by zaproponować mi coś do picia po tym, gdy na moich oczach go pobito była inspirująca. Gdyby to mi się dostało, siedziałabym w metrze, liżąc rany i do końca życia unikając interakcji z ludźmi. Może w taki oto sposób stałabym się złolką – pobita przez Wonder Woman i Thora przed nowojorskim barem.

Ale Kapitan? O, nie. Wydawał się, jak zawsze, pewny siebie.

Zawahałam się. Z jednej strony, nie szło mi z płcią przeciwną. Z drugiej jednak, miałam do wyboru: towarzyszyć mu lub wrócić do domu, by pić wino, płakać, słuchać Taylor Swift, oglądać stare zdjęcia Mario i czytać wiadomości od niego.

– Och, Kapitanie. – Podeszłam do niego, poklepałam go po plecach. – Pozwól, że to ja postawię ci drinka. Potrzebujesz go bardziej ode mnie.

Rozdział 2

Aaliyah

Wybrał whiskey, przez co pomyślałam, że jest dużo starszy, niż na to wygląda. Który chłopak w moim wieku pił ten mocny alkohol? Większość wybierała piwo lub najtańszą wódkę, jaką tylko mogli dostać. Sama zamówiłam koktajl Long Island, bo byłam aż tak dzika. Kiedy sięgnęłam po portfel, aby zapłacić, mój towarzysz dał znać barmanowi, by ten dopisał nasze napoje do jego rachunku.

– Hej! – spierałam się, posławszy mu karcące spojrzenie.

Wzruszył ramionami.

– Przykro mi. Tam skąd pochodzę, to facet płaci za napoje ładnej kobiety.

Skomplementował mnie, czego starałam się nie zauważyć.

– Chyba pochodzi pan z tysiąc dziewięćset osiemnastego roku. Czasy się jednak zmieniły.

– Widzę, że znasz historię Kapitana Ameryki.

– Uwielbiam czytać komiksy. Na dodatek przeszłam fazę zainteresowania Chrisem Evansem, w której, tak naprawdę, utknęłam.

– Nie dziwię ci się. Widziałaś jego tyłek?

– To tyłek Kapitana Ameryki – zażartowałam, unosząc szklankę. – Dzięki za to, ale, gwoli ścisłości, tylko dlatego, że postawiłeś mi drinka, nie oznacza, że jestem ci coś winna. Ani czasu, ani uwagi, ani ciała.

Roześmiał się i skinął głową.

– Dzięki, że mi to wyjaśniłaś. A byłoby inaczej, gdybyś to ty postawiła drinka mnie?

– Oj, nie. – Pokręciłam głową. – Musiałbyś poświęcić mi czas, uwagę i ciało.

– To trochę pokręcone.

Wzruszyłam ramionami.

– Nie ja ustalam zasady. Po prostu ich przestrzegam. A tak przy okazji, ile masz lat?

– Dwadzieścia pięć. A ty?

– Dwadzieścia dwa. Wydawało mi się, że jesteś starszy, bo pijesz whiskey.

Parsknął śmiechem.

– Jestem jedynie starszy od ciebie o trzy lata.

– Przez trzy lata tak wiele może się zmienić w życiu człowieka.

– Nie mylisz się. Trzy lata temu zapewne nie piłem whiskey, ale gdzieś po drodze zacząłem załatwiać interesy ze starszymi mężczyznami, którzy stawiali drogie trunki. Przywykłem.

– Naprawdę smakuje ci whiskey, czy wmówiono ci, że ją lubisz?

– Ach, stare pytanie na temat tego, co dana osoba wybrałaby sama, a co zostało jej narzucone przez otoczenie. – Postukał się palcem po podbródku. – Chyba ją piję, bo ją lubię.

– Najwyraźniej można dorosnąć do rzeczy, w które wprowadziło cię społeczeństwo.

Zmrużył oczy i spojrzał na mnie, jakby starał się odkryć jakąś moją tajemnicę. Zamrugał i uniósł szklankę, cały czas przyszpilając mnie wzrokiem. Przez chwilę czułam się, jakbyśmy byli jedynymi osobami w tym zatłoczonym barze. Zatraciłam się na moment w jego oczach – aż wpadł na mnie Wielki Ptak, czym przywrócił mnie do rzeczywistości.

– Znajdziemy stolik? – zapytał Kapitan, wpatrując się we mnie uważnie. Nie odwrócił wzroku nawet wtedy, gdy przeżyłam bliskie spotkanie z Wielkim Ptakiem. Ciągle na mnie patrzył, czym ułatwił mi ponowne skupienie na nim uwagi.

– Jeśli tylko znajdziesz tu wolny stolik, wypiję z tobą nawet dwa drinki – zażartowałam, wiedząc, że niemożliwym było znaleźć wolne miejsce przy stole w noc Halloween.

Uniósł brwi i obdarzył mnie szerokim uśmiechem.

– Przyjmuję wyzwanie. Chodź za mną.

Poszliśmy, po czym okrążyliśmy bar aż trzykrotnie. Z każdym kółkiem czekało na nas niepowodzenie. W końcu stanęliśmy przy schodach wiodących na górę do miejsca, w którym trzymano zapasy. Kapitan złączył ręce, podszedł do klatki schodowej i usiadł na stopniu. Poklepał miejsce obok siebie, wyraźnie zapraszając, abym do niego dołączyła.

– To nie jest stolik – wyznałam, popijając drinka. – Co oznacza, że nie podołałeś wyzwaniu.

– Co sprawia, że stół jest stołem? – zagadnął. – To szalona koncepcja, którą kobieta i mężczyzna stworzyli w umysłach, a potem wszystkim o niej opowiedzieli.

Roześmiałam się.

– Jeśli tak na to spojrzeć, wszystko zdaje się tą szaloną koncepcją.

– „Fakty nie istnieją, są tylko interpretacje”. Nietzsche tak twierdził. – Wskazał, bym usiadła, więc się podporządkowałam, bo rozbawił mnie swoją tezą. A od wielu tygodni nie czułam wesołości. Jedynie smutek i samotność. Dobrze było się od tego oderwać, nawet jeśli tylko na moment.

– Kręcą cię filozofowie? – zapytałam.

Wydawał się zaskoczony, iż wiem, że chodziło mu o Friedricha Nietzschego, ale nie skupił się na tym.

– Zanim rzuciłem studia, chodziłem na zajęcia z filozofii. Zmieniło to moje życie. Skoczyłem na główkę, aby szukać prawdy, naśladując wielkich. No wiesz, Platona, Nietzschego, Arystotelesa, Sokratesa. Mógłbym zagłębić się w każdym z nich.

W oczytanym mężczyźnie było coś niesamowicie pociągającego. Wydawało się, że to niemożliwe, ale seksowny kujon był kimś, dla kogo mogłam tu zostać.

– Dobra, nawijaj o Arystotelesie – nalegałam. Uniosłam ku niemu szklankę, nim upiłam łyk. – Podaj swój ulubiony cytat z jego dzieł.

Kapitan usiadł prosto, zadowolony z kolejnego wyzwania.

– „Nadzieja to sen na jawie”.

Podobał mi się sposób, w jaki słowa opuściły jego usta. Nie chodziło jedynie o zdanie, lecz także o to, jak łączył się dzięki nim z tym, kto go słuchał. Kapitan mówił do mnie, jakbym była jedyną żyjącą w tej chwili osobą, przez co przeszedł mnie dreszcz.

Nadzieja to sen na jawie.

– Miewasz jakieś sny na jawie? – zapytałam.

Uśmiechnął się i upił alkoholu.

– Mam nadzieję. – Podrapał się po zarośniętym policzku i nieco zmarszczył nos. – Cytowanie filozofów sprawia, że brzmię jak pretensjonalny dupek. Myślę więc, że to właściwa chwila, aby poinformować cię, że znam również kiepskie żarty.

Parsknęłam śmiechem.

– Potrzebuję dowodu.

Przysunął się do mnie, a przez jego oczy moje serce zgubiło na chwilę rytm.

– Co robi lekarz na polu minowym?

– Nie wiem. Co?

– Witaminy.

Zaśmiałam się i z niedowierzaniem pokręciłam głową.

– Masz rację, to naprawdę kiepski żart.

– Dlaczego ketchup się zaczerwienił?

– Powiedz.

– Bo widział, jak ziemniak wyskakuje z mundurka.

Potrzebowałam chwili, by zrozumieć ten dowcip, ale kiedy dotarł do mnie jego sens, parsknęłam śmiechem.

– Naprawdę zapamiętałeś wszystkie te cytaty i suchary, co?

Postukał się po skroni.

– To bardzo przerażające miejsce w moim umyśle. Mam tu naprawdę sporo bezużytecznych faktów, ale wydaje mi się, że równoważy je masa pożytecznych informacji.

– Widzę.

– Czy kiepskie żarty zmniejszyły choć trochę moją pretensjonalność?

– Tak, wyszedłeś na osła, ale słyszałam, że to modne w tym roku.

Z ulgą utarł czoło.

– Dobrze, bo inaczej miałbym przechlapane.

Uśmiechnęłam się do niego, na co bez wysiłku odpowiedział tym samym. Po chwili szczerzyliśmy do siebie zęby, ale cisza nie była nieprzyjemna. Czułam satysfakcję, jakby milczenie z nim było naturalne.

Zaraz wznowiliśmy rozmowę, co również zdawało się normalne.

Poruszaliśmy wiele tematów, ale zaskoczyło mnie to, że tak często się śmiałam. Rety, nie pamiętałam, kiedy po raz ostatni tak swobodnie i otwarcie mogłam okazywać wesołość.

– Nie możecie siedzieć na tych schodach – powiedziała stająca przed nami pracownica z tacą brudnych naczyń w dłoniach.

Natychmiast wstaliśmy, zabraliśmy nasze puste szklanki i zeszliśmy jej z drogi. Dziewczyna mruknęła pod nosem coś o wkurzających ludziach, za co jednak nie mogłam jej winić. Tłum nie malał.

– Cóż, wypiliśmy wszystko – wyznał Kapitan, kołysząc szklanką.

– Szkoda. Dobrze mi się z tobą rozmawiało.

– Gdyby tylko istniał sposób na pozyskanie kolejnego drinka… – powiedział, kręcąc głową.

Uśmiechnęłam się.

– Jeśli mamy dalej pić, ja stawiam i żadnych „ale”, „jeśli”, „i”.

– Jeżeli jedynym sposobem na kontynuowanie rozmowy z tobą ma być pozwolenie, byś postawiła mi alkohol, oddaję się w twoje ręce.

Grzeczny chłopiec.

Czułam, że koktajl, który wypiłam, sprawił, że moje ciało rozluźniło się już w dobry sposób, dlatego postanowiłam tym razem zamówić wodę. Zawsze piłam ją po alkoholu. Nie wychodziłam do pubu, aby się upić. Wolałam, gdy przyjemnie szumiało mi w głowie, dzięki czemu byłam sobą, ale jakby w lepszej wersji.

Podeszliśmy do baru, zamówiliśmy kolejkę. Zauważyłam, że Kapitan był nieco rozczarowany, że nie mógł zapłacić, ale nie narzekał, ani się nie spierał. Częściowo jednak nie wiedziałam, dlaczego aż tak bardzo chciał ze mną rozmawiać. Starałam się jednak przekonać siebie, że może rozmawiało mu się ze mną równie łatwo co mi z nim.

Może również podobał mu się ten brak wysiłku?

– Właśnie sobie uświadomiłem… że gadaliśmy przez pół godziny, a ja nawet nie znam twojego imienia, Kapturku.

Serce nieco mi się ścisnęło. Myślałam o tym samym, ale to w pewnym sensie było nawet zabawne.

– Nie zdradzaj mi swojego imienia, a ja nie wyjawię mojego. Mam wrażenie, że kiedy to zrobimy, zniknie magia tej rozmowy. Sytuacja stanie się… realna, a szczerze mówiąc, w tym momencie mojego życia tego nie chcę.

Uniósł brwi, ale nie naciskał.

– Dobra, będę nazywał cię „Kapturkiem”.

– A ty jesteś dla mnie Kapitanem…

– Cholera! – rzucił. Oderwał ode mnie spojrzenie, złapał za nasze szklanki i skierował się w lewo, pozostawiając mnie oszołomioną i zdezorientowaną. Kiedy śledziłam go wzrokiem, zauważyłam że kieruje się do boksa opuszczanego właśnie przez dwa Dzwoneczki i Piotrusia Pana. Zajął miejsce z takim impetem, że się roześmiałam. Z dumą na twarzy prężył pierś, gdy poklepał miejsce obok siebie.

Podeszłam i usiadłam, pozostawiając nieco miejsca między nami, nawet jeśli doznałam dziwnego pragnienia, aby się przysunąć.

– Skoro nie wymieniliśmy się imionami, nie sądzę, byś pod koniec wieczoru dała mi swój numer.

Pokręciłam głową.

– Pewnie ci nie dam.

– Dobra. Zatem oznacza to, że cokolwiek teraz powiemy, zapewne pozostanie ostatnim, o czym będziemy rozmawiać.

– Tak.

– Więc… – Zbliżył się, przesunął kciukiem po swojej dolnej wardze, wpatrując się we mnie psotnie. – Co najszczęśliwszego przytrafiło ci się w tym roku?

Parsknęłam śmiechem.

– Trudne pytanie.

– Muszę je zadawać, bo nigdy więcej nie będzie mi to dane. Myślę, że w życiu należy je zadawać, kiedy tylko ma się ku temu okazję.

Żołądek skurczył mi się z nerwów i zmieniłam pozycję w boksie. Kapitan prosił, bym była przed nim niczym otwarta księga, a przecież przez większość czasu bardziej przypominałam zapieczętowany pamiętnik. Tylko ja miałam klucz, nigdy nikomu go nie udostępniłam. Szczerze mówiąc, nikt do tej pory nie chciał czytać moich myśli.

Mimo to odpowiedziałam. Nie wiedziałam czy to przez alkohol, czy przez moje zainteresowanie chłopakiem, ale otworzyłam się przed nim.

– Dostałam się na wymarzony staż. Jest nisko opłacany i niedoceniany, ale pomyślałam, że jeśli stanęłam na progu, równie dobrze mogę wykonać krok naprzód i stać się młodszą redaktorką w czasopiśmie.

– Młodszą redaktorką? Zatem piszesz?

– Chciałabym. Studiuję dziennikarstwo i mam nadzieję, że kiedyś stanę się starszą redaktorką.

– Z pewnością tak będzie.

Wypowiedział te słowa z tak wielkim przekonaniem, że niemal uwierzyłam mu, że do tego dojdzie.

– Nie wiem. W branży istnieje spora konkurencja, a już zwłaszcza w Nowym Jorku.

– Kochasz to? Pisanie?

– Tak.

– W takim razie konkurencja nie ma tu żadnego znaczenia. Jeśli o tym marzysz, walcz o to.

– Rzecz w tym, że inni walczą o to samo marzenie.

Rozsiadł się, położył rękę na blacie.

– Jeśli myślisz o innych próbujących robić to samo co ty, marnujesz energię na rzeczy, które są dla ciebie nieistotne. Powinnaś się skupiać wyłącznie na sobie i swoim marzeniu. Życie jest za krótkie. Nie mamy czasu, aby spoglądać na to, co robią inni. To odciąga nas od naszego własnego przeznaczenia.

Uśmiechnęłam się.

– Masz własne marzenie?

Rozejrzał się po lokalu i pokręcił głową.

– Byłaś kiedyś na dachu tego budynku?

– Nie, nigdy.

– Ma wspaniały widok. Przychodzę tu przynajmniej raz w tygodniu, by pooddychać na górze i oczyścić myśli. – Wstał, jedną ręką złapał swoją szklankę, a drugą wyciągnął do mnie.

Uniosłam brwi.

– Właśnie przepchnąłeś się przez tłum, by zająć ten stolik, a teraz mówisz, że mam go oddać, by iść z tobą na dach?

– Czasami musisz się ruszyć, gdy dusza podpowiada ci, by to zrobić – odparł.

– Który z filozofów to powiedział?

Przygryzł wargę i wzruszył ramionami.

– Ja.

Imponujące.

Ponownie wyciągnął ku mnie rękę.

– Chodź. Ufasz mi?

– Kiedy ludzie o to pytają, od razu ufam im dużo mniej.

– Dobrze. Tak jak powinnaś. Jestem dla ciebie zupełnie obcą osobą. Na zaufanie trzeba sobie zasłużyć, a ja jeszcze tego nie zrobiłem. Mimo to chciałbym pokazać ci dach.

Wiedziałam, że to głupie, ale chciałam iść.

Modląc się, abym nie musiała wyjmować gazu pieprzowego, który miałam w staniku, wzięłam go za rękę. Kiedy zetknęły się nasze dłonie, przepłynęła przeze mnie fala ciepła, jakby trzymanie chłopaka za rękę było najbardziej naturalną rzeczą, jaką robiłam od dłuższego czasu.

Kapitan przeprowadził mnie przez zatłoczony lokal, a ja co jakiś czas spoglądałam na nasze splecione palce. Po zerwaniu z chłopakiem, brakowało mi niewielkich rzeczy, jak śmianie się z moją drugą połówką, tulenie się, trzymanie za ręce.

To niedorzeczne, że choć w związku były to drobne gesty, bardzo się za nimi tęskniło, gdy ich brakowało.

Dotarliśmy do tylnych drzwi, a ja przestałam się denerwować, gdy mnie puścił. Otworzył przejście i zobaczyliśmy niekończące się schody.

– Panie przodem – powiedział, wskazując na stopnie.

– O nie. – Pokręciłam głową. – Nie ma mowy, żebyś szedł za mną po tych schodach. Szczerze mówiąc, to wymysł seryjnego mordercy.

Zmrużył oczy.

– Nie ufasz mi?

– Nie.

– I dobrze. – Uśmiechnął się i poczułam się jak idiotka, bo częściowo ufałam temu uśmiechowi. Chyba właśnie dzięki czemuś takiemu Tedowi Bundy’emu tak wiele się udawało.

Co za pokręcona myśl, Aaliyah. Gorsza niż fakt, iż wiedziałam, że wlezę na te cholerne schody.

– Pójdę pierwszy i będę się trzymał kilka stopni przed tobą, abyś czuła się bezpieczniej – stwierdził. Spojrzał na mnie z troską. – Jeśli ci to nie przeszkadza. Inaczej możemy wrócić do baru i spróbować upolować kolejny stolik.

Chciałabym coś wyjaśnić: nie jestem buntowniczką. Nie łamię prawa, nie kłócę się z władzami, zawsze w metrze ustępuję miejsca starszym. Jednak z jakiegoś powodu wejście na te schody wydawało mi się czynem zabronionym.

– Wolno nam tam iść? – zagadnęłam, zauważając, że nikt nawet nie patrzył na nieco ukrytą z tyłu klatkę schodową.

– Mnie tak. Zostaniesz moją osobą towarzyszącą.

– Dlaczego możesz tam wchodzić?

– Pracuję z facetem, który jest właścicielem tego budynku.

– A czym się właściwie zajmujesz?

Uśmiechnął się i uniósł ręce.

– Kapturku, jeśli masz obiekcje, nie musimy tam wchodzić. Albo mogę poprosić Tommy’ego, aby zapewnił cię, że możemy tam iść.

– Kim jest Tommy?

– Właścicielem baru.

– Pracujesz z nim?

– Nie. Tommy nie jest właścicielem budynku, ale pracuje z inwestorem, który współpracuje ze mną.

Zmrużyłam oczy i przygryzłam kciuk – tik nerwowy. Kapitan spojrzał na mój palec, nim wrócił wzrokiem do moich oczu.

Odchrząknęłam.

– Jak bardzo byś się wkurzył, gdybyśmy zapytali o pozwolenie Tommy’ego?

Zaśmiał się i pokręcił głową.

– Wcześniej zostałem pobity na chodniku, a ty zaproponowałaś mi drinka i sprawiłaś, że uśmiechnąłem się po najbardziej upokarzającym momencie mojego życia. Wątpię, byś mogła zrobić coś, co mnie wkurzy, Kapturku. Chodź.

Wyciągnął rękę, aby zaprowadzić mnie w kierunku zaplecza baru, więc ponownie ujęłam jego dłoń.

Nawet nie wiedziałam, że tęskniłam za jego dotykiem, dopóki go nie odzyskałam.

Weszliśmy do pomieszczenia, w którym siedzący za biurkiem mężczyzna właśnie zamierzał wstać, ale nas zauważył.

Popatrzył na Kapitana i zaczął:

– Cześć…

– Nie wypowiadaj mojego imienia! – krzyknął mój towarzysz, w panice machając rękami.

Zdezorientowany Tommy uniósł brwi.

– Dobra, eee… co tam, stary? Muszę wracać na salę, aby pomóc przy tym tłoku.

– Jasne. Mamy tylko szybkie pytanie. Możemy iść na dach?

Mężczyzna parsknął śmiechem.

– A od kiedy potrzebujesz na to zgody?

– Chciałem zabrać tam koleżankę – przyznał, wskazując na mnie.

– Przysięgam na Boga, że się zamorduję, jeśli na dachu tego budynku przelecisz Czerwonego Kapturka.

Zarumieniłam się, ale nie tak bardzo jak Kapitan, którego policzki przybrały szkarłatną barwę.

– Ej, nie o to chodzi. Chciałem pokazać jej widok.

– Widok, przy którym rozmyślasz jak gimnazjalistka – zażartował, przez co Kapitan zaczerwienił się jeszcze bardziej. Przestałam się niepokoić, obserwując interakcję tych dwóch. – Śmiało, zabierz ją tam. To miejsce i tak jest bardziej twoje niż moje. – Spojrzał na mnie. – Przepraszam, jeśli będzie się tam wymądrzał. Facet to kujon.

Kapitan wybuchnął śmiechem i poklepał mężczyznę po plecach.

– Ja też cię kocham, Tom. – Obrócił się do mnie i posłał mi pytające spojrzenie, jakby czekał na mój kolejny ruch.

Przytaknęłam wesoło.

– Chodźmy.

Wspinaczka po spiralnych schodach była dobrym treningiem dla mojego serca. Kiedy dotarliśmy na górę, co zajęło dłuższą chwilę, sapałam, jakbym przebiegła maraton. Kapitan w ogóle się nie zadyszał, co musiało wynikać z jego supermocy.

– Naprawdę powinnam chodzić na steperze na siłowni – przyznałam, oddychając pospiesznie.

– Ta maszyna to pomiot szatana – dodał, kładąc rękę na klamce w drzwiach prowadzących na dach. – Gotowa?

– Tak.

Otworzył przejście, a kiedy wyszliśmy, zaparło mi dech.

– O rety! – wykrzyknęłam, spoglądając w noc. Znajdowaliśmy się tak wysoko, że zdziwiłam się, ile faktycznie pokonaliśmy stopni, by się tu dostać. Z miejsca, w którym staliśmy, widać było cały Nowy Jork rozświetlony na tle ciemnego nieba.

Wspaniały widok. Wszystko z tak wysoka wydawało się oszałamiające.

– Wow – szepnęłam.

– No właśnie – odparł Kapitan, biorąc mnie za rękę. Za każdym razem, gdy to robił, coraz bardziej mi się podobało.

Podeszliśmy do krawędzi dachu, gdzie wskazał na ruchliwe miasto, z pasją wytrzeszczając oczy.

– To jest to. Właśnie to chcę robić. Chociaż zajmuję się nieruchomościami, nie stanowią mojego największego marzenia, którym jest tworzenie. Pragnę tworzyć i budować. Chcę kupować budynki takie jak tamten i przerabiać je na bardziej luksusowe dla biedniejszych. Pomyśl, Kapturku. Jak szalone byłoby stworzenie czegoś luksusowego dla tych, którzy najczęściej są wykluczani?

– Wspaniały pomysł, ale czy nie kosztowałby małej fortuny?

– Pewnie, że tak. – Złączył dłonie i uśmiechnął się szerzej niż do tej pory. – Właśnie dlatego chcę sporo zarabiać. Nie przejmę się takimi wydatkami, jeśli będę miał kasy na pęczki. Chciałbym dać to ludziom, którzy wychowywali się w biedzie. Na dachach tych budynków stworzylibyśmy szklarnie, aby mieszkańcy mogli uprawiać warzywa, zbierać plony w lecie i jesieni. Ogródki te mogłyby uratować tak wiele żyć. To byłoby wspaniałe. W obiektach powstałyby miejsca dla dzieci, których rodzice pracują na dwóch lub trzech etatach. W dodatkowych ośrodkach powstałyby spa dla samotnych rodziców, którzy potrzebowaliby chwili wytchnienia wyłącznie dla siebie. – Wpatrzony w światła miasta, położył dłonie z tyłu głowy. – Bardzo tego pragnę. Po prostu chcę pomagać ludziom.

W jego oczach połyskiwała pasja. Każde wygłaszane przez niego słowo pochodziło z głębi jego duszy. Kiedy opowiadał o swoim marzeniu, czułam jak przyspiesza moje własne serce.

Słowa sprawiły, iż pomyślałam, że niewystarczająco skupiam się na swoim celu.

– Uważam, że to piękne – skomentowałam, stając obok niego. Chyba tego nie zauważył, ale zbliżyłam się nieco, ponieważ podobało mi się bijące od niego ciepło.

– Uda mi się – powiedział, z zadowoleniem kiwając głową. – I będzie pięknie.

– Co sprawiło, że tego zapragnąłeś?

Spojrzał na mnie, po czym usiadł na żwirze. Zajęłam miejsce naprzeciwko niego. Ugiął kolana i objął je rękami.

– Wychowywałem się w biedzie. Miałem tylko mamę, która nie zarabiała kokosów. Sytuacja pogorszyła się, gdy zdiagnozowano u niej nowotwór.

– Rety, tak mi przykro.

– To nic – przyznał, szturchając mnie kolanem. – Wyzdrowiała. Dzięki Bogu remisja trwa już ładnych kilka lat. Ale dorastanie w domu bez komfortu finansowego sprawiło, że zacząłem o tym myśleć. Szybko nauczyłem się zarabiać. Wiedziałem, co robić, aby zdobyć rzeczy potrzebne dla mnie i mamy. Jednak wiem, że miałem więcej szczęścia niż inni. Mieszkałem w małej mieścinie, w której wszyscy sobie pomagali, często wydawało mi się, że mieszkańcom było mnie żal, więc pozwalali na moje szalone działalności. Później dorosłem, a ludzie zajęli się własnymi sprawami.

– To zupełne przeciwieństwo Nowego Jorku.

Zaśmiał się.

– Całkowite.

– Twoje myślenie jest szlachetne. Ja wychowywałam się na tych ulicach również nie mając zbyt wiele, więc wiem, jak trudno jest walczyć o to, by pozostać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Nie wyobrażam sobie, aby robić to, mając dziecko.

– Szczerze mówiąc, często nie wiedziałem, jak mama sobie poradziła. To chyba prawdziwa superbohaterka.

– To musi być cecha rodzinna. Mimowolnie zastanawiam się, jaka jest mama Kapitana Ameryki – wyznałam, obejmując kolana.

– Powiedziałbym, że jest jak Wonder Woman, ale skoro niedawno zlała mnie wspomniana kobieta, przestałem być jej fanem.

Uśmiechnęłam się.

– Jesteś zżyty z mamą.

– Nie jak rozpieszczony gówniarz, ale tak, to moja przyjaciółka.

Serce mi urosło. Synuś mamusi.

– A ojciec?

Nagle spoważniał. Pokręcił głową.

– To nieudacznik. Kiedy byłem mały, zdradził mamę i uciekł.

– Czy kiedykolwiek próbowałeś go odnaleźć?

– Nie. Uznałem, że gdyby był prawdziwym mężczyzną, chciałby się ze mną skontaktować. Przez osiemnaście lat nie ruszyłem się z miejsca. Wiedział, gdzie mnie znaleźć, a mimo to się nie pojawił. – Zaczął przebierać palcami, co zapewne stanowiło jego tik nerwowy. Robił tak, gdy czuł się nieswojo.

W pewnym sensie podobało mi się to u niego – w krótkim czasie poznałam wiele jego nastrojów. Widziałam go szczęśliwego, pełnego pasji, a nawet ponurego. Właśnie przez to stał się bardziej ludzki. Był mniej superbohaterem, którego kostium dziś włożył.

– A co z tobą? Jaka jest twoja relacja z rodzicami?

Przeczuwałam to pytanie, a mimo to nadal nie zdołałam się przygotować na jego nadejście. Istniałam od dwudziestu dwóch lat na tym świecie, a nadal nie byłam gotowa na to, by ludzie pytali mnie o rodzinę. Nie wynikało to z dyskomfortu. Już dawno temu pogodziłam się z tym, co mnie spotkało. Denerwowało mnie jednak, że gdy o tym opowiadałam, obdarzano mnie pełnymi litości spojrzeniami. Ludzie patrzyli na mnie z wyrzutami sumienia, jakby to oni byli winni temu, że nie mam bliskich.

– Wychowywałam się w rodzinach zastępczych. Nie znam swoich rodziców.

– O. – Zamilkł na chwilę i spojrzał na swoje dłonie. Kiedy uniósł wzrok, nie patrzył z litością do jakiej przywykłam. Zamiast tego zapytał: – Jak to na ciebie wpłynęło?

Zaskoczyły mnie te słowa. Dotąd nikt, kto dowiadywał się o moim dzieciństwie, nie zapytał mnie o to. Większość osób rzucała banalnie, że im przykro, po czym mówiła, że zasługuję na miłość. Wspominała, że w życiu tworzymy własne rodziny, że trudny początek nie oznacza identycznego końca. Dobre, konstruktywne odpowiedzi, które nigdy mnie nie poruszały.

Jednak słowa Kapitana podziałały na mnie zupełnie inaczej. Poczułam ich ciężar, a jednocześnie wychwyciłam zawartą w nich szczerość. Nie byłam pewna, czy mi się spodobały.

– Prawda czy ładne kłamstewko? – zagadnęłam.

Spojrzał na światła miasta, nim ponownie skupił się na mnie.

– Prawda. Zawsze i wszędzie.

– Mam przez to problemy z zaufaniem okraszone szczyptą zależności od innych. Nie lubię o tym mówić, ale wydaje mi się, że marzę o miłości bardziej niż większość. Nawet nie romantycznej, ale jakiejkolwiek. Pragnę przyjacielskiego uwielbienia, podziwu profesorów, szefa. Chciałabym, by ludzie mnie lubili… kochali, ponieważ według mnie im większa liczba osób cię kocha, tym jesteś bardziej wartościowym człowiekiem.

– Chcesz wszystkich zadowolić.

– Nie przesadzajmy, ale na pierwszym roku studiów oblałam egzamin z historii i płakałam przez cały weekend. W następny poniedziałek zaniosłam profesorowi babeczkę jagodową, bo wspomniał kiedyś, że to jego ulubione. Przeprosiłam go za to, że nie zdałam. Nigdy nie zapomnę, co mi wtedy powiedział. Spojrzał na mnie i stwierdził, że oblanie egzaminu nie czyni ze mnie gorszej osoby. Nadal zmagam się z tym, że porażki nie czynią ze mnie nieudaczniczki.

– Jesteś dla siebie zbyt surowa, Kapturku.

– Skąd wiesz? Przecież poznałeś mnie zaledwie godzinę temu.

– Myślę, że jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie, zdołasz ocenić nowo poznaną osobę w ciągu zaledwie kilku minut.

– To właśnie robisz? Czytasz ludzi?

– Tak. Przydatna umiejętność w branży, w której działam. Muszę szybko orientować się, z jakim klientem mam do czynienia, jak powinienem do niego podejść.

– Przy każdym zakładasz inną maskę? To chyba męczące.

Wzruszył ramionami.

– Niespecjalnie. Wszyscy codziennie nosimy jakieś maski. Niektórzy po prostu nie są tego świadomi. Lubię myśleć o maskach, jak o różnych wersjach danego człowieka. Ludzie są skomplikowani. Jesteśmy czymś więcej niż jedną osobą.

Im więcej mówił, tym bardziej obawiałam się, że po dzisiejszym wieczorze nie usłyszę więcej jego słów.

Musnął palcem mój nos.

– Co miało być ładnym kłamstewkiem, kiedy zapytałem, jak wpłynął na ciebie rozwój w rodzinach zastępczych?

– O. – Wyprostowałam się i posłałam mu szeroki, sztuczny uśmiech. – To, że wychowanie nie miało żadnego wpływu na moje życie. Wiara, że sami tworzymy nasze historie, że przeszłość nas nie definiuje.

– W twoich oczach widać, że to ściema.

Obróciłam głowę, aby patrzeć w noc.

– To pewnie oznacza, że przyglądasz się zbyt uważnie.

– Nic na to nie poradzę. Patrzenie na ciebie wydaje się najlepszą decyzją, jaką podjąłem od dłuższego czasu.

Roześmiałam się, próbując stłumić ekscytację, którą we mnie rozbudził.

– Mówisz tak wszystkim dziewczynom?

– Nie, ale na widok twojego rumieńca pomyślałem, że chyba zacznę – droczył się.

– Musisz się bardziej postarać. Nie rumienię się, ale zmarzły mi policzki.

Zaniepokojony uniósł brwi.

– Możemy wracać. Jest trochę…

– Nie narzekam. Skłamałam jedynie, by ukryć fakt, że się zarumieniłam.

– Jesteś piękna.

Przewróciłam oczami i zaśmiałam się na ten nieoczekiwany komplement.

– Cicho tam. I tak jestem przez ciebie czerwona. Nie trzeba tego pogłębiać.

– Mówiłem poważnie. Jesteś piękna. I nie mam na myśli twojego wyglądu, choć jemu nic nie brakuje. Chodziło mi o twojego ducha. Jest piękny.

Zawstydziłam się. Zmieniłam pozycję, splotłam nogi w precelek.

– Nawet mnie nie znasz.

– Jak mówiłem, jestem dobry w odczytywaniu ludzi.

– Nie jesteś jedynym obdarzonym tym talentem. Dorastałam jako introwertyczka, która obserwowała nieznajomych. Dość wcześnie nauczyłam się czytać ich zachowania.

– Tak?

– Tak. To w połączeniu z wiedzą, którą zapewniło mi oglądanie Zabójczych umysłów. Również jestem w tym dobra.

– Okej, Kapturku. – Usiadł tak, aby mógł w pełni na mnie patrzeć i skrzyżował nogi w kostkach. Nasze kolana się stykały. Kapitan uniósł brwi. – Czytaj.

Zatarłam ręce.

– Gra rozpoczęta. Dobra. – Omiotłam wzrokiem jego ciało, aby przyjrzeć się całej jego istocie. Miał rozluźnione ramiona, był wysportowany, co prezentowały bicepsy, na których rozciągał się kostium. Miał niezły…

Nie patrz na jego krocze, Aaliyah. Przestań się gapić.

Natychmiast oderwałam wzrok od jego podbrzusza i wróciłam nim do jego twarzy, na której błąkał się pełen zadowolenia z siebie uśmieszek, a w jego oczach połyskiwało rozbawienie. Na pewno przyłapał mnie na gapieniu się na jego pachwiny, przez co zawstydziłam się tak bardzo, że naszła mnie ochota, by wpełznąć do jakiejś jamy i umrzeć.

Wciąż jednak nie poddałam się w wyzwaniu odczytania go.

– Często ćwiczysz. Nie dlatego, aby pracować nad sylwetką, ale żeby uciec od codziennych problemów. Twoje życie codzienne jest pełne wrażeń, co ci jednak nie przeszkadza. Lubisz mieć zajęcie, bo dzięki temu niczego przesadnie nie analizujesz. Jednak kiedy jesteś sam w domu, czujesz się samotny, więc idziesz na siłownię, aby na czymś się skupić. Jesteś pracoholikiem, twoja mama prawdopodobnie naciska na urlop. Cechują cię determinacja i pasja, chociaż niekiedy dopadają cię obawy, że nie zdołasz zrealizować marzeń. A jednak to robisz. Ale to nie wynika z moich obserwacji, a z wiedzy.

Wyszczerzył zęby w uśmiechu.

Spodobało mi się to.

– Lubisz ludzi – kontynuowałam. – I oni też za tobą przepadają ze względu na twój urok osobisty i charyzmę. Kiedy z kimś rozmawiasz, naprawdę się angażujesz. Słuchasz nie po to, by odpowiedzieć, tylko po to, aby naprawdę usłyszeć, co się do ciebie mówi. Studiujesz życie i regularnie odrabiasz lekcje. I tęsknisz za mamą. Wiem o tym, ponieważ, gdy o niej mówisz, na chwilę zanika twój uśmiech. Czasami zastanawiasz się, czy nie wrócić do domu, aby się nią opiekować i znów być blisko. Jednak zaraz zdajesz sobie sprawę, że nie naprawisz świata, nie ruszając do przodu. – Klasnęłam. – O! I jesteś spod znaku Lwa.

Zmrużył oczy, nim surowo uniósł palec.

– Okazuje się, że nie lubię, gdy ktoś próbuje mnie odczytać.

– Spokojnie, zapewne większości by ta sztuka się nie udała. Po prostu mam do tego dar.

– Skąd wiesz, że jestem spod znaku Lwa?

– To akurat najłatwiejsze. Wywnioskowałam to z twojej determinacji oraz łatwości, z jaką koegzystujesz z ludźmi. No i wskazówką były również twoje świetne włosy.

Przeczesał palcami piaskowo-brązowe loki i się uśmiechnął.

– Uważasz zatem, że jestem Kapitanem z dobrymi włosami?

– Niech ta wiedza nie uderzy panu do głowy.

– Za późno. Ego zostało napompowane. Czy teraz ja mogę czytać z ciebie?

– Jak z księgi.