Joanna Fulford

Hrabina i szpieg

Tłumaczenie:

Wojciech Usakiewicz

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Claudine rozparła się na zniszczonym, obitym skórą siedzeniu i pozwoliła, by jej ciało poddało się odprężającemu kołysaniu pojazdu. Zerknęła na opustoszałe ulice. Chociaż wieczór dopiero zapadał, lutowy deszcz zniechęcił ludzi do wychodzenia. Prawdę mówiąc, ona również wolałaby zostać w ciepłym domu, ale nie miała wyboru. Poza tym sama zgłosiła się do tego zadania i zobowiązała przyjechać do Paryża.

Dreszczyk emocji. Atrakcyjność tej misji opierała się częściowo na ryzyku. Lubiła je i choć za każdym razem było nieco trudniej, wciąż umiała rozróżnić odwagę od bezmyślnej brawury.

Gdyby londyńscy znajomi mogli ją w tej chwili zobaczyć, pomyślała i uśmiechnęła się. Nie było trudno wyobrazić sobie ich reakcje. Krewni prawdopodobnie by ją wydziedziczyli, a reszta ograniczyłaby się zapewne do wyrażenia dezaprobaty. Większość z nich i bez tego przyglądała się jej z niechęcią. Nie dbała o to. Ponad wszystko ceniła swoją, z trudem zdobytą niezależność i nie zamierzała jej oddawać.

Dorożka skręciła w boczną uliczkę i w końcu zatrzymała się przed domem po lewej stronie. Lampa oświetlała numer na filarze przy drzwiach. Dom niczym się nie wyróżniał, kamienna fasada i okiennice były dokładnie takie same, jak w okolicznych domach, bowiem odwiedzającej go klienteli zależało na dyskrecji. Stanowiło to o użyteczności tego miejsca. Mimo wszystko Claudine z własnej woli nie pojawiłaby się w tym miejscu. Uśmiechnęła się szyderczo. W swoim dawnym życiu z pewnością nie.

– Co kraj to obyczaj – mruknęła pod nosem. – Poza tym tamtej dziewczyny już nie ma. Stała się kimś zupełnie innym.

Mimo woli położyła dłoń na torebce i poczuła znajomy kształt pistoletu. To był jedynie środek ostrożności. Do tej pory nigdy nie potrzebowała broni, ale czuła się pewniej ze świadomością, że ją ma. Nasunęła kaptur na głowę, wysiadła i zapłaciła fiakrowi. Mruknął słowo podziękowania i odjechał. Dorożka z turkotem potoczyła się dalej, a Claudine pokonała schodki prowadzące do frontowych drzwi i pociągnęła za sznur dzwonka.

Otworzył lokaj najęty raczej z uwagi na posturę niż prezencję. Jego spłaszczony i krzywy nos świadczył o bokserskiej przeszłości. Mężczyzna przez chwilę bacznie przyglądał się Claudine, a potem skinął jej głową na powitanie. Weszła do oświetlonej sieni i usłyszała, jak drzwi zamykają się.

– Kto tam, Raoulu? – dobiegł ją głos od wznoszących się po przeciwnej stronie schodów, a następnie śmiech. – No, no. Kto by pomyślał?

Elegancka kobieta przyglądała się scenie przy wejściu. Miała kunsztownie ułożone włosy i staranny makijaż. W łagodnym świetle madame Renaud nie wyglądała na swoje czterdzieści dwa lata.

– Przyszłam załatwić pewną sprawę, madame.

– Wszyscy tu mają sprawy, moja droga. – Madame Renaud skinęła głową w stronę piętra. – Lepiej wejdź na górę.

Chwilę potem Claudine stanęła obok niej. Jej strój, od eleganckiej narzutki, po ledwie widoczną pod spodem suknię, został dokładnie otaksowany i wyceniony co do centyma. Ostateczna suma była niezaprzeczalnie wysoka, co tylko wzmogło zaciekawienie madame Renaud.

– Myślałam, że może zmienisz zdanie. Moja propozycja jest aktualna – powiedziała.

– Już mówiłam, że przyszłam w innej sprawie.

– Szkoda. Z takim wyglądem zarobiłabyś majątek.

Madame zerknęła przez otwarte drzwi do salonu za ich plecami, gdzie pół tuzina dziewcząt we frywolnych, półprzezroczystych sukniach śmiało się i gawędziło. Było jeszcze wcześnie. Zegar na gzymsie kominka pokazywał za dziesięć ósmą.

– A raczej to pani zarobiłaby majątek – odparła Claudine.

Madame skinęła głową.

– Dostałabyś lwią część zysków, słowo daję.

– Jeśli kiedykolwiek zdecyduję się, pani dowie się pierwsza. Na razie trzymajmy się dotychczasowej umowy. – Claudine przekazała kobiecie sakiewkę, ukrytą do tej pory w kieszeni sukni. – Czy on już przyszedł?

Madame zważyła sakiewkę w dłoni, a potem skinęła głową.

– Tędy proszę.

Ruszyły korytarzem, zza drzwi po obu jego stronach wydobywały się różne dźwięki, przemieszane z ludzkimi głosami. Często zastanawiała się nad doznaniami kobiety, nigdy bowiem ich nie doświadczyła ani o nich nie rozmawiała. Pomijając oczywiście osobliwe wyjaśnienia guwernantki, pani Failsworth.

– Stosunki intymne są nieuchronną częścią małżeństwa, moja droga, a chociaż żadna szlachetnie urodzona kobieta nie powinna szukać w nich przyjemności, to musi być posłuszna mężowi. Cały sens małżeństwa leży w spłodzeniu potomstwa, dlatego obowiązkiem żony jest dać mężowi dziedziców, którzy podtrzymaliby linię. Oczywiście poród jest bolesny i niebezpieczny. Wiele kobiet umiera w jego trakcie albo kilka dni później z gorączki…

Claudine słuchała tego z oczami okrągłymi jak spodeczki i narastającym niepokojem. Czasem zastanawiała się, co dzieje się po ślubie, ale jej wyobraźnia nigdy nie sięgnęła poza trzymanie się za ręce i pocałunki.

W towarzystwie małżeństwo uważano za jedyną możliwość awansu życiowego kobiety, a w każdym razie kobiety dobrze urodzonej. Zasadniczo był to zwykły interes, o czym Claudine świetnie wiedziała, w dodatku taki, który nie uwzględniał życzeń, a tym bardziej uczuć kobiety. Ona nie miała w swojej sprawie nic do powiedzenia. W jej domu wola ojca była niepodważalna. Poinformowano ją o małżeństwie dopiero po podpisaniu wszystkich dokumentów.

Zastanowiła się, czy dziewczęta madame Renaud znajdowały przyjemność w tym, co robią, czy po prostu zmusiła je do tego konieczność życiowa? Claudine znała naiwne wiejskie dziewczęta, które przyjeżdżały do wielkiego miasta szukać szczęścia, a stawały się łupem ludzi pozbawionych skrupułów. To jednak wydawało się nie dotyczyć domu madame Renaud.

To był świat całkiem odrębny od tego, który Claudine znała wcześniej. Za pierwszym razem nie wiedziała nawet, dokąd idzie. Znała tylko adres i nazwisko człowieka, z którym miała się spotkać. Dopiero gdy znalazła się w środku, pojęła prawdę. Sama nie bardzo rozumiała, dlaczego nie zbuntowała się przeciwko temu, że wysyłano ją do obskurnych zajazdów, jaskiń gry albo na bale maskowe w okolicach mających jak najgorszą opinię. W każdym razie przy pierwszej okazji wyraziła swoje oburzenie przed swoim pracodawcą.

Ekstatyczne krzyki mężczyzny raptownie wyrwały Claudine z zamyślenia. Mimo woli zerknęła w stronę zamkniętego pokoju, ale szybko odwróciła głowę. Madame Renaud uśmiechnęła się.

– Estelle zawsze wie, jak dawać przyjemność – stwierdziła, a potem, widząc zakłopotanie malujące się na twarzy towarzyszki, zmierzyła ją sceptycznym spojrzeniem. – Co tu się gorszyć? W końcu jest pani mężatką! – Skinęła głową ku obrączce lśniącej na palcu Claudine. – Jedyna różnica polega na tym, że nam za to płacą.

Nie odpowiedziała. Owszem, była mężatką, ale nie miała pojęcia, jak zadowala się mężczyznę. To musiała być dość wyrafinowana sztuka, skoro wywoływała takie okrzyki rozkoszy. Claudine nie wydawało się, by miała kiedykolwiek doznać wtajemniczenia w tej materii, więc skupiła uwagę na zadaniu, które miała wykonać, zirytowana że pozwoliła się tak łatwo rozproszyć.

Tymczasem dotarły do końca korytarza i madame Renaud wskazała drzwi po prawej.

– Tam.

W pokoju unosiła się woń stęchłych pachnideł i potu. Umeblowanie było skromne: wielkie łoże z zasłoną, stojak na dzbanek i miskę, nad nim lustro, a poza tym krzesło. Dwie lampy rzucały ciepłe światło, ale złociste kręgi ogarniały tylko część pokoju, więc jego obrzeża spowijał mrok. Okno naprzeciwko wejścia było zamknięte i zabezpieczone okiennicami. Claudine zmarszczyła brwi.

– Alain?

Zauważyła nieznaczny ruch w mroku i w jej polu widzenia pojawił się mężczyzna. Serce podeszło jej do gardła. To nie był Alain! Gdy się odwrócił, Claudine głośno nabrała tchu. Twarz mężczyzny miała piękne rysy, jednak zniekształcały ją dwie blizny po lewej stronie w pobliżu skroni. Co więcej, oko i część policzka były zasłonięte opaską z ciemnej skóry.

Claudine z wysiłkiem zebrała myśli.

– Proszę mi wybaczyć, monsieur, musiałam pomylić pokój.

Jej mina i ciche syknięcie nie zdziwiły mężczyzny. Spodziewał się takiej reakcji. Zresztą prawdę mówiąc, sam starał się, by jego wygląd nie pozwalał rozmówcy poczuć się swobodnie.

– Nie sądzę, proszę pani.

Wyszedł na środek pokoju, by dokładniej ją obejrzeć. Kobieta była znacznie młodsza, niż się spodziewał. Miała niewiele ponad dwadzieścia lat. Wyglądała oszałamiająco. Łagodne światło padało na jej lśniące brązowe włosy. Patrzyła na niego gniewnie wielkimi ciemnymi oczami, a uwodzicielskie pełne usta wykrzywił grymas niemiłego zaskoczenia.

Mimowolnie wyobraził sobie, że zdejmuje z tej kobiety obszerne okrycie. Tego chciałby każdy mężczyzna, pomyślał. Genet bez wątpienia osiągał wspaniałe rezultaty w pracy werbunkowej. Zgodnie z tradycją francuską zatrudniał do zdobywania informacji zarówno mężczyzn, jak i kobiety, ale raczej nie zdarzało się, by były to takie piękności. Ta w dodatku nie miała manier kurtyzany. Genet bez wątpienia wykorzystywał jej urodę i złudną niewinność w wyższych sferach. W końcu ministrowie i ambasadorzy byli odporni na kobiece wdzięki nie bardziej niż śmiertelnicy. Kilku z nich nawet odwiedzało zakład madame Renaud. Związek wydawał się więc aż nadto oczywisty.

– Przyszła pani spotkać się z Alainem Poiretem – powiedział i zrobił krok w jej kierunku.

Claudine czuła łomotanie serca. Podniosła jednak dumnie głowę i spojrzała mu prosto w oczy.

– Co pan wie o Alainie i kim pan jest?

– Nazywam się Antoine Duval.

Domyślała się, że nie jest to prawdziwe nazwisko. Ujawnienie tożsamości przyczyniło się już do śmierci niejednego człowieka.

– A pani musi być Claudine – odezwał się znowu.

– Może. Gdzie jest Alain?

– Ludzie Fouchégo aresztowali go wczoraj wieczorem.

Claudine zbladła. Nazwisko napoleońskiego szefa policji było nie bez przyczyny dobrze znane. Ogarnęła ją trwoga.

– Alain podejrzewał, że go obserwują – ciągnął mężczyzna – i zdołał mi przesłać wiadomość, zanim go wzięli.

– Dlaczego panu?

– Bo pracujemy dla tego samego… pracodawcy. Zbieramy informacje potrzebne brytyjskiemu rządowi.

– Alain nigdy mi o panu nie wspomniał.

– Mnie o pani też nie, dopóki nie zaczął się obawiać, że jej bezpieczeństwo jest zagrożone. Przyszedłem w jego imieniu, by panią ostrzec.

Historia wydawała się prawdziwa. To pasowało do Alaina. Wiedziała, że w razie niebezpieczeństwa próbowałby ją ostrzec. Jeśli wybrał do tego celu Duvala, to dlatego że mu ufał.

– Bardzo panu dziękuję. Naraził się pan na niebezpieczeństwo.

Naraz uświadomiła sobie konsekwencje owego aresztowania. Jeśli Alain był obserwowany, to zapewne ludzie Fouchégo znali również jego kontakty i wiedzieli o niej. Może czekali tylko na właściwy moment, by zastawić na nią pułapkę?

Duval zdawał się czytać w jej myślach, bo znów się odezwał.

– Możemy tylko zgadywać, jak wiele ludzie Fouchégo już wiedzą. Bez wątpienia jednak Alain zostanie w końcu zmuszony do mówienia. Nie może pani tutaj zostać, to zbyt niebezpieczne.

– Nie mogę tak po prostu go zostawić na pastwę losu.

– Nie ma sposobu, by mu teraz pomóc. Jedyne, co da się zrobić, to dopilnować, by jego starania nie poszły na marne. Proszę potraktować to ostrzeżenie poważnie i uciekać, póki pani może.

Nie pozostawało jej nic innego, jak uznać racje Duvala.

– Muszę wrócić do mieszkania. Mam tam rzeczy i…

– Nie może pani. To pierwsze miejsce, w którym będą szukać. Musimy wyjechać natychmiast, dziś wieczorem.

Claudine wysunęła do przodu podbródek.

– My?

– Dałem Alainowi słowo, że zapewnię pani bezpieczeństwo. Przy końcu ulicy czeka na nas powóz.

Nie miała zamiaru oddawać się we władzę obcego człowieka. Pokręciła głową.

– Potrafię sama o siebie zadbać.

– W pojedynkę? Nie wydaje mi się.

– A jak pana zdaniem tu się dostałam?

– Wpaść w zasadzkę jest naprawdę łatwo – odparł. – Za to trudniej się z niej wydostać.

– Wiem, jak opuścić Francję. Przygotowałam się na taką ewentualność. Zresztą to nie powinno pana obchodzić.

– A jednak jest to pod każdym względem moja sprawa.

– Dam sobie radę. Pan swoje zadanie już wykonał.

– Przeciwnie, moja rola dopiero się zaczyna. – Ujął ją za ramię i pociągnął do drzwi. Zmarszczył czoło, gdy wyczuł opór. – Nie ma czasu na kłótnie.

– Powiedziałam, że nigdzie nie idę.

– Niech pani nie będzie niemądra.

Jego stanowczy ton i spojrzenie przyprawiły ją o ciarki.

– A skąd mogę wiedzieć, że właśnie to nie jest zasadzka?

– Bo już byłaby pani aresztowana.

Wbrew jej protestom Duval szeroko otworzył drzwi i pociągnął ją za sobą ku schodom. Madame Renaud czekała na podeście. Chciała coś powiedzieć, ale jej słowa zagłuszyło łomotanie pięściami do drzwi wejściowych na dole.

– Policja! Otwierać!

Claudine poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Duval zaklął pod nosem, a potem spojrzał na madame Renaud.

– Jest stąd inne wyjście?

Pokręciła głową. Łomotanie do drzwi się nasiliło. Madame przechyliła się przez balustradę i cicho poinstruowała służącego:

– Poczekaj jeszcze chwilę, Raoul, i otwórz. A wy chodźcie za mną. Szybko.

Nie potrzebowali ponagleń i wnet znaleźli się w pokoju, z którego przed chwilą wyszli. Claudine rozejrzała się dookoła zaskoczona. Jedyna droga na zewnątrz prowadziła przez okno, ale byli na pierwszym piętrze. Nawet gdyby nie zauważyli ich ludzie stojący na zewnątrz, skok mógł skończyć się złamaniem nogi. Szaleństwo. Zerknęła na madame, która znaczącym spojrzeniem przesłała Duvalowi wiadomość, i zrozumiała.

– Co takiego?! – spytała.

– Niech pani się rozbierze i wejdzie do łóżka – powiedział Duval.

Madame skinęła głową.

– Zatrzymam ich najdłużej, jak będę mogła.

Z tymi słowami znikła.

ROZDZIAŁ DRUGI

Claudine spojrzała oszołomiona na zamykające się drzwi. Potem odwróciła się i zerknęła na swojego towarzysza, ale słowa zamarły jej na wargach, bo ten już odrzucił na bok płaszcz i właśnie ściągał frak.

– Co pan robi? – spytała chłodno.

– A jak to wygląda?

– Nie mówi pan poważnie.

– Szybko, nie mamy wiele czasu.

– Jeśli wyobraża pan sobie, że…

Uciszył ją gniewnym spojrzeniem.

– Ma pani lepszy plan?

– Nie, ale…

– No to niech pani się pospieszy, bo inaczej Bóg mi świadkiem, że zaraz jej pomogę! Ta zwłoka może nas kosztować życie!

Wiedziała, że Duval ma rację, ale to niczego nie zmieniało. Nigdy w życiu nie rozbierała się w obecności mężczyzny. Z ociąganiem rozpięła narzutkę i pozwoliła jej opaść na ziemię.

Widząc, że wreszcie się ruszyła, Duval dalej pozbywał się odzienia. Gdy frak i fular dołączyły do płaszcza, usiadł na łóżku i zaczął ściągać buty. Na dole rozległy się podniesione głosy. Policja weszła do sieni. Claudine z trudem rozpinała suknię. Duval westchnął. Dwoma krokami znalazł się przy niej, obrócił ją i odsunął na bok długie włosy. Kilka sekund później stała przed nim w koszulce i pończochach, a on wyciągał jej szpilki z włosów.

Naraz zatupotały ciężkie buciory na schodach. Rozległy się głośne protesty madame Renaud, a potem męski głos wydał szczekliwy rozkaz:

– Przeszukajcie wszystkie pokoje! Ona musi gdzieś tu być!

Claudine miała wrażenie, że serce zaraz wyrwie jej się z piersi. Chodziło bez wątpienia o nią. Ten biedak Poiret nie miał wyboru. Mogła sobie tylko wyobrażać, jakie metody zastosowano, by go złamać. Stanęła sparaliżowana trwogą.

– Niech pani wskakuje.

Bezwolnie usłuchała i wsunąwszy się między chłodne prześcieradła, przemieściła się na drugą stronę łóżka. Gdy się przykrywała, Duval zauważył błysk metalu na jej dłoni. Obrączka. Zmarszczył brwi.

– Niech pani to zdejmie.

Zaczęła się siłować ze złotym krążkiem, ale po chwili pokręciła głową z rezygnacją.

– Za mała.

– To niech pani przynajmniej nie macha tą ręką.

Szybko zaciągnął zasłony wokół łoża i dołączył do niej. Głośne kroki w korytarzu były coraz bliżej, raz po raz rozlegały się również krzyki kobiet i przekleństwa mężczyzn. Claudine zadrżała, a Duval to wyczuł.

– Niech się pani nie boi – powiedział cicho. – Proszę tylko grać swoją rolę i jak najmniej się odzywać.

W duchu zastanawiał się, na jak długo starczy jej odwagi. Alain powiedział mu, że kobieta jest zręczną agentką, ale prawdę mówiąc, on nieszczególnie mu wierzył.

Mrok w wygrodzonym zasłonami łożu nie pozwalał mu zobaczyć jej twarzy. Claudine była głęboko wdzięczna losowi za tę odrobinę dyskrecji. W tym momencie jednak spróbował zdjąć jej koszulkę.

– Nie…

Zazgrzytał zębami.

– Jeśli mamy być wiarygodni, musi pani to zdjąć.

Znów trzasnęły drzwi, jeszcze bliżej, i znów rozległy się gniewne głosy.

Claudine głęboko odetchnęła.

– No dobrze, do diabła z tym.

Szybko pozbyła się koszulki i poczuła się wyjątkowo bezbronna. Pierwszy raz w życiu była naprawdę zadowolona, że w mroku nie widać jej twarzy. Przyciągnęły ją mocne ramiona, czuła jego promieniujące ciepło. Piżmowy zapach Duvala wywołał u niej dreszcz, który nie miał nic wspólnego z dramatyzmem sytuacji, w jakiej się znaleźli. Poczuła na szyi jego oddech, a potem dotyk warg.

– Pocałuj mnie – powiedział.

Stężała.

– Co takiego!?

– Pocałuj mnie.

Tym razem był to niewątpliwie rozkaz.

– Ale ja…

Pocałunkiem zdusił jej sprzeciw. Chwilę potem również ręce Duvala zaczęły zdobywać teren. Ich śladem po ciele Claudine rozlewało się ciepło. Stopniowo jej ciało samowolnie się odprężało, rozchyliła wargi. Wiedziała, że nie powinna w tym uczestniczyć, że to jest złe, ale zamiast obrzydzenia czuła tylko podniecenie.

Zauważywszy, że kobieta odpowiada na pocałunek, Duval poczuł dreszczyk podniecenia. Miała piękne ciało, wprost stworzone do miłości. Nie musiał niczego udawać.

Rejwach w sąsiednim pokoju nagle przestał zwracać ich uwagę. W mroku tego łoża wszystko wydawało się możliwe. Duval przewędrował wargami po jej szyi i dotarł aż do piersi. Ostrożnie wessał brodawkę, a potem trącił ją kilka razy językiem. Usłyszał westchnienie Claudine i wyczuł dreszcz, który przeniknął jej ciało. Claudine czuła, jak narasta w niej podniecenie. Nieznajomy pogłębił pocałunek i wsunął dłoń w jej najbardziej intymne miejsce. Wydała cichy okrzyk i wstrząsnął nią dreszcz, a po chwili poczuła twardą męskość na swoim udzie.

Wtedy drzwi się otworzyły. Ktoś bezceremonialnie odciągnął zasłonę i jej oczom ukazało się trzech ludzi w mundurach. Duval odwrócił się do nich i zaklął, co zabrzmiało autentycznie. Claudine zdusiła paniczny okrzyk i naciągnęła na siebie prześcieradło. Duval zacisnął dłoń na jej nadgarstku, modląc się w uchu, by nagle nie zabrakło jej odwagi. Gdyby teraz się załamała, nie byłoby dla nich ratunku.

Na szczęście madame Renaud przepchnęła się między policjantami i stanąwszy przy łożu, zwróciła się prosto do niego:

– Bardzo, bardzo pana przepraszam. To tylko przykre nieporozumienie.

– Ładne mi nieporozumienie – odburknął. – Co tu się dzieje, do diabła?

– Szukamy kobiety – powiedział dowodzący oficer.

– Przyszliście wobec tego we właściwe miejsce – powiedział Duval. – Tylko że ta jest już zajęta.

Oficer puścił jego uwagę mimo uszu i spojrzał na Claudine.

– A to kto?

Z mocno bijącym sercem Claudine zmusiła się, by odwzajemnić jego spojrzenie. Miała nadzieję, że zrobiła to wystarczająco bezczelnie. Potem otworzyła usta, ale madame Renaud nie dała jej dojść do słowa.

– To jest Fifi – stwierdziła oburzona. – Jedna z moich dziewcząt.

– Jak długo u ciebie pracuje?

– Będzie już z pół roku.

– No, no. – Oficer z uznaniem zmierzył Claudine wzrokiem. – Ślicznotka.

Stłumiła w sobie chęć, aby zetrzeć z jego parszywej twarzy ten obleśny uśmieszek, i zatrzepotała rzęsami.

– Mam tu dużo ładnych dziewcząt – powiedziała madame Renaud. – Dla każdego coś miłego.

Oburzona lubieżnymi spojrzeniami kierującymi się w jej stronę Claudine starała się mimo wszystko wytrwać w roli. Duval spojrzał na intruzów ze złością.

– Ona w każdym razie jest w tej chwili miła tylko dla mnie – oświadczył i przeniósł wzrok na madame Renaud. – Zapłaciłem za całą noc z Fifi i chcę wiedzieć, że nie zmarnowałem tych pieniędzy.

Szeregowi stojący za oficerem wymienili znaczące spojrzenia. Madame skinęła głową.

– Oczywiście, monsieur – powiedziała ugodowym tonem. – Mogę tylko przeprosić za to najście. Mam nadzieję, że Fifi panu odpowiada.

– Fifi bardzo mi odpowiada.

– Pan Foché mówi to samo – podkreśliła madame.

Oficer raptownie potrząsnął głową i trochę zbladł.

– Pan Foché? Czy on bywa tutaj klientem?

– Właśnie. Po prostu ceni sobie dyskrecję. Tak samo jak ja, dla mnie jest to naczelna zasada w interesach. Nie sądzę, żeby pan Foché się ucieszył, kiedy usłyszy o tym bałaganie. A że usłyszy, to pewne, bo złożę skargę.

Mundurowy bardzo spuścił z tonu.

– Wykonywałem tylko swoje obowiązki. Wydano mi rozkaz weryfikacji otrzymanej informacji. Wygląda jednak na to, że popełniliśmy błąd.

Madame popatrzyła na niego współczująco.

– Podejrzewam, że ktoś zażartował pańskim kosztem.

Ta możliwość musiała i jemu przyjść do głowy, bo na policzkach wykwitły mu rumieńce.

– Wychodzimy stąd. – Skłonił głowę przed parą znajdującą się w łożu. – Bardzo pana przepraszam.

Duval zmierzył go chłodnym spojrzeniem.

– Zamknijcie drzwi, wychodząc. – Uznając sprawę za zakończoną, odwrócił się do nich plecami, położył dłoń na piersi Claudine i spytał: – Na czym to my skończyliśmy?

Zaraz potem madame przejęła inicjatywę i wyprowadziła policjantów na korytarz. Widząc, że drzwi wreszcie się zamykają, Claudine odetchnęła z ulgą i bezsilnie opadła na poduszki. Duval uśmiechnął się do niej.

– Dobra robota.

– To madame zasługuje na wielkie podziękowania – odparła.

– Była wspaniała. Policja będzie musiała poszukać swojego szpiega gdzie indziej. – Urwał. – A pani gra… była niezwykle przekonująca.

– Umiem zagrać rolę, jeśli muszę.

– W tej roli jest pani perfekcyjna, jeśli mogę tak powiedzieć.

Tym ją wzburzył.

– Właśnie, to tylko gra. I to wcale nie jest tak, jak się panu zdaje.

Widząc jego kpiącą minę, aż się wzdrygnęła. Leżała naga z mężczyzną w burdelowym łożu. Co on sobie musi myśleć, na miły Bóg?! I w dodatku ma do tego pełne prawo. Czując upokorzenie, dodała:

– Ten fortel był niezbędny. Gdyby dało się załatwić sprawę inaczej, nie omieszkałabym tego zrobić.

– Naturalnie.

– Przyszłam spotkać się z Alainem, który miał mi przekazać informacje. Wybór miejsca nie należał do mnie. Z własnej woli ani nie przyszłabym tutaj, ani nie dzieliłabym z panem łoża.

Duval tymczasem miał nieprzeniknioną minę. Ta kobieta obudziła w nim coś, co wydawało mu się od dawna martwe. Przez chwilę w tej głębokiej ciemności sądził nawet, że i ona go pragnie, a teraz był na siebie zły. Nie miał już twarzy, która robiłaby na kobietach wrażenie. Wyobrażać sobie, że taka piękność go pożąda… to było naprawdę żałosne.

– Nie musi się pani obawiać, chérie – odburknął. – Wolę kobiety, które są chętne.

Powiedział to całkiem obojętnie, ale Claudine wyczuła w jego tonie złość. Duval odwrócił się do niej plecami i opuścił stopy na podłogę. Gdy już zapiął spodnie, zerknął przez ramię.

– Niech się pani ubierze. Wyniesiemy się stąd, gdy tylko droga będzie wolna.

Claudine znalazła po omacku koszulkę i szybko ją włożyła.

– Powiedziałam panu, że potrafię sama o siebie zadbać.

Wysunęła się z łóżka i zaczęła podnosić kolejne części garderoby.

– Dałem słowo Alainowi i zamierzam go dotrzymać.

– Już pan to zrobił. – Znalazła gorset. – Jestem panu wdzięczna, naprawdę. Ale przyszedł czas się pożegnać.

– Pożegnamy się, kiedy bezpiecznie dowiozę panią do Anglii. A teraz proszę się odwrócić.

– Po co?

– Żebym mógł zasznurować gorset. Czy musi się pani o wszystko spierać?

Claudine zmierzyła go morderczym spojrzeniem, ale musiała mu przyznać rację, że może rzeczywiście nie ze wszystkim jest sobie w stanie poradzić sama. Widząc skinienie głową, zawiązał końce i odsunął się, by zadbać o własną garderobę.

– Nie zamierzam pozwolić, by kolejny angielski agent wpadł w ręce Fouchégo.

Nałożyła halkę i sięgnęła po suknię.

– Po co panu taki ciężar jak ja, skoro nie mogę pana w żaden sposób zadowolić?

– To jest zupełnie nieistotne, czy mnie pani zadowala.

Westchnęła.

– Proszę posłuchać. Wiem, że ma pan dobre intencje…

– Zamierzam odwieźć panią do Anglii.

– Nie może pan. Nie bez mojej współpracy.

– Pani współpraca nie jest konieczna.

Powiedział to całkiem obojętnym tonem, ale coś w wyrazie jego twarzy zwróciło jej uwagę. Przecież nie miała pojęcia, do czego ten człowiek jest zdolny, i wolałaby tego nie sprawdzać. Duval zauważył jej moment niepewności i skinął głową.

– Pojedzie pani ze mną, Claudine.

Zaniepokojona jego niezłomnym spojrzeniem podeszła do niewielkiego lustra nad stojakiem z miską. Miała rumieńce i dziwny błysk w oczach. Również jej usta wydawały się czerwieńsze i bardziej wydatne niż zwykle.

Te pięć minut w jego ramionach pozostawiło w niej niezaspokojone pragnienie. Nie były to jednak doznania, na jakie mogłaby sobie pozwolić, i nie zamierzała się nad nimi głębiej zastanawiać. Dopełniła więc toalety i wyszli z pokoju.

Tytuł oryginału: The Caged Countess

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2013

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2013 by Joanna Fulford

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1106-2

ROMANS HISTORYCZNY – 413

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna