REDAKCJA: Ewelina Kuryłowicz

SKŁAD: Krzysztof Remiszewski

PROJEKT :okładki/span>: Aleksandra Lipińska

TŁUMACZENIE: Kamila Wysocka

Wydanie I

BIAŁYSTOK 2019

ISBN 978-83-8168-280-0

Tytuł oryginału: Krebserreger entdeckt!

Tytuł wydania w języku rosyjskim: Вы можете победить рак

© 1996, Tamara Lebedewa (Тамара Яковлевна Свищева)

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Vital, Białystok 2018

All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form.

Wszystkie prawa, również do przedruku i odtwarzanie w jakiejkolwiek formie, a także do tłumaczenia znajdują się w posiadaniu autorki i wydawnictwa. Bez pisemnego pozwolenia wydawnictwa niedozwolone jest powielanie książki czy jej części drogą fotomechaniczną (fotokopie, mikrofilmy) czy przechowywanie za pomocą systemów elektronicznych czy mechanicznych, systematyczne analizowanie czy rozpowszechnianie.

Najważniejszym celem tej książki jest przedstawienie nowej teorii na temat powstawania chorób nowotworowych i dowodów ją potwierdzających. Autorka przedstawia tu przyczyny powstawania choroby nowotworowej i potwierdza swoje twierdzenia eksperymentami. Rozwinięcie ugruntowanej terapii jest zadaniem uzdrowicieli, lekarzy i naukowców. Autorka nie zaleca żadnego leczenia i nie doradza podejmowania żadnych kroków bez zasięgnięcia porady medycznej. Jeśli zawarte w tej książce informacje zostaną wykorzystane w leczeniu, bez włączenia w to lekarza, dzieje się to w ramach autoterapii – do której każdy ma prawo. Wydawnictwo i autorka nie ponoszą jednak za to żadnej odpowiedzialności.

15-762 Białystok

ul. Antoniuk Fabr. 55/24

85 662 92 67 – redakcja

85 654 78 06 – sekretariat

85 653 13 03 – dział handlowy – hurt

85 654 78 35 – www.vitalni24.pl – detal

strona wydawnictwa: www.wydawnictwovital.pl

Więcej informacji znajdziesz na portalu www.odzywianie24.pl

Spis treści

Przedmowa do wydania 9

Wstęp

Rozdział 1. Demony mikroświata

Nowotwór z mezozoiku

Na progu życia

Wiciowce w naszych czasach

Na co umierały dinozaury?

Przegląd teorii na temat nowotworów

Odkryte za pomocą mikroskopu

Czym są rzęsistki?

Porównanie w formie tabeli

Czy znamy swoich wrogów?

Czym jest komórka guza nowotworowego?

Terrorysta, który nie zna litości

Eksperymenty. Eksperymenty! Eksperymenty…

Badania na poziomie komórkowym

Badania na poziomie genetycznym

Badania na poziomie molekularnym

Rozdział 2. Nowa teoria

Największa pomyłka medycyny

Chaos zamiast porządku

Nie potrzebujesz żadnego tlenu

Ewolucyjne niemowlęta

Leczenie nowotworów za pomocą Trichopolu?

Kryterium prawdy

Demony mikroświata

Jest miejsce dla myślących inaczej w polityce, w onkologii nie

Zakaz alternatywnej onkologii

Nadzieja na horyzoncie

Zemsta rzęsistków

Złośliwy guz medycyny

Potrzebujemy prawdziwego panaceum!

Komentarz Autorki

Rozdział 3. Boża iskra jest w każdym z nas

Boża iskra jest w każdym z nas!

Pierwsze zaznajomienie z onkologią

Nowotwory stały się fatum

Fatum XX wieku

Bezradność medycyny

Studnia bez dna

Rozdział 4. Zawał serca – nowotwór w sercu?

W poszukiwaniu… rzęsistków

Krwiożercze rzęsistki

Nic nowego pod słońcem

Kto maskuje się jako limfocyt?

Pasożyt zdejmuje swoją maskę

Dlaczego serce boli z miłości?

Nieodkryte tajemnice krwi

Konfrontacja z własną krwią

Zdjęcia podsuwają podstawę do wysunięcia hipotezy

Zgubna triada

Prosta arytmetyka

Onkologiczne weto

Interwencja rzęsistków

Ludzka tragedia

Wszechstronność rzęsistków

Rozdział 5. Lekarze w defensywie

Trichopol przeciw rakowi?

Walka przeciw rakowi

W Woroneżu mieszka pewna kobieta

Szczęście w nieszczęściu

Zdrowa matka, zdrowe dziecko

Po drugiej stronie wąskiej specjalizacji

„Pogrzeb rzęsistków”

Ginekologiczne weto

Rozdział 6. Możesz pokonać raka!

Żurawina i czosnek przeciw rzęsistkom

Wielokomórkowce przeciw organizmom jednokomórkowym

Podstawa i nadbudowa organizmu

Prawdziwe przeznaczenie pożywienia

Nieodzowne makro- i mikroelementy

Intelekt i praca przeciw nowotworom

Pierwszy etap

Oczyszczanie jamy ustnej

Oczyszczanie organizmu od środka

Oczyszczanie organów

1. Stopień: Oczyszczanie jelit

2. Stopień: Zwalczanie wzdęć w przewodzie żołądkowo-jelitowym

3. Stopień: Oczyszczanie stawów

4. Stopień: Oczyszczanie wątroby

5. Stopień: Oczyszczanie nerek

6. Stopień: Oczyszczanie limfy i krwi

Drugi etap

Trzeci etap

Czwarty etap

Przepis na przetrwanie

Posłowie

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Przedmowa

Od kiedy Tamara Lebedewa zakończyła swoje badania, upłynęło ponad dwadzieścia lat. Setki tysięcy osób zostały przez nią zmotywowanych do wzięcia własnego zdrowia w swoje ręce i zajęcia się nim. Oczyścili swoje organy krok po kroku i donoszą o zadziwiających, a czasami wręcz cudownych zmianach w organizmie. Jeśli ktoś ma cierpliwość do przeprowadzenia wieloetapowego oczyszczania, zostanie nagrodzony siłą i dobrym samopoczuciem. Podczas gdy świat medycyny ignoruje wyniki badań Lebedewej czy – w najlepszym wypadku dywaguje, czy są w ogóle prawdziwe, wiele – czytelniczek i czytelników jej książek korzysta z odkryć autorki, aby pozostać lub stać się zdrowymi.

Wyobrażenie, że nowotwory są wywoływane przez organizmy jednokomórkowe, które zagnieżdżają się w naszym ciele i pełne zaangażowania opowiadanie się Tamary Lebedewej za teorią na temat powstawania nowotworów, jej wytrwałe wezwania, żeby się nie poddawać, dają motywację, żeby przyjąć nowatorskie wskazówki i zastosować czasami wymagające czasu i wysiłku metody terapii. Ostatecznie bowiem jej czytelnicy wiedzą, że ich trud zostanie nagrodzony czymś najlepszym, co może dać życie – tryskającym zdrowiem!

Elvira Driediger

Wstęp

W niewielu krajach ludzie są tak zainteresowani rozwiązaniem problemu nowotworów jak w Rosji. Po katastrofie w Czarnobylu, której następstwa są bagatelizowane w tym kraju, duża część społeczeństwa została dotknięta licznymi chorobami. Nowotwory odgrywają tutaj wiodącą rolę. Przewidywana długość życia w rosyjskim społeczeństwie wynosi dzisiaj średnio 65 lat. Ze względu na długo utrzymujący się kryzys gospodarczy jakość opieki medycznej w tym dawnym mocarstwie spadła do niepokojącego poziomu.

Wszystkie te nakładające się na siebie czynniki sprawiły, że stres psychologiczny stał się nie do wytrzymania. Również prace badawcze cierpią z powodu niedoboru środków finansowych, więc niezliczeni naukowcy opuszczają swoją ojczyznę. Blask wielu instytucji badawczych, które niegdyś zdobyły światową sławę, od tamtej pory zbladł.

Jeśli zatem tajemnica choroby nowotworowej zostanie rozwikłana w Rosji, nie będzie to żadnym przypadkiem. Raczej prawidłowością. Tam gdzie nacisk jest najsilniejszy, rozwiązanie problemu jest najpilniejsze.

Jednak nikt nie jest prorokiem we własnym kraju – to powiedzenie jest całkowicie trafne w odniesieniu do Tamary Lebedewej, autorki niniejszej książki i odkrywczyni przyczyny choroby nowotworowej. Od ponad dziesięciu lat ludzie w jej kraju są głusi i ślepi na odkrycie Lebedewej.

„Środki na badania nad rakiem zostały rozdzielone już dawno temu i nikt nie jest gotowy na to, żeby oddać chociaż część komuś innemu”, mówi Tamara Lebedewa. „Możliwe, że moje odkrycie doprowadzi do tego, że wielu naukowców zostanie bez pracy”. Jest to też powód, dla którego zawodzą wszystkie starania, by skierować uwagę opinii publicznej na nowe spojrzenie na problem zachorowań.

„Każde pismo, każda prośba do Ministerstwa Zdrowia czy innych organów zajmujących się opieką zdrowotną jest odsyłana do Narodowego Centrum Onkologicznego w Moskwie i tam spotyka się za każdym razem z druzgocącą odpowiedzią, że odkrycie nie jest warte zachodu, żeby zostać sprawdzone”.

Jednak Tamara Lebedewa się nie poddała. Podsumowała swoje badania w książce i miała nadzieję, że rosnący nacisk „z dołu” – to jest ze strony osób dotkniętych chorobą – zmusi osoby odpowiedzialne w jej kraju do przyjrzenia się bliżej jej teoriom, a potem oddania wyników jej pracy do dyspozycji chorych na nowotwór.

W zasadzie autorkę spotkał los wielu naukowców, którzy ze swoimi odkryciami wyprzedzili swoje czasy. Kiedy opinia publiczna nie jest jeszcze gotowa na nowe wyniki badań naukowych, ich orędownicy nierzadko są uznawani za szaleńców czy nawet szarlatanów, są zwalniani ze swoich urzędów czy wysyłani do domu dla obłąkanych. Jeszcze nie tak dawno temu byli paleni na stosie tylko dlatego, że nie chcieli dostosować swojego nowo wymodelowanego zdania do panującej opinii ekspertów.

Jeśli ktoś zajmuje się historią medycyny, może stwierdzić, że wiele leczniczych prawd nie zdobyło uznania zaraz po odkryciu, ale zostały odpowiednio docenione i wykorzystane w praktyce dopiero lata, czasami dziesięciolecia czy nawet wieki po pierwszej publikacji.

Istnieje na to wystarczająco wiele przykładów. Już w średniowieczu Girolamo Fracastoro wyraził zdanie, że istnieją małe, niewidzialne dla nas zwierzątka, które powodują choroby. Dopiero w XIX wieku znaleziono na to dowody. Erwin H. Ackerknecht pisze na ten temat w swojej „Historii medycyny”: „Wyobrażenie, że choroby epidemiczne są przenoszone przez zarażenie i są wywoływane przez mikroorganizmy, „nasiona” czy maleńkie zwierzątka nie było właściwie w połowie XIX wieku niczym nowym. Teoria Girolamo Fracastoro została wysunięta w XVI wieku i była broniona przez Kirchera w XVII wieku oraz przez Giovanniego Marię Lancisiego i Karola Linneusza w XVIII wieku. Ponieważ nie zyskała ona najmniejszego uznania, Jakob Henle obwieścił ją w 1840 roku na nowo, przez co nie wydał się jednak sobie współczesnym prekursorem nowej ery, ale obrońcą staromodnej pomyłki”.

Przykład numer 2: Stosowanie narkozy eterowej przy zabiegach chirurgicznych miało trzech pionierów: Horacego Wellsa, Williama Thomasa Mortona i Charlesa T. Jacksona. Uwikłali się jednak w okropny spór o pierwszeństwo. Wszyscy trzej umarli tragiczną śmiercią. Wells popełnił samobójstwo, Jackson jako umysłowo chory, a Morton w nędzy.

Przykład numer 3: Dopiero w XVIII wieku kultura zachodu przyjęła metodę ochrony przeciw ospie, która w krajach Orientu była stosowana już od wielu stuleci – szczepienia przy użyciu prawdziwych zarazków ospy.

Przykład numer 4: Robert Koch odkrył zarazki gruźlicy. Jego teoria była zwalczana przez fachowców włącznie z wielkim Rudolfem Virchowem.

Dramatycznym przykładem jest Ignaz Semmelweis. W roku 1847 odkrył drogą empiryczną, że można uniknąć gorączki pourazowej poprzez dezynfekcję. Zarządził, żeby w jego szpitalu wszyscy studenci i lekarze myli dłonie w wapnie chlorowanym, zanim zaczną badać czy leczyć pacjentów. W ten sposób w zaledwie dwa lata umieralność na jego oddziale Wiedeńskiego Szpitala Ogólnego drastycznie się zmniejszyła.

Jednak praktyczny sukces nie przekonał braci lekarskiej. Znany ginekolog wyraził się w tym czasie ironicznie: „Wolę raczej przypisać śmierć w połogu woli boskiej niż jakiemuś zarażeniu, o którym nie mam pojęcia”. Jak wielu geniuszy, którzy urodzili się zbyt wcześnie, Semmelweis pozostał niedoceniony przez współczesnych mu ludzi, z rozpaczy popadł w obłęd i umarł w mękach w domu dla obłąkanych. (Więcej można przeczytać w „Kulturgeschichte der Heilkunde” René Fülöpa-Millera).

Również teoria o pasożytniczym pochodzeniu choroby nowotworowej nie jest niczym nowym. Była wyrażana przez wielu naukowców już od ponad stu lat. Niestety żaden z nich nie potrafił opisać dokładnego mechanizmu powstawania choroby nowotworowej ani nazwać odpowiedzialnych za jej występowanie pasożytów.

Nawet jeśli w Rosji jest bardzo wiele przypadków zachorowań – reszta świata również nie jest oszczędzana przez chorobę nowotworową. Statystyki są tu rozczarowujące: w samych Niemczech rocznie około 350 000 ludzi zapada na złośliwe nowotwory czy choroby układowe. Rocznie w tym kraju 220 000 ludzi umiera na skutek raka. Opieka medyczna jest tam wprawdzie na wyższym poziomie niż w Rosji. Mimo to diagnoza „rak” jest ciągle uznawana za równoznaczną z wyrokiem śmierci. Każdy wie bowiem, że choroba nowotworowa jest ciągle spowita tajemnicą. Jeśli ktoś się z niej wyleczy, mówi się, że „wstał z martwych”. Takie osoby, które przeżyły, piszą książki i dają innym chorym na nowotwory wskazówki, w nadziei, że pomogą potrzebującym. Jednakże w onkologii ktoś jest uważany za wyleczonego wtedy, gdy pozostaje przy życiu pięć lat po leczeniu.

Jeśli rozmawia się bezpośrednio z osobami, których to dotyczy, nierzadko słyszy się, że kiedy przyznawali się do choroby nowotworowej, nie byli już akceptowani jako pełnowartościowi ludzie. Reakcje społeczeństwa rozciągały się od współczucia, spontanicznego zachowywania dystansu, po okazywanie odrazy.

Po tym pełnym opisie proszę pozwolić mi zadać pytanie: czy jeśli ktoś przyjdzie dziś i powie, że wie, jak powstają nowotwory i jak będzie można je w przyszłości leczyć – czy nie powinniśmy podarować mu swojej całkowitej uwagi? Lub, mówiąc obrazowo, jeśli ktoś powie konającym z pragnienia na pustyni, że wie dokładnie, że tu, w tym miejscu, w ziemi jest woda – czy nie powinno mu się pomóc w kopaniu? A może jesteś zdania, że byłoby lepiej pozostać sceptycznym i umrzeć z pragnienia, ponieważ ta osoba może przecież być w błędzie. Wtedy właśnie na darmo zużylibyśmy swoje siły i obudzilibyśmy fałszywe nadzieje.

Jakie straty poniosłaby ludzkość gdyby sprawdzono twierdzenia Tamary Lebedewej? Bez uprzedzeń, neutralnie, bez zastanawiania się? Koszt to trochę pieniędzy, być może sześcio-siedmiocyfrowa kwota i trochę czasu. W stosunku do oczekiwanych korzyści nie warto jednak mówić o żadnych pieniądzach ani też kilku miesiącach poświęconego czasu. Po prostu to zróbmy! – chciałoby się teraz zawołać.

Ta książka jest podzielona na sześć rozdziałów. W pierwszym rozdziale autorka przedstawia swoją teorię na temat powstawania nowotworów. Opisuje bardzo szczegółowo wyniki przeprowadzonych eksperymentów, które podpiera ilustracjami i zdjęciami. Te objaśnienia wymagają od laików wprawdzie wiele cierpliwości i koncentracji, dlatego zastanawiałam się nad postawieniem ich i tylko krótkim podsumowaniem.

Ostatecznie zdecydowałam się jednak na kompletną publikację. Koncepcja Tamary Lebedewej w niniejszej książce zostanie po raz pierwszy przedstawiona poza Rosją. Rezygnacja z dokładnego opisania jej eksperymentów utrudniłaby zrozumienie całej koncepcji. Być może wtedy nie zostałaby ona wzięta na poważnie tak, jak na to zasługuje.

W rozdziale 2 następuje skrócone podsumowanie koncepcji przez dziennikarzy publikowane w rosyjskiej prasie. Ta recenzja nadaje się dobrze dla wszystkich, którzy chcą ogólnie zorientować się w teorii, nie poznając od razu wszystkich dowodów.

Lebedewa po ogłoszeniu swojej rewolucyjnej teorii spotkała się z wieloma pozytywnymi reakcjami, ale musiała skonfrontować się również z krytyką. Była atakowana z każdej strony. To sprawiło, że zaczęła pytać siebie: dlaczego to ja odkryłam tę nową koncepcję powstawania nowotworów i musiałam się nią podzielić z opinią publiczną? W rozdziale 3 zajmuje się tym pytaniem i tłumaczy swoje motywy, dlaczego chciała odkryć tajemnicę choroby nowotworowej. „W mojej rodzinie od pokoleń wszyscy umierają na raka. Jeśli nic się nie wydarzy, myślałam sobie, to ja sama, a także mój syn wkrótce również zapadniemy na tę chorobę”.

Kiedy autorka zakończyła swoje eksperymenty i udowodniła pasożytnicze podłoże choroby nowotworowej, zastanawiała się dalej, czy te pasożyty nie są odpowiedzialne również za inne choroby. W rozdziale 4 zajmuje się tą kwestią i wyjaśnia, jak ten pasożyt może powodować choroby serca.

Wielu lekarzy, którzy bezpośrednio zajmują się chorymi na nowotwory, zwróciło się do Lebedewej po ukazaniu się jej publikacji oraz występach telewizyjnych, w których brała udział. Niektórzy wspierali ją w nowych eksperymentach, inni opowiadali o swoich doświadczeniach czy rozwijali na podstawie jej teorii nowe metody leczenia. Mowa o tym jest w rozdziale 5 książki. Poza wspomnianym tematem rozdział zawiera także reakcje onkologów i rosyjskiej prasy na odkrycie Tamary Lebedewej.

W końcu w rozdziale 6 autorka przedstawia nową metodę leczenia „choroby stulecia”. Została ona stworzona przez Lebedewą we współpracy z praktykującymi lekarzami. Ma ona nadzieję, że przez poniższą publikację na Zachodzie umożliwi sobie dalsze badania, ponieważ jej odkrycie jest dopiero początkiem i im szybciej ludzie zabiorą się do pracy, by rozwijać nowe metody leczenia i profilaktyki nowotworów, tym szybciej można będzie pomóc chorym.

Elvira Driediger

Rozdział 1

Demony mikroświata

Nowotwór z mezozoiku

Na progu życia

Stworzona przez Boga natura postępowała bardzo mądrze, stwarzając jeden po drugim mieszkańców naszej Ziemi. Teoria powstawania życia i jego ewolucyjnego rozwoju opiera się na znanych założeniach, z których najważniejsze to:

1. Życie powstało z tego, co nieorganiczne, co znaczy, że doszło do samorództwa, do biogenezy.

2. Samorzutne powstanie życia miało miejsce tylko jeden raz.

3. Wirusy, bakterie, rośliny i zwierzęta są ze sobą spokrewnione.

4. Metazoa (wielokomórkowce) powstały z Protozoa (organizmów jednokomórkowych).

5. Różne rodzaje bezkręgowców są ze sobą spokrewnione.

6. Kręgowce pochodzą od bezkręgowców.

7. Wśród podgatunków kręgowców ptaki i ssaki pochodzą od gadów, gady od płazów, a płazy od ryb.

Powstawanie życia na planecie Ziemia zachodziło etapami. Podobnie jak makroorganizmy dzielą się na zwierzęta i rośliny, mikroorganizmy zostały podzielone na dwie grupy: roślinne, do których należą bakterie, algi i grzyby oraz zwierzęce, które są podzielone na cztery klasy: Rhizopoda (korzenionóżki), Ciliata (orzęski), Sporozoa (apikompleksy, włącznie z pasożytami, do których należy pasożyt mózgu Toxoplasma) oraz Flagellata (wiciowce)[1], które jednoczą w sobie zarówno cechy roślinne (euglena), jak i zwierzęce (rzęsistki). Tych ostatnich przedstawicieli Protozoa powinniśmy dobrze zapamiętać, ponieważ zawdzięczamy im ukazanie się tej książki.

Jednak po kolei. Życie jest metodą egzystencji ciał białkowych, a ta metoda egzystencji w swojej istocie opiera się na stałym samoodnawianiu chemicznych składników tych ciał. Życie powstało w atmosferze, która była jeszcze wolna od tlenu. W tych zamierzchłych czasach nasza planeta była otoczona parą wodną i dwutlenkiem węgla – tlen istniał tylko jako składnik związków chemicznych. Silne promieniowanie i pył powstały przy wybuchach wulkanów uzupełniały ten pozbawiony życia obraz. Związki „organiczne” tworzyły się drogą nieorganiczną (abiogenną), ponieważ nie istniał żaden tlen i żadna warstwa ozonowa, która osłaniałaby przed intensywnym promieniowaniem ultrafioletowym słońca.

Znamy trzy stadia powstawania organizmów żywych: powstawanie ze związków nieorganicznych – polimeryzacja, to znaczy, tworzenie się większych molekuł z mniejszych = biogenezę. Tupans wskazał, że w warunkach beztlenowych ilość potrzebnej do nieorganicznej syntezy małych „organicznych” molekuł energii jest o kilka rzędów wielkości mniejsza niż przy dostępie tlenu. Nieorganiczna synteza „organicznych” molekuł przebiega pod wpływem ultrafioletowych promieni słonecznych. Jednak utworzone skomplikowane molekuły potrzebują ochrony przed promieniowaniem. W ten sposób promienie słoneczne, które stanowiły „budulec” dla molekuł życia, były niebezpieczne dla życia.

Mikroby są pionierami wśród organizmów. Były pierwszymi, które zadomowiły się w środowisku i stworzyły warunki dla istnienia innych form życia. Również dzisiaj stanowią trzy czwarte biomasy wszystkich istniejących istot żywych. Inną ważną właściwością jest ogromna różnorodność ich procesów przemiany materii w porównaniu do zadziwiającej monotonii tych procesów u ludzi i zwierząt. Najwyżej rozwinięte organizmy zrezygnowały z wielu możliwych metod metabolizmu i wykorzystuje porównywalnie wąską paletę reakcji, przy czym wyciąga z tego maksymalne korzyści. Mikroorganizmy korzystają z różnorodnych sposobów przenoszenia energii. Dlatego trudniej jest nakreślić granicę pomiędzy wymianą aerobową a anaerobową, pomiędzy autotroficznymi (charakterystycznymi dla roślin) i heterotroficznymi (charakterystycznymi dla zwierząt) metodami odżywiania niż w przypadku bardziej rozwiniętych istot żywych.

Mikroorganizmy zostały sklasyfikowane zgodnie z rodzajem energii i pożywienia stosowanego w metabolizmie: fototrofy (fotosyntezujące), które wykorzystują energię promieniowania słonecznego i chemotrofy, które korzystają z energii powstałej w reakcjach utleniana. Obie grupy są dzielone dalej w zależności od sposobu użytkowania energii: litotrofy (wykorzystują nieorganiczne źródła elektronów) i organotrofy (wykorzystują organiczne źródła energii). Życie w czasach prehistorycznych było najwyraźniej chemoorganotroficzne i chemolitotroficzne – ponieważ jako źródła energii wykorzystywane były „organiczne” molekuły, które tworzyły się w nieorganicznym procesie fotosyntezy. W warunkach pierwotnej pozbawionej tlenu atmosfery życie kryło się bowiem przed bezpośrednim działaniem światła słonecznego. Dlatego u zarania rozwoju było bardzo ograniczone w wyborze swojego środowiska. Mogło istnieć tylko pod ochroną grubej warstwy wody, w kapilarach pomiędzy cząsteczkami gleby czy w naturalnych jaskiniach. Jednak również te miejsca schronienia były aerobowe, ponieważ powietrze dostępne jest wszędzie.

Proces organicznej fotosyntezy nie wymaga żadnego tlenu. Żeby działał, potrzebny jest tylko atmosferyczny CO_2 – dwutlenek węgla i molekuły chlorofilu czy podobne związki, które są w stanie uwolnić tlen z dwutlenku węgla. Zatem pierwotne mikroorganizmy zaczęły akumulować tlen w atmosferze. Były to jednokomórkowe organizmy, które żyły bez tlenu, jednak posiadały zdolność do glikolizy. Dopiero kiedy w atmosferze pojawił się wolny tlen – stało się to około 800 milionów lat temu – prawie natychmiast rozpoczął się gwałtowny rozwój życia i ukształtowało się królestwo roślin i zwierząt. Za praojców organizmów wielokomórkowych uchodzą pierwotne wiciowce (Phytoflagellata).

Jednak nie wszystkie wiciowce stały się organizmami wielokomórkowymi. Część z nich pozostała organizmami jednokomórkowymi i zoptymalizowała w procesie ewolucji możliwości komórki do tego stopnia, że umożliwiło im to istnienie przez setki milionów lat i co więcej – są na dobrej drodze, żeby przeżyć naszą erę. Wśród nich toczek zazwyczaj prowadzi życie w koloniach, ale czasami samodzielne „indywiduum” oddziela się od kolonii – „wędrowiec”, który pokonuje daleką drogę i zakłada nową kolonię. Albo posiadająca jedną wić euglena zielona, która w drugiej połowie lata powleka stawy i inne naturalne zbiorniki zielonym dywanem. W świetle słonecznym odżywia się jak jednokomórkowe rośliny, za pomocą fotosyntezy. Jednak jeśli w ramach eksperymentu umieści się ją w ciemnym miejscu, staje się drapieżnikiem i odżywia się bakteriami. Co ciekawsze, ten żyjący na wolności wiciowiec może odrzucić swoją wić, to znaczy przejść w stadium egzystencji przypominające amebę.

Inna część wiciowców w poszukiwaniu przestrzeni do życia przeszła w pasożytnictwo w organizmach wielokomórkowców. Ten fakt nie od zawsze jest znany naukowcom. Do XVII wieku wierzono, że pasożyty powstają samorodnie w organizmie żywiciela. W toku rozwoju nauki coraz wyraźniej udowadniano wspólne cechy pasożytów (jako organizmów żywych) i żyjących wolno zwierząt. Leuckart zauważył, że pasożyty są pasożytami w odniesieniu do większych i silniejszych organizmów. Tymczasem w odniesieniu do sobie podobnych lub jeszcze słabszych zachowują się jednak jak prawdziwe drapieżniki.

Akademik Pawlowskij zdefiniował pasożytnictwo w 1935 roku w następujący sposób: „Pasożyty wykorzystują organizm żywiciela nie tylko jako źródło pożywienia, ale też jako miejsce swojego długotrwałego albo czasowego bytowania”. Jedenaście lat później rozwinął swoją myśl: „Pasożyty odżywiają się sokami ciała, tkankami lub strawionym pożywieniem swojego żywiciela, przy czym specyficzną cechą wspomnianych pasożytów jest to, że posługują się swoim żywicielem w celu odżywiania się wielokrotnie (w porównaniu do drapieżników).

Znany profesor biologii Dogel wniósł duży wkład w rozwój parazytologii. Był zdania, że dla zbadania zjawiska pasożytnictwa konieczne jest podejście historyczne: „Wśród ogółu dróg, które prowadzą do pasożytnictwa, leży wspólna podstawa: tendencja do najlepszego, całkowitego i ekonomicznie najbardziej sensownego wykorzystania przestrzeni i źródeł pożywienia w środowisku przez liczne żyjące w nim istoty, walka o przestrzeń i walka o pożywienie”. W odniesieniu do przestrzennego związku pomiędzy pasożytami a żywicielem naukowiec zauważył: „Podobnie jak każdy biotop na stałym lądzie czy w morzu może zostać zasiedlony przez istoty żywe, tak również każda żywa tkanka i każdy organ zwierzęcia może posłużyć za miejsce pobytu pasożytów… Pasożyty posiadają potencjalną zdolność do aktywnego poruszania się i zmiany miejsca w organizmie żywiciela, między innymi również poprzez zdolność do dostawania się do krwiobiegu. Tak można wyjaśnić wymianę niektórych wiciowców zasiedlających jelita oraz przemieszczających się przez ściany jelit do krwi żywiciela”.

Ogólną cechą wewnętrznych pasożytów jest brak pigmentacji, a zatem biaława lub lekko żółtawa barwa ciała. Brak pigmentacji jest rezultatem przebywania pasożytów w ciemności. Podobny wygląd można zaobserwować wśród wielu mieszkańców jaskiń czy zwierząt, które mieszkają w ziemi. Jeśli jednak pasożyty mają jakiś inny kolor, nie zależy on od pigmentacji ich powłoki cielesnej, która występuje u większości form życia przebywających w świetle słonecznym, ale od zabarwienia na przykład przez hemoglobinę z fagocytycznych erytrocytów czy przez pigmenty melaninowe.

W życiu pasożytów naprawdę wszystkie funkcje są podporządkowane rozmnażaniu, co u wolno żyjących organizmów nie jest tak silnie ukształtowane. Ekstremalny wzrost płodności jest zasadniczo uwarunkowany przez dwa czynniki: po pierwsze przez wzmożone odżywianie się pasożytów, które zachodzi bez jakichkolwiek zaburzeń czy przerw, a po drugie przez nieustannie dostępny naturalny wybór najbardziej płodnych jednostek.

Wewnętrzne pasożyty, które dopasowały się do egzystencji w organizmach ludzi i zwierząt, nigdy nie wykroczyły poza stadium organizmów jednokomórkowych i helmintów (robaków). W przeciwieństwie do nich wolno żyjące organizmy w swoim ewolucyjnym rozwoju zaszły o wiele dalej. Najpierw istniały liczne mikroorganizmy, które były zdolne tylko do reakcji odruchowych, potem organizmy wielokomórkowe, które posiadały instynkty i w końcu ludzie, którzy zostali obdarowani przez naturę intelektem. W przebiegu rozpaczliwej walki o egzystencję wiele gatunków roślin i zwierząt wymarło, a inne przyszły na ich miejsce. W tym toczonym boju organizmy jednokomórkowe, które nie rozwinęły się dalej – potomkowie pierwotnych wiciowców, między innymi również tych, które rozwinęły się w pasożyty – nie odgrywały nawet najmniejszej roli. Najbardziej interesujące dla nas spośród tych ostatnich są rzęsistki.

Wiciowce w naszych czasach

Lud wiciowców jest liczny. Obecnie naukowcy wyliczają do 8000 gatunków. Jedne wiciowce są mieszkańcami mórz, inne żyją w słodkich wodach czy w górnych warstwach gleby. Nie są one niegroźne dla ludzi, ponieważ wiele organizmów jednokomórkowych łatwo przechodzi na pasożytnictwo. Na początku XX wieku analizy wody w rzekach Newa i Moskwa w stolicy Rosji pokazały, że swoimi właściwościami fizycznymi i składem przypominały one raczej ścieki niż wodę pitną. Zawierały wiele związków azotów, a zawartość rozpuszczonego tlenu wynosiła jedynie 4–5 miligramów na litr. Obecne były tam również pałeczki duru brzusznego, które gorliwie połykały wiciowce. W tym samym czasie podczas badania wody pitnej w wodociągach w Monachium znaleziono do 130 wiciowców na litr. Znany naukowiec Schattenfroh przypuszczał, że występowanie organizmów jednokomórkowych jest oznaką szkodliwego dla zdrowia stanu źródła, ponieważ czysta woda, która jest zbierana w dobrze przygotowanych do tego pojemnikach, zazwyczaj jest wolna od organizmów jednokomórkowych. W tropikach Künstler zaobserwował rzęsistki w rezerwuarach z zastałą wodą. Sowieccy naukowcy odkryli wiciowce w nafcie w zbiornikach wody pitnej i w ściekach w uzdrowiskach, w których woda mineralna zawierała do 3% chlorków i maksymalnie 0,4% siarczanów.

Organizmy jednokomórkowe mogą służyć również jako test dla herbicydów. Żyją w ściekach, w słodkiej i słonej wodzie, w błocie, w glebie, w rozkładających się szczątkach roślin i zwierząt. Regulują takie procesy mikrobiologiczne jak wiązanie azotu, amonu i azotynów. W glebie wiciowce i ameby żyją w górnej, głębokiej na 16–20 cm warstwie. Nie mało wiciowców zostało odkrytych w oczyszczalniach ścieków. Jeśli ich ilość wynosi tu 3000–4000 egzemplarzy na mililitr, jest to 3–10-krotnie więcej niż w kanalizacji. Kiedy małe zbiorniki wodne wysychają, wiciowce przechodzą w twarde, okrągłe formy – cysty. W ten sposób mogą zachować zdolność do przeżycia. Z wiatrem dostają się do powietrza w liczbie do dwóch cyst na m^3 powietrza i mogą być wdychane lub połykane przez ludzi. Jednak największą obecność cyst stwierdzono na dywanach, które były rozłożone na podłogach namiotów i zabrudzone wniesioną na butach ziemią. Aby osiągnąć aktywny stan, organizmy jednokomórkowe potrzebują płynnego lub wilgotnego środowiska. Znajdują je w przewodzie jelitowym, w krwi czy w tkankach ludzi i zwierząt. Zainfekowanie ludzi następuje nie tylko na drodze połykania rzęsistków w formie cyst, ale też przez przenoszenie – przez ssące krew insekty, a także przez bezpośredni lub pośredni kontakt z ludźmi i zwierzętami.

Przewód żołądkowo-jelitowy jest kontynuacją zewnętrznego środowiska wewnątrz organizmu. Zawartość tych jam ciała przypomina czasami niektóre wody naturalne: pełno w nich bakterii, resztek roślinnych, panują warunki anaerobowe, które przypominają muł, występują wahania zawartości tlenu w różnych częściach jelit i ciągły ruch mas pożywienia w jednym kierunku jako wynik perystaltyki jelit. Krwiobieg, w którym surowica jest bogata w cholesterol, substancję konieczną do rozmnażania się mikroorganizmów – również przyciąga pasożyty.

Biolog Poljanskij powiedział, że pasożytnictwo w przypadku organizmów jednokomórkowych prowadzi do ich progresywnej ewolucji. Jest to widoczne w cechach, które przypominają organizmy wielokomórkowe, na przykład tworzenie kolonii. Kolonie wiciowców mogą mieć skomplikowaną budowę i są uważane za formę przejściową pomiędzy zwierzętami jednokomórkowymi a wielokomórkowymi. Kolonie tworzą się jako wynik niezakończonych podziałów, kiedy komórki pozostają ze sobą związane. Kolonie słodkowodnych wiciowców toczków mogą obejmować do 20 000 pojedynczych istot i być w pewnym stopniu zróżnicowane, tak jak komórki w naszych tkankach. Kolonia tworzy tak jakby jeden organizm o wyższym wielokomórkowym porządku. Kolonie morskich apikompleksów promienic stanowią razem galaretowatą masę, w której znajdują się dziesiątki komórek. Wiciowce zmieniające się w pasożyty, na przykład rzęsistki, mają wszystkie wymienione właściwości swoich wolno żyjących krewniaków. Utworzone przez nie w ludzkim ciele kolonie, podobne do tych tworzonych przez toczki i promienice są nazywane przez onkologów, bez stwierdzenia natury ich powstawania, odpowiednio guzami złośliwymi i wodobrzuszem. Jednak istnieje pomiędzy nimi znaczna różnica. Kolonie żyjących wolno wiciowców nie są duże – najwyżej kilkadziesiąt tysięcy pojedynczych istot w stadium, kiedy posiadają organ ruchu. Kolonie guzów składających się z rzęsistków mogą jednak ze względu na ich nieskończoną zdolność rozmnażania się zbudowane być z wielu miliardów mikroorganizmów, które są zazwyczaj w stadium swojej egzystencji, kiedy nie posiadają wici – przybierają formę cyst lub ameb.

Znane są trzy metody rozmnażania się w przypadku kolonii wiciowców: podział całej kolonii na dwie nowe, wydzielanie się pojedynczych jednostek z kolonii i zakładanie nowej oraz tworzenie się małych kolonii pod cytomembraną organizmów jednokomórkowych. Wszystkie te metody są też znane pasożytom. Rzęsistki tworzą swoje kolonie wszędzie, gdzie znajdą korzystne warunki dla swojego namnażania się: w tkankach, organach czy naczyniach krwionośnych.

Wzajemne oddziaływanie pomiędzy ludźmi a pasożytami w przypadku chorób pasożytniczych jest rozpatrywane zasadniczo z punktu widzenia obrony immunologicznej. Jednak złożoność różnorodnych oddziaływań jednokomórkowych pasożytów i ludzi wiąże się nie tylko z wyobrażeniami na temat obrony immunologicznej, ale też z ewolucyjnym rozwojem organizmów jednokomórkowych i ich żywicieli. W toku ewolucji następowało dostosowywanie się wolno żyjących mikroorganizmów do pasożytnictwa, przy czym zachowały one charakterystyczne wcześniej dla siebie właściwości. Na przykład badanie wolno żyjących w wodzie wiciowców w celu walki z biokorozją powodowaną przez sezonową dynamikę rozwoju organizmów jednokomórkowych pokazało, że na przełomie maja i czerwca była ona zmniejszona. Także w miesiącach zimowych proces porastania kadłubów statków był wolniejszy. Maksymalna aktywność w namnażaniu się była obserwowana w lipcu i sierpniu. Czy istnieje zatem jakikolwiek związek z obserwowanym również u pacjentów onkologicznych i kardiologicznych sezonowym pogorszeniem objawów choroby i to właśnie wiosną i na początku jesieni?

Pozwól nam odłożyć odpowiedź na to pytanie na trochę później. Wrócimy jeszcze do niego.

Na co umierały dinozaury?

Wiciowiec rzęsistek to pasożyt w najprawdziwszym sensie tego słowa. Istnieje w trzech różnych stadiach rozwoju: stadium, w którym posiada wić, stadium ameby i stadium, kiedy przybiera formę cysty, a także w licznych formach przejściowych. To ostatnie można wytłumaczyć tym, że rzęsistki są pasożytami rozmnażającymi się bezpłciowo i przy każdym podziale powstaje nowy organizm, komórka, jednostka i rodzaj. W tym kryje się powód niemożliwości ich poznania i dużej różnorodności nowo tworzących się kolonii: szacuje się, że istnieje nawet 200 zróżnicowanych i tysiące niezróżnicowanych guzów. Rzęsistki są uważane za pasożyty jamy ustnej, przewodu żołądkowo-jelitowego i układu moczowo-płciowego. Jednak przy pomocy rozpulchniającego tkanki enzymu hialuronidazy, rzęsistki mogą dostać się do organów i przez ściany naczyń krwionośnych do krwi i limfy. Pasożyty, ponieważ występują równocześnie w różnych stadiach egzystencji, mają również różne właściwości antygenowe. Poza tym są w stanie usuwać dezorientujące antygeny czy selekcjonować na swojej powierzchni antygeny, które są identyczne z antygenami ludzkich tkanek. Wszystko to działa zmylająco na układ immunologiczny i osłabia ataki przeciw pasożytom, co sprawia, że rzęsistki są nieusuwalne.

Pasożyt może rozwijać się skutecznie tylko w takim organizmie, w którym panuje określony układ warunków pozwalający na ich wnikanie, rozwój i rozmnażanie. W związku z tymi wszystkimi cechami człowiek jest idealnym żywicielem dla rzęsistków. Do zakażenia rzęsistkami dochodzi zazwyczaj przez jamę ustną, odbyt i organy płciowe. Tam otrzymują one wszystkie substancje potrzebne do ich rozwoju i rozmnażania. Najważniejszym źródłem energii dla pasożytów jest glikoliza, to znaczy rozkładanie węglowodanów bez udziału tlenu, co poza tym jest również cechą charakterystyczną komórek nowotworowych w przeciwieństwie do normalnych komórek. Rzęsistki znajdują swoje substancje odżywcze w jamie ustnej w formie cukru i skrobi pochodzenia roślinnego, a w waginie w formie glikogenu – zwierzęcej skrobi. Do samozapładniania i rozwoju potrzebują cholesterolu, sterydów i hormonów – a one występują obficie w tłustych potrawach, surowicy krwi i w gruczołach płciowych człowieka. Rzęsistki sprawnie obchodzą bariery obronne organizmu i dostają się w głąb niego – wykorzystują przy tym swojego żywiciela, pochłaniając ważne dla niego substancje i zatruwając go równocześnie szkodliwymi produktami przemiany materii oraz rozłożonymi enzymami.

Różne cykle rozwojowe, zwiększanie masy, lokowanie się i aktywizacja pasożytów w określonych częściach ciała odbywa się zgodnie z rytmem dnia i nocy w dokładnym uzgodnieniu z rytmem dziennym żywiciela. Poza tym rzęsistki, które żyją w ciele człowieka, mogą mieć różny stopień wirulencji i patogeniczności. Wirulencja jest zdolnością do zarażania, przy której pokonuje się siły obronne organizmu i dochodzi do namnażania oraz kolonizacji organizmu żywiciela. Patogeniczność jest zdolnością do wywołania choroby, to znaczy szkodzącego zdrowiu działania i takiego przekształcania ludzkiego organizmu, które jest konieczne dla egzystencji i rozmnażania się pasożytów.

Charakterystyczna zdolność rzęsistków do tworzenia spoczynkowej, cystokształtnej formy ułatwia im przeżyć niekorzystne okresy egzystencji i zwiększyć prawdopodobieństwo zainfekowania innego człowieka. A szybkie tempo namnażania się organizmów wielokomórkowych jest kolejną gwarancją zdolności do przeżycia, ponieważ pasożyty dla zachowania swojego gatunku potrzebują wzmożonego rozmnażania się. Sprzyja temu między innymi bezpłciowe rozmnażanie się.

Życie jest, jak wiemy, nie tylko metodą egzystencji ciał białkowych, ale też walką o przetrwanie. W naturze ta walka odbywa się przez konfrontację pomiędzy drapieżnikami a ich ofiarami, między pasożytami a żywicielami. A kiedy w pierwszym wypadku nierzadko drapieżnik odnosi zwycięstwo, w drugim nierzadko zwycięzcami są pasożyty. Jednym z najjaskrawszych przykładów jest tu antagonizm: człowiek-rzęsistki. Przytłaczające statystyki z ostatnich lat pokazują, że człowiek przegrywa w tej walce: wskaźnik zgonów przewyższa wskaźnik urodzeń[2]. O tym, w jaki sposób organizmom jednokomórkowym udaje się pokonać człowieka – koronę stworzenia – będzie mowa jeszcze w dalszej części książki. W tym miejscu chcę powiedzieć jeszcze tylko jedno: zyskując intelekt, człowiek utracił instynkt samozachowawczy, co wykorzystały drobne rzęsistki. Tak, rozmiary rzęsistków są naprawdę drobne: 3–30 mikrometrów. Za to są jednak wielkie w swojej liczbie i w doświadczeniu, jeśli chodzi o przeżycie oraz zwycięstwo nad organizmami wielokomórkowymi.

Rzęsistki pod względem historii naturalnej tak stare jak dinozaury nie wyginęły jak te ostatnie, ale cieszą się kwitnącym życiem na ziemi tak jak i wcześniej. W związku z tym wskazane jest zastanowienie się nad tym, jaki los czeka współczesnego człowieka, którego historia istnienia liczy sobie mniej niż cztery miliony lat. Człowiek wymrze. Jedna trzecia zmarłych ma zmiany nowotworowe kości i tkanek miękkich, a jeszcze większa liczba cierpiała na choroby serca i naczyń krwionośnych. Równocześnie z wymieraniem wzmaga się proces degeneracji. Wielu mężczyzn cierpi na przedwczesną impotencję, zapalenie gruczołu krokowego, niepłodność. Niezliczone kobiety nie są w stanie zajść w ciążę lub muszą leżeć w szpitalu, żeby podtrzymać ciążę. Mnożą się przypadki przedwczesnych porodów i poronień. Wiele dzieci przychodzi na świat z wadami wrodzonymi, wadami serca, nowotworami lub patologicznymi zmianami w naczyniach krwionośnych. Nadszedł czas, ażeby człowiek wykorzystał swój intelekt, żeby wreszcie rozpoznać w guzach kolonie pasożytów; czas, aby powstrzymać inwazję naszego najważniejszego przeciwnika – rzęsistków.

Przegląd teorii na temat nowotworów

Nikt, nawet na torturach, nie jest w stanie powiedzieć,

czym tak naprawdę jest komórka nowotworowa.

Rudolf Virchow

Historyk nauki W. Whiteman napisał kiedyś: „Idee rodzą się, podobnie jak my, ludzie, przeżywają przygody i umierają”. Te słowa odzwierciedlają się w historii nauk onkologicznych. Eksperymentalna onkologia jest młodą nauką, ale jak żadna inna wykazuje się płodnością w rozwijaniu teorii na temat natury powstawania nowotworów. Wśród naukowców wiadomo jest, że „Teoria bez eksperymentów jest ślepa. Eksperymenty bez teorii są nieme”. Niestety wielu twórców teorii na temat nowotworów nie znalazło odpowiedzi na uzdrowienie ani na proces ich powstawania, nie mówiąc już o potwierdzeniu poprzez badania.

Zanim określimy prawdziwego mordercę jako mordercę, chcemy przeprowadzić rozważania na temat teorii, które próbowały nam objaśnić naturę powstawania nowotworów.

Teoria bodźców Virchowa. Jej sedno jest następujące: jako reakcja na stały bodziec w tkankach uaktywniają się procesy kompensacyjne, przy których ważną rolę odgrywają procesy naprawcze i zwiększona szybkość podziałów komórkowych. Początkowo regeneracja jest jeszcze pod kontrolą. Jednakże równolegle do rozwoju normalnych komórek tworzą się również „prawdziwe komórki nowotworowe”. W roku 1863 Virchow upierał się przy tym, że nowotwory są efektem końcowym działania bodźców. W 1915 roku wydawało się, że ta teoria otrzyma wspaniałe eksperymentalne potwierdzenie, ponieważ sukces japońskich naukowców Jamagawa i Ishikawa był przykładem praktycznego zastosowania teorii bodźców Virchowa. Kiedy w ciągu trzech miesięcy dwa lub trzy razy tygodniowo nanosili smołę pogazową na skórę uszu królików, udało im się wyhodować prawdziwe guzy. Jednak wkrótce pojawiły się trudności – bodziec i rakotwórcze efekty nie zawsze ze sobą korelowały. Poza tym prosty bodziec w dłuższej perspektywie nie zawsze prowadzi do rozwoju mięsaków. Na przykład 3,4-benzopiren i 1,2-benzopiren dawały praktycznie taką samą reakcję na bodziec, chociaż tylko pierwszy związek jest rakotwórczy.

U progu XX wieku duże sukcesy świętowała hipoteza Cohnheima-Ribberta. W swojej teorii embrionalnej przedstawili przypuszczenie, że w ludzkim organizmie pozostają embrionalne komórki, których rozwój z jakiegoś powodu pozostaje w miejscu, jednak niektóre z nich zachowują potencjał wzrostu. Ta teoria powstała na podstawie obserwacji guzów dysontogenetycznych – „płodów pasożytniczych”. Jest to mieszanka tkanek, w której można znaleźć zęby, włosy, skórę, a także głowę bez mózgu albo stopy z palcami i paznokciami. Jednak indukowanie eksperymentalnych guzów przez implantację tkanki embrionalnej nie dało żadnych przekonujących rezultatów.

Kariogamiczna teoria nowotworów (teoria zlewania się jąder komórkowych) Galliona pochodzi z roku 1907. Gallion widział przyczynę choroby nowotworowej w zlewaniu się komórek tkanek z ruchomymi komórkami takimi jak leukocyty czy nawet z bakteriami. W wyniku takiej anarchistycznej akcji (nieprzewidzianego zapłodnienia) komórki wyłamują się z porządku, zgodnie z którym powinien przebiegać ich normalny rozwój. Niezależna linia działania komórek nie daje się kontrolować – to prawdziwa oznaka niezgodnego z prawem pochodzenia. Jednakże nie znaleziono żadnych dowodów takiego „skoku w bok”.

W roku 1923 Otto Warburg odkrył proces anaerobowej glikolizy w guzach nowotworowych. W 1955 na podstawie szeregu obserwacji i hipotez sformułował swoją teorię. Uważał złośliwe zwyrodnienie jako powrót do prymitywnych form egzystencji komórek, które w ten sposób upodabniają się do prymitywnych jednokomórkowców, wolnych od „społecznych” zobowiązań. Ważnym organellum komórkowym komórki są mitochondria. To jej elektrownia, w której ulokowany jest jej łańcuch oddechowy. Składają się z pewnych enzymów, które konsekwentnie przy użyciu tlenu „spalają” wodór z komórek. Tu dostają się tlen i wodór (w formie przywróconego koenzymu NADH). To prowadzi do znaczącego uwolnienia energii i wody. Glikoliza jest gorszym zastępnikiem oddychania – w przypadku glikolizy powstają tylko 52 kcal/mol glukozy, a z kolei przy oddychaniu 686 kcal/mol. Jeszcze w roku 1923 Warburg odkrył, że złośliwe guzy absorbują mniej tlenu i wytwarzają więcej kwasu mlekowego niż normalne tkanki. Naukowiec doszedł do wniosku, że proces oddychania w komórce nowotworowej jest zakłócony. Przy tym nie było takie ważne, czy anaerobowa glikoliza przyczynia się do tego „antyspołecznego zachowania” komórek czy – a to było już ważniejsze – jest to jeden z wielu parametrów, które są właściwe dla tego „prymitywnego trybu życia”.

Teoria Pito-Heidelberga została uznana przez naukowców za nierealistyczną. Autorzy tej teorii byli zdania, że prosta utrata regulującego białka nie może doprowadzić do przemiany komórki w komórkę nowotworową. Ta utrata musi być umocowana w materiale genetycznym. Zatem ta teoria tłumaczy, jak do tego dochodzi, ale nie doczekała się żadnego potwierdzenia w eksperymentach.

W końcu należy wspomnieć o teoriach chemicznych, wirusowych i związanych z promieniowaniem. Znani niemieccy naukowcy R. Süß, W. Kinzel i G. Skribner napisali w swojej książce „Krebs: Experimente und die Hypothesen” („Rak: eksperymenty i hipotezy”), że żadna z tych teorii nie może być nazwana teorią w prawdziwym sensie tego słowa. Autorzy próbują wytłumaczyć przyczyny powstawania guzów nowotworowych i wyposażyć prowadzących eksperymenty onkologów w cały szereg metod, które mogą wywołać powstanie guza. Jednak w tym przypadku nie powinno się mówić o chemicznych teoriach powstawania guzów, ale o chemicznych sposobach wywołania powstania guzów. To samo dotyczy również tak zwanej teorii wirusowej: wirolodzy posiadają dokładne informacje na temat jakie wirusy, u jakich zwierząt mogą wywołać guzy. Wynika z tego, że wirusy wywołujące guzy nie są żadnym warunkiem teoretycznym, lecz narzędziem badawczym. To, w jaki sposób określone wirusy zmieniają normalną komórkę w nowotworową, jest przedmiotem tych teorii. Jednak właśnie kwestie teorii – mechanizm wywoływania i właściwy proces transformacji normalnej komórki w komórkę nowotworową pod wpływem czynników rakotwórczych i wirusów – są do dzisiaj tajemnicą onkologii.

Nie istnieją dowody potwierdzające teorię wirusową. Jej zwolennik, między innymi twórca teorii wirogenetycznej L. Silber, twierdził: „Ciężko jest założyć, że procesy, które ostatecznie prowadzą do takich samych zmian w komórkach, w niektórych przypadkach są wywoływane przez zmiany własnego materiału genetycznego komórki, a w innych przez doprowadzenie dodatkowego materiału genetycznego, który komórki otrzymują z zewnątrz (przez wirusy)”. Jednak naukowy obiektywizm wymaga zaakceptowania możliwości, że dwie przeciwstawne przyczyny mogą wywołać jeden i taki sam efekt. Genetyk powiedziałby w tym przypadku, że różne genotypy mogą wyrażać się w takim samym fenotypie.

Orędownicy immunologicznej natury powstawania raka są skłonni, by wierzyć, że komórki nowotworowe stale powstają w organizmie. Są one rozpoznawane przez układ immunologiczny jako „obce” i odrzucane. Główna różnica pomiędzy zdrową komórką a komórką nowotworową polega tylko na zdolności do niepowstrzymanego podziału, co można wytłumaczyć pewnymi osobliwymi cechami ich błony komórkowej. W. Schapot jest przekonany, że wszystkie specyficzne dla nowotworów antygeny człowieka mają embrionalne pochodzenie, to znaczy, że są charakterystyczne dla normalnego organizmu i tworzą się we wczesnym stadium ontogenezy. Naukowcy uważają, że nie tylko obce, ale też własne białko organizmu może funkcjonować jako antygen, jeśli jego struktura ulegnie jakimkolwiek zasadniczym zmianom.

Teoria onkogenów. Sedno tej teorii polega na tym, że onkogeny komórek, które są odpowiedzialne za ich wzrost i zróżnicowanie mogą służyć za cel dla oddziaływania wszelkich możliwych czynników. Między innymi dla wirusów czy chemicznych czynników rakotwórczych, które posiadają nieodzowną dla wszystkich właściwość hormonu wzrostu. Nowotwór stanowi wielowarstwowy proces, w który włączonych jest wiele genów komórek i mogą odgrywać wyłączną rolę w onkogenie.

W ostatnich latach w komórkach nowotworowych odkryto ponad 100 onkogenów, to znaczy genów, które „zamiast spełniania swoich naturalnych funkcji mogą uczestniczyć w przekształceniu zdrowej komórki w nowotworową. Niekontrolowana przez komórki aktywacja onkogenu prowadzi do powstawania guzów nowotworowych. Muszą nastąpić pewne zdarzenia, które prowadzą do genetycznego uszkodzenia, aby to zwyrodnienie mogło się rozpocząć”. Z tej teorii wynika, że ludzki organizm od początku ma predyspozycje do powstania nowotworu. Tych predyspozycji nie da się zastopować ze względu na niemożliwość powstrzymania nieznanych zdarzeń, które ją wywołują. W związku z tym jesteśmy skazani na porażkę, a onkologia nie ma już nic więcej do zrobienia –„stwierdziła” już nieuchronność choroby nowotworowej dla każdego żyjącego na tej planecie człowieka, jakby „zalegalizowała” umieranie na raka.

Naprawdę genialnym onkologiem był profesor M. Newjadomskij, który pół wieku temu przewidział następujący przebieg sprawy: „Problem nowotworów pozostanie niewyjaśniony, jak 100 lat temu. Dotąd nie znamy ani przyczyny, ani patogenezy choroby nowotworowej, której rozprzestrzenianie się wzrasta w ostatnich latach w zastraszającym tempie… Klinicyści nigdy nie będą mogli leczyć przyczynowo, a przy wielości „czynników wywołujących” nie prędko będziemy mogli uwzględnić i zbadać wszystkie – to zatrzyma myśli badaczy w martwym punkcie”.

Najważniejszą łączącą tezą wszystkich wyżej wspomnianych teorii jest nieudowodnione w eksperymentach twierdzenie, że komórki nowotworowe powstają z normalnych komórek makroorganizmu. To twierdzenie jest sprzeczne z teoriami i wynikami badań szeregu naukowców, którzy odrzucają możliwość złośliwej mutacji komórek organizmu.

Gwałtowny postęp w mikrobiologii pod koniec XIX wieku zmotywował wielu naukowców, by szukać przyczyn wszystkich rodzajów raka w zainfekowaniu przez bakterie, grzyby, algi czy organizmy jednokomórkowe albo inwazji zwierzęcych pasożytów różnego rodzaju. Francuski uczony Borrel próbował przekonać swoich kolegów o znaczeniu glist jako czynnika rakotwórczego.

W ciągu dwóch stuleci naukowcy próbowali stworzyć „prawdziwą” teorię na temat nowotworów. Czego możemy oczekiwać od tej koncepcji? Połowy odpowiedzi na to pytanie udziela Warburg: „Podobnie jak dżuma powstaje przez połączenie pozornie niezwiązanych ze sobą czynników (upał, występowanie insektów i szczurów), ale wywołuje ją tylko jedna przyczyna – bakteria dżumy – powstawanie nowotworów jest związane z całym szeregiem czynników. Ten proces jest wywoływany przez smołę pogazową i przez promieniowanie, przez arsen i niskie ciśnienie cząsteczkowe w komórkach, przez uretany i piasek. Jednak bezpośrednią przyczyną wszystkich innych wymienionych czynników jest…”. W tym miejscu Warburg urywa zdanie. Prawdziwa teoria musi zastąpić trzykropek, to znaczy opisać naturę wspólnej przyczyny dla wszystkich rodzajów raka czy określić biologiczne zarazki wywołujące nowotwór.

Czy poszukiwanie wspólnego mianownika dla zasadniczo różnych czynników, które wpływają na powstawanie choroby nowotworowej jest skazane na niepowodzenie? Naukowcy zakładają, że każdy czynnik rakotwórczy „na swój własny sposób” prowadzi do powstania guza, ponieważ równolegle do różnorodności wpływów nowotworotwórczych mamy dodatkowo różnorodność guzów. Dlatego wielu patologów nie rozpoznaje wspólnych cech wszystkich zjawisk złośliwego wzrostu w przypadku guzów.

Tym niemniej w poszukiwaniach można liczyć na sukces. Jak się okazało, wszystkie komórki nowotworowe mają wspólną cechę: wymykają się ścisłym regulacjom organizmu niezależnie od tego, przez co są indukowane – przez wirusy, chemiczne kancerogeny czy promieniowanie. Dlatego, jak powiedział Oberling, wielu ludziom rak wydaje się „dość spójnym procesem… a jednolitość procesu nowotworowego zmusza wielu do rozmyślania nad jednolitością mechanizmów wywołujących”.

Jakiego rodzaju jest natura tej „jednolitości”? Nasuwają się dwa modele. Pierwszy: każdy bodziec rakotwórczy (fizycznej, chemicznej czy biologicznej natury) „maszeruje zgodnie z własną komendą”, dochodzi jednak do tego samego celu w komórce ciała.

Drugi: trzeba założyć, że w zasadzie istnieje tylko jedna przyczyna, która wywołuje nowotwór. Wszystkie inne czynniki powodują raka tylko pośrednio, względnie przyspieszają jedynie jego rozwój. Chcę zauważyć, że teoria dotycząca pasożytów jest najbliższa odkryciu tajemnicy powstawania nowotworów. Ta teoria narodziła się na początku XIX wieku. Za chronologicznego twórcę teorii pasożytów uchodzi Karlmichel, który potraktował guz nowotworowy jako zwierzęcą narośl w postaci gąbki wnikającej do chorego organu.

Twórcą drugiego etapu był L. Pfeifer, który przedstawił następującą tezę: nowotwór jest chorobą pasożytniczą, która jest wywoływana przez amebę Sporidium. W 1893 roku A. Adamkiewicz zaproponował następującą tezę: „Komórka nowotworowa sama jest pasożytem”. Autor rozróżnia trzy rodzaje komórek nowotworowych – młodą, dojrzałą i starą, której w wyizolowanej postaci nie da się odróżnić od komórek nabłonka, ale w konglomeracie różnią się bardzo wielkością, położeniem i połączeniem. Szczególnie wyraźne są różnice natury biologicznej i fizjologicznej pomiędzy nimi: zdolność do naciekowego i obwodowego wzrostu oraz zdolności do wytwarzania toksyn, które po przeszczepieniu kawałków guza do mózgu królika powodują jego śmierć. W ten sposób autor doszedł do wniosku, że tkanka nowotworowa zawiera truciznę, która oddziałuje szczególnie na układ nerwowy. Wszystkie te osobliwe cechy morfologiczne i biologiczne pozwoliły naukowcowi potraktować komórkę nowotworową jako obcy dla ludzkiego ciała pasożyt.

Trzeci etap wiążę się z nazwiskiem profesora Kocha w Niemczech i Newjadomskiego w Rosji. Koch, który obserwował komórki nowotworowe w żyjącym stanie, stwierdził, że mają zdolność do poruszania się w podobny sposób do ameb. Rozmnażają się albo przez pączkowanie, albo amitotycznie. Mitoza nie została zaobserwowana. Odżywiają się osmotycznie, a fagocytoza nie została stwierdzona ani razu. Ich wielkość sięgała do 10–12 mikrometrów.

Newjadomskij dostrzegł, obserwując guzy, że różnią się one od normalnej tkanki, której właściwe są kompleksowość, biegunowość, miejscowa nieruchomość, rozmnażanie w warstwie podstawnej itd. Dla guzów nowotworowych z kolei charakterystyczne są: autonomiczny, nieograniczony, destruktywny wzrost, przerzuty i nawracanie. Komórka nowotworowa nie tworzy żadnej tkanki i nie wykazuje jej właściwości. Jest podobna do mikropasożytów, ponieważ charakteryzuje się cyklicznością rozwoju, termostabilnością i zdolnością do wydzielania toksycznych substancji.

Cykliczność zmian w komórce nowotworowej zmusiła Newjadomskiego w pewnym momencie do odrzucenia wirogenezy i opowiedzenia się za mikropasożytniczą naturą komórki nowotworowej. Podpierając się prawami biologii, zwrócił się ku możliwości „Mutacja istot żywych jednej klasy w komórki istot żywych innej klasy odpowiada mutacji komórki istoty żywej wyższej klasy w komórki istoty żywej bardziej prymitywnej klasy”. Potwierdził to przykładami: „komórkowe” pochodzenie guzów nowotworowych zostało kategorycznie wykluczone przez próby Bra, który eksperymentalnie przenosił nowotwory na rośliny. Uzyskał mięsaka u kur, które były karmione liśćmi hiacyntów. Uprawiane były z dodatkiem bezkomórkowego filtratu z mięsaka.

Newjadomskij był zdania, że komórka nowotworowa jest komórką organizmu jednokomórkowego, który w swoim cyklu najbardziej przypomina chlamydie. A guz nowotworowy jest kolonią mikropasożytów, których dokładna klasyfikacja będzie wymagała jeszcze wiele czasu i trudu. Zgodnie z jego teorią pasożytów mechanizm choroby nowotworowej można podsumować w następujący sposób: „Pasożyt nowotworowy dostaje się do przewodu żołądkowo-jelitowego; w żołądku pasożyt wnika pod tkankę nabłonkową i tu rozpoczyna się rozwój guza. Guz nie rośnie tak długo, aż toksyczne masy paraliżują właściwości surowicy krwi i niszczą komórkę nowotworową. Później następuje zasiedlenie jelit przez pasożyty, jego atrofia i przenikanie pasożytów do krwi. Krążące we krwi pasożyty obumierają lub rozwijają się – przy niekorzystnych warunkach (uraz, chroniczne zatrucie) – w guz, przy czym najpierw znajdują drugą lokalizację w gruczołach limfatycznych”. Autor potwierdził swoją teorię pasożytniczą eksperymentami. Udało mu się zarazić myszy ludzkim nowotworem.

W ten sposób największy zarzut przeciwników pasożytniczej teorii pochodzenia raka – niemożliwość eksperymentalnego przeniesienia guza nowotworowego na zwierzę innego rodzaju – został obalony.

Teoria rzęsistkowego pochodzenia nowotworów Lebedewej została sformułowana po raz pierwszy w 1989 roku, a potem 19.06.1990 opatentowana pod numerem NK-427 „Właściwość rzęsistków do »przekształcania się« w komórki nowotworowe”. Zgodnie z tą teorią komórka nowotworowa jest nieposiadającym wici rodzajem pasożytniczego jednokomórkowego rzęsistka (wiciowca). Guz nowotworowy jest zgodnie z tym kolonią nieposiadających wici rzęsistków, które przeszły na osiadły tryb życia. Tworzy się przez pączkowanie jednokomórkowych zwierząt i w wyniku ich niedokończonego rozmnażania, gdy komórka córka, nie uwalniając się od matki, tworzy nowe komórki.

Najważniejsze powody tworzenia się kolonii z połączonych ze sobą komórek to:

a) Bezpłciowe rzęsistki nie mnożą się przez krzyżowanie męskich i żeńskich jednostek, ale przez proste podziały komórkowe. Potem następuje „odcięcie” ich potomków, przy czym „pępowina” nie zawsze zostaje oddzielona.

b) Duża szybkość rozmnażania z jedynym celem: przeżycie. To oznacza, że aby zachować własny gatunek, muszą tworzyć możliwie wiele nowych komórek.

c) Kolonie pasożytów są bardziej zdolne do przeżycia w surowych warunkach odpornego immunologicznie organizmu.

Mechanizm choroby nowotworowej działa następująco: pierwsze zarażenie następuje w łonie matki przez połykanie rzęsistków przez płód razem z wodami płodowymi lub przez wnikanie pasożytów przez odbyt i układ moczowo-płciowy, a także w trakcie porodu. Część pasożytów przy pomocy rozpulchniającego tkanki enzymu hialuronidazy dostaje się do ścian jelit i innych przewodów, do krwi i limfy oraz łączy się z całym organizmem.

Aby chronić się przed działaniem układu immunologicznego żywiciela, rzęsistki aktywnie wykorzystują swój zebrany przez tysiące lat arsenał obronny. Tego samego rodzaju co u makroorganizmu białkowa natura, przywieranie mikrobów i białek występujących w osoczu żywiciela do ich powierzchni, wydzielanie substancji, które przypominają tkanki żywiciela, „odzieranie” z antygenów, zmiana w inne stadium egzystencji i inne strategie dostosowawcze pomagają im umknąć układowi immunologicznemu. Podczas gdy rzęsistki intensywnie wykorzystują substancje odżywcze żywiciela, fagocytują erytrocyty i leukocyty oraz wydzielają w dużych ilościach kwas mlekowy, ponadtlenki, enzymy, „zły” cholesterol i inne toksyny zatruwają cały organizm. To prowadzi do anemii, wyczerpania i niedoboru tlenu oraz do zaburzenia pracy układu nerwowego oraz zmniejszenia odporności, niszczenia tworzącej krew i limfę tkanki oraz zaburzenia całej homeostazy organizmu.

Z rosnącym wiekiem człowieka przez różnorakie kontakty z innymi nośnikami rzęsistków czy wspólnie używane przedmioty zwiększa się zainfekowanie oraz agresywność rzęsistków. Przy tym dużą rolę odgrywają również wtórne czynniki, jak infekcje wirusowe, grzybicze i inne, promieniowanie radioaktywne i chemiczna kancerogeneza, złe nawyki, niewłaściwe odżywianie i niedobór ruchu.

Zatem nowotwór jest ostatnim stadium choroby, która jest wywoływana przez rzęsistki, ostatnim etapem rzęsistkowicy. Zróżnicowanie guzów nowotworowych ze względu na rodzaj ich rozwoju na łagodne i złośliwie jest warunkowane przez patogeniczność rzęsistków i ich metod rozmnażania. Łagodne guzy są tworzone przez rzęsistki o słabszej patogeniczności, które w trakcie rozmnażania dzielą się często na dwie pojedyncze istoty, przy czym układ immunologiczny zachowuje wystarczającą kontrolę. Wraz z wzrostem złośliwości pasożytów, zmniejszeniem sił obronnych organizmu i wzmacnianiem się wtórnych czynników łagodny guz staje się jednak złośliwy i daje przerzuty.

Teoria rzęsistkowego pochodzenia choroby nowotworowej jest prawdziwą teorią, ponieważ opisuje naturę przyczyn wspólnych dla wszystkich rodzajów nowotworów i nazywa wywołujący je zarazek. Rzęsistki są wyposażone w takie same właściwości, co komórki nowotworowe – wymykanie się ścisłej regulacji wzrostu tkanek i komórek organów – ponieważ mają niezależne pochodzenie i przez 800 milionów lat swojej egzystencji rozwinęły liczne metody radzenia sobie z siłami obronnymi organizmu.

Oberling miał rację, kiedy w imieniu wielu naukowców nazwał nowotwór „jednolitym procesem”. Rzeczywiście każdy kancerogenny bodziec „działa zgodnie z własną komendą”, prowadzi jednak do tego samego celu – intensyfikacji wzrostu guza. Na przykład każdy ma inne działanie na zarazki powodujące nowotwory – rzęsistki.

• Promieniowanie jonizujące kierowane na rzęsistki, jak dowodzą eksperymenty naukowców z jednokomórkowcami, stymuluje ich wzrost i intensyfikuje biologiczne funkcje.

• Substancje chemiczne i leki (nie środki przeciwko rzęsistkom), palenie tytoniu i alkohol drażnią rzęsistki. W reakcji zmieniają się one w agresywną amebokształtną formę i zaczynają wzmożone rozmnażanie – schizogonię (tworzenie komórek o więcej niż jednym jądrze).

• Sadza, która wywołuje uwarunkowanego zawodowo raka moszny u kominiarzy i smoła pogazowa, która w warunkach laboratoryjnych była umieszczana w pobliżu żył usznych u królików są bogate w sterole, które są potrzebne do samozapłodnienia i rozmnażania rzęsistków.

• Infekcje wywołane przez wirusy, bakterie, grzyby i pierwotniaki szkodzą organizmowi nie tylko przez własną aktywność życiową, ale prowadzą też do uzłośliwienia rzęsistków. Badania parazytologów wykazały, że ich wspólne patogeniczne działanie znacznie przekracza sumę patologii, które powoduje każda pojedyncza infekcja.

Teoria rzęsistkowej przyczyny powstawania nowotworów została potwierdzona przez eksperymenty naukowe na poziomie komórkowym, molekularnym i genetycznym przeprowadzone przez wiodące rosyjskie instytuty badawcze w latach 1990–1995, a także przez badania na rzęsistkach przeprowadzone w różnych regionach tego kraju.

Później będzie jeszcze mowa o wynikach. Najpierw jednak rzućmy okiem na dossier medyczne naszych „terrorystów”. Przez jakie „bohaterskie czyny” zostały one dotąd dostrzeżone?

Odkryte za pomocą mikroskopu

To, że istnieją żywe organizmy, których nie jesteśmy w stanie zobaczyć gołym okiem, ludzie podejrzewali już od bardzo dawna. Starożytny grecki filozof Demokryt, który żył 400 lat przed naszą erą, przypisywał takim najmniejszym istotom zdolność do wnikania w ludzkie ciało i wywoływania w nim różnych chorób. Dopiero 2000 lat później naukowcy mogli przekonać się o tym, kiedy Holender Antonie van Leeuwenhoek wynalazł mikroskop. Umieścił krople wody z beczki z zastałą wodą pod mikroskopem i odkrył nowy, dotąd nieznany świat istot żywych. Miriady mikroskopijnie małych, niewidocznych gołym okiem zwierzątek zamieszkiwały te krople wody. Leeuwenhoek, który żył w czasach, gdy szalała dżuma – choroba, którą uważano za karę bożą za ludzkie grzechy, był świadomy znaczenia swojego odkrycia. „Staram się wyrwać świat spod władzy błędnych przekonań i doprowadzić go na drogę wiedzy i prawdy”, pisał w swojej monografii „Tajemnice natury za pomocą mikroskopu odkryte”.

Holenderski naukowiec badał wolno żyjące organizmy jednokomórkowe. Naszym obecnym celem jest jednak poznanie pasożytujących jednokomórkowców. Mówiąc dokładnie jednych z nich – wiciowców rzęsistków – żeby stwierdzić, co mają wspólnego z komórką nowotworową i jaką rolę odgrywają w naszym życiu.

Czym są rzęsistki?

Jednokomórkowy rzęsistek jest pasożytującym wiciowcem. Należy do rodziny Trichomonadidae, rzędu Polymastigina. Jest nieuchronnie agamogonicznie rozmnażającym się jednokomórkowcem. W naturze znanych jest ponad 100 rodzajów rzęsistków. Są szeroko rozpowszechnione pośród dzikich zwierząt i zwierząt domowych, ptaków, zwierząt zmiennocieplnych: płazów i gadów. W organizmie człowieka zgodnie z dzisiejszym stanem wiedzy egzystują trzy rodzaje rzęsistków: policzkowy, jelitowy i pochwowy. Rzęsistki żyjące w ludzkim organizmie nie tworzą żadnych cyst, to znaczy twardych powłok ochronnych, nawet w niekorzystnych warunkach. Bardzo dobrze przystosowały się jednak do egzystencji w odpornym immunologicznie organizmie; kiedy do niego wnikną, nie opuszczają już swojego żywiciela aż do jego śmierci.

Po raz pierwszy rzęsistki zostały odkryte w wydzielinie pochwowej kobiet w roku 1836 przez francuskiego anatoma Donné. Przez długi czas rzęsistki uchodziły za nieszkodliwe saprofity, które odżywiają się bakteriami i pozostałościami obumarłych komórek. W 1870 roku I. Łazariewicz po raz pierwszy opisał proces zapalny szyjki macicy i wskazał na wpływ lokalnych zapalnych zmian w tkance na stan ogólny całego organizmu. A dopiero w 1916 roku Noche na podstawie danych klinicznych wskazał na patogeniczne znaczenie rzęsistków. W czasie przed pierwszą wojną światową sowieccy naukowcy stwierdzili, że rzęsistek pochwowy występuje nie tylko w śluzówce waginy, ale również w guzach nowotworowych oraz w męskiej prostacie, a w 37% przypadków jest wykrywany we krwi.

Badania na kobietach przeprowadzone przez rosyjskich medyków w latach 70. XX wieku pokazały, że częstotliwość rzęsistkowicy organów płciowych wśród rodzących wynosiła około 34% a u kobiet w połogu 35%. W tym w 51% przypadków rzęsistki docierały do macicy. U noworodków w dwóch pierwszych dniach po narodzinach stwierdzano dużą liczbę rzęsistków w obszarze organów płciowych i odbytnicy. Odsetek zakażeń wśród badanych kobiet z zakażeniem cewki moczowej wynosił 67%, w przypadku mężczyzn 40%, a dziewczynek 9%. Badania na zwierzętach, które były prowadzone w tym samym czasie, wykazały, że eksperymentalne zakażanie zwierząt laboratoryjnych rzęsistkiem pochwowym człowieka może w zależności od dawki i patogeniczności pasożytów spowodować albo śmierć zwierzęcia, albo niszczące zakażenie większej liczby organów wewnętrznych i węzłów limfatycznych, chociaż zastrzyk następował jednorazowo i w jednym miejscu – pod skórę brzucha – lub wywoływać rozprzestrzenione przerosty tkanki łącznej. To ostatnie nie zostało niestety utożsamione z podobną reakcją organizmu na wzrost guzów nowotworowych.

Rzęsistki jelitowe zostały po raz pierwszy odkryte przez Veniona w roku 1926. Te pasożyty mogą raz za razem pochłonąć do trzech erytrocytów – zarówno w organizmie żywiciela, jak i w kulturach. Stwierdzono, że rzęsistki jelitowe wywołują następujące choroby: niedokrwienne zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalenie pęcherzyka żółciowego. Przy tym w przewodzie jelitowym powstają obrzęki, erozje, polipy, wrzody (te ostatnie niestety nie są identyfikowane z prekancerozą). U pacjentów zarażonych rzęsistkami występuje podobnie jak u chorych na nowotwór bladość skóry i śluzówek, wyraźna utrata wagi, anemia, zmniejszenie odporności organizmu i zdolności do pracy.

Rzęsistki policzkowe zostały zbadane w mniejszym stopniu. Często są znajdowane w jamie ustnej i drogach oddechowych: można natknąć się na nie w migdałkach, w kieszonkach dziąsłowych, plwocinie, w objętych stanem zapalnym obszarach płuc oraz spojówce oczu i krwi. Badania pacjentów z chorobami ropnymi i złośliwymi zmianami w płucach wykazały istnienie posiadających wić rzęsistków u części chorych. W badaniach jam ustnych dużej grupy ludzi przeprowadzonych również w latach 70. XX wieku u 49% pacjentów stwierdzono rzęsistki w zawartości kieszonek dziąsłowych.

Badania rzęsistkowicy u zwierząt domowych wykazały, że rzęsistki wywołują ciężkie choroby jak paraliż, zapalenie żołądka i jelit, choroby stawów stóp, zmiany w tkankach wątroby i innych organów, a poza tym są przyczyną niepłodności i poronień.

Wszystkie te dane statystyczne są bardzo ograniczone, nie dają żadnego pełnego obrazu, ponieważ pod mikroskopem w płynnych preparatach pasożyty zostały odkryte przede wszystkim w ruchu, a w utrwalanych preparatach stwierdzano ich obecność na podstawie obecności wici i jądra. Rzęsistki zmieniają się jednak pod wpływem działania układu immunologicznego, zmiany sposobu odżywiania, stosowanych medykamentów i innych niekorzystnych dla nich warunków w cystokształtne i amebowate nieposiadające wici formy. Wtedy ciężko jest odróżnić je od limfocytów i organelli komórek. Dlatego nie zawsze są wykrywane, nawet jeśli są obecne.

Spośród trzech rodzajów rzęsistków najbardziej rozpowszechnione są rzęsistki policzkowe. Najbardziej znanymi przykładami klinicznych objawów patogenicznego oddziaływania tych pasożytów są paradontoza i próchnica zębów. Rzęsistki jamy ustnej są jednak najmniej agresywne i patogeniczne. Eksperymenty na myszach laboratoryjnych pokazały, że przy wstrzyknięciu 4 mln rzęsistków pochwowych człowieka do jamy brzusznej myszy zachodzą patologiczne zniszczenia organów wewnętrznych, jakie są obserwowane przy wstrzyknięciu 25 mln rzęsistków jelitowych czy 100 mln rzęsistków policzkowych.

Być może jest to powód, dla którego parazytolodzy szczególną uwagę kierują właśnie na rzęsistki pochwowe – największe, najbardziej aktywne i patogeniczne z nich. W latach 60. XX wieku wiele z nimi eksperymentowano, pisano na ich temat prace dyplomowe i doktoranckie. Naukowcy nie byli jednomyślni: niektórzy uważali pasożyty za nieszkodliwe, a nawet za użyteczne, ponieważ rzęsistki pochłaniały bakterie. Inni uważali je za szkodliwe dla zdrowia. Większość była jednak przekonana, że rzęsistki wywołują miejscową chorobę organów płciowych. Ponieważ zdaniem większości naukowców rzęsistkowica to choroba, która jest przekazywana głównie drogą płciową, w 1958 roku na Pierwszym Kongresie Dermatologów-Wenerologów na wniosek estońskich lekarzy uchwalono, żeby zaklasyfikować rzęsistkowicę jako chorobę weneryczną.

Jednak ich propozycja została odrzucona ze względu na obawę, że będzie prowokować konflikty rodzinne. Zatem w uzgodnieniu z międzynarodową statystyczną klasyfikacją chorób w roku 1975 rzęsistkowica została przyporządkowana do rubryki „Inne choroby infekcyjne i pasożytnicze” (130–136). Wiara w nieszkodliwość rzęsistków dla zdrowia człowieka odbiła się jednak rykoszetem – w czasie kształtowania się i wysuwania twierdzeń przez nowe nauki – genetykę, wirologię i immunologię – temat się urwał i uznano badania na temat jednokomórkowych pasożytów za zakończone. Rzęsistki jednak pokazały – kiedy zostały pozostawione bez medycznego „nadzoru” – w całej wyrazistości, że rzęsistkowica jest tylko pierwszym stadium choroby nowotworowej i że czekają nas jeszcze inne, znacznie bardziej przerażające następstwa…

To był duży błąd medycyny w latach 70. XX wieku. Sam fakt, że rzęsistki zostały odkryte w zamkniętym krwiobiegu, skłonił naukowców do ostrożności, ponieważ ich występowanie w krwi wskazuje na ich rozprzestrzenianie się w organizmie. Do tego dochodzi fakt, że rzęsistki mogą istnieć w organach płciowych człowieka. Jeśli powodują u zwierząt niepłodność i poronienia, mogą też oddziaływać na płodność człowieka. Wszystko są to powody, które należy brać na poważnie i które powinny motywować do podjęcia na nowo eksperymentalnych badań nad rzęsistkami we wszystkich stadiach ich patogenicznego oddziaływania na człowieka, jego zdrowie i reprodukcję.

Jak można zarazić się rzęsistkami? Istnieją dwie znane drogi zakażenia pasożytami. Bezpośredni kontakt: w łonie matki, w trakcie narodzin, przy kontaktach seksualnych, pocałunkach. I kontakt pośredni: woda (woda pitna, sauna, basen, kąpiele terapeutyczne), produkty spożywcze (surowe mięso i ryby, niemyte warzywa i owoce, niepasteryzowane mleko i produkty mleczne), gospodarstwo domowe (wspólne naczynia, pościel, ręczniki, pranie, wanna). Znane są przypadki, gdy kobiety zostały zarażone przez ginekologów przy masowych badaniach poza instytucjami medycznymi poprzez rękawiczki lateksowe.

Istnieją też ogniska zakażeń, na przykład w rodzinach i instytucjach zajmujących się dziećmi. Rzęsistkowica w rodzinie jest ciężka do zwalczenia, gdy nie przestrzega się elementarnych reguł higieny, na przykład oblizuje się smoczek dziecka, gryzie to samo jabłko czy pije z tego samego kubka, używa tego samego ręcznika. W instytucjach opieki nad dziećmi przekazywaniu infekcji przysługują się wspólne nocniki i zabawki. Niemałą rolę w zarażaniu odgrywają lady, gdzie obok surowego mięsa, jajek i ryb leżą produkty, które nie są poddawane żadnej obróbce termicznej: masło, sery, twaróg, chleb. Niebezpieczne jest też wspólnie używane szkło.

Przenosicielami infekcji są karaluchy i muchy, w których jelitach rzęsistki pozostają zdolne do życia i gdzie są wydalane razem z ekskrementami. Rezerwuarami infekcji są też zwierzęta domowe i szczury.

Poniższe przykłady wskazują na to, że nie tylko organy płciowe, ale również jama ustna jest znaczącym czynnikiem we wnikaniu pasożytów do organizmu.

Wszystkie wyżej wspomniane fakty wynikają z badań naukowych, które zostały przerwane na początku lat 70. XX wieku. Dlatego byłoby interesujące dowiedzieć się, jak dziś mają się rzęsistki policzkowe i pochwowe. Z pomocą pracowników zakładowego węzła sanitarnego nr 12 w Moskwie zbadałam grupy ludzi pod kątem obecności rzęsistków policzkowych i pochwowych. Stwierdzono, że u wszystkich pacjentów dentystów zgłaszających problemy z kieszonkami dziąsłowymi w wieku 21–82 lat występowały kolonie rzęsistków w formie mniejszych i większych białawych grudek, które w procesie kultywacji w pożywce rozpadały się na pojedyncze istoty. Niektóre się powiększały i przyjmowały amebokształtną albo wrzecionowatą formę. Badania kobiet w wieku 16–58 lat na oddziale ginekologicznym wykazały obecność rzęsistków pochwowych u wszystkich pacjentek. Często były w stanie cystokształtnym, uległy wakualizacji i były na wpół zniszczone przez działanie licznych bakterii i grzybów. Atak towarzyszącej mikroflory zmusza rzęsistki do ratowania się, czyli wnikanie głębiej w tkanki lub ucieczkę w wyżej położone organy ciała.

Dziś można stwierdzić rzęsistkowicę jedynie u niewielu kobiet z minimalną mikroflorą i maksymalną liczbą rzęsistków.

Zainfekowanie rzęsistkami przebiega niezauważenie. Kobiety reagują czasami na infekcję rzęsistkowym zapaleniem pochwy, gryzącymi upławami. U mężczyzn nie ma nawet takiej reakcji. Dlatego mężczyźnie ciężko jest zrozumieć kobietę narzekającą na rzęsistkowicę, chociaż on sam – po ewentualnym kontakcie seksualnym z inną kobietą – może być sprawcą tej choroby. Niezauważalność infekcji można wytłumaczyć zdolnością pasożytów do „maskowania się”, co osłabia reakcję immunologiczną organizmu. Na przykład pasożyt za pomocą wydzielanej klejącej substancji fibronektyny przyczepia do swojej powierzchni towarzyszącą mu mikroflorę, na którą reaguje układ immunologiczny, albo sam przykleja się do powierzchni komórek nabłonka, leukocytów i erytrocytów. Poza tym obecność enzymów proteolitycznych – hialuronidazy, amylazy, katalazy i innych trawiących białka substancji – stanowi dobrą ochronę przed antyciałami układu immunologicznego. Mężczyźni zazwyczaj dopiero w zaawansowanym stadium rzęsistkowicy konfrontują się z jej oddziaływaniem, na przykład gdy skarżą się na zapalenie gruczołu krokowego albo impotencję. Ich reakcja przechodzi szybko ze zdziwienia w rezygnację – wiedzą, że medycyna nie może im pomóc. Winę za to ponoszą jednak znowu rzęsistki.

Porównanie w formie tabeli

Wielostronne badanie rzęsistków w odpowiedniej literaturze i eksperymentach pokazało, że właśnie te pasożyty są błędnie brane za komórki nowotworowe. Pozostaje tajemnicą dla onkologów, dlaczego komórki nowotworowe, które „powstały z normalnych ludzkich komórek”, tak bardzo się od nich różnią. I dlaczego te „chore” komórki są tak zaradne i złośliwe, że najpierw uśmiercają zdrowe komórki, a potem również człowieka. Od dziesięcioleci naukowcy porównują komórki nowotworowe ze zdrowymi komórkami i próbują przekonać siebie i innych o ich podobieństwie. A tylko nieliczni autorzy odkrywają podobieństwo komórek nowotworowych do jednokomórkowych pasożytów. Na przykład L. Sokolowskij w swojej pracy O biologicznej istocie nowotworu złośliwego pisze: „Złośliwa komórka wyposażona jest w cechy jednokomórkowej istoty – nie dzisiejszej, ale z tego okresu ewolucji, kiedy zachodziło tworzenie się wielokomórkowych organizmie. Być może tłumaczy to agresywne zachowanie złośliwych komórek, ponieważ przeżycie organizmów jednokomórkowych w tamtym czasie wymagało takiej agresywności. Süß, Kinzel i Scribner powołują się na otrzymanie szczepów nowotworów, które były przenoszone za pomocą ugryzień ssących krew insektów. Przez to przenoszone są pojedyncze komórki. Nie wykluczają też, że złośliwy nowotwór może stanowić zbiór jednokomórkowych pasożytów”.

Podobne porównanie podaje D. Golubew w swoim „Wprowadzeniu do zastosowania kultur komórek w wirologii”: „Linie strawnych komórek powstają z pierwotnych kultur, których pojedyncze komórki posiadają zdolność do tworzenia kolonii i potencjał do nieograniczonego rozmnażania poza organizmem oraz relatywną autonomię, co mają wspólnego z bakteriami i organizmami jednokomórkowymi”. To, skąd pochodzą te „pojedyncze komórki” – jednokomórkowce, tłumaczył swego czasu profesor V. Dogel w swojej książce Parazytologia ogólna: „Jednokomórkowe pasożyty są zdolne egzystować w każdym żywym organie i tkance. Dlatego po pobraniu pierwotnej tkanki do eksperymentu może zawsze się zdarzyć, że znajduje się tam również pasożyt, który zgodnie ze swoją naturalną autonomią zaczyna się rozmnażać we wzmożonym tempie”.

Jednak żaden naukowiec nie porównał komórki nowotworowej z wiciowcami, nie mówiąc już o rzęsistkach. Teraz nadarza się taka okazja. Aby porównać właściwości komórek nowotworowych i wiciowców – do których należą rzęsistki – i sprawić, żeby było ono przejrzyste, sięgniemy po formę tabeli.

Właściwości komórek nowotworowych, które różnią się od normalnych komórek, ale wykazują podobieństwo z rzęsistkami:

Właściwości wiciowców (rzęsistków), które odróżniają je od komórek w zdrowych tkankach, ale wykazują podobieństwo z komórkami nowotworowymi:

1. Złośliwość komórek nowotworowych w ludzkim organizmie:

1. Złośliwość wiciowców, która zapewniła im przetrwanie:

a) Zdolność do niepowstrzymanego rozmnażania się komórek nowotworowych, które nie podporządkowują się już regulującym mechanizmom organizmu.

a) Pasożyty potrzebują dla zachowania gatunku wzmożonego rozmnażania. Łatwo pokonują siły obronne i nie podporządkowują się regulującym mechanizmom organizmu, ponieważ mają one niezależne od niego pochodzenie.

b) Autonomiczny, nieograniczony, destruktywny wzrost komórek nowotworowych i w wyniku tego powstawanie zmian.

b) Kolonialne metody egzystencji są cechą szczególną osiadłych wiciowców. Kolonia jest wynikiem niezakończonych podziałów komórkowych, jest żywotniejsza niż w przypadku pojedynczych komórek.

c) Proliferacja (asymetryczny podział) większości komórek nowotworowych, podczas gdy dla normalnych komórek charakterystyczna jest mitoza, to znaczy podział komórki zaczyna się od jądra i kończy utworzeniem dwóch równowartościowych komórek.

c) Zdolność do proliferacji jest najstarszą zdolnością poziomu komórkowego systemów biologicznych. Specyficzne funkcje normalnych komórek (między innymi mitoza), które powstały w przebiegu różnicowania u wielu organizmów jednokomórkowych, należą do późniejszych osiągnięć ewolucji.

d) Polimorfizm (wielopostaciowość) komórek nowotworowych, które różnią się wyglądem zewnętrznym i wielkością, obecnością jednego lub większej liczby jąder komórkowych albo brakiem takowych, układem chromosomów nawet w obszarze jednego guza, podczas gdy normalne komórki są zróżnicowane i mają 23 pary chromosomów.

d) Polimorfizm wiciowców tłumaczy się rozmnażaniem bezpłciowym, które jest przyczyną braku odmian gatunkowych: każdy podział daje jeden organizm i komórkę, pojedynczą istotę i gatunek. Różna ilość chromatyny jest wynikiem proliferacji i podziałów komórkowych, kiedy od komórki matki oddziela się kilka komórek córek: zawierają one przypadkową ilość chromatyny – substratu chromosomów.

e) Zwiększenie zróżnicowania wraz ze wzrostem guza nowotworowego: brak substancji pomiędzy komórkami, brak naczyń krwionośnych i limfatycznych oraz zakończeń nerwowych.

e) W trakcie procesu rozmnażania rzęsistków, które utworzyły kolonię dochodzi do fagocytozy, zniszczenia i wymiany komórek tkanek i komórek nerwowych, przebicia przez krwiobieg i naczynia limfatyczne, co prowadzi do zaniku tych ostatnich.

f) Zdolność komórek nowotworowych do uwalniania się od pierwotnego guza, dostawania się z krwią i limfą do innych obszarów ciała i tworzenie tam wtórnych nowotworów nosi w medycynie nazwę przerzutów.

f) Oddzielanie pojedynczych istot z kolonii i tworzenie nowych kolonii jest właściwością wolno żyjących wiciowców, którą rzęsistki zachowują po swoim przestawieniu na pasożytniczy tryb życia.

g) Nawroty choroby nowotworowej: po chirurgicznym usunięciu wykrytego guza, chemio- lub radioterapii choroba nierzadko nawraca z nowotworem w o wiele bardziej agresywnej formie i kończy się śmiercią.

g) Wykryty u pacjenta guz nie jest jedynym – rzęsistki i ich kolonie są rozsiane po całym organizmie. Kiedy zatem siły organizmu po operacji są skupione na leczeniu rany czy obrona immunologiczna jest tłumiona jeszcze bardziej przez radio- i chemioterapię, kontrola nad resztą pasożytów jest osłabiona i tworzą one nowe kolonie.

2. Komórki nowotworowe nie tworzą żadnych tkanek z charakterystycznymi dla nich właściwościami: kompleksowością, biegunowością, nieruchomością, rozmnażaniem w warstwie podstawnej; również nie na peryferiach, jak obserwuje się w guzach.

2. Rzęsistki tworzą kolonie kosztem proliferacyjnego niezakończonego rozmnażania; o uporządkowaniu i biegunowości tkanki nie może być żadnej mowy, ponieważ składa się z samodzielnych żywych organizmów. Pasożyty są ruchliwe, infiltrują sąsiadujące normalne tkanki i rozmnażają się na peryferiach kolonii.

3. Komórki nowotworowe wydzielają dużą ilość toksyn, przez co wywołują zatrucie organizmu – dla pacjentów onkologicznych charakterystyczne są: anemia, wyczerpanie organizmu, niedobór tlenu, ogólne zakłócenie przemiany materii, obniżenie odporności, zaburzenie pracy układu nerwowego, zakończenie choroby śmiercią.

3. Rzęsistki fagocytują komórki tkanek i krwi, przejmują ich składniki odżywcze i wydzielają toksyczne produkty wymiany i enzymy: kwas mlekowy, nadtlenek wodoru, hialuronidazę, katalazę i hydrolazę, co prowadzi do anemii, wyniszczenia organizmu, hipoksji oraz zaburzenia funkcji wszystkich organów i układów w organizmie.

4. Duża różnorodność nowotworów, z których tylko 200 rodzajów jest zróżnicowane. Istnieje wodobrzusze nowotworowe, przy czym w galaretowatej masie znajdują się miliony komórek i nowotwory zrogowaciałe. Mięśniaki z kolei są białawymi, chrząstkowatymi tworami, które powstają w miękkich tkankach macicy.

4. Różnorodność kolonii rzęsistków można wytłumaczyć tym, że tworzą je nieposiadające wici rzęsistki policzkowe, jelitowe i pochwowe, które w wyniku bezpłciowego i niedokończonego rozmnażania mają tysiące stadiów przejściowych i form egzystencji, między innymi takie, które są zależne od wtórnych czynników. Wiciowce mogą tworzyć na swojej powierzchni specjalną otoczkę ochronną ze zrogowaciałej substancji lub przezroczystą galaretowatą masę.

5. Wzmożona anaerobowa glikoliza komórek nowotworowych nawet w obecności tlenu jest zasadniczą cechą odróżniającą je od normalnych tkanek.

5. Anaerobowa glikoliza jest skokiem wstecz do takich czasów, gdy nie było żadnego tlenu i organizmy istniały dzięki glikolizie. Rzęsistki zachowały tę cechę swoich przodków – pierwotnych wiciowców.

6. Obecność embrionalnych białek typu alfa-fetoproteiny w komórkach nowotworowych jest ważną cechą odróżniającą je od komórek normalnych tkanek.

6. Tkanki ludzkiego płodu zawierają białka, które są podobne do białek guza, ponieważ mają wspólnego praojca – pierwotne wiciowce. Prawdopodobnie te białka mają silny potencjał do wzrostu, który jest typowy zarówno dla płodów, jak i dla rzęsistków. Wcześniej parazytolodzy wykazali również antygenowe podobieństwo pomiędzy rzęsistkami pochwowymi a spermą.

7. Wszystkie wykształcone nowotwory, z wykluczeniem czerniaka, mają białawy kolor. Ciemne zabarwienie czerniaka nie zależy od pigmentacji powierzchni komórek nowotworowych, ale od obecności zaabsorbowanej przez nie ciemno zabarwionej melaniny.

7. Rzęsistki, jak i inne pasożyty, w odróżnieniu od mającej „barwę ciała” normalnej tkanki, nie mają żadnego zabarwienia – są białawe. Brak pigmentacji u pasożytów jest rezultatem życia w ciemności. Jednak kiedy rzęsistki fagocytują erytrocyty w ciele żywiciela lub tusz w ramach eksperymentu, są zabarwione na czarno lub czerwonawo. Tak samo ma się sprawa z melaniną.

8. Komórki nowotworowe różnią się budową od normalnych komórek, w których relacja obwodu jądra do cytoplazmy pozostaje w stałej wielkości. W przypadku komórek nowotworowych występuje jednak różnorodność wielkości komórek i ich jąder, nierzadko peryferyczne położenie jądra, zmiany mikrofilamentów i tworzenie się rurek.

8. Jądra rzęsistków mogą być okrągłe lub mieć kształt moreli, często są odsunięte od centrum, organizacja chromatyny ma rurkowatą budowę, aparat podziału komórki składa się z mikrotubuli (mikrorurek) i otacza jądro jednokomórkowca. U rzęsistków w stadium wegetatywnymi wici mają rurkowatą budowę.

9. Struktura i funkcje komórek nowotworowych różnią się od struktury i funkcji normalnych komórek: komórki nowotworowe mają podwyższoną przepuszczalność błon komórkowych, skład glikolipidów i glikoprotein jest zmieniony i mają receptory, które wiążą roślinną aglutyninę.

9. Błona komórkowa rzęsistków jest porowata. Czasami pory są wyraźnie ukształtowane. Błona komórkowa produkuje biologicznie aktywne substancje, między innymi glikopeptydy i glikoproteidy. Zdolność wiązania roślinnej i zwierzęcej aglutyniny tłumaczy się przez dużą odporność i agresywność, dzięki której rzęsistkom udało się zachować własny genotyp w warunkach tworzenia się i egzystencji organizmów wielokomórkowych.

Zdolność do tworzenia kultur komórek nowotworowych i rzęsistków jest, jak pokazały eksperymenty, identyczna. Rzęsistki i komórki nowotworowe są w stanie kultywować się nie tylko w formie monowarstwy w naczyniach krwionośnych, ale również w formie zawiesiny w probówce z medium dla rzęsistków, z zastosowaniem agar-agar i wysokiej koncentracji komórek. Obserwuje się chaotyczny, niezorientowany wzrost i tworzenie się kolonii.

Guz nowotworowy różni się znacznie od normalnej tkanki. Jest prostym konglomeratem atypowych komórek, które nie wykazują żadnej struktury i nie mają własnego kanału odpływowego. Straciły zdolność do sekrecji wydzielin z komórek. Połączenia pomiędzy tymi komórkami są albo zniszczone, albo te komórki nie są od siebie oddzielone, albo obserwuje się komórki z większą liczbą jąder komórkowych. W warstwach nowotworu nie obserwuje się obumierania komórek. Komórki nowotworowe produkują heterolizyny i hemolizyny, które różnią się od autolizyn normalnych komórek – co jest głównym rozróżniającym je czynnikiem.

Myślę, że zostało przedstawione wystarczająco dużo materiału, żeby przekonać czytelniczkę i czytelnika o tym, że komórki nowotworowe i wiciowiec rzęsistek są identyczne. Jako dodatkowe potwierdzenie służy również podobieństwo pomiędzy chorobami onkologicznymi i pasożytniczymi. Fakt, że choroba istnieje, może zostać stwierdzony w pierwszym przypadku tylko przy obecności komórek nowotworowych, w drugim – przy obecności rzęsistków. Eksperymenty naukowe w latach 60. XX wieku pokazały, że przy zaszczepieniu torbielakogruczolaków brodawkowatych zaobserwowano bujny wzrost organizmów jednokomórkowych. Przy badaniach pacjentów z chorobami jamy ustnej i złośliwymi nowotworami w płucach, rzęsistki zostały znalezione u znacznej części osób badanych, a także w grupie kontrolnej złożonej z osób zdrowych.

Już pięćdziesiąt lat temu profesor M. Newjadomskij przypuszczał, że onkologia jest tylko gałęzią parazytologii, a rak nie ogranicza się tylko do guza, ale jest ogólną chorobą organizmu. Dowodził tego za pomocą przykładów płynących z eksperymentów: otrzymanie szczepów nowotworów poprzez przekazanie pojedynczych komórek przy ugryzieniach przez ssące krew insekty, co świadczy o tym, że złośliwe guzy stanowią zbiór jednokomórkowych pasożytów, a także odkrycie komórek nowotworowych w krwi i we wszystkich organach chorujących na nowotwór zwierząt, które powstały już 12 godzin po jednorazowym podaniu emulsji guza nowotworowego.

Czy znamy swoich wrogów?

Mówi się, że trzeba znać swoich wrogów. Wtedy można ich pokonać. Tylko nie możemy stwierdzić, że znamy najważniejszego biologicznego przeciwnika człowieka – rzęsistki, one mogą jednak stosować mimikrę i przekształcać się w trudne do rozpoznania formy. Unaocznia to również ilustracja 1, na której przedstawione są waginalne rzęsistki człowieka i rzęsistki jelitowe myszy. Przy braku wiedzy na temat rzęsistków nikt nie wpadnie tak szybko na pomysł, że małe, okrągłe, podobne do komórek nowotworowych komórki są tylko jednym ze stadiów egzystencji pasożytniczych wiciowców.

Ilustracja 1 (góra). Ilustracja 2 (dół).

Jak one powstają? Przekształcenie wegetatywnej (posiadającej wić) formy rzęsistka w cystokształtną (pączkującą) odbywa się w następujący sposób:

• Spowolnienie poruszania się pasożyta, który normalnie porusza się zrywami w przód i wykonuje przy tym ruch obrotowy, jakby wwiercał się w swoje otoczenie;

• Przejście w poruszanie się na podobieństwo ameby, zaokrąglenie ciała i wciągnięcie aksostylu do wewnątrz;

• Poruszanie błony falującej zostaje zachowane, przy tym zmniejsza się coraz bardziej, fibryle z brzegów przesuwają się teraz do cytoplazmy organizmu jednokomórkowego, do jego warstwy peryferyjnej;

• Przy amebowatym poruszaniu się komórki zanika wić (zostaje wciągnięta lub odrzucona), aksostyle, cystostom i jądro tracą widoczne kontury, wakuole zanikają, pozostałości pokarmowe są wydalane;

• Dochodzi do zagęszczenia protoplazmy, co prowadzi do zmniejszenia rozmiarów pasożyta i zakończenia amebowatych ruchów; komórka przybiera okrągławą lub owalną formę, staje się nieruchoma.

W zależności od stadium rozwoju rzęsistków, różni się również sposób odżywiania pasożytów: fagocytoza lub pinocytoza. W przypadku fagocytozy wiciowce – rzęsistki jelitowe człowieka i myszy – mają cytostom, „jamę gębową” komórki, dokąd albo przesuwają bakterie i grzyby przy pomocy wici, albo przyciągają do siebie erytrocyty i leukocyty.

Amebowate rzęsistki są bardziej agresywne. Wydzielają wiele toksycznych substancji, które niszczą tkanki organizmu. Kiedy rozprzestrzeniają się na komórki tkanki nabłonkowej, usidlają je, wprowadzają je do swojego organizmu i trawią. Pinocytoza jest właściwa raczej komórkom cystokształtnym. Dochodzi przy tym do wchłaniania składników odżywczych z otoczenia zgodnie z wzorem komórek żywiciela. Rzęsistki są bardzo zaradne również dlatego, że opanowują trzy rodzaje oddychania. Ich oddychanie odbywa się kosztem endogennego rozpadu glikogenu, glikolizy i utleniania cukru. Rzęsistki są fakultatywnie anaerobowe.

Rzęsistki dostosowały się w toku ewolucji do egzystencji w odpornym immunologicznie organizmie. Te jednokomórkowce jako zwierzęce organizmy różnią się od bakterii i wirusów wysoką organizacją, złożonością i różnorodnością relacji z żywicielem. Interesujący jest następujący przykład: dla myszy charakterystyczna jest koprofagia, czyli jedzenie własnego kału. Rzęsistki nie pozostawiają tego faktu niezauważonego – pasożyty jelitowe kiedy poruszają się w przewodzie jelitowym myszy, wzmacniają stopniowo swoją zewnętrzną błonę i tworzą cystę – twardą powłokę ochronną. Dlatego rzęsistki myszy w naturalnych warunkach, kiedy z kałem lądują na zewnątrz, na ziemi, jeszcze przez długi okres zachowują swoją zdolność do życia, nawet w niskich temperaturach. Przy ponownym dostaniu się kału do organizmu myszy czy innego zwierzęcia następuje powtórzone zakażenie cystami pasożytów, które w jelicie cienkim znów zmieniają się w posiadającą wić formę. W ten sposób dochodzi do rozprzestrzeniania się rzęsistków wśród gryzoni.

Inny obraz można zaobserwować u rzęsistków, które mają za żywiciela człowieka. Koprofagia nie jest charakterystyczna dla ludzi. W procesie ewolucji rzęsistki „dostrzegły” to i utraciły możliwość tworzenia cyst, nawet w sytuacji zagrożenia śmiercią. Za to pozyskały wiele właściwości, które pozwoliły im na przetrwanie w trudnych warunkach odpornego organizmu. I przede wszystkim są w stanie odwrócić uwagę tych, którzy mogliby zagrozić ich życiu – parazytolodzy uważają je za nieszkodliwe, a onkolodzy praktycznie ich nie znają.

Faktycznie rzęsistki są podobne do ludzkich komórek już choćby z tego powodu, że mają wspólnych przodków – pierwotne wiciowce. Naukowcy podkreślają podobieństwo amebowatych rzęsistków i amebowatych komórek, które należą do ludzkiego organizmu – limfocytów i leukocytów, a także komórek tkanki nabłonkowej, którą wyściełane są wewnętrzne ściany naczyń krwionośnych. Nie tylko zewnętrzne podobieństwo, ale też sposób poruszania się i fagocytozę (przyjmowanie i rozpuszczanie ciał obcych). Aparat Golgiego w jądrze jednokomórkowca przypomina ten u wielokomórkowca. Ultracienka struktura organelli, którą można zaobserwować pod mikroskopem, jest w organizmie jednokomórkowym identyczna jak w komórkach wielokomórkowca. Nawet budowa wici u wiciowców odpowiada budowie wici we wczesnych stadiach prymitywnych wielokomórkowców: gąbek, pasożytów jelit, szkarłupni. Ciekawe w związku z tym jest, że również ludzka sperma ma wić i wykazuje podobieństwo antygenowe z rzęsistkami.

Przez pięć lat wstrzymywałam się przed wymienieniem nazwy zarazków wywołujących nowotwory, ponieważ obawiałam się, że zaszokuję ludzi i wywołam wzburzenie. Dlatego chcę tu przedstawić powody, które skłoniły mnie, bardzo dalekiego od medycyny człowieka, żeby zająć się tym problemem.

Mam wiele bardzo osobistych porachunków z rakiem: już trzecie pokolenie mojej rodziny zostało dotknięte tą chorobą. A podczas gdy starsi dożywali 70 roku życia, a nawet więcej, ich dzieci i wnuki rzadko żyły dłużej niż pięćdziesiąt lat. Zapadali na raka żołądka, płuc albo przełyku i umierali na niego. Mój najmłodszy brat, który miał zdrowe serce, konał i potwornie cierpiał. Zwróciłem się do lekarzy z prośbą o pomoc. Doradzili mi: „Proszę upiększyć jego ostatnie dni smakołykami”. A Aljosza miał raka żołądka… Wtedy zrozumiałam, że jestem następna w kolejce. Poza tym bałam się bardzo o swojego syna. Przy wzroście 190 cm był mocno niedożywiony – jego niedowaga wynosiła ponad 15 kg. Do tego dochodziły zapalenia nerek, powiększona wątroba, paradontoza. Przy badaniach przed powołaniem go do służby wojskowej wykryto białko w moczu. Skierowano go do szpitala. Leczenie opierało się na zastrzykach z penicyliny i usunięciu migdałków. Po trzech miesiącach został wypisany ze szpitala z krwią w moczu. Już wtedy dostrzegałam niebezpieczeństwo tej operacji, gdyż migdałki są limfatycznym organem ochronnym. Moje próby przekonania lekarza prowadzącego zakończyły się niepowodzeniem. Mój syn zaufał lekarzom i płaci teraz swoimi zębami i wszystkimi chorobami, które go nawiedzają. Ponieważ na przykładzie naszych krewnych widziałam, że rak w naszym pokoleniu dopada coraz młodszych, wyznaczyłam sobie cel: „Mój syn ma mnie przeżyć!”. Zaczęłam zatem na poważnie zajmować się problemem nowotworów.

Czym jest komórka guza nowotworowego?

Tak jak większości z nas, znane były mi tylko dwa „postulaty na temat raka”:

1. Komórki nowotworowe są w każdym z nas i

2. Nowotwór przechodzi trwające długo, niezauważalne dla ludzi stadium prekancerozy.

Czym jest jednak komórka nowotworowa? Pierwsza próba zaznajomienia się z pojęciem w literaturze onkologicznej dała następujący wynik – naukowcy z całego świata wierzą, że ludzkie komórki są w stanie pod wpływem oddziaływania różnych czynników transformować się w komórki nowotworowe i wywoływać chorobę onkologiczną. Ponieważ nie miałam żadnego wykształcenia medycznego i nie wpływały na mnie onkologiczne dogmaty, nie uwierzyłam w fakt, że moje komórki mogą zmutować się w komórki nowotworowe. W ten sposób przede mną znów pojawiło się sakramentalne pytanie: czym jest komórka nowotworowa?

Moje rozważania nie były bezowocne. Założyłam, że rolę komórki nowotworowej może przyjąć jednokomórkowy pasożyt, który wywołuje szeroko rozpowszechnioną chorobę z długim, bezbolesnym dla człowieka przebiegiem. A obrazowe wytłumaczenie w jednej z ginekologicznych klinik „podszepnęło” mi, że takim pasożytem może być rzęsistek.

Ten pomysł wydawał mi się na pierwszy rzut oka absurdalny, ponieważ, tak samo jak wszyscy inni, byłam świadoma tylko istnienia rzęsistków pochwowych – zarazków rzęsistkowicy pochwy. Co jednak miały one wspólnego z guzami mózgu czy płuc? Odpowiedź na to i wiele innych pytań przyniosło szczegółowe studiowanie literatury naukowej w najlepszych bibliotekach w Moskwie, Sankt Petersburgu, Nowosybirsku i Krasnojarsku. A eksperymenty naukowe, które prowadziłam w laboratoriach wiodących instytutów naukowych Sankt Petersburga: Instytucie Badawczym Onkologii im. Petrova, Instytucie Badawczym Położnictwa i Ginekologii im. von Otta, Instytucie Badawczym Epidemiologii i Mikrobiologii im. Pasteura oraz Państwowym Instytucie Rentgenologii i Radiologii potwierdziły poprawność moich założeń, co doprowadziło mnie do odkrycia. Wyniki badań pokazały, jak bardzo medycyna myli się, kiedy sztucznie ogranicza status rzęsistków do roli zarazków wywołujących rzęsistkowicę, która faktycznie jest pierwszym stadium prekancerozy przebiegającym bez objawów.

Spojrzenie z boku

W tym miejscu oddaję głos dziennikarzowi Michaiłowi Dmitrukowi. Był jednym z pierwszych, którzy pisali o Tamarze Lebedewej i jej oryginalnej koncepcji powstawania nowotworów i bronili jej.

Terrorysta, który nie zna litości

„

Rozumiem, że informacja o rzęsistkach jest ciosem poniżej pasa dla coraz powszechniejszych w ostatnim czasie miłośników seksualnych gier. Jednak muszę wymierzyć wam jeszcze kilka ciosów – w szczękę i brzuch: niektóre rzęsistki żyją… w jamie ustnej. Inne hasają sobie w przewodzie jelitowym. Właśnie te pasożyty wywołują paradontozę, wrzody żołądka i inne nieprzyjemności, ale najważniejsze jest, że są zarazkami wywołującymi chorobę nowotworową. Te pasożyty zagrażają nie tylko „liberalnym moralnie”, ale po prostu wszystkim ludziom, ponieważ łatwo są przekazywane przez nieumyte ręce, wspólne naczynia, bieliznę pościelową itd. Co więcej u wielu kobiet rzęsistki żyją w ścianach macicy, w wodach płodowych i w waginie – noworodki są infekowane jeszcze przed narodzinami albo w trakcie porodu. Wygląda na to, że prawie wszyscy ludzie noszą w sobie zarazki wywołujące chorobę nowotworową.

„Nie powinien pan tak straszyć ludzi!” – mógłby powiedzieć dobrze poinformowany czytelnik. „Znanym faktem jest, że w ludzkim organizmie w każdej sekundzie pojawiają się tysiące komórek nowotworowych, ale są one niszczone przez siły immunologiczne”.

To prawda. Nowotwór jest o wiele mniej niebezpieczny dla ludzi, którzy prowadzą zdrowe życie i utrzymują swoją odporność immunologiczną na wysokim poziomie. Jednak również taki człowiek powinien dowiedzieć się o odkryciu Tamary Lebedewej. To odkrycie polega jednak na tym, że komórki nowotworowe nie są ludzkimi komórkami, jak zakłada oficjalna onkologia. Są żyjącymi w ludzkim organizmie rzęsistkami, które w korzystnych dla nich warunkach stają się niezwykle agresywne. Właśnie z tych rzęsistków w osłabionym organizmie tworzą się nowotwory, które stają się złośliwymi guzami.

„Może to brzmieć dziwnie”, tłumaczy Tamara Lebedewa, „ale ogólnie znana koncepcja mutacji normalnych komórek w komórki nowotworowe nie ma oparcia w dowodach uzyskanych drogą eksperymentalną. Żadnemu naukowcowi na całym świecie nie udało się doprowadzić do takiej transformacji w laboratorium. Dla naukowej onkologii w chwili obecnej przekształcanie komórek i mechanizm wywołujący to zjawisko pozostaje tak jak i wcześniej tajemnicą”.

Koncepcja pasożytniczego pochodzenia nowotworów została z kolei potwierdzona od razu w pierwszych eksperymentach. Lebedewa brała komórki nowotworowe różnych zwierząt i ludzi, umieszczała je w pożywce dla rzęsistków – i po określonym czasie część z ich przekształcała się – przyjmowały one formę ameb i wiciowców. Przyjrzyj się kolorowo oznaczonym preparatom kultur bakterii, a potem zdjęciom zrobionym przez mikroskop – to dowody skutecznych eksperymentów.

Można na tym przykładzie zobaczyć, jak pasożyty rozwijają się w korzystnych dla nich warunkach. Najpierw ich komórki były okrągłe i twarde. Później zwiększyły swoją objętość o to, o co wcześniej zmniejszyły – płynną cytoplazmę. Pojawiły się w nim ziarna chromatynowe, a potem podłużne jądra. W następnym stadium ich powierzchnia dziwnie się zmienia – staje się nierówna, z wypustkami, które przypominają czułki. Tak samo jak u ameb, które pokazywano nam w szkole na lekcjach biologii. W końcu komórki nowotworowe przechodziły w ostatnie stadium: ich ciało silnie się wydłużało, zachowywało czułki. Oto one – rzęsistki.

To, że i w ludzkim ciele może dojść do takiego wynaturzenia, wywołuje strach i obawę. Jest zatem wylęgarnią pełzających i pływających pasożytów. Możemy przenosić je w dużych ilościach przy całowaniu, przy piciu brudzia, a naprawdę ogromną liczbę przy stosunku seksualnym.

„Ale siły obronne zdrowego organizmu niszczą pasożyty”, uspokaja Tamara Lebedewa. „Są one albo zwakuolizowane i obumierają lub rozkładane na najmniejsze cząsteczki”. Jednak nie wszystkie pasożyty zostają zniszczone. W przypadku niektórych z nich wzmacnia się protoplazma wokół jądra, stają się mniejsze i bardziej okrągłe – rozpoczyna się odwrócona przemiana w stadium cysty, to znaczy, w stadium komórki. Przez wydzielanie antygenów, które są podobne do ludzkich, pasożyty wymykają się atakom sił obronnych organizmu i zaczyna on traktować własne komórki jak wrogów.

Jednokomórkowcom udawało się do tej pory wywieść w pole nawet naukowców: uważali je oni za ludzkie komórki – złośliwe ludzkie komórki. Na przykład zwolennicy ogólnie znanej teorii twierdzili, że we wszystkich naszych komórkach istnieją onkogeny, które pod wpływem wirusów i czynników kancerogennych wywołują zwyrodnienie komórki.

Dlaczego żyjemy zatem ciągle w tym zatrutym środowisku pełnym wirusów i kancerogenów?

„Dlatego, że nie zwracamy uwagi na takie teorie”, mówi Tamara Lebedewa. „W rzeczywistości ludzie i jednokomórkowce w toku milionów lat dopasowali się do siebie wzajemnie. Są wrogami, którzy zmuszają się wzajemnie do stałego modyfikowania się. Kiedy wzmacniamy swoją odporność immunologiczną, skazujemy rzęsistki na straszną egzystencję w formie komórkowej. Jednak one oszukują siły obronne organizmu i zaczynają intensywnie się rozmnażać, przy czym obciążają ciało pozostałościami swojej przemiany materii. Wtedy organizm jest zmuszony do rozwinięcia nowych metod rozpoznawania i zwalczania swoich wrogów. I tak toczy się to dalej, bez końca. Z pewnego punktu widzenia powinniśmy być wdzięczni rzęsistkom jako potężnemu czynnikowi wywołującemu nasze doskonalenie się…”.

Jednak onkolodzy są innego zdania. Nie idą drogą wzmacniania sił immunologicznych swoich pacjentów, ale zaczynają niszczyć naszych praprzodków i dzisiejszych „współlokatorów”, których nazywają błędnie komórkami nowotworowymi. Przez to zostają zmuszeni do rozpaczliwej obrony. I okazało się, że ogólnie utarte metody leczenia chorób onkologicznych tylko na krótko usuwają objawy, ale wzmacniają przyczynę cierpienia. Chemioterapia, zabiegi chirurgiczne i napromieniowywanie uszkadzają ciało i odciągają siły obronne od walki przeciw pasożytom. Te ingerencje wywołują na początku zmniejszenie guza nowotworowego, ale potem pasożyty zaczynają o wiele szybciej się rozwijać. Kiedy tracą wiele ze swojego „rodzeństwa”, pozostałe wiciowce ratują życie przez ucieczkę – dostają się do krwi i limfy i są transportowane do całego ciała. W odpowiednich do tego miejscach budują nowe kolonie, gdzie intensywnie się rozmnażają i z nadwyżką wyrównują swoje straty. Tak powstają przerzuty. Poza tym odkryte i usunięte zgrubienie w ciele nigdy nie jest jedynym. Dlatego każde tłumienie sił obronnych organizmu osłabia ochronę przed pozostałymi skupiskami rzęsistków, co aktywuje ich rozmnażanie i tworzenie guzów w innych częściach ciała. Można zatem powiedzieć, że ogólnie obowiązujące tak zwane metody lecznicze przyspieszają umieranie pacjentów chorych na raka. Być może jest to powód, dla którego niektórym chorym na raka udaje się pokonać chorobę, kiedy medycyna akademicka się poddaje.

Można by pomyśleć, że Ministerstwo Zdrowia powinno mieć oko na takie przypadki, obserwować takich wyleczonych pacjentów i wyciągać z tego wnioski. Jednak niestety jest dokładnie odwrotnie. Laboratoria badawcze są zamykane, metody lecznicze wyśmiewane i zakazywane w klinikach utrzymywanych przez Ministerstwo Zdrowia.

Do tej kategorii, jak się wydaje, została zaliczona również Tamara Lebedewa. Wykazała się nieostrożnością, chcąc zarejestrować od razu trzy patenty i zakwestionowała przez to naukową reputację prawie wszystkich onkologów świata. Jednak znaleźli się również przyzwoici ludzie, którzy pomogli Tamarze Lebedewej w jej pracy badawczej. Należała do nich na przykład kierowniczka laboratorium mikrobiologicznego Instytutu Badawczego Położnictwa i Ginekologii dr med. prof. Margarita Baschmakowa. Właśnie w jej laboratorium zostały przeprowadzone sensacyjne eksperymenty: okrągławe komórki nowotworowe ludzi i zwierząt przyjmowały formę ameb i wiciowców, w ten sposób były rozpoznawalne. Margarita Baschmakowa – niech Bóg da jej zdrowie – rozpoznała poprawność teorii Lebedewej i pozytywnie oceniła jej badania. Tylko duża popularność i dobra sława uchroniły profesor Baschmakową przed prześladowaniami za opowiedzenie się za niewygodnymi prawdami, które mogłyby zagrozić ogromnej liczbie onkologów, ponieważ ich praca opiera się na błędnych teoriach. Niektórzy z nich postępują nieco rozważniej: wprawdzie oficjalnie odrzucają koncepcję Lebedewej, ale potajemnie pracują w laboratoriach nad jej pomysłami, na których podstawie można dokonać pewnej liczby niezwykle zajmujących odkryć.

Jednak czas nie stoi w miejscu. W wyniku potwornego zanieczyszczenia środowiska każdy z nas jest wystawiony na promieniowanie radioaktywne i zatrucia chemiczne. Zgodnie z koncepcją Tamary Lebedewej właśnie te czynniki wywołują namnażanie się pasożytów, zasiedlanie przez nie całego organizmu, tworzenie się przerzutów itd. O tym, jak umknąć przed śmiercionośnym rakiem, wiedzą tylko ci badacze, którzy poszli nowymi drogami w onkologii. Tym innowacyjnym naukowcom przydarzają się prawdziwe odkrycia. Jednak ci, którzy chcą przywłaszczyć sobie obce idee są w stanie tylko wypaczyć prawdę, a nie odnaleźć ją. Dlatego lecznicze prawidłowości nie są znajdywane przez osoby, które próbują okraść prawdziwych naukowców. Równocześnie ponoszą winę, ponieważ przez blokowanie niosących ratunek idei niszczą nadzieję całej ludzkości na uzdrowienie.

Jak już powiedziałem zgodnie z naukowymi szacunkami w ciągu następnych dziesięcioleci wszyscy ludzie zachorują na raka, jeśli dzisiejsze tempo zanieczyszczania środowiska się utrzyma. Przemysł atomowy, naftowy, samochodowy i inne nie chcą ograniczenia tego tempa. Medycyna nie jest tymczasem gotowa, żeby rozwinąć prawdziwe teorie i oszczędzające metody diagnostyki oraz leczenia strasznej choroby.

Badaczka Tamara Lebedewa potrzebuje środków, by zakończyć swoje poszukiwania służące opracowaniu metod diagnostyki przed powstaniem guzów nowotworowych, oszczędzającego leczenia i profilaktyki chorób nowotworowych. To gorzka prawda, ale nie może ona otrzymać potrzebnej do tego kwoty, która byłaby tak wysoka, jak koszt leczenia jednego pacjenta z nowotworem za granicą.

”

Eksperymenty. Eksperymenty! Eksperymenty…

Przy eksperymentach używano następujących komórek nowotworowych i rzęsistków: w Instytucie Badawczym Onkologii im. Petrova bezpośrednio z uśpionych zwierząt przenoszono do pożywki w probówkach następujące nowotwory:

• wszczepione guzy powodujące wodobrzusze białej, nierasowej myszy;

• eksperymentalny czerniak B-16 czarnej odmiany myszy C57Blgg;

• złośliwy guz gruczołów mlecznych białych szczurów wywołany przez promieniowanie gamma o dawce 4 gr.

W Instytucie Cytologii Rosyjskiej Akademii Nauk otrzymano monowarstwy muzealnych szczepów:

• złośliwego mięsaka szyjki macicy HeLaS3;

• potworniaka jajnika Pa-1;

• potworniaka jąder myszy F-9.

Z Centralnego Instytutu Badawczego Dermatologii i Wenerologii w Moskwie w Instytucie Badawczym Położnictwa i Ginekologii im. von Otta, gdzie prowadzone były badania, pochodzą dwie probówki ze szczepami laboratoryjnymi rzęsistków pochwy dwóch pacjentek.

Poza tym do eksperymentów wykorzystano:

• rzęsistki pochwowe pacjentek z miejskiego Dermatologiczno--Wenerologicznego Centrum Pomocy w Sankt Petersburgu;

• zawartość jelita ślepego przypadkowo wybranej białej, nierasowej myszy bez guzów nowotworowych;

• wymaz z jelita białej, nierasowej myszy;

• kał białej, nierasowej myszy bez guza nowotworowego.

Dla komórek nowotworowych i rzęsistków stworzono identyczne warunki – pracowano nie na monowarstwach, ale na zawiesinach komórek, które były umieszczane w stożkowatych probówkach i biuretach. Do inkubacji komórek wykorzystano pożywki dla rzęsistków z dodatkiem agar-agar i ekstraktu z drożdży.

Badania na poziomie komórkowym

We współczesnej nauce badania genetyczne zdobyły najwyższe uznanie. Jednak w przypadku bezpłciowych organizmów najefektywniejsza i najwydajniejsza metoda badań naukowych – metoda hybrydyzacji DNA – okazała się niemożliwa do zastosowania. Zamiast tego wykorzystuje się analizę fenotypów. Przy opisanych tu eksperymentach stosowano dwie zasadnicze metody analizy fenotypowej:

1. Metodę indukcji z fizycznym i chemicznym oddziaływaniem jako zazwyczaj skuteczne źródło wariacji genetycznych badanych komórek.

2. Metodę porównawczych badań morfofizjologicznych w tych samych warunków kultywacji komórek nowotworowych i rzęsistków o niezależnym pochodzeniu.

Rzęsistki są bezpłciowymi jednokomórkowcami, w których łączą się komórka i organizm, pojedyncza istota i gatunek. Ponieważ jednak gatunek bezpłciowo rozmnażających się jednokomórkowców wyraża się przede wszystkim przez cechy morfofizjologiczne, przy eksperymentach wyznaczone zostało następujące zadanie: przez oddziaływanie czynników fizycznych i chemicznych (oddziałujących śmiercionośnie na normalne komórki) odkryć wariacje genetyczne komórek nowotworowych, na przykład zdolność do przechodzenia w formę ameby i wiciowca.

Analiza porównawcza morfofizjologicznych charakterystyk komórek nowotworowych i rzęsistków pokazała:

a) Komórki nowotworowe i rzęsistki nie obumierają w ujemnych temperaturach ani przy wahaniu temperatur wynoszącym ponad 30 stopni Celsjusza.

b) Przy obróbce z trypsyną komórki nie były trawione – to pokazuje, że są żyjącymi mikroorganizmami (D. Nortrop twierdził: „Trypsyna nie dostaje się do żywej komórki, nie uszkadza jej powierzchni, więc przypuszcza się, że powierzchnie komórek mają niebiałkową naturę”).

c) W przebiegu kultywacji w formie zawiesin w pożywce dla rzęsistków, a szczególnie po napromieniowaniu kultur bakterii obserwowano ich morfologiczne zmiany: wyjściowe komórki nowotworowe i cystokształtne rzęsistki miały wielkość 3–6 mikrometrów, ale wraz ze zmianą w inne formy ich protoplazma się rozluźniała i osiągały wielkość 25–35 mikrometrów w przypadku ameb i 15–18 mikrometrów w przypadku wiciowców.

d) Sposób namnażania się komórek nowotworowych i rzęsistków był identyczny, ale różnił się od namnażania normalnych komórek, dla których charakterystyczna jest mitoza, która zaczyna się od podziału 23 par chromosomów na dwie równe części i podziału jądra komórkowego na połowę.

Zaobserwowano (tabela 1):

• podział wzdłuż cystokształtnych komórek na dwie pojedyncze istoty (proste odcięcie, bez znacznych różnic pomiędzy komórką matką a komórką córką);

• pączkowanie: oddzielenie jednej lub większej liczby pojedynczych istot znacznie mniejszej wielkości niż komórka matka, nierzadko są utrzymywane na cienkich „pępowinach”.

Dziś łatwo jest powiedzieć: teoria rzęsistkowego pochodzenia nowotworów. Dla mnie było to jak olśnienie, nagłe oświecenie. Później musiałam obronić tę teorię, dowieść jej prawa do istnienia.

* * *

Zazwyczaj onkolodzy przy kultywacji komórek nowotworowych stwarzają warunki jak dla normalnych komórek i utrzymują monowarstwy romboidalnych albo wielobocznych komórek, wokół których często pływają okrągłe komórki – pojedyncze i w formie kolonii. Takie medium zawiera zazwyczaj minerały i aminokwasy. Nazywam to „wegetariańskim” pożywieniem.

Wychodząc z założenia, że komórki nowotworowe są jednokomórkowymi istotami żywymi, to znaczy rzęsistkami, umieszczałam je w „zawierającym tłuszcz” medium dla rzęsistków, ekstrakcie wątrobowym, pepsynie, ekstrakcie z drożdży, minerałach, hormonach sterydowych FSH, maltozie i innych czynnikach wzrostu dla rzęsistków. To doprowadziło do odkrycia genetycznych wariacji chorób nowotworowych, które jak się okazało, są rzęsistkami w formie cysty. W procesie kultywacji zmieniają się stopniowo w rozpoznawalne amebowate i posiadające wić formy. Jak można zobaczyć w tabeli 2, temu przejściu towarzyszy zmiana morfologii i wielkości komórek w następującej kolejności:

• w początkowym stadium następuje rozluźnienie cystokształtnych, okrągławych i owalnych pozbawionych jąder komórek, których rozmiary wynoszą 3–6 mikrometrów. Przy tym ogranicza się powierzchnia twardych obszarów i wielkość komórki rośnie ze względu na rozluźnienie protoplazmy;

• potem w niektórych komórkach pojawiają się ziarna chromatynowe;

• w przebiegu dalszej kultywacji z przetwarzaniem, przy której dodawana jest świeża pożywka, tworzą się małe podłużne jądra, które często są odsunięte od centrum komórki;

• pod wpływem trypsyny, która nie zniszczyła komórek nowotworowych, ale strawiła antygeny białkowe, na ich receptorach, które w pewnym czasie zmusiły rzęsistki do przejścia w formę komórek i pod wpływem promieniowania radioaktywnego pojawiły się amebowate komórki wielkości 25–35 mikrometrów. Przy dużym polimorfizmie można też dostrzec pewne podobieństwo poddawanych badaniu komórek. Komórki nowotworowe i rzęsistki występowały: z jądrem, bez jądra, z ziarnami chromatynowymi przy obecności jądra i bez, z jądrem i ziarnistościami, z dwoma jądrami, a nawet czterema okrągławymi jądrami komórkowymi, które przekształcały się w amebowatą komórkę gotową do schizogonii – rozpadu na cztery komórki córki;

• w przebiegu dalszej kultywacji zaobserwowano przejście niektórych komórek w formę posiadającą wić, wielkość komórek zmniejszyła się ze względu na zagęszczenie cytoplazmy i wytworzenia organelli do 15–18 mikrometrów. Komórki zostały utrwalone w różnych stadiach rozwoju form wegetatywnych i odznaczały się dużą różnorodnością form;

• przy dłuższym trzymaniu z przetwarzaniem w medium powstaje nagromadzenie toksycznych substancji i w rezultacie następuje obumieranie amebowatych form komórek i rzęsistków na drodze granulacji i rozpadu na małe ziarenkowate cząsteczki. Obserwuje się też ich przechodzenie w stadium cysty o wielkości mniejszej niż pierwotna komórka, od której rozpoczynano eksperyment (zdjęcia 1–3).

W ten sposób już pierwsze przeprowadzone na poziomie komórkowym eksperymenty pokazały, że komórki nowotworowe i rzęsistki są identyczne. Widoczne było nie tylko morfologiczne podobieństwo, ale też podobieństwo w namnażaniu się i obumieraniu.

Zdjęcie 1. Nowotwór złośliwy szyjki macicy HeLa.

Komórka nowotworowa, która przeszła w stadium posiadania wici. Zdjęcie zostało zrobione po kultywacji komórek nowotworowych w pożywce dla rzęsistków z agar-agar i po promieniowaniu o mocy 1000 radów.

Wszystko to jest bezpośrednim dowodem na to, że rzęsistki i komórki nowotworowe mają jedną i tę samą naturę. Innymi słowami – tak zwane komórki nowotworowe są nierozpoznanymi przez onkologów rzęsistkami, które pod wpływem sił obronnych ludzkiego organizmu przeszły w stadium cysty.

Zdjęcie 2. Guz wodobrzusza człowieka PA-I.

Kolonia gigantycznych komórek „nowotworowych” identycznych z amebowatymi rzęsistkami. Zdjęcie zostało zrobione po kultywacji komórek nowotworowych w pożywce dla rzęsistków z agar-agar i wprowadzeniu śmiertelnej dawki antybiotyków i trypsyny w ciągu 24 godzin oraz poddaniu promieniowaniu rentgenowskiemu o dawce 1000 radów.

Zdjęcie 3. Nowotwór wywołujący wodobrzusze myszy, zaindukowany przez promieniowanie gamma o dawce 400 radów. Kolonia komórek „nowotworowych” – cystokształtnych rzęsistków. To zdjęcie powstało po kultywacji komórek nowotworowych w pożywce dla rzęsistków z agar-agar i wprowadzeniu śmiertelnej dawki antybiotyków i trypsyny w ciągu 24 godzin oraz poddaniu promieniowaniu rentgenowskiemu o dawce 1000 radów

Badania na poziomie genetycznym

Bezpłciowe rozmnażanie organizmów jednokomórkowych pozwala przypuszczać nie tylko o polimorfizmie komórek, ale też o poligeniczności. Tworzenie gatunków bezpłciowych organizmów opiera się zasadniczo na genetycznej adaptacji do zmieniających się warunków. Proces molekularnej hybrydyzacji spokrewnionych gatunków wiciowców wykazał duże różnice w kolejności tworzenia się DNA. W przypadku komórek nowotworowych wiadomo jest, że nawet w tym samym guzie mają różne zestawy chromosomów. To doprowadziło do pomysłu o polimorfizmie genomu, który składa się z zestawu chromosomów. Normalne komórki, które zawsze posiadają 23 pary chromosomów, mają taki sam, to znaczy charakterystyczny genom, po którym można określić rodzaj komórki. Wydaje się, że również przetransformowane komórki mają ten sam obraz, ale badania dowiodły czegoś przeciwnego.

Najpierw przypomnijmy sobie czym jest gen, DNA, chromosom i genom. Cała informacja genetyczna człowieka znajduje się w genomie. Gen jest jednostką strukturalnej i funkcjonalnej dziedziczności, która stanowi odcinek molekuły kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA). Gen jest częścią chromosomu. Każdy gen ma ściśle przypisane mu miejsce w odpowiednim chromosomie. Gen jest skomplikowany (zawiera 100–1500 nukleotydów o wielkości 0,0003–0,0005 mm), jednak jako jednostka informacji genetycznej pozostaje funkcjonalnie niepodzielny.

Chromosomy, których materialnym substratem jest chromatyna, są najważniejszym strukturalno-funkcjonalnym elementem jądra komórkowego. Zawierają linearnie uporządkowane geny i zapewniają magazynowanie i reprodukcję informacji genetycznej oraz początkowe etapy ich realizacji w cechach. W komórkach budujących tkanki wielokomórkowych organizmów chromosomy występują parami, ponieważ pochodzą od dwóch chromosomów rodziców. To odróżnia je od komórek płciowych, które zawierają prosty zestaw chromosomów. W interfazie, to znaczy w okresach pomiędzy podziałami, chromosomy są maksymalnie zdekondensowane, nie można się ich indywidualnie rozróżnić i zajmują całe otoczenie jądra.

Utworzenie bliźniaczych par chromosomów przy podziałach komórkowych za pomocą mitozy umożliwia przekazanie wraz z jednym z dwóch zestawów chromosomów całej informacji genetycznej od komórki rodzicielskiej do komórki córki, to znaczy, że jedna komórka reprodukuje się na swoje własne podobieństwo. Ponieważ jednak ten zestaw chromosomów, inaczej mówiąc, genom w normalnych komórkach jest stały, mają one w związku z tym charakterystyczny dla siebie genom – genom charakteryzujący. Inaczej wygląda to w przypadku komórek nowotworowych i rzęsistków, które zazwyczaj nie dzielą się za pomocą mitozy. Dla nich charakterystyczne są różne inne metody rozmnażania: promitoza (uproszczona mitoza), pączkowanie, schizogonia, przy których z jednej komórki tworzy się większa liczba komórek córek. Oczywiście, kiedy od komórki matki odetnie się kilka różnej wielkości komórek, z nimi odchodzi również różna ilość chromatyny, z której później może się też utworzyć różna liczba chromosomów. Te zestawy chromosomów, to znaczy genomy, będą się od siebie różnić. Można z tego wyciągnąć teoretyczny wniosek, że komórki nowotworowe i rzęsistki nie posiadają żadnego charakterystycznego genomu, co jest pośrednim potwierdzeniem ich podobieństwa i ich różnicy w stosunku do normalnych komórek.

Aby potwierdzić eksperymentalnie te teoretyczne przypuszczenia, przeprowadzono badania w Instytucie Badawczym im. Pasteura. Aby otrzymać charakterystyczne genomy komórek nowotworowych i rzęsistków zastosowano metodę rekcji łańcuchowej polimerazy. Analiza amplifikowanych kolejności genów w genomie badanych komórek wykazała zwiększony polimorfizm, zarówno wewnątrz szczepu, jak i pomiędzy szczepami. Inaczej mówiąc – nie tylko rzęsistki i komórki nowotworowe różniły się pomiędzy sobą, ale też próbki, które były brane z jednej i tej samej probówki z kulturami komórek. Jednocześnie stwierdzono podobieństwo poszczególnych obszarów genomu nowotworu szyjki macicy HeLa i rzęsistków pochwowych jednej z pacjentek, a także obszarów genomu guza gruczołu mlecznego szczura i rzęsistków pochwowych innej pacjentki. Tylko w jednym przypadku z trzech próbek rzęsistków pochwowych jednej kobiety w dwóch próbkach stwierdzono identyczną kolejność genów. Wniosek: w odróżnieniu od normalnych komórek rzęsistki i komórki nowotworowe nie mają żadnego charakterystycznego genomu – tak objawia się ich podobieństwo do siebie nawzajem i różnica w stosunku do normalnych komórek. Jeszcze więcej, ten eksperyment pokazał, że metody genetyczne są nie do zaakceptowania w przypadku komórek nowotworowych. Ponieważ onkologia obecnie opiera się jednak tylko na tym, jest to jeden z powodów, dla których w komórkach nowotworowych nie rozpoznano rzęsistków.

Badania na poziomie molekularnym

Dla identyfikacji komórek nowotworowych i rzęsistków w pewien sposób interesujące jest porównanie zestawu nukleotydów komórki – typów DNA. Wiadomo jest, że wolno żyjące wiciowce, na przykład posiadająca jedną wić euglena zielona (Phytoflagellata) jako stare organizmy zasadniczo mają DNA typu GC, a DNA normalnej ludzkiej komórki typu AT. Jeśli komórki nowotworowe transformowałyby się z normalnych ludzkich komórek, musiałyby mieć DNA typu AT, a wiciowce rzęsistki typ GC. W eksperymencie przebadano komórki nowotworu złośliwego ludzkiego jajnika Ra-1, guza gruczołów mlecznych szczura i rzęsistka pochwowego kobiety.

Określenie nukleotydowego zestawienia zbadanych komórek odbywało się za pomocą spektrofluorymetru Hitachi-850. Analiza porównawcza wykazała, że zawartość DNA typu GC w przypadku rzęsistków waha się w obszarze pomiędzy 38 a 64%, ale w komórkach nowotworowych pomiędzy 28 a 52%. Współczynnik podobieństwa komórek nowotworowych i rzęsistków według zawartości DNA typu GC wynosił 74%. W próbkach kultur komórek jednak, które mają takie samo stężenie i wystarczającą ilość komórek, które nie tworzą żadnych kolonii, to znaczy mają lepszą przepuszczalność dla reagentów, procentowa zawartość DNA typu GC była praktycznie taka sama: w przypadku rzęsistków 38% i 43%, a w przypadku komórek nowotworowych 38%. Stąd wniosek – jeśli nawet porównanie typów DNA jest pośrednim dowodem, również on pokazuje dość przekonująco, że komórki nowotworowe są bardziej „spokrewnione” z rzęsistkami niż z normalnymi ludzkimi komórkami. Sam fakt, że występuje więcej DNA typu A-T niż typu GC, można wytłumaczyć w przypadku pasożytów przez asymilację ludzkich aminokwasów i takie same warunki życia jak w przypadku normalnych komórek.

Cytologicznej analizie porównawczej poddano następujące utrwalone i zabarwione preparaty: komórki nowotworowe z guza gruczołów mlecznych, guz powodujący wodobrzusze myszy i rzęsistki pochwowe człowieka.

Analiza wykazała, że w jądrach komórek nowotworowych i rzęsistków brakowało chromosomów w ich pełnym znaczeniu, w jakim istnieją w jądrach normalnych komórek. Częściej występowała chromatyna w cytoplazmie, w nukleoplazmie i protoplazmie pozbawionych jąder komórek w formie grudek i małych ziarenek, które widoczne były pod mikroskopem po 1000-krotnym powiększeniu.

Ten eksperyment był kolejnym pośrednim dowodem podobieństwa komórek nowotworowych i rzęsistków.

Zatem przeprowadzone eksperymenty na komórkach nowotworowych i rzęsistkach pobranych od człowieka i zwierząt bezpośrednio i pośrednio dowiodły prawidłowości rzęsistkowej natury choroby nowotworowej, której zarazkami są pasożytnicze wiciowce, rzęsistki.

Rozdział 2

Nowa teoria

Oddajemy jeszcze raz głos dziennikarzowi Michaiłowi Dmitrukowi

„

Najdłuższa i najbardziej krwawa wojna w historii ludzkości zbliża się najwyraźniej do końca: rasa ludzka ponosi porażkę pod atakiem nieznanego wroga. Świadczy o tym szybki przyrost nieuleczalnych chorób: nowotworów, zawałów, AIDS i wielu innych. Kto zatem tak wytrwale wysiedla nas z ziemi? Lekarze są przekonani o nieuczestniczeniu biologicznych zarazków w powstawaniu tych chorób.

Największa pomyłka medycyny

Największą pomyłką medycyny może okazać się ogólnie uznawana koncepcja wyrodnienia ludzkich komórek i zmieniania się w złośliwe, które mogą utworzyć guz nowotworowy. Do tego zaskakującego wniosku doszła syberyjska badaczka Tamara Jakowlewna Lebedewa w wyniku licznych eksperymentów. Te badania potwierdzają imponująco jej koncepcję, która wcześniej wydawała się nieprawdopodobna – guzy nowotworowe nie składają się z ludzkich komórek, ale z jednokomórkowych istot żywych, pasożytów zwanych rzęsistkami.

Ta nowość doprowadziła do dużego wzburzenia wśród szanowanych naukowców, którzy tak jak i wcześniej byli przywiązani do tradycyjnych teorii. Próbowali dowieść braku kompetencji Tamary Lebedewej. Ona jednak nie pozostała im dłużna i ze swojej pozycji koncepcją rzęsistkowego pochodzenia nowotworów wytłumaczyła wiele tajemnic choroby nowotworowej, które pozostawały ukryte przed onkologami. Czytelnik zostanie w dalszej części zaznajomiony z tymi wyjaśnieniami, które rozbudzają nadzieję na zwycięstwo nad zagrażającymi chorobami.

Chaos zamiast porządku

Jak powszechnie wiadomo, w normalnych ludzkich tkankach komórki są uporządkowane, a kiedy tkanki lub organy rosną, nie wyłamują się z tego porządku, to znaczy wszystkie warstwy komórek powiększają się, naczynia krwionośne i zakończenia nerwowe rozgałęziają się i tak dalej. Mogą też namnażać się tylko w określonych ramach, więc nie przeszkadzają innym tkankom i organom. W guzach nowotworowych jest inaczej, ponieważ komórki są chaotycznie upchane jedna na drugiej, a przy ich podziale chaos zostaje jeszcze bardziej wzmocniony. Namnażają się w niepowstrzymany sposób, przy czym niszczą naczynia krwionośne, nerwy i organy. Organy stają się ogromne, rozrywają tkanki, deformują ciało i w końcu uśmiercają organizm.

Jeśli jednak nowotwory składają się z ludzkich komórek, dlaczego postępują tak nienaturalnie, naprawdę nieludzko z własnym organizmem? Dotąd onkolodzy nie potrafili udzielić żadnej przekonującej odpowiedzi na to pytanie. I wtedy na pomoc przyszła im chemiczka Lebedewa. W jej rodzinie wszyscy umierali na raka i choroba „odmładzała się” z każdym pokoleniem. Jeśli ta tendencja byłaby ciągła, Tamary Lebedewej prawdopodobnie nie byłoby już na tym świecie. A wkrótce przyszłaby kolej na jej syna. Jednak, aby ratować własne dziecko i innych ludzi zagrożonych nowotworami, zdecydowała się poświęcić swoje życie poszukiwaniu dotąd nieznanych głównych przyczyn tej choroby. Jeśli znalazłoby się powód, można by – z pomocą boską – być w stanie pokonać raka.

Lebedewa jest przekonana, że znalazła tę przyczynę i poznała drogę do naszego wybawienia od nowotworów. Prawdziwości jej założeń dowodzi między innymi fakt, że badaczka jeszcze żyje, przeżyła już wiek, w którym umarło jej rodzeństwo i kuzynostwo. Na przykład młodszego brata, który umarł na raka żołądka, przeżyła już o 17 lat. Co więcej, badania medyczne wykazały, że Tamara Lebedewa cieszy się zdrowiem dwudziestolatki. Być może czytelników zainteresuje, jak udało jej się stłumić dziedziczne predyspozycje do raka.

„Najważniejsze”, mówi Lebedewa, „jest, żeby zrozumieć, że ludzkie komórki się nie mutują, że guz nowotworowy powstaje z organizmów jednokomórkowych, które pasożytują na ludzkim organizmie, z rzęsistków. Aby oprzeć się kolonizacji własnego ciała przez rzęsistki, konieczne jest, żeby zintegrować proste metody ich zwalczania ze swoim codziennym życiem”. Jednak na ten temat przeczytasz w rozdziale o profilaktyce nowotworowej.

Jeśli zatem chce się pokonać rzęsistki, trzeba je poznać, zbadać ich cechy i zachowanie.

Rzęsistki żyją zarówno pojedynczo, jak i w koloniach, które powstają kosztem nieukończonego rozmnażania i stapiania się mniejszych tworów w większe nowotwory. Dziko się rozmnażając, zatruwają ludzkie komórki trującymi produktami swoich funkcji życiowych, wypierają je, a nawet pochłaniają. Możesz sprawdzić to w fachowych książkach medycznych: zachowanie rzęsistków i komórek nowotworowych praktycznie się nie różni, ale wykazuje małe podobieństwo z zachowaniem normalnych ludzkich komórek.

Wiadomo jest, że z ludzkich tkanek nie mogą oddzielić się żadne komórki, aby stworzyć podobne tkanki w innych organach. To byłoby szalone wyobrażenie, że jakieś komórki uciekają, na przykład z wątroby i w żołądku tworzą drugą wątrobę. Jednak taki pomysł z jakiegoś powodu stał się w medycynie ogólnie obowiązującym poglądem. Lekarze mówią, że ludzkie komórki mutują się w komórki nowotworowe i dają przerzuty, to znaczy przeskakują do innych organów, żeby stworzyć tam nowe guzy. Jednak ci sami onkolodzy, kiedy odkryją w wątrobie produkujące hormony komórki nowotworowe, diagnozują przerzuty przy utworzeniu w tarczycy pierwotnego guza, a kiedy w wątrobie znajduje się wtórny guz. Jednak wraz ze wzrostem nowotworu w wątrobie traci on cechy, które identyfikują go z tarczycą, ponieważ dopasowuje się on do komórek wątroby. Potem następuje dedyferencjacja nowotworu, to znaczy, że traci wszelkie podobieństwo do czegokolwiek. Tego zwyrodnienia onkolodzy nie mogą wytłumaczyć z pozycji teorii przekształcania się komórek.

Przy tym onkologom mogłyby spaść klapki z oczu i mogłyby się wyjawić wszystkie tajemnice onkologii, gdyby byli oni wyposażeni w wiedzę z dziedziny parazytologii. Od dawna wiadomo jest, że jednokomórkowe mikroorganizmy, wiciowce, dla których istnienie w koloniach jest charakterystyczne, łatwo oddzielają się od swoich kolonii, płyną przez naczynia krwionośne i inne organy oraz mogą zbudować nowe kolonie w odpowiednich miejscach. Według Tamary Lebedewej w taki sposób zachowują się jednokomórkowe rzęsistki, to znaczy osiedlają się w całym ludzkim organizmie i tworzą liczne kolonie – wtórne guzy.

„Po badaniu wtórnego guza we wczesnym stadium rozwoju”, opowiada Tamara Lebedewa, „onkolodzy mogą dokładnie powiedzieć, w jakim organie znajduje się pierwotny guz: po przybyciu do nowego miejsca tak zwane zwyrodniałe komórki przez pewien czas zachowują swoje stare właściwości. Na przykład produkują w wątrobie te same hormony, co w tarczycy – po tych produktach można rozpoznać te obce komórki. Jednak potem zmienia się ich zachowanie, tracą podobieństwo do siebie i upodabniają się do lokalnych komórek. Tajemnica tkwi w tym, że dla pasożytów ludzki organizm jest jak cała planeta. Kiedy rzęsistki „emigrują” z jednego „kraju” do innego, nie adaptują się od razu do nowych warunków egzystencji, ale przez jakiś czas zachowują swoje cechy, które nabyły w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Z czasem dopasowują się jednak do nowych warunków i postępują tak, jakby były komórkami organizmu, w którym się osiedliły, aby oszukać układ immunologiczny. Z dalszym wzrostem guza zyskują jednak przewagę nad ludzkim ciałem i nie muszą się już ukrywać przed układem immunologicznym. W tym stadium powracają do swojego pierwotnego gatunku, który różnicuje guzy…

Nie potrzebujesz żadnego tlenu

Onkolodzy nie są jeszcze w stanie wytłumaczyć powodu niezwykłego namnażania się komórek nowotworowych. Normalne komórki dzielą się na dwie takie same części i „wyrodnieją” chaotycznie: jedna część może być wielokrotnie większa niż inna komórka, jedna komórka ma jądro, inna nie. Jednak później z ziaren chromatynowych, które pływają w protoplazmie, może powstać od razu kilka jąder komórkowych.

Takie anomalia nie są właściwe dla ludzkich komórek, jednak dla rzęsistków jest to naturalne. Te bezpłciowe istoty dzielą się na najróżniejsze sposoby. Z każdej komórki matki może powstać nowe indywiduum. Bardzo rzadko i zupełnie przypadkowo mogą powstać dwa identyczne organizmy – bliźniacze komórki. Jednak w większości przypadków podział komórek przebiega asymetrycznie.

Inną cechą charakterystyczną rzęsistków jest polimorfia, to znaczy duża różnorodność form. Pasożyty, które utworzyły kolonię w jednym organie, na przykład w wątrobie, mogą bardzo różnić się od siebie zewnętrznie, ale być bardzo podobne do swoich krewniaków zasiedlających na przykład żołądek. To ma następującą przyczynę: rzęsistki należą do wiciowców, jednych z najstarszych mieszkańców naszej planety. Naukowcy zajmujący się ewolucją są zdania, że te jednokomórkowce były przodkami organizmów wielokomórkowych. Komórki tych ostatnich ulegają dyferencjacji. Oznacza to, że w jednym organie są podobne do siebie kształtem i właściwościami, ale różnią się bardzo od komórek innego organu. Wiciowce pozostają jednak polimorficzne, między innymi również te, które żyją w ludzkim ciele i dlatego są nazywane komórkami nowotworowymi – to jest powód ich niepodobieństwa nawet w obrębie jednego i tego samego guza.

Jeszcze jeden paradoks: u dorosłych ludzi komórki większości organów dzielą się bardzo rzadko, raz na kilka lat, a w tym samym organie „zwyrodniałe” ludzkie komórki miałyby rzekomo dzielić się bardzo szybko, raz na zaledwie kilka godzin. Gdy człowiek jest w zaawansowanym wieku, normalne komórki praktycznie przestają się rozmnażać i „wyrodniejąc”, wydają się być „obłąkane seksualnie”. Rozmnażałyby się bez końca, gdyby niesamowicie rozrośnięte guzy nie uśmierciłyby organizmu. Dlaczego jednak te komórki popełniają samobójstwo?

Znajdziemy odpowiedź, jeśli razem z panią Lebedewą założymy, że komórki nowotworowe nie są ludzkimi komórkami, ale pasożytami. Aby przeżyć, rzęsistki muszą się dziko namnażać. A ludzka śmierć nie oznacza ich własnego końca. Wraz ze zwłokami trafiają do ziemi i mogą udać się w podróż z wodami gruntowymi, aż będą mogły osiedlić się w innym człowieku – przez niemyte dłonie lub produkty spożywcze, w trakcie kąpieli itd.

Ludzkie komórki jednak, żeby przeżyć, muszą regulować swoje namnażanie i uzgodnić je z programem rozwoju całego rozwoju. W ludzkim organizmie tylko komórki nowotworowe nie posiadają tej właściwości. W 3,5 godziny z tych komórek mogą powstać 2, potem 4…, 8…, 16…, 32 i tak dalej – w postępie geometrycznym.

Onkolodzy nie potrafią wyjaśnić zdolności komórek nowotworowych, które rozkładają cukier bez udziału tlenu – tak zwanej anaerobowej glikolizy, ponieważ wszystkie normalne ludzkie komórki potrafią to tylko przy pomocy tlenu. Jednak Tamara Lebedewa tłumaczy ten paradoks. Rzęsistki, z których składają się guzy nowotworowe, zachowały zdolność swoich dalekich praprzodków – wiciowców, które zamieszkiwały ziemię miliardy lat temu. Rozkładają węglowodany bez tlenu, dlatego że kiedyś go nie było, ani w atmosferze, ani w wodzie.

W ludzkim organizmie rzęsistki mogą się dziko rozmnażać nawet przy minimalnym zaopatrzeniu w krew i dużym niedoborze tlenu, przy którym normalne komórki obumierają. Ponieważ te ostatnie uformowały się w zawierającej tlen atmosferze, rozkładają węglowodany z jego udziałem i utraciły zdolność swoich przodków do anaerobowej glikolizy. Muszą za to płacić teraz wysoką cenę: rzęsistki, które zachowały tę starodawną zdolność, zwyciężają z łatwością w ekstremalnych warunkach nad ludzkimi komórkami.

„Zwyrodniałe” komórki posiadają jeszcze jedną „nienaturalną” właściwość, to znaczy wydzielają rogową, względnie galaretowatą substancję, która tworzy powłokę ochronną wokół nich. Guz nowotworowy przypomina wtedy chrząstkę (włókniaki, mięśniaki) lub gęstą papkę wypełnioną okrągławymi komórkami (nowotwór powodujący wodobrzusze). Ciała immunologiczne nie mogą pokonać tej przeszkody. Ludzkie komórki nie posiadają tej właściwości, w przeciwieństwie do rzęsistków, które wydzielają substancje ochronne, aby być nieosiągalne dla leukocytów. Jeśli zatem zakłada się, że komórki nowotworowe są w rzeczywistości rzęsistkami, ich zachowanie jest zupełnie naturalne i możliwe do wyjaśnienia.

Ewolucyjne niemowlęta

Niedawno rosyjscy naukowcy ku własnemu zdziwieniu wykryli embrionalne białka, na przykład alfa-fitoproteinę w komórkach nowotworowych dorosłych ludzi. Są znane z tego, że występują w ludzkich embrionach w łonie matki, brakuje ich jednak w normalnych komórkach.

„Jednak istnieją w rzęsistkach w stadium komórkowym, a zatem w cystokształtnym stadium rozwoju”, tłumaczy Tamara Lebedewa, „z nich składają się właśnie guzy nowotworowe. Przypominam o tym, że rzęsistki w ludzkim ciele mogą istnieć w trzech stadiach: w stadium komórki, w stadium ameby i stadium wiciowca. Przy tym pierwsze stadium jest najwcześniejszym, równa się okresowi „embrionalnemu” życia pasożytów. Po oddzieleniu od ciała matki rzęsistki są bardzo podobne do ludzkiej komórki. Dopiero później w korzystnych warunkach wyrastają im wypustki, jak u ameby lub wici – jak u klasycznych wiciowców. Ciągle podlegają one jednak najstarszym etapom ewolucji swojego rodzaju; praprzodkowie rzęsistków nie mieli ani wici, ani wypustek, ale stanowiły kawałki protoplazmy z jądrem lub ziarnami chromatynowymi. Po miliardach lat pasożyty zachowały embrionalne białka swoich dalekich przodków, jak również wiele innych właściwości, które zyskały w stanie wolno żyjącym i które zapewniały im przeżycie. I nic dziwnego, że te białka występują w komórkach nowotworowych, które błędnie są uznawane za ludzkie. W rzeczywistości są to „embriony” rzęsistków – pasożytów w stadium komórkowym”.

Lekarze nie potrafią wyjaśnić dużej różnorodności nowotworów. Dotąd zbadano ponad dwieście z nich, ale istnieją jeszcze tysiące rodzajów nowotworów, z których żaden nie jest taki sam jak inne. Z punktu koncepcji pasożytniczego pochodzenia nowotworów wszystko można łatwo wyjaśnić.

Rzęsistki są bardzo różnorodne, ponieważ te bezpłciowe istoty jednoczą w sobie cechy komórki i organizmu, indywiduum i gatunku. Każdy z nich różni się od innych wielkością, kształtem, liczbą jąder, paletą chromosomów. I zmieniają się przy podziałach: komórka córka może tak bardzo różnić się od komórki matki jak szczenię wilka od krokodyla. Z takiej różnorodności cegiełek można tworzyć bardzo różnorodne „budowle” – guzy nowotworowe. Pasożyty zachowują określone pokrewieństwo tylko przez wspólne przebywanie w jakimś organie; w procesie dostosowywania się do tych organów rzęsistki tworzą podobne metody do ochrony przed lokalnymi wrogami.

Zgodnie z oficjalnymi teoriami ludzkie komórki mutują pod wpływem wirusów czy kancerogenów w komórki nowotworowe. Jednak te teorie nie mogą wytłumaczyć, dlaczego ze zdrowych rodziców, w których organizmach nie ma rzekomo żadnych zarazków powodujących raka, rodzą się chore dzieci. Tamara Lebedewa uważa jednak, że praktycznie we wszystkich „zdrowych” ludziach żyją rzęsistki. Są z reguły przekazywane potomstwu przy poczęciu lub w łonie matki. Jeśli wtedy odporność immunologiczna w ciele matki jest osłabiona, rzęsistki zaczynają się silnie namnażać – noworodek przychodzi na świat już chory; z nowotworem lub wadą serca.

Najbardziej obrazowym argumentem przemawiającym za nową koncepcją jest białawy kolor komórek guza nowotworowego. Jeśli są to rzeczywiście rzęsistki, swoją bladością przypominają wielokomórkowe pasożyty, które żyją w ciemności organów wewnętrznych – obleńce, glisty ludzkie, tasiemce itd. Ludzkie komórki, które mają „barwę ciała”, bardzo się od nich różnią. Rzęsistki mogą przybrać lekko czerwonawą barwę, jeśli pochłoną trochę erytrocytów, jednak kiedy je strawią, powraca bladość rzęsistków.

Istnieje jeszcze wiele innych zjawisk niewyjaśnionych przez onkologów, które można wytłumaczyć poprzez koncepcję rzęsistkowego pochodzenia choroby nowotworowej. W razie zainteresowania fachowcy mogą zapytać o te tajemnice autorkę koncepcji. Prości czytelnicy jednak prawdopodobnie od dawna mają dość teoretycznych sporów, chcą wiedzieć, czy pomysły Lebedewej mają potwierdzenie w praktyce.

Odpowiedź brzmi – mają potwierdzenie. Chociaż Lebedewa jest chemiczką i nie ma żadnych uprawnień do leczenia ludzi, daje czasami niosące ratunek porady: kiedy lekarze nie mogą już pomóc pacjentowi i ma on tylko dwie możliwości: umrzeć lub przetestować na własnym ciele metody leczenia nieuznawane przez tradycyjną medycynę. I wtedy dzieje się cud – „nieuleczalnie” chory doświadcza poprawy. Oto tylko jeden przykład z wielu.

Leczenie nowotworów za pomocą Trichopolu?

Zimą Tamara Lebedewa otrzymała pełny rozpaczy list z małego miasta Nachabino w pobliżu Moskwy. Nieszczęśliwa matka prosiła o pomoc dla jej umierającego syna. Był oficerem, miał 33 lata, żonę, dwójkę dzieci i raka płuc. W tym czasie leżał w szpitalu w, jak zakładali lekarze, beznadziejnym stanie. Uważali, że zabieg chirurgiczny i napromieniowywanie laserowe nastąpiły za późno: nowotwór w międzyczasie dał niezliczone przeżuty. Pacjent jednak bardzo źle znosił chemioterapię.

Kiedy jego matka dowiedziała się o Tamarze Lebedewej i jej badaniach, nabrała nadziei i od razu do niej napisała. Pamiętamy, że Lebedewa sama jest matką i również obawia się o życie swojego syna. Dlatego nie mogła odrzucić prośby poszukującej pomocy matki. Zaleciła jej zapoznać się z opisanym w gazecie leczeniem pewnego pacjenta z nowotworem, któremu w ciągu pięciu dni wprowadzono dożylnie 0,5% roztwór Metronidazolu. Matka kupiła gazetę i pojechała do lekarzy zajmujących się jej synem. Udało jej się przekonać ich do przeprowadzenia tego samego leczenia. W ciągu pięciu dni podawano codziennie pacjentowi po 100 mililitrów tego leku przeciw rzęsistkom. Jednocześnie dostawał Nystatynę i Trichopol. W wyniku tego dostał gorączki – przez kilka dni termometr wskazywał ponad 38 stopni Celsjusza.

Przestraszona matka zadzwoniła do Tamary Lebedewej. Najpierw, kiedy dowiedziała się o nadgorliwych krewnych, którzy podawali choremu podwójną dawkę medykamentów, zaczęła prawić jej kazanie, ale potem uspokoiła ją. Jeśli organizm przeżył to obciążenie, potem nastąpi poprawa. Wyjaśniła, że wysoka temperatura jest oznaką, że siły immunologiczne się uaktywniły, leukocyty rozpoznały rzęsistki i zaczęły je niszczyć.

Dlatego w żadnym razie nie można zwalczać gorączki środkami obniżającymi temperaturę. Entuzjaści doprowadzili sprawę do przesady: Lebedewa zaleciła podawać medykament tylko dożylnie, ale oni podawali pacjentowi jeszcze dodatkowo leki w formie tabletek. Dlatego w jego organizmie obumarło bardzo dużo rzęsistków, przez co powstała duża ilość toksycznych substancji. Musiały one zostać pilnie wypłukane z ciała.

Lebedewa radzi chorym, żeby zamiast przyjmowania środków obniżających gorączkę pili możliwie dużo soku z żurawiny. Badania parazytologów pokazują bowiem, że rzęsistki od razu obumierają w soku z żurawiny – zatem w pewnym stopniu może on zastąpić Trichopol. Poza tym żurawina ma wybitne właściwości antyseptyczne. Dlatego picie dużej ilości soku z tych owoców pomaga wypłukać toksyczne substancje z organizmu.

Matka i syn znów zdali się na jej porady. I rzeczywiście młodemu mężczyźnie się poprawiło! Lekarze nie wierzyli własnym oczom: gorączka „nieuleczalnie” chorego obniżyła się, pozornie całkowicie zniszczone przez guz i przerzuty płuca zaczęły oddychać.

Krewni odzyskali nadzieję na wyzdrowienie młodego mężczyzny, jak donosiła Tamarze Lebedewej jego szczęśliwa matka. Jednak jak czasami bywa, po pierwszych wielkich sukcesach straciła wszelką ostrożność. Tamara Lebedewa przezornie wskazywała na to, że należy przeprowadzić dalsze leczenie, aby umocnić postępy z pierwszego. W innym razie rzęsistki, które przetrwały, mogą wytworzyć odporność przeciwko lekowi.

Niestety młody mężczyzna nie posłuchał jej w tym przypadku. Został wypisany ze szpitala bez dalszego leczenia przeciw rzęsistkom i na nowo nawiązał intymne relacje ze swoją żoną, u której – wbrew poradzie Tamary Lebedewej – nie przeprowadzono żadnego przeciwrzęsistkowego leczenia. W ciągu miesiąca po przerwanym leczeniu pacjent zaczął skarżyć się na bóle w kręgosłupie. To jeszcze raz potwierdziło koncepcję Lebedewej: rzęsistki, które przeżywają, przechodzą ze stadium komórki w o wiele agresywniejsze stadium ameby, rosną im „nóżki”, stają się większe i uciekają z guza nowotworowego naczyniami krwionośnymi do innych organów, gdzie dostało się mniej medykamentów. Prawdopodobnie znalazły w kręgosłupie nowe schronienie lub mężczyzna przejął nowe rzęsistki od swojej partnerki seksualnej. Poza tym pacjent przed leczeniem nie został oczyszczony z toksyn ani wzmocniony makro- i mikroelementami.

Kryterium prawdy

Parazytologia tłumaczy konsekwentnie zagadkę choroby nowotworowej. Wszystkie jej tajemnice jak przy pomocy klucza mogą zostać wyjaśnione nową, albo mówiąc dokładniej, zapomnianą starą koncepcją pasożytniczej natury powstawania raka, którą Tamara Lebedewa odnowiła i sprecyzowała.

„Oświeceni” w dziedzinie onkologii w Rosji uważają tę koncepcję za prymitywną. A jej własne pomysłowe teorie uznają za prawdę w ostateczności. Kto ma zatem rację?

Odpowiedź da nam czas i doświadczenie. Onkolodzy nadal są dalecy od sukcesu. Prości ludzie o takich samych poglądach jak Tamara Lebedewa pokonują jednak groźną chorobę. Wśród nich jest ginekolog Valentina Melnikowa z Woroneża, lekarka o najwyższej renomie. W wieloletniej praktyce Melnikowa stale udoskonala swoje metody leczenia i diagnostykę chorób kobiecych oraz własny system leczenia pacjentek z chorobami ginekologicznymi.

Sukcesy w leczeniu jej pacjentek przyniosły zaskakujące rezultaty. Zajmowała się pacjentkami z chorobami ginekologicznymi i u niektórych z nich stwierdzono resorpcję mięśniaków w piersi i włókniaków macicy. Najważniejszym stosowanym przez nią medykamentem był Trichopol. Jak lek przeciw rzęsistkom leczy ludzi z raka? Odpowiedź na to pytanie uzyskała V. Melnikowa, kiedy dowiedziała się o odkryciu Tamary Lebedewej. W ten sposób stało się jasne, dlaczego w trakcie wyprowadzania pacjentek z kobiecych dolegliwości, równocześnie udawało jej się leczyć je z innych, pozornie niezwiązanych z ginekologią chorób: wraz z erozją szyjki macicy znikał wrzód żołądka albo niewydolność serca. Valentina Melnikowa, w przeciwieństwie do wielu innych lekarzy, od razu wykryła prawidłowość teorii Tamary Lebedewej i zaprosiła ją do współpracy. Valentina Melnikowa jest w stanie wyleczyć rzęsistkowicę i jej następstwa w stadium chorób ginekologicznych. Ten proces jest skomplikowany i długotrwały. Dlatego jak nikt inny rozumie, że chroniczna rzęsistkowica w stadium nowotworu czy zawału serca jest jeszcze cięższa do wyleczenia. Stąd wniosek: dlaczego czekać na nowotwór czy zawał? Trzeba zatrzymać chorobę we wcześniejszym stadium. Przy tym powinna pomóc wczesna diagnostyka – rozpoznanie rzęsistków w ludzkim organizmie zgodnie z metodami Lebedewej i Melnikowej.

Jeśli oficjalna medycyna sprawdziłaby i potwierdziła wyniki badań Lebedewej i Melnikowej, można by wprowadzić ich metody wczesnej diagnostyki i oszczędzającego leczenia „chorób cywilizacyjnych”. Jednak te odważne, energiczne kobiety nie mogą wyleczyć nawet jednego na milion zainteresowanych, gdy badania jednej z nich prowadzone są w cieniu, a druga znajduje się pod ciągłą kontrolą wysoko postawionych przeciętniaków, dla których paragrafy i przestarzałe metody leczenia są ważniejsze niż zdrowie ludzi.

Demony mikroświata

Choroby serca i układu krwionośnego, nowotwory, udary, cukrzyca, skleroza i inne choroby cywilizacyjne – wszystkie są wywoływane przez jedną i tę samą infekcję. Jako uniwersalny zarazek nie został odkryty jakiś wirus, którego trudno jest zobaczyć nawet pod elektronicznym mikroskopem, ale prawdziwy gigant mikroświata – pasożytniczy jednokomórkowiec.

Tamara Lebedewa sprzeciwia się lekarzom, którzy ograniczają rolę tych pasożytów do wywoływania rzęsistkowicy. Jej zdaniem jest to nieszkodliwa choroba wywoływana przez rzęsistki, ponieważ również z nią można dożyć podeszłego wieku. Obawy budzą inne choroby, które wywołuje ów pasożyt: zawały serca, nowotwory i udary często uśmiercają ludzi w kilka miesięcy, a nawet godzin.

Jednak nieprzyjemna wiadomość dla wyznawców Erosa brzmi: te choroby cywilizacyjne są przekazywane w akcie seksualnym. Rozumiem, że to twierdzenie Tamary Lebedewej może wywołać napływ oburzenia w cywilizowanym świecie, gdzie erotyka stanęła na naukowej podstawie i stała się lukratywnym biznesem. Ale poczekajcie proszę, moi zatroskani państwo, ze swoją reprymendą, bo może się zdarzyć, że będziecie musieli kiedyś poprosić autorkę tego odkrycia o pomoc. Pozwólcie nam najpierw przedstawić argumenty Tamary Lebedewej.

Wiemy, że ludzkie komórki, które zostaną oddzielone od ciała, szybko obumierają. Oczywiście te obumarłe komórki nie mogą ani wzrastać, ani namnażać się w sztucznym środowisku. Jednak okazuje się, że w naszym organizmie istnieje duża liczba komórek, które posiadają tę zdolność. Nie są to żadne ludzkie komórki, ale pasożytnicze rzęsistki. Istnieje prosta metoda odróżnienia ich od naszych własnych komórek: umieszcza się te badane komórki w medium. Te, które zaczynają się rozmnażać, są poszukiwanymi pasożytami. Ludzkie komórki nie będą dawały żadnych oznak życia. Ten prosty pomysł stał się podstawą wszystkich badań Tamary Lebedewej. Brała ona na przykład komórki ze złośliwego guza i umieszczała je w medium dla rzęsistków. Te komórki nie obumierają, ale zaczynają się dzielić. Jeszcze więcej, w korzystnych warunkach owe badane komórki zmieniały się nie do poznania. Najpierw pojawiają się u nich wypustki podobne do nibynóżek u ameb, a potem wyrastają im wici na obu biegunach. Za ich pomocą komórki zaczynały się poruszać w pożywce – guz rozbiegał się dosłownie w różnych kierunkach. Nasze własne komórki nie potrafią nic podobnego, do takich metamorfoz zdolne są co najwyżej rzęsistki. Dalsze badania potwierdziły powyższe przypuszczenia: guz nowotworowy nie składa się ze zmutowanych ludzkich komórek, ale z rzęsistków, które nie poruszają się, odrzuciły wici oraz nibynóżki i przeszły w stan spoczynku.

Podobne eksperymenty prowadziła Tamara Lebedewa również z tak zwanymi komórkami limfatycznymi, w których osiedlają się wirusy immunodeficytowe. Naukowcy uważali je za osłabione limfocyty, które utraciły swoją zdolność do unieszkodliwiania wirusów i same stały się ofiarami. Jednakże okazało się, że te komórki nie obumierają w pożywce, ale dostają nibynóżek i wici, podobnie jak komórki nowotworowe. Tak nasunęło się nagle pytanie: czy może być tak, że wirusy immunodeficytowe osiedlają się w rzęsistkach?

Tak właśnie jest: w ciałach tych pasożytów wirusy znajdują pewną ochronę przed siłami obronnymi ludzkiego organizmu. Jak pokazały eksperymenty Tamary Lebedewej, rzęsistki nie umierają w enzymach trawiennych, które rozkładają prawdziwe komórki krwi. A dawki promieniowania radioaktywnego zabójcze dla tych ostatnich na pasożyty działają stymulująco: wyrastają im nibynóżki i wici, a także gwałtownie się rozmnażają. Ten i inne eksperymenty Tamary Lebedewej pokazały przekonująco, że wirusy immunodeficytowe nie żyją w ludzkich komórkach, ale w rzęsistkach, które były uważane błędnie przez naukowców za limfocyty. Kiedy w organizmie rozmnożą się wiciowce, wirusy zmuszają swojego żywiciela do bardzo nienaturalnego zachowania. Wcześniej postępowały tak, jakby były ludzkimi komórkami, a teraz rozpoczynają otwartą walkę przeciw niemu. Rzęsistki wydzielają na przykład toksyny, które zatruwają prawdziwe komórki krwi. W ten sposób Tamara Lebedewa tłumaczy paradoks, który dotąd był niemożliwy do wyjaśnienia dla naukowców: wirusy immunodeficytowe osiedlają się tylko w nielicznych komórkach, ale wraz z nimi obumierają ogromne ilości zdrowych erytrocytów i leukocytów.

Uważało się, że zaatakowane przez wirusy limfocyty działają w szalony sposób i zaczynają pożerać erytrocyty, zamiast chronić je przed infekcją. W rzeczywistości jednak to rzęsistki spożywają czerwone ciałka krwi, które wcześniej zostały przez nie potraktowane toksynami. Już dawno temu parazytolodzy zaobserwowali i opisali jak takie pasożyty połykają dwa lub trzy erytrocyty – słabe, „półmartwe” są trawione, a żywotne „wypluwane”. Za pomocą swoich jąder rzęsistki osłabiają zdolność trawienia leukocytów. W ten sposób ci strażnicy zdrowia tracą swoją naturalną zdolność do stawiania oporu chorobom. Pasożyty niszczą układ immunologiczny i skazują człowieka na śmierć przez każdą infekcję, którą wcześniej z łatwością mógł przetrzymać. Często prowadzi to do AIDS, ale też do nowotworów, co potwierdza wspólną przyczynę obu tych chorób.

W końcu Tamara Lebedewa zbadała też krew pacjentów z chorobami serca i układu krwionośnego. Osoby poddawane badaniom nie przypuszczały nawet, że w ich ciałach żyją rzęsistki. Jednak w pożywce niektóre rzekome limfocyty zrzuciły swoje maski i zaczęły zachowywać się jak zagorzałe pasożyty. Te wyposażone w ogony i rogi demony mikroświata można znaleźć nawet we krwi praktyczne zdrowego człowieka. Według badaczki są to rzęsistki, które dostają się do naczyń krwionośnych i tworzą tam płytkę. Pasożyty zatruwają wszystko wokół siebie, komórki ścian naczyń krwionośnych obumierają, a na ich miejsce wkraczają rzęsistki. Zachodzi nierówna zamiana. „Tkanka” z pasożytów jest gruba, brakuje jej właściwej dla ludzkiej tkanki elastyczności. Kiedy potem pod wpływem stresu lub obciążeń fizycznych ciśnienie w naczyniach krwionośnych nagle rośnie, nie rozciągają się one, ale rozdzierają się – dochodzi wówczas do zawału serca lub udaru. Także inne warianty są możliwe: silnie rozmnożone rzęsistki tworzą zakrzep, który blokuje naczynia krwionośne. Gdy dzieje się to w sercu, człowiek umiera.

Wszystkie religie świata uznają seksualną wstrzemięźliwość za największą cnotę. Jeśli pomyśli się o tym, że zarazki najbardziej niebezpiecznych chorób przenoszą się w zwiększonym stopniu przy kontaktach płciowych, ta cnota nabiera nowego znaczenia.

Poza tym w większości doktryny religijne podkreślają, iż odbyty post daje możliwość odpokutowania za grzechy przodków. Badania pokazały, że w czasie postu rzęsistki inne pasożyty w ludzkim organizmie zanikają. W ten sposób ciało uwalnia się od wrogów, którzy są główną przyczyną chorób. Podobny efekt może dać przestawienie się na dietę, która składa się głównie ze świeżych warzyw i owoców, ponieważ w ten sposób otrzymuje się wiele mikroelementów, witamin i innych substancji, które wzmacniają siły immunologiczne – co jest gwarancją naszego zwycięstwa nad chorobami cywilizacyjnymi.

Mógłbym mówić jeszcze długo o nowych odkryciach naukowych. Jednak myślę, że czytelniczki i czytelnicy zrozumieli teraz, co chce nam uświadomić Tamara Lebedewa – otóż istnieją środki i drogi postępowania przeciw najgorszym chorobom naszych czasów.

”

Spojrzenie z boku

Wynalazca Sagajdacnyj wziął sobie bardzo do serca pytania onkologii. Był zainteresowany tym, żeby naukowcy, którzy wprawdzie nie zostali uznani przez oficjalną medycynę, ale włożyli swój wkład w walkę z rakiem, nie popadli w zapomnienie.

Zatem posłuchajmy zdania kolejnej – myślącej inaczej niż większość – osoby na temat problemu onkologii.

Jest miejsce dla myślących inaczej w polityce, w onkologii nie

„

Nowotwór jest ogólną chorobą polegającą na osłabieniu układu immunologicznego. Osłabienie systemów ochrony i kompensacji uniemożliwia walkę przeciw chorobie. Guz nowotworowy jest jednak tylko konsekwencją, późnym objawem tej choroby. Podstawą oficjalnie uznanych systemów leczenia jest bezpośrednie oddziaływanie na guz bez jakiegokolwiek uwzględnienia przyczyn i mechanizmów powstawania i rozwoju właściwej choroby. Ta „strategia” zaprowadziła onkologię w ślepą uliczkę, jak dowodzą statystyki.

W takiej sytuacji wszystkie siły nauk medycznych powinny zostać zmobilizowane do profilaktyki nowotworowej i rozwoju metod wczesnej diagnostyki oraz oszczędzającego leczenia.

Jednak ku mojej największej rozpaczy strategia tradycyjnej walki z rakiem opiera się na różnych zabiegach właśnie na guzie nowotworowym – późnym następstwie tej choroby.

Grupa inicjatywna rosyjskich naukowców i fachowców zbadała niedawno przyczyny rosnącego rozprzestrzeniania się chorób nowotworowych i nieefektywność ich leczenia. Stwierdzono, że cytostatyki (podstawowe środki do chemioterapii w przypadku guzów) i wszelkie promieniowanie jonizujące, które nie uśmierca komórek nowotworowych, ale doprowadza do rozpadu guza – powodują następnie tworzenie się szczególnie żywotnych mikroform, które wraz z krwią i limfą rozprzestrzeniają się po całym ciele i tworzą przerzuty. Takie same działania osłabiają układ immunologiczny i ostatecznie podkopują siły obronne organizmu. W pierwszych stadiach leczenia powstaje złudny obraz zmniejszenia guza, jednak po pewnym czasie (od jednego miesiąca do dwóch, trzech lat) powstaje z reguły mnóstwo przerzutów lub następuje nawrót „wyleczonego” guza i człowiek umiera. Stwierdzono poza tym, że drogą operacyjną usuwa się tylko guz, ale proces nowotworowy wraz z różnorodnymi negatywnymi objawami w ciele nie może zostać zlikwidowany. W rezultacie metody operacyjne nie dają żadnej perspektywy zapewnienia radykalnego wyleczenia z choroby nowotworowej.

Nasuwa się pytanie: czym jest „strategia” i dlaczego jest tak zagorzale broniona przez naszą szacowną kadrę kierowniczą nauk onkologicznych i ministerstwo zdrowia Federacji Rosyjskiej? Na przykład wiodący onkolodzy kraju, N. Trapeznikow i L. Durnow w artykule „Optymistyczna onkologia” (Trud, 05.05.94) tłumaczyli kategorycznie: „Medycyna alternatywna nie istnieje – istnieje tylko jedna medycyna, której nasz mistrz Nikołaj Błochin poświęcił swoje życie”. Rzeczywiście w czasach Błochina w świetle nauki poszukiwanie innych, zasadniczo biologicznych środków do leczenia raka i zapobiegania mu, a także innym chorobom naszego stulecia było zakazane. Wszelkie prace badawcze naukowców, lekarzy, wynalazców i uzdrowicieli, które były sprzeczne z oficjalną koncepcją, były usilnie torpedowane. Ci ludzie byli prześladowani, obwiniani o szarlatanerię i przekupstwo, a nawet zamykani w więzieniach. Ich prace nie były publikowane, ich sukcesy były przemilczane. W onkologii niepodzielnie rządziła „szkoła Błochina”.

Zakaz alternatywnej onkologii

Tymczasem w naszym kraju od lat dwudziestych odkryto bardzo efektywne metody wczesnej diagnostyki, zapobiegania oraz leczenia prekancerozy i chorób onkologicznych – ale nie zostały one uznane przez oficjalną medycynę i nie wprowadzono ich do praktyki. Ich autorzy to: lekarz wojskowy Jurij Prodan, profesor W. Gowallo, chirurg Anatolij Kaczugin, docent mikrobiologii Alexandra Troickaja, profesor wirologii Marina Woroszyłowa i uzdrowiciel z Dalekiego Wschodu Michaił Goljuk. Prawie wszyscy umarli, nie doczekawszy wprowadzenia ich odkryć do praktyki. Nowości były określane przez ówczesnego naczelnego onkologa Błochina jako nieefektywne i dlatego odrzucone.

Znałem, względnie znam wielu z tych myślących inaczej ludzi i chciałbym o nich opowiedzieć. Lekarz Jurij Prodan dokonał swojego odkrycia jeszcze na początku XX wieku. Pomógł mu w tym przypadek. Pobrał od pacjenta z mięsakiem, któremu lekarze dawali już tylko kilka dni życia, kawałek tkanki guza i umieścił ją w pewnym płynie. Ten płyn został pozyskany z rośliny, która została poddana długiej fermentacji mikrobiologicznej. Całkowicie rozpuścił on guz. Potem Prodan wstrzyknął małą ilość tego płynu do mięśnia i guz zniknął. Pacjent mógł zostać uratowany. To był pierwszy przypadek „immunoterapii” w praktyce odkrywcy. Na początku lat 60. XX wieku zgłosił kilka patentów do Krajowego Komitetu do spraw Odkryć i Wynalazków na metodę otrzymywania preparatu Blastofag i leczenie prekancerozy i raka. Jego szczególną uwagę zyskała profilaktyka u osób z niekorzystnym obciążeniem genetycznym (rodzice lub bliscy krewni umarli na raka) i wczesna diagnostyka. Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka i ZSRR wydały rozporządzenie o „jednoznacznym rozwiązaniu kwestii…”. Do śmierci Prodana w listopadzie 1970 roku prowadzone były eksperymentalne i kliniczne badania preparatu.

Po jego śmierci wszystkie prace zostały przerwane bez względu na przekonujące wyniki jego badań.

Jurij Prodan był pierwszą osobą w naszym kraju – i być może również na całym świecie – która wyraziła myśl, że przyczyna choroby leży w osłabieniu funkcji obronnych i kompensacyjnych ciała i że może ona być przekazywana oraz dziedziczona. W związku z tym siły obronne organizmu muszą być aktywowane w każdy możliwy sposób. Te pomysły wywołały reakcje ostrego sprzeciwu. Profesjonalnemu lekarzowi zarzucono bezprawne leczenie. Został wtrącony do więzienia tylko dlatego, że odkrył, jak można wyjść z raka bez sięgania po skalpel, chemię i radioterapię. Naprawdę średniowieczny obskurantyzm.

Istnieją liczne łatwe do potwierdzenia świadectwa pacjentów, którzy byli leczeni Blastofagiem i nadal są leczeni. Pacjentka z Sankt Petersburga z diagnozą czerniak skóry uda z przerzutami do odcinka lędźwiowego kręgosłupa uważa się za wyleczoną. Pełniącemu służbę wojskową P. z Kijowa w 1962 roku zalecano zabieg operacyjny ze względu na szybko rosnący guz odbytu. Odmówił poddania się zabiegowi i zaczął leczenie Blastofagiem. W roku 1970 był całkowicie wyleczony. W roku 1989 grupa mieszkańców ukraińskiego miasta Lisiczańsk, którzy pewnego czasu byli leczeni przez Prodana, przypominają sobie o Blastofagu, którego stymulującego działania na układ immunologiczny doświadczyli na własnej skórze. Zwracali się we wszelkie możliwe miejsca i za każdym razem ich listy do ministerstwa zdrowia były przekazywane dalej. Otrzymywali stamtąd odmowę. Dziś Prodan popadł w całkowite zapomnienie.

Chirurg Anatolij Kaczugin, który był czynny jako biolog, studiował biochemię i biofizykę. Zakres jego działalności wynalazczej jest imponujący: zgłosił około 1000 patentów i przyznano prawa patentowe do ponad 150 jego wynalazków. Jednak najbardziej wybitnym z jego odkryć jest metoda terapii semikarbazydowo-kadmowej służącej zapobieganiu i leczeniu prekancerozy i nowotworów złośliwych. Doradzał, żeby dostarczać do ciała dotkniętego „biologicznym ogniem” związków kadmu w bezpieczniej dla człowieka dawce.

Jego żona i współautorka prac, lekarka Bella Kaczugina z dobrymi skutkami stosowała tę metodę w leczeniu pacjentów pomiędzy 1953 a 1963 rokiem w Poliklinice nr 5 Akademii Nauk ZSRR. Mogła wyleczyć wielu pacjentów uważanych za beznadziejne przypadki. Istnieje szczegółowa dokumentacja na temat pacjentów z nieuleczalnymi guzami, którzy żyją do dziś w najlepszym zdrowiu dzięki metodzie Kaczugina. Jednak bez względu na osiągnięcia metoda jest tak jak i wcześniej nieznana i nie została wprowadzona do praktyki medycznej. Zwolennicy szkoły Błochina ciągle trzymają wspólny front. Dopiero w ostatnim roku żonie i synowi Anatolija Kaczugina udało się zgłosić patent „metody leczenia pacjentów onkologicznych”. Sam autor niestety już zmarł.

Ciężki los spotkał mikrobiolog, doktor nauk medycznych Aleksandrę Troickają. Działała w Astrachaniu w klinice dla trędowatych. Później była docentką w medycznej szkole wyższej w Rostowie. Po przejściu na emeryturę założyła laboratorium w Kałudze. Swoje badania w obszarze chorób nowotworowych rozpoczęła w roku 1966. Wtedy czasopismo „Medicinskaja Gazeta” donosiło o tym po raz pierwszy. W roku 1977 po jednej z wielu „komisji kontrolnych” Troickaja doznała udaru i była potem sparaliżowana. Umarła rok później. Istnieje list, w którym 1 grudnia 1975 roku pisała: „…nie jestem żadną użyteczną bojowniczką, ponieważ popadłam u ministra Petrowskiego i jego poplecznika Błochina w niełaskę, nie mówiąc już o Żdanowie i innych wirologach-akademikach. Przy każdym wspomnieniu o Troickaji i jej autoszczepionce ci akademicy i urzędnicy ministerstwa popadają w straszne oburzenie…”.

Swoje badania choroby nowotworowej Troickaja zaczęła w czasie, kiedy w medycynie panowała wirusowa teoria powstawania raka. Swoją autoszczepionkę stworzyła na wzór szczepionki przeciw ospie. Od pacjenta z nowotworem pobierano krew i umieszczano w medium. Po określonym czasie powstawały szczepy mikroorganizmów, które naukowczyni nazywała „ciałkami globoidowymi”. Troickaja zaczęła wstrzykiwać pacjentowi szczepionkę. Zdarzył się cud. Pacjenci w 2–3 stadium choroby zyskali nadzieję na wyzdrowienie. Zaczęli wstawać z łóżek i się poruszać. Wyniki badań krwi poprawiały się, w niektórych przypadkach następowała regresja głównych ognisk guza, aż do ich całkowitego zniknięcia. Charakterystyczne dla ostatniego stadium choroby silne bóle znikały, środki znieczulające były już niepotrzebne!

Dopiero 20 lat później stwierdzono, że jej szczepionka jest silnym środkiem stymulującym układ immunologiczny w walce przeciw guzom nowotworowym. Wskazywano na możliwość wykorzystania tej substancji jako środka immunoterapeutycznego do leczenia i profilaktyki chorób onkologicznych. Jednak ponad dwadzieścia lat trwało, zanim obalono zarzuty wobec doświadczonej mikrobiolog dr med. Aleksandry Troickaji o bycie niekompetentną zawodowo.

Nie mniej tragiczny był los Mariny Woroszyłowej, znanej na całym świecie naukowczyni. Krótko przed jej śmiercią pod koniec 1986 roku zgłosiła do Krajowego Komitetu do spraw Odkryć i Wynalazków odkrycie możliwości zastosowania tak zwanej szczepionki enterowirusowej do zapobiegania epidemiom grypy, leczenia opryszczki, żółtaczki oraz zapobiegania i leczenia chorób onkologicznych. Cztery lata trwało, zanim zapadła pozytywna decyzja Akademii Nauk Medycznych! Dopiero w kwietniu 1991 roku kolegium Krajowego Komitetu do spraw Odkryć i Wynalazków zdecydowało wystawić Marinie Woroszyłowej dyplom za odkrycie „Właściwości niepatogenicznych enterowirusów polegającej na sprawowaniu funkcji ochronnej w przypadku chorób”. Do tego czasu wynalazczyni już umarła.

A oto historia medyka i uzdrowiciela Michaiła Goljuka. „To przestępstwo – on leczy raka!” – ta „ocena” została wystawiona w uczelni medycznej we Władywostoku, kiedy omawiano metodę leczniczą Goljuka. Spod jego pióra wyszło opracowanie na temat niezwykle efektywnej metody leczenia łuszczycy, choroby, która do dziś jest uważana za nieuleczalną. Wyleczył wielu ludzi, którzy wcześniej bez sukcesów byli leczeni przez dermatologów. Tymczasem Komitetowi do spraw Odkryć i Wynalazków zajęło dziewięć lat!, żeby wystawić mu świadectwo pochodzenia wynalezienia „Metody leczenia łuszczycy”. Jednak do dzisiaj żadna instytucja medyczna w naszym kraju nie wprowadziła tej metody. Zamiast tego pociągano go do odpowiedzialności karnej. Zrobiono na niego nagonkę i oskarżono o bezprawne leczenie w celu wzbogacenia się. Chcielibyśmy oddać sprawiedliwość uczciwym ludziom: prokuratorowi miasta Lesozawodzk I. Sinegubowowi i sędzi śledczemu A. Trindeckijowi. Wykonali ogromną, mozolną pracę, aby odkryć prawdę i przekonali się o fałszywości zarzutów. W roku 1976 Goljuk (z pewnym lekarzem jako współautorem) wniósł o zarejestrowanie patentu na swoją metodę leczenia złośliwych nowotworów. Ministerstwo Zdrowia włączyło Instytut Onkologii Doświadczalnej ZSRR w ekspertyzę. Dwaj eksperci wydali opinie, chociaż nie wiedzieli, jak roślinny środek leczniczy działa w przypadku chorób onkologicznych! Przy tym Michaił Goljuk wykazał skuteczność swojego środka leczniczego już 20 lat wcześniej. Pacjentka K. z Władywostoku z diagnozą raka trzustki została wyleczona pod koniec 1975 roku. Pacjentka z Chabarowska z diagnozą raka macicy wyzdrowiała w roku 1974. Pacjent H. z Czelabińska z diagnozą raka móżdżku został wyleczony pod koniec 1973 roku. Ta lista mogłaby być jeszcze długo kontynuowana, ponieważ Goljuk na prośbę chorych dalej leczy ludzi z różnymi nowotworami złośliwymi.

Są to historie życia odważnych i zaangażowanych osób z naszego własnego kraju, które od początku lat 20. XX wieku rozwijały bardzo efektywne środki i metody do zwalczania chorób naszego stulecia i zaoferowały je państwu. Tych inteligentnych, uzdolnionych ludzi znałem osobiście, pisałem o nich w prasie, broniłem ich w Ministerstwie Zdrowia i przed wówczas wszechmocnymi gremiami partyjnymi. Głęboki ukłon przed tymi osobistościami i chwała ich pamięci. Z drugiej strony ciężko jest zrozumieć stanowisko dzisiejszej kadry kierowniczej w organach zajmujących się zdrowiem. Jak długo jeszcze alternatywne środki i metody będą odrzucane? Rozmowy o rzekomo prowadzonych kontrolach setek metod zgłaszanych przez różnych wynalazców są bowiem tylko fantazją. Te kontrole nigdy nie zostały przeprowadzone i istnieje wiele dokumentów, które tego dowodzą. Te metody i środki nie zostały bynajmniej sprawdzone, ale pod płaszczykiem wyższej pozycji społecznej i posiadanych tytułów odrzucane na wstępie.

Nadzieja na horyzoncie

Dzięki Bogu mamy jednak nową nadzieję na wyjście ze ślepej uliczki. Mam na myśli odkrycie pasożytniczych zarazków wywołujących raka przez Tamarę Lebedewą w roku 1989. Pierwszą instytucją medyczną, do której się zwróciła, żeby przeprowadzić badania testowe, było Onkologiczne Centrum Naukowe. Jej prośba została odrzucona. Co więcej dyrektor tej placówki, akademik N. Trapeznikow, który znał to odkrycie, tłumaczył rok później: „Nie oczekujemy żadnych znaczących odkryć, które zmieniłyby diagnostykę i leczenie złośliwych nowotworów” (czasopismo „Argumenty i fakty”, nr 44, 1990).

Tymczasem Lebedewa rozpoczęła swoje eksperymenty naukowe, które zorganizowała w szeregu instytutów badawczych w Sankt Petersburgu. Dopiero kiedy uzyskała pierwsze pozytywne efekty, poczuła się uprawniona do opublikowania odkrycia.

Sedno odkrycia Lebedewej tkwi w tym, że komórka nowotworowa nie jest mutującą się z nieznanych powodów ludzką komórką, ale znanym od dawna jednokomórkowym pasożytem, rzęsistkiem. Zgodnie z teorią pasożytniczego pochodzenia choroby nowotworowej głównym źródłem infekcji jest sam człowiek – pacjent lub inny nosiciel pasożytów. Wniosek końcowy brzmi: rak jest zaraźliwy. Powoduje go dotąd nieznany zarazek, którym można zainfekować innych ludzi, szczególnie ludzi z osłabioną odpornością.

Badania Tamary Lebedewej tłumaczą przekonująco złośliwość tak zwanych komórek nowotworowych, ich zdolność do niepowstrzymanego rozmnażania się i do anaerobowej glikolizy, zdolność do tworzenia guzów, oddzielania się od głównego guza i dostawania się przez naczynia krwionośne i limfatyczne do innych organów i tkanek, a następnie tworzenia tam wtórnych guzów – przerzutów. Ta teoria tłumaczy w bardzo zrozumiały sposób powody rodzenia się zdrowym rodzicom dzieci z guzami. Oferuje nowe metody wczesnej diagnostyki i leczenia pacjentów z nowotworami przy pomocy prostych środków we wczesnych stadiach choroby. Lebedewa wyklucza powszechny dotąd pogląd o ponad 150 wariantach nowotworów. Zgodnie z jej teorią rak jest jedną chorobą, ponieważ ma jedną przyczynę powstawania – rzęsistki. Jeśli chodzi o chemiczne kancerogeny, wirusy, promieniowanie radioaktywne i inne czynniki, tak zwane immunosupresanty, są to wprawdzie ważne, ale jednak wtórne czynniki, które osłabiają siły obronne organizmu i sprzyjają niepowstrzymanemu rozmnażaniu pasożytów i wzrostowi guza.

Oficjalne dokładne potwierdzenie koncepcji Tamary Lebedewej byłoby ogromnym przewrotem w onkologii: na pierwszym miejscu metody wczesnej diagnozy polegałyby na wykrywaniu pasożytów, zmieniłyby się środki zapobiegawcze u osób z grupy ryzyka, a także pojawiłoby się leczenie bez chirurgii, radio- i chemioterapii z uwzględnieniem tego, co dotąd mówiono na temat tych metod. W naszym kraju istnieli zawsze i istnieją jeszcze dzisiaj fachowcy, których odkrycia w obszarze diagnostyki, profilaktyki i leczenia dolegliwości XX wieku nadal nie zostały wykorzystane.

Jeśli chce się zakończyć monopolizm, trzeba stworzyć w naszym kraju niezależny alternatywny system zwalczania chorób naszego stulecia. Obecnie są naukowcy, lekarze i uzdrowiciele, których odkrycia w obszarze profilaktyki, diagnostyki i leczenia deficytów immunologicznych, chorób XX wieku w beznadziei czekają na zastosowanie w praktyce medycznej w naszym kraju i na świecie.

Niestety sytuacja jest opanowana przez tak zwane szkoły naukowe i klany rodzinne. Dlatego wszystkie nowości są bezkarnie ignorowane lub po prostu samowolnie przywłaszczane przez obcych pod różnymi biurokratycznymi pretekstami. Jedyna możliwość wyjścia z tej biurokratycznej ślepej uliczki to założenie specjalnego centrum, które nie jest podporządkowane żadnym oficjalnym instancjom. W tym centrum powinni pracować różni fachowcy – między innymi również fizycy, matematycy oraz uzdrowiciele, którzy wnieśli konkretny teoretyczny lub praktyczny wkład w naukę. Nie można dopuścić, żeby utalentowani naukowcy przedwcześnie tracili życie i popadali w zapomnienie, a ich prace pozostawały bezużyteczne ze względu na ograniczenie umysłowe urzędników i ambicje oponentów. Należy wprowadzić ścisłą kontrolę i doprowadzić do ponoszenia przez winnych odpowiedzialności przed społeczeństwem.

”

Zemsta rzęsistków

Złośliwy guz medycyny

Wiemy teraz, że rak jest prastarą chorobą. Wywołujący go zarazek to mikroorganizm z zamierzchłych czasów – jednokomórkowy pasożyt, wiciowiec rzęsistek. Wiciowce są praprzodkami wielokomórkowców, między innymi również ludzi, którzy zostali wyposażeni przez naturę intelektem. Jednak wbrew zamiarom natury, kiedy z pokolenia na pokolenie świat roślin i zwierząt rozwijał się dalej i poprawiał się, ozdabiając w ten sposób naszą planetę, część wiciowców zaczęła już wtedy postępować na przekór: nie chciały się dalej rozwijać i rosnąć, ale popadły w stagnację w swoim rozwoju i pozostały jednokomórkowcami.

Biologom udało się prześledzić, jak z wolno żyjących nie różniących się w ramach swojego gatunku Trichomonadidae powstała niezwykle duża różnorodność pasożytniczych rzęsistków. Charakterystyczna dla większości wolno żyjących jednokomórkowców zdolność pozostawania w stadium spoczynku, umożliwia im przy przejściu na pasożytnictwo przekazywanie infekcji innym. W przypadku rzęsistków żyjących w ludziach jest to stadium cysty, kiedy te komórki nabierają okrągławego kształtu i stają się podobne do niektórych komórek ludzkich tkanek, a także do krwi (ale nie identyczne). Jednak w swoim aktywnym stadium (gdy jednokomórkowce są rozpoznawalne) potrzebują płynnego lub wilgotnego środowiska. Znajdują konieczne do życia warunki na stałym lądzie tylko wtedy, gdy osiedlają się w przewodzie jelitowym, krwi, a nawet tkankach różnych zwierząt, a także ludzi.

Natura zademonstrowała swoje nieograniczone możliwości, kiedy z najmniejszych mikroorganizmów stworzyła gigantyczne dinozaury i brontozaury. Te ogromne istoty nie miały w swoim czasie żadnych równorzędnych przeciwników i rozprzestrzeniły się po całej ziemi. Po 40 milionach lat swojej egzystencji zniknęły bez śladu.

Przypuszczenia, że te giganty zostały uśmiercone przez meteoryty, które spadły w Meksyku lub wyginęły w epoce lodowcowej, nie są wystarczająco przekonujące ze względu na przestrzenne rozprzestrzenienie się dinozaurów. Równocześnie w ich wykopanych szczątkach stwierdzono obecność nowotworowych zmian w kościach, co może być oznaką tego, że dinozaury ulegały nowotworom.

Na szczęście natura może skorygować swoje błędy. Po stwierdzeniu, że wytworzone przez nią giganty nie mogły się oprzeć przed licznymi jednokomórkowymi pasożytami, przeszła od ilości do jakości – zainicjowała życie istotom rozumnym. Ukoronowaniem stworzenia był człowiek, który posiadał intelekt, który z kolei z biegiem czasu ulegał ciągłemu polepszaniu. Natura dokonała właściwego osądu sytuacji: to nie fizyczna przewaga, ale intelekt powinny panować nad światem. Miała mieć rację. Kiedy naukowcy zbadali kości ludzi pierwotnych, którzy żyli na ziemi 100–150 tysięcy ludzi, stwierdzili, że na dziesięciu neandertalczyków, pięciu umierało przed ukończeniem 25 roku życia. W kościach, stawach i szczękach ludzi pierwotnych paleontolodzy dostrzegli nowotworowe zmiany, co z kolei potwierdziło, że ci ludzie umierali na raka. Jednak w kolejnym okresie ludziom udało się, nie bez pomocy intelektu, stworzyć korzystniejsze warunki dla swojej egzystencji i wydłużyć trwanie życia trzy- czterokrotnie.

Wiele osób nie przypuszcza jednak, że człowiek otrzymał wsparcie wirusów i bakterii w walce przeciw zarazkom, które wywołują raka. Była to wprawdzie jedyna w swoim rodzaju pomoc: koegzystencja bakterii, wirusów, grzybów i organizmów jednokomórkowych w ludzkim ciele hamuje wzajemnie ich namnażanie. Kiedy jednak bakterie dżumy dostały się do ludzkiego organizmu w korzystnych dla nich warunkach i zaczęły się intensywnie rozmnażać, stłumiły wszystkie inne infekcje, uśmiercały ludzi i ratowały ich w ten sposób przed rakiem.

W czasie przejścia na pasożytnictwo wiciowce potrafiły zachować swoje liczące setki lat doświadczenia i najważniejsze właściwości swojego wolno żyjącego „rodzeństwa”, które umożliwiły im przeżycie. W odpornym ciele swojego żywiciela zyskały potem jeszcze dodatkowe zdolności, które z jednej strony pozwoliły im przez długi czas pozostać nierozpoznanymi, z drugiej – w drodze tworzenia wielokomórkowych kolonii (guzów i zakrzepów) i przesiedlania się w formie przerzutów – skolonizować cały organizm. Dlaczego jednak medycyna, kiedy na początku XX wieku wydzieliła się jako samodzielna dyscyplina z biologii, nie wykorzystała największych osiągnięć biologów, nie porównała ich hipotez na temat powstawania nowotworów z biologicznym wyobrażeniem na temat ludzi i ich wzajemnych relacji ze środowiskiem i żyjących w nich istotach, które wywołują choroby?

Jakie są zatem te wzajemne relacje? Wszystkie obce mikroby, komórki i substancje, które dostają się do ludzkiego ciała, są określane jako antygeny. Kiedy antygeny wnikną do ludzkiego ciała, reaguje ono dzięki swojemu układowi immunologicznemu, który bardzo walecznie działa jako strażnik ludzkiego zdrowia. Układ immunologiczny stanowi zasadniczo system limfatyczny, którego najważniejszą komórką jest limfocyt – odmiana leukocytów, czyli białych ciałek krwi. Jeden mililitr krwi zdrowego człowieka zawiera ponad 5000 leukocytów. Limfocyty stanowią 1/3 całkowitej ilości białych ciałek krwi. W odróżnieniu od leukocytów limfocyty znajdują się nie tylko we krwi, ale są najważniejszymi komórkami płynu tkankowego – limfy. Znajdują się w węzłach chłonnych, grasicy, śledzionie, migdałkach i innych organach. Łącznie limfocyty tworzą 1% masy ludzkiego ciała. W przeciwieństwie do leukocytów, które łatwo jest rozpoznać po specyficznych jądrach w otoczeniu dużej ilości cytoplazmy, limfocyty mają duże okrągłe jądro, wokół którego znajduje się wąska oponka z cytoplazmy, to znaczy płynu komórkowego. Te komórki obronne łatwo jest pomylić z cystokształtnymi rzęsistkami ze względu na podobieństwo. Stanowią grudki protoplazmy otoczone bardziej rozluźnioną protoplazmą – obszarami cytoplazmy o różnych wielkościach.

Dlaczego limfocyty są uważane za najważniejsze komórki układu immunologicznego? Ponieważ na ich powierzchni znajdują się szczególne molekuły-receptory, które produkują antyciała, to znaczy białka, które reagują na obce antygeny lub niszczą patogeniczne mikroby, które dostały się do organizmu. Przy tym produkowane są antyciała specyficzne dla każdego antygenu.

Przy wzajemnym oddziaływaniu antyciał i antygenów – obcych mikrobów – można zaobserwować różne objawy: aktywnie poruszające się mikroorganizmy przestają się poruszać i przechodzą w stałą, nieporuszającą się formę, jakby były martwe; mikroby sklejają się ze sobą (aglutynują), komórki rozpuszczają się. Zarazki rzęsistki mają bogaty wybór reakcji ochronnych. Ten pasożyt jest w stanie wydzielać antygeny, które są podobne do antygenów ludzkich tkanek. Takie obserwacje, które swego czasu zostały dokonane przez parazytologów, mogły potem zostać potwierdzone przez onkologów. Zostały zarejestrowane przypadki, gdzie antyciała komórek nowotworowych chroniły je przed leukocytami. Rzęsistki tak samo łatwo przechodzą w stałą, nieporuszającą się formę cysty. Przy tym wydzielają klejącą substancję fibronektynę, która równocześnie służy za jej otoczkę ochronną i sorbent, do której przyklejają towarzyszącą im mikroflorę: streptokoki, stafilokoki, chlamydie i inne mikroby. To umożliwia pasożytom pozostanie nierozpoznanymi, ponieważ układ immunologiczny reaguje na mikroby, którymi „owinął się” rzęsistek.

Pasożytnicze rzęsistki przez miliony lat egzystencji w odpornych organizmach wielokomórkowców wyspecjalizowały się tak dobrze na pozostawaniu nierozpoznanym, że do dziś pozostają niewykryte niezależnie od postępu technicznego, który dotąd liczy sobie tylko kilka dziesięcioleci.

Lekarze, kiedy nie znajdowali obcych pasożytów, zaczęli jednak szukać przyczyn choroby nowotworowej w samym człowieku. Kiedy medycyna pożegnała się z biologią, przegapiła ważne prawo: jeśli istnieje choroba, musi istnieć też wywołujący ją zarazek. Lekarze również są ludźmi, synami i córkami natury. Jednak lekceważą obowiązek szanowania Matki Natury, kiedy obwiniają ją o wprowadzanie bałaganu – wyposażanie ludzkiego organizmu w zmienne komórki, które rzekomo zmieniają się w komórki nowotworowe i mogą uśmiercić człowieka. Za fatalny błąd medycyny niewinni ludzie muszą płacić okropnymi nieuleczalnymi chorobami, których zarazków medycyna do dzisiaj nie może znaleźć.

Co właściwie przez cały czas szkodzi medycynie – kiedy w prasie, radiu i telewizji pojawiają się liczne doniesienia o pasożytniczej etiologii choroby nowotworowej, zawałów serca, i udarów – dopuścić przynajmniej możliwość istnienia biologicznego zarazka prowadzącego do tych chorób? To konserwatyzm!

Konserwatyzm jest złośliwym nowotworem medycyny. Oceń sam. Jeszcze u progu narodzin medycyny mędrzec Hipokrates ostrzegał ówczesnych uzdrowicieli: „Primum non nocere” – „Po pierwsze nie szkodzić!”. Od tego czasu upłynęły tysiące lat, medycyna wspięła się na wysoki poziom naukowy, jest wyposażona w nowoczesne techniki i nowe technologie diagnostyki i leczenia. Jednak tak jak wcześniej pozostaje wierna starej przysiędze dawnych początkujących w zawodzie uzdrowiciela: „Nie szkodzić!”. Po prostu nie jest gotowa, by zmienić tę przysięgę na bardziej użyteczną dla ludzi: „Leczyć!”. Co więcej, szkodzi pacjentom przez traumatyzujące leczenie. Dowody tego odczuwają ludzie na własnej skórze: nieustający liczebny wzrost nieuleczalnych chorób, brak postępów w interwencjach medycznych, beznadzieja w obliczu chorób cywilizacyjnych.

Trudno to sobie wyobrazić, ale medycyna zna obecnie ponad 30 000 chorób i tylko 5000 z nich jest uleczalna. Dlaczego istnieje tak dużo chorób? Ponieważ wiele z nich to różne stadia jednych i tych samych chorób całego organizmu, które są wywoływane przez określony biologiczny zarazek. Dlaczego te choroby są nieuleczalne? Ponieważ zarazek nie został odkryty. W związku z tym lekarze nie walczą przeciwko chorobie, ale przeciw jej objawom i następstwom: tłumią objawy choroby – ból i wysoką gorączkę, usuwają zniszczone organy, zastępują stawy i zęby protezami.

Współczesna medycyna – jak i przed setkami lat – nie jest w stanie podejść do chorób tak, żeby na czas im zapobiec. Jej konserwatyzm jest zjawiskiem z odległej starożytności. W swoim czasie sławny w Rosji lekarz Benediktus pisał: „W żadnej innej gałęzi ludzkiej wiedzy nie zaprzecza się tak długo faktom i nie ignoruje ich jak w medycynie. Każda strona historii mówi nam, że najbardziej bezsensowne metody zamanifestują się, kiedy odpowiadają panującym poglądom, a z kolei najoczywistsze prawdy są ignorowane i likwidowane przez zniesławianie autorów, jeśli są sprzeczne z panującymi opiniami ekspertów”.

Od wtedy nic znacznie się nie zmieniło. Oto przykład współczesnych metod zakłamywania faktów – w tym przypadku odkrycia zarazków powodujących raka oraz oszczerstw w kierunku autorki – pismo kierownika administracji działu naukowego Minsdrawmedpromu[3], Nifantjewa, do przewodniczącego Komitetu do spraw Ochrony Zdrowia Gerasimenko z 01.07.1996 roku:

„T. Lebedewa jest bardzo dobrze znana administracji działu naukowego Minsdrawmedpromu. Jest chemiczką z zawodu, nie ma żadnej stałej posady, zajmuje się wyłącznie pisaniem listów do wszelkich możliwych instancji i gazet. Jej twierdzenia są absolutnie absurdalne. Spotykaliśmy się z nią wielokrotnie. Na polecenie organów kierowniczych jej propozycje zostały wysłane do ekspertyzy do Instytutu Badawczego Onkologii im. Petrova i Instytutu Badawczego Görtzena. Nasi eksperci i administracja są jednomyślni: dalsza wymiana korespondencji z panią Lebedewą jest bezsensowna”.

Jednak nie wszyscy fachowcy zakłamują fakt odkrycia zarazków wywołujących raka i ich społecznego znaczenia. Na przykład przewodniczący Federalnego Centrum Certyfikacji, autor ponad 100 artykułów naukowych i książek w zakresie różnych specjalności, między innymi również medycyny, Boris Minin podjął się oceny społecznego znaczenia mojego odkrycia na temat chorób nowotworowych.

Potrzebujemy prawdziwego panaceum[4]!

(spojrzenie z boku)

W wywiadzie z redaktorem czasopisma „Cud i przygoda” Boris Minin powiedział, co następuje:

Czy można wyjaśnić efekt prac Tamary Lebedewej w liczbach, które są zrozumiałe dla laików?

„Z pewnością. Roczny (potencjalny!) ekonomiczny efekt tej nowości można oszacować na około półtora tryliona rubli[5]. Oczywiście należy uwzględnić również efekt społeczny. Nie mogę przemilczeć, że do tych obliczeń skłoniły mnie nie tylko pierwsze – wywołujące silne wrażenie – publikacje na temat pracy Tamary Lebedewej, ale też materiał naukowy, który uprzejmie dała mi autorka do dyspozycji. Można powiedzieć, że to, co tam znalazłem, jest tym, co w mowie potocznej jest określane jako panaceum (cudowny środek), a nowistyka (nauka o zmianach) jako inwariant, to znaczy nowość o dużym zasięgu z niezwykle użytecznymi efektami. Zatem jestem mocno przekonany, że właśnie takich inwariantów potrzebujemy. Powinny one zyskać szczególną uwagę społeczeństwa od pierwszego dnia ich ukazania się”.

Jak rozpoznać wielkie odkrycia w zalewie przeciętnych, zwyczajnych, jak odróżnić je od ogromnej liczby nic nie znaczących? Jak można ocenić je pod względem użyteczności dla ogółu, z uwzględnieniem wszystkich korzyści i wad i przede wszystkim – jak możemy się nauczyć lepiej realizować te najbardziej efektywne?

„Zazwyczaj staramy się używać do oceny bardzo znaczących odkryć takich superlatyw jak ogromne, wielkie, wybitne, objawy talentu, genialne. Jednak jak wiele wyrażają, bez liczb, bez jednostek miar? Oczywiście istnieją głęboko humanistyczne obszary, powiedzmy filozofia, gdzie werbalny opis jest właśnie tym właściwym. Starania specjalistów od reklamy wydają mi się śmieszne i godne litości, kiedy próbują zastąpić dokładny opis reklamowanego przedmiotu przez kwieciste werbalne ozdoby lub, powiedzmy, przez mniej lub bardziej pomysłowy klip reklamowy. Dochodzi przy tym do przejścia z prób stworzenia jak najlepszego towaru do zawodów pomiędzy specami od reklamy.

Podobnie nieporadnie oceniamy nowości, odkrycia naukowe, wynalazki… Załóżmy, że ta czy inna firma ma jakiś środek i zadecydowała, żeby udostępnić go dla dobra ogółu. Co i jak może wybrać? To nie jest łatwe zadanie. Poza tym oceny, których dokonywaliśmy kilka lat temu w Krajowym Komitecie do spraw Odkryć i Wynalazków na temat społecznego znaczenia (setek różnych naukowo-technicznych osiągnięć: odkryć, usprawnień i oficjalnie zgłoszonych patentów), pokazały, że różnice w ich użyteczności dla społeczeństwa sięgają skali ponad miliardowej!

Wypracowana przez nas metoda nadaje się dokładnie do takich obliczeń.

Jednak wcześniej jeszcze kilka słów na temat używanego pejoratywnie w stosunku do badaczy słowa „panaceum”. Od razu na początku chcę zauważyć, że zgodnie z encyklopedycznym znaczeniem słowa – panaceum jest nieistniejącym środkiem leczniczym, do poszukiwania którego służyły daremne starania średniowiecznych alchemików. Jednak jednocześnie „pagas” to łacińskie określenie żeń-szenia – korzenia życia. W związku z tym potrzebujemy panaceów, a praca Tamary Lebedewej jest jednym z nich.

W połowie XIX wieku młody lekarz Ignaz Semmelweis z Austro-Węgier wpadł na niewiarygodnie prosty pomysł: panująca w całej Europie 20% umieralność wśród rodzących kobiet nie była żadną karą boską. Przyczyna leżała w o wiele większym stopniu w fakcie, iż osoby pomagające przy odbieraniu dziecka nie myły rąk przed porodem, ale tylko po nim. Semmelweis znalazł przyczynę i dzięki intuicji oraz natchnieniu wynalazł dotąd najlepszy antyseptyk – wapno chlorowane. Trzeba zwrócić uwagę, że ludzkość nie wiedziała wówczas nic na temat mikrobów, więc nic dziwnego, że w społeczności naukowej powyższe zjawisko wywołało nie tylko brak zrozumienia – było wręcz powodem do oburzenia. To odkrycie zostało kategorycznie odrzucone i przez prawie pół wieku pozostało potem przemilczanie. W tym czasie pozwolono, by nadmiernie wytrwały autor zginął w zakładzie psychiatrycznym. Czy wiesz, co kosztowało Europę odrzucenie tego panaceum? Setki milionów żyć kobiet w kwiecie wieku. Taka jest cena ludzkiego konserwatyzmu.

Odkrycie Lebedewej potrzebuje wsparcia społeczeństwa, potrzebuje sponsorów, którzy zrozumieją jego użyteczność dla ogółu. Wskazuje ono bowiem, jak zwalczać ukryte źródła wielu masowych chorób. Korzyść jest tu oczywista i można mieć nadzieję na międzynarodową współpracę. Potrzebujemy przede wszystkim centralnej kliniki dla całej Rosji, podobnie jak w Klinice Okulistycznej S. Fedorowa, oczywiście z finansowaniem początkowym z państwowych środków”.

Czy to oznacza, że rynek pomaga wynalazcom?

„Tak i nie. Rynek, który stworzyliśmy na podobieństwo rynków zachodnich, jest bardzo oddalony od ideału. Działają na nim złe siły. Konsument na tym rynku jest ślepy i głuchy, postęp na nim przypomina raczej zygzak niż prostą linię. Poza tym ten rynek nie jest całkowicie bezpieczny dla ludzi. Skalaliśmy już i zanieczyściliśmy wszystko, co było możliwe – w naturze, w nas samych. Dopuściliśmy do siebie konsumpcyjne myślenie, konserwatyzm i silny egoizm. Nasze uporczywe wnioski do wszelkich możliwych instancji o ocenę i konieczną kompensację wszystkich społecznie znaczących szkód, na przykład w ekologii, czy też wyhamowania uznania i wprowadzenia potencjalnie efektywnych odkryć oraz wprowadzanie źle przemyślanych praw itd. nie przechodzą przez sito administracji i przeznaczenie spektakularnych odkryć, których znaczenie odpowiada latom życia milionów ludzi, jest w ogóle nie uwzględniane przez odpowiedzialne za to osoby, ale nikt nie jest pociągany za to do odpowiedzialności”.

Jakimi metodami oceniał pan znaczenie społecznych i ekonomicznych wymiarów odkrycia Tamary Lebedewej?

„Mówiąc krótko – metoda łączy ocenę potencjalnych naukowych, społecznych i ekonomicznych efektów. Podstawą wyliczeń są skomplikowane działania matematyczne, których nie chcę tutaj wyjaśniać. Zainteresowanych proszę o zwrócenie się bezpośrednio do naszego punktu certyfikacji”.

Jakie są pana ogólne wnioski?

„Odkrycie Tamary Lebedewej z pewnością należy ze względu na skalę potencjalnego oddziaływania w obszarze ekonomicznym, społecznym i naukowym do najbardziej użytecznych i efektywnych. Praca badawcza w tym stadium musi zostać doprowadzona do najwyższego poziomu. Doradzam stworzenie środków do aktywizacji pracy badawczej pod kontrolą społeczną, przy czym szkody, jakie odniesie społeczeństwo (nierealizowany efekt odkrycia), znajduje się w bezpośredniej zależności w stosunku do czasu opóźnienia ostatecznych rozwiązań i ich wprowadzenia.

Oczywiście potrzebne jest tu szerokie wsparcie mediów masowego przekazu. Przy tym należy poważnie zwrócić uwagę na to, by informować społeczność naukową, szczególnie medyczną.

Komentarz Autorki

Zatem drogie czytelniczki i drodzy czytelnicy, wysłuchaliście alternatywnych zdań na temat mojego odkrycia zarazków powodujących raka, opinii dwóch naukowców z tytułem doktora. Nifantjew, który nosi na sobie odpowiedzialność za pogorszenie się stanu zdrowia naszego społeczeństwa, nazywa moje odkrycie „absolutnie absurdalnym”, jednak Minin, jeden z niezależnych ekspertów, którego pozycja w niemałym stopniu jest zależna od sytuacji politycznej w medycynie, ocenia moje odkrycie jako panaceum. To, który z nich ma rację, powinniście ocenić sami, kiedy przeczytacie tę książkę do końca.

Jednak chciałabym wrócić do oszczerczego pisma Nifantjewa. Nie było żadnych „wielokrotnych spotkań” z nim. Jestem pewna, że w przeciwieństwie do Minina nawet nie czytał moich „doniesień o eksperymentach”, które potwierdzają pasożytniczą naturę choroby nowotworowej. Jeśli jednak je czytał i nie zrozumiał, jest to nie na miejscu w przypadku kierownika administracji działu naukowego. Można to wywnioskować z jego kontrargumentów, których nie kieruje przeciw sednu odkrycia, ale przeciw jego autorce: „Jest chemiczką z zawodu, nie ma żadnej stałej posady, zajmuje się wyłącznie pisaniem listów do wszelkich możliwych instancji i gazet”.

Wyraziłam już moje zdanie wśród chemików i lekarzy zwracając się do onkologów. Jestem gotowa powtórzyć: jeśli lekarzowi pokarze się górę kości, potrafi je bezbłędnie nazwać: kość piszczelowa, kość czołowa, łopatka… chemik może, nawet jeśli nie zna tych nazw, powiedzieć, co te kości mają ze sobą wspólnego i czym się różnią. I to dlatego, że studiowanie medycyny opiera się na procesie uczenia się na pamięć i pracy na gotowych metodach i zasobie wytworzonych medykamentów. Dla medyka przezroczysty roztwór jest po prostu przezroczysty, a dla chemika jest przedmiotem badań. Po badaniu chemik opisze skład i da zalecenie, do czego można użyć roztworu. Lekarze jednak niechętnie analizują przyczyny chorób i ich biologiczną naturę, określają je jedynie po obserwowanych objawach: ból głowy – wysokie ciśnienie; gorączka i kaszel – przeziębienie; osłabienie – przemęczenie; mdłości – zatrucie. Przepisują pigułki i mikstury, po czym wysyłają pacjenta do domu. Objawy pacjenta rozszerzają się o kolejne, które również są tłumione przez medykamenty. W ten sposób po kilku latach być może będzie można zaobserwować, że ktoś, kto miał bóle głowy – przeszedł udar, pacjent z kaszlem dostał raka gardła, osłabiony miał zawał, a pacjent z mdłościami – cukrzycę lub raka żołądka. Chemik nie dopuściłby, żeby sprawy zaszły aż tak daleko!

W odniesieniu do mojej pracy Nifantjew również stosuje uniki. Chociaż od ośmiu lat rzeczywiście nie dostaję pensji od państwa i nie mam ubezpieczenia emerytalnego, pracuję regularnie 10–14 godzin dziennie włącznie ze świętami i weekendami. Najpierw pracowałam miesiącami w bibliotekach, gdzie brałam 50 bloków konceptów pisanych drobnym drukiem, potem organizowałam eksperymenty naukowe na zwierzętach z komórkami nowotworowymi i rzęsistkach, prowadziłam badania u ludzi w poszukiwaniu rzęsistków, badałam i fotografowałam preparaty krwi oraz rzęsistków policzkowych i pochwowych, pracowałam nad metodyką diagnostyki prenowotworowej, profilaktyką i leczeniem raka. I to wszystko nie jest szanowny panie Nifantjew żadną pracą? Nifantjew zarzucił mi kiedyś, że opublikowałam artykuł w czasopismach, to znaczy opowiadałam o moim odkryciu i ostrzegałam ludzi przed zaraźliwością choroby nowotworowej. Musiałam mu odpowiedzieć: „Czas nas osądzi…”.

Jedyny punkt, w którym Nifantjew ma rację to, że zwracałam się do różnych instancji, między innymi również do niego, ale… bez sukcesu. Ukazało się 50 artykułów na temat mojego odkrycia, było pięć występów w centralnej stacji radiowej i tyle samo w telewizji, jednak reakcje pojawiły się tylko ze strony prostych ludzi, zasadniczo zakładników oficjalnej onkologii. Tymczasem świat naukowy ciągle milczy na ten temat.

Do krajowych instancji piszę nie tylko ja. Są listy na mój temat, jest też dużo do mnie. Dwa z nich chcę wam przedstawić. Oto pierwszy z nich.

Przewodniczący Komitetu do spraw Ochrony Zdrowia

Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej, N. F. Gerasimenko

Szanowny Nikołaju Fedorowiczu!

Przesyłam Panu raport z badań naukowych Tamary Lebedewej i mam nadzieję na obiektywną, profesjonalną z Pana strony ocenę jej pionierskich poglądów na naturę choroby nowotworowej.

Nie dam Panu żadnych wskazówek, jednak ta choroba jest zbyt straszna, by zignorować chociaż najmniejszą szansę na jej poskromienie. Tym bardziej, że w Rosji istnieje już smutna praktyka przemilczania nawet realnych zwycięstw na tym froncie – wystarczy przypomnieć sobie lekarkę Troickają, która w latach 70. nie tylko skutecznie wyleczyła całe rodziny członków Komitetu Centralnego z niektórych rodzajów raka za pomocą wytworzonego przez siebie środka, ale opanowała również profilaktykę tej choroby.

Załącznik: 9 stron.

Przewodniczący Komitetu, S. Goworuchin

Jak można nie być wdzięcznym dalekiemu od medycyny Stanislawowi Goworuchinowi, który troszczy się o zdrowie narodu rosyjskiego i stan nauki w Rosji.

A oto drugi list.

Do Tamary Jakowlewnej Lebedewej

Szanowna Tamaro Jakowlewna!

Pani materiały zostały ponownie z uwagą przeczytane przez wiodących ekspertów Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych (RAMN). Napłynęły negatywne recenzje. W związku z tym ponownie informujemy Panią, że pani dokumenty zostaną sprawdzone w biurze Wydziału Medycyny Klinicznej RAMN dopiero po otrzymaniu nowych, dodatkowych danych naukowych, które potwierdzają pani teorię.

Akademicki Sekretariat OKM RAMN, akademik E. Gusew

Czy czujesz różnicę pomiędzy tymi dwoma listami? Wyobraź sobie, że potężna Akademia Nauk Medycznych radzi bezrobotnej Lebedewej, żeby własnym kosztem kontynuowała pracę badawczą, by mogła przedstawić nowe, dodatkowe dowody! Czy zakres badań, które przeprowadziłam na poziomie komórkowym, molekularnym i genetycznym, a także liczne zdjęcia posiadających wić, amebowatych i cystowatych rzęsistków we krwi nie wystarczają, żeby posłużyć jako baza wyjściowa dla dalszych badań na oficjalnym poziomie? A poza tym w jakiej innej nauce spekulacyjne wnioski „wiodących ekspertów”, którzy nie mają żadnej wiedzy na temat parazytologii, liczą się bardziej niż wyniki eksperymentów naukowych przeprowadzonych w najważniejszych instytutach naukowych kraju? Ostatecznie duża część naszego naukowego potencjału w ostatnich latach wywędrowała za granicę, instytuty badawcze są w połowie puste, a Lebedewa, której odkrycie tylko w obszarze raka miałoby ekonomiczny efekt wynoszący 1600 miliardów rubli, nie ma żadnych ofert pracy, w której mogłaby kontynuować swoje badania. Jeszcze raz powtarzam, że nie proszę o pieniądze, ponieważ środki na ten cel – współpracę z oficjalną medycyną! – mogę pozyskać od sponsorów. Nie rozumiem po prostu, jakich dodatkowych danych naukowych potrzebuje akademik Gusew.

Każdy zrozumie, że ostatnia odmowa z RAMN była ostatnim akordem uchybienia wobec mojej osoby i mojego odkrycia ze strony oficjalnej medycyny.

Co zatem teraz robić?

Rozdział 3

Boża iskra jest w każdym z nas

Boża iskra jest w każdym z nas!

Mówi się, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Co by było, gdybym na jakiś czas wyrzekła się oficjalnej medycyny? Również poza medycyną istnieją przecież ludzie, którzy potrzebują mojego odkrycia i moich zaleceń, których mogę udzielić, aby leczyć raka i zapobiegać też chorobie. Istnieją fachowcy z różnych dziedzin, którzy są zdolni uwierzyć w prawdziwość mojego odkrycia i pomóc mi w realizacji planów. W pierwszej linii są to prezenterzy audycji radiowych i telewizyjnych, dziennikarze oraz redaktorzy czasopism i gazet, którzy informowali o moich badaniach. Szczególnie wdzięczna jestem redaktorowi naczelnemu czasopisma „Natura i Człowiek” („Swet”) Wladimirowi Sacharenko, który podjął decyzję, żeby opublikować moją książkę.

Nie było łatwo ją napisać. Pracowałam po 14 godzin dziennie. Właściwe odkrycie zarazków wywołujących raka nie było dla mnie żadną skomplikowaną sprawą. Trudności zaczęły się później, kiedy postanowiłam udowodnić prawdziwość moich odkryć przy pomocy eksperymentów. W tym miejscu zaczęłam sama zadawać sobie pytanie: „Dlaczego ja?”. Jakie siły zmusiły mnie, bardzo daleką od medycyny syberyjską studentkę chemii i poszukiwaczkę nowych technologii z zawodu, skierować całą swoją energię na okropny i tajemniczy problem choroby nowotworowej, a potem również chorób serca, nad którymi od stuleci pracowali specjalnie wykształceni w tym kierunku naukowcy i lekarze z całego świata?

Być może tak zadecydowała siła wyższa. Mówi się, że każdy człowiek żyjący na ziemi ma przewidzianą dla siebie określoną misję. Być może wyrodnieniem podstępnych rzęsistków mieli zająć się również inny, a tylko ja doprowadziłam sprawę do logicznego końca? Istnieje wiele pytań – ale nie mam jeszcze żadnych odpowiedzi.

I każdy z nas ma w sobie iskrę bożą – przychodzimy z nią na świat. Żaden człowiek nie jest w stanie zgasić iskry życia obcej osoby, szczególnie gdy tajemnica jej wewnętrznego ognia zostanie odkryta. To nie moja własna wola doprowadziła mnie do zajęcia się medycyną i znalezienia zarazka wywołującego raka, więc niesprawiedliwe jest obrażanie mnie i robienie mi zarzutów. Mądrzy ludzie powinni ze wszystkiego wyciągać korzyści: na podstawie każdego odkrycia może powstać tysiące nowych odkryć i wynalazków.

Pierwsze zaznajomienie z onkologią

Dlaczego mimo wszystko zaczęłam zajmować się problemem nowotworów? Odpowiedzi na to pytanie udziela samo życie.

Wspomnienie z wczesnego dzieciństwa, które wywarło na mnie najsilniejsze wrażenie, to pogrzeb mojej babci, która była kochana przez wszystkich w naszej licznej rodzinie. Moja matka dosłownie rzuciła się do grobu, kiedy trumna była tam spuszczana. I ja sama, głośno szlochając, razem z innymi próbowałam ją powstrzymać. Wtedy nie byłam w stanie jeszcze zrozumieć, że babcia umarła na raka żołądka.

Dalsze życie pokazało, że choroba nowotworowa była fatum wiszącym nad moją rodziną, a problem raka moim przeznaczeniem. Kiedy przeprowadziłam się z mojego rodzinnego miasta Krasnojarska do Jeniseju, nie straciłam kontaktu z krewnymi, ale najbardziej bolesnymi podróżami w rejony rodzinne były wyjazdy na pogrzeby. Do śmierci mojego młodszego brata, kiedy chodziło jeszcze o moich starszych krewnych, którzy umarli na raka, nie odczuwałam w pełnym stopniu wagę swojego przeznaczenia. Bliźniacy Aljosza i Misza byli o dziewięć lat młodsi ode mnie. Mówiono na nich żartobliwie „15-minutowe dzieci”. Starszy z nich, Aljosza, był zdrowszy i spotkał go szczęśliwszy los – miał rodzinę, dobrze wychowanego syna. Młodszy jednak, Misza, od dzieciństwa był bardzo chorowity. Przyczepiała się do niego każda infekcja. Jego małżeństwo nie należało do udanych. On i kobieta, którą poznał, nie byli ze sobą szczęśliwi. W wieku 25 lat dostał nieżytu żołądka, w wieku 30 lat miał impotencję. Kto mógł mu wtedy pomóc? Z dzisiejszego punktu widzenia jestem silnie przekonana, że przyczyną dolegliwości mojego najmłodszego brata były rzęsistki. Pierwsze zarażenie rzęsistkami pochwowymi miało miejsce prawdopodobnie jeszcze w łonie matki. Drugie przy przeżuwaniu – po wojnie karmiło się niemowlęta zawijając chleb z cukrem w gazę i dobrze przeżuwając. W jego dalszym życiu z pewnością dochodziło do kolejnych zakażeń rzęsistkami, nad którymi wówczas nikt się nie zastanawiał. Te pasożyty osiedlały się w jego żołądku i swoimi procesami przemiany zakłócały jego pracę. Misza, który ciągle czuł palenie w żołądku, pił roztwór sody, żeby je zneutralizować i w ten sposób na jakiś czas złagodzić ból. Inne kolonie pasożytów zamieszkały w organach płciowych i zablokowały naczynia krwionośne, przez co spowodowały wczesną impotencję.

W oficjalnej medycynie nie uważa się impotencji za prawdziwą chorobę. Lekarze nie przypuszczają nawet, że mógłby istnieć wywołujący ją zarazek, dlatego nie wiedzą też, jak ją leczyć. Tymczasem wczesna impotencja nie jest tylko tragedią męskiej części naszego społeczeństwa, dlatego że ogranicza ich życie seksualne, ale też nieszczęściem dla całego naszego kraju – społeczeństwo traci niezliczoną liczbę nienarodzonych mieszkańców, którzy nie mogą zostać spłodzeni ze względu na tę impotencję. Dotknięci nią mężczyźni pełni wstydu ze względu na swoją trzymaną w tajemnicy chorobę, szukają każdy na swój własny sposób wyjścia z tej sytuacji: jedni cierpią w rodzinie, inni mają nadzieję na rozbudzenie potencji przez przygody poza nią, kolejni… odbierają sobie życie. Do tych ostatnich należał mój brat. Był wyśmienitym pływakiem, ponieważ dorastał nad brzegiem wielkiej rzeki Jenisej, a jednak utopił się w morzu, gdzie wybrał się na wypoczynek, kiedy ojciec i jego koledzy z pracy mogli tylko przyglądać się z brzegu. Jak zrozpaczony musiał być, żeby zdecydować się na taki krok! Miał przecież dopiero 30 lat. Wiedział jednak, że nie będzie miał wyczekiwanych z utęsknieniem dzieci, a w perspektywie miał raka żołądka.

Dziesięć lat później pozostały przy życiu drugi brat Aljosza dostał bólów pleców. Przypuszczano, że to zapalenie jelita ślepego. Jelito ślepe zostało operacyjnie usunięte. Jednak bóle nie zniknęły, a mój brat miał wrażenie, jakby w trakcie operacji, ktoś przez niedopatrzenie zapomniał o nożyczkach w jego żołądku. Wkrótce znów dostał skierowanie do szpitala. Znów przeszedł operację, zajrzano do jego żołądka i… zaszyto ranę z powrotem: złośliwy guz z licznymi przerzutami nie pozostawiały żadnej nadziei na przeżycie.

Kiedy odwiedziłam swojego brata, zadawałam leczącym go lekarzom pytanie za pytaniem. Nie było żadnych zadowalających odpowiedzi. Kiedy prosiłam leczących go onkologów o radę, jak można ratować mojego brata, jedyne ich zalecenie brzmiało: „Proszę upiększyć jego ostatnie dni różnymi przysmakami”.

Pierwszego dnia lata 1988 roku straciłam mojego drugiego brata. Potem nastąpiły kolejne śmierci spowodowane nowotworami, a wraz z nimi rosło dalej moje poczucie bezsilności i zgorzknienie z powodu utraty.

Nowotwory stały się fatum

Kiedy wspominam dzisiaj ubiegłe lata, jestem przekonana, że moje całe życie pełne było niedostatków i strat oraz pożegnań z drogimi mi ludźmi, które z kolei były motorem dla wynalazczej działalności. Przykre doświadczenia dały jej początek – kiedy ją zaczęłam, była przygotowaniem do tego, iż miałam później zająć się problemem nowotworów. Moje wnikanie w największą świętość medycyny – onkologię – było postrzegane przez onkologów niezwykle negatywnie. I muszę powiedzieć, że potrafię ich dobrze zrozumieć. Nad rozwiązaniem problemu raka od dziesięcioleci pracowali uznani naukowcy. A potem przychodzi nieznana nikomu kobieta bez pozycji i nazwiska, z najgłębszej syberyjskiej prowincji, do tego jeszcze bez wykształcenia medycznego i stwierdza nie tylko: „Nie wierzę, żeby moje komórki miały zdolność do mutowania się w komórki nowotworowe”, ale nazywa jeszcze zarazek powodujący raka, co naprawdę szokuje wiele osób. Nie bez przyczyny jeden z kierowników z Instytutu Badawczego w Sankt Petersburgu powiedział: „Dlaczego tylko rzęsistki? Nie może pani wymienić niczego więcej?”. Co miałabym na to odpowiedzieć? To nie moja wina, że tylko rzęsistki są naszym wrogiem nr 1.

Wiem, że w niektórych przypadkach całe rody umierały na raka albo zawał serca. Z tymi chorobami walczy samodzielnie wielu ludzi, którzy utracili wiarę w medycynę i zrozpaczeni próbują ratować własne życie i swoich bliskich. Jednak z jakiegoś powodu tylko mi udało się przeniknąć głębiej do sedna tej kwestii, odkryć coś i potwierdzić to odkrycie eksperymentami.

I co nie jest bez znaczenia – dotknięci chorobą uwierzyli w to. To znaczy, że dostrzegli w tym prawdę.

Warte zauważenia jest również coś innego: badanie różniących się morfologicznie od rzęsistków „długowiciowych” komórek nowotworu złośliwego szyjki macicy HeLa naprowadziło mnie na pomysł, że ten guz składa się z wolno żyjących wiciowców. Najprawdopodobniej pacjentka z nowotworem HeLa, której imię nosi ten szczep nowotworu, zaraziła się wiciowcami w trakcie kąpieli (np. U. Schmidt i U. Frank w latach 1937–38 napisali: „Częstym źródłem infekcji jest brudna, stojąca woda w jeziorze w Stanie Wisconsin, USA”), które po dostaniu się do jej waginy, znalazły tam korzystne warunki i zmieniły się w pasożyty. Mnożyły się i utworzyły kolonię. Układ immunologiczny zmusił je do przybrania formy bez wici. Znany jest fakt, że naukowcom nie udało się otrzymać złośliwego guza z tego szczepu. I jest to zrozumiałe – wolno żyjące wiciowce bez doświadczenia w pasożytnictwie wewnątrz ludzkiego ciała nie rozwinęły różnorodności środków służących pokonaniu sił obronnych organizmu. Dlatego obce zarazki są rozpoznawane przez układ immunologiczny, co uniemożliwia ich uzłośliwienie się. Morfologiczne i fizjologiczne cechy odróżniające komórki HeLa nie dają nam możliwości wyciągnięcia ostatecznych wniosków o ich naturze. Jednak ta nowa hipoteza jest warta dalszego badania: przypuszczalnie nie tylko wewnętrzne pasożyty, ale też wolno żyjące jednokomórkowce są zagrożeniem dla człowieka. To powinno zostać zbadane.

Być może to moje przeznaczenie pchało mnie do tego odkrycia i jednocześnie dało mi siłę, by w ciągu wielu lat wytrzymać liczne trudy – „cygańskie życie”, permanentny brak pieniędzy, oszczerstwa i zdrady. Rządzący krajem i naukowcy, którzy od dziesięcioleci zajmują się badaniami nad rakiem, niech nie mają mi niczego za złe: nie było moim zamiarem zaszkodzić ich szlachetnym dążeniom czy urazić ich dumy. I nie jest moją winą, ale raczej moim pechem, że najważniejsze odkrycie zarazków powodujących raka, zawały serca i inne chroniczne choroby zostało uczynione przez specjalistkę „z boku”. Proszę nie zarzucać mi, że nie mam żadnego wykształcenia medycznego, ponieważ jedno musi być dla wszystkich jasne – gdybym ukończyła wyższą szkołę medyczną, nigdy nie zwątpiłabym w dogmat, że ludzkie komórki mogą zmutować się w komórki nowotworowe.

Dlatego odsuńmy na bok wzajemne niezadowolenie i cieszmy się z tego, że odkrycie o światowym znaczeniu zostało uczynione w naszym kraju. Zjednoczmy nasze siły w walce przeciwko rzęsistkom. Niektórym udaje się to już dzisiaj. Pomagają bezinteresownie, gdzie tylko mogą: publikują artykuły i wydają książki, troszczą się o dystrybucję tych książek, robią życzliwe uwagi na temat ich treści i próbują nawet poprawić moje warunki mieszkaniowe i życiowe. I wreszcie trzeba wspomnieć o moim synu Alexandrze, który dostrzegł wagę problemu i przetłumaczył moją książkę na język angielski.

Fatum XX wieku

Nowotwory i zawały serca tak jak wojna wkroczyły do każdego domu. Zawał serca zalicza się do elitarnych chorób – dotyka często mężczyzn na wysokich pozycjach. Nowotwór jest jednak jak wyrok śmierci: koniec marzeń, kariery, życia. Na początku XX wieku tylko 3% wszystkich chorych chorowało na raka, dziś jest to 30%. Przeprowadzona pod koniec 1995 roku 4. Konferencja Rosyjskich Onkologów przedstawiła wzbudzający obawy bilans: co 78 sekund zgłasza się kolejna osoba chora na raka, której szanse na wyzdrowienie wynoszą 33%, a w ostatnim dziesięcioleciu liczba zachorowań na nowotwory wzrosła o 20%.

Suche liczby… Kto zapamiętał te liczby czy zaczął je projektować na siebie? Każdy wierzy, że te okropności nie dotkną akurat jego i barykaduje się przed tym problemem. Jednakże wiele osób wie – komórki nowotworowe ma każdy, a raka poprzedza długie i niezauważalne stadium prekancerozy. W tym czasie powstają ostre choroby, które przechodzą w przewlekłą formę, rozwija się anemia, układ nerwowy ulega zniszczeniu, a układ immunologiczny się osłabia. Rezultatem jest wyczerpanie organizmu. Oczywiście lekarze również zdają sobie z tego sprawę, ale nie są w stanie zatrzymać przejścia chronicznej choroby w onkologiczną. Poza tym często nie leczą pacjenta, ale tłumią reakcje jego ciała na chorobę, na przykład ból i wysoką gorączkę. W ten sposób wspierają rozwój nowotworów. Oto przykład.

Pewna pacjentka z Moskwy ma 58 lat. Dwadzieścia lat wcześniej czuła bóle w stawie kolanowym i biodrowym. Zwróciła się do lekarza, którego diagnoza brzmiała: zapalenie stawów. Poprzez ból organizm sygnalizował infekcję. W związku z tym zanim postawi się diagnozę należy dociec, jakie jest pochodzenie infekcji, na którą reaguje pacjentka. Jeśli odkryje się zarazek na początku choroby, łatwo jest pokonać go za pomocą współczesnych medykamentów.

Fakt, że zapalenie stawów ma początek przez biologiczny zarazek, mogłam stwierdzić, kiedy badałam preparat mazi ze stawów kolanowych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Pierwszą próbkę przyniosła laborantka Kosmina z Biełgorodu we wrześniu 1995 roku. Na zrobionym przeze mnie kolorowym zdjęciu można zobaczyć okrągłe cystokształtne rzęsistki, między innymi również pączkujące. Pół roku później zbadałam i sfotografowałam preparaty mazi z preparatów ze stawów grupy pacjentów z moskiewskiego Instytutu Badawczego Reumatologii. Na zdjęciach widać pojedyncze cystowate, amebowate, nawet posiadające wić rzęsistki, a także całe kolonie. Obok jednokomórkowych pasożytów zbadany został też stan mikroflory bakteryjnej. Badanie przez mikroskop elektroniczny oraz inne analizy infekcji wirusowej nie były przeprowadzane. Jednak samo to, co stwierdziłam przy pomocy prostego mikroskopu, wystarczyłoby, aby zastanowić się nad infekcyjną naturą zapalenia stawów.

Jeśli w przypadku naszej moskiewskiej pacjentki przeprowadzono by analizy, by odkryć jej chorobę, w krótkim czasie można by dotrzeć do jej sedna. Jednak to się nie stało. Nieznajomość biologicznej natury zapalenia stawów sprawiła, że lekarze zdiagnozowali chorobę na podstawie objawów. Tak samo stereotypowo zaczęli leczenie pacjentki w formie zwalczania bólu. Przepisano jej lek hormonalny Prednizolon, który ma immunosupresyjne działanie.

Ten hormon hamuje rozwój chroniącej tkanki limfatycznej oraz tkanki łącznej, a także utrudnia syntezę białek, podczas gdy wspiera równocześnie rozpad białek. To z kolei jest dobre pożywienie dla rzęsistków: nie muszą one się już starać, żeby rozłożyć białka. Dokarmianie ma swoje następstwa – w ciągu dwóch lat doszło do odmy płuc i zajęcia wielu naczyń krwionośnych i organów. Jednakże metoda leczenia pozostała taka sama: od 18 lat pacjentka przyjmuje hormony. W tym czasie z postępem jej choroby również diagnoza ciągle się zmieniała – zapalenie stawów – zapalenie wielostawowe – toczeń rumieniowaty układowy – nowotwór.

Pacjentka zaniepokojona szybkim pogarszaniem jej stanu zdrowia próbowała przy mniejszym bólu redukować przyjmowaną dawkę hormonów, ponieważ na ulotce było napisane: „stosować z dużą ostrożnością”. Te hormony, jak się okazało, mogą powodować cukrzycę sterydową, wzmożoną produkcję wapnia, zaostrzenie objawów wrzodów żołądka, ryzyko tworzenia się skrzeplin. Tego ostatniego pacjentka bała się najbardziej, ponieważ jej siostrze amputowano już nogę.

Czasami pacjentce udawało się zredukować przyjmowanie hormonów do jednej pigułki dziennie. Jednak lekarze, którzy się o tym dowiedzieli, wywierali na niej presję, żeby zwiększyła dawkę. Takie leczenie nie przeszło bez echa – odma płuc rozwinęła się w guz, którego obecność została stwierdzona przy prześwietleniu rentgenowskim. W szyi, obok tarczycy urósł jeszcze jeden guz prawie niezauważony przez lekarzy. Powstały liczne stwardnienia w ciele, które łatwo można było wyczuć dłońmi.

To tragiczna droga naszej pacjentki od „nieszkodliwego” zapalenia stawów, przez toczeń rumieniowaty układowy, po liczne nowotwory „odżywiane” przez lekarzy. Czy myślisz, że onkolodzy, którym przekazana została nasza pacjentka, zmienili metodę leczenia swoich kolegów z oddziału reumatologii? Tak. Ale nie na drodze korekcji błędów czy leczenia choroby onkologicznej. Doradzili, by stosując dalej terapię hormonalną… usunąć śledzionę – najważniejszy organ odpowiedzialny za obronę immunologiczną.

Bezradność medycyny

Wcześniej medycyna była częścią biologii i działała zgodnie z zasadą – gdy powstaje choroba, poszukaj powodującego ją zarazka. W ten sposób osiągnięto wybitne sukcesy. Bez śladu zniknęły epidemie dżumy, cholery i czarnej ospy. Ta sama dżuma, która niszczyła całe kraje, uchodziła za karę bożą aż do czasu, gdy odkryto powodujący ją zarazek. Wraz ze stworzeniem szczepionki, która stymulowała siły obronne organizmu, choroba mogła zostać pokonana. Jak jednak wygląda walka współczesnej medycyny z dżumą naszych czasów – rakiem? Wybór środków jest już bardziej groźny dla ludzi niż sama choroba. Zazwyczaj jest to kanon składający się ze skalpela, trucizn i napromieniowywania. Wyniki takiego leczenia chcę zademonstrować na kolejnym przykładzie z życia. Mały mieszkaniec Moskwy P. ma jedenaście lat. Pięć lat temu zdiagnozowano u niego budzącą obawę chorobę – guza mózgu. W przebiegu leczenia przeszedł dwie operacje i chemioterapię. Całkowita dawka radioaktywnego promieniowania, które przyjął, wynosiła 5700 radów, ale dla zniszczenia normalnych komórek wystarczy jednorazowe napromieniowanie, które wynosi tylko 400 radów. Chłopiec był dwa razy z grupą dzieci w Niemczech, gdzie dzięki pomocy sponsorów został poddany immunoterapii. Jednak wzrost guza nie mógł zostać zatrzymany. Kiedy wyczerpał swoje możliwości, chirurg odrzucił propozycję trzeciej operacji, radiolog doradził, żeby napromieniować całą głowę, a chemioterapeuta ostrzegł krewnych: „Proszę przygotować się na najgorsze…”. Rodzina jest w nędzy, matka przestała pracować, żeby opiekować się synem, który przestał chodzić do szkoły. Nauka medyczna zrezygnowała już z chorego dziecka i tylko babcia walczy o chłopca nietradycyjnymi metodami. Nie bez sukcesów – jej wnuk ciągle jeszcze żyje, podczas gdy jego towarzysze w cierpieniu już umarli.

O tym, że oficjalna medycyna nie jest zdolna do pokonania raka, przekonuje również fakt, że onkolodzy sami stają się jego ofiarami. Między innymi również założyciel i pierwszy dyrektor generalny Instytutu Onkologii Doświadczalnej ZSRR, akademik Akademii Nauk Medycznych ZSRR N. Błochin, którego imieniem została nazwana ta instytucja. Kiedy zachorował na raka, odrzucił leczenie w murach swojego własnego „dzieła”. Przybył do Instytutu Badawczego Görtzena i tłumaczył: „Proszę mnie wyleczyć, inaczej moje konowały mnie zmasakrują…”.

Nie chodzi o dosłowne przekazanie jego wypowiedzi, ale o wynik – również tutaj nie uchroniono się od śmierci. Nie mówi się źle o zmarłych, lepiej milczeć. Niestety Nikołaj Błochin nie był żadnym onkologiem „z bożej łaski”. Nie miał w ogóle żadnego związku z onkologią, kiedy z woli kierujących państwem został postawiony na czele tego kierunku w medycynie.

W tamtym czasie aktywnie poszukiwano biologicznych zarazków wywołujących raka. Istniały pewne alternatywne szkoły naukowe, które badały naturę guzów. Między nimi była najstarsza i najbardziej doświadczona – teoria pasożytniczego pochodzenia nowotworów – pod wodzą słynnego onkologa profesora Newjadomskiego i młodzieńca, który był jej twórcą L. Silbera. Korzenie teorii pasożytniczego pochodzenia raka można prześledzić do XIX wieku. Jeden z jej przedstawicieli, Adamkewicz, jeszcze w 1893 roku wysunął przypuszczenie, że komórka nowotworowa sama w sobie jest pasożytem. Później zostało to potwierdzone w eksperymentach na zwierzętach – już dwanaście godzin po jednokrotnym wstrzyknięciu emulsji guza nowotworowego u myszy jego komórki odkładały się w krwi i wszystkich organach. Różnorakie badania biologicznych i fizjologicznych cech komórek nowotworowych, cykliczność ich przemian, zdolność do obchodzenia układu immunologicznego i produkowania uszkadzających układ nerwowy toksyn oraz tworzenia złośliwego guza, kiedy masy toksyn paraliżują zdolność surowicy do niszczenia komórek nowotworowych, pozwoliły Newjadomskiemu przypuszczać: „Guz jest kolonią mikropasożytów, których dokładne zaklasyfikowanie do jakiegoś gatunku będzie wymagało jeszcze wiele czasu i starań”.

W tym samym okresie na fali ponownych narodzin genetyki w naszym kraju, nastąpił zwrot ku genetycznym teoriom powstawania komórek nowotworowych Borsta, który uważał za możliwą mutację komórek pod wpływem czynników drażniących. W roku 1958 L. Silber sformułował swoją wirogenetyczną teorię, w której jako czynnik drażniący wymienił „nowotworotwórczy” wirus. Jednak ta teoria nie utrzymała się długo. Samo przypuszczenie miało pewną wadę: wirusy, które zmuszały komórkę do transformacji w komórkę nowotworową, znikały gdzieś z guza. Poza tym założenie to nie odkrywało wszystkich tajemnic onkologii i nie mogło powstrzymać epidemicznego rozprzestrzeniania się choroby nowotworowej. Dlatego zostało zastąpione przez szereg innych teorii: kancerogenną, immunologiczną, onkogenetyczną i innymi. Najpierw istniała walka pomiędzy tymi teoriami, ale okazała się bezsensowna, ponieważ wszystkie opierały się na jednej koncepcji mutacji komórek i nie rozwiązywały problemu nowotworów. Tym niemniej zwolennikom tych myśli udało się zniszczyć szkołę Newjadomskiego. Od tego czasu wszystkie siły naukowe i państwowe środki skoncentrowały się na teoriach komórkowych: onkologia uzyskała pozycję monopolisty i zabrnęła w ślepą uliczkę.

Studnia bez dna

Onkologia przypomina „studnię bez dna”. Nie tylko nie jest w stanie przywrócić życia większości pacjentów, którzy jej zawierzyli, trwoni też ogromne państwowe środki. Na przykład leczenie jednego onkologicznego pacjenta kosztuje dziś ponad 30 milionów rubli[6]. Kiedy onkolodzy przyjmują do kliniki troje pacjentów z nowotworem, wydają 100 milionów rubli, a na końcu przeżywa jedna osoba z tych trzech. W związku z tym państwo przez takie leczenie traci dwoje swoich obywateli i środki, które wystarczyłyby, żeby wyżywić do 20 osób przez cały rok.

Jeszcze droższe są operacje przeszczepu szpiku kostnego, transplantacje organów i zaopatrzenie w protezy. Na przykład wcześniej przy złośliwym guzie żuchwy była ona po prostu usuwana i człowiek był potem przez całe życie wystawiony na katusze. Teraz jednak, jak mówi dyrektor WONZ (Rosyjskiego Naukowego Centrum Onkologii), członek Rosyjskiej Akademii Nauk N. Trapeznikow (TW, „Tschas pik”, 22.05.1996), onkolodzy biorą kość z łopatki i formują z niej żuchwę dla pacjenta. Operacja trwa 6–8 godzin, a zespoły lekarzy zmieniają się. Onkolog Trapeznikow jest chirurgiem. Prawdopodobnie jest dobrym chirurgiem. Chirurg musi jak dobry krawiec umieć dobrze kroić, a po zakończeniu operacji zszyć. Jednak nie jest żadnym kreatorem mody. Chirurg ma talent w rękach, ale kierownik największej naukowej kliniki medycznej kraju musi również, jak projektant mody, mieć uzdolniony umysł, ponieważ to właśnie on umożliwia mu zrozumienie, że złośliwy guz nie powstaje w ciągu nocy, i z tego powodu nie można zarzucić pacjentowi, co jest w zwyczaju w przypadku naszych onkologów, że za późno poprosił o pomoc i z racji tego potrzebna będzie podwójna operacja. Żuchwa znajduje się przecież bezpośrednio w twarzy, to nie do przeoczenia. Bez wątpliwości pacjent zwraca się powtórnie do lekarzy, kiedy choroba rozwija się zgodnie ze schematem: zapalenie dziąseł i próchnica zębów – wszystkie stadia paradontozy – łagodny guz, któremu towarzyszy sączenie się – złośliwy guz (mięsak). Dlaczego lekarze nie zatrzymali nowotworu we wczesnym stadium? Rozwijał się ostatecznie długo przed ich oczami.

Chemioterapia także kosztuje państwo bajońskie sumy. Na przykład stworzenie preparatu do chemioterapii, immunosupresantu pochłania miliard rubli i dziesięć lat pracy zespołu naukowców. Kto jednak poddał się kiedyś chemioterapii, wie, jak bolesny jest ten sposób leczenia. Silnie trujące preparaty, do których należy również azoipryten – potencjalny bojowy środek chemiczny – tłumią siły obronne organizmu jeszcze bardziej i dezintegrują guz, co prowadzi do wzmożenia się procesów tworzenia przerzutów i nawrotu choroby.

Czy istnieje jednak jakakolwiek nadzieja na zwycięstwo nad chorobą nowotworową w najbliższej przyszłości? Onkolodzy twierdzą, że nie. Częstotliwość występowania chorób nowotworowych rośnie z roku na rok. W roku 2000 było 438 000 chorych na raka, przy czym co 72 sekundy dołączał do nich nowy pacjent z nowotworem. Co 97 sekund rejestruje się śmierć z powodu nowotworu. Siedemnaście lat później liczby są wyraźnie wyższe. Rocznie jest ponad 500 000 nowych zachorowań, 224 000 osób pada ofiarą raka. Chociaż powstają nowe terapie i metody, które niestety są ignorowane przez świat fachowców.

A co czeka naszych potomków w ciągu następnych 100 lat? Nowotwory ciągle są jeszcze na drugim miejscu za chorobami serca i układu krwionośnego wśród powodów śmierci. Na trzecim miejscu jest cukrzyca. Jeśli weźmie się pod uwagę obecną częstotliwość zachorowań i aktualną stopę wzrostu, trzeba liczyć się z tym, że w następnym stuleciu tylko na te choroby umrze 140 milionów ludzi – to odpowiada liczebnie ludności całej Rosji.

Rozdział 4

Zawał serca – nowotwór w sercu?

W poszukiwaniu… rzęsistków

W nauce istnieją dwie drogi rozwiązywania fundamentalnych problemów. Jedna z nich to droga gwałtownych przełomów, wielkich odkryć, które umożliwiają radykalne rozwiązanie problemu. Inna droga polega na długotrwałym zbieraniu materiałów, ich zestawianiu, analizowaniu i konsekwentnym zajmowaniu się „twierdzą” tajemnic natury. W onkologii były nadzieje na tę pierwszą, ale życie pokazało, że nadzieje nie mogą zostać spełnione.

Medycyna, kiedy uwolniła się od biologii, prawdopodobnie zapomniała, że nie tylko człowiek żyje na tym świecie, ale również w człowieku mieszka różnorodny mikroświat. Znany parazytolog profesor W. Dogel twierdził: „Jak każdy biotop na lądzie czy w oceanie, również każda tkanka i każdy organ jest miejscem zamieszkanym przez istoty żywe”. Określenie natury pasożytów, które wywołują raka opisane przez Newjadomskiego, jest przełomem, który miał umożliwić nam rozwiązanie problemu raka. I zostało to zrobione: w 1989 roku został odkryty przeze mnie zarazek wywołujący raka.

Kiedy w rodzinie trzecie pokolenie zaczyna umierać na raka, przy czym pośród ofiar są też właśnie, młodsi bracia, człowiek zaczyna rozumieć, że jest następny w kolejce. To doprowadziło mnie do tego, żeby zmierzyć się z problemem choroby nowotworowej. Nie wiedząc nic o tym, że byli tacy naukowcy jak Newjadomskij i Silber, intuicyjnie przejęłam poglądy tego pierwszego, ponieważ nie wierzyłam, że moje własne komórki mają zdolność do mutowania się w komórki nowotworowe. Z tego wyniknęło pytanie: czym zatem jest tak naprawdę komórka nowotworowa? Udzielenie odpowiedzi na to zagadnienie oznacza odkrycie zarazka powodującego raka.

Odkrycia są dokonywane na różne sposoby. Amerigo Vespucci odnalazł nieznany kontynent – Amerykę, nie opuszczając swojej pracowni. Naukowiec nie musiał dowieść prawdziwości swojego teoretycznego odkrycia w praktyce ani udać się w niebezpieczną podróż morską, ponieważ zrobił to za niego Krzysztof Kolumb. Ja jednak sama nie będąc lekarką, odkryłam zarazek powodujący raka, ponieważ nigdy nie posiadałam własnej pracowni. Najpierw powstała mglista myśl na temat rzęsistków, ponieważ jest to najbardziej powszechny organizm jednokomórkowy, a choroba, którą wywołują ma często niezauważalny dla ludzi przebieg. Jak wiele innych osób znałam tylko rzęsistki pochwowe, dlatego zadałam sobie pytanie: więc co ma z tym wspólnego rak płuc albo mózgu? Odpowiedź znalazłam w głównych bibliotekach w Moskwie, Leningradzie, Nowosybirsku i Krasnojarsku po przestudiowaniu licznych publikacji naukowych.

Nie uzurpując sobie prawa do uznania siebie jako równorzędnej specjalistki w dziedzinie medycyny, uważam jednak swoją osobę za kompetentną ekspertkę w obszarze rzęsistków i chorób, które one powodują, gdyż samodzielnie studiując, nauczyłam się interesującego mnie przedmiotu. Przeniesienie i realizacja tej wiedzy do medycyny umożliwiłaby rozwiązanie w krótkim czasie problemu raka – i problemu niektórych innych nieuleczalnych chorób naszego stulecia.

W przeciwieństwie do Amerigo Vespucciego nie miałam żadnego własnego Kolumba, dlatego byłam zmuszona do udania się w samotną podróż. W 1989 roku opuściłam dom, żeby bez regularnych przychodów w okresie społecznych wstrząsów w Rosji próbować skruszyć nieatrakcyjny granit nauki. Pracowałam 10–14 godzin dziennie, nie obchodząc niedzieli i świąt, ponieważ chciałam zrobić wszystko, co konieczne, żeby dowieść prawdziwości mojego odkrycia. Studiowałam prace na temat parazytologii, onkologii i kardiologii, spotykałam się z naukowcami z wielu szkół wyższych w Moskwie i Leningradzie, znajdowałam sponsorów, organizowałam eksperymenty w laboratoriach naukowych, wypracowywałam metody badawcze i stosowałam je: przeszczepiałam kultury komórek nowotworowych i rzęsistków, tworzyłam utrwalone preparaty i badałam je pod mikroskopem, potem analizowałam otrzymane wyniki i pisałam raporty, artykuły do opublikowania w prasie, wygłaszałam wykłady przed lekarzami. Eksperymenty pokazały w pewny sposób, że komórki nowotworowe ludzi i zwierząt są jednokomórkowymi pasożytami – rzęsistkami. W ten sposób słynny onkolog profesor Newjadomskij miał podwójną rację, twierdząc, że komórka nowotworowa nie jest przetransformowaną normalną ludzką komórką, ale pasożytem, na którego rozróżnienie będzie potrzeba jeszcze wiele czasu. Rzeczywiście zarazek powodujący raka został odkryty dopiero 30 lat po wyrugowaniu szkoły Newjadomskiego.

W Rosji każdego roku milion ludzi umiera na choroby serca. U 8 na 1000 noworodków diagnozuje się wady serca. W Stanach Zjednoczonych wygląda to tak samo. Komfort leczenia jest tam wprawdzie wyższy – utworzono tam ponad 280 centrów transplantacji serca i przeprowadza się setki tysięcy operacji w obszarze chirurgii na otwartym sercu i naczyniach krwionośnych. Nasi chirurdzy, którzy pracują w gorszych warunkach, nie ustępują im jednak umiejętnościami. Jedna operacja kosztuje państwo 31 milionów rubli.

Zdaniem lekarzy człowiek sam ponosi winę za powstawanie chorób serca i układu krążenia, przez emocjonalne i fizyczne przeciążenie, jakie na siebie bierze. Jeśli jednak nie istnieje żaden zarazek wywołujący chorobę, lekarze nie walczą z nim, ale z ludzkim ciałem. Czy mają rację? Nie! Raz byłam zmuszona wyłożyć to w jednym z artykułów do gazety. O tym eseju znanego dziennikarza Michaiła Dmitruka pamięta wielu, również fachowców. Przedstawiam poniżej wspomnianą pracę czytelniczkom i czytelnikom w całości.

Krwiożercze rzęsistki

„

Choroby serca i układu krwionośnego są w ostatnim czasie najbardziej rozpowszechnionymi chorobami na całym świecie. Dotąd zarazek wywołujący te choroby był nieznany, dlatego pozostawał bezkarny, podczas gdy rocznie uśmiercał wiele milionów ludzi. Jednak niedawno najgorszy wróg gatunku ludzkiego został przyłapany in flagranti… przez rosyjską naukowczynię.

Podczas zgłębiania problemu choroby nowotworowej, Tamara Lebedewa zauważyła dziwne podobieństwo pomiędzy chorobami onkologicznymi i kardiologicznymi. Zarówno jedne jak i drugie mają długotrwałe okresy bez objawów. Ludzie nie zauważają budzących obawy dolegliwości, podczas gdy w ich organizmach tworzą się guzy i skrzepy. Choroba staje się oczywista, kiedy jest już zbyt zaawansowana. Z reguły występuje wyczerpanie organizmu, anemia, osłabienie odporności – w rezultacie człowieka atakuje każda choroba.

Do tego czasu Tamara Lebedewa dowiodła już, że guzy nowotworowe powstają z rzęsistków. Czy jest możliwe, że również skrzepy tworzą się z ciał tych pasożytów?

To przypuszczenie się potwierdziło. Ponieważ tkanki składają się z ludzkich komórek, mają czerwonawą barwę, są – można powiedzieć – koloru ciała, podczas gdy guzy i skrzepy utworzone z rzęsistków mają białawą barwę. Kolejne potwierdzenie można znaleźć w literaturze naukowej i praktycznym życiu: nowotwory występują często w połączeniu z chorobami serca i układu krwionośnego, a liczni pacjenci oddziałów onkologii i kardiologii – ofiary katastrofy w Czarnobylu są tego dobitnym potwierdzeniem. Nic w tym dziwnego, jeśli obie grupy chorób mają ten sam zarazek. Nie można tego jednak powiedzieć o innych chorobach zakaźnych. Na przykład dżuma wyklucza możliwość zachorowania na cholerę czy tyfus – człowiek może zachorować tylko na jedną z tych chorób, ponieważ mają one różne zarazki, które się wzajemnie zwalczają.

Jeszcze bardziej Tamarę Lebedewą przekonało podobieństwo wyników leczenia chorób onkologicznych i kardiologicznych. Podczas gdy lekarze osiągają czasowe zniknięcie objawów, wzmacniają paradoksalnie ich przyczynę – zagrożone śmiercią rzęsistki stają się agresywne, zaczynają rozpraszać się po organizmie i gwałtownie się rozmnażać.

W wyniku takiego leczenia choroby powracają – w jeszcze cięższej formie. Na przykład w miejscu chirurgicznie usuniętego guza tworzy się nowy, złośliwy lub tworzą się przerzuty w innych organach. Coś podobnego dzieje się po operacjach tętnic, gdyż w miejsce starych skrzepów powstają nowe. Znany jest nam przypadek, kiedy pacjent pół roku wcześniej był operowany za granicą, w jednym z krajów Europy Zachodniej. Teraz musi znów poddać się operacji, tym razem w jednej z krajowych klinik. Również chemioterapia wywołuje niepożądany efekt, bo jeśli nawet na początku osiąga się zmniejszenie guzów i skrzepów, z czasem stają się one jeszcze większe niż przed terapią.

W swoim czasie lekarze podzielili się sztucznie na onkologów i kardiologów. Równocześnie rozczłonkowali człowieka: tu jest serce i układ krwionośny, tam inne obszary. Rzęsistki jednak mało to obchodzi. Dla nich ludzkie ciało jest jedyną planetą. Tam, gdzie znajdują korzystne warunki, osiedlają się, mnożą i tworzą kolonię. Gdy w organach i tkankach powstaje zmiana, onkolodzy nazywają ją guzem; gdy pojawi się na ścianach naczyń krwionośnych, kardiolodzy nazywają ją skrzepem. Wszystko to umożliwiło Tamarze Lebedewej rozwinąć jej koncepcję.

Sedno omawianej myśli polega na tym, że choroby onkologiczne i kardiologiczne mają wspólny mianownik, którym są zarazki – rzęsistki. W pierwszym przypadku są one diagnozowane po utworzeniu się guza, w drugim – skrzepu.

Znalezienie rzęsistków w naczyniach krwionośnych było potwierdzeniem tych założeń. Dowiodło, że skrzepy tworzą się z tych samych pasożytów. Mówiąc obrazowo, rzęsistki są czołgiem, który utkwił na wąskiej górskiej drodze i zablokował transport z pomocą humanitarną – komórkami krwi.

Nic nowego pod słońcem

Okazało się, że naukowcy już od dawna mieli podobne pomysły. W połowie XX wieku był czas rozkwitu parazytologii, prowadzono wiele badań na temat jednokomórkowych pasożytów, między innymi również rzęsistków. Już wówczas akademicki E. Pawlowskij i E. Visir odkryli rzęsistki we krwi i zbadali ich zachowanie w naczyniach krwionośnych. Duże sukcesy w badaniu rzęsistków osiągnęli sowieccy naukowcy: J. Teras i jego koledzy z Estonii, G. Tkaczenko, I. Padczenko z Ukrainy, B. Teocharow z Uzbekistanu i rosyjscy naukowcy W. Tarasow, L. Ljubimowa, A. Awakjan, N. Owczinnikow i wielu innych. Mogli oni dotrzeć tylko do połowy drogi – rozszyfrowali mechanizm niszczącego oddziaływania rzęsistków na ludzkie komórki i tkanki. Interesowali się bardziej posiadającą wić formą rzęsistków. Naukowcy nie wpadli na to, że właśnie z cystokształtnych, pączkujących form powstają guzy w organach i skrzepy w naczyniach krwionośnych.

„Dlaczego dotąd nikt nie wpadł na tę prostą myśl?”, zapytałem Tamarę Lebedewą.

„Jakby było to zaplanowane, kadra kierownicza nauki robiła wszystko, żeby to odkrycie było niemożliwe”, odpowiedziała badaczka. Rozczłonkowali medycynę na różne obszary, z których każdy zaczął badać nie całego człowieka, ale jego poszczególne fragmenty. Tak choroby cywilizacyjne przy ich oczywistym podobieństwie napotkały mur – jedne zostały nazwane onkologicznymi, inne kardiologicznymi. Dwa objawy jednej dolegliwości są badane w różnych oddziałach badawczych, które nie są ze sobą połączone. Kiedy naukowcy oddzielnie badają objawy choroby jednego organizmu, nie mogą przy najlepszej woli rozpoznać wspólnej przyczyny. Dlatego nie zauważają też, że te choroby mają znacznie więcej podobieństw niż różnic. Od dawna jest bowiem wiadomo, że komórki nowotworowe krążą we krwi. Już w 1867 roku Elivort po raz pierwszy odkrył komórki nowotworowe w krwi obwodowej chorego na nowotwór. A dopiero sto lat później onkolodzy przekonali się, że komórki nowotworowe dostają się do naczyń krwionośnych w o wiele większej liczbie i w znacznie wcześniejszych stadiach choroby, niż wcześniej uważano. Są one tymi, które po oddzieleniu się od guza, dostają się do naczyń krwionośnych, rozprzestrzeniają się po całym ciele i w osłabionych organach tworzą nowe kolonie – przerzuty i skrzepy. Tamara Lebedewa stwierdziła tylko, że komórki nowotworowe, komórki, z których powstają skrzepy i rzęsistki, są jednym i tym samym. Dlatego nie należy zwalczać następstw choroby, czyli guzów, zawałów, skrzepów, ale ich przyczynę – zarazki je powodujące, które muszą zostać zlikwidowane we wcześniejszym stadium rozwoju choroby.

Kto maskuje się jako limfocyt?

Sensacyjne badania przeprowadziła Tamara Lebedewa latem 1994 roku w jednej z najlepszych klinik w Moskwie. Najpierw przeprowadziła analizę porównawczą krwi pobranej od onkologicznych i kardiologicznych pacjentów. Do kontroli potrzebowała krwi praktycznie zdrowych ludzi – badaczka pobrała swoją własną. Pod mikroskopem było widać, że w zdrowej krwi większość erytrocytów ma kształt krążków z jaskrawą oponką i luką w środku. Przypominają wklęsłe z dwóch stron soczewki z kolorowego szkła: w środku znacznie cieńsze niż na brzegu. Zdrowe cienkie różnią się nadzwyczajnie od chorych grubych – erytrocyty onkologicznych i kardiologicznych pacjentów przypominały soczewkę, która jest wypukła z dwóch stron, w ich środku nie widać żadnej luki, ale przeciwnie, środek jest ciemniejszy niż brzegi. Jednak to nie wszystko – napuchłe erytrocyty sklejały się, tworzyły kolonie i łańcuchy. Badaczka przypuszczała, że te chore komórki zahaczały się o siebie, żeby wspólnie uciec przed toksycznymi substancjami, które są wydzielane przez pasożytujące na człowieku jednokomórkowe istoty żywe – rzęsistki. Kiedy przylegają do siebie, erytrocyty zmniejszają całkowitą powierzchnię swoich ciał, do której dostają się toksyny w surowicy krwi.

Jednak inni naukowcy wierzą, że zahaczanie się erytrocytów ma również fizyczną przyczynę. Znany fizyk jądrowy Iwan Filimonenko wskazał na przykład, że w trakcie napromieniowywania radioaktywnego cząsteczki o wyższej energii bombardują komórki krwi i oddzielają od nich elektrony. Zdrowe erytrocyty są tak samo naładowane i odpychają się od siebie. Napromieniowane jednak stają się neutralne i dlatego łatwo sklejają się ze sobą. Sklejone erytrocyty nie mogą dostać się do naczyń włosowatych – powstaje dystonia wegetatywno-naczyniowa. Silne radioaktywne napromieniowanie całkowicie niszczy komórki krwi. To powoduje dolegliwości cywilizacyjne – choroby serca i układu krążenia, nowotwory, udary i inne.

Badania Tamary Lebedewej pokazały, że duża dawka promieniowania radioaktywnego, która jest śmiercionośna dla ludzkich komórek, oddziałuje jak stymulator na komórki nowotworowe i rzęsistki, można wtedy zaobserwować, że część pasożytów przechodzi w amebowatą i posiadającą wić formę, staję się ruchliwa, agresywna i mnoży się gwałtownie. W ludzkim organizmie pasożyty pożerają erytrocyty (ilustracja 3), a trujące substancje osłabiają i uśmiercają nawet ich wrogów – leukocyty, co powoduje białaczkę.

Ilustracja 3. Rzęsistki pochłaniają erytrocyty. Tak samo postępują ze spermą.

Jak widzimy wyjaśnienia Filimonenki i Lebedewej uzupełniają się wzajemnie – rzęsistki są zarazkami powodującymi choroby cywilizacyjne, ale szkody, które pasożyty powodują wśród komórek krwi, zwiększają się drastycznie w następstwie promieniowania radioaktywnego.

Powróćmy jednak do eksperymentów w klinice. W krwi onkologicznych i kardiologicznych pacjentów erytrocyty były najwyraźniej niezdrowe i zachowywały się nienaturalnie. Wydawały się puchnąć z głodu i zahaczały się z jakichś powodów, tworząc łańcuch. Lebedewa wiedziała, że winne tego są rzęsistki. Jak jednak przekonać lekarzy o tym, że część komórek, które przypominają limfocyty i są nazywane „małymi i apatycznymi”, w rzeczywistości to rzęsistki? Jak udowodnić, że odkryte komórki są rzeczywiście pasożytami? Należy zastosować medium, w którym rzęsistki szybko się rozmnażają i przechodzą w amebowate i posiadające wić stadia. Jednak pod mikroskopem była badana krew, która była nanoszona cienką warstwą na szkiełko, utrwalona i zabarwiona. Wszystkie komórki w niej były martwe i nie nadawały się do rozmnażania. Do dalszych eksperymentów potrzeba było świeżej krwi żylnej onkologicznych i kardiologicznych pacjentów. Niestety odmówiono tego Tamarze Lebedewej.

Pasożyt zdejmuje swoją maskę

Lebedewa nie jest jednak człowiekiem, który łatwo się poddaje. Przekonała dwie osoby z pracowników szpitala, żeby oddały do dyspozycji swoją krew, aby przeprowadzić sensacyjne eksperymenty. A trzecim dawcą krwi była, jak zawsze, sama Tamara Lebedewa. Wśród tych trojga ochotników tylko jeden był chory, pozostała dwójka była praktycznie zdrowa. Można by pomyśleć, że znalezienie w ich krwi rzęsistków było beznadziejnym przedsięwzięciem. Jednak właśnie na tym polegała sensacyjność tego eksperymentu – jak uważa Tamara Lebedewa, wszyscy ludzie są zainfekowani rzęsistkami – również tacy, którzy uważają się za zdrowych. Zostało to potwierdzone w eksperymentach.

Z krwi żylnej każdego z ochotników w centryfudze została oddzielona surowica, a osad został podlany pożywką. Substancje takie jak pepsyna i trypsyna rozkładają martwą tkankę (ryby i mięso) w ludzkim żołądku. Te enzymy nie są jednak zdolne do niszczenia żywych komórek, ponieważ ich powierzchnie mają niebiałkową naturę i ich przepuszczalność w agresywnym otoczeniu może zostać drastycznie ograniczona. Dlatego enzymy trawienne nie mogą oddziaływać z zewnątrz na rzęsistki i dostawać się do ich wnętrza. Jeśli zatem te pasożyty bytują we krwi, muszą one przeżyć, kiedy martwe komórki zostaną już strawione przez enzymy.

Przez dwa dni Lebedewa „męczyła” komórki agresywną cieczą, dwa razy odlewała zużyte enzymy i dodawała świeżych. W końcu usunęła całą ciecz, umieściła pozostały osad w pożywce i wstawiła na trzy dni do termoszafy. W tym czasie zamaskowane jako limfocyty pasożyty zmieniły się nie do rozpoznania. Pod mikroskopem Tamara Lebedewa i pracownicy laboratorium zobaczyli komórki, które przypominały ameby i nie miały żadnych jąder. Limfocyty mają jednak jak wiadomo w swoim centrum duże okrągławe jądro, które otoczone jest cienką oponką z cytoplazmy. Te białe ciałka krwi mogą mieć średnicę 8–15 mikrometrów, ale amebowate rzęsistki były trzykrotnie większe. Niektóre pasożyty zmieniły się w trzecie – posiadające wić stadium. Te rzęsistki miały długie, grube wici. Niektóre pasożyty mają podłużne jądro odsunięte od centrum komórki.

W ten sposób udało się Tamarze Lebedewej zmusić pasożyty do przejścia ze stadium komórki do amebowatego, a potem posiadającego wić i w ten sposób je zdemaskować. Wszystkie ludzkie komórki krwi w tym płynie zostały jednak zniszczone przez enzymy trawienne. Erytrocyty zmieniły się w bezkształtną masę szczątków, a leukocyty i limfocyty całkowicie się rozpuściły.

Znaczenie tego skromnego eksperymentu może być bardzo niedoceniane: rzęsistki zostały odkryte nie tylko w krwi chorego na stenokardię, ale również w krwi praktycznie zdrowego 20-letniego człowieka. Ta młoda kobieta, zwykła studentka medycznej szkoły wyższej oczywiście nie miała pojęcia, że jest nosicielką zarazka powodującego chorobę płciową, patologiczne działanie serca i układu krwionośnego, choroby nowotworowe i inne nieuleczalne choroby. W swojej własnej krwi Tamara Lebedewa znalazła wielokrotnie mniej pasożytów. Nic dziwnego – ona wie, jak się je zwalcza.

Także my, szanowne czytelniczki i czytelnicy, wy i ja, jesteśmy z pewnością nosicielami tej infekcji. Wielu, kiedy się tego dowiedzą, będzie pytać: „Nie mamy żadnych chorób płciowych, nie prowadzimy rozwiązłego stylu życia, jak zatem rzęsistki dostały się do naszego organizmu?”. Odpowiedź na to proste pytanie można znaleźć we wniosku patentowym odkrycia pasożytniczej natury chorób serca i naczyń krwionośnych, który został zgłoszony przez Tamarę Lebedewą już w roku 1990. Chcę ją tu przekazać w zrozumiały dla wszystkich sposób.

Jak już wiadomo z trzech żyjących w organizmie człowieka rodzajów rzęsistków, rzęsistki policzkowe są najmniej agresywne. Nie mogą od razu przejść przez ściany naczyń krwionośnych, dlatego pozostają najpierw do nich przyczepione i wydzielają żrące substancje, które rozluźniają tkanki. Kiedy podłoże jest już przygotowane, pasożyt wnika w nie. Bezpłciowe rzęsistki potrzebują hormonów i pożywienia. Pobierają sobie substancje odżywcze z soczewicy krwi, syntetyzują cholesterol i wydzielają lipidy. Jest to „zły” cholesterol, który w nadmiarze krąży w krwi kardiologicznych pacjentów i pojawiają się lipidowe plamki na ścianach naczyń krwionośnych, które służą za magazyn żywności i ochronę dla pasożytów.

Za pomocą toksyn, trujących steroli, które są zdolne, by dostawać się do komórek, pasożyt zatruwa swoich wrogów – leukocyty: najpierw ogranicza ich zdolność do trawienia, potem dochodzi do ich śmierci. Dodatkowo toksyny powodują starzenie się i niszczenie sąsiednich tkanek, które tracą możliwość asymilacji substancji odżywczych. Ich miejsce zajmują rzęsistki. Kiedy osiedlają się w ścianach naczyń krwionośnych i przechodzą w osiadły tryb życia, rzęsistki przechodzą w cystokształtne lub pączkujące stadium egzystencji. Pasożyt zaczyna rozmnażać się przez pączkowanie: nowe komórki rosną na ciałach starych, jak pączki na drzewie. One z kolei tworzą nowe pączki. W ten sposób bezpłciowe jednokomórkowce budują kolonie, które powodują zgrubienie ścian naczyń krwionośnych. Pasożytom robi się za ciasno, nie mają już wystarczająco dużo pożywienia i miejsca na swoje produkty odpadowe. Dlatego przebijają się znowu przez ściany i kontynuują swoje rozmnażanie w krwi. W ten sposób tworzą się sęki, które przekształcają się w skrzepy. Na początku ze względu na połknięte erytrocyty i komórki tkanek mają czerwone zabarwienie, po ich strawieniu jednak przybierają białawą barwę.

„Skoro tak jest, w delikatnym okresie dzieciństwa zarażamy się rzęsistkami, które skazują nas na choroby serca i układu krwionośnego?”, zapytałem badaczkę.

„Nie zawsze”, odpowiedziała Lebedewa. „Zdrowy organizm jest zdolny pokonać rzęsistki. Wtedy dochodzi do odwrócenia procesu powstawania plam lipidowych: naczynia krwionośne, krew i wszystkie organy są oczyszczane przez pasożyty. Jednak często dochodzi niestety do odwrotnej sytuacji – rzęsistki niszczą układ odpornościowy i zaczynają się bezkarnie rozmnażać. Pojedyncze skrzepy powiększają się i stapiają w płytkę. W ramach tego procesu tworzą się zranione naczynia krwionośne, których ściany składają się z pasożytów. Poprzez naczynia włosowate rzęsistki otrzymują substancje odżywcze i odprowadzają swoje substancje odpadowe.

Jednak stopniowo skrzepy przez dalsze namnażanie się pasożytów stają się mocniejsze, płytka się powiększa, a luki w naczyniach włosowatych coraz węższe. W końcu zostają całkowicie zapełnione przez nadmiernie namnażające się rzęsistki. Ich produkty odpadowe nie są już usuwane z krwią – toksyny zaczynają zatruwać same pasożyty. W płytce zbierają się trujące produkty przemiany materii, które powodują śmierć rzęsistków. Na koniec płytki pękają i duża ilość trujących substancji jest spłukiwana do krwi.

Kiedy już mogą pozbyć się własnych toksyn, pasożyty rozmnażają się dalej, przy czym jeszcze bardziej pogrubiają ściany naczyń krwionośnych. Poza tym pochłaniają komórki organów, w których naczyniach krwionośnych się znajdują i zastępują je własnymi ciałami. Okropny obraz – zamiast z ludzkich komórek naczynia krwionośne składają się z rzęsistków. Jest to niezwykle niezrównoważona przemiana: tkanka składająca się z pasożytów jest twarda, chaotyczna, brakuje jej elastyczności. Nie może się rozszerzać ani zwężać jak zdrowe naczynia krwionośne, zaopatrzenie w tlen i substancje odżywcze, które przez krew jest transportowane do ludzkich komórek, zachodzi przez te tkanki tylko w ograniczonym stopniu.

Zamiast tego rzęsistki wydzielają w nadmiarze toksyczne substancje własnej produkcji, czyli żrące enzymy. Nadtlenek wodoru, „zły” cholesterol, sterydy, lipidy, które uśmiercają czerwone i białe ciałka krwi oraz komórki budujące tkanki. W wyniku tego rozwija się stopniowo anemia, wyczerpanie, niedotlenienie, odkładanie się cholesterolu i inne patologie. Dalszy przebieg choroby jest wywoływany przez dawno znane wtórne czynniki. Fizyczne i emocjonalne przeciążenie wzmacnia przepływ krwi, ale naczynia krwionośne wypełnione rzęsistkami nie nadążają, ich ściany nie wytrzymują wysokiego ciśnienia krwi i rozrywają się. Ten smutny finał następuje szybciej przy stylu życia z niewielką ilością ruchu i bogatym w tłuszcz odżywianiem, ponieważ siły obronne organizmu są coraz słabsze, rzęsistki z kolei mają wystarczająco dużo pożywienia.

Jak mamy się ratować przed tymi pasożytami? Medycyna akademicka zaleca, by zwalczać następstwa chorób bez usuwania ich przyczyn. Napromieniowywanie, leki, operacje niszczą część pasożytów, ale inne zaczynają jak na komendę rozmnażać się szybciej w uszkodzonym ciele, stają się bardziej ruchliwe, agresywne i z łatwością wyrównują straty. Do tego jeszcze dochodzi fakt, że wielu pacjentów wzmacnia ten efekt przez palenie tytoniu, alkohol i bogate w cholesterol oraz kancerogeny pożywienie, które przyspiesza namnażanie się rzęsistków.

Dlaczego serce boli z miłości?

Rzęsistki atakują nie tylko naczynia krwionośne, ale też nasz najważniejszy organ – serce. Tworzą skrzepy, pogrubiają i przekształcają tkankę serca, zmniejszają jego zdolność do kurczenia się. W wyniku tego uszkodzona ściana serca w trakcie obciążeń emocjonalnych czy fizycznych może nie wytrzymać ciśnienia i pęknąć – dochodzi do zawału serca. Wydzielane przez pasożyty toksyny niszczą nie tylko serce i układ krążenia. Są niesione z krwią dalej i zatruwają cały organizm, atakując układ nerwowy, węzły limfatyczne, stawy, wątrobę, tarczycę itd. To jeszcze bardziej osłabia nasz układ immunologiczny, wywołuje obumieranie tkanek, zakłóca przemianę materii – powstają choroby towarzyszące, między innymi również rak, cukrzyca i inne nieuleczalne choroby.

Tamara Lebedewa kończy wyjaśnienie swojego odkrycia słowami – choroba protozoiczna generalizuje się. W przełożeniu na mowę potoczną tłumaczy się to jako: zaczyna się generalny atak jednokomórkowych organizmów na wszystkie organy i układy człowieka. To dość smutne, ale przy dzisiejszych metodach leczenia zakończenie tej rzezi jest z góry przesądzone. Przez likwidację objawów osiąga się tylko krótkotrwały, lokalny efekt, główna przyczyna dolegliwości zostaje jednak tylko wzmocniona, co w efekcie końcowym oznacza śmierć.

W niezamierzony sposób lekarze przez swoją niewiedzę wspierają zaraźliwość chorób serca i układu krążenia, ich epidemiologiczne rozprzestrzenianie się i odmładzanie. Badania wykazały, że kiedy rzęsistki przechodzą z jednego człowieka na drugiego, przybywają w nowe otoczenie i w przebiegu swojego dopasowywania się stają się jeszcze bardziej złośliwe, ponieważ są zmuszone, by wywalczyć sobie nową przestrzeń życiową.

„Muszę rozczarować lekarzy i pacjentów”, mówi Tamara Lebedewa, „którzy uważali, że choroby serca i układu krążenia są szlachetniejsze niż rak. Są wywoływane przez jeden i ten sam zarazek – rzęsistki. Jednak z drugiej strony mogę ich też uspokoić: dzięki najnowszym badaniom istnieje realna możliwość znacznego uproszczenia walki przeciw chorobom cywilizacyjnym i szybkiego zwiększenia jej efektywności – i w końcu przejścia od leczenia chorób do leczenia chorych. Przy pomocy wczesnej diagnostyki i nietraumatyzujących metod leczenia można, jeśli naprawdę się tego chce, uwolnić wszystkich ludzi od zarazków powodujących choroby serca i układu krążenia, nowotworów, udarów, cukrzycy i innych dolegliwości. To doprowadziłoby do ozdrowienia społeczeństwa, które jeszcze nigdy nie miało miejsca i wyraźnego podwyższenia średniej długości życia.

Już od lat Tamara Lebedewa wzywa naukowców z obszaru medycyny do tego, żeby pomogli w przeprowadzeniu bardziej kompleksowych badań nad pasożytniczą naturą najgroźniejszych chorób. Jednak do dziś nie otrzymała żadnego wsparcia ze strony kadry zarządzającej w nauce i medycynie.

Cieszyłaby się z przebudzenia z rzęsistkowego koszmaru, gdyby komuś udałoby się eksperymentalnie obalić wyniki jej badań. Jednak im dłużej je prowadzi, tym bardziej jest przekonana, że ma rację. Dochodzi zatem do wniosku, że praktyczne zastosowanie koncepcji pasożytniczego pochodzenia chorób cywilizacyjnych daje realną możliwość ratowania ludzkości, która ponosi porażkę w walce przeciw najstarszemu i najpotężniejszemu przeciwnikowi – rzęsistkom.

”

Nieodkryte tajemnice krwi

„Precz z analfabetyzmem!” było dewizą lat 20. XX wieku w naszym kraju, ponieważ udział wykształconej ludności w społeczeństwie był rzeczywiście bardzo niski. Jednak również w naszych oświeconych czasach to hasło, z odpowiednim dodatkiem, nie utraciło swojego znaczenia. Dzisiaj powinno brzmieć: „Precz z analfabetyzmem w medycynie!”. Kiedy powierzamy całkowicie swoje zdrowie medycynie, tracimy poczucie własnej odpowiedzialności i płacimy za naszą beztroskę różnymi nieuleczalnymi chorobami: nowotworami, zawałami, cukrzycą, udarami itd.

Medycyna jest skuteczna w walce przeciw szybkim infekcjom – chorobom, które wybuchają wkrótce po zarażeniu i na które organizm chorego aktywnie reaguje, wysoką temperaturą, bólem, wymiotami, kaszlem i tak dalej. W takich przypadkach można pomóc człowiekowi lekami lub zabiegami, które wzmacniają siły obronne organizmu i człowiek zdrowieje. Jednak medycyna jest bezsilna w walce przeciw powolnym infekcjom, ponieważ, tak jak sam chory, przegapia czas zainfekowania przez zarazek i nie zauważa początkowych stadiów choroby, względnie źle je interpretuje. Kiedy jednak choroba przez liczne objawy zwraca na siebie uwagę, często jest już praktycznie nieuleczalna – do tego czasu powoli, ale niepowstrzymanie ogarnia cały organizm.

Lekarze znają już powolnie działające infekcje, ale chodzi w nich zazwyczaj o wirusy, które na swój sposób są bezbronne, więc ciągle szukają schronienia w komórkach, między innymi w jednokomórkowych pasożytach. Tymi ostatnimi jednak medycyna zupełnie się nie interesuje. Tymczasem właśnie te organizmy jednokomórkowe: rzęsistki, lamblie, Toxoplasma gondii, ameby są w dosłownym sensie tych słów powolnymi infekcjami. Z łatwością i dla niego niezauważalnie atakują człowieka i zaczynają odżywiać się płynami jego ciała, komórkami i substancjami odżywczymi, kiedy w zamian wydzielają trujące produkty swojej przemiany materii i toksyczne enzymy. Układ immunologiczny nie reaguje na inwazję pasożytów, bo po prostu jej nie zauważa; dzieje się tak, gdyż organizmy jednokomórkowe już dawno nauczyły się omijać układ odpornościowy i dodatkowo wzmacniać swoją pozycję w organizmie żywiciela, powoli go niszcząc.

Do tego dochodzi fakt, że nie zachowują się w prosty sposób jak bakterie, które po wniknięciu do ludzkiego ciała nie zmieniają swojej istoty, na przykład swoich antygenów rozpoznawczych i zaczynają się rozmnażać. To zostaje zauważone przez antyciała, które odkrywają takich obcych. Układ immunologiczny zaczyna swoją pracę i mobilizuje wszystkie siły obronne organizmu do walki przeciw infekcjom. Pomoc lekarzy, która następuje na czas, przyczynia się do tego, żeby wynik takiej walki wypadł na korzyść człowieka.

Zupełnie inaczej jest w przypadku powolnych infekcji pasożytniczych. Choroba nie jest zauważana przez samego pacjenta. Staje się on bledszy, traci na wadze, jego zdolność do pracy obniża się, staje się apatyczny i obojętny. Wizyta u lekarza nie daje mu nic nowego. Jeśli nie zostaje stwierdzona wysoka gorączka, nie ma czego leczyć, a recepta przeciw bladości i apatii jest zawsze taka sama – proszę wyjść na spacer na świeżym powietrzu. Nawet jeśli pacjent nie ma dość sił, żeby wyjść na balkon.

Najpewniejsza metoda diagnozy przy każdej chorobie, włączając pasożytnicze, to odkrycie zarazka. A im wcześniej zostanie on zlokalizowany, tym skuteczniejszy będzie odwrotny proces – przebieg zdrowienia.

Mam nadzieje, że wiele osób, które zapoznają się z dokumentami na temat pasożytniczej natury nowotworów i zawałów, których zarazkiem jest rzęsistek, zrozumieją, że nowotwory i zawały serca są ostatnim stadium rzęsistkowicy. Bowiem na przykład guz nowotworowy, który przez lekarzy jest uważany za najważniejszy czynnik diagnostyczny choroby nowotworowej, powstaje dopiero wtedy, gdy w ludzkim ciele zostanie przygotowane podłoże dla jego wzrostu. Onkolog Newjadomskij pisał swojego czasu: „Kiedy pasożyty dostają się do krwi, umierają, ponieważ surowica zdrowego człowieka uśmierca je. Pojawieniu się ogniska gwałtownego wzrostu komórek nowotworowych w rezultacie utraty kancerolitycznych właściwości surowicy towarzyszy drastycznie wzmagające się zatrucie”. Innymi słowy do rozwoju dużych guzów rzęsistki potrzebują lat lub dziesięcioleci, aby stworzyć sobie w ludzkim ciele korzystne warunki dla swojej egzystencji. Kiedy jednak kolonizują organizm, praktycznie niemożliwe jest się ich pozbyć. Dopiero kiedy świadomie się to dostrzeże, naiwność onkologów, którzy próbują wyleczyć raka przez operacyjne usunięcie, napromieniowanie lub potraktowanie substancjami chemicznymi odkrytego guza, staje się wyraźna. Dopiero wtedy bowiem chore staje się całe ciało, nasycone miliardami rzęsistków i licznymi nieodkrytymi mniejszymi i większymi guzami.

Co można zrobić? Droga wyjścia polega na rozwinięciu prostej, dostępnej dla każdego i korzystnej finansowo metody diagnostyki rzęsistkowicy. Gdy pasożyt zostanie odkryty we wczesnym stadium rozwoju i usunięty z organizmu człowieka, nie pozostaje nic więcej z tego, z czego mogłyby się utworzyć guzy i skrzepy.

Konfrontacja z własną krwią

Droga do stworzenia metody diagnozowania nowotworów i zawałów serca nie była łatwa. Na początku interesowałam się rzęsistkami po prostu jako zarazkami wywołującymi raka. Włożyłam dużo siły, żeby udowodnić innym, że to właśnie one, rzęsistki, są zarazkiem powodującym nowotwory. W tym celu konieczne było doprowadzenie do tego, żeby komórki nowotworowe stały się rozpoznawalne, to znaczy przeszły transformację w stadium, w którym posiadają wić i za pomocą nowych, wypracowanych przeze mnie, a także dostępnych metod badawczych znaleźć dowody pasożytniczej natury choroby nowotworowej na poziomie komórkowym, molekularnym i genetycznym. Wypełnienie tego zadania było ułatwione przez dostępność badanego materiału. W instytutach naukowych znajdują się wiwaria, w których bytują zwierzęta doświadczalne z eksperymentalnie zaindukowanymi guzami. Poza tym istnieją całe muzea z różnorodnymi szczepami komórek nowotworowych.

Jednak kiedy postawiłam sobie za zadanie przeprowadzenie podobnych eksperymentów ze skrzepami, żeby wykazać ich identyczność z guzami nowotworowymi, okazało się, że nie są wcale takie proste do otrzymania. W odróżnieniu do onkologów kardiolodzy nie kultywują żadnych zmian, które powstają w naczyniach krwionośnych, nie takie, które jak guzy nowotworowe, nabierają białawej barwy. Niesłusznie, jak miało się okazać. Skrzepów nie umieszcza się w formalinie, gdzie wszystko, co żyje, umiera, ale w pożywce. W ten sposób można stwierdzić, że składają się z komórek przypominających nowotworowe, które, gdy kontynuuje się eksperyment, przechodzą w stadium ameby, a potem stadium posiadania wici. To z kolei oznacza, że również skrzepy składają się z rzęsistków. Podział medycyny na ściśle ograniczone obszary okazał się szkodliwy, ponieważ w ten sposób również ludzki organizm przy jego badaniach został podzielony na różne obszary. Rzęsistkom jednak nieznane są te podziały. Dla nich istnieje tylko jeden organizm i zakładają swoje kolonie tam, gdzie znajdują do tego najlepsze warunki. Nierzadko dzieje się to równocześnie w organach, jak i w naczyniach krwionośnych. Morfopatolodzy, którzy przeprowadzają autopsję zmarłych na zawał, nierzadko odkrywają guzy nowotworowe w tym czy innym organie. I odwrotnie – na przykład znany poeta Robiert Rożdiestwienski umarł na zawał serca, chociaż był pacjentem onkologii.

Ponieważ nie miałam żadnych możliwości pozyskania do moich badań skrzepów, które mogłyby służyć za bezpośredni dowód ich rzęsistkowej natury, byłam zmuszona ograniczyć się do pośrednich dowodów – wykrycia rzęsistków w krwi. Bowiem tylko wtedy, gdy rzęsistki dostają się do krwi, otrzymują możliwość tworzenia swoich kolonii, to znaczy skrzepów. Te badania były ważne również dlatego, że współcześni hematolodzy i kardiolodzy – którym nieznane są prace ich poprzedników, którzy już w latach 40. i 50. XX wieku znajdowali rzęsistki w krwi swoich pacjentów. Dziś ludzka krew jest uznawana za sterylną. To niebezpieczny błąd. Tymczasem choroby serca i układu krwionośnego na końcu XX wieku znalazły się na pierwszym miejscu wśród chorób dotykających mieszkańców ziemi.

Już pierwszy eksperyment w moskiewskiej klinice RAN był skuteczny. Rzęsistki zostały znalezione w krwi pacjentów onkologicznych i kardiologicznych, a także zdrowych ludzi. Na koniec te cystokształtne indywidua przypominające małe limfocyty zostały doprowadzone przeze mnie w dające się rozpoznać amebowate i posiadające wić formy. W ten sposób pasożyt krwi, którego lekarze uważali za atypowy – małe limfocyty – został zdemaskowany. Potem przeprowadziłam liczne badania krwi ludzi z różnych regionów mojego kraju. Pierwszymi z nich była grupa pracowników pewnej kliniki w mieście Komi na północy Rosji. Wysłuchali z dużym zainteresowaniem mojego raportu o odkryciu zarazka powodującego raka i zorganizowali potem pobranie krwi z ich palców i żył. Jak wielkie było ich rozczarowanie, kiedy u wszystkich wykryliśmy rzęsistki w krwi. Zostały znalezione pasożyty z jedną, dwiema lub trzema wiciami, duże amebowate i cystokształtne. Niektóre egzemplarze rozmnażały się przez pączkowanie, u innych małe rzęsistki wisiały na jakby pępowinie. Komórki krwi również były w różnym stanie, ale najbardziej cierpiały erytrocyty. Miały nadżerki na konturach i w centrum komórki. Wypytanie badanych pokazało, że wszyscy mieli tę czy inną chroniczną chorobę krwi albo organów. Jedna z osób przeszła operację ze względu na guza tarczycy. W ten sposób sami lekarze zajmujący się leczeniem innych ludzi przekonali się, że oni, praktycznie zdrowi ludzie, są nosicielami pasożytów. W ten sposób zaczęli dostrzegać związek pomiędzy ich nie dającymi objawów chorobami a stanem swojej krwi.

W tym miejscu chcę okazać uznanie pełniącemu obowiązki kierownika oddziału medycznego, 35-letniemu lekarzowi. Kiedy zapoznał się z wynikami moich analiz, podjął właściwą decyzję: założył w swojej klinice laboratorium analizy krwi – dotąd pacjenci byli wysyłani na pobranie krwi do centralnej miejskiej polikliniki. Nie ma wątpliwości, że uwzględnienie zarażenia rzęsistkami przy leczeniu chronicznych chorób – prekancerozy i stanów przedzawałowych – zwiększy efektywność leczenia pacjentów. Regularna analiza morfologii komórek w krwi jeszcze się do tego przyczyni.

Na tym jednak nie kończy się badanie krwi ochotników. Oddana mi do dyspozycji krew pochodziła od pracowników laboratorium, w którym pracowałam. Poza tym pacjenci onkologiczni i kardiologiczni z różnych części kraju przysyłali mi preparaty swojej krwi. Badałam je wszystkie pod mikroskopem, robiłam kolorowe zdjęcia i wszędzie znajdowałam rzęsistki. Szczególnie interesująca była krew dwóch chorych na raka.

Jeden pacjent z ziarniniakowatością był trzy razy poddawany radioterapii i osiem razy chemioterapii. Lekarze stwierdzili erytrocyty na poziomie 22 mln/ml, leukocyty 35 tys./ml, limfocyty 92%. To oznaczało, że było o połowę mniej erytrocytów niż normalnie, za to liczba leukocytów przekraczała normę pięciokrotnie, a limfocytów trzykrotnie. Można by przypuszczać, że układ immunologiczny został aktywowany, siły obronne są trzykrotnie mocniejsze – pacjent powinien zdrowieć. Jednak skąd to osłabienie? Energii starczało mu tylko na wieczorny spacer z żoną. Odpowiedź przyszła z tego samego preparatu krwi. Badanie zabarwionego preparatu krwi pod mikroskopem pokazało, że nawet nieliczne erytrocyty we krwi są niekompletne: jedne były przeżarte na wylot, inne z kolei napuchnięte od toksyn i budowały łańcuchy, chaotycznie gromadząc się jeden na drugim. Jeśli chodzi o leukocyty i limfocyty, było ich niewiele. Za to zauważono dużą liczbę rzęsistków – z przednimi i tylnymi wiciami sterującymi, amebowate, między innymi również takie z kilkoma jądrami, cystowate, które rozmnażały się przez odcięcie dużej komórki córki lub kilku mniejszych. Jak można było uważać je za leukocyty? To z pewnością na zawsze pozostanie tajemnicą medycyny, nawet kiedy uznany zostanie fakt egzystencji rzęsistków w krwi.

Zdjęcia próbek od drugiego pacjenta – S. z Nowogrodu – są również bardzo interesujące. Pierwsze pobranie krwi nastąpiło w czasie chemioterapii. Na zdjęciu widoczne są gigantyczne amebowate rzęsistki, pojedyncze i takie, które utworzyły małe kolonie. Występowały też okrągłe, pączkujące, niektóre z nich uformowały dwa zestawy chromosomów i przygotowywały się na podziały za pomocą promitozy. Tutaj aktywuje się immunoodporność: widzi się leukocyty atakujące pasożyty, ale ich liczba jest mniejsza, a także ich wielkość. Czasami mają tylko połowę czy jedną trzecią wielkości pasożytów. Erytrocyty odpowiadają normom swoją morfologią. Dwa miesiące później morfologia krwi wyglądała inaczej, bo gigantyczne amebowate rzęsistki zniknęły. Ich miejsce zajęły cystowate i posiadające wici pasożyty. Erytrocyty były napuchnięte, tworzyły łańcuchy, piętrzyły się dziko jeden na drugim. Istnieje tego tylko jedna przyczyna: toksyczność surowicy, do której doszło w wyniku chemioterapii i dynamicznej aktywności życiowej rzęsistków w ich najbardziej agresywnym – amebowatym stadium, w które komórki guza przechodzą pod działaniem czynnika drażniącego (preparatów do chemioterapii) podczas leczenia. Pod wpływem działania toksyn nie tylko erytrocyty uległy deformacji i leukocyty prawie zniknęły, ale również same rzęsistki zostały zmuszone do przejścia w odporniejsze okrągławe formy, niektórym z nich wyrosły wici. Wić jest używana przez rzęsistki nie tylko do poruszania się do przodu. Ponieważ wić ma rurkowatą budowę, przez nią mogą być wydzielane enzymy pasożytów. W każdym razie na zdjęciu widać, jak erytrocyt topi się w miejscu, gdzie dotknęła go wić rzęsistka. Jak widzicie, drodzy czytelnicy, istnieje wystarczająco dużo materiału do zastanawiania się. Rzęsistki w krwi są wystarczającym powodem do zmartwień, nawet jeśli nie akceptuje się możliwości, że mogą być zarazkami wywołującymi nowotwory i zawały serca (patrz: zdjęcia 4–6).

Zdjęcie 4. Trzywiciowe rzęsistki na tle zniszczonych erytrocytów w krwi pacjentki z nowotworem. Stafilokoki w erytrocytach w formie płytek na konturach czerwonych ciałek krwi.

Zdjęcie 5. Amebowate czterojądrowe rzęsistki i inne w stadium z wicią, między innymi również z podłużnym jądrem w krwi pacjenta z nowotworem po ośmiu cyklach chemioterapii i trzech cyklach radioterapii.

Zdjęcie 6. Rozmnażanie się rzęsistków w krwi. Cystowate rzęsistki przechodzące w stadium, kiedy posiadają wić.

Zdjęcia podsuwają podstawę do wysunięcia hipotezy

Badania licznych preparatów krwi chorych i praktycznie zdrowych osób wykazało, że wszystkie były nosicielami rzęsistków. Przy tym niektóre z nich były pacjentami kardiologicznymi, niektóre onkologicznymi, inne z kolei cierpiały na zapalenie śluzówki żołądka, zakrzepicę żył głębokich, anemię, zapalenie nerek i tak dalej. Mimo to nasuwał się wniosek: wszystkie te choroby są przede wszystkim wynikiem działalności rzęsistków. Wystarczy uwolnić człowieka od rzęsistków, wtedy nie pozostaje nic więcej, z czego mogłyby się uformować guz i skrzepy. Nie dochodzi już do prekancerozy i stanów przedzawałowych.

Naczynia krwionośne są wykorzystywane przez pasożyty do poruszania się i kolonizacji organizmu. Nie jest istotne, w którym ważnym dla życia organie czy naczyniu krwionośnym rzęsistki zaczną tworzenie kolonii. Znaczenie ma fakt odkrycia rzęsistków. Gdy występują w krwi, wcześniej lub później zatrują ją swoimi toksynami i nastąpi osłabienie erytrocytów, podczas gdy same zajmują miejsce leukocytów i limfocytów. Dopiero wtedy zaczynają tworzyć swoje liczne kolonie. Gdy jedna z nich zostaje odkryta przez lekarzy i rozpoczyna się leczenie, nieodwołalnie następuje ostatnie stadium rzęsistkowicy.

To prawda, gdy mówi się, że wszystko co genialne jest proste. Rozwinę dalej tę myśl, mówiąc, że najprostszą i najtańszą metodą diagnostyki nowotworów i zawałów we wczesnych początkach tych chorób jest znane nam od dawna pobranie krwi z palca serdecznego. Nie można jednak skończyć na tym, że po prostu policzy się liczbę komórek. Trzeba dokładnie i ze znajomością rzeczy zbadać krew. Trzeba stwierdzić w jakich stadiach egzystencji znajdują się rzęsistki, jak dużo ich jest, jaki jest stan białych i czerwonych krwinek i czy nie istnieją jeszcze jakieś inne towarzyszące zakażenia mikrobami. Taka analiza krwi może być nie tylko testem stanu organizmu pacjenta, który może uważać się za zdrowego i nie ma żadnych chronicznych chorób – może też być oznaką wydajności przeprowadzonego leczenia u pacjentów onkologicznych czy kardiologicznych. Oczywiście wielkość odkrytego guza nie zawsze jest oznaką dużej ilości rzęsistków we krwi – nie ma tu żadnej bezpośredniej zależności. Przejście pasożytów do krwi lub odwrotnie, wniknięcie ich w tkankę organów czy w ściany naczyń krwionośnych jest zależne od wielu czynników, między innymi również od pory roku, w której następuje zaostrzenie lub tłumienie choroby, a także złych nawyków, sposobu odżywiania, a także medycznych zabiegów służących usunięciu guzów i skrzepów. Jednakże fakt, że rzęsistki istnieją w krwi ludzi, zarówno dorosłych, jak i dzieci jest niezaprzeczalny. Jeśli ktoś ma wątpliwości, powinien to sprawdzić i przekonać się, że rzęsistki wniknęły do krwi i ciała każdego z nas.

Badanie licznych barwnych fotografii komórek krwi w 20 000-krotnym powiększeniu umożliwiło nowe odkrycia. Nie istnieją jeszcze tutaj eksperymentalne dowody, dlatego wszystko, czego dowiedzieliście się w tym rozdziale, kochana czytelniczko i kochany czytelniku, jest na poziomie hipotez. Ale już one same mogą wprawić hematologów w szok, tak jak moje odkrycia wstrząsnęły w swoim czasie onkologami i kardiologami.

Najpierw chcemy się dowiedzieć, czym są – zgodnie z definicją Wielkiej Encyklopedii Medycznej – trombocyty, megariocyty i makrofagi.

Trombocyty to płytki krwi, których maksymalna wielkość wynosi pięć mikrometrów. Ich cykl życia wynosi cztery dni. W trombocytach znajdują się prekursory i dwa analogowe czynniki krzepnięcia krwi. Dla informacji: w surowicy krwi znajduje się 13 czynników krzepnięcia krwi. Agregacja płytek krwi prowadzi do tworzenia się skrzepów.

Megakariocyty to duże komórki osiągające do 40 mikrometrów w tworzących krew organach człowieka i zwierząt. Dojrzałe megakariocyty mają wielopłatowe, poliploidalne jądro z charakterystyczną ziarnistością. Megakariocyty – komórki szpiku kostnego – tworzą trombocyty poprzez podział komórek.

Makrofagi to komórki fagocytujące, komórki mezenchymatycznej natury. Są zdolne do aktywnego przejmowania i trawienia bakterii, resztek obumarłych komórek i innych obcych i trujących dla organizmu cząsteczek. Do makrofagów zaliczają się monocyty we krwi, histiocyty w tkance łącznej, komórki Kupffera w wątrobie, komórki ścianek pęcherzyków płucnych i komórki ścian otrzewnej. Makrofagi mogą tworzyć się w organizmie poprzez przekształcanie histiocytów, które zyskały zdolność do poruszania się w taki sposób, jak ameby. Poza tym makrofagi mogą same przekształcać się w gigantyczne wielojądrowe komórki w ropniach.

A teraz przyjrzyjmy się w sposób niekrytyczny, hipotetyczny charakterystyce tych ludzkich komórek, o których niektórzy z was być może słyszą po raz pierwszy. Najpierw zajmijmy się trombocytami. Skoro cykl życia trombocytów wynosi tylko cztery dni i zawierają one tylko trzy analogi krzepnięcia krwi, na której drodze powstają twarde, trwałe i „nieśmiertelne” skrzepy, których można się pozbyć tylko wtedy, gdy razem z nimi usunie się naczynie krwionośne? Do czego potrzeba we krwi trombocytów, które zawierają tylko kilka nielicznych analogowych czynników krzepnięcia? Przy tym również stosowanie słowa „analogowy” skłania do ostrożności: w onkologii jest wiadomo, jak wiele „analogii” mają normalne komórki do komórek nowotworowych, tyle że pierwsze wspierają życie, a ostatnie niosą śmierć. Bez względu na to lekarze uważają komórki nowotworowe za „przetransformowane” ludzkie komórki.

Megakariocyty, jak uważają naukowcy, są komórkami szpiku kostnego. Jednak swoją charakterystyką i wielkością przypominają bardzo amebowate rzęsistki. Także ich rozmnażanie następuje przez odcinanie „pępowiny” jak w przypadku rzęsistków. Dla normalnych komórek jednak charakterystyczna jest mitoza – rozpad jądra komórkowego na dwie równowartościowe komórki. Poza tym odkrycie pasożytów w szpiku kostnym nie jest niczym zadziwiającym – rzęsistki są wszechobecne i mogą być przyciągane do szpiku kostnego przez wysoką zawartość cholesterolu, którego pasożyty potrzebują do samozapłodnienia i rozmnażania. Odkrycie megakariocytów w krwi, gdzie odcinałyby od siebie trombocyty, byłoby jednak nienaturalne. Tym bardziej, że krew do badań była pobierana zarówno z palca, jak i z żyły łokciowej. Jednak również tam odkrywałam takie „megakariocyty”.

I w końcu coś na temat makrofagów. Opis ich morfologii, zdolność pochłaniania bakterii i pozostałości obumarłych komórek oraz zdolność do poruszania się jak ameby, charakterystyczna tylko dla organizmów jednokomórkowych cykliczność zmian z tworzeniem się wielojądrowych indywiduów, określana w biologii jako schizogonia – wszystko to odpowiada opisowi gigantycznych amebowatych rzęsistków. Naukowcy uważają makrofagi za opiekunów organizmu, jak limfocyty i leukocyty. Białe ciałka krwi są zdolne do fagocytowania bakterii. To ogólnie znany fakt. Jednak nie połykają one – tak jak makrofagi – pozostałości różnych obumarłych komórek, ponieważ „wiedzą”, że ludzkie komórki posiadają zdolność do autolizy, to znaczy, rozpuszczania się do stanu potrzebnych dla organizmu aminokwasów. Jednak białe ciałka krwi fagocytują aktywnie trombocyty, które identyfikują jako obcych dla organizmu intruzów.

A teraz przyszedł czas, żeby wziąć zdjęcia preparatów krwi do ręki i po ich dokładnym zbadaniu albo potwierdzić nasze wnioski, albo je odrzucić. Co widzimy? Do tworzenia się trombocytów nie dochodzi tylko gdzieś daleko w szpiku kostnym, ale też w krwi obwodowej, która jest pobierana z palca. Rzeczywiście na kolorowych zdjęciach widać duże amebowate i mniejsze okrągłe komórki, od których trombocyty oddzielają się pojedynczo lub w całych grupach. Niektóre z nich przed oddzieleniem znajdują się na naprawdę długich pępowinach, które łączą je z komórką matką. Interesujące jest jednak, że trombocyty, które już uzyskały samodzielność lub są jeszcze połączone z megakariocytami, które rzekomo w jakiś sposób dostały się ze szpiku do krwi, od razu zaatakowały erytrocyty i zaczęły je roztapiać swoimi toksynami. Przy tym zazwyczaj dwuwklęsłe erytrocyty przypominały ząbkowane kółeczka lub kierownice, co oczywiście ograniczało ich zdolność do przenoszenia tlenu. Agresywność tworzących się we krwi trombocytów naprowadziła mnie na myśl, że może nie chodzić tu o trombocyty, ale o potomków rzęsistków. Inne zdjęcia, na których widać, jak trombocyty są pochłaniane przez leukocyty i limfocyty, potwierdzają prawidłowość tej myśli – bo strażnicy odporności się nie mylą. Mogą przeoczyć rzęsistki zamaskowane jako trombocyty i zostawić je w spokoju, jednak kiedy „zwietrzą” obcość komórek, nie odpuszczą sposobności, żeby się z nimi policzyć.

Tak zwane megakariocyty i makrofagi w krwi również były agresywne: obserwowane w ich pobliżu erytrocyty nosiły ślady poważnych zniszczeń i nadżerek. Zdjęcia pokazały poza tym, że megakariocyty i makrofagi przy obumieraniu nie ulegają autolizie, ale rozpadają się na małe i średnie cząsteczki – co również jest charakterystyczne dla rzęsistków i mogłam to zaobserwować w trakcie eksperymentów z komórkami nowotworowymi. W przeciwieństwie do tego normalne komórki w tkankach oraz czerwone i białe ciałka krwi zawsze autolizują się do stanu aminokwasów.

Gigantyczne komórki, które rozpadły się na małe cząsteczki, zaczynają wyglądać jak ogromne nagromadzenia trombocytów. Jeśli uwzględnić żywotność i agresywność tych ostatnich, można by prawie pomyśleć, że rzęsistki są nieśmiertelne. Kto może wtedy dać odpór nieśmiertelności rzęsistków? Tylko ludzki intelekt!

Autor S. Rodionow w swojej książce „Diabelskie biopole” przedstawił swoją teorię ewolucji: „Od nieorganicznego, do organicznego, od jednokomórkowca do organizmu wielokomórkowego. Końcowym celem jest człowiek. I dalej – człowiek rozumny. W ramach swojego eksperymentu natura stworzyła człowieka. Do czego go potrzebuje? Podczas gdy zwierzęta pozbawione intelektu żyją w harmonii ze środowiskiem, człowiek przestał żyć w harmonii z naturą. Intelekt stoi teraz pomiędzy nim a naturą. Człowiek oddala się od natury, ale ona ściąga go za każdym razem na drogę śmierci na swoim łonie…”.

Nasz brak rozsądku i niewystarczające korzystanie z intelektualnych zdolności mogą doprowadzić do upadku i wymarcia ludzkości w kolejnych pokoleniach. To oznaczałoby, że świat zostałby – jak już przed miliardami lat – opanowany przez organizmy jednokomórkowe. Starania matki natury włożone w stworzenie człowieka stałyby się wtedy daremne i my – jej córki i synowie – bylibyśmy tego winni.

To tyle na temat moich hipotez na temat rzęsistkowej natury trombocytów, megakariocytów i makrofagów. Muszą one zostać sprawdzone, choćby dlatego, że trombocyty nie są fagocytowane tylko przez leukocyty i limfocyty, ale też najważniejszy organ układu immunologicznego – śledzionę. Kiedy krew przez nią płynie, odfiltrowuje ona trombocyty, przy czym lekarze są zawsze gotowi, żeby ją usunąć. Kto ma rację: lekarze czy stworzeni przez naturę strażnicy? Chcemy wiedzieć my, nosiciele trombocytów i rzęsistków. Jednak, żeby się tego dowiedzieć, potrzebne są eksperymenty, które nie są takie łatwe do zorganizowania i przeprowadzenia.

Na koniec jeszcze następująca rzecz: lekarze mogą kategorycznie się ze mną nie zgadzać, na przykład w odniesieniu do trombocytów. Mają utrwalone wyobrażenia na temat patogenezy zakrzepowej plamicy małopłytkowej. Innymi słowami są przekonani, że krwawienia wewnętrzne powstają przy zmniejszonej zawartości trombocytów w krwi obwodowej. Wyjątkowo obrazowe jest to u noworodków, które rodzą się z sinymi plamami na ciele. Jest to oznaką dla lekarzy, że wcześniej lub później dziecku grożą krwawienia jelit, nerek czy inne.

Aby ratować dziecko, lekarze podają pobrane na zapas płytki krwi innego człowieka. Poprzez tę procedurę osiąga się czasową poprawę. Jednak krwawienia u takich pacjentów nie ustępują po prostu z czasem. Wtedy lekarze próbują rozwiązać ten problem na dwa sposoby – latami przepisywane są preparaty sterydowe, które prowokują powstawanie nowotworów lub usuwa się śledzionę.

Naukowcy nie znają etiologii, to znaczy przyczyn powstawania tej choroby, widzą jednak, że do krwawień dochodzi kosztem zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych. Rzęsistkowa koncepcja powstawania nowotworów umożliwia nam wytłumaczenie również tego zjawiska. Dlaczego noworodki mają krwawienia? Ponieważ ich zakażenie rzęsistkami następuje w łonie matki. Kiedy w tym czy innym miejscu dostaną się do płodu, pasożyty dążą do kolonizacji całego organizmu. Dlatego wnikają do naczyń krwionośnych, przy czym rozluźniają i perforują ściany naczyń krwionośnych i za pomocą produkowanego przez siebie enzymu hialuronidazy.

To, że podane płytki krwi pomagają zatrzymać krwawienia, również jest zrozumiałe. W takich przypadkach trombocyty – potomkowie rzęsistków – innego człowieka służą jako immunostymulatory. Układ immunologiczny rozpoznaje obce pasożyty, zostaje aktywowany i rozpoznaje później również własne. W wyniku tego część rzęsistków zostaje zniszczona, inna część ukrywa się pod rosnącą tkanką łączną – w ten sposób dziury w naczyniach krwionośnych zostają „zatkane”. Rzeczywiście następuje chwilowa poprawa. Jednak z czasem patologiczny proces nieodzownie zmierza do swojego rozwoju – do własnych rzęsistków pacjenta dodane zostają jeszcze obce, co czyni je jeszcze złośliwszymi…

Zgubna triada

Rak, zawał serca i udar są najbardziej tragicznymi w skutkach chorobami naszych czasów. Mówiąc ściślej, stały się nimi pod koniec XX wieku. Wcześniej społeczeństwo było nawiedzane epidemiami dżumy, cholery, tyfusu i czarnej ospy. Niezdolność do ich pokonania była wówczas uważana przez ludzi za karę za ich grzechy. Bezinteresowność naukowców, którzy tworzyli medykamenty i szczepionki, a także wypróbowywali je na sobie, poświęcenie lekarzy i pielęgniarek były warunkami, które pozwoliły na zwycięstwo nad tymi epidemiami. Zachorowalność na nieuleczalne nowotwory dotyczyła wówczas tylko 3% wszystkich chorych. Trochę więcej ludzi cierpiało na choroby serca i układu krążenia. Nie przypuszczano wtedy nawet, że można zachorować na AIDS. I tak doszło do tego, że wyciągnięto wniosek: choroby zostały pokonane!

Nieważką rolę w zwycięstwie medycyny nad infekcjami odgrywał fakt, że medycyna była jeszcze częścią biologii. Biolodzy, ponieważ znali historię pochodzenia organizmów wielokomórkowych, widzieli, że nie tylko człowiek żyje w otaczającym go środowisku, ale również w nim może żyć bogaty mikroświat. Doświadczenie z walki przeciw epidemiom nauczyło ich jednak, że gdy pojawia się choroba, trzeba odkryć wywołujący ją zarazek i pomóc pacjentowi się go pozbyć.

Jednak medycyna wyemancypowała się z biologii i żyje od tej pory własnym życiem. Tendencja do separatyzmu nie zatrzymała się wraz z tym. Doszło do podziału wewnątrz medycyny na takie dyscypliny jak onkologia, kardiologia, pulmonologia[7], gastroenterologia[8] i inne. Tak podzielona medycyna rozłożyła również ludzkie ciało na jego części składowe. Nie postrzega już chorób poszczególnych organów jako lokalnego objawu choroby całego człowieka.

Tak, doszło do tego, że medycyna wylicza 30 000 chorób, z których jest w stanie wyleczyć tylko 5000. Wśród nieuleczalnych chorób nowotwory oraz choroby serca i naczyń krwionośnych stały się dżumą naszych czasów.

Tak długo, jak nie znajdzie się zarazków wywołujących te choroby, zwalczane będą tylko ich objawy. Choroba nie zostaje zatem wyleczona, ale zatuszowana i w późniejszym czasie dostaje się na nowy poziom, kiedy przybliża się bardziej do raka czy zawału serca. Na przykład pacjent odczuwa wahania ciśnienia krwi wywołane przez przerwanie naczyń krwionośnych przez kolonie rzęsistków – skrzepy. Przepisuje się mu preparaty rozszerzające naczynia krwionośne. To z kolei może rozdrażnić pasożyty, które w reakcji na to zaczynają wzmożone namnażanie i jeszcze bardziej kolonizują krew, ściany naczyń krwionośnych i tkanki. W ten sposób krótkotrwała poprawa stanu pacjenta może doprowadzić do pogorszenia procesu patologicznego – rozwoju zakrzepicy żył głębokich czy niedokrwiennej choroby serca, marskości wątroby, zapalenia nerek czy chronicznych nieuleczalnych chorób wielu ważnych dla życia organów. Sztuczny środek sorpcyjny, który jest wykorzystywany do oczyszczania krwi pacjentów kardiologicznych, wyprowadza komórki z ich naturalnego porządku, zmniejszają one przez to swoją amplitudę, co prowadzi do ogólnego osłabienia organizmu. W ten sposób opór przed dalszą ekspansją rzęsistków zostaje ograniczony. Zastępują one swoimi ciałami komórki w ścianach naczyń krwionośnych i zatykają swoimi koloniami krwiobieg. Prowadzi się zatem chorobę ku jej ostatniemu stadium – zawałowi.

W tej samej kolejności odbywa się przez oddziaływanie różnych preparatów do chemioterapii i łagodzących ból środków wzrost kolonii pasożytów u pacjentów onkologicznych, co prowadzi do raka. Nierzadko te choroby, które mają ten sam zarazek, towarzyszą sobie wzajemnie. Przy autopsji zmarłych na zawał w tym czy innym organie wykrywa się guzy nowotworowe.

Znaczącą rolę w niepowodzeniach medycyny odgrywa jej konserwatyzm. Oceń to sam: jeszcze u zarania renesansu medycyny w zamierzchłych czasach mądry Hipokrates ostrzegał uzdrowicieli: „Po pierwsze nie szkodzić”. I niezliczone pokolenia lekarzy w toku swojego kształcenia składało przysięgę Hipokratesa, przy czym dewiza ta pozostawała niezmieniona. Ale od czasu jej powstania upłynęły tysiąclecia. Medycyna zrobiła olbrzymie postępy, jest wyposażona we współczesną technikę, co umożliwia jej poznanie ludzkiego ciała na poziomie komórkowym, molekularnym i genetycznym. Mimo to nikt nie wysuwa propozycji, żeby przysięgę początkujących lekarzy, dewizę „Po pierwsze nie szkodzić!” zastąpić skuteczniejszą: „Leczyć!”. Medycyna nie jest na to po prostu przygotowana, a dowodem na to są obniżająca się długość życia rosyjskiego społeczeństwa i przewyższanie liczby zgonów nad liczbę urodzeń.

Prosta arytmetyka

W porównaniu do Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej AIDS dzięki Bogu, jeszcze nie rozprzestrzeniło się u nas. To bycie w tyle jest dla nas radosną wiadomością.

Zupełnie inaczej jest z rakiem: rozwija się i odmładza w naszym kraju. Dziś udział pacjentów onkologicznych nie wynosi już 3%, ale 30% wszystkich chorych. Jednak jeszcze niedawno zaawansowany wiek – 70 lat i więcej – był uważany za czynnik krytyczny w przypadku nowotworów. Nie bez przyczyny mówi się: „Komórki nowotworowe są w każdym z nas, ale nie każdy przeżywa chorobę nowotworową”.

Tymczasem rak stał się znacznie młodszy. Śmierć młodych ludzi jest niemożliwą do naprawienia tragedią. Najsmutniejsze jest, kiedy noworodki rodzą się z guzami nowotworowymi i umierają, nie zdążywszy zakosztować życia.

W kraju, w którym liczba zgonów przewyższa liczbę narodzin, każdy, kto zachoruje na nieuleczalną chorobę lub na nią umrze, musi zostać skrupulatnie zarejestrowany. Jak zatem wyglądają u nas statystyki. Pod koniec 1995 roku odbył się IV Kongres Rosyjskich Onkologów. Uczestnik kongresu, pełniący funkcję dyrektora moskiewskiego Instytutu Badawczego im. Görtzena raportował, że w 1995 roku:

• co 78 sekund był rejestrowany nowy chory na nowotwór;

• w ciągu ostatnich dziesięciu lat liczba pacjentów onkologicznych wzrosła o 20%;

• w Rosji wyleczony zostaje co trzeci pacjent (tzn. 33%), tak jak w zachodnich krajach uprzemysłowionych.

Za pomocą komputera czy też prostego ołówka można łatwo policzyć, że w 1995 roku zostało zarejestrowanych około 400 000 ludzi, którzy po raz pierwszy zachorowali na nowotwór, a 270 000 zmarło na tę chorobę. W 1992 roku częstotliwość zachorowań była o 7% niższa i wynosiła 375 000 ludzi. Takie liczby bardzo łatwo zapamiętać.

Dlatego dziwne było stwierdzenie generalnego dyrektora WONZ (Rosyjskiego Naukowego Centrum Onkologii), członka Rosyjskiej Akademii Nauk N. Trapeznikowa („Tschas Pik”, 22.05.96):

• w 1992 roku 400 000 ludzi umarło na raka;

• wyleczonych zostało w Rosji 42–43% pacjentów, co odpowiada poziomowi wyzdrowień wśród ludności niebiałej Stanów Zjednoczonych;

• do roku 2000 co 72 sekundy jeden człowiek zachoruje na raka, a co 97 sekund umrze jeden pacjent onkologiczny, to znaczy, że odsetek wyzdrowień będzie wynosił 26%.

Aby wyrobić sobie pełniejszy obraz statystyki w onkologii, przypomnijmy sobie inny występ Nikołaja Trapeznikowa: na posiedzeniu rady naukowej w przepełnionej sali konferencyjnej WONZ 16.12.1991 roku. Tego dnia po raz pierwszy opowiadałam przed naukowcami o moim odkryciu zarazka powodującego nowotwory i o przeprowadzonych badaniach, które potwierdziły, że komórki nowotworowe są rzęsistkami w stadium, kiedy nie posiadają wici. Na moją uwagę, że rak się „odmładza” N. Trapeznikow tłumaczył: „U nas procent wyzdrowień w przypadku nowotworów wynosi 47%, a w Stanach Zjednoczonych 50%, czyli tylko odrobinę więcej”.

A teraz porównajmy te informacje. Jeśli jako podstawę weźmiemy liczby z Kongresu Onkologicznego (zawsze jest to Kongres specjalistów w sprawach nowotworów), liczby podane przez wiodącego onkologa kraju, Trapeznikowa są czystą dezinformacją. Oceń sam. Zgodnie z danymi podanymi przez Kongres w roku 1992 na raka zmarło 375 000 ludzi. Zgodnie z tym, co twierdzi Trapeznikow jednak przeciwnie, umieralność była wyższa niż zachorowalność. Przy poziomie wyzdrowień wynoszącym 47% umarło 400 000 ludzi, a nie połowa tego, co musiałoby mieć miejsce przy tak „wysokim” poziomie wyzdrowień. Poza tym, jeśli poziom wyzdrowień zgodnie z tłumaczeniem Trapeznikowa w roku 1991 wynosił 47% i w ciągu pięciu lat obniżyłby się do 42–43%, z jakiego powodu w ciągu następnych czterech lat miałby spaść do 26%? Przecież nie będzie gorzej niż było – gospodarka w Rosji stabilizuje się, jak się mówi. Również onkolodzy znaleźli nowe źródła dopływu środków. O jednym z nich – uzyskanych „datkach” od pacjentów nowotworowych na leczenie bardzo przekonująco pisała w swoim artykule „Ile kosztuje śmierć na raka” S. Marsejewa (Iswestija, 01.06.96). Najprawdopodobniej można wytłumaczyć szybki spadek odsetka wyzdrowień nieprawdziwymi danymi podanymi przez akademika, ponieważ w technologii leczenia w ostatnich dziesięcioleciach nic się znacząco nie zmieniło i nie wygląda też na to, że się zmieni – kroi się, napromienia i leczy coraz bardziej trującymi chemikaliami. Wydaje się, że człowiek po prostu ze słabości ducha oszukuje sam siebie, zamieniając rzeczywisty 33% odsetek wyzdrowień na oczekiwany 42–43%. Gdy jednak wartość 33% jest prawdziwa, spadek z 33% na 26% nie wygląda na nagły, ale niemalże stabilny.

Chorzy na raka uczą się naprawdę doceniać znaczenie i piękno życia, dlatego traktują swoje wyzdrowienie jako dar od losu. Jednak dlaczego wiodący onkolodzy naszego kraju pozwalają sobie na manipulowanie ważnymi statystycznymi danymi? Za nimi stoi jednak wiele tysięcy ludzkich żyć! Nie jest ciężko sobie wyobrazić, jak pacjent z wypełnionym strachem sercem idzie do szpitala onkologicznego ze zwodniczą nadzieją, że będzie należeć do 33% (a może jednak 42–43%?) wyleczonych, którzy zgodnie ze statystyką zostali „wyleczeni” z gwarancją na 5 lat.

Muszę powiedzieć, że wiarygodna statystyka Kongresu Onkologicznego, zestawiona zgodnie z danymi z klinik onkologicznych naszego kraju, również może być poddana w wątpliwość. Na przykład znany jest mi przypadek, w którym pacjentka z nowotworem, która była leczona w klinice w pobliżu Moskwy, została wysłana do domu. Miesiąc później zmarła. Po pogrzebie jej córka poszła do kliniki, żeby uzyskać wgląd w kartę pacjenta. Nie było tam żadnych dokumentów. Córka była przygnębiona i zdziwiona jednocześnie – człowiek umarł, ale nie ma żadnych śladów po tym, że był leczony w szpitalu. Czy działano tam zgodnie z przykładem wysoko postawionego kolegi, można tłumaczyć ten fakt tak: jeśli nie ma żadnych akt pacjenta, nikt nie umarł. Wtedy nie ma też żadnego spadku odsetka wyleczeń, chociaż kobieta przeżyła tylko miesiąc, zamiast pięć lat, co jest uznawane za kryterium wyleczenia z nowotworu. Jeśli mająca 56 lat pacjentka po leczeniu żyłaby jeszcze pięć lat, zgodnie z onkologicznymi statystykami byłaby uznana za wyleczoną. Co to jednak za wyleczenie, kiedy pacjentka za pięć lat umiera na ten sam nowotwór? Kryterium wyzdrowienia tylko z pięcioletnim wymaganym okresem przeżycia jest samooszukiwaniem się onkologów, uwarunkowanym przez leczenie, w którego przebiegu odporność immunologiczna jest jeszcze bardziej tłumiona, a wraz z nią również zdolność oparcia się chorobie.

Jakkolwiek smutna może być dzisiejsza statystyka, zgodnie z prognozami onkologów, czeka nas jeszcze mroczniejsza przyszłość. Tylko ślepiec nie zauważy, że choroba nowotworowa podobnie do „dżumy bez gorączki” powala coraz to nowe ofiary, nawet jeśli nie w tak galopującym tempie. Jest chorobą infekcyjną. Jednak akademik Trapeznikow odrzuca „naukowo” z wysokości swojej pozycji zdolność do infekowania choroby nowotworowej – „Rak nie jest zaraźliwy, ponieważ onkolodzy nie chorują na raka częściej niż inni ludzie”. Tylko że onkolodzy nie wchodzą przecież w kontakty seksualne z pacjentami, nie całują ich i nie piją z nimi z jednej szklanki. Dlatego też nie zarażają się częściej niż inni.

Onkologiczne weto

Onkologia, kiedy oddzieliła się jako autonomiczna dziedzina medycyny i jeszcze bardziej zdystansowała się do biologii, zapędziła się w kozi róg. Niepostrzeżenie uwierzyła w teorię przekształceń komórek i podkreśliła swoją bezsilność – w ten sposób onkolodzy zrzucili odpowiedzialność za swoje niepowodzenia na innych. Przede wszystkim obwiniają naturę, która ich stworzyła, rzekomo wyposażyła ludzi w komórki, które są zaprogramowane na nowotwór. Po drugie samych ludzi, którzy sprzyjają przekształceniu tych komórek: poprzez złe nawyki i zanieczyszczenie środowiska, którego również są sprawcami. Poza tym pacjenci są często obwiniani, że zbyt późno odkryli swoje guzy i zwrócili się do lekarzy.

Jednak również w tym przypadku onkolodzy nie są całkowicie szczerzy. Na przykład wstrząsnęła mną tragedia utalentowanego dziennikarza, którego żona zmarła na nowotwór pęcherza moczowego. Udał się ze swoją żoną do słynnego onkologa, który wyjaśnił mu: „Przybyli państwo do mnie zbyt późno. Powinniście tu przyjść rok temu”. Co to za „czarna magia”, że onkolodzy nawet w prostych ludzkich relacjach potrafią zdusić wolę człowieka, tak jak tłumią odporność immunologiczną swoim leczeniem? Słynny dziennikarz – redaktor naczelny znanej gazety i prowadzący lubiany przez publiczność program telewizyjny – był zmieszany… i opuścił gabinet. Przy tym miał w swojej teczce dokument, który potwierdzał, że jego chora żona rok wcześniej odwiedziła właśnie tego profesora, ponieważ odkryła krew w swoim moczu. Czy nie jest to poważny objaw choroby? Dlaczego jej nie pomógł, a rok później mówi: „Za późno”? A może profesor już wówczas wiedział, że nie jest w stanie wyleczyć pacjentki i dlatego wysłał ją do domu? W ten sposób średnia wyleczonych przez niego pacjentów nie obniżyła się – nawet jeśli pacjentka umarła, nie była przecież leczona w klinice…

Z tego, co powiedział Trapeznikow, prawdziwe jest zdanie, które wypowiedział już po moim odkryciu zarazka wywołującego raka: „Nie oczekujemy żadnych znaczących odkryć, które wywrócą na drugą stronę diagnostykę i leczenie złośliwych guzów”. Głównie z tego powodu diagnostyka w onkologii jest uproszczona do ekstremum – nowotwór jest diagnozowany dopiero wtedy, gdy stwierdzi się obecność guza. Kiedy jednak w Japonii nauczono się wykrywać nowotwory o wadze nawet 2 g, u nas stwierdzano je dopiero od 10 g. Taki guz składa się poza tym z 10 miliardów komórek nowotworowych. Istnieją również 100 gramowe guzy i jeszcze większe.

Te komórki są pasożytami i nie rosną sobie tak po prostu. Odbierają organizmowi składniki odżywcze i pozwalają, by ich trujące produkty wymiany materii i enzymy odpływały do ciała. W ten sposób u pacjenta rozwijają się anemia, kacheksja i hipoksja, toteż mamy do czynienia z niedokrwistością, wyczerpaniem organizmu i niedoborem tlenu. Równocześnie niszczone są układ hormonalny, nerwowy i immunologiczny. To wszystko z pewnych powodów nie jest brane przez lekarzy pod uwagę. Oni celują w następstwa choroby – guz – i uszkadzają ludzkie ciało jeszcze bardziej radykalną operacją, trującymi chemikaliami i radioaktywnym promieniowaniem, co prowadzi do tego, że miliardy rzęsistków wzmagają swój niszczycielski proces. Stąd też niska efektywność leczenia: tylko chorym na raka, którym uda się wytrzymać globalną ekspansję rzęsistków, a ich serce, wątroba i nerki będą mogły zostać utrzymane w relatywnym zdrowiu, udaje się przynależeć do „szczęśliwych” 33% z pięcioletnią gwarancją życia.

Czy istnieje możliwość uniknięcia choroby nowotworowej, żeby ujść przed wszelkimi cierpieniami, które czekają na pacjentów onkologicznych? „Tak istnieje!”, mówi akademik Trapeznikow przed milionami telewidzów. Jednak jego zalecenia odnośnie do profilaktyki i wczesnej diagnostyki choroby nowotworowej są tak samo prymitywne, jak leczenia raka w onkologii. Okazuje się, że wystarczy „odżywiać się zgodnie z zagraniczną metodą – jeść mniej niż 30% tłuszczów, więcej błonnika pokarmowego i pięć porcji owoców albo warzyw dziennie oraz każdego dnia badać rękami gruczoły mleczne”.

Z pewnością zmiana sposobu odżywiania jest ważna. Jednak jeśli byłoby to takie proste, na Zachodzie nastąpiłby już dawno temu koniec nowotworów, a tymczasem rysuje się tam dość znany poziom wyzdrowień wynoszący 33% jak u nas. Badanie gruczołów mlecznych również nie jest wyczekiwanym z utęsknieniem ratunkiem, ponieważ rak piersi nie jest jedynym guzem, na jaki cierpi ludzkość – onkolodzy wyliczają do 200 zróżnicowanych i tysiące niezróżnicowanych rodzajów guzów. Poza tym nie jest żadną tajemnicą, że odkrycie małego guza w piersi niekoniecznie uratuje pacjentkę. Onkolodzy uważają małe guzy za „nieoperacyjne” i dlatego „obserwują” ich rozwój do czasu, gdy ich zdaniem wskazana jest operacja. Jednak wiemy już, co dzieje się z organizmem przed powstaniem guza i podczas jego rozwoju. Dlatego nierzadko, gdy nadchodzi czas na zabieg operacyjny, konieczne jest usunięcie nie tylko guza, ale całej piersi. To samo ma miejsce po „obserwacji” rozwoju włókniaków w macicy, gdy razem z guzem usuwany jest też cały organ.

Chirurdzy z oddziału onkologicznego, do których należy również Trapeznikow, amputują wszystko, co możliwe: oczy i nerki, płuca i żołądek, język i zęby, śledzionę i organy płciowe. Jak ludzie potem żyją, wiedzą tylko oni sami i wszechwiedzący Bóg.

Jednak są jeszcze w Rosji naukowcy, którzy zrozumieli, że rak nie jest po prostu guzem, ale chorobą całego organizmu. Choroba nowotworowa rozwija się, niszczy stopniowo i ustawicznie ciało, a zatem nie zniknie też nagle – po dużym uszkodzeniu pacjenta. Aby wyleczyć pacjenta, trzeba odwrócić proces. To jest możliwe tylko przez zwiększenie sił odpornościowych organizmu. Zrozumieli to swojego czasu naukowcy A. Troickaja, A. Kaczugin, M. Woroszyłowa, A. Dorogow i inni, którym udało się stworzyć stymulatory układu immunologicznego i szczepionki, rozwinąć metody leczenia i skutecznie zajmować się chorymi na raka, którzy zostali odrzuceni przez oficjalną medycynę. Leki i szczepionki tych wynalazców uratowały niemało żyć – w tym również członków Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Jednak nie starczyło im autorytetu, żeby przezwyciężyć weto onkologów przeciw ratującym życie środkom, które ich zdaniem mają „niespecyficzne działanie”. Skąd zatem onkolodzy mają oczekiwać znaczących nowości, skoro odrzucają wszystko, co zostaje stworzone poza ścianami ich instytutów i nie pasuje do ram ich teorii na temat „mutacji komórek”? Ich wynalazki jednak, na przykład immunosupresanty, są skazane na porażkę: nie można wyleczyć pacjentów, gdy tłumi się siły obronne organizmu. Poza tym nieefektywność metod leczenia stworzonych na podstawie oficjalnie uznanej teoretycznej koncepcji „mutacji komórek” dowodzi w przekonujący sposób błędności tej koncepcji.

Interwencja rzęsistków

Rzęsistki budzą strach nie tylko dlatego, że są przyczyną nieuleczalnych chorób, co prowadzi do wymierania ludzi. Są też przyczyną bezpłodności zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, odpowiadają za przedwczesną impotencję u mężczyzn i za niezdolność wielu kobiet do donoszenia zdrowej ciąży oraz urodzenia zdrowego dziecka.

Światowa Organizacja Zdrowia już od dawna zalicza rzęsistkowicę, która jest wywoływana przez rzęsistki pochwowe, do najbardziej rozpowszechnionych infekcji świata. Sowieccy naukowcy w latach 60. XX wieku stwierdzili w trakcie licznych badań jeszcze większe rozprzestrzenienie się rzęsistków policzkowych. I rzeczywiście – któż z nas nie cierpi na próchnicę zębów, zapalenia dziąseł, paradontozę?

Co jest powodem tragicznej różnorodności objawów będących następstwem zarażenia rzęsistkami, jeśli noworodki przychodzą na świat praktycznie nieskalane? Chodzi o zakażenie organów płciowych przez rzęsistki. Istnieją pewne tego powody. Główna przyczyna leży w samych sprawcach chorób, rzęsistkach. Kiedy równocześnie z komórką jajową dostają się do macicy, pasożyty mają różne możliwości. Kiedy w okresie tworzenia się listków zarodkowych w komórce jajowej, któreś z nich zostaną uszkodzone przez rzęsistki, może to oznaczać upośledzenie noworodka, czyli brak kończyn lub niektórych organów wewnętrznych, ślepotę czy głuchotę. Rzęsistki mogą zostać połknięte przez płód wraz z wodami płodowymi – w drugiej połowie ciąży – lub dostać się same do odbytnicy, a potem do krwi. W takim przypadku noworodek może przyjść na świat z guzem lub wadą serca. Drugi powód leży w ludzkiej naturze i przemianach życiowych. Wiemy, że szczytowy punkt potrzeb seksualnych u mężczyzn przypada na lata młodości. Wielu młodych mężczyzn zbiera w tym czasie doświadczenia z dojrzałymi bardziej doświadczonymi kobietami, które w dużej części są nosicielkami rzęsistków. Im więcej partnerek seksualnych, tym aktywniejszy dopływ wirulentnych i patogenicznych rzęsistków. Jeśli zatem wierzy, że jest lepiej przygotowany na życie w małżeństwie, nie ma pojęcia, jakie szkody może już wyrządził najbliższym i najbardziej kochanym przez siebie osobom i jeszcze wyrządzi, jeśli zarazi się rzęsistkami wraz z innymi infekcjami. Niemniej niebezpieczne jest, jeśli kobieta traci dziewictwo przed ślubem, bo jej bogata w glikogeny wagina jest bardzo zachęcająca dla rzęsistków. Gdy te ostatnie dostaną się do niej, już jej nie opuszczą.

Dlaczego człowiek nie zauważa swojego zachorowania na rzęsistkowicę, chociaż na wirusa grypy reaguje już trzeciego dnia po zarażeniu wysoką gorączką, kaszlem, kichaniem, bólami i napadami potu? Nasz układ immunologiczny jest zorganizowany w ten sposób, że rozpoznaje obce antygeny (białka) wszelkich mikrobów, które wnikają do organizmu i jest w stanie wytworzyć specyficzne antyciała. Jednak przy wniknięciu rzęsistków reakcja immunologiczna zostaje na długi czas zatrzymana. Dzieje się tak, ponieważ rzęsistki łatwo wymykają się układowi immunologicznemu, na przykład przez to, że produkują antygeny, które przypominają strukturą ludzkie białka, szczególnie erytrocyty grupy krwi A. Poza tym naukowcy stwierdzili podobieństwo antygenowe rzęsistków pochwowych ze spermą. To umożliwia rzęsistkom wykonywanie swojej pracy i pozostawanie nierozpoznanymi. Na przykład, gdy dostaną się do jąder, rzęsistki zakwaszają swoimi toksynami płyn nasienny, co prowadzi do spowolnienia ruchów plemników. Ich główki zostają zdeformowane, zmniejszają się i w końcu zostają rozpuszczone. Wtedy osłabiona sperma zostaje wessana przez rzęsistki, które trawią ten bogaty w hormony płciowe smakołyk. Hormony są bardzo użyteczne dla zapładniania i rozmnażania rzęsistków, ale cały proceder może prowadzić do niepłodności u mężczyzn.

Kiedy sperma dostaje się do kobiecej waginy, jest tam wyłapywana przez rzęsistki pochwowe, co stanowi jedną z najważniejszych przyczyn kobiecej niepłodności. Co dzieje się z płodem, kiedy rzęsistki dostaną się do macic, zostało już wyjaśnione.

Niemniej szkód dostarczają rzęsistki policzkowe, które dostają się do organizmu człowieka przy całowaniu czy używaniu wspólnych naczyń i sztućców. Ten proces przebiega w tak samo niezauważony sposób dla układu immunologicznego: najpierw pojawia się nic nie znacząca próchnica zębów, potem zęby kruszą się lub zaczynają się chwiać, dziąsła ulegają stanowi zapalnemu. Dentyści wolą usuwać zęby, ponieważ nie rozpoznają zarazka powodującego choroby; poza tym nie wiedzieliby, jak się nim zająć, walczą więc z uzębieniem. Sprawcy ludzkich cierpień pozostają jednak w dziąsłach, co potem może być przyczyną raka czy mięsaków.

Wszystko, co zostało tu opisane, jest gorzką prawdą, której lekarze ze względu na swoją „wąską specjalizację” jeszcze nie dostrzegają. Również inni, będący daleko od medycyny ludzi nie znają jeszcze tych nowości. Wielu woli być może nadal pozostawać w niewiedzy. Niektórych może rozzłościć taka otwarta rozmowa. Jednak nowotwory, zawały i inne choroby zagrażają życiu ludzi, są jak wojna, która wkracza do każdego domu. Tak, to budzi strach, kiedy człowiek sobie wyobrazi, jak straszna śmierć może czekać na każdego z nas. Niestety po naszym pokoleniu przyjdą następne: nasze dzieci, wnuki i prawnuki. Wokół nich krążą nasze troski, to je chcemy ratować i chronić. Możliwe do osiągnięcia jest to tylko na poziomie państwowym przy współdziałaniu i wsparciu całego społeczeństwa.

Siedem lat mojej pracy nad rzęsistkami nie pozostało bez następstw. Liczne listy i telefony z różnych regionów kraju i z zagranicy potwierdzają, że ludzie zrozumieli moje odkrycie, właściwie ocenili jego wartość i uwierzyli w nie. Rzęsistki coraz bardziej zajmują też myśli lekarzy. Lek Trichopol jest regularnie przepisywanym środkiem przez radiologów z WONZ. Środkiem przeciw rzęsistkom leczy się wrzody żołądka, zapalenie płuc niegruźliczego rodzaju i paradontozę. Jest też stosowany przy operacjach i chemioterapiach pacjentów onkologicznych i w leczeniu pacjentów onkologicznych. W końcu od niedawna sprzedawana jest pasta do zębów z Metronidazolem, chociaż zagranicznej produkcji. Podczas gdy u nas ludzie jeszcze się wahają, za granicą zaczęto już produkować środki przeciw rzęsistkom i higieniczne nowinki.

Ludzka tragedia

Wielką tragedią dla ludzi okazała się ich niewiedza na temat istnienia rzęsistków oraz faktu, że rzęsistki policzkowe i pochwowe są zaraźliwe oraz całkowita niewiedza lekarzy, do których zwracają się chorzy. Jako przykład chcę opowiedzieć o losie pewnego 35-letniego mężczyzny. Zaufał mi, prosząc mnie, aby opowiedzieć o nim również innym – żeby uchronić ich przed błędami, które on popełnił.

„Rzęsistkowa epopeja” P. zaczęła się, kiedy miał 15 lat. Zapomniał zabrać stroju na wychowanie fizyczne i pożyczył spodnie zaoferowane mu przez szkolnego kolegę, które okazały się noszone. W ciągu kilku dni zniknęły samowolne erekcje i polucje, wystąpił świąd żołędzi. Kilka miesięcy później pojawiła się gryząca wydzielina – wystąpiło zapalenie żołędzi i napletka. Rok później zaczęły się rozproszone wypadanie włosów na wzgórku łonowym i tworzenie się białych punktów w miejscu połączenia między żołędzią a napletkiem

Młody człowiek nie mógł zwierzyć się nikomu ze swojego cierpienia, ponieważ wstydził się o tym mówić. Później, już w czasie studiów, mieszkał w akademiku, gdzie korzystano ze wspólnych naczyń i sztućców. Nieźle się dziwił, kiedy usłyszał, że jego koledzy narzekają na zaburzenia funkcji układu płciowego.

Pięć lat później przy analizie moczu P. odkrył pyłek w swojej próbce moczu. Przypuszczał, że to dodatkowa komplikacja związana z jego chorobą. Młody mężczyzna zwrócił się do poradni chorób skórnych i płciowych. Jednak kiedy lekarz dowiedział się, że dotąd nie miał on żadnych intymnych kontaktów z kobietami, zbeształ go tylko i odesłał z kwitkiem. Rok później po dodatkowych komplikacjach P. zwrócił się znowu do lekarzy z prośbą o pomoc, jednak znowu spotkał się z brakiem zrozumienia i gotowości do poznania przyczyn patologicznych objawów pacjenta.

Wyglądało na to, że w poradni chorób skórnych i płciowych nikt nie interesuje się innymi zarazkami wywołującymi choroby układu płciowego poza zarazkami kiły i rzeżączki.

Tak nieszczęśliwy młody mężczyzna pozostał sam ze swoją chorobą i obserwował z przerażeniem, jak ona postępuje – zaczęła boleć go kość ogonowa. Miał też początki zapalenia prostaty, która jesienią nabrała poważnych form. Tym razem, kiedy choroba przelała się na wyżej położone organy, lekarze potraktowali pacjenta poważnie i wysłali go na badania. Rzęsistki były oczywiście w stadium cyst, więc nie zostały odkryte. Nie wykryto w ogóle żadnych infekcji. W ten sposób młodemu mężczyźnie – znowu – nie pozostało nic innego, jak zostać ze swoją chorobą sam na sam.

Później ożenił się, ale wkrótce zauważył ponowne pogorszenie się swojego stanu zdrowia. Spróbował leczenia gorącymi kąpielami. Kiedy to również nie pomogło, zabrał się do fachowej literatury i przeczytał wszystko o rzęsistkach, zapaleniu żołędzi i napletka oraz zapaleniu stawu krokowego, których klinicznych objawów doświadczył na własnej skórze. Następnie sam postawił sobie odpowiednią diagnozę. W końcu zwrócił się znowu do lekarzy. „Czego się nie musiałem nasłuchać! Jednak i tym razem nie otrzymałem pomocy…”, pisze P. pełny zgorzknienia. Wtedy dowiedział się, że jego niegdysiejszy kolega z klasy, którego sportowe spodnie kiedyś nosił, jest leczony w klinice chorób skórnych i układu rozrodczego.

Rok później P. i jego żonie urodziło się dziecko, potem jeszcze jedno. Z przerażeniem ojciec zauważył, że dzieci zachorowały na zapalenie żołędzi i napletka.

Kilka lat później pacjentowi udało się poddać badaniom w klinice w Sankt Petersburgu, gdzie postawiono mu prawidłową diagnozę: chroniczne rzęsistkowe zapalenie dróg moczowych, prostaty i pęcherzyków nasiennych. Przeprowadzono leczenie, które było jednak mało efektywne. Jego żona odmówiła poddania się leczeniu i wystąpiła o rozwód. Opuściła go wraz z dziećmi i wyszła ponownie za mąż. P. był zmuszony opuścić dom i mieszka teraz w hotelu robotniczym.

Nie ma dziś jeszcze 40 lat, ale już przez ponad połowę swojego życia samotnie walczy z rzęsistkami. Tak potrzebna pomoc medyczna nie została mu zapewniona na czas. Skoro jego choroba rozwijała się w ciągu dwudziestu lat, nie może zostać wyleczona przez krótkie leczenie. Życie seksualne tego zewnętrznie zdrowego i dobrze wyglądającego mężczyzny trwało tylko 10 lat. Dziś jest on impotentem. Uważa się za przypadek niemożliwy do wyleczenia. Jest przekonany, że większość jego rówieśników w większym lub mniejszym stopniu cierpi na te same choroby.

W małym mieście, w którym mieszka P., zwrócił się on znowu do lekarzy w nadziei na pomoc. Nie potrafiono mu jej udzielić, ale dodatkowo została złamana tajemnica lekarska. Prawda o jego chorobie jest znana wielu osobom. Dziś żyje jak wygnaniec. List do mnie kończy słowami: „Jestem u kresu. Chciałbym uchronić przed tym moje dzieci. Proszę o pomoc!”. Pomogę na ile będę mogła…

Wszechstronność rzęsistków

Tragedia kobiecej i męskiej bezpłodności, jak również wczesna impotencja u mężczyzn nabrała w Rosji ogromnych wymiarów. Nawet jeśli się o tym milczy, kiedy nie jest się w stanie diagnozować i leczyć, nie oznacza to jeszcze, że problem nie istnieje. Niechętnie rozmawiamy o seksie, nawet w najlepszym sensie tego słowa, jako jedynej możliwości podtrzymania własnego gatunku. Zrozumienie go, powinno być zaszczepiane dzieciom i młodzieży, aby przygotować je do przyszłego życia w dorosłości.

Nasz pacjent P. na własnej skórze gorzko doświadczył, jak choroba jest przenoszona w codziennym życiu – przez ubrania i wspólne naczynia. Poza tym przed zawarciem związku małżeńskiego miał krótki kontakt z pewną kobietą, od której otrzymał nie tylko doświadczenie w zakresie seksualności, ale z dużym prawdopodobieństwem wzmocnił też infekcję. A teraz płaci wysoką cenę za swój błąd.

Wielu młodych ludzi, którzy również nie wiedzą nic o rzęsistkach i ich następstwach, popełniało takie błędy i płaciło potem za nie ogromnie wysoką cenę! Nierzadko pasożyt osiedlając się w nowym właścicielu, przynosi ze sobą jeszcze inne towarzyszące mikroby: chlamydie, wirusa cytomegalii, wirusa opryszczki pospolitej i inne. Ludzie nie mają żadnych szans uwolnić się od tych chorób, jeśli medycyna nie zacznie zajmować się rzęsistkami na poważnie.

Ignorowanie rzęsistków przez lekarzy jest bardzo dogodne dla pasożytów – mogą czuć się w ludzkim ciele naprawdę dobrze. Tworzenie się ich kolonii w sercu doprowadza do zawału, w organach płciowych do impotencji, a w wątrobie czy w nerkach do raka. W ten sposób staje się wyraźne, że we wszystkich tych przypadkach mamy do czynienia z nowotworami, które nie mogą zostać wyleczone przez medycynę. Taki przebieg zdarzeń przewidział też onkolog M. Newjadomskij i ostrzegał: „Medycyna nie pokona swojego kryzysu, zanim onkologia nie da jasnej, wyraźnej odpowiedzi na pytania o etiologię i patogenezę guzów nowotworowych. Będzie mogła dokonać tego jednak tylko wtedy, kiedy nie odwróci się bezwarunkowo od idealistycznych i witalistycznych koncepcji oraz zwróci się w kierunku biologicznych, ściśle materialistycznych teorii pasożytniczego pochodzenia nowotworów”. Czas przyznał profesorowi rację.

Rozdział 5

Lekarze w defensywie

Trichopol przeciw rakowi?

Rozwój chorób onkologicznych oraz chorób serca i układu krążenia może zostać powstrzymany przez leki, które wcześniej były stosowane w leczeniu… rzęsistkowicy. Do tego sensacyjnego wniosku doszli naukowcy i lekarze przez praktyczne sprawdzenie teorii rzęsistkowego pochodzenia chorób naszych czasów. Jeśli dalsze poważne badania umocują to stwierdzenie, doprowadzi to do rewolucji w medycynie, bo lekarze przestaną leczyć objawy, a będą w stanie zlikwidować przyczyny chorób.

Natura zaopatrzyła ludzi we wszelkie środki, które są potrzebne do ochrony przed chorobami. Niestety człowiek w dzisiejszych czasach prawie oduczył się je stosować. Jednak instynkt samozachowawczy zmusza go do wynajdowania sztucznych środków ochronnych. Należą do nich środki pasożytobójcze, a zatem takie, które uśmiercają jednokomórkowe powodujące choroby pasożyty. Zaliczają się do nich Metronidazole, między innymi Trichopol, Fasigyn, Tinidazol i Karnidozol.

Rzęsistkowica występuje często razem z kandydozą. Chorzy mogą rozpoznać to po białym nalocie na swoim języku. Grzyby Candida zbierają się jako biała pienista wydzielina również w kącikach oczu. Zakażenie jamy ustnej grzybami może w rezultacie prowadzić do powstania nalotu na śluzówce jelit, u kobiet również waginy, gdzie wywołuje nieprzyjemne choroby jak na przykład pleśniawki. Dlatego podawanie środków przeciw rzęsistkom należy połączyć z antybiotykami przeciw chorobom grzybiczym: Levorinem i Nystatyną.

W związku z tym chciałabym wskazać fachowcom wśród czytelników interesujący fakt: od siedmiu lat onkolodzy nie uznają mojej koncepcji pasożytniczej natury nowotworów, ale sami od dawna stosują Metronidazol przy radioaktywnym napromieniowywaniu chorych na nowotwory, ostatnio również przy chemioterapii i radykalnej chirurgii. Przy tym lekarze określają ten środek jako sensybilizator, w innych przypadkach jako immunostymulator i środek antyanaerobowy. Jednak ten medykament, jakkolwiek go nazwiemy, ma niezwykle ważną właściwość – uśmierca posiadające wici rzęsistki. W przypadku komórek „nowotworowych” jest to już trudniejsze, ponieważ są to skoncentrowane nieposiadające wici pasożyty ze wzmocnioną membraną zewnętrzną, które w dodatku są w stanie tworzyć duże, stabilne kolonie – guzy.

Zastosowanie Metronidazolu w radiologii pokazało, że przy zwiększaniu stężenia Metronidazolu następuje lokalne zatrucie pacjenta. Lekarze uważają, że winny temu jest Metronidazol, jednak w rzeczywistości wydzielane są toksyny z obumierających rzęsistków. Nietoksyczność środków przeciw rzęsistkom została udowodniona pewnym przykładem opisanym w literaturze medycznej. Ciężarna kobieta przyjęła przez przypadek całą dawkę Trichopolu: 20 tabletek o łącznej wadze 5 g. Jednak to nie miało żadnych niebezpiecznych konsekwencji dla jej zdrowia. Również dziecko urodziło się zdrowe. Podejrzane było jednak, że kobieta na krótki czas straciła przytomność. Tylko czy nie dzieje się to też z innymi kobietami w ciąży, które nie przyjmują żadnego Trichopolu?

Moją koncepcję rzęsistkowej natury najbardziej rozpowszechnionych chorób cywilizacyjnych potwierdziły też opisane przypadki skutecznego leczenia chorób prenowotworowych – wrzodów w przewodzie żołądkowo-jelitowym, niegruźliczego zapalenia płuc i paradontozy – za pomocą Trichopolu.

Oto następujący przykład: w moskiewskim zakładowym węźle sanitarnym nr 12 ówczesnej 3. Administracji Ministerstwa Zdrowia pracowały dwie wybitne specjalistki kierowniczka oddziału stomatologicznego Viktorina Gonczarowa i kierowniczka oddziału ginekologicznego Lidia Kazepowa. Brały one aktywny udział w naszych badaniach w obszarze choroby AIDS. Oddawały też do dyspozycji badań rzęsistki policzkowe i pochwowe, które odkryły u swoich pacjentek. Dzięki tej współpracy mogliśmy między innymi stwierdzić, że wszyscy pacjenci w wieku pomiędzy 21 a 82 rokiem życia mieli rzęsistki w kieszonkach dziąsłowych, które znajdowały się w stadium komórki. Miały one okrągławe, owalne i wrzecionowate kształty i bardzo przypominały komórki nowotworowe. Zazwyczaj chodzi tutaj o białawe kolonie – białawe grudki.

Pacjenci dentystki Gonczarowej to trudni pacjenci. Wielu z nich jest ofiarami katastrofy w Czarnobylu, ich jamy ustne są w strasznym stanie – ruszające się zęby, stany zapalne dziąseł z dużymi kieszonkami dziąsłowymi. Inni lekarze śpieszą się, żeby usunąć takie zęby, jednak Viktorina Gonczarowa stara się ratować to, co jest do uratowania. Oczyszcza dokładnie kieszonki dziąsłowe i… wprowadza do nich Trichopol. Po dwóch takich cyklach jama ustna ulega przemianie, ponieważ kieszonki dziąsłowe ściągają się, proces zapalny ulega ograniczeniu, zęby są mocniej osadzone w dziąsłach. I najważniejsze – ogólny stan pacjentów, w których organizmie źródło rzęsistków mogło zostać zlikwidowane, poprawia się.

Wysoka efektywność leczenia paradontozy Trichopolem została sprawdzona w laboratorium badawczym na kulturach: zawartość kieszonek dziąsłowych była umieszczana w pożywce o temperaturze 37 stopni Celsjusza i te kultury były obserwowane pod mikroskopem. Jeden dzień później pojawiały się tam liczne rzęsistki – okrągławe, owalne, wrzecionowate, które dalej dzieliły się poprzez pączkowanie. Pływały pojedynczo lub tworzyły małe kolonie, a wokół nich znajdowały się bakterie i grzyby. Jednak już po pierwszym poziomie leczenia w próbkach pobranych z kieszonek dziąsłowych nie stwierdzano ani obecności rzęsistków, ani towarzyszącej mikroflory.

Ponadto ryzyko sprawdzone przez podanie Trichopolu pacjentom stomatologicznym okazało się niezbyt wysokie. A ginekolodzy nie ryzykują w ogóle nic, gdyż ten środek został stworzony właśnie dla ich pacjentek. Kto jednak obawia się zastosowania go u chorych na raka i pacjentów z chorobami serca i układu krwionośnego, szczególnie w zaawansowanym stadium?

Są lekarze, którzy się na to ważą. Po ukazaniu się jednej z moich publikacji, zgłosiła się do mnie kardiolog ze szpitala kliniki RAN, prowadzonej komisarycznie przez dyrektorkę Irinę Koljadidskają. Opowiadała ona o zadziwiającym przypadku ze swojej praktyki. Dwa lata wcześniej do jej szpitala została skierowana pewna pacjentka kardiologiczna, beznadziejny przypadek. Do tego czasu była leczona standardowymi środkami i jej stan pogorszył się do tego stopnia, że uniemożliwiał operację serca. Pacjentka by jej nie przeżyła. Jednak również i bez operacji jej dni były policzone. Wtedy zrozpaczeni lekarze zdecydowali się podać jej Metronidazol. Mieli zamiar zniszczyć w ten sposób bakterie anaerobowe i równocześnie uśmiercili też rzęsistki. Kiedy skończyło się pięciodniowe wstrzykiwanie środka w żyłę łokciową, zdarzył się prawdziwy cud. „Beznadziejny przypadek” poczuł się znacznie lepiej, więc kobieta wkrótce została w zadowalającym stanie wypisana ze szpitala. W ciągu roku jej stan stał się tak stabilny, że mogła zostać poddana skutecznej operacji serca. Dziś żyje ona nadal i pracuje, dokładając wszelkich sił.

Ten przypadek potwierdza prawdziwość mojej koncepcji rzęsistkowej natury skrzepów. Jednak cuda zdarzają się dalej. W tej klinice jeden z pacjentów przeczytał o moich badaniach i zdecydował się sprawdzić koncepcję rzęsistkowego pochodzenia chorób nowotworowych na sobie samym – leczyć raka żołądka Metronidazolem. Do tego czasu pacjent był leczony najnowszymi metodami, czyli napromieniowaniem laserowym i „kalcynowaniem” nowotworu żołądka. To nie pomogło, czuł się jeszcze gorzej. Jednak jego stan poprawił się szybko po przyjęciu 100 g 0,5% roztworu Metronidazolu przez kroplówkę w ciągu 40 minut przez pięć kolejnych dni. Został wypuszczony ze szpitala pełny optymizmu i z zamiarem powtórzenia leczenia po miesiącu. Ten pacjent odrzucił propozycję zabiegu chirurgicznego, ponieważ rozważnie założył, że nie zlikwiduje przyczyny swojego cierpienia, ale jeszcze je wzmocni. Usunąć je można tylko wtedy, gdy pokona się rzęsistki i oczyści z nich krew. W ten sposób wielu lekarzy już dawno temu zaczęło stosować środki przeciw rzęsistkom w leczeniu tych chorób, nie znając pasożytniczego pochodzenia chorób nowotworowych oraz chorób serca i układu krwionośnego. Od niedawna robią to świadomie.

Rozwinęłam system zapobiegania i leczenia nowotworów. Zajmę się tym tematem w ostatnim rozdziale tej książki. W tym miejscu chcę przypomnieć o następującej rzeczy – nowotwory rozwijają się w ciągu dziesięcioleci i nie mogą zostać wyleczone za pomocą opakowania tabletek, serii zastrzyków i kilku kompresów. Jeszcze gorzej będzie, jeśli w trakcie leczenia siły obronne organizmu zostaną bardziej stłumione i zwalczane będą objawy choroby zamiast zarazki, które ją wywołują.

Z 30 000 chorób ponad 20 000 jest nieuleczalne, ponieważ lekarze nie znają przyczyn ich powstawania. Moje badania wskazały prawdziwy biologiczny zarazek prowadzący do budzących strach chorób naszych czasów. Naukowcy muszą sprawdzić moją koncepcję, ponieważ potwierdzenie jej prawdziwości umożliwi rozwinięcie efektywnych i niedrogich metod zapobiegania, wczesnej diagnostyki i oszczędzającego organy leczenia oraz stworzenie szczepień ochronnych przeciw tym chorobom.

Walka przeciw rakowi

Moje występy w telewizji i radiu, publikacja ponad pięćdziesięciu artykułów na temat przeprowadzonych eksperymentów naukowych potwierdzających pasożytniczą naturę choroby nowotworowej w gazetach i czasopismach oraz wykłady przed zespołami wiodących instytutów onkologicznych kraju nie mogły przekonać przedstawicieli oficjalnej medycyny. Kontynuowali leczenie według starych metod. Wielokrotnie oferowałam przeprowadzenie badań kontrolnych. Do tego udostępniłam dane na temat natury i właściwości zarazków, informacje na temat metodyki eksperymentów i finansowania ze strony sponsora. Jednak mimo braku obciążenia planowanymi badaniami i braku finansowania, co prowadzi do zwalniania fachowców, kierownictwo instytutów onkologicznych odmówiło poszukiwań biologicznego zarazka wywołującego raka.

Co może dać ludziom uznanie medycznego czynnika zakaźnego tych chorób? Najważniejsza byłaby wczesna diagnostyka jeszcze w stadium, kiedy człowiek jest uważany za zdrowego. Odkrycie rzęsistków we krwi czy jednym z dostępnych do badań organów – jamie ustnej, jelitach i organach płciowych – umożliwiłoby oczyszczenie organizmu, dzięki czemu człowiek mógłby zostać uwolniony od pasożytów. Wtedy nie będzie już niczego w ciele, z czego mogłyby powstać guzy i skrzepy.

Jednak nie powinniśmy popadać w słodką ułudę, że odkrycie zarazka tych chorób i jego uznanie w medycynie w krótkim czasie uwolni nas wszystkich od tych chorób. Proces jest zbyt bardzo zaawansowany. Wszyscy jesteśmy do pewnego stopnia zarażeni rzęsistkami. Potwierdziły to badania krwi dużej grupy ludzi ze wszystkich regionów kraju. Wśród zbadanych osób obok praktycznie zdrowych przypadków byli pacjenci onkologiczni i kardiologiczni, a także ludzie cierpiący na stwardnienie rozsiane i zapalenie wielostawowe. Kiedy człowiek jest jeszcze zdrowy, ma niewiele pasożytów w ciele, a znajdują się one w stadium cyst, to znaczy mają kształt małych okrągławych komórek, czasami mniejszych niż erytrocyty. U chorych obok tych komórek znajduje się jeszcze wiele dużych rzęsistków, które są podobne do ameb. Jeśli krew jest w bardzo złym stanie, obok przedziurawionych erytrocytów i zniszczonych leukocytów występują posiadające wici organizmy jednokomórkowe: z jedną, dwiema lub trzema wiciami na jednym końcu i wicią sterującą na drugim końcu eliptycznie uformowanej komórki.

Dlaczego nie zostały zauważone przez lekarzy pracujących w laboratoriach i cytologów, którzy analizują setki i tysiące preparatów krwi pacjentów, pozostaje zagadką. Ja widziałam rzęsistki we wszystkich preparatach przy tysiąckrotnym powiększeniu. Świadczą o tym również liczne kolorowe zdjęcia wykonane w 20 000-krotnym powiększeniu.

Zarażanie rzęsistkami zachodzi stopniowo. Choroba rozwija się powoli – siły immunologiczne organizmu bronią się przed pasożytami. Gdy jednak tworzy się guz lub skrzep, to jest oznaką faktu, że opór został złamany – pasożyt stał się panem sytuacji. Dlatego stosowane w medycynie metody leczenia (stosowanie kancerogennego promieniowania, chemioterapii za pomocą immunosupresantów, hormonów sterydowych, które sprzyjają rozmnażaniu się rzęsistków i radykalnych zabiegów chirurgicznych, gdy siły organizmu są nakierowane na leczenie ran i kontrola nad milionami pozostających w ciele pasożytów słabnie) przyspieszają tylko wynik niekorzystny dla człowieka. Jest to paradoks, ale medycyna tłumi siły immunologiczne pacjenta – dobrze wiedząc, że są osłabione – jeszcze bardziej poprzez stosowane przez siebie środki i metody, ponieważ opiera się na fałszywych założeniach teoretycznych.

Oczywiście nauki medyczne nie stoją w miejscu, ponieważ pracują nad stworzeniem nowych preparatów i metod leczenia. Jednak niestety to wszystko jest mało efektywne, ponieważ człowiek nie zostaje wyleczony, natomiast zamiast zarazka tłumione są objawy, podczas gdy siły immunologiczne nie są stymulowane. Widzą to lekarze, którzy pracują bezpośrednio z chorymi na raka. Są zobowiązani do stosowania dostępnych metod leczenia. Jednak niektórzy zmieniają swój status, gdy widzą, jak bezskuteczne – a częściowo nawet szkodliwe – jest leczenie dla pacjentów. Niektórzy porzucają nawet oficjalną medycynę i zakładają własne centra leczenia czy praktyki lekarskie, inni tworzą własne metody diagnostyki i leczenia na podstawie standardowych preparatów, jeszcze inni powracają do źródeł tradycyjnej medycyny i rozpoczynają poszukiwania biologicznego zarazka nieuleczalnych chorób. Tu przodują regiony położone na prowincji, jak Krasnojarsk, Uljanowsk, Woroneż, Rostów nad Donem.

Wiele interesujących obserwacji poczyniła ginekolog V. Melnikowa, renomowana lekarka z Woroneża. Przez jej ręce przeszły całe dynastie pacjentek – babcie, córki, wnuczki. Dostrzegła dziedziczenie chorób, związek pomiędzy zarażeniem rzęsistkami, a wieloma chronicznymi chorobami, między innymi również onkologicznymi, nie potrafiła jednak sobie tego wytłumaczyć. Później poznała moją koncepcję na temat pasożytniczej natury choroby nowotworowej i wszystko nagle się uporządkowało. Stało się dla niej jasne, dlaczego w czasie leczenia rzęsistkowicy rozwiniętą przez nią metodą u pacjentek znikały mięśniaki macicy i guzy piersi. Jednak o tej niezwykłej, jedynej w swoim rodzaju kobiecie będzie jeszcze mowa. Chcę tu opowiedzieć o Juriju Śnieżyńskim, który w Uljanowsku ze względu na swoją wszechstronność jest nazywany „lekarzem-orkiestrą”.

Już w wieku 16 lat „zachorował” na medycynę, ukończył medyczną szkołę zawodową, a potem po trzech latach pracy na prowincji rozpoczął studia na uczelni medycznej w Saratowie. Po studiach pracował jako laryngolog dziecięcy w „szybkiej pomocy medycznej”, jako lekarz medycyny ogólnej, jako reflekso- i fizjoterapeuta, przy czym całą swoją wiedzę i umiejętności wkładał w leczenie swoich pacjentów. Pewnego razu sam stał się pacjentem swoich kolegów po krwawieniu wewnętrznym i ciężkiej operacji żołądka.

Różnorodne doświadczenie zawodowe i osobisty „rachunek”, który miał otwarty z rakiem, zmusiły Jurija Śnieżyńskiego do zainteresowania się onkologią. Nieświadomie już od czasu swojej asystentury szedł w tym kierunku, kiedy uczył się fizjoterapii, a szczególnie interesował się leczeniem ziołami leczniczymi. Potem pracował ze znanym estońskim uzdrowicielem U. Altmerim i leczył za pomocą jego preparatów enzymowych kilku skazanych na śmierć pacjentów. Niektórzy z nich żyją już ponad 20 lat po leczeniu. Spędził dużo czasu w bibliotekach naukowych w poszukiwaniu prawdy, gdyż chciał znaleźć odpowiedź na swoje pytania o to, jak u ludzi powstają nieuleczalne choroby, dlaczego kochana przez niego medycyna jest bezradna i jak można pomóc cierpiącym odzyskać zdrowie. W tym celu studiował tradycyjne ludowe metody leczenia, spotykał się z uzdrowicielami, znawcami ziół, miał bliski kontakt ze znanym autorem A. Czuprunem, interesował się pracą K. Butejko, brał udział w kongresach wegetarian i uzdrowicieli ludowych.

W 1990 roku Śnieżyński jako pierwszy lekarz z regionu Wołgi zdał egzaminy wstępne i rozpoczął naukę u Serczuka w Eupatorii. Rok później działał w dziedzinie praktycznej onkologii i zaczął leczyć pewne rodzaje złośliwych guzów zgodnie z metodą znanego na całym świecie niemieckiego homeopaty dr. Volla. Ta metoda łączy w sobie starą wschodnią naukę na temat energetycznych struktur człowieka ze współczesnymi odkryciami z obszaru diagnozy i homeopatii. U podstaw tej metody leży – praktycznie ignorowana przez medycynę akademicką – energetyka człowieka. Każdy wie, że im cięższa i dłużej trwająca jest choroba, tym mniej siły i energii ma człowiek. Dr Voll interesował się tym problemem i stwierdził, że każdy fizjologiczny system, każdy ludzki organ pracuje zgodnie z określonym bioelektrycznym reżimem: serce z częstotliwością 5 Herców, wątroba 7 Herców, nerki 9 Herców i tak dalej. Zaburzenie tego rytmu jest wskazówką choroby odpowiedniego organu. Ta zasada stała się podstawą diagnostyki elektropunkturowej. Za pomocą specjalnego aparatu i stworzonych do niego kaset diagnostycznych można zarejestrować energetyczne informacje na temat zaburzeń w organach i układach, które pokazują rodzaj i intensywność chorób. Do tego Jurij Śnieżyński musi tylko dotknąć odpowiednich biologicznie aktywnych punktów na dłoniach i stopach pacjenta elektrodami. Jednak na początku jego działalności potrzebnych do tego było od półtora do dwóch godzin na pacjenta, co było męczące zarówno dla chorych, jak i lekarza. Śnieżyński zajmował się dalszym rozwojem elektroakupunktury według Volla i rozbudował własną ekspresową metodę diagnozy, wynalazł specjalne urządzenia, które pomogły mu znacząco zwiększyć efektywność.

Śnieżyński może opowiedzieć o unikatowych postępach w leczeniu w przypadkach, w których medycyna akademicka była bezsilna. Było to potwierdzone przez liczne listy z podziękowaniami od ówczesnych pacjentów i ich krewnych, którzy zostali wyleczeni z raka żołądka, czy astmy oskrzelowej, stenokardii lub innych chorób. Jurij Śnieżyński ma licencję na leczenie. Współpracuje z nim siedmiu lekarzy fachowców, między innymi również profesor uniwersytecki. Na ścianie jego gabinetu wisi lista z 22 rodzajami chorób, które można leczyć jego metodą. Czas oczekiwania na wizytę wynosi ostatnio wiele miesięcy. Jest znany jako lekarz niezliczonej rzeszy ludzi. Z całego regionu Wołgi przybywają do niego pacjenci, między innymi również tacy, którzy bez sukcesu byli leczeni w moskiewskich klinikach.

Każdy inny przy takich osiągnięciach spocząłby na laurach, ale prawdziwemu lekarzowi to nie wystarcza. Kiedy Śnieżyński nauczył się leczyć z chorób, osiąga po jednym lub dwóch cyklach leczenia konieczny wynik. Jednak końcowe rezultaty nie zawsze są przewidywalne. Wie to, ponieważ przyczyny tych chorób są nieznane.

Dlatego dla Śnieżyńskiego prawdziwym objawieniem było, kiedy dowiedział się o moim odkryciu biologicznego zarazka wywołującego te choroby, których leczeniu poświęcił połowę swojego życia. Nie tracąc czasu, zdecydował się sprawdzić prawdziwość tych faktów i z radością stwierdził, że elektroakupunktura według Volla na bieżąco potwierdza to – według niego – „zadziwiające” i „ ogromnie ważne odkrycie”. Tylko dobry lekarz jest w stanie, nie zwracając uwagi na osiągnięte powodzenie, nie być cynicznym, kiedy ciągle spotyka się z bólem i cierpieniem swoich pacjentów. Ta cecha pozwala mu nie tylko życzliwie podejść do odkrycia zarazka wywołującego raka, ale bronić nowatorskiej myśli przed przeciwnikami. W przypadku, gdy ci ostatni są wyposażeni w logiczne myślenie i zdolność wyobraźni, ich „krytyka” milknie coraz bardziej.

Już od kilku miesięcy lekarz ten, kiedy diagnozuje chorych, praktycznie u wszystkich obserwuje proces rzęsistkowicy. Szczególnie u pacjentów z nowotworem „widzi”, jak przerzutom towarzyszy ognisko zapalne poprzez zainfekowanie rzęsistkami. Na przykład nowotwór żołądka zazwyczaj daje przerzuty do węzłów chłonnych, kręgosłupa, trzustki i właśnie tam – niewiarygodne – odkrywane są rzęsistki. Tak w historię choroby wpisane są dwa problemy: zachorowanie na raka i zarażenie rzęsistkami. Po skutecznym leczeniu stawia się nową diagnozę, a wynik leczenia ocenia się w stosunku do zniknięcia przerzutów i stopnia resorpcji pierwszego guza.

Kiedy Śnieżyński szukał rzęsistków u chorych na raka, nie zawsze je wykrywał i to wzbudziło w nim podejrzenia. Jednak kiedy zmienił sposób pracy z urządzeniem, zwiększając jego czułość o kilka poziomów, mógł je wytropić. Nie ma w tym nic dziwnego. W ludzkim ciele dzieje się to samo. Rzęsistki, kiedy dostaną się do organizmu, rozmiękczają układ immunologiczny wszystkimi środkami, które mają do dyspozycji, jednocześnie tłumiąc siły obronne. Im słabszy jest układ immunologiczny, tym większe terytorium mogą skolonizować pasożyty. Przy stymulacji układu immunologicznego aktywowane są tkanki i organy odpowiedzialne za walkę przeciw infekcjom, odkrywają one pasożyty i niszczą je. To oczywiście idzie w parze ze zwiększonym napięciem w organizmie.

Rzęsistki są stale występującą, jednak nie jedyną infekcją człowieka. Lekarze stracili z oczu ważny fakt – nie tylko człowiek żyje w otaczającym go środowisku, ale również w nim istnieje bogaty mikroświat. Im bardziej jest różnorodny, tym trudniej jest wystąpić przeciw niemu. Najbardziej rozpowszechnione są drożdżaki Candida (przyjrzyj się swojemu językowi, a zobaczysz biały nalot, który rozprzestrzenia się dalej na jelita i organy płciowe), bakterie gatunku Mikroplasma i Ureaplasma, wirusy – w komórkach żyjących pasożytów, jak wirus opryszczki pospolitej, wirus cytomegalii, liczne bakterie: chlamydie, dwoinka rzeżączki, gardnerella, streptokoki, stafilokoki i inne. Kiedy badałam zabarwione preparaty krwi i robiłam im zdjęcia, u około 5% badanych osób obok rzęsistków odkrywałam pewną infekcję, która atakowała erytrocyty lub żyła w rzęsistkach. Oceniając po różnorodności patologii czerwonych i białych ciałek krwi, te infekcje mają różną naturę powstawania. Nasz organizm i krew nie są sterylne, dlatego każde leczenie należy rozpocząć od diagnostyki infekcji, żeby potem skierować wszelkie starania lekarza i pacjenta na zwalczanie infekcji przy równoczesnym wzmacnianiu i stymulacji sił obronnych organizmu.

Doktor Śnieżyński już zaczął to robić. U jednego z pacjentów odkrył nie tylko guz w pęcherzu moczowym, ale też opryszczkę, a u starszej kobiety chlamydie w mięśniu sercowym. Ten przypadek zasługuje, żeby mu się bliżej przyjrzeć. Jurij Śnieżyński odwiedził 73-letnią krewną, która bardzo cierpiała na stenokardię (Angina pectoris, dusznica bolesna). Wszystko wskazywało na zbliżający się zawał. Zbadał kobietę i odkrył guz w przełyku z przerzutami do mięśnia sercowego. Za pomocą aplikatorów ból został usunięty w mgnieniu oka, dwa dni później pacjentka pracowała już w ogrodzie i zorganizowała duży remont w domu. Zaobserwowała też zmiany zewnętrzne – wyglądała młodziej i bardziej świeżo. Jednak pół roku później pojawiły się bóle w obszarze pęcherza moczowego i znów wystąpiły bóle w okolicy serca. Wtedy profesor, z którym Śnieżyński się konsultował, doradził: „Proszę sprawdzić pod kątem chlamydiozy”. Badanie wykazało obecność chlamydii w mięśniu sercowym, potem odkryty został też guz. Wyjaśnienie jest następujące: chlamydie są pasożytami rzęsistków – rozmnażają się w nich. Przy zniszczeniu rzęsistków pod działaniem aplikatorów, po którym chora odczuła poprawę, chlamydie zostały uwolnione, aktywowały się i udały się w poszukiwanie nowych żywicieli. W reakcji na to jeszcze żyjące rzęsistki zaczęły się łączyć, mnożyć się we wzmożony sposób, tworzyć kolonie (guzy), to znaczy nastąpił nawrót choroby. Aby tego uniknąć, 7–10 dni po leczeniu przeciwrzęsistkowym powinno nastąpić badanie pod kątem infekcji mikrobowej, ona również musi zostać wyleczona, a pierwotne leczenie być kontynuowane, przy czym lokalne leczenie za pomocą aplikatorów jest uzupełniane przez ogólne oczyszczające i wzmacniające siły obronne środki.

Oczywiście proces leczenia jest przez to utrudniony i wydłuża się, na co pacjenci – często przyzwyczajeni do szybkiego, drastycznego leczenia (operacji, radioterapii, chemioterapii) – często nie są przygotowani.

Jednak większość pacjentów Śnieżyńskiego przeszło tego rodzaju leczenie i odczuła jego efektywność na własnej skórze. Chroniczny proces, który zmienia się w raka lub zawał, rozwija się powoli, w ciągu dziesięcioleci. Dlatego również praca w odwrotnym kierunku wymaga określonego czasu i poważnego wysiłku w leczeniu. Tacy lekarze jak Jurij Śnieżyński wznoszą się na szczyty nowoczesnego leczenia w medycynie. Nie mają łatwo, ponieważ sami muszą finansować swoją działalność i wielu pacjentów nie jest w stanie zapłacić za leczenie. Jednak kreatywnych lekarzy nic nie może powstrzymać. Również Śnieżyński (po co mu to zawracanie głowy?) marzy już o ścisłej współpracy z ginekologami, żeby poważnie zająć się problemem rzęsistków. Zrozumiał, że to jeden z najważniejszych biologicznych przeciwników człowieka. Byłoby pięknie, gdyby również oficjalna medycyna – która zgodnie ze swoim statusem jest zobowiązana do chronienia społeczeństwa przed obcymi mikrobami i przez to uniemożliwienia epidemicznego wyginięcia oraz zwyrodnienia człowieka – to zrozumiała.

Uwagi Autorki

Na koniec chcę zrobić kilka uwag, żeby wcześniejsze rozważania nie zostały błędnie zrozumiane jako reklama doktora Śnieżyńskiego. Leczenie metodą dr. Volla prowadzi się również w Moskwie, prawdopodobnie także w innych miastach. Na ile to leczenie jest efektywne, powinny ocenić osoby mu się poddające. Jednakże muszę powiedzieć, że doktor Śnieżyński przygotował aplikatory również dla mnie, ponieważ próbuję przetestować wszystko na sobie, zanim wydam osąd. Jednak te aplikatory, prawdopodobnie ze względu na duże obciążenie pracy lekarzy, po przygotowaniu nie są sprawdzane pod kątem ich działania stymulującego układ odpornościowy. Przed zastosowaniem postanowiłam sprawdzić jakość pewnego moskiewskiego urządzenia, którym można leczyć zgodnie z metodą Volla. Stało się to już po wyjeździe doktora Śnieżyńskiego z Moskwy. Stwierdzono, że część aplikatorów… powoduje obniżenie odporności. Musiały zatem zostać zniszczone.

Pozostałe jednak na zmianę montowałam pośrodku klatki piersiowej. Tę stymulację immunologiczną łączyłam z terapią witaminową z różnych ziół oraz terapią jodem[9], a także dietą rozdzielną. Wkrótce poczułam wyraźną poprawę stanu mojego organizmu, która była widoczna również na twarzy.

Stąd moje zalecenie: jeśli elektroakupunktura oddziałuje pozytywnie, jest pomocna dla ludzi. Jednak zanim zastosuje się aplikatory, należy w obecności lekarza sprawdzić ich stymulujące układ immunologiczny działanie. Wystarczy w tym celu zapakować je w metalową folię i wziąć do dłoni. Wtedy urządzenie pomiarowe pokaże, co trzymasz w dłoni – immunostymulator czy immunosupresant. Nie bez przyczyny mówi się „Zaufanie jest dobre, kontrola jest lepsza”.

W Woroneżu mieszka pewna kobieta

Przeżywamy trudne czasy w Rosji; duchowe wartości są spychane na bok, na pierwszym planie stoi złoty cielec. Istnieje jednak jeszcze jedna ważna wartość – zdrowie. Nie zwraca się na nią uwagi, póki jest. I dlatego jest cenniejsze niż pieniądze, bo bez zdrowia nie możesz zarabiać żadnych pieniędzy i nie możesz kupić zdrowia za żadną kwotę. Niestety właśnie ze zdrowiem w naszym kraju nie wszystko jest w najlepszym porządku. Liczba zgonów jest wyższa niż narodzin. Nawet wśród nowo narodzonych dzieci nie wszystkie są zdrowe: niektóre mają guzy nowotworowe, inne wady serca, trzecie zapalenie płuc lub zaburzenia rozwoju motorycznego. Tylko nieliczne noworodki mogą zostać uznane za praktycznie zdrowe.

Jaki jest powód wymierania naszego narodu? Dlaczego lekarze nie są w stanie prognozować i zapewnić narodzin zdrowych dzieci? Jest na to jedna odpowiedź – medycynie dotąd nie udało się rozpoznać prawdziwego sprawcy zwyrodnienia rodzaju ludzkiego ani go unieszkodliwić. Nie ma już wątpliwości, że chodzi tu o rzęsistki. Są to jedyne organizmy jednokomórkowe, które mogą egzystować w organach płciowych człowieka. Nie pozostają przy tym pasywne. Rzęsistki kontrolują liczbę narodzin przez patologie organów płciowych, które mogą wywołać: bezpłodność, impotencję, poronienia, uszkodzenia płodu. Aby skierować uwagę medycyny na podnoszony przeze mnie problem, muszą zostać przedstawione nie tylko wyniki przeprowadzonych badań laboratoryjnych, ale też kliniczne dowody. Ta możliwość otwiera się przede mną.

Szczęście w nieszczęściu

Lekarka, położniczka i ginekolog Valentina Melnikowa mieszka i pracuje obecnie w Woroneżu. Z natury jest energiczną i zaangażowaną osobą. Z takim samym zapałem i energią leczy zarówno wysoko postawione funkcjonariuszki z rzeżączki, jak i przyszłe matki z rzęsistkowicy, żeby umożliwić narodziny zdrowych dzieci. Jej ogromne zaangażowanie wymagało ofiary, ponieważ złamało jej serce. Po zawale przeszła z oddziału ginekologicznego na zakładowy węzeł sanitarny w dużym przedsiębiorstwie. Tak doszło do tego, że ta z jednej strony doświadczona przez dotychczasową działalność, z drugiej odizolowana od zajmujących się tą samą dziedziną kolegów w nowym miejscu pracy lekarka weszła w niezwykłą sytuację; musiała pracować ręka w rękę z wieloma specjalistami – chirurgami, neurologami, urologami, laryngologami, lekarzami zdrowia ogólnego, od których duży napływ chorych kobiet przybywał do poradni ginekologicznej.

Poza tym prowadziła badania profilaktyki nowotworowej u kobiet, była odpowiedzialna za opiekę nad pacjentkami ginekologicznymi i wydawanie opinii na temat czasowej niezdolności do pracy u pacjentek z chorobami nowotworowymi organów płciowych i gruczołów mlecznych. Charakterystyczne było też, że w tym przedsiębiorstwie zajmowała się całymi dynastiami – babciami, ich córkami i wnuczkami, co umożliwiło prześledzenie współzależności przy dziedzicznym przekazywaniu rzęsistków z pokolenia na pokolenie.

Kiedy zapoznała się z sytuacją w przedsiębiorstwie, doktor Melnikowa była bardzo zadziwiona tym, że jedna trzecia pracownic firmy przeszła operacje – część utraciła macicę, inne macicę wraz z szyjką macicy. Przyczyną radykalnych zabiegów były ciągłe krwawienia i obecność włókniaków. Kierownictwo zakładowego węzła sanitarnego nie mogło znaleźć żadnej odpowiedzi na pytanie: dlaczego część kobiet musi być operowana i przez to doprowadzana do niepłodności i dlaczego inne również cierpią na anemię, chociaż nie mają krwawień i nadmiernie silnej menstruacji?

Przebadała pacjentki ze stwierdzonymi rzęsistkami w organach płciowych i zauważyła przy tym, że chodzi głównie o chore kobiety, które cierpią na różne chroniczne, często wybuchające choroby. Były to choroby układu rozrodczego takie jak nadżerki szyjki macicy, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, mięśniaki i polipy macicy itd. Inne cierpiały głównie na choroby różnych organów na przykład onkologiczne choroby gruczołów mlecznych – włókniaki, gruczolakowłókniaki i cysty oraz choroby przewodu żołądkowo-jelitowego – zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, wrzodziejące zapalenie jelita żółciowego i polipy w śluzówce jelit. U innych stwierdzono z kolei choroby serca i układu krwionośnego: chroniczną anemię o nieznanym podłożu, niedokrwienną chorobę serca, powtarzające się zawały – wszystkie nie reagowały na leczenie zwykłymi kardiologicznymi środkami.

W ciągu pięciu lat pracy w zakładowym węźle sanitarnym Melnikowa dzięki własnemu bogatemu doświadczeniu osiągnęła duże sukcesy, używając samodzielnie rozwinięte metody diagnostyczne i lecznicze. Liczba pacjentek ginekologicznych z zaburzeniami cyklu menstruacyjnego, polipami w organach rozrodczych, torbielach w jajowodach, nadżerkami macicy i mięśniakami spadła o jedną trzecią. Zupełnie niezrozumiałe było jednak, kiedy u pacjentek ginekologicznych w trakcie leczenia dochodziło do zmniejszenia mięśniaków w macicy, które na początku leczenia miały wielkość 8–9 tygodniowego płodu.

Również ja miałam sposobność pracowania w laboratorium z mięśniakami, które stanowią białawe, twarde, chrząstkowate twory, które z trudnością rozcina się skalpelem. Już od dawna wiedziałam, że wiciowce są zdolne do tego, żeby na swojej powierzchni tworzyć specjalną warstwę ochronną ze zrogowaciałej lub galaretowatej substancji. Jak jednak onkolodzy tłumaczą powstawanie twardych, chrząstkowatych tworów w miękkiej tkance macicy i zmniejszanie się ich dopiero pod wpływem Trichopolu? Ginekolog V. Melnikowa znalazła wyjaśnienie tego dotąd niezrozumiałego wyjątkowego zjawiska, kiedy zasięgnęła informacji o moim odkryciu pasożytniczej natury powstawania raka i bez zastrzeżeń ją zaakceptowała.

Teraz jest dla niej jasne, dlaczego u pacjentek po leczeniu z chorób ginekologicznych dochodzi do zdrowienia organizmu w wielu obszarach, które jak się wydaje, nie są w żaden sposób związane z podstawową chorobą:

• Anemia ulegała wyleczeniu bez specjalnego leczenia przeciw tej chorobie.

• Nawroty chronicznych procesów zapalnych znikały, wrzody żołądka i jelit zabliźniały się.

• Krwawienia dziąseł i paradontoza były usuwane.

• Chroniczne, nawracające zapalenia płuc znikały, napady astmy oskrzelowej były rzadsze.

• Poziom cukru we krwi z cukrzycą znacząco się zmniejszał.

• Działanie jelit i praca nerek ulegała normalizacji, cienie pod oczami znikały, ciężar właściwy moczu normalizował się.

Ginekolog była świadoma, że tak jak i inni lekarze, jest odpowiedzialna tylko za jeden obszar medycyny. Choroby jednak, którymi się zajmuje, dają różne objawy podupadania na zdrowiu całego organizmu wywołane przez rzęsistki. Poza tym stało się dla niej jasne, że rzęsistki są pierwszym stadium choroby nowotworowej bardzo dobrze reagującym na leczenie. Przekonała się o tym, że choroby, które pozornie nie mają związku z rzęsistkami – anemia, paradontoza, wrzody żołądka i astma oskrzelowa – są wynikiem patogenicznego działania rzęsistków. W związku z tym lekarz, gdy uwolni człowieka od rzęsistków, może osiągnąć wyleczenie pacjenta, niezależnie od tego na jaką chorobę o „nieznanym podłożu” cierpi. Jednak o tym, jak uwolnić ludzi od rzęsistków, wie dotąd niewiele osób. Najlepszą specjalistką w tym obszarze jest oczywiście Valentina Melnikowa.

Zdrowa matka, zdrowe dziecko

Valentina Melnikowa już dawno temu zrozumiała, że z chorych kobiet nie mogą narodzić się żadne zdrowe dzieci. Aby tego dowieść, po swoim powrocie na oddział ginekologiczny prowadziła statystykę narodzin. Rzeczywiście rodzące, których zdrowie odbiegało od normy, rodziły chore dzieci. Co więcej – stwierdziła, że kobiety, u których wcześniej odkryto rzęsistki w trakcie późniejszej ciąży, cierpiały na różne choroby, między innymi:

• Ciężkie toksykozy, którym towarzyszą ciągłe mdłości i nieuchronne wymioty, niepowstrzymane przybieranie na wadze kosztem wewnętrznych, a potem również zewnętrznych obrzęków, a w końcu białka w moczu. Ginekolodzy nazywają to – nie znając natury tych zjawisk – „komplikacjami ciążowymi”. Wkładają wszelkie starania w walkę z powstałą sytuacją w interesie życia matki i płodu, jednak nierzadko przegrywają tę walkę. Zazwyczaj ofiarą pada płód. Melnikowa wie jednak, że główną przyczyną tej patologii jest chroniczne, postępujące powoli i nierozpoznane rzęsistkowe odmiedniczkowe zapalenie nerek. Leczy odmiedniczkowe zapalenie nerek od razu na początku ciąży. W wyniku tego następuje normalny, terminowy poród. Matka i dziecko pozostają przy życiu.

• Niedonoszenie ciąży – odrzucenie płodu i w wyniku tego poronienie lub przedwczesny poród.

• Cięcia cesarskie, które są wykonywane w nagłych przypadkach i w sposób zaplanowany. W nagłych przypadkach dzieje się to zazwyczaj ze względu na słabą akcję porodową lub hipoksję, to znaczy niedobór tlenu u płodu. Obie patologie są częściami jednego łańcucha, ponieważ słaba akcja porodowa jest rezultatem chronicznego zapalenia macicy i hipoksji – chronicznego niedoboru tlenu u płodu ze względu na skrzepy w naczyniach krwionośnych łożyska. Temu z kolei winne są rzęsistki.

• Korzystanie z kleszczy lub próżnociągu przy porodzie.

• Obumarcia płodu, niedorozwoje płodu, błędy w rozwoju różnych organów płodu, choroby okresu niemowlęcego i wczesna umieralność niemowląt (to ostatnie ma miejsce, gdy noworodek umiera w ciągu siedmiu dni po narodzinach).

Wszystkie te komplikacje są spowodowane przez obecność rzęsistków w systemie matka-płód. Lekceważenie tych pasożytów nie tylko w ginekologii i położnictwie, ale też ogólnie w medycynie prowadzi do znanego wyniku – wynaturzenia i wymierania.

Melnikowa właściwie oceniła rzęsistki i powodowane przez nie szkody, po czym zdecydowała się zaproponować swoim pacjentkom szereg środków profilaktycznych. Zakończenie ciąży i porodu w grupie kobiet, które odrzuciły tę ofertę było takie samo jak u innych lekarzy. Jednak ciężarne (były one w większości), które zgodziły się na oferowane leczenie, nie doświadczyły ani poronień, ani ciężkich toksykoz, ani nie cierpiały też na anemię, dolegliwości nerek, ciężką chroniczną hipoksję u płodu, ani inne poważne komplikacje. Urodzone przez nie dzieci również były zdrowe.

Po drugiej stronie wąskiej specjalizacji

Sukcesy nie przychodzą znikąd. Valentina Melnikowa należy do ludzi, którzy nie zadowalają się gotowymi, przestarzałymi metodami i wytwarzanymi na zapas medykamentami. Ta lekarka ma zdolność obserwacji, analizy i rozpoznawania współzależności pomiędzy odkrytymi przez nią zarazkami a reakcją organizmu na nie. Tak potrafiła dostrzec, że organizm nie reaguje na rzęsistki i jest za to karany licznymi chorobami – a często również śmiercią.

Ze względu na utrwaloną sytuację w medycynie ginekologia jest wąską specjalizacją zajmującą się tylko organami płciowymi i układem rodnym kobiety, a nie uprawnioną do tego, żeby leczyć inne choroby. Melnikowa nie domagała się ingerowania w żadne obce dziedziny działalności, w tym również w żadne sprawy administracyjne. Jej celem było właściwe wyleczenie pacjentek, dlatego kierowała swoją energię na badanie natury ich chorób i stworzenie metodyki efektywnej diagnozy i leczenia.

Kiedy studiowała dynamikę chronicznej rzęsistkowicy w historiach chorób i wynikach własnych badań, Melnikowa zobaczyła, że ta choroba ginekologiczna prowadzi do wyrazistych anatomicznych zmian w organach i tkankach, czyli powstawania polipów, cyst, włókniaków. Obserwowała, jak tworzy się patologia gruczołów mlecznych: gruczolakotorbielaków – gruczolakowłókniaków – i w rezultacie raka piersi. Stało się zrozumiałe, dlaczego rzęsistki, kiedy znajdują się w naczyniach krwionośnych, powodują skrzepy w wielu małych naczyniach krwionośnych, których rezultatem mogą być zawały różnych organów, między innymi również macicy. Kiedy nierozpoznane rzęsistki osiedlą się w ścianach pęcherza moczowego, ostatecznie prowadzi to w końcu do raka szyjki macicy.

Rzęsistki nie są wyłącznie wrogiem kobiet. Całkiem dobrze urządziły się również w układzie urogenitalnym mężczyzn. Pozostając nierozpoznanymi i nie dokuczając nikomu, rzęsistki rozmnażają się tam, blokują naczynia krwionośne i powodują impotencję lub stają się przyczyną chronicznego nawracającego zapalenia gruczołu krokowego, a potem również gruczolaków prostaty i w końcu choroby nowotworowej. Wiedząc o tym, Melnikowa w trosce o swoje pacjentki, dba także o leczenie ich mężów.

Mimo wyjątkowych sukcesów w leczeniu chorych doktor Melnikowa nie ma lekko. Rozpoznanie rzęsistków, które nie są jeszcze rozpoznane przez układ immunologiczny człowieka, a potem zniszczenie ich bez narażania organizmu na urazy – to wynik długotrwałej i ciężkiej pracy, stałych poszukiwań i prawdziwego oddania. Valentina Melnikowa przekracza próg ograniczający lekarzy: „Nie szkodzić!”. Weszła na szczyt i pracuje zgodnie z własną zasadą, która brzmi: „Leczyć!”. To jednak utrudnia jej życie i życie jej kolegów.

Kiedy stworzyła efektywną metodę diagnostyczną brzmiącą „Metoda aktywnego wykrywania rzęsistków” i wprowadziła ją w działanie, przekroczyła wszystkie bariery wykrywania tych pasożytów i doszła do poziomu 90% łącznej liczby przebadanych pacjentek. To przeraziło wyższe instancje; nastąpiły liczne kontrole laborantów, którzy byli obwiniani o hiperdiagnozowanie rzęsistków. Przed kierownictwem medycznym roztaczała się bowiem perspektywa wyjawienia, że praktycznie wszystkie kobiety i w rezultacie również mężczyźni są zarażeni tym pasożytem.

Doktor Melnikowa diagnozowała tylko rzęsistki pochwowe. Ja jednak badałam ludzi również pod kątem rzęsistków policzkowych, a poza tym badałam też krew ludzi z różnych regionów kraju. To dało mi dodatkowy materiał i prawo, by przypuszczać, że nie 90%, ale 100% społeczeństwa jest zainfekowane. Każdy, kto w to wątpi, może oddać kroplę swojej krwi do badania. Szczególnie chętnie obejrzałabym krew naszych wiodących kierowników rządzących w medycynie – zobaczyłabym rzęsistki nie tylko pod mikroskopem, ale zrobiłabym również ich barwne fotografie… na własny rachunek! Jednak lekarze nie są już tym, kim kiedyś byli. Wcześniej niejeden lekarz czy naukowiec wypróbowywał szczepionkę czy lek na samym sobie, ponosząc znaczne ryzyko dla własnego zdrowia. Dziś leczący boją się nawet sprawdzić własną krew i wolą pozostawać w przyjemnej niewiedzy odnośnie do własnego zdrowia. Czego mogą oczekiwać od nich inni, włączając ich wnuki i prawnuki, które prawdopodobnie zapłacą za to lekceważenie rzęsistków własnym zdrowiem.

Naczynia krwionośne są drogami, których rzęsistki używają do rozprzestrzeniania się i kolonizacji całego organizmu. Zależnie od różnych przyczyn może ich być dużo lub mało, ale rzęsistki występują w każdym człowieku. I nie jest to ich winą, ale naszym pechem, że klinicyści nie rozpoznają rzęsistków w krwi. Do przejścia w stadium, w którym nie posiadają wici, zmuszają rzęsistki nie tylko siły obronne organizmu, ale też różnorodne grzyby, bakterie i wirusy, które towarzyszą pasożytom. Kiedy badałam preparaty krwi, u około 5% wszystkich przebadanych osób obok rzęsistków odkryłam małe mikroby, które niszczą czerwone i białe ciałka krwi. Zachowują się na różne sposoby: jedne tworzą kolonie – sferoidy, inne osiedlają się w erytrocytach, jeszcze inne otaczają erytrocyty na ich konturach, są jeszcze takie, które nie są widoczne nawet przy 1250-krotnym powiększeniu, o których istnieniu jednak można przypuszczać na podstawie wyjątkowej patologii erytrocytów i zniszczenia leukocytów. Naturę mikroflory można określić tylko drogą szczepienia krwi w specjalnej pożywce czy metodą immunofluorescencji. To wszystko potwierdza, że człowiek nie jest sterylny. Dlatego przed leczeniem chorób o „nieznanych przyczynach” konieczne jest odkrycie powodujących chorobę zarazków.

„Pogrzeb rzęsistków”

Melnikowa badała rzęsistkowicę we wszystkich jej objawach i doszła do przekonania, że zawsze przebiega jak mieszana infekcja mikrobowa. Najaktywniejsze czynniki towarzyszące rzęsistkom są odkrywane poprzez analizę pod mikroskopem zabarwionych rozmazów na szkiełku podstawowym lub w wyniku gwałtownego wzrostu w pożywce. Jednak część zfagocytowanych, to znaczy pochłoniętych, ale niestrawionych przez pasożyty mikrobów można odkryć po zniszczeniu rzęsistków. Należą do nich: chlamydie, gonokoki, bakterie gatunku Mikroplasma i Ureaplasma, drożdżaki, wirus opryszczki, wirus cytomegalii, Gardnerella, stafilokoki, streptokoki i inne.

Podczas chemioterapii, a także pod wpływem innych czynników rzęsistki mogą razem z zamieszkanymi przez nie bakteriami i wirusami dostać się do organów, tkanek i ścian jelit czy żołądka. Aby ochronić organizm przed inwazją pasożytów, tkanka łączna pokrywa rzęsistki i tworzy blizny oraz szczerby, pod którym pasożyty zostają „pochowane”. Te „pogrzeby” nie są jednak bezpieczniejsze niż groby wznoszone nad elektrownią w Czarnobylu, w którym zdarzyła się katastrofa – z góry wprawdzie przykryte, w środku toczył się jednak proces zniszczenia. Podczas leczenia środkami przeciw rzęsistkom nie można dotrzeć do tych rzęsistków i ich mikroflory. Po określonym czasie pod wpływem różnych czynników może jednak dojść do zniszczenia szczerb, rzęsistki uwalniają się, a wraz z nimi również inne mikroby.

Współczesna medycyna nie uwzględnia tych zjawisk i dlatego nie potrafi wytłumaczyć nawrotów na przykład chlamydiozy, która jak się wydawało, została wyleczona. W tym leży powód nawrotu chorób płciowych u starszych ludzi, którzy chorowali w młodości, zostali wyleczeni i od dawna nie mieli żadnych kontaktów seksualnych. Rzęsistki są w stanie wymknąć się nie tylko siłom obronnym organizmu, ale też leczeniu. Jednym z największych błędów, jakie popełniają pacjenci, jest moment, gdy próbują osiągnąć wyzdrowienie przez przyjęcie 1–2 dawek Trichopolu. Oczywiście część pasożytów ulega zniszczeniu przez działanie środka przeciw rzęsistkom, jednak te, które pozostaną przy życiu, staną się odporniejsze na te środki i przez to bardziej oporne na leczenie.

Wszystko to uwzględniła Melnikowa, kiedy stworzyła swoją metodę „Postępowania w przypadku leczenia chronicznej rzęsistkowicy”. Wiesz już jak efektywne jest to leczenie. Takie leczenie wymaga jednak dużo czasu oraz cierpliwości od lekarza i pacjenta, a nie każdy jest na to przygotowany. Najpierw następuje diagnoza choroby, która równocześnie stanowi pierwszy etap leczenia. Nie jest prowadzona przez prowokację, ale przez podanie antymikotycznych antybiotyków: Nystatyny i Levorinu w dawce 500 000 dawki skutecznej 3–4 razy dziennie w ciągu dwóch tygodni, od połowy cyklu menstruacyjnego. Potem następuje terapia antyrzęsistkowa, w której przebiegu następuje stłumienie rzęsistków, co pociąga za sobą z kolei aktywacje towarzyszącej mikroflory. Konieczne jest określenie natury tej infekcji i stłumienie jej za pomocą odpowiedniego leczenia. Robi się to 7–10 dni po zakończeniu pierwszego leczenia antyrzęsistkowego. Po tym etapie część rzęsistków pozostaje ciągle jeszcze niedostępna. Dlatego konieczne jest uruchomienie kolejnego etapu leczenia: terapia prowadząca do resorpcji i cofnięcia się blizn i szczerb obejmująca też stymulację układu immunologicznego.

Ginekolog V. Melnikowa doszła do prawidłowego wniosku, że bezpłciowym rzęsistkom obojętne jest, kto jest ich żywicielem – mężczyzna czy kobieta. Pasożyt wywołuje u obydwojga te same patologie, nawet jeśli ze względu na różnice w fizjologii układów urogenitalnych przybiera różną postać. Jednakowe podejście do rzęsistków, niezależnie od płci żywiciela, pozwoliło Valentinie Melnikowej na stworzenie również metody leczenia mężczyzn z impotencją. Jest przekonana, że 2–3 miesiące wstrzemięźliwości seksualnej i leczenie zgodnie z jej metodą zapewni przywrócenie potencji u mężczyzn.

Mniej ważnym czynnikiem niż wiek jest przy tym zaniedbanie choroby i obecność szkodliwych, wpływających negatywnie na układ immunologiczny nawyków. Przy tym pacjenci nie mogą zapomnieć, że przy kontaktach z nosicielami rzęsistków mogą znowu się zarazić. Dlatego leczenie musi być równocześnie przeprowadzone również u partnera seksualnego.

Ginekologiczne weto

Bez wątpienia opowiadanie o doktor Melnikowej zainteresuje wielu mężczyzn i kobiet, co więcej obudzi w nich życzenie leczenia. Jednak to jest niemożliwe. Ginekolog jest zajęta leczeniem swoich pacjentek w miejscu, w którym jest na stale zatrudniona i w związku z tym nie przyjmuje żadnych pacjentów prywatnie. Marzy jednak o dużej klinice, w której mogłaby przekazać swoje doświadczenie i wiedzę młodszym koleżankom i kolegom. Podczas swoich różnych pobytów w Moskwie trzy razy próbowała porozmawiać z czołowymi ginekologami kraju. Daremnie. Dlatego wykorzystuje każdą sposobność, by udostępnić to, co wypracowała innym lekarzom.

Jedna z uczestniczek konferencji dla położników i ginekologów w Sankt Petersburgu pod koniec 1994 roku opowiedziała mi o wrażeniu, jakie wywarła Melnikowa swoim wykładem na słuchaczach. Wiele osób nie wierzy po prostu w jej słowa o patogeniczności rzęsistków. Tym bardziej ci ludzie nie byli gotowi, by komplikować swoją pracę metodami, które leżą poza granicami ich zrozumienia. Moja rozmówczyni jednak, kierownik poradni ginekologicznej w Rostowie nad Donem, prosiła Valentinę Melnikową o jej sprawozdanie i nie spała pół nocy, żeby je przepisać. Wprowadziła do swojej pracy wiele jej zaleceń.

W zeszłym roku próbowałam założyć w Rostowie nad Donem centrum leczenia impotencji według metody Melnikowej. Znalazł się nawet sponsor. Jednak projekt poniósł klęskę: teren jest podzielony pod anonimowe praktyki, których efektywność leczenia pozostawia wiele do życzenia. Pracownicy państwowych placówek medycznych narzekają, że mężczyźni „leczeni” w tych odpłatnych anonimowych praktykach w końcu przychodzą do nich na leczenie. Wtedy nie jest to łatwe zadanie.

Moja znajomość rzęsistków, badań laboratoryjnych, badań pacjentów i bogate praktyczne doświadczenie ginekolog Valentiny Melnikowej pokazały, że impotencja, bezpłodność u kobiet i mężczyzn, chroniczne choroby wywołane przez rzęsistki, nowotwory i zawały są ogniwami jednego łańcucha wytworzonego przez jednokomórkowe pasożyty. Wszyscy jesteśmy chorymi ludźmi, ale w różnym stopniu. Kiedy w krwi zostanie stwierdzona obecność rzęsistków, nawet praktycznie zdrowy człowiek jest potencjalnie chory. A obecność rzęsistków jest dziś stwierdzana u wszystkich. W rezultacie ten problem musi zostać rozwiązany na poziomie kraju. Z tymi myślami z tyłu głowy zdecydowałam się pomóc Valentinie Melnikowej, kierując uwagę najwyższego kierownictwa na jej metody leczenia i osiągnięte wyniki w leczeniu pacjentów. Z tym celem przyszłam do naczelnego ginekologa kraju profesora W. Serowa z propozycją zaznajomienia go z wynikami pracy V. A. Melnikowej. Powiedziałam „Proszę spojrzeć, jak pracuje pańska specjalistka w Woroneżu” i wręczyłam mu referat lekarki oraz kolorowe zdjęcia próbek krwi zawierających rzęsistki w stadium, kiedy posiadają wici. Tydzień później otrzymałam odpowiedź: „To wszystko jest tylko fantazją”. Musiałam więc odejść, nic nie osiągnąwszy. „Kiedy do Melnikowej będą zwracać się chorzy, odeślemy ich do pana”, powiedziałam na pożegnanie.

Jednak nie chciałam się poddać. Dlatego od razu napisałam list do dyrektora Centrum Naukowego do spraw Położnictwa, Ginekologii i Perinatologii, członka Rosyjskiej Akademii Nauk V. I. Kulakowa, którego przedstawicielem do spraw naukowych jest Serow i przekazałam dokumenty do wglądu Naczelnego Położnika Kraju odpowiedzialnego za ochronę matki i dziecka w Rosji. Dwa tygodnie później uzyskałam odmowę skorzystania z mojej rady, by wysłuchać Valentinę Melnikową. Oto jak brzmiała:

Szanowna Tamaro Jakowlewna!

W Centrum Naukowym ds. Położnictwa, Ginekologii i Perinatologii Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych z uwagą zapoznano się z pani listem, załączonym listem V. A. Melnikowej i raportem pod tytułem „Rzęsistki i ich następstwa”.

Na początku należy zauważyć, że przywołane przez V. A. Melnikową materiały są pozbawione jakiejkolwiek odpowiedniej argumentacji czy uzasadnienia. Szereg też wydaje się nielogiczny. Na przykład na temat dziedzicznego przekazywania rzęsistkowicy, chociaż jest powiedziane, że nie są potrzebne żadnego rodzaju dowody. Podobna uwaga dotyczy też „przeżywania” bakterii Mikroplasma, chlamydii, wirusów i innych mikroorganizmów przy ich fagocytozie przez rzęsistki. Znaczenie rzęsistkowicy w patogenezie różnych wrodzonych patologii i chorób ginekologicznych wydaje się przesadzone. Całkowicie zignorowane są przypadkowe prawidłowości przy współdziałaniu patologii genitalnych i ekstragenitalnych.

Pełny materiał, który można by poddać odpowiedniemu sprawdzeniu, jest faktycznie niedostępny. W związku z tym wysłuchanie doktor V. Melnikowej na tym etapie jest bezcelowe.

Dyrektor Centrum Naukowego ds. Położnictwa, Ginekologii i Perinatologii Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych V. I. Kulakow

Niektórym czytelnikom być może trudno będzie zrozumieć naukowe sformułowania akademika, jednak ich sens zmierza do tego, że w przedstawionych przez Valentinę Melnikową dokumentach brak „jakiegokolwiek odpowiedniego uzasadnienia”.

W rzeczywistości duży odsetek wyleczeń pacjentek Melnikowej nie został osiągnięty metodami, które przyszły „z góry”, ale dzięki metodom leczniczym, które lekarka sama rozwinęła. Jej pacjentki donaszają ciąże w dobrym stanie, a ich dzieci rodzą się zdrowe. U akademika Kulakowa z kolei szpitale są przepełnione chorymi rodzącymi i położnicami oraz niepełnosprawnymi noworodkami. Nawet onkolodzy zaczęli w dużym stopniu stosować Trichopol, jednak ginekolodzy uważają znaczenie rzęsistkowicy w etiologii chorób ginekologicznych za przesadzoną. Profesor Serow jest do tego stopnia zaniepokojony rozprzestrzenianiem się chlamydiozy, że nawet kiedyś przez pomyłkę narzekał na to przy mnie. W liście akademika jednak „przeżywanie” chlamydii w rzęsistkach przy ich fagocytozie – a zatem pochłanianiu przez rzęsistki – jest przedstawione jako nielogiczne. Tak, pisali o tym sowieccy parazytolodzy już przed 30 laty, a współcześni naukowcy za granicą sprecyzowali to, zauważając, że chlamydie przeżywają w rzęsistkach swoje okresy rozmnażania się i tworzą w nich mikrokolonie. To znaczy, że chlamydie wykorzystują rzęsistki jako porodówkę. Przy tym dostają się do rzęsistków na dwa sposoby. Pierwszym jest fagocytoza – rzęsistki połykają chlamydie, żeby je strawić i się nimi nasycić. One jednak tworzą wokół siebie wakuole i przeżywają w nich. W ten sposób chlamydie stają się pasożytami rzęsistków, w których się rozmnażają. W razie potrzeby chlamydie przez membranę zewnętrzną wydostają się znowu na zewnątrz. Tak samo mogą dostać się też do wnętrza rzęsistków – to jest druga droga. Chlamydie mogą dobrowolnie dostać się do rzęsistków – by zapewnić przetrwanie własnemu gatunkowi – i mimowolnie – pod wpływem leków, na przykład Tetracykliny, która dla chlamydii jest śmiercionośna, ale nie są w stanie zaszkodzić pasożytom. Dlatego tak długo, jak lekarze nie zrozumieją prawdziwego znaczenia rzęsistków w „Patogenezie różnych patologii płodu i chorób ginekologicznych”, nie osiągną takich sukcesów jak lekarka z Woroneża, Valentina Melnikowa.

Jeśli chodzi o zaprzeczenie możliwości „przeżycia” bakterii Mikroplasma, Ureaplasma i innych mikroorganizmów przy ich fagocytozie przez rzęsistki, akademik Kulakow i profesor Serow mylą się również w tej kwestii. Ci wybitni naukowcy mogą być łatwo obaleni przez „prostych” lekarzy jak L. Kosmina z Biełgorodu, a nawet V. Melnikowa z Woroneża, a także medyczną dokumentację ich starszych pacjentów, którzy bez widocznego powodu nagle zachorowali na chorobę weneryczną. Okazało się, że w młodych latach mieli rzęsistkowicę i inne choroby płciowe, które swego czasu były leczone. Niestety kilka dziesięcioleci później nastąpił nawrót, ponieważ pacjent kiedyś nie został całkowicie wyleczony, a zarazki „przeżyły” cały ten czas w organizmie i to dokładnie w tych samych „rzęsistkowych grobowcach”, aż wystąpiły dobre warunki do ich aktywacji. Ostatnie są oczywiście związane z osłabieniem układu immunologicznego chorego.

To smutne, że kierownictwo medyczne nie ma żadnego sprzężenia zwrotnego. Zdają się z góry na swoje przestarzałe metody i nie są absolutnie gotowi na przyjęcie nowego, które stara się przebić z dołu.

Melnikowa nie ma możliwości na podjęcie dyskusji z najwyższym kierownictwem, które nie zadaje sobie nawet trudu, żeby zrozumieć sens jej wypowiedzi na temat „wrodzonej rzęsistkowicy” i „przekazywaniu rzęsistków drogą dziedziczenia”. Ginekolog miała na myśli zainfekowanie płodu w łonie matki, które zostało dawno temu udowodnione przez parazytologów. Mądrzy panowie ze stolicy nakładają jednak – jak się wydaje – na słowo „dziedziczenie” swoje własne znaczenie „genetyczne”, które jest bardzo lubiane w onkologii. Jednak Melnikowa tak nie uważa, ponieważ bezsprzecznie wspiera moją biologiczną koncepcję, która obala możliwość genetycznych mutacji i przekształceń komórek. Doświadczona lekarka stara się przekazać odkrytą przez siebie prawdę kolegom: najważniejszymi sprawcami chorób wrodzonych i ginekologicznych są rzęsistki. Chce podzielić się swoimi metodami diagnozy i leczenia, które stworzyła jeszcze w 1989 roku razem z naukowcami Instytutu Medycznego w Woroneżu. Czy obowiązkiem naczelnego ginekologa i położnika kraju nie jest zbieranie po kawałku tego, co pożyteczne i pomocne zostało stworzone w całej Rosji, żeby po systematyzacji nowych odkryć wznieść się na wyższy poziom medycyny naukowej i praktycznej? Przemilczanie sukcesów takich specjalistów jak Valentina Melnikowa jest zbrodnią. Z perspektywy ogólnej rutyny każdy postępowy zalążek musi zostać zauważony i być pielęgnowany. Szczególnie gdy chodzi o zdrowie ludzi, dorosłych i co jeszcze ważniejsze, dzieci.

Rozdział 6

Możesz pokonać raka!

Żurawina i czosnek przeciw rzęsistkom

Nowotwór może zostać pokonany. Jednak, żeby podjąć walkę z nim, trzeba poznać dwie prawdy. Po pierwsze: rak ma biologiczny czynnik wywoławczy – rzęsistki, a po drugie ta pasożytnicza choroba zyskuje na mocy w przebiegu naszego całego życia, pozostając niezauważona przez człowieka. U noworodków z guzem dzieje się to w łonie matki w ciągu kilku miesięcy, u dzieci w przebiegu kilku lat, u dorosłych w ciągu kilku dziesięcioleci. Wynika z tego, że aby wyleczyć człowieka z raka, trzeba nadać procesowi odwrotny bieg – co wymaga dużo czasu – i kierować swoje starania na walkę przeciw zarazkowi wywołującemu raka, a nie przeciw własnym ludzkim komórkom. Oddziaływanie na rzęsistki może być bezpośrednie – za pomocą środków przeciw rzęsistkom – i pośrednie – przez wzmacnianie systemu immunologicznego. Leczenie z raka, to oznacza nie tylko ograniczenie lub resorpcję guza i przerzutów, ale też oczyszczenie ciała z trucizn, przywrócenie prawidłowego składu krwi i normalizację czynności wszystkich organów i układów.

Onkolodzy, jak wiemy, poświęcają jednak na leczenie raka tylko kilka godzin – przy zabiegu chirurgicznym jednorazowo, przy radio- i chemioterapii w rozdzieleniu na kilka tygodni. Zajmują się tylko guzem, ale przy atakowaniu guza siły obronne organizmu są tłumione jeszcze bardziej, ciało jest zatruwane toksynami, a skład krwi pogarsza się. Wyniki takiego leczenia są nam znane.

Medycyna nie jest jeszcze gotowa do uznania zaraźliwości choroby nowotworowej. To oznaczałoby, że cała ideologiczna podbudowa onkologii, kardiologii i wielu innych -logii jest błędna. Kiedy jednak ideologia zostanie przebudowana, proces leczenia musi również ulec zmianom, przy czym byłaby możliwość przejść od drogich chemicznych leków do ekonomicznie korzystniejszej profilaktyki przy pomocy tańszych środków, które daje nam matka natura do dyspozycji w całej pełni. Lekarze, kiedy już zakosztowali władzy nad ludzkim życiem, prawdopodobnie tak chętnie jej nie oddadzą. Wydaje się, że niezbyt troszczą się o wymieranie i degenerację własnego narodu, które były prognozowane z ekranów telewizorów, w radiu, literaturze naukowej i mediach drukowanych już na początku XXI wieku.

Dlatego każdy z nas musi podjąć decyzję sam: albo zostawić wszystko tak, jak jest i zdać się ze wszystkim na lekarzy, do których zwracamy się w przypadku choroby, albo samodzielnie podjąć środki profilaktyczne, aby pomoc medycyny nie była w ogóle potrzebna. Opierając się na licznych publikacjach naukowych rosyjskich i zagranicznych naukowców oraz własnych obserwacjach, rozwinęłam własną metodę zapobiegania i leczenia nowotworów. Wiele z tego, na co zwracam tutaj twoją uwagę, wypróbowałam na samej sobie. Profilaktyka nowotworowa nie jest trudna, ale musi się stać nierozłączną częścią składową twojego stylu życia.

W ciągu ośmiu lat nie mogę przekonać onkologów do faktu, iż mam rację. Być może szybciej zrobimy to wspólnymi siłami. Najważniejsza jest jednak następująca rzecz – mam nadzieję, że w następnym wyleczonym pokoleniu żadne dziecko nie urodzi się z nowotworem czy wadą serca, a dorośli nie będą już nigdy zmuszeni, by pochować swoje dzieci czy młodsze rodzeństwo, które zmarło na „nieuleczalne” choroby.

Wielokomórkowce przeciw organizmom jednokomórkowym

Jednokomórkowe pasożyty są szeroko rozpowszechnione w naturze. Pasożytują na ludziach, roślinach i zwierzętach, przy czym wybierają korzystne dla siebie miejsca i tworzą duże kolonie. Przykładami u roślin są narośle na pniach, guzy na korzeniach drzew i krzewów. A u ludzi i zwierząt guzy nowotworowe, zdeformowane stawy, skrzepy i tak dalej. Jednak w procesie ewolucji wielokomórkowe organizmy wytworzyły środki ochronne przeciw ekspansji jednokomórkowców. Takie środki mogą spowodować wsteczny rozwój nowotworów, aż do ich całkowitego zniknięcia. U człowieka i u zwierząt antyciała walczą z mikrobami. Rośliny z kolei wydzielają lotne substancje – fitoncydy. Możemy je wykorzystywać w walce przeciw jednokomórkowym przeciwnikom.

Bardzo pomocne jest wykorzystanie bogatych w fitoncydy produktów spożywczych jak czosnek, cebula, rzodkiew, gorczyca, skórki owoców cytrusowych, korzeń dzikiej peonii, miękkie tkanki łopianu i jałowca, liście brzozy i tak dalej. Ich lotne substancje uśmiercają nie tylko mikroby, ale aktywują dodatkowo układ immunologiczny, co wzmacnia jego działanie przeciw pasożytom.

Wśród bogatych w fitoncydy roślin na szczególną uwagę zasługuje czosnek. Istnieje receptura tybetańskich mnichów na tynkturę z czosnku, która jest zalecana przy miażdżycy i do zapobiegania stenokardii, zawałom serca i nowotworom.

Dokładnie rozgniata się 300 g czosnku i odstawia na pół godziny w temperaturze pokojowej. Później zdejmuje się górną warstwę czosnku, pozostałe 200 g soczystego produktu zostawia się w naczyniu, a potem przelewa do butelki z zielonego szkła. Do tego dodaje się 200 g 90% spirytusu. Butelkę zamyka się i przechowuje w ciemnym, chłodnym miejscu. Dziesięć dni później przelewa się masę przez sitko, płyn znów przelewa do butelki i odstawia na kolejne trzy dni.

Tę tynkturę pije się trzy razy dziennie 20 minut przed jedzeniem zgodnie z następującym schematem: zaczyna się od dwóch kropli i zwiększa się dawkę każdego dnia o kolejne dwie krople, aż dojdzie się do 24 kropli. Przy tym tynktura jest przyjmowana z 50 g zimnego mleka. Ta dawka powinna być zachowana, aż do końca zużyje się tynkturę.

Możemy też wykorzystywać inne substancje ochronne z roślin – czerwone i purpurowe pigmenty (antocyjany). Mają zabójcze działanie na infekcje jelit, między innymi również rzęsistki jelitowe. Najwięcej takich pigmentów znajduje się w skórce ciemnych winogron, czarnej porzeczce, burakach, czarnych jagodach i innych jagodach, owocach i warzywach o czerwonym kolorze. Badania wykazały, że rzęsistki od razu – lub w ciągu 20–30 sekund – umierają, gdy zostaną umieszczone w soku z żurawiny, dzikich winogron i maliny kamionki. Eksperymenty na zwierzętach pokazały, że spontaniczna rzęsistkowica u myszy może zostać szybko zlikwidowana przy pomocy soku z żurawiny, borówki brusznicy, owoców kaliny koralowej, czerwonej i czarnej porzeczki oraz szczawiu. Te soki uśmiercają poza tym rzęsistki i lamblie, które są sztucznie wprowadzane do organizmów gryzoni.

Niektóre rośliny zawierają też duże ilości takich substancji, które mają właściwość zatrzymania rozwoju guza nowotworowego. Te roślinne substancje ochronne – fitoestrogeny – są analogiczne do naszych hormonów. Najwięcej znajduje się ich w soi, różnych rodzajach fasoli, owocach granatu i brokułach. Ludzie, którzy odżywiają się tymi produktami, podlegają o wiele mniejszemu ryzyku zachorowania na raka niż inni. W Japonii na przykład soja jest tradycyjnym produktem spożywczym, dlatego Japonki rzadziej chorują na raka piersi. Kiedy jednak przeprowadzają się do Stanów Zjednoczonych i przestawiają się na amerykański sposób odżywiania, częstotliwość zachorowań na tę przypadłość zwiększa się drastycznie.

Praktyka lecznicza pokazała uniwersalne działanie naturalnych środków zarówno w przypadku chorób onkologicznych, jak i kardiologicznych, co jest dodatkowym dowodem ich wspólnych przyczyn powstawania. Tak na przykład napary czy tynktury z pąków i młodych wierzchołków jodły pospolitej pomagają przy złośliwych nowotworach, miażdżycy, białaczce, paradontozie, skrofulozie czy szkorbucie. Kiedy przyjmuje się wodę jodłową na pusty żołądek, można wyleczyć gruczolaki, torbiele, nadżerki szyjki macicy i rzęsistkowe zapalenie pochwy, gdy przy tym równocześnie przez dwa miesiące aplikuje się olejek z jodły pospolitej. Zabójcze działanie na rzęsistki ma też napar z krwawnika pospolitego, dziurawca[10], kory dębu, a szczególnie sok z zielonych owocni orzechów włoskich zbieranych na początku lub w połowie lata, rozcieńczony w stosunku 1:2. Zebrany latem pyłek kwiatowy polany miodem gryczanym zmniejsza guzy i zmniejsza ryzyko udarów.

Niezwykle zdrowa jest prosta biała kapusta, która musi stać się codziennym produktem spożywczym na naszym stole. Jej moc leczniczą poznał już Aleksander Wielki. Przed walką karmił swoich wojowników białą kapustą. Ta informacja jest ważna dla naszych rodaków, którzy walczą teraz o przeżycie. Ćwiartka białej kapusty dziennie lub wyciśnięty z niej sok zapewni ci siłę na tę walkę. Z soku z kapusty pozyskuje się witaminę U, która jest pomocna w leczeniu uszkodzonych obszarów przewodu żołądkowo-jelitowego i pomaga w zwalczaniu wrzodów. A witamina C jest w kapuście kiszonej dostępna w jeszcze większej ilości niż w cytrynie. Sok z białej kapusty pomaga przy guzach i wrzodach, gdy pije się 1–2 szklanki 2–3 razy dziennie. Przyjmuje się go na ciepło, zawsze godzinę przed posiłkiem.

Surowy sok z marchwi jest naturalnym rozcieńczalnikiem w przypadku wrzodów i nowotworów. Jednak dla osiągnięcia oczekiwanego efektu zaleca się przyjmowanie dużych dawek od 0,5 do 3–4 l dziennie. Sok powinien być wypijany zaraz po przygotowaniu za pomocą słomki lub małymi łykami.

Również działanie czerwonych buraków przeciw guzom jest znane. Sok z buraków jest bardzo wartościowy dla tworzenia czerwonych krwinek i do ogólnej poprawy jakości krwi. Działanie oczyszczające jest tak silne, że po jednej szklance soku można dostać zawrotów głowy czy mdłości. Na początku lepiej pić mieszankę soku z marchwi i buraków. Pije się 1–1,5 szklanki dziennie. Sok z buraków wstawia się na kilka godzin do lodówki, zbiera się pianę i pije wymieszany z sokiem marchewkowym w stosunku 1:4. Warzywa muszą być świeże i dokładnie umyte. Stopniowo powinno się zwiększać przyjmowanie buraków do 250 g dziennie. Przyjmuje się buraki nie tylko w postaci soku, ale też starte na tarce: surowe lub gotowane.

Gdy wymiesza się starte buraki z kiszoną kapustą w stosunku 1:1 lub zrobi sałatkę z buraków, białej kapusty i marchwi przyprawioną olejem i sokiem z cytryny oraz z dodatkiem grejpfruta, otrzyma się nie tylko zdrową, ale też smaczną przekąskę.

Podstawa i nadbudowa organizmu

Człowiek jest ukoronowaniem stworzenia. Matka Natura wyposażyła go najlepiej jak mogła: w układ hormonalny i nerwowy, immunologiczny oraz intelekt. Dlaczego jednak człowiek popada w bezsilność wobec rzęsistków i wystawia się na straszne, nieuleczalne choroby – nowotwory, zawały, udary? Stało się tak, ponieważ przecenianie intelektu spowodowało osłabienie instynktu samozachowawczego.

Ochrona zdrowia ze strony lekarzy – jak wiemy – nie zawsze jest skuteczna. Powodem tego jest, że współczesna medycyna zapomniała o najważniejszym postulacie swoich poprzedników: jeśli istnieje choroba, musi być też zarazek. Co więcej, należałoby się zastanowić nad tym, że niezależnie od groźnych jednokomórkowych przeciwników do naszych czasów przeżyło dużo organizmów wielokomórkowych, które są wyposażone jedynie w układ hormonalny. Innymi słowy, nadaje się on lepiej do zwalczania pasożytów. Ten fakt, to znaczy aktywację układu hormonalnego, człowiek musi wykorzystać w swojej walce.

Regulacja hormonalna powstała w określonym stadium ewolucyjnego rozwoju istnieje już dłużej niż regulacja na poziomie układu nerwowego. Odgrywa rolę ogniwa łączącego centralny układ nerwowy i tkanki jako wsparcie homeostazy, zgranej współpracy wszystkich organów i adaptacji (dopasowywania) organizmu do zmieniających się warunków zewnętrznego i wewnętrznego środowiska. Dopasowywanie zachodzi za pomocą zmian w wydzielaniu hormonów w odpowiedzi na zewnętrzne i wewnętrzne oddziaływania. Jeśli uwzględni się, w jakich ekstremalnych warunkach żyjemy, prawdziwe znaczenie stanie się jasne.

Wnioskując z kolejności powstawania ważnych dla życia układów w czasie ewolucji organizmów wielokomórkowych, można przypuszczać, że układ nerwowy, krwionośny i immunologiczny są nadbudową, której podstawę stanowi układ hormonalny. Przy osłabionej podstawie pasożyty mogą łatwo uszkodzić również nadbudowę: niszczą układ nerwowy, osłabiają siły obronne organizmu, zasiedlają bezkarnie naczynia krwionośne i niszczą je, zatruwając swoimi toksynami komórki krwi i tkanek, poprzez budowanie licznych kolonii ze skrzepów i guzów.

Układ hormonalny jest spójnym, uniwersalnym, wytworzonym w toku ewolucji mechanizmem, który zwiększa odporność organizmu na wszystkie choroby. Najważniejszym elementem tego mechanizmu są hormony tarczycy na przykład tyroksyna. Zwiększa odporność tkanek na infekcje, wzmacnia zdolność komórek do pozbywania się toksyn i reguluje ich intensywność oddychania oraz wymianę energii. Wszystkie te właściwości ma tyroksyna dlatego, że w 65% składa się z jodu. Właśnie ten mikroelement zapewnia opieranie się organizmu szkodliwym wpływom świata zewnętrznego: radioaktywnemu promieniowaniu, chemicznym toksynom, urazom itd.

Organizm dorosłego człowieka zawiera 20–25 mg jodu. Z tego ponad połowa jest w tarczycy. Ekstrahuje ona organiczne związki jodu z krwi i syntezuje z niego różne hormony, które regulują ogólny fizyczny i psychiczny rozwój człowieka.

Można by pomyśleć, że w zaawansowanym wieku, kiedy ryzyko chorób jest wyższe, relatywna waga tarczycy zwiększa się. Jest jednak dokładnie odwrotnie. U noworodków ten gruczoł waży 200 g, co stanowi 0,5% masy ich ciała. W zaawansowanym wieku jednak relatywna waga zmniejsza się wielokrotnie. Poza tym naukowcy, którzy stworzyli metodę określania poziomu dodatnich jonów jodu w ludzkim ciele, stwierdzili dziwny fakt: u pacjentek z rakiem piersi w organizmie nie ma praktycznie żadnego jodu. Naukowcy nie znajdują żadnego wytłumaczenia tego fenomenu.

Ja osobiście uważam, że nasz organizm dlatego nie dopasowuje wielkości tarczycy odpowiednio do wzrastającego zapotrzebowania, ponieważ ten gruczoł nie jest aktywny, ze względu na to, że w naszym organizmie panuje katastrofalny niedobór jodu. Dlatego nie znaleziono go w organizmach chorych na raka. Czy do tego może dojść, kiedy zapasy jodu nie zostaną uzupełnione przez pożywienie, a niewielkie rezerwy, które posiadamy, zostaną zużyte na walkę z mikrobami? Oceń to sam.

W najczęściej spożywanym pożywieniu jod jest dostępny tylko w ograniczonych ilościach. Są to na przykład zboża, ziemniaki, owies, biała kapusta, brukiew, marchewka, buraki cukrowe, czosnek, herbata, sól kamienna, a także mleko, jaja i mięso, jeśli zwierzęta otrzymywały wystarczająco dużo jodu wraz z roślinnym pożywieniem. Czy nasza tarczyca może ekstrahować z tych produktów spożywczych konieczną ilość hormonalnego jodu – 300 mikrogramów dziennie? Nie!

Oto typowy przykład. U nas jada się dużo ziemniaków, które zawierają 45 mikrogramów jodu na kilogram. W związku tym, aby otrzymać konieczną ilość tego mikroelementu, powinniśmy zjadać ich dziennie ponad 7 kg! Podobnie ma się sprawa również z innymi produktami spożywczymi. Z tym oczywiście nie można nic zrobić. Do tego dochodzi jeszcze fakt, że tracimy jod razem z potem, moczem i mlekiem z piersi.

Nic dziwnego, że cierpimy na niedobór jodu. Ze względu na ostre braki jodu organizm nie może ochronić organów przed wywołującymi choroby mikroorganizmami. Na pewno nie organ, który produkuje hormony ochronne potrzebne w walce z infekcjami. Na nowotwory, wole, chorobę Gravesa-Basedowa, obrzęk śluzowaty i inne zaburzenia tarczycy cierpią miliony ludzi. Większość nie ma żadnego pojęcia o najważniejszej przyczynie swoich cierpień.

Badania pokazały, że jod zwiększa zdolność leukocytów do pochłaniania wywołujących choroby mikroorganizmów, co jest podstawą naturalnego oporu przeciw chorobom. W przypadku pacjentów chorych na miażdżycę przy przyjmowaniu jodu obniża się poziom cholesterolu i lipoprotein; wyniki badań krwi, częściowo również zawartość hemoglobin i liczba erytrocytów poprawiają się.

Za granicą wzięto te fakty pod uwagę i do różnych potraw dodaje się jod. W handlu dostępna jest na przykład specjalna sól jodowana i ludność może w ten sposób poprawić swój poziom jodu.

U zwierząt, do których pożywienia dodaje się jod i inne mikroelementy, można zaobserwować aktywizację wszystkich procesów życiowych, szczególnie funkcji rozrodczych. U samców zwiększa się objętość i gęstość spermy, a także wytrzymałość i ruchliwość plemników. U samiczek następuje silne zwiększenie płodności, a liczba poronień i porodów martwych płodów zmniejsza się. Poza tym obserwuje się lepsze przybieranie na wadze, a także zwiększoną produkcję mleka i wełny. Wtedy nasuwa się oczywiście pytanie: dlaczego sami nie próbujemy wyleczyć się przy pomocy jodu.

Okazuje się, że wcześniej lekarze często zalecali pacjentom terapię jodem. Zaczynało się od kropli 5% roztworu jodu, potem każdego dnia dodawano kolejne krople, aż dochodziło się do 20 kropli. Od tego czasu dawka jest zmniejszana, aż znów dochodzi się do jednej kropli. Przyjmowanie ponad 8 kropli dziennie dzieli się na dwie, a ponad 12 kropli na trzy porcje w ciągu dnia. Kiedy choroba jest jednak przewlekła, dziennie nie można przyjmować więcej niż 3–4 krople, aby uniknąć niespodziewanych reakcji. Zazwyczaj rozcieńcza się roztwór jodu w małej ilości mleka (30–50 ml) i przyjmuje 30 minut przed jedzeniem. Pije się potem przegotowaną wodę, żeby uniknąć podrażnienia śluzówki przełyku i jelit.

Terapię jodem zwykle przeprowadza się co najmniej trzy razy do roku, jeśli nie ma żadnej innej możliwości doprowadzania jodu, na przykład przez jedzenie modraka morskiego czy wodorostów. Szczególnie ważne jest przyjmowanie jodu wiosną, kiedy pożywienie jest ubogie w jod i latem, kiedy pocąc się, tracimy dużo jodu.

Jeszcze na początku XX wieku naukowcy przedstawili korzyści płynące z niebieskiego jodu. Zmniejsza zawartość cholesterolu i cukru we krwi, oczyszcza naczynia krwionośne, zwiększa aktywność leukocytów i erytrocytów w krwi, wzmacnia siły obronne organizmu. Przygotowuje się go w następujący sposób: w 50 ml ciepłej przegotowanej wody rozpuszcza się łyżeczkę 5% roztworu jodu, dokładnie miesza i dodaje do tego czubatą łyżeczkę skrobi ziemniaczanej. Potem na średnim ogniu – ciągle mieszając – doprowadza się roztwór z 200 ml gorącej wody do zagotowania. Powinien się gotować jeszcze przez 2–3 minuty, aż powstanie niebieska papkowata masa. Przyjmuje się ją po jedzeniu raz dziennie, za każdym razem 4–8 łyżeczek. Przy zaburzeniach pracy serca i układu krwionośnego lepiej jest zmniejszyć dawkę do dwóch łyżeczek. Najpierw przyjmować je raz dziennie, a po dwóch tygodniach dwa razy dziennie. Niebieski jod przyjmuje się co drugi dzień. Czas przyjmowania powinien wynosić dwa miesiące. W ciągu roku powinno się przeprowadzić dwie lub trzy takie terapie jodem.

Prawdziwe przeznaczenie pożywienia

„Prawdziwe przeznaczenie pożywienia polega na dostarczaniu jonów elektrycznych do organizmu. Tę elektryczną energię można znaleźć tylko w surowych owocach, orzechach, zbożach i zielonych liściach w nieprzetworzonej formie, w której zawierają w sobie utrwaloną energię słoneczną. Jest to powód, dla którego surowe roślinne pożywienie miałoby być idealnym pożywieniem dla człowieka” – te słowa pochodzą od orędownika wegańskiego sposobu odżywiania, Jacka Leba.

Jednak moim celem nie jest nawoływanie do przejścia na wegetarianizm – nie każdy chce, czy może sobie na to pozwolić – ale wskazać na wartość produktów spożywczych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego z punktu widzenia zapobiegania nieuleczalnym chorobom jak nowotwory, zawały, cukrzyca, udar itd. Doświadczenie na kulturach rzęsistków pokazały, że rozmnażają się one dobrze w kwaśnym środowisku do 6,3–5,8 pH. Procesy życiowe w ludzkim organizmie przebiegają jednak lepiej w zasadowym (alkalicznym) środowisku. Kwasy działają zawsze hamująco na nasze funkcje życiowe. Do produktów spożywczych, które tworzą kwasy w organizmie, należą: mięso, ryby, jaja, tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, sery, makaron, chleb. Zmniejszają one ilość zasadowych soli w krwi, a także w komórkach i zmniejszają przez to siły życiowe. Jednocześnie to pożywienie jest źródłem cholesterolu, który jest konieczny do rozmnażania się rzęsistków. Pasożyty trawią tłuszcze i białka oraz wydzielają kwas mlekowy, ponadtlenki i toksyny do ludzkiej krwi, zakwaszając ją i zatruwając. Do zneutralizowania tworzących kwasy potraw i kwasów wydzielanych przez rzęsistki potrzebne jest surowe roślinne pożywienie, które tworzy zasady w organizmie. Rośliny użytkowe zawierają biologicznie ważne substancje, między innymi również naturalne sole mineralne i witaminy, a także zapobiegają w ten sposób wielu chorobom lub leczą takie choroby, które są wywoływane przez zakwaszenie i zatrucie organizmu.

Natura ma do zaoferowania w lasach, ogrodach i na polach blisko 600 rodzajów owoców, około 200 rodzajów orzechów, ponad 300 gatunków warzyw, warzywa korzeniowe, bulwiaste, strączkowe, liściaste, łodygowe, pąki, ziarna i kwiaty. Pod względem składu można nazwać pożywienie pochodzenia roślinnego bogatym w węglowodany, witaminy i minerały. Zawiera jednak również dużo tłuszczów i białek.

Duże ilości białka zawierają też orzechy, warzywa strączkowe, szczególnie soja, soczewica, groch, szpinak, kalafior, kalarepa, pszenica i inne rośliny. Wystarczająca ilość tłuszczów jest zawarta w olejach roślinnych: w oleju słonecznikowym, lnianym, konopnym, gorczycowym, kokosowym oraz fasolowym, kukurydzianym, orzechowym, makowym, migdałowym, oleju z nasion bawełny i innych.

Jeśli chodzi o zawartość energii słonecznej, witamin, minerałów i substancji aromatycznych, owoce stoją na pierwszym miejscu. Nie wywołują żadnych procesów gnicia i fermentacji w jelitach. Szczególnie idealne są produkty roślinne, które są chronione powłoką ochronną czy skórką przed wpływem powietrza i bakterii: orzechy, migdały, kasztany jadalne, pomarańcze, mandarynki, cytryny, owoce granatu, melony, dynia, ogórki. Ze wszystkich produktów roślinnych soja jest najbardziej pożywna, ponieważ zawiera 41% białka, 21% tłuszczów, 23% węglowodanów i 40% soli odżywczych. Kilogram soi odpowiada swoją pożywnością 58 jajom czy 6,5 l mleka albo 3,5 kg mięsa bez kości.

Trzeba wiedzieć, że fachowcy do spraw żywienia uważają następujące mieszanki za nieodpowiednie: warzywa liściaste ze słodkimi owocami; orzechy z mlekiem; tłuszcze roślinne ze zwierzęcymi; mleko z jajami, masłem, serem; produkty zbożowe z warzywami liściastymi; białko roślinne ze zwierzęcym; napoje do jedzenia.

Została stworzona tabela żywienia rozdzielnego, w której wyróżnione są trzy grupy produktów spożywczych:

Grupa pierwsza – mięso, ryby, wywary mięsne, jaja, grzyby, fasole, orzechy, ziarna.

Grupa druga – tłuszcze, sałata, owoce, suszone owoce, soki, warzywa (poza ziemniakami).

Grupa trzecia – węglowodany, chleb, kasza, ziemniaki, cukier, herbata, dżemy, miód.

Pogodzić można tylko grupę 1. z grupą 2. albo grupę 2. z 3. grupą produktów spożywczych. Nie da się jednak pogodzić grupy 1. z grupą 3. Jak widać zaleca się przygotowywać przekąski bez ziemniaków, mięso jeść z sałatkami, a chleb z masłem, herbatę z dżemem. Tłuszcze lepiej trawi się rano, węglowodany wieczorem. Dlatego należy zawierające tłuszcze produkty spożywcze przyjmować w pierwszej połowie dnia, a węglowodany dopiero pod wieczór.

Nieodzowne makro- i mikroelementy

Do wzmocnienia i stabilizacji układu obronnego nasze ciało potrzebuje całej palety nieodzownych makro- i mikroelementów. Takie mikroelementy jak jod, miedź i żelazo zapobiegają anemii i stymulują krwiotwórcze funkcje mózgu oraz syntezę hemoglobiny. Naturalnym źródłem miedzi są fasole i gryka. Te produkty spożywcze muszą znajdować się w wystarczającej ilości w jadłospisie, jeśli chcemy uniknąć niebezpiecznego załamania gospodarki miedzi w naszym organizmie – co niesie ze sobą ryzyko ograniczenia umysłowego, spowolnienia wzrostu, zaburzeń gospodarki pigmentowej, elastyczności naczyń krwionośnych i napięcia mięśni. Ostatecznie niedobór miedzi ogranicza wchłanianie żelaza, co prowadzi do anemii, ciągłego osłabienia, obniżenia temperatury ciała do 34–35°C i innych zaburzeń.

Naturalnymi źródłami żelaza są: soczewica, czereśnie, świeże truskawki i czarne porzeczki oraz dżem jabłkowy. Dzienne zapotrzebowanie na żelazo jest relatywnie wysokie. Aby je pokryć, trzeba by było jeść codziennie przynajmniej kilogram jagód. Jednak kto ma takie fizjologiczne i finansowe możliwości? Niewiele osób, jeśli uwzględni się jeszcze sezonową dostępność tych produktów spożywczych. Za to w aptekach dostępne są preparaty żelaza z kwasem foliowym (witamina B_6). Każdy może się w nie zaopatrzyć. Żeby zlikwidować niedobór miedzi w organizmie i poprawić przyswajanie żelaza w jelitach, w jadłospisie muszą znaleźć się wątróbka, orzechy, żółtka jaj, chleb żytni i mleko lub można użyć 1% roztworu miedzi. W tym celu rozpuszcza się 5–15 kropli siarczanu miedzi (II) w 30 ml mleka i przyjmuje się trzy razy dziennie po jedzeniu. Ta terapia trwa 10 dni i powtarza się ją od dwóch do czterech razy w roku.

Niewielu z nas wie, że nasz organizm potrzebuje takich mikroelementów jak kobalt, molibden, selen, cynk i inne. Na przykład niedobór mało znanego selenu nasila choroby naczyń krwionośnych i zmniejsza odporność na choroby onkologiczne. Zawarty w nasionach dyni cynk leczy niektóre choroby prostaty i zapobiega uwiądowi starczemu. Jednakże trzeba wiedzieć, że mikroelementy odgrywają rolę katalizatorów procesów chemicznych zachodzących w naszym ciele. Chociaż są potrzebne w małych dawkach, muszą być przyjmowane stale. Selen jest zawarty w seleninie sodu, który jest wykorzystywany w medycynie weterynaryjnej. Poza tym jest dostępny w drożdżach. Dzienna zalecana dawka selenu jest zawarta w 2 g drożdży.

Bardzo wiele mikroelementów i witamin można kupić w aptekach czy drogeriach. Można je jednak wytworzyć także w domu: cynk, żelazo, fosfor, magnez, witaminy grupy E i B są zawarte w kiełkach pszenicy. Ich produkcja jest prosta: do dwóch około 0,5 l słoików należy wsypać 3–5 łyżek umytej pszenicy. Pierwszy słoik napełnia się wodą i odstawia na 24 godziny w ciepłe miejsce. Potem odlewa się wodę z pierwszego słoika, ale zalewa się wodą pszenicę w drugim słoiku. Następnego dnia odlewa się wodę z drugiego słoika. W pierwszym pszenica – pod przykrywką – powinna już wykiełkować. Jest już gotowa do wykorzystania. Trzeba ją tylko jeszcze przepłukać wrzątkiem. W ten sposób każdego dnia można uzyskać potrzebną porcję kiełków pszenicy, a wraz z nią ważne dla nas mikroelementy. Jeśli jednak chcemy uzyskać większe kiełki, trzeba wziąć 3–4 słoiki. Przy tym trzeba tylko codziennie przepłukiwać kiełki ciepłą wodą.

Nieodzowne makroelementy potrzebne dla rozwoju organizmu i wzmocnienia jego sił obronnych to: wapń, magnez, fosfor, krzem i siarka. Tworzą nie tylko nasze tkanki i kości, ale wzmacniają zdolność organizmu do uśmiercania wywołujących choroby mikrobów i pasożytów. Na przykład mało znany krzem jest ważny przy sklerozie i reumatyzmie. Jest zawarty w selerze, ogórkach, liściach mniszka lekarskiego, porze, rzepie, rzodkiewce i mleku.

Czyż w Rosji nie jest znany dziwny nawyk małych dzieci polegający na obskubywaniu i zjadaniu po kawałku wapna z bielonych ścian? Albo kobiet w ciąży, które z przyjemnością zjadają kredę? Nie dziw się. Jest tak tylko dlatego, że zdrowe instynkty ich przodków nie zanikły jeszcze w dzieciach, a w ciężarnych zostały na nowo pobudzone, gdyż uzupełniają w ten sposób swoje zapasy wapnia. Ten makroelement jest ważną częścią składową kości, tkanek i krwi. Stanowi 1,3% wagi ludzkiego ciała. Wapń zwiększa zdolność leukocytów do pochłaniania wywołujących choroby mikroorganizmów, zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych i wrażliwość na alergeny, ma działanie hamujące stany zapalne, jest czynnikiem oczyszczającym krew itd.

Nic zatem dziwnego, że niedobór wapnia czy jego utrata w trakcie choroby, względnie ciąży, prowadzi do osłabienia sił obronnych organizmu. Nierzadko dzieje się tak, że spodziewająca się dziecka matka, której zapasy wapnia potrzebne są do rozwoju płodu, traci zęby. Dlatego rezerwy wapnia muszą być ciągle uzupełniane. Tylko nieliczni wiedzą, że najlepszym źródłem łatwo przyswajalnego wapnia nie jest kreda ani farba ze ściany, ale skorupki jajek. Dokładnie umyte i wyparzone wrzątkiem są rozdrabniane w moździerzu i albo dodawane do pożywienia, albo po prostu żute i połykane.

Tak samo efektywnym środkiem zwiększającym siły obronne organizmu jest siarka. Obecność siarki w związkach organicznych zwiększa ich zdolność niszczenia mikrobów i pasożytów jak również unieszkodliwianie produktów gnicia białek w jelitach. Zapasy siarki można uzupełnić, spożywając mleko w proszku, wątróbkę, żółtko jaj czy wieprzowinę. Jest też jednak dużo lekkostrawnej siarki w roślinnym pożywieniu – w pszenicy i życie, w grochu i fasoli oraz innych zbożach i warzywach strączkowych, a także w kalafiorze. Siarka jest składnikiem insuliny i uczestniczy w jej tworzeniu się. Dlatego dzienne zapotrzebowanie na siarkę – 1 g dziennie – musi być regularnie uzupełniane.

Drugim po wapniu pod względem zawartości w organizmie makroelementem jest fosfor: 600–900 g, z czego większość koncentruje się w kościach. Fosfor pełni wiodącą rolę w czynnościach centralnego układu nerwowego. Najstabilniejsze kości ma się przy stosunku wapnia do fosforu 1:1,7. Mniej więcej w tym stosunku znajdują się one w truskawkach i orzechach włoskich. Dzienne zapotrzebowanie wynosi 0,5 g.

Makroelement magnez występuje w organizmie dorosłego człowieka tylko w ilości 25 g. Jest jednak ważny, gdyż jest częścią składową wyżej zróżnicowanych tkanek. Najwięcej znajduje się go w mózgu, grasicy, w gruczołach płciowych, nadnerczach, erytrocytach i mięśniach. Przy niedoborze magnezu rozwija się degeneracja nerek. U osób zmarłych na zawał zawartość magnezu w uszkodzonym obszarze serca jest o 40% niższe niż w zdrowym sercu. W przypadku niedoboru magnezu dochodzi do arytmii, częstoskurczy, szybkiego męczenia się, bezsenności i wrażliwości na zmiany pogody. Dzienne zapotrzebowanie na magnez wynosi 400 mg. Dużą zawartość magnezu mają zielone warzywa liściaste, ponieważ w chlorofilu odgrywa on tę samą rolę, co żelazo w ludzkiej hemoglobinie. Maksymalną zawartość wapnia, fosforu i magnezu zawierają między innymi następujące produkty spożywcze: twaróg, orzechy, fasola, gryka (nasiona), inne zboża, chleb żytni.

Dużym wsparciem w zaopatrzaniu w witaminy, makro- i mikroelementy są dziko rosnące rośliny. Gdy w ogrodzie nieśmiało kiełkują pierwsze rośliny, natura oferuje już dużą różnorodność traw i liści. Zioła należy zbierać w drugiej połowie dnia i przed zakwitnięciem.

Na przykład młoda pokrzywa z delikatnymi liśćmi jest bogata w wapń, zawiera bardzo dużo żelaza, potasu, siarki i chloru. Sok z surowej pokrzywy jest bardzo skutecznym środkiem poprawiającym skład krwi i oczyszczającym organizm. Wzmacniająco na układ nerwowy działają zebrane wiosną liście mniszka lekarskiego, łobody, podagrycznika pospolitego, dzięgiela litwora i krwawnika. Można z nich przygotować wspaniałe sałatki – dodaje się do nich jeszcze babki, skrzypu i miodunki plamistej. Liście lipy i jesionu również dobrze nadają się do sałatek, są bardzo pożywne i mają łagodzące działanie na przewód trawienny.

Kwiaty koniczyny, szałwii i akacji dobrze nadają się do surowych dań – zawierają słodkie soki i olejki eteryczne. Liście i łodygi tasznika pospolitego, pierwiosnka i fiołka posiadają oczyszczające krew właściwości, a młode liście malin oczyszczające i ożywiające działanie na gruczoły płciowe. Nie należy też zapominać o dzikich aromatycznych ziołach, których młode, soczyste liście zawierają wartościowe, ożywiające substancje w mniejszych dawkach: szałwii, mięcie i mięcie pieprzowej, słodkiej bazylii, majeranku, tymianku, cząbrze, nostrzyku i bylicy pospolitej.

W Rosji są na szczęście ludzie, na przykład mieszkaniec Moskwy A. Graczow, którzy poznali leczniczą siłę dziko rosnących ziół i chcą teraz, by ta wiedza stała się dostępna dla wszystkich. Jednym z tych ziół jest wierzbówka kiprzyca, znana w Rosji pod ludową nazwą herbata Iwana. Ta roślina nie zawiera żadnej kofeiny, alkaloidów czy kwasów purynowych, które zanieczyszczają ludzkie ciało. Jest jednak najlepszą, znaną na całym świecie rośliną miododajną i najlepszą rośliną odradzającą pogorzeliska w lesie, leżącą odłogiem ziemię, bagna i torfowiska. Wierzbówka kiprzyca zawiera wiele mikroelementów i witamin grupy B, witaminy C i karotenu.

Wierzbówka kiprzyca jest słabo znana; prawie wcale nie wspomina się o niej w leksykonach na temat ziół leczniczych, w Wielkiej Encyklopedii Sowieckiej poświęcono jej tylko kilka linijek. Jednak herbata przygotowana z tej rośliny odświeża, uwalnia chorych na raka od intoksykacji, unieszkodliwiając różne toksyny, względnie usuwając je z ciała. Wierzbówka kiprzyca ma pozytywne działanie na układ immunologiczny i wewnątrzwydzielniczy oraz reguluje ciśnienie krwi. Ze składników wierzbówki kiprzyca w latach 70. XX wieku wytwarzano preparat autoimmunologiczny Chanerol, który w ciągu miesiąca doprowadzał do powstrzymania raka płuc.

Mam nadzieję, że ta wycieczka na łono natury pomoże nam w walce z rzęsistkami. W ostatnim akordzie chcę polecić ci profilaktyczną terapię przy pomocy dwóch środków działających silnie przeciwrzęsistkowo: dzika żurawina i czosnek. Proponuję następujący sposób stosowania: rano na czczo zjedz 1–2 ząbki czosnku. Potem rozgnieć 2–3 łyżki umytej żurawiny w szklance, zalej ją gorącą wodą i wypij krótko przed śniadaniem. Przed kolacją powtórz tę procedurę. Jeśli nie masz żurawiny, jedz tylko czosnek, nie masz czosnku – używaj żurawiny, borówki brusznicy (niepryskanej), cytryny ze skórką lub soku z marchewki.

Pozytywne działanie zalecanej terapii odczujesz w każdym momencie. Życzę ci zdrowia i długiego życia!

Intelekt i praca przeciw nowotworom

Wzgardzane przez lekarzy rzęsistki zasługują na o wiele więcej uwagi. Już sam fakt, że od setek milionów lat istnieją jako komórki i mogły zniszczyć miliony ludzkich żyć, powoduje, że nie będąc zauważonymi, powoduje że warto na nie uważać i zbadać z każdej strony. Musimy poświęcić rzęsistkom więcej uwagi – im wcześniej zostaną odkryte i im więcej starań zostanie włożonych w dekolonizację ludzi z jednokomórkowych pasożytów, tym wcześniejsze i pewniejsze będzie zwycięstwo nad rakiem oraz chorobami serca i naczyń krwionośnych.

Oficjalna medycyna nie jest jednak jeszcze gotowa na zwalczanie naszych najważniejszych biologicznych przeciwników, ponieważ walczy ona w ludzkim ciele z jego „zwyrodniałymi” komórkami. Dlatego ponosi porażki.

Przeprowadzone przeze mnie badania na zwierzętach i obserwacje u ludzi pokazały, że wszyscy jesteśmy nosicielami rzęsistków, to znaczy – potencjalnymi lub faktycznymi chorującymi na serce i nowotwory. Medycyna nie zajmuje się zapobieganiem tym chorobom, a krótkotrwałe traumatyzujące leczenie nie jest odpowiednie, żeby wstrzymać ten proces. Wręcz przeciwnie, przyspiesza patologiczny rozwój. Dlatego ci z was, którzy są gotowi, muszą wziąć ochronę swojego zdrowia we własne ręce, uzbrojeni w intelekt, wziąć trudy walki na siebie, ażeby wspomóc siły obronne organizmu w walce przeciw rzęsistkom i towarzyszącej im patogenicznej mikroflorze.

Nie zaleca się, żeby odrzucać osiągnięcia oficjalnej medycyny – jest ona wyposażona w potężne naukowo – techniczne rezerwy. Radzę ci jednak, żebyś po przeczytaniu mojej książki nie czekał przepełniony strachem i jak sparaliżowany na kolejny zapowiedziany środek, na przykład zabieg operacyjny, ale aktywnie przygotowywał się na niego w domu – przynajmniej przeprowadził oczyszczanie swojego ciała i zaopatrzył się w ważne dla życia mikroelementy. Do tego wystarczy sięgnąć do doświadczenia naszych przodków, którzy udając się na działania wojenne, szli do walki z pustym żołądkiem: przy odniesieniu rany w brzuch, mieli wtedy większe szanse na przeżycie. Albo do przenikliwości Aleksandra Wielkiego, który w czasie zbrojnych wypraw karmił swoich żołnierzy leczniczą białą kapustą.

Leczenie chorych na raka jest długotrwałym procesem. Powinno składać się z co najmniej czterech etapów. Pierwszy etap – oczyszczanie ciała z toksyn i odpadów. Drugi – zaopatrzenie organizmu w witaminy i mikroelementy. Trzeci etap to oczyszczanie organizmu z rzęsistków i towarzyszącej mikroflory. Czwarty w końcu to stymulacja, a zatem wzmacnianie układu immunologicznego.

PIERWSZY ETAP

Oczyszczanie ciała z toksyn musi poprzedzić oczyszczenie duszy z grzechów. Znany przedstawiciel nurtu leczenia jodem B. A. Storoszuk, głęboko wierzący człowiek, zalecał: nieochrzczeni powinni się dać ochrzcić, ochrzczeni – pójść do spowiedzi, żeby uzyskać odpuszczenie grzechów; zamówić mszę za zmarłych za swoich nieżyjących krewnych, jeśli nie zrobili tego po ich śmierci i odbyć Sorokoust – czterdziestodniową modlitwę za spokój zmarłych oraz zdrowie żyjących bliskich krewnych, a także własne zdrowie. Kiedy chory znajdzie spokój duszy, może – jak twierdzi Storoszuk – zająć się oczyszczaniem swojego ciała.

Oczyszczanie jamy ustnej

Jama ustna jest dla żyjących tam rzęsistków policzkowych jak Ziemia Obiecana: roślinne białka są już w ustach rozkładane pod wpływem śliny do poziomu węglowodanów. Również rodzaje cukrów czy pożywienie bogate w cholesterol, które pozostaje między zębami, jest przysmakiem dla pasożytów. Szeregi rzęsistków policzkowych są uzupełniane przy każdym pocałunku. Kiedy dochodzi do zmiany partnera, pasożyty z każdym nowym partnerem stają się coraz bardziej agresywne i złośliwe. Nie bez przyczyny nasi przodkowie ostrzegali młodych ludzi: „Lepiej umrzeć, niż pocałować kogoś, kogo nie kochasz!”. Rzęsistki żyją w kieszonkach dziąsłowych, w nalocie nazębnym, w ślinie, tkankach jamy ustnej, migdałkach. Wydzielane przez pasożyty toksyny niszczą dziąsła i szkliwo, wywołują też zapalenia migdałków.

Przy intensywnym żuciu pożywienia, praktycznie cała krew z organizmu przechodzi przez jamę ustną. W ustach człowieka w ciągu dnia produkowane są nawet dwa litry śliny, ustrukturyzowanej, bogatej w bioplazmę cieczy. Rzęsistki rozluźniają swoimi enzymami tkankę i ściany naczyń krwionośnych i dostają się do krwi lub razem ze śliną do przełyku, a potem dalej do jelit. Dlatego bardzo ważne jest, żeby ograniczyć wypływanie rzęsistków, a także ich toksyn z jamy ustnej do całego organizmu.

Istnieje na to prosty ludowy sposób. Rano po wstaniu z łóżka należy wziąć do ust łyżkę oleju słonecznikowego i przez około dziesięć minut trzymać w ustach jak lizak. Potem wypluwa się go i dokładnie płucze jamę ustną przegotowaną wodą. Ta prosta procedura może być przeprowadzana również przed snem, a nawet przed każdym posiłkiem, jeśli warunki życiowe na to pozwalają. Tajemnica skuteczności tej procedury polega na tym, że toksyny rzęsistków są rozpuszczalne w tłuszczach. Zawarty w oleju roślinnym tłuszcz kwas liponowy jest czynnikiem wzrostu rzęsistków. Dlatego olej może służyć też jako przynęta na pasożyty, przy czym człowiek może pozbyć się nie tylko trucizn, ale też rzęsistków.

Jako przykład efektywności tej prostej, ale regularnie stosowanej metody może służyć długowieczność mojej cioci M. W. Jermolajewej, jedynej jeszcze żyjącej krewnej z najstarszego pokolenia, która w listopadzie 1997 osiągnęła piękny wiek 92 lat. Była najstarsza ze swojego rodzeństwa i jedyną, która cierpiała na chorobę serca i układu krążenia. W wieku 50 lat miała za pomocą zastrzyku usuniętą blokadę serca. Prawdopodobnie w związku z tym dowiedziała się o korzyściach płynących z terapii olejowej, uwierzyła w nią i kontynuuje do dzisiaj. Mogła zachować swoją ruchliwość i dobrą pamięć. Przeżyła swojego syna i wielu młodszych krewnych, którzy wydawali się zdrowsi, bo nie cierpieli na choroby serca. Jednak chcę podkreślić, iż do oczyszczania jamy ustnej trzeba koniecznie korzystać z oleju słonecznikowego, który zawiera 38% kwasu liponowego, ale do przygotowania sałatek lepiej stosować inne rodzaje oleju jak oliwę z oliwek czy olej sojowy, który zawiera tylko 1/5 kwasu liponowego.

Oczyszczanie organizmu od środka

Leczenie z rzęsistkowicy czy nowotworu, któremu towarzyszy silne wydzielanie się trujących substancji, powinno być przeprowadzone tylko po oczyszczaniu organizmu z toksyn, radionuklidów i preparatów do chemioterapii.

Najpierw jelita po oczyszczeniu za pomocą lewatywy trzeba oczyścić otrębami pszennymi jak szczotką. W tym celu przyjmuje się dwa razy dziennie 2–3 łyżki otrębów pszennych namoczonych w wodzie. Zabiegi prowadzi się przez kilka dni.

Wtedy następuje oczyszczanie przy pomocy naturalnych działających osłonowo sorbentów. Stosowane w medycynie sztuczne sorbenty uszkadzają nasze komórki, ponieważ tracą one przy tym swoją naturalną regulację. Amplituda komórek spada drastycznie, co prowadzi do ogólnego osłabienia organizmu. W takim przypadku, również przy normalnym odżywianiu, można zaobserwować niedożywienie, ponieważ wykorzystanie pożywienia jest zbyt małe; zaczyna się zatrucie komórkowe i intoksykacja wewnątrzkomórkowa. To z kolei prowadzi do powstania procesów zapalnych, dystonii naczyń krwionośnych i osłabienia układu immunologicznego, co zaostrza procesy patologiczne. Najefektywniejszym naturalnym środkiem sorpcyjnym jest napar z siemienia lnianego.

Przygotowuje się go w następujący sposób: 2/3 szklanki nieco rozdrobnionego siemienia lnianego zalewa się 2 l wrzącej wody i przez 2 godziny gotuje w kąpieli wodnej. Wywar powinno schłodzić się do 40°C i wypić w dużych ilościach, w ciągu 2–3 tygodni. Wskazana ilość to litr dziennie. Również same nasiona są wartościowe.

Następnie trzeba zająć się poprawą składu krwi przy pomocy wywaru z lebiodki, której siły lecznicze są znane od dawna. Przepis: Na 300 ml wody bierze się czubatą łyżkę rozdrobnionej lebiodki, zagotowuje się ją i trzyma przez noc zawiniętą w koc, żeby utrzymała ciepło. Wywar przyjmuje się 3–4 razy dziennie w porcjach po 50–100 ml. Lebiodkę zaleca się przy każdego rodzaju nowotworach, szczególnie jednak przy raku krwi – białaczce. Spożycie w tym przypadku nie powinno jednak przekraczać 50 ml dziennie.

Lebiodka działa kojąco na ciało, łagodzi bezsenność i czyni niewrażliwym na zewnętrzne bodźce drażniące.

W końcu jest jeszcze jeden silny środek oczyszczający – pełnoziarnista owsianka. Żeby ją przygotować, napełnia się 2–3 litrowy garnek do mniej więcej połowy umytym niełuskanym owsem i zalewa garnek wodą. Odstawia się go na noc, rano zagotowuje wodę i gotuje przez 30–40 minut na średnim ogniu. Potem szybko odlewa się wodę, dodaje się kwiatów nagietka i znów trzyma garnek przez noc w ciepłym miejscu. Następnego ranka przelewa się wywar przez sitko i pije na ciepło, 1–1,5 l dziennie w ciągu dwóch tygodni. Ten silny środek osłonowy oczyszcza organizm, leczy zapalenia nerek, miedniczek nerkowych i pęcherza.

W czasie oczyszczania organizmu spożycie wyrobów mięsnych i ostrych przypraw, a także tłuszczów pochodzenia zwierzęcego musi zostać mocno ograniczone. Alkoholu należy ściśle unikać. Bardzo pomocne są diety i posty lecznicze. Herbatę, kawę i kakao należy zastąpić przez napoje z żurawiny[11] i borówki brusznicy albo soków warzywnych i owocowych (poza jabłkowym i melonowym).

W tym miejscu chcę przypomnieć, że najstarszymi roślinami na ziemi – i przez to najbardziej żywotnymi – są drzewa iglaste. Ten środek leczniczy jest dostępny dla wszystkich. Dla naprawy układu naczyniowego i do zapobiegania nowotworom przyjmuje się najlepsze młode wierzchołki jodły pospolitej, innych gatunków jodły i świerku. Łatwo przechowuje się je w torebce do przechowywania żywności w półce przeznaczonej na warzywa w lodówce. Igły również działają osłonowo, wyprowadzają radionuklidy i przeciwdziałają intoksykacji komórek.

Wywar przygotowuje się w następujący sposób: 5 łyżek rozdrobnionych igieł, 2–3 łyżki rozdrobnionych owoców dzikiej róży i 2 łyżki łupin z cebuli (łupiny z cebuli leczą zapalenia miedniczek nerkowych) zalewa się 0,7 l wody, zagotowuje się i gotuje na małym ogniu przez 10 minut. Odstawia się wywar na noc do naciągnięcia, owinięty w ciepły koc lub przelany do termosu. Potem przelewa się wywar przez sitko i zamiast wody pije się 0,5–1,5 l w ciągu dnia. Leczenie prowadzi się co najmniej przez 4 miesiące. Ten napar nie tylko oczyszcza organizm, ale leczy też stwardnienie rozsiane i zaburzenia funkcjonalne, które są związane z chorobami układu naczyniowego, gangrenę, odwarstwienie siatkówki, choroby nerek i skurcze. W przypadku udaru wykorzystuje się mieszankę cytryny i naparu z igieł. W tym celu pół obranej cebuli kroi się drobno, umieszcza w misce lub filiżance i zalewa ciepłym wywarem z igieł – po czym pije duszkiem. Tę mieszankę przyjmuje się godzinę przed posiłkiem lub godzinę po posiłku cztery razy dziennie.

Napar z igieł działa też bez jakichkolwiek składników, które dla niektórych mogą nie być łatwe do pozyskania. Zależnie od tego, w jakim regionie mieszkasz i jakie środki profilaktyczne są dla ciebie dostępne, będziesz używać tych lub innych składników. Jedni będą przyjmować dzikie winogrona i niełuskany owies, inni żurawinę i wierzchołki drzew iglastych, jeszcze inni malinę kamionkę i siemię lniane. Oczywiście optymalne jest, jeśli można przeprowadzić pełne oczyszczanie organizmu, o ile jest taka możliwość. To długotrwały proces, który wymaga wytrzymałości i wytrwałości, ale to się opłaci, kiedy odzyskasz utracone zdrowie.

Oczyszczanie organów

Zalecane wyżej oczyszczanie organizmu za pomocą działających osłonowo naturalnych sorbentów jest odpowiednie szczególnie dla młodych pacjentów, kiedy wątroba jest jeszcze zdrowa, a jelita mało zanieczyszczone. Dla starszych osób, które cierpią na nieuleczalne choroby, chciałabym opisać metodę oczyszczania podzieloną na cztery etapy, stworzoną przez chemiczkę Nadieżdę Siemionową z miasta Szachty w obwodzie rostowskim, a którą przetestowała na sobie.

W 1979 roku, kiedy Siemionowa miała 39 lat, w szpitalu okręgowym w Rostowie postawiono jej następującą diagnozę: złożona wada zastawkowa serca, reumatyzm naczyniowy w połączeniu z zapaleniem jelita grubego, nieżytem żołądka i zapaleniem pęcherzyka żółciowego. Po badaniu powiedziano Nadieżdzie Siemionowej, że ma jeszcze tylko dwa lata życia.

Zdecydowała się podjąć walkę o własne życie i zaczęła czytać fachową literaturę. Wypowiedź rosyjskiego fizjologa Pawłowa zapadła jej w pamięć i karmiła jej nadzieję: „Nasz organizm jest skomplikowanym systemem, który sam się oczyszcza, sam się leczy, nie można mu w tym tylko przeszkadzać”. W swoich poszukiwaniach natknęła się na informacje o tym, jak korzystać z produktów spożywczych, żeby nie zanieczyszczały organizmu i umożliwiły pozbycie się zebranych w przeciągu wielu lat zanieczyszczeń, po czym zaczęła przy ich pomocy naprawę swojego ciała.

Na proces oczyszczania potrzebowała trzech lat. W tym czasie oczyściła krew i pozbyła się reumatyzmu, chociaż oficjalna medycyna uważała to za niemożliwe. Dobrze wiedząc, że wyleczenie serca i oczyszczanie krwi wymagają dużej ilości ruchu, zdecydowała się na bieganie. Zaczęła od krótkich odcinków, ale już w 1983 roku udało jej się przebiec olimpijskie 42 kilometry w 4 godziny i 20 minut.

Nadieżda Siemionowa pracowała dalej nad sobą, trenowała w klubie sportowym i zbierała pilnie informacje o oczyszczaniu organizmu. Udało się jej pozbyć wielu z jej niezliczonych dolegliwości. Była przekonana, że oczyszczanie z dotąd nazbieranych zanieczyszczeń i toksyn jest ważne, ale tak samo ważne jest, żeby nie doprowadzać do organizmu żadnych nowych trucizn. Zebraną wiedzę wykorzystała, zakładając swój klub zdrowia i prowadząc go. Zalecała, żeby każdy zamiar poprawy zdrowia zacząć od tego, żeby doprowadzić ciało do stanu wewnętrznej czystości.

Nadieżda Siwmionowa zaleca sześć etapów oczyszczania ciała, które muszą koniecznie być przeprowadzane w określonej kolejności. W żadnym razie nie można przejść do następnego etapu, przeskakując znajdujący się przed nim element. Kiedy zaczyna się oczyszczać wątrobę bez oczyszczenia wcześniej jelit, wszystkie kamienie, które przy tym opuszczają ciało – nawet 50–70 sztuk – pozostają w uchyłku jelita i wywołują patologiczne zmiany, które wyrażają się nie tylko w zespole nieszczelnego jelita i zaparciach, ale mogą też powodować kolejne poważne szkody.

1. Stopień: Oczyszczanie jelit

Bierze się 2 l ciepłej przegotowanej wody i dolewa do niej sok z połowy cytryny. Płyn przelewa się do irygatora (urządzenie do lewatywy), końcówkę rurki natłuszcza przez zanurzenie w oleju roślinnym. Przyjmuje się pozycję zapewniającą maksymalną efektywność procedury, czyli pozycję na czterech kończynach, na kolanach i łokciach, brzuch rozluźniony, oddychanie przez usta. Jeśli nie uda się wykorzystać tych 2 l na raz, wykonuje się lewatywę w 2–3 podejściach. Najlepiej jest przeprowadzić oczyszczanie jelit wieczorem przed pójściem spać: w pierwszym tygodniu codziennie, w drugim co dwa dni, w trzecim co trzy dni, w czwartym co cztery dni, w piątym raz w tygodniu.

W czasie oczyszczania jelit z twojego ciała wydali się duża ilość skamieniałego kału. Ogromne, wyrobione jelito grube musi zostać przywrócone do normalnego stanu. Do tego jest konieczne, aby rano przyjmować pożywienie pochodzenia roślinnego takie jak suszone jabłka, otręby, kaszki, owsianki przygotowane bez mleka, chleb pełnoziarnisty. Muszą to być takie produkty spożywcze, które „wymiotą” jak miotła wszystkie zakątki przewodu jelitowego. Bardzo dobrze nadają się do tego otręby, które sprzyjają przywróceniu odpowiedniej perystaltyki pozwalającej na naturalne opróżnianie jelit. Przy tym nie można tracić z uwagi faktu, że im cięższa choroba, tym ostrożniej powinno się podchodzić do wszystkich etapów procedury oczyszczania.

2. Stopień: Zwalczanie wzdęć w przewodzie żołądkowo-jelitowym

Nasz przewód żołądkowo-jelitowy jest zasiedlony przez bakterie i pasożyty. Szczególnie produkty zawierające drożdże stwarzają sytuację, w której bogate w węglowodany pożywienie staje się materiałem do fermentacji. Nie dochodzi wtedy do trawienia, ale do fermentacji, co może wywoływać wzdęcia brzucha.

Do walki przeciw wzdęciom i infekcjom Nadieżda Siemionowa zaleca czosnek. Godzinę przed śniadaniem i dwie godziny po kolacji powinno jeść się po ząbku czosnku bez popicia! Czosnek jest uważany za niszczyciela gnieżdżących się w naszych śluzówkach kolonii bakterii i pasożytów. Poza tym zawiera składnik, który zapewnia elastyczność zastawek. Jeśli czosnek zostanie zjedzony bardzo szybko, dochodzi do jakby palenia i pacjent odczuwa ból, szczególnie wieczorem. Powinno się to w spokoju przeczekać. Każdy człowiek ma inną wrażliwość na ból, która jest zależna od różnych czynników, głównie jednak od stanu jelit. Terapia czosnkiem zostaje zakończona, gdy odczuwanie bólu ustępuje i nie dochodzi już do żadnych wzdęć, niezależnie od tego, co jesz.

3. Stopień: Oczyszczanie stawów

Wiele osób czuje dolegliwości stawów, jest wrażliwe na pogodę, budzi się ciągle w nocy z bólu – są to oznaki zapalenia stawów, względnie poliartretyzmu.

Jeśli oczyszczanie stawów zacznie się bez wcześniejszego oczyszczania jelit, z dużą pewnością dojdzie do alergii, wydalania toksyn przez skórę, podwyższenia ciśnienia śródgałkowego i innych nieprzyjemnych objawów. Dlatego nigdy nie dość jest podkreślania, jak ważna jest kolejność oczyszczania organów.

Aby przygotować oczyszczający płyn, bierze się 5 g liści laurowych, zalewa 300 ml wody, gotuje wywar przez 5 minut i przelewa się do termosu do naciągnięcia. Napar pije się małymi porcjami w ciągu 12 godzin. Jeśli wypiłoby się wszystko na raz, mogłoby dojść do krwawień wewnętrznych. Powtarza się tę procedurę przez 3 dni. Żywienie może pozostać przy tym takie jak zwykle, ale trzeba koniecznie przestrzegać reguł diety rozdzielnej. Tydzień później powtarza się ten zabieg przez trzy kolejne dni. W pierwszym roku terapia oczyszczająca powinna następować raz na kwartał, w kolejnych latach zaleca się przeprowadzanie profilaktycznego oczyszczania stawów raz do roku.

4. Stopień: Oczyszczanie wątroby

Dopiero teraz można rozpocząć oczyszczanie najważniejszego „Laboratorium oczyszczania krwi” – wątroby. W tym celu bierze się 300 g soku z cytryny i 300 g oliwy z oliwek. Alternatywnie możesz zastąpić cytrynę żurawiną, a oliwę z oliwek olejem słonecznikowym.

Pierwszego dnia wątroba powinna zostać tak przygotowana, żeby kamienie zmiękły i nie drapały, aby piasek z wątroby został wydalony. W tym celu rano robi się lewatywę i przez cały dzień pije tylko sok jabłkowy pozyskany bez obróbki cieplnej. Ilość soku jabłkowego jest nieograniczona.

Drugiego i trzeciego dnia powtarza się tę procedurę. Trzeciego dnia o godzinie 19.00 kończy się przyjmowanie soku jabłkowego. Jest to czas biologicznego odprężenia wątroby. O tej porze należy położyć się w łóżku z termoforem na brzuchu, żeby trzymać wątrobę w cieple i zaczyna się przyjmowanie mieszanki soku z cytryny i oliwy z oliwek.

Do szklanki wlewa się 3 łyżki soku z cytryny, a do tego 3 łyżki oliwy z oliwek. Tę mieszankę pije się sześć razy co 15 minut. W tym czasie należy pozostać w łóżku i uważać, żeby wątroba nie była ściśnięta. Parcie na oddanie stolca zacznie się po około 12–15 godzinach, być może wcześniej. Z ciała zostaną wydalone dziesiątki jasnozielonych kamieni i czopy, które zatykały przewody wątroby i czarna lub zielona żółć – w ten sposób twój najważniejszy organ będzie się oczyszczać.

Po oddaniu stolca, jelita muszą zostać koniecznie przepłukane, żeby nigdzie nie pozostała straszna zawartość wątroby, ponieważ może uszkadzać śluzówkę jelit i wywoływać tworzenie się polipów. Dlatego godzinę później trzeba zrobić lewatywę, a dwanaście godzin później ją powtórzyć. Jeśli woreczek żółciowy i wątroba nie są w porządku, ich oczyszczanie powinno być przeprowadzane raz na kwartał. Profilaktycznie wystarczy przeprowadzać procedurę oczyszczania raz do roku.

5. Stopień: Oczyszczanie nerek

Oczyszczanie nerek można wykonywać różnymi metodami. Jedną z nich można przeprowadzić w sezonie na arbuzy: w ciągu tygodnia zjada się tylko arbuzy i czarny chleb. Na pozbycie się kamieni z pęcherza moczowego i nerek trzeba wykorzystać biologiczną godzinę odprężenia układu moczowego, która przypada pomiędzy godziną drugą a trzecią w nocy. W tym czasie, gdy drogi moczowe są rozszerzone, występuje najczęściej kolka nerkowa. Jest to czas, kiedy kamienie opuszczają twoje ciało. Aby wspomóc ten proces, bierze się nocną kąpiel. O godzinie drugiej w nocy należy napuścić do wanny przyjemnie ciepłą wodę, usiąść w niej i dalej dopuszczać wodę średnim strumieniem, aby utrzymać temperaturę i jeść arbuzy. Wkrótce odczujesz parcie na pęcherz. W godzinie zgodnej z biorytmem nerek, przy ciepłej kąpieli ten efekt musi zostać osiągnięty – wraz z moczem twoje ciało opuszczą kamienie.

Jeśli nie masz żadnych arbuzów, możesz skorzystać z mieszanki soków z marchewki, buraków i ogórków w stosunku 3:1:1, którą przyjmuje się w ilości 100–150 g trzy razy dziennie przed jedzeniem. Kontynuuje się to przez 7–10 dni. Potem bierze się przyjemną ciepłą nocną kąpiel, w trakcie której małymi łykami pije się mieszankę soków.

6. Stopień: Oczyszczanie limfy i krwi

Za pomocą elektrycznej wyciskarki wyciska się 900 g soku z grapefruita, 900 g soku z pomarańczy i 200 g soku z cytryny. Wszystko to przelewa się z dwoma litrami ciepłej przegotowanej wody do garnka.

Rano przyjmuje się roztwór soli glauberskiej – 1 łyżkę soli na 100 ml wody. Co 30 minut pije się po 100 ml soku. W ten sposób postępujemy przez trzy dni.

Kiedy organizm w ten sposób zostanie uwolniony od nazbieranych przez lata zanieczyszczeń, pacjent może odczuć, jak wiele radości daje posiadanie zdrowego ciała.

DRUGI ETAP

Drugi etap leczenia polega na zaopatrzeniu organizmu w witaminy i mikroelementy. Jeśli wykonujesz ciężką fizyczną pracę, niekoniecznie musisz rezygnować z mięsa i ryb, o ile uwzględnisz wytyczne diety rozdzielnej. Jednak powinieneś przy tym zwiększyć udział warzyw, sałat, produktów sojowych i gryczanych oraz regularnie uzupełniać swoje zapasy jodu.

Drugi etap leczenia nowotworów został szczegółowo opisany w rozdziale „Żurawina i czosnek przeciw rzęsistkom”, który jest równocześnie zalecany jako środek zapobiegawczy przeciw rakowi. Dlatego drugi etap można zacząć równolegle do pierwszego i kontynuować go w przebiegu trzeciego i czwartego etapu terapii – i do końca życia. Każdy może wybrać z zaleceń te, które są mu najbliższe czy są najłatwiejsze do przeprowadzenia ze względu na jego materialne i fizjologiczne możliwości.

Na przykład ja z drugiego etapu wybrałam następujące podejście: rano pierwszym, co robię, jest nastawienie wody na herbatę. Kiedy się gotuje, biorę łyżkę oleju słonecznikowego do ust i ssę go. Kiedy woda się zagotuje, wsypuję do filiżanki łyżkę herbaty Iwana (wierzbówki kiprzyca), zaparzam ją, przykrywam i odstawiam na 15 minut do naciągnięcia. W międzyczasie przygotowuję sałatkę z warzyw i ziół. Robię ją z olejem sojowym. Nakrywam stół i przygotowuję śniadanie. Potem wypluwam olej i dobrze przepłukuję usta ciepłą przegotowaną wodą. Wtedy mogę umyć zęby. Wypijam swoją herbatę i dopiero potem jem śniadanie.

Wcześniej miałam inny przebieg poranka; po płukaniu ust olejem słonecznikowym przeprowadzałam terapię jodem polegającą na tym, że przed śniadaniem przyjmowałam 4–5 kropli jodu rozcieńczonych w pół szklanki mleka, a po śniadaniu pochłaniałam skorupki jajek. We wcześniejszej fazie moje śniadanie składało się tylko z kiełków zbóż, po czym piłam herbatę z dżemem z czarnej porzeczki. Poza tym zapobiegawczo przyjmowałam preparaty żelaza, kwas foliowy i 1% roztwór siarczanu miedzi (II). Tak krok po kroku zaopatrywałam swój organizm w mikroelementy. A rynek, na którym ceny na ten czy inny rodzaj owoców albo warzyw obniżały się zależnie od pory roku, dał mi możliwość zaopatrzenia organizmu w ważne dla życia naturalne witaminy. Zimą jem regularnie kiszoną kapustę przygotowaną ze startym burakiem i marchewką oraz nasionami dyni.

W ten sposób przy odrobinie wysiłku i korzystając z rozumu, możesz stale utrzymywać swoje zdrowie na potrzebnym poziomie.

TRZECI ETAP

Trzeci etap polega na oczyszczaniu organizmu z grzybów, rzęsistków i towarzyszącej mikroflory. Przeprowadzone przeze mnie badania na zwierzętach i obserwacje u ludzi w odniesieniu do rzęsistków policzkowych i pochwowych wykazały, że nie tylko rzęsistki, ale również grzyby są pasożytami stale bytującymi w organizmach ludzi i zwierząt. Wystarczy przyjrzeć się własnemu językowi. Biały nalot na języku to pleśniawki. Ich nitkowate plantacje tworzą białe grzybnie i sięgają dalej wgłąb przełyku i jelit. Grzyby mogą stłumić rzęsistki i zmuszać je do przejścia w odporniejszą formę cysty, przy czym wnikają w tkanki, zakopują się w nich i stają się mniej dostępne wszelkim wpływom – między innymi również lekom przeciwrzęsistkowym.

Dlatego leczenie likwidujące rzęsistki musi poprzedzać leczenie przeciwgrzybicze. Ginekolog Valentina Melnikowa z Woroneża zaleca stosowanie polienowych antybiotyków antymikotycznych przeciw grzybom: Nystatynę po 500 000 dawki skutecznej cztery razy dziennie lub Levorin po 500 000 dawki skutecznej trzy razy dziennie w ciągu 12–14 dni, zaczynając od połowy cyklu menstruacyjnego w przypadku kobiet. Równocześnie kobiety powinny przeprowadzać płukania pochwy 2% roztworem w wodzie pitnej i na noc wprowadzać tampon posmarowany Levorinem w maści. Mężczyźni powinni dokładnie myć zewnętrzne organy płciowe wodą z mydłem i na ile to możliwe przeprowadzać płukanie czy obmywanie roztworem Levorinu lub nanosić Levorin w maści.

Po zakończeniu terapii antygrzybiczej następuje stymulacja układu immunologicznego. W tym celu przyjmuje się immunostymulatory.

Czwartego lub piątego dnia po rozpoczęciu stymulacji układu immunologicznego zaczyna się leczenie przeciwrzęsitkowe. W tym celu przez pięć dni przyjmuje się Trichopol. Stosuje się częstotliwość i ilość podaną na ulotce dołączonej do opakowania. Zamiennie można stosować Trinidazol, który zależnie od tolerancji leku przez pacjenta powinien być przyjmowany od dwóch do trzech dni.

Wszystkie zalecane leki są dostępne w aptekach i nie mają prawie żadnych skutków ubocznych. Jednak konieczne jest zwracanie uwagi na reakcje organizmu, a nawet prowadzenie specjalnego dziennika. Powinno się ponadto uwzględnić, że po skutecznym zwalczaniu żyjących ciągle w organizmie pasożytów równowaga mikroflory będzie zaburzona. W rezultacie mikroflora będzie się wzajemnie aktywować: niektórzy pacjenci dostają opryszczki, inni chlamydii, niektórzy chorują na przeziębienia lub aktywują się u nich na nowo grzyby w postaci zapalenia śluzówki jamy ustnej czy pleśniawek itd. W tym przypadku analizuje się naturę infekcji, umieszczając krew pobraną z żyły łokciowej w pożywce. W Moskwie jest to na przykład oferowane odpłatnie w specjalnym laboratorium w Instytucie Badawczym im. Gamaleja. Jednak uwaga – polecałam to laboratorium pacjentom, ale jak pokazały dane z analizy krwi, efektywność wykrywania infekcji pozostawia tam dużo do życzenia. Na moich zdjęciach widać to, czego laboratorium nie wykryło. Nawet jeśli nie wykryje się żadnej patogenicznej mikroflory, powinno się przeprowadzić 7–10-dniowe leczenie antybiotykiem o szerokim spektrum działania oraz immunostymulatorem.

Dopiero wtedy może nastąpić leczenie przeciwrzęsistkowe przez krew lub można zacząć czwarty etap – co jest zależne od rodzaju choroby oraz między innymi od możliwości finansowych. Podawanie Metronidazolu musi być wykonywane przez personel medyczny poprzez kroplówkę do żyły łokciowej. Leczenie trwa pięć dni. Przeprowadza się dwie lub trzy sesje takiej terapii w odstępie dwóch tygodni między każdą sesją. Przed i po leczeniu należy przeprowadzić analizę krwi (z palca serdecznego). Przy tym należy uwzględnić, że ten etap leczenia przy chorobach krwi – białaczce i ziarniakowatości – a także przy zakrzepach czy chorobach serca – są niedopuszczalne. Nie chodzi tu o niebezpieczeństwo związane ze stosowaniem środków przeciw rzęsistkom, ale o ich efektywność. Wraz z obumieraniem rzęsistków toksyczność krwi może jeszcze wzrosnąć, co może prowadzić do zatrucia pacjenta. Poza tym może się zdarzyć, że przy zniszczeniu skrzepów ich części zatkają żyły. Dlatego ten etap należy w każdym razie przeprowadzić we współpracy z lekarzami.

CZWARTY ETAP

Czwarty etap polega na stymulacji sił obronnych organizmu. Jest to bardzo ważny i wymagający odpowiedzialności etap leczenia. Tylko układ immunologiczny jest w stanie odkryć porozrzucane po całym organizmie pasożyty. Znane są różne metody stymulacji układu immunologicznego. Ich zasada działania opiera się zasadniczo na tworzeniu bodźców czy sytuacji stresowych dla całego organizmu lub dla organów i tkanek odpowiedzialnych za walkę przeciw wywołującym choroby mikrobom. W ten sposób aktywuje się je i mobilizuje do działania. Odkrywają one obce mikroorganizmy i zaczynają je niszczyć.

W medycynie ludowej stymulacja układu immunologicznego jest już znana od bardzo dawna, między innymi: łaźnia z miotełkami z gałęzi brzozy, stosowanie fitoncydów, zimowa kąpiel w lodowato zimnej wodzie oraz post leczniczy, czy post o religijnym podłożu.

Dzisiejsi medycy i znawcy roślinnych substancji czynnych, między innymi sławny V. Tiscenko, twierdzą: „Zwalczanie guzów nowotworowych jest zadaniem twojego organizmu, układu immunologicznego. Naszym zadaniem jest wspieranie go w tym przez pobudzanie komórek mikrodawkami toksyn. Próby wymuszenia czegoś, prowadzą do odwrotnego wyniku”. Jako immunostymulatorów używaj małych ilości leków, które są pozyskiwane z takich trujących roślin jak muchomor czerwony, zielone orzechy włoskie na nafcie, tojad z rodziny jaskrowatych, łopian, wilczomlecz groszkowy, owoce czarnego bzu i innych.

Szereg rosyjskich naukowców i lekarzy zaczął po wojnie pracować intensywnie nad rozwojem immunostymulatorów. Wśród nich byli: lekarz wojskowy U. Prodan, chirurg A. Kaczugin, mikrobiolog dr A. Troickaja, członek Rosyjskiej Akademii Nauk M. Woroszyłowa, weterynarz A. Dorogow i inni. Każdy preparat, każda szczepionka, którą stworzyli, jest arcydziełem ludzkiego umysłu. Te leki zostały uzyskane na podstawie różnych mikroorganizmów, roślin leczniczych, substancji organicznych, soli mineralnych, a nawet krwi pacjentów.

Po stworzeniu biologicznych immunostymulatorów naukowcy wypracowali również odpowiednie metody leczenia. Skutecznie leczyli pacjentów z nowotworami, jednak ich odkrycia dotąd nie zostały uznane przez medycynę tradycyjną, ponieważ „niespecyficzne” działanie preparatów nie pasowało do teorii genetycznych mutacji i wyrodnienia komórek. Z perspektywy pasożytniczej teorii powstawania nowotworów onkologa M. Newjadomskiego i mojej rzęsistkowej teorii działanie tych medykamentów jest niezwykle „specyficzne”. Substancje toksyczne, które dostają się do naszego ciała, drażnią i aktywują nie tylko tkanki, ale również rzęsistki, które w reakcji na to wychodzą z fazy spoczynku, są aktywowane i dlatego mogą zostać zlokalizowane. Układ immunologiczny tworzy w odpowiedzi na to specyficzne antyciała i dosięga do pasożytów.

Praktyka skutecznego leczenia uznanych już za nieuleczalnie chorych pacjentów z nowotworami – którzy bezskutecznie byli leczeni przez oficjalną medycynę jej traumatyzującymi metodami i zostali wysłani do domu, żeby umrzeć – za pomocą „nieuznanych” immunostymulatorów potwierdziła specyficzne działanie tych preparatów. Ci wynalazcy mają swoich następców, którzy również dzisiaj stosują lek Prodana Blastofag i preparat Dorogova ACD-2 oraz leczą zgodnie z metodą A. Troickaji. Kontynuatorką dzieła A. Kaczugina została jego żona, lekarka Bella Kaczugina.

Przepis na przetrwanie

Starym pochodzącym ze wschodnich kultur środkiem do leczenia zewnętrznych guzów jest sublimat. W Rosji chlorek rtęci (II) już od dawna jest stosowany również do leczenia wewnętrznych nowotworów. Sublimat jest silną trucizną, która uszkadza przede wszystkim nerki. Jednak w mikrodawkach jest dobrym środkiem antynowotworowym do leczenia raka żołądka, przełyku i jelit. Sublimat jest najlepszym środkiem przy takich ciężkich nowotworach jak rak mózgu, gruczołu krokowego, pęcherza, a także krtani, jamy ustnej i mięsak kości.

Autorzy książki „Tajemnice leczenia raka”, onkolog i ginekolog S. Korepanow oraz znany uzdrowiciel V. Tiscenko doradzają następujące leczenie: w 2 l wody destylowanej rozpuszcza się ilość sublimatu wielkości główki od zapałki. Taki roztwór przelewa się do ciemnej butelki, która mocno zamknięta jest przechowywana w ciemnym, chłodnym miejscu daleko od produktów spożywczych i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przyjmowanie leku zaczyna się od jednej łyżeczki. W 100 g wody rozpuszcza się łyżeczkę gotowego roztworu sublimatu i przez dwa tygodnie przyjmuje trzy razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Potem zwiększa się ilość do łyżeczki do deserów. Tę ilość roztworu sublimatu miesza się ze 150 g wody i również przyjmuje przez dwa tygodnie. Później zwiększa się dawkę do łyżki stołowej – rozpuszczonej w 200 g wody – i pije do wyzdrowienia. Przy guzach zewnętrznych stosuje się następujące aplikacje: dwie warstwy gazy zamacza się w roztworze sublimatu o niskim stężeniu i trzy lub cztery razy dziennie kładzie na guzie na 20–30 minut. Stopniowo zwiększa się zawartość chlorku rtęci (II).

Przy leczeniu sublimatem trzeba uwzględnić, że ten związek chemiczny może kumulować się w organizmie i dlatego może powstać odraza względem niego. Wtedy należy powoli zmniejszać dawkę do jednej łyżeczki. Po 15 dniach przyjmowania tej małej ilości z powrotem zwiększa się dawkę do normalnej. Możliwe skutki uboczne to opuchlizna powiek, bóle w okolicy nerek, zastój moczu. Przy wystąpieniu skutków ubocznych dawka jest zmniejszana i nie jest już zwiększana. Jeśli skutki uboczne nasilają się, przerywa się przyjmowanie sublimatu na kilka dni, a potem na nowo zaczyna od mniejszych ilości.

Najlepszy los ze wszystkich stworzonych przez naszych naukowców immunostymulatorów spotkał preparat ACD-2, jednak nie jego autora. Preparat ACD-2, frakcja 2, jest stosowany w leczeniu wewnętrznych nowotworów, a prosty ACD przy zewnętrznych. Produkcja tego leku została podjęta przez przemysł farmaceutyczny na Ukrainie i w Rosji – w mieście Armawir. Zgodnie z oficjalnymi zaleceniami te preparaty są odpowiednie do stosowania w medycynie weterynaryjnej. Jednak są dostępne w aptekach i w ten sposób wiele osób korzysta z nich do własnego leczenia.

Przy smarowaniu guzów zewnętrznych ACD spalają się one i dają się po kawałku zdrapać. Nie zaleca się tego środka do użytku wewnętrznego. Jednak znany jest przypadek, w którym chory na raka nie znalazł niczego poza ACD i wyleczył się nim z choroby. Przyjmował ten środek z mlekiem, przy czym zwiększał dawkę stopniowo od jednej kropli do 15, a potem zmniejszał. Mleko pił w nieograniczonych ilościach, żeby nie poparzyć ścian żołądka.

Posłowie

Kiedy już, droga czytelniczko i drogi czytelniku, przeczytaliście tę książkę, wiecie już, jak trudno jest pozbyć się rzęsistków i wyleczyć raka. Diagnoza nowotworu ciągle jeszcze jest wyrokiem śmierci na raty, nawet jeśli medycyna bardzo się stara, żeby nas uspokoić. Nawet jeśli tylko nieliczni zbiorą się na odwagę, żeby podjąć walkę z rakiem i zawałami serca, przy czym nie chodzi o jednorazowy atak, ale długotrwałą ciężką pracę, która w wielu aspektach jest niezwykła i nieprzyjemna.

Co można zatem zrobić? Rewolucja seksualna ostatnich dziesięcioleci w Rosji pokazuje swoje owoce. Mężczyźni przed 30 rokiem życia chorują na zapalenie gruczołu krokowego, wielu cierpi na przedwczesną impotencję, rozpowszechniona jest męska i kobieca bezpłodność, spontaniczne poronienia i narodziny niepełnosprawnych dzieci oraz „odmładzanie” raka i zawałów serca.

Jakie wnioski możemy z tego wyciągnąć? Ten proces musi zostać odwrócony. Co można zrobić w tym celu? Nie tak wiele. Interesujące jest, że możemy wziąć pozytywny przykład z tego, co stało się na Zachodzie.

Po pierwsze jest tam czymś zwykłym, że nie robi się żadnej opatrzonej siedmioma pieczęciami tajemnicy z tego, co czeka dzieci w dorosłości, ponieważ rodzice i szkoła przygotowują młode pokolenie na życie jako osób dorosłych. Jest to porządnie wyjaśniane zarówno w szkole, jak i w mediach.

Po drugie są tam ustanowione prawa – i są konsekwentnie przestrzeganie – które surowo karzą za stosunki seksualne z nieletnimi nawet w przypadkach, gdy nie dochodzi do gwałtu.

Po trzecie narzeczeni przed ślubem często poddają się badaniom medycznych, które przeprowadzone celowo mogą doprowadzić również do stwierdzenia zarażenia rzęsistkami. Przy odpowiednim leczeniu można potem zapobiec rodzeniu się chorych na nowotwory noworodków. Przy okazji takie badania pozwalają też na stwierdzenie zdolności przyszłych małżonków do posiadania potomstwa, dzięki czemu można zapobiec rozczarowaniom i ewentualnym rozwodom.

W końcu na Zachodzie zawieranie związków małżeńskich jest czymś zupełnie zwyczajnym, co podkreśla powagę zamiarów i zmusza do ostrożnego podejmowania decyzji.

Jaskrawym przykładem długiej seksualnej aktywności był słynny Charlie Chaplin. Był on wielokrotnie żonaty, zawsze z o wiele młodszymi kobietami. Być może ta okoliczność pozwoliła mu w swoim ostatnim małżeństwie, które zawarł w podeszłym wieku, doczekać się ośmiorga dzieci, przy czym ostatnie dziecko przyszło na świat, kiedy znany aktor miał już 70 lat.

Musimy przestać wstydliwie przemilczać problem rozmnażania naszego ludzkiego gatunku. Od tego zależy czy po nas na ziemi będą żyć jeszcze nasze wnuki i prawnuki i w ogóle ludzie. Organy płciowe ludzi nie są mniej ważne niż ich wątroba albo serce, ponieważ zawał serca oznacza szybką śmierć, ale impotencja powolne marnienie. Niejeden mężczyzna wolałby to pierwsze. Kiedy dochodzi jednak do drugiego przypadku – odbiera sobie życie.

* * *

Nowe spojrzenie na takie choroby jak nowotwory, zawał serca, udar i impotencja zainteresuje duży krąg czytelników.

Mam nadzieję, że wśród nich znajdą się nie tylko chorzy na raka i serce, którzy mogą wyciągnąć korzyści z tej książki bezpośrednio dla siebie, ale też tacy ludzie, którzy czują w sobie siłę i motywację, żeby wprowadzić zmiany, wziąć sprawy w swoje ręce.

Być może ta książka będzie katalizatorem i wywoła wielowarstwową reakcję łańcuchową, która doprowadzi do naszych cielesnych i duchowych powtórnych narodzin.

Po tych słowach chcę tutaj postawić ostatnią kropkę. Jednak, jak widać po treści tej książki, jest jeszcze za wcześnie postawić ostatnią kropkę za problemem jako takim. Dlatego ta książka będzie pierwszą z serii. Ciąg dalszy nastąpi.

[1] Wić – organ służący do poruszania się wielu jednokomórkowym zwierzętom i roślinom.

[2] W Rosji.

[3] Administracja działu naukowego Ministerstwa Zdrowia i Przemysłu Medycznego.

[4] Remedium, cudowny środek.

[5] Około 82 000 000 000 000 000 zł (przyp. tłum.).

[6] W Rosji nie ma ubezpieczenia zdrowotnego. Państwo ponosi koszty opieki zdrowotnej z wpływów z podatków.

[7] Dział medycyny zajmujący się płucami i chorobami płuc.

[8] Nauka o chorobach żołądka i jelit.

[9] Więcej na temat jodu przeczytać można w książce „Jod – nowo odkryte zastosowanie w terapiach chorób cywilizacyjnych” autorstwa Kyry i Saschy Kauffmann. Książka do nabycia w sklepie www.vitalni24.pl (przyp. wyd. pol.).

[10] Wysokiej jakości herbaty ziołowe, pochodzące z certyfikowanych upraw znaleźć można w sklepie www.vitalni24.pl (przyp. wyd. pol.).

[11] Najwyższej jakości soki żurawinowe dostępne są w sklepie www.vitalni24.pl (przyp. wyd. pol.).

RAK I WITAMINA C W ŚWIETLE BADAŃ NAUKOWYCH

Linus Pauling, Ewan Cameron

Noblista przez kilka dekad pracował nad wpływem witamin na ludzki organizm i stwierdził, że prawie wszyscy ludzie cierpią na niedobór witaminy C. A to właśnie ona zabezpiecza nasz organizm poprzez wzmacnianie jego naturalnych mechanizmów ochronnych, a w szczególności układu odpornościowego.

W tej, opartej na badaniach naukowych, publikacji, prezentuje bezcenne informacje na temat stosowania witaminy C jako terapii wspomagającej walkę z rakiem. Znajdziesz w niej informacje na temat rozwijania się nowotworów, najnowszych metod leczenia, roli witaminy C w ich pokonywaniu oraz reakcji chorych na podawanie wysokich dawek tej substancji. Dodatkowo otrzymasz praktyczne porady dotyczące przygotowania się do leczenia. Raka można wyleczyć.

7 PODSTAWOWYCH KROKÓW DO POKONANIA RAKA PIERSI

dr Véronique Desaulniers

Dzięki tej książce cenionej specjalistki od kobiecego zdrowia dowiesz się, jak uniknąć zachorowania na nowotwór piersi oraz co robić kiedy się z nim zmagasz. Autorka sama doświadczyła tej choroby, w trakcie której nie korzystała z toksycznych substancji, a mimo to wyzdrowiała. Stworzyła własny program składający się z 7 prostych, łatwych do samodzielnego stosowania kroków, który ją uleczył i pomógł tysiącom kobiet na całym świecie. W publikacji prezentuje naturalne alternatywy dla „Wielkiej Trójki” – chemioterapii, naświetlania i operacji. Podpowiada jak korzystać z programu wczesnego wykrywania raka, a także jak wspomagać proces uzdrawiania przy pomocy ziół i roślin leczniczych. 7 kroków do zdrowia!

NAJNOWSZE METODY LECZENIA NOWOTWORÓW

dr Mark Stengler, dr Paul Anderson

U około 40 procent mężczyzn i kobiet zostaje zdiagnozowany nowotwór. Tylko niewielu z nas udaje się uniknąć jakiejkolwiek obecności tej choroby w swoim życiu i otoczeniu. Jeśli sam z nią nie walczyłeś, prawdopodobnie ktoś z Twoich bliskich jej doświadczył. Autorzy stworzyli dokładne źródło wiedzy dla każdego, kto szuka pomocy przy leczeniu raka, a także dla specjalistów poszukujących najnowszych rozwiązań promujących integracyjne podejście do terapii nowotworowych. Poznasz przyczyny powstawania różnego rodzaju nowotworów oraz najnowsze techniki diagnostyczne. Odkryjesz innowacyjne sposoby odżywiania, które są w stanie zapobiegać i leczyć raka. Dowiesz się, które z najlepiej przebadanych suplementów warto stosować podczas terapii nowotworowych. Świadomie pokonaj raka.

KOMPENDIUM ZDROWEGO ODŻYWIANIA

prof. dr Florian Überall, dr Andrea Überall

Nie możesz odnaleźć się w dżungli porad związanych ze zdrowym odżywianiem, a w Twojej głowie niemal codziennie rodzą się pytania czy jedzenie, po które sięgasz jest odpowiednie i zdrowe? Nie jesteś pewien, czy wodę należy pić przed czy po posiłku, a produkty o niskiej zawartości tłuszczu są dobrym rozwiązaniem? Ta książka jest przeznaczona właśnie dla Ciebie! Autorzy międzynarodowych bestsellerów i znawcy Pięciu Przemian, dadzą Ci klucz do opracowania diety dopasowanej do Twoich indywidualnych potrzeb! Poznasz rolę jelit i przywrócisz im harmonię, odkryjesz znaczenie probiotyków i prebiotyków w budowaniu flory bakteryjnej. Dowiesz się dlaczego powinniśmy codziennie rozrzedzać krew oraz jakie zagrożenia niesie ze sobą zmęczenie nadnerczy. Osiągnij harmonię w swoim ciele!

RAK TO NIE CHOROBA A MECHANIZM UZDRAWIANIA

Andreas Moritz

Czy wiesz, że stosowane powszechnie zabiegi przeciwnowotworowe zabijają więcej osób niż ratują, a większość ludzi nie rozumie znaczenia raka? Książka pokazuje, że nowotwór nie jest próbą dla Twojego życia, a próbą ocalenia go. Dzięki niej odzyskasz zdrowie wykorzystując szereg naturalnych metod eliminowania nowotworów, takich jak cudowny lek, czyli kurkumina, światło słoneczne, ćwiczenia fizyczne i właściwa dieta. Zrozumiesz, dlaczego objawy menopauzy zabezpieczają przed rakiem piersi i jak istotne jest wysypianie się. Dowiesz się, czym jest Graviola, MMS, Ashwagandha, zioła Indian Ojibwa, organiczne kryształki siarki i mieszanka syropu klonowego z wodorowęglanem sodu. Poznasz również inne użyteczne terapie nowotworów. Rak – nowe spojrzenie, nowe szanse.

ROZSZERZONE OCZYSZCZANIE WĄTROBY I WORECZKA ŻÓŁCIOWEGO

Andreas Moritz

Kamienie żółciowe są odpowiedzialne za powstawanie wielu poważnych chorób. Zanim rozwiną się w pełnoobjawowe schorzenie, dają wiele oznak w zmianach wyglądu skóry, nosa, oczu, jamy ustnej, dłoni, paznokci oraz stóp. Tymczasem każdy może nie tylko samodzielnie się zdiagnozować, ale również wyeliminować to zagrożenie z własnego organizmu w domowym zaciszu. Jak to zrobić? Odpowiedź znajdziesz w tym międzynarodowym bestsellerze. W znacznie rozszerzonej wersji swojego największego dzieła, Autor ujawnia prawdziwe skutki obecności kamieni żółciowych powodujących zatory w wątrobie. Poza zapewnieniem praktycznych procedur oczyszczania wątroby, pęcherzyka żółciowego, nerek i jelit, wyjaśnia genezę chorób oraz sposoby zapobiegania im i cofania skutków. Nie ryzykuj – oczyść wątrobę już dziś!